Wymiana~cz.3 [Taeyong&Jihoon]

cz.1 cz.2

- Trzymaj. - westchnąłem, biorąc od Jinyounga porcję kimbapu.
- Dzięki. - przyjaciel usiadł obok mnie, uśmiechając się.
- Mmm pycha. Jestem strasznie głodny. - skinąłem głową, wpatrując się w spokojnie płynącą rzekę Han - Jedz.
- Hm?
- Jedz... byłeś głodny.
- No tak. - ugryzłem rolkę kimbapu, nie odrywając wzroku od wody. Moją głowę zajmowały tylko i wyłącznie myśli związane z Taeyongiem. To, co ostatnio wyprawia przekracza ludzkie pojęcie. Przygląda mi się jak skończony psychol, non stop ma jakieś "ale", rzuca się do mnie o wszystko, gdy nikt nie patrzy... najgorsze jest to, że pociąga mnie jego chłód i agresja, którą do mnie bucha... nie mam pojęcia, co się ze mną dzieje.
- Hej, słyszysz? - mrugnąłem kilkakrotnie, zerkając na chłopaka.
- Ale co?
- Pytałem cię o Taeyonga.- skinąłem jedynie głową, wgryzając się w jedzenie - Jak się dogadujecie?
- Dobrze... jest coraz lepiej.
- Na pewno? Ostatnio jesteś jakiś nieprzytomny.
- To pewnie przez zmęczenie... dużo się uczę.
- Ooo mój kujonek. - Jinyoung zaśmiał się, tarmosząc mnie za policzek - Ucz się ucz... najlepsze uczelnie same się nie zdobędą. 
- Niestety. - westchnąłem, ponownie się zamyślając. Mówię o tym otwarcie - faceci mnie nie pociągają. Przy Jinyoungu nie czuję absolutnie nic. Może to też kwestia tego, że jest moim najlepszym kumplem? Znamy się od dzieciaka więc można powiedzieć, że jesteśmy jak bracia, a Tae? Jest kimś nowym, tajemniczym, do tego jest starszy ode mnie... Jeszcze jakiś czas temu dziwiłem się dziewczynom w moim wieku, że pociągają ich studenci. Teraz doskonale wiem, o co im chodzi.
- Hej Jihoon.
- Hm? 
- Obudź się do cholery. Mówię do ciebie, jak do ściany. 
- Sorki... jestem zmęczony.
- Odprowadzić cię do domu?
- Przejdę się sam... nie będę cię fatygował. - wstałem z lekko już chłodnej ziemi, otrzepując spodnie.
- Jihoon..
- Zdzwonimy się potem, okej?
- No dobrze.. - wymusiłem uśmiech, idąc powolnym krokiem w kierunku przystanku. Nie potrafię określić swojego stanowiska. Niby boję się wracać do domu, ale z drugiej strony nie mogę się tego doczekać. Kręci mnie to, jak Taeyong dyktuje mi swoje warunki, jest dla mnie zimny jak lód i czepia się absolutnie o wszystko. Generalnie z moim spokojnym charakterem dawno bym się załamał, ale ten chłopak sprawia, że mam ochotę słuchać jego ciągłego warczenia na mnie, chcę być szturchany, upominany... aishh... to chore. Chore, chore i jeszcze raz chore. Jaki normalny człowiek czerpie przyjemność z tego, że jest czyimś popychadłem?
                      Wszedłem po cichu do domu, słysząc dobiegające z salonu odgłosy telewizora. Rozebrałem się, chcąc w ciszy przemknąć do swojego pokoju, jednak gdy przechodziłem obok salonu, poczułem mocne uderzenie poduszką.
- Cześć braciszku. - zatrzymałem się, czując mocniejsze bicie serca. Odwróciłem się w kierunku chłopaków, lekko się kłaniając.
- Hej.
- Jak było w szkole?
- W porządku.
- Ile dzisiaj piątek dostałeś?
- Tylko dwie. 
- Tylko? - zaśmiał się Tae, wbijając we mnie wzrok - Gratuluję. - uniosłem na niego wzrok, czując jak się czerwienię.
- Dziękuję. 
- Zamawialiśmy żarcie. Odgrzać ci? - zapytał Jiseok, wstając z kanapy.
- Nie... jadłem z Jinyoungiem. - Taeyong zmarszczył czoło, przygryzając wargę.
- To twój kolega?
- Najlepszy przyjaciel. 
- Są z Jihoonem nierozłączni. - zaśmiał się Hyung, podchodząc do mnie - Zaproś go do nas w piątek.. porobimy coś we czwórkę.
- Ale... ale po co?
- Pozna Tae, obejrzymy coś...
- Pojemy fastfoodów. 
- Ooo... idealnie. - westchnąłem, opierając się o ścianę, po czym zerknąłem na Taeyonga.
- Ciągle siedzisz w tym domu... nie chciałbyś żeby Jiseok pokazał ci Seoul?
- Jihoon, grzeczniej.. - pouczył mnie brat, łapiąc mnie za nadgarstek.
- Dlaczego? Myślałem, że Tae przyjechał tu między innymi po to żeby poznać miasto, a nie siedzieć na dupie przed telewizorem. 
- Jak ty się zachowujesz?
- Jiseok, daj spokój... nic się nie stało. - Taeyong uśmiechnął się, po czym podszedł do mnie, czochrając mi włosy - Ma trochę racji. - 23-latek skrzyżował ręce na klatce piersiowej, oblizując wargi - To co Jihoonnie? Rozumiem, że w ten weekend będziesz moim przewodnikiem.
- Że co?
- Tak się martwisz o to, żebym poznał Seoul... chętnie się po nim przejdę. 
- Teraz nie ma odwrotu braciszku. 
- Ale... 
- Dobrze ci radzę, zaskocz mnie czymś. - wywinąłem jedynie oczami, widząc na twarzy tego dupka, triumfujący uśmiech. Rewelacja... muszę się nauczyć zamknąć czasami buzię i trzymać język za zębami. Po cholerę ja się w ogóle odzywałem?

*

                     Dochodziła 23. Siedziałem przy biurku, ucząc się angielskiego na drugi dzień. W międzyczasie przegryzałem loda, którego wygrzebałem z otchłani zamrażalki. Powtarzając w kółko te same słówka, usłyszałem jak ktoś wchodzi do pokoju, jednak mimo to nie oderwałem wzroku od książki. 

- Uczysz się? - wgryzłem się w loda, odwracając pospiesznie wzrok w kierunku drzwi, w których stał Taeyong.

- Mhm... a o co chodzi?

- Jiseok poszedł się kąpać... pomyślałem, że mógłbym posiedzieć z tobą. - chłopak wszedł do pokoju, zamykając za sobą drzwi. 

- Jestem troszkę zajęty.

- Jestem pewien, że wszystko już umiesz. - 23-latek podszedł do biurka, bacznie mi się przyglądając. Śledziłem uważnie każdy jego ruch, bojąc się złapać nawet najmniejszy oddech - Co tam masz dobrego? 

- Loda. - wyszeptałem, czując jak ten wyjmuje go z mojej dłoni - Nie chcesz na mnie nawrzeszczeć za moje wcześniejsze zachowanie?

- Mmm nie.. - Tae włożył do buzi loda, uśmiechając się - Wymyśliłem coś innego.

- To znaczy? - chłopak stanął za mną, przykładając ostrożnie zimną rzecz do mojego karku. Zadrżałem, czując jak przyspiesza mi serce - Hyung, co ty..

- Ciii... - moje serce biło jak szalone, a oddech stawał się coraz szybszy. Tae drażnił moją szyję, doprowadzając mnie do obłędu. Zacisnąłem dłonie na spodniach, po czym przełknąłem z trudem ślinę, czując jak ten nurkuje lodem pod moją koszulką, najeżdżając nim na sutki.

- Taeyong!

- Powiedziałem chyba, że masz być cicho. - mówiąc to, oblizał moją szyję, wywołując cichy jęk z mojej strony - No i mam cię.

- Zostaw.. - chłopak zaśmiał się, kucając obok mnie - Nie rób tego, proszę. - szepnąłem, czując coraz większe podniecenie, które za wszelką cenę chciałem ukryć.

- Dlaczego? Mam wrażenie, że to ci się podoba. 

- Przestań Hyung. - 23-latek uśmiechnął się pod nosem, wyjmując loda spod mojej koszulki, którego rzucił z impetem na moją książkę i notatki - Co ty...

- Masz coś do powiedzenia? - uniosłem na niego wzrok, czując jak się gotuję od środka.

- Dlaczego to robisz? 

- Bo mnie to bawi... i niedługo też zacznie bawić ciebie.

- Zapomnij. 

- Mam jeszcze tylko jedenaście miesięcy... chcę je dobrze wykorzystać. 

- Nie moim kosztem.. 
- A czyim? - Taeyong położył dłonie na moich udach, lekko się przy tym uśmiechając - Nie wiedziałem, że młodszy brat Jiseoka jest gejem. - otworzyłem szerzej oczy, odsuwając się od chłopaka.
- Bo nie jestem. 
- Twoje zachowanie mówi coś innego. - zacisnąłem dłonie w pięści, czując, że muszę powiedzieć mu w końcu, co o tym wszystkim myślę.
- Może to ja podobam się tobie i dlatego tak się zachowujesz, co? - Tae zamurowało. Przysunąłem się bliżej niego, uśmiechając się - Lubisz chyba dominować nad młodszymi, nieletnimi chłopakami, hm? Wiesz, że taki ci nie odpysknie i się nie postawi...
- Nie brnij w to dalej, dobrze ci radzę.
- Bo co? Znowu mnie nastraszysz? Powykręcasz mi ręce czy... - 23-latek złapał mnie za koszulkę, podnosząc mnie dość brutalnie do góry - Ej..
- A teraz co powiesz?
- Powiem, że masz mnie puścić. - ten jedynie uśmiechnął się, układając dłoń na moich pośladkach. Z mocno bijącym sercem i brakiem możliwości złapania pełnego oddechu, ułożyłem dłonie na jego klatce piersiowej, uważnie się w niego wpatrując. Taeyong nachylił się do mojego ucha. Czując jego ciężki oddech, zamknąłem oczy rozpływając się. Wtedy też Tae zrobił porządny zamach, dając mi dość bolesnego klapsa, którego efektem był donośny jęk z mojej strony.
- Nie ładnie Jihoonnie. - szepnął wprost do mojego ucha, po czym ruszył w kierunku drzwi. Nie potrafię opisać emocji, jakie mi towarzyszyły. Chciałem go pocałować... tak po prostu. Taeyong potwornie mnie irytuje, ale jest w nim coś, co mnie niesamowicie przyciąga. Ruszyłem za 23-latkiem, łapiąc go za rękę.
- Hyung.. - chłopak odwrócił się dość leniwie, po czym stanął ze mną twarzą w twarz, wpatrując się we mnie beznamiętnie. Widząc moją zbolałą niemalże z podniecenia twarz, nachylił do mnie, pieszcząc dłońmi moją buzię. Pod wpływem jego dotyku, zamknąłem oczy, głęboko oddychając. Tae zbliżył się do mnie na tyle blisko, że czułem na skórze jego oddech. Oblizałem jedynie wargi, uchylając przy tym niepewnie powieki. Wtedy też usłyszałem chichot, który automatycznie mnie otrzeźwił.
- Zapomnij. - mruknął, po czym wyszedł z mojego pokoju. Byłem w szoku... Osunąłem się na podłogę, nie odrywając wzroku od drzwi. Miałem nadzieję, że jeszcze do mnie wróci, znów się ze mną podrażni, może w końcu pocałuje... Co się ze mną do cholery dzieje? Zawsze bałem się kontaktu z drugim człowiekiem. Zagadnie do dziewczyny to dla mnie szczyt wszystkiego, a takie gierki i to jeszcze z chłopakiem? Coś jest ze mną nie tak..

*

                        Nadszedł weekend. Miałem szczerą nadzieję, że Tae zapomniał o tym, że miałem oprowadzać go po mieście. Szczerze mówiąc wcale nie miałem na to ochoty. Najchętniej zostałbym w domu, wziął prysznic i się czegoś pouczył. Jeśli chodzi o towarzystwo Hyunga, to owszem, chętnie z nim pobędę, ale najbezpieczniejszą opcją w moim wypadku będzie jednak dom i mój pokój, a nie pełen ludzi Seoul. 

Leżąc w łóżku, usłyszałem jak ktoś wchodzi do mojego pokoju. Zamknąłem pospiesznie oczy, udając, że śpię. Może będę udawał, że jestem chory? Hm.. w sumie to może przejść. 

- Wstawaj. - tak jak myślałem... był to Tae. Chłopak usiadł na łóżku, głaszcząc mnie przy tym po głowie. Gdybym mógł, rozpłynąłbym się, wtapiając się w materac - Słyszysz dupku? Obiecałeś mi coś. 

- Y y.

- Wiem, że od dawna nie śpisz. - Tae wsunął dłoń pod kołdrę, głaszcząc mnie po wrażliwej talii - Wstawaj. - przekręciłem się na plecy, uchylając lekko powieki. 

- Źle się czuję.

- Ojej... a co się dzieje?

- Nie wiem... niedobrze mi. - 23-latek złapał mnie za nadgarstki, przyciskając je do łóżka, lekko nad moją głową - Hyung.

- Mam sprawić, żebyś poczuł się dobrze?

- Co? - poczułem przyjemne mrowienie w brzuchu, jednak nie chciałem znów pokazywać przy tym gnojku, że cała ta sytuacja mi się podoba. 

- Wstaniesz sam czy mam ci pomóc? - przygryzłem wargę, widząc jak ten nachyla się do mojej twarzy.

- Chyba musisz mi pomóc Hyung. - chłopak parsknął śmiechem, po czym chwycił za moje nadgarstki jedną ręką. Drugą natomiast wsunął pod kołdrę, uważnie mnie obserwując - Ktoś... ktoś może wejść.

- Twoi rodzice gdzieś pojechali, a Jiseok jest w sklepie. - otworzyłem szerzej oczy, czując jego chłodną dłoń na swoim nagim brzuchu.

- Taeyong... przestań. - ten jedynie oblizał wargi, drażniąc opuszkami palców mój brzuch, który kurczył się z każdym jego dotykiem. 

- Powiedz tylko, że wstajesz, a przestanę. - zamknąłem oczy, głęboko oddychając. Tae zaśmiał się ponownie, po czym nachylił się do mojego ucha, oblizując je - Zachowujesz się jak szmata. 

- Nie mów tak o mnie. 

- Czemu? Poskarżysz się komuś? - spojrzałem na niego, starając się uwolnić ręce - Przecież nikomu nie przyznasz się do tego, że lubisz zabawiać się ze starszym od siebie chłopakiem.

- Nie lubię tego. Ty mnie do tego zmuszasz. 

- Ah tak... a kto jakiś czas temu prosił o to, żebym go pocałował, hm? Żebyś tylko widział wtedy swój żałosny wyraz twarzy...

- Przestań. - warknąłem, szarpiąc się, jednak jego uścisk stawał się coraz silniejszy - Nie obrażaj mnie. 

- Bo co dzieciaku? - jego dłoń przywarła do mojej klatki piersiowej, drażniąc moje sutki. Zamknąłem oczy, rozchylając przy tym wargi. Mój oddech stawał się coraz cięższy, a z ust co chwilę wydobywały się ciche jęki. Chciałem rzucić się na niego, pocałować go... miałem szczerą nadzieję, że zaciągnie mnie do łóżka. Chciałem się z nim kochać, wić się pod jego ciałem, czuć jak ten mnie dotyka... 

- Hyung... - spojrzałem na niego, oblizując wargi. Ten jedynie uniósł brew, nachylając się do mnie - Proszę.. 

- O co?

- Pocałuj mnie. - chłopak uśmiechnął się, uważnie mi się przyglądając.

- Chcesz się oddać komuś, kogo znasz miesiąc? Nie miałem racji, nazywając cię szmatą?

- Przestań. - szepnąłem, czując jak po moim policzku spływa łza - Nie nazywaj mnie tak. - Taeyong puścił moje ręce, wzdychając. Ułożyłem ręce na wysokości klatki piersiowej, masując obolałe nadgarstki - Rób wszystko... tylko mnie tak nie nazywaj. 

- Wstawaj. - szepnął, całując mnie w kącik ust. Mimo że trwało to zaledwie sekundę, poczułem się automatycznie jak najszczęśliwsza osoba na świecie. Lubię jak Taeyong mnie dotyka, jak jest trochę brutalny, oschły... ale nie zniosę tego, jak do mnie mówi.
                            Gdy doszedłem do siebie, wziąłem prysznic, po czym usiadłem przy stole z Jiseokiem i Taeyongiem. Brat żartował co chwilę ze swoim kolegą, podczas gdy ja w ciszy jadłem ryż z warzywami.
- Może będę mógł pójść z wami, co? - zapytał mój Hyung, zerkając na mnie.
- Myślałem, że idziemy we trójkę...
- A ja chcę iść dzisiaj tylko z Jihoonem. - uśmiechnął się Tae, zerkając na Jiseoka - Mam nadzieję, że się nie obrazisz, co?
- No nie wiem.
- Chcę poznać twojego brata. 
- Dobra, wyluzuj stary. Róbcie co chcecie. - mój brat szturchnął kolegę, uśmiechając się - A gdzie idziecie?
- Nie wiem... pytaj Jihoona. - uniosłem wzrok, spoglądając na studentów.
- Nie wiem... jeszcze o tym nie myślałem.
- Idźcie pod pałac Gyeongbokgung, pod N Seoul Tower, Namsan...
- Namsan jest dla par. - burknąłem, czując na sobie spojrzenie Taeyonga.
- Ale chcąc iść na N Seoul Tower i tak musicie tamtędy iść.
- To może ty pójdziesz z Taeyongiem zwiedzać Seoul, co? - uderzyłem ręką o stół, czując się tak koszmarnie niekomfortowo jak nigdy - Ja naprawdę nie mam ochoty nigdzie iść. - spojrzałem na mojego dręczyciela przeszklonymi oczyma, po czym poderwałem się od stołu, jednak wtedy poczułem jak ktoś łapie mnie za rękę - Jiseok, puszczaj.
- Jak ty się zachowujesz?
- Jiseok, puść go... naprawdę możemy to odłożyć na inny dzień. 
- Niech przeprosi... Co w ciebie wstąpiło dzieciaku? 
- Puszczaj. - zabrałem rękę, wpatrując się w brata. Dlaczego on mnie tak traktuje? Zawsze stał po mojej stronie, a teraz? Odkąd jest u nas Tae, gnoi mnie jak psa.
- Przeproś za swoje zachowanie. 
- Ale ja nic nie zrobiłem...
- Przeproś! - czując maksymalne upokorzenie, ukłoniłem się, pociągając nosem.
- Przepraszam Hyung. - po tych słowach, jak najszybciej uciekłem do swojego pokoju. Mam dość, naprawdę. Widzę, że przyjazd Taeyonga wpływa źle nie tylko na mnie. Co to za chłopak i dlaczego tak nami manipuluje? Przysięgam, że jak dalej to wszystko będzie tak wyglądać, to nie wytrzymam w tym przeklętym domu.






~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wymiana~cz.2 [Taeyong&Jihoon]

cz.1

                        Od przyjazdu Taeyonga minął okrągły tydzień. Póki co spędzamy ze sobą sporą ilość czasu i naprawdę dobrze się dogadujemy. Jiseok i on chyba naprawdę się zaprzyjaźnili, mimo że znają się dopiero siedem dni, ale widzę jak ich do siebie ciągnie. W sensie oczywiście czysto przyjacielskim. Dzisiejszy, piątkowy wieczór spędzałem w towarzystwie Taeyonga. Rodzice siedzą do nocy w pracy, a mój brat zapisał się na jakiś dodatkowy kurs, który odbywa się w piątkowe wieczory.
- Co robisz? - odwróciłem się, widząc wchodzącego do kuchni chłopaka.
- Szykuję kolację.
- Pomogę ci. 
- Dzięki, poradzę sobie. - sięgnąłem po przyprawy, czując na sobie przeszywające spojrzenie Taeyonga - Powiedz mi tylko czy lubisz ostre czy łagodne.
- Zależy co. - gdy usłyszałem tuż przy uchu jego niski głos, wryło mnie w ziemię.
- Jedzenie.. - wymamrotałem, czując przebiegające po moim ciele, ciarki. Chłopak zaśmiał się, po czym oparł się o ladę, sięgając po kluska ryżowego.
- Ostre. - nie mogłem oderwać od niego wzroku. Nie wiem dlaczego, ale gdy poczułem jego szept, mało się nie rozpłynąłem... Co za beznadziejna, niezręczna sytuacja - Na co tak patrzysz?
- Przepraszam. - odwróciłem pospiesznie wzrok, szukając trzęsącymi się dłońmi, odpowiednio ostrej przyprawy.
- Hm... mam wrażenie, że nie czujesz się przy mnie komfortowo. 
- Czemu tak uważasz? 
- Popatrz na siebie. - mówiąc to, chwycił mnie za dłonie, zadziornie się uśmiechając - Trzęsiesz się jak osika. - wbiłem w niego wzrok, nerwowo się uśmiechając.
- Ah... dopiero się poznajemy.. wiesz.. 
- Jąkasz się, nie możesz dobrać słów. - zmarszczyłem brwi, czując się coraz dziwniej w zaistniałej sytuacji - Popatrz tylko. - mruknął, pieszcząc opuszkami palców moje nadgarstki, sprawiając, że przez moje ciało przebiegły ponownie ciarki.
- Przestań. - zabrałem ręce, czując jak zalewam się rumieńcem.
- O tym właśnie mówiłem.
- Każdy czułby się dziwnie, jakby był dotykany przez obcego faceta.
- Obcego? - Taeyong przycisnął mnie do blatu, uważnie mi się przyglądając - Przecież się znamy... Jihoonnie.
- Przestań no.. - odwróciłem wzrok, czując trzy razy mocniej bijące serce. 23-latek zaśmiał się, nachylając się do mojego ucha.
- Jesteś uroczy. - szepnął, idąc w kierunku swojego pokoju. Nabuzowany emocjami, wypuściłem powietrze z płuc, osuwając się na ziemię. Boże, co to za człowiek i co on sobie wyobraża, napastując mnie w ten sposób? Może w Chinach mają inne zwyczaje? Mimo wszystko nie powinien się tak zachowywać.
                           Przez cały dzisiejszy wieczór, podczas jedzenia kolacji, kiedy rodzice i Jiseok wrócili do domu, Taeyong nie odrywał ode mnie wzroku. Nie był jednak tak chłodny i nieprzyjemny jak wcześniej. Śmiał się, żartował, bardzo dużo rozmawiał z moją mamą... już od pierwszego dnia czułem, że coś jest z nim nie tak.
- A jakie macie na dzisiaj plany? - zapytał ojciec, spoglądając na naszych studentów.
- Myśleliśmy nad tym, żeby zrobić obchód po klubach. 
- No pewnie, niech Taeyong zobaczy, jak się bawią koreańscy studenci.
- Ale bierzemy ze sobą Jihoona. - spojrzałem na brata, pukając się w czoło - No co?
- Nie ma mowy. Jihoon jest za młody na bieganie po klubach. - wtrąciła mama, dokładając mi jedzenia.
- Mamo, daj spokój. On ma już 16 lat.
- Dopiero ma 16 lat... jeszcze zdąży imprezować.
- Chcę dzisiaj odrobić lekcje. - westchnąłem, ładując do buzi Jjajangmyeon.
- Wow. Odrabiasz lekcje w piątki? - zapytał Taeyong, uważnie mi się przyglądając.
- Tak. Chcę mieć później wolne weekendy. 
- Wooo... i co robisz podczas tych wolnych weekendów?
- Uczy się. - zaśmiał się mój brat.
- Jak to?
- Jihoon uważa, że jest za mądry na te licealne dyrdymały i uczy się w weekendy tych prawniczych kodeksów... wiesz... kodeks karny, cywilny i tak dalej.
- No to nieźle.
- Mhm... Jihoonnie chce być taki, jak ja. - powiedział z dumą ojciec, głaszcząc mnie po głowie.
- No, no... musi być pan z niego bardzo dumny.
- Oczywiście... jestem. - westchnąłem, zerkając na Taeyonga.
- Pójdę już. - wstałem od stołu, zbierając po sobie naczynia.
- Najadłeś się? - skinąłem jedynie głową, spoglądając na rodziców.
- Dziękuję. - mam dość tego chłopaka. Co mu do tego, co robię, a czego nie robię? Jest dorosły, niech się zajmie swoim życiem i swoimi sprawami.

*

                           Dochodziła czwarta rano. Przebudziłem się, po czym wpół przytomny ruszyłem do łazienki. Odrabiałem lekcje do pierwszej w nocy, pijąc przy tym bardzo dużo herbat, które jak na złość musiały mnie zerwać z łóżka. Wszedłem do łazienki z zamkniętymi oczami, szukając po omacku ubikacji, kiedy usłyszałem donośne chrząknięcie. Otworzyłem pospiesznie oczy, widząc przed sobą totalnie nagiego Taeyonga.

- O matko. - odbiłem się od ściany, zakrywając pospiesznie oczy.

- Uważaj. - zaśmiał się, sięgając po ręcznik - Już.

- Na pewno?

- Tak, wyluzuj. - odsłoniłem oczy, zerkając niepewnie na chłopaka - Czemu nie śpisz?

- Muszę siku. - odpowiedziałem lekko speszony, cofając się do drzwi - Wyjdę i... poczekam.

- Daj spokój. - chłopak przycisnął mnie do drzwi, blokując je tym samym ręką.

- A... a jak było na imprezie?

- Super. Żałuj, że z nami nie byłeś. - uniosłem wzrok, widząc piekielnie pewną siebie twarz Taeyonga.

- Chyba nie mam czego żałować. 

- Tak myślisz?

- Uważasz, że impreza w twoim towarzystwie jest czymś cennym? - chłopak uśmiechnął się zadziornie, nachylając się do mnie.
- Nie lubię takich pewnych siebie gnojków.
- Przecież ty taki jesteś Hyung. - nie mam pojęcia, w co ja z nim pogrywam, ale ta jego pewność siebie tak potwornie mnie irytuje, że nie mam zamiaru dalej tego kryć - Byłem pewien, że lubisz takich ludzi.
- Dobrze ci radzę Jihoonnie... uważaj co i do kogo mówisz. - wspiąłem się na palce, lekko się uśmiechając.
- Grozisz mi?
- Nie.. jedynie ostrzegam. - skinąłem głową, chcąc się wyplątać z ramion chłopaka, jednak ten skutecznie mi to uniemożliwiał - A Jiseok twierdził, że jesteś takim spokojnym, pokornym chłopczykiem.
- Bo jestem, ale do pewnego momentu. - Taeyong złapał mnie za ramię, uderzając mną o drzwi. Otworzyłem szerzej oczy, bojąc się jego następnego kroku. Może za dużo wypił i dlatego się tak zachowuje? - Hyung...
- Posłuchaj mnie uważnie... Jestem osobą, która nie toleruje takiego pyskowania ze strony takich gnojków jak ty. 
- Ale ja...
- Nie lubię też, jak mi się przerywa. - skinąłem głową, odwracając wzrok - Będziemy mieszkać razem przez rok, więc radzę ci uważać na to, co robisz i mówisz. 
- Ale Hyung.. - spojrzałem na niego, czując jak do oczu napływają mi łzy. Ten jedynie skinął głową, unosząc przy tym brew - Jestem w swoim domu... ja... dlaczego mam dostosowywać się do ciebie? - Taeyong zaśmiał się, nachylając się do mojego ucha. Gdy do niego mówił, pieścił je delikatnie wargami, sprawiając, że ugięły się pode mną nogi.
- Ponieważ każdy twój ruch może obrócić się przeciwko tobie. - zamknąłem oczy, głęboko oddychając - Strasznie uległy z ciebie dzieciak.... wystarczą jedynie takie drobne gesty żebyś sapał z zadowolenia. - odepchnąłem go, czując jak się rozklejam - Oj... nie chciałem żebyś płakał. 
- Jesteś podły.
- Tak myślisz? 
- Powiem Jiseokowi... - chłopak zatkał mi usta ręką, wbijając we mnie wzrok.
- Nic nikomu nie powiesz, czy to jest jasne? - skinąłem jedynie głową, wycierając niezdarnie policzki - No... a teraz rób siusiu i wracaj do łóżka. - warknął, wychodząc z łazienki. Co za wyrachowany dupek. Nie mam pojęcia czy to wina alkoholu, czy dopiero teraz Taeyong ukazuje przede mną swoje prawdziwe "ja", ale jestem przerażony. Najpierw ta chamska zagrywka w kuchni, teraz to.. Co ja mam do cholery teraz zrobić?

*

- Jihoonnie! - odkleiłem się od książki, słysząc głos mamy. Przez całą sobotę nie wychodziłem z pokoju, nawet na krok. Nie miałem ochoty na towarzystwo Taeyonga i na jego fałszywe zagrywki, które stosuje na pokaz przed moim bratem i rodzicami - Synku!

- Idę! - poderwałem się z krzesła, biegnąc w stronę przedpokoju. Gdy do niego wbiegłem, ujrzałem ubranych... wystrojonych wręcz rodziców, szykujących się do wyjścia - O... wychodzicie gdzieś?

- Tak kochanie, mamy dzisiaj bankiet. - skinąłem głową, opierając się o ścianę.

- A o której wrócicie?

- Kto wie? Może nawet nad ranem. - zaśmiał się ojciec, narzucając płaszcz na ramiona mojej mamy.

- Mhm... a chłopaki?

- Poszli do sklepu, zaraz pewnie wrócą. 

- Na stole macie kasę na pizzę, także bawcie się dobrze.

- Nie tato... nie chcę z nimi siedzieć.

- Masz spędzić sobotni wieczór jak nastolatek, a nie naukowiec, jasne?

- Ale tato...

- To jest rozkaz żołnierzu.

- Tak jest. - burknąłem, wywracając oczami. Zawsze tak żartujemy z ojcem, ale dzisiaj nieszczególnie mam ochotę na żarty. 

- Jutro zapytamy chłopaków, czy na pewno z nimi siedziałeś.

- A co, jak się okaże, że nie siedziałem?

- Będzie kara na książki i zabiorę ci mój kodeks karny.

- Ha ha ha. - westchnąłem, widząc wchodzącego do domu Jiseoka w towarzystwie tego dupka.

- Dobrze, że jesteście chłopcy.

- A co? Nie zostawilibyście kujonka samego?

- Przestań dokuczać bratu. - mama sięgnęła po torebkę, spoglądając na ojca - Chodź, bo się spóźnimy. 

- Jiseok..

- Tak wiem... Jihoon ma siedzieć z nami.

- No... to bawcie się dobrze panowie. 

- Wy też. 

- Do zobaczenia. - uśmiechnął się Taeyong, machając moim rodzicom. Jaki on jest fałszywy... Gdy tylko drzwi do domu zamknęły się, ruszyłem do swojego pokoju, siadając znów przy biurku. Po wzięciu głębokiego oddechu, otworzyłem książkę na kolejnej stronie, wczytując się w jej treść.

- Młody, co z tobą?

- Jestem zajęty.

- Zostaw te bzdury i chodź obejrzeć z nami film. 

- Nie mam ochoty.

- Hej.. - Jiseok usiadł obok mnie, głaszcząc mnie po plecach - Co jest?

- Nic, serio. Chciałbym się pouczyć. 

- Jest sobotni wieczór, a ty masz 16 lat... Jihoon, odpuść, błagam cię. 

- Nie chcę przeb...

- Idziecie? - odwróciłem głowę, słysząc wchodzącego do mojego pokoju Taeyonga. 

- Młody się buntuje. 

- Tak? To może trzeba go zaciągnąć siłą? - otworzyłem szerzej oczy, spoglądając na brata. Ten jedynie wymienił spojrzenie ze swoim kolegą, po czym chwycili mnie za nogi i ręce, unosząc mnie do góry.

- Powariowaliście?! 

- Nie krzycz głupku.

- To nie jest śmieszne! Puśćcie mnie! - chłopcy rzucili mnie na kanapę, przybijając sobie piątkę - Bardzo dojrzałe, naprawdę. - burknąłem wstając z kanapy, by poprawić sobie koszulkę.

- No już nie bądź taki zły. W ramach rekompensaty zamówimy ci, twoją ulubioną pizzę. - zamyśliłem się, wbijając wzrok w Jiseoka.

- Największą z podwójnym serem... nie! Z potrójnym. - Hyung zaśmiał się, wyjmując z kieszeni telefon.

- A dupa rośnie.

- Zajmij się swoją, co? - usiadłem na kanapie, włączając telewizor. Po chwili zobaczyłem siadającego obok mnie Taeyonga. Udając, że go nie widzę, skakałem po kanałach, czując mocno bijące serce.

- Idę zadzwonić po pizzę. - westchnąłem, skacząc po kanałach coraz szybciej.

- Zdecyduj się na coś. - burknął Tae, uważnie mnie obserwując.

- Bo co? - chłopak złapał mnie za nadgarstek, dość mocno go ściskając - Auć. 

- Mówiłem ci coś o pyskowaniu?

- Widocznie lubię prowokować. - 23-latek uśmiechnął się pod nosem, po czym nachylił się do mnie, oblizując wargi.

- Teraz tak pogrywasz?

- A co? To też ci się nie podoba?

- Tego nie powiedziałem. - zabrałem dość gwałtownie rękę, dając chłopakowi pilot od telewizora.
- Włącz, co chcesz. 
- Jest mi wszystko jedno.
- To dlaczego czepiałeś się mnie?
- Bo lubię gnębić takie dzieciaki. - zagryzłem jedynie wargę, postanawiając to przemilczeć. Coś czuję, że to będzie baaardzo ciężki rok. Skoro on po tygodniu wystawia rogi, to wolę nawet nie myśleć o tym, co będzie za miesiąc, trzy miesiące czy dziewięć. Przede mną stoją najdłuższe i najcięższe 12 miesięcy w moim życiu..






~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wymiana~cz.1 [Taeyong&Jihoon]

- Pamiętajcie, że dzisiaj Taeyong przyjeżdża. - wypalił mój starszy brat, wchodząc do kuchni podczas śniadania. Westchnąłem jedynie, nakładając sobie ryż - Jego pokój jest już przygotowany mamo?
- Tak, od tygodnia. 
- Non stop o tym mówisz. - zaśmiał się ojciec, przeglądając gazetę.
- Przepraszam no... stresuję się. 
- Też mi coś. - pokręciłem głową, ładując porcję jedzenia do ust - To tylko jakiś chłopak, a przeżywasz, jakby sam Bóg do ciebie zstąpił. 
- Jihoon, jak ty mówisz do brata? 
- Właśnie młody. Zajmij się matmą czy tam angielskim... dobrze ci to zrobi. - przedrzeźniłem go, zajmując się jedzeniem. Do mojego 23- letniego brata Jiseoka, przyjeżdża dzisiaj chłopak z wymiany z Chin. Ponoć to Koreańczyk, ale od 12 lat mieszka w Chinach i teraz postanowił przyjechać do Seoulu na roczną wymianę studencką. Pech chciał, że Jiseok wziął udział w programie oferującym wymiany i przez to ten chłopak będzie mieszkać calusieńki rok u nas. Zarówno on, jak i rodzice są tym niesamowicie podekscytowani. Mi ten pomysł niezbyt się podoba. Wprawdzie mieszkamy w ogromnym domu, przez co niekoniecznie musimy wchodzić sobie w drogę, ale mimo to będę odczuwał dziwny dyskomfort, wiedząc że w moim domu jest obcy mi chłopak.
- Kończ szybko Jihoon... odwiozę cię do szkoły. 
- Daj mi pięć minut. 
- Jedz i spadaj, bo się spóźnisz na sprawdzian, do którego kułeś całą noc. - zaśmiał się Jiseok, czochrając mi włosy.
- Też mógłbyś się czasami czegoś pouczyć. Nic nie robisz na tych studiach.
- Jak to nie?
- No poza piciem, imprezowaniem i spaniem co weekend u innej dziewczyny, nie robisz nic. 
- Śpisz co weekend u innej dziewczyny? - oburzyła się mama, stawiając na stole świeżo zaparzoną kawę.
- Skarbie, daj spokój... jest dorosły. 
- Chcesz żeby twój syn traktował kobiety przedmiotowo?
- To ja lecę na zajęcia. - westchnął Jiseok, tarmosząc mnie za włosy - Dzięki młocie. 
- Do usług braciszku. - uśmiechnąłem się, spoglądając na mamę - Mało tego, że śpi co weekend u innej dziewczyny... jak opowiada o nich kumplom, to tak, jakby mówił o rzeczach.
- Ty... ty już nic nie mów Jihoon. - ojciec wstał od stołu, dopijając kawę - Chodź, bo się spóźnisz. 

*

- Denerwujesz się? - dochodziła 17-sta. Wyszedłem ze szkoły z moim przyjacielem - Jinyoungiem, idąc w kierunku przystanku.

- Trochę. Pewnie już są w domu. 

- Przerąbane... nie chciałbym mieszkać przez rok z obcym kolesiem.

- Nie pomagasz. - westchnąłem, kopiąc jakiś kamyk.

- A tam, pewnie nawet nie odczujesz jego obecności.
- Sekundę temu mówiłeś coś innego.
- Aishh... chcę cię podnieść na duchu. - zaśmiałem się, szturchając go w ramię - Poza tym nie myśl teraz o tym. Jutro piątek, Minhyuk robi imprezę... wyrwiesz się z domu, wyluzujesz troszkę. 
- Ta... czekałem na tą imprezę dwa tygodnie, a dzisiaj totalnie mi się jej odechciało.
- Przez jakiegoś dupka? 
- Dokładnie. 
- Jihoon, daj spokój... On przyjeżdża do Jiseoka, a nie do ciebie. Niech to on koło niego skacze. 
- Łatwo ci mówić... Będę miał obawy przed puszczeniem bąka, żeby ten przypadkiem nie usłyszał.
- Święty Jihoon puszcza bąki?
- Wal się. - zaśmialiśmy się, przepychając się jak dzieci.
- Ej, mam pomysł. - usiedliśmy na przystanku, po czym Jinyoung odpalił papierosa, zerkając na mnie.
- Z pewnością jest niesamowicie intrygujący. - widząc minę przyjaciela, uśmiechnąłem się, wtulając się w jego ramię - Mów Jinyounggie.
- Zabierz jutro na imprezę Jiseoka i tego kolesia.
- Zwariowałeś?
- No co? To będzie dobra okazja, żebyście się poznali. 
- Ale ja go nie chcę poznawać... a Jiseok przeleciałby wszystkie dziewczyny z naszej szkoły.
- To byłoby coś. - zaśmiał się, po czym zaciągnął się dymem - Sikałyby po nogach, jakby o tym opowiadały.
- Chyba nie rozumiem.
- Wyobraź sobie laskę z pierwszej klasy liceum, która miała okazję przespać się ze studentem. 
- Mm no tak. Nie wiem szczerze mówiąc, co w tym takiego niezwykłego.
- Ja też nie, ale laski są jakieś inne więc wiesz.. - chłopak zgasił papierosa, wstając z ławki - Mój autobus... daj mi wieczorem znać, jak ten twój nowy współlokator.
- Masz to jak w banku.
                              Dojechałem do domu lekko po 18-stej. W sumie miałem gdzieś tego chłopaka z wymiany, ale mimo to odczuwałem lekki stres i dyskomfort. Mam ważniejsze sprawy na głowie. Muszę się uczyć, uczyć i jeszcze raz uczyć. Chcę być prawnikiem, jak mój ojciec, a nie osiągnę tego, zawracając sobie głowę jakimiś bzdurami.
- Wróciłem! 
- Akurat trafiłeś na kolację. - do przedpokoju wszedł ojciec, uśmiechając się - Jak w szkole?
- W porządku.
- A sprawdzian?
- Będzie piątka jak nic. - tato poklepał mnie po ramieniu, prowadząc mnie do jadalni.
- Tak trzymać Jihoon. Naprawdę jestem z ciebie dumny.
- Dzięki tato. - rzuciłem plecak na ziemię, po czym ruszyłem do kuchni - Hej, pomóc ci? - w domu panował dziwny spokój i do tego nigdzie nie było śladu po gościu mojego brata.
- Nie synku, już jest wszystko gotowe. 
- A... ten chłopak z wymiany..
- Wrócili z Jiseokiem koło 13-stej. Siedzą w pokoju i rozmawiają.
- I jak? Wytrzymamy z nim rok?
- No pewnie. Bardzo fajny z niego chłopak. - westchnąłem siadając przy stole. W sumie nie powinienem tak po sobie pokazywać, że jego wizyta mi nie leży i mnie stresuje.
- Spokojnie Jihoon... za bardzo to przeżywasz. 
- Jeden student w domu mi wystarczy. - ojciec zaśmiał się, nalewając sobie soju.
- Zaraz sam go poznasz, to będziesz mógł oceniać. - mama wychyliła się z jadalni, biorąc głęboki oddech - Chłopcy, kolacja! - moje serce przyspieszyło. Nie wiem dlaczego tak się tym przejmuję.
- Może jeszcze zdążę przebrać się z mundurka. - wstałem od stołu, sięgając po plecak.
- Tylko szybko, bo zaczniemy bez ciebie. - skinąłem głową, biegnąc w stronę swojego pokoju. Gdy skręciłem w korytarz, w którym znajduje się pokój Jiseoka i mój, poczułem jak uderzam w coś z impetem.
- Aishh. - skuliłem się, łapiąc się za nos.
- Jihoon, co ty wyprawiasz? - usłyszałem jedynie oburzony głos brata - W porządku?
- Tak, nic mi nie jest. - słysząc czyjś niski, przeszywający mnie od stóp do głów głos, uniosłem głowę, widząc przed sobą wysokiego, bardzo szczupłego i nieziemsko przystojnego chłopaka. Gdybym nie wiedział, że to student z wymiany, pomyślałbym, że do mojego Hyunga przyjechał jakiś model. Chłopcy wbili we mnie wzrok, lekko się przy tym krzywiąc - O matko... żyjesz? - skinąłem głową, czując kapiącą po twarzy krew. Dotknąłem ust, otwierając szerzej oczy.
- O fu... przepraszam. - ukłoniłem się, uciekając jak najszybciej do łazienki. Ale wtopa. Ładnie zacząłem znajomość z tym chłopakiem. Nie dość, że o mały włos go nie staranowałem, to jeszcze na samym wstępie zobaczył mnie z potłuczonym nosem. Swoją drogą, jedyne, co nasuwa mi się na myśl to jedno, wielkie "wow". Chyba w życiu nie widziałem tak przystojnego chłopaka. Wygląda jak wampir z jakiejś powieści. Ma tak ostro zarysowaną szczękę i do tego bijąca od niego bladość i przeszywający w spojrzeniu chłód... dziwny człowiek. Dziwny, ale intrygujący.
- Młody, żyjesz? - odwróciłem się, widząc wchodzącego do łazienki Jiseoka.
- Mhm. - przyłożyłem papier do nosa, wzdychając - Bardziej przejąłeś się nim niż mną... dzięki. 
- O ludu, bo to mój gość.
- A ja jestem twoim bratem. 
- No i właśnie dlatego przyszedłem sprawdzić, czy żyjesz. - pokazałem mu język, czując jak ten odchyla moją głowę - Bardzo cię boli?
- Nie, jest okej. 
- Pewny jesteś, że go nie złamałeś?
- Nie strasz. - dotknąłem nosa, lekko się przy tym krzywiąc - Wiesz, że wystarczy mnie delikatnie dotknąć, żeby coś mi się stało. 
- No właśnie wiem i dlatego się boję, że okaże się, że połamałeś sobie nos... siroto. - prychnąłem jedynie, płucząc ponownie twarz, po czym spojrzałem na Jiseoka, zamyślając się.
- Przystojny jest.
- Mówisz o Taeyongu?
- A ja wiem o kim... o tym chłopaku, co do ciebie przyjechał.
- No to Taeyong... no jest przystojny, to fakt. - Hyung uśmiechnął się, przygryzając wargę - Czyżby spodobał się mojemu braciszkowi?
- Nie w takim sensie jak myślisz dupku. - ruszyłem w stronę drzwi, słysząc za sobą chichot chłopaka - Nie pogardziłbym takim wyglądem na stare lata.
- Stare lata?
- 23 lata to nie przelewki mój drogi. 
- Czekaj no gnojku. - zaśmiałem się, biegnąc w stronę jadalni. Hyung biegł za mną, jednak złapał mnie w drzwiach kuchennych, przerzucając mnie bez problemu przez ramię - I co teraz?
- Puszczaj. 
- Trzeba było nie pyskować.
- Chłopcy, siadajcie... czekamy na was.
- Mamoooo... powiedz mu coś.
- Jiseok, puść go. 
- Nie. Gnojek tak pyskuje, że zasługuje na karę. - nadymałem policzki, zerkając na uśmiechniętego Taeyonga. Speszony do granic możliwości odwróciłem głowę, bijąc Hyunga po plecach.
- Puszczaj no. 
- Potem się z tobą policzę. - aishh, co ja powinienem teraz zrobić? Podejść do niego? Przedstawić się czy przeprosić?
- Jak tam twój nos? - Taeyong wstał od stołu, podchodząc bliżej mnie. Otworzyłem jedynie szerzej oczy, pospiesznie się kłaniając.
- Dobrze i... przepraszam. 
- Za co? 
- Za to, że tak na ciebie wpadłem... Hyung. - podałem mu rękę, uśmiechając się - Jestem Jihoon. 
- Jihoon. - uśmiechnął się zadziornie, ściskając moją dłoń - Taeyong. Jiseok dużo mi o tobie opowiadał.
- No to ładnie musiał mnie przedstawić.
- Poukładany, grzeczny kujonek ze śladową ilością życia towarzyskiego.
- A tak, to o mnie. - uśmiechnąłem się, siadając przy stole.
- No jedzcie, jedzcie. - mama podsunęła nam jedzenie, uśmiechając się.
- A właśnie. - nałożyłem sobie wołowinę, zerkając na rodziców - Jutro Minhyuk robi imprezę i...
- Wykluczone.
- Mamooo. 
- Poszedł mu bardzo dobrze dzisiejszy sprawdzian, niech idzie. 
- Ty nie wiesz, co się dzieje na takich imprezach? - mama spojrzała na mnie, nakładając sobie ryż - A jego rodzice?
- No.. jadą na weekend, ale..
- Nie ma mowy.
- Kochanie, puść go.
- Mamo, to nie studencka impreza z masą alkoholu, tylko gówniarskie posiedzenie przy soczku. - zadrwił Jiseok, szturchając rozbawionego Taeyonga - Niech idzie, bo umrze nam jako prawiczek. - rodzice wytrzeszczyli oczy, wbijając je w mojego Hyunga.
- O to na pewno nigdzie nie pójdziesz Jihoon... zapomnij. - zerknąłem na brata, odkładając pałeczki.
- Wielkie dzięki.. - burknąłem, sięgając po sok.
- Chwilka no... my możemy z nim pójść, żeby go przypilnować. - zadławiłem się napojem, czując jak tato klepie mnie po plecach - No co? Powiedziałem coś nie tak?
- Nie no, czemu? Też byłbym za tym, żeby iść. - potwierdził jego słowa Taeyong, uśmiechając się.
- Ale to gówniarskie posiedzenie przy soczku...
- Ale nie mogę pozwolić, żeby życie towarzyskie mojego braciszka legło w gruzach. 
- To już chyba wolę zostać w domu. - znam Jiseoka jak własną kieszeń i wiem, jak zachowuje się na imprezach. Pije jak głupi, ale zawsze do tego stopnia, by wiedzieć, w jakim stanie jeszcze jest, po czym zaciąga do pokoju, napalone na niego dziewczyny. Jest bardzo przystojny więc naprawdę ma w czym wybierać. Nie chcę żeby później cała moja szkoła huczała o tym, że mój brat przeleciał połowę dziewczyn, będących na imprezie. To by było strasznie upokarzające.

*

- Jihoon! - udając, że nie słyszę biegnącego za mną Jinyounga, przyspieszyłem kroku, wychodząc na szkolny dziedziniec - Stój dupku. - chłopak rzucił się na mnie, czochrając mi włosy - Czemu mnie unikasz cały dzień? - zerknąłem na przyjaciela, wzdychając - Oho... czyżby studencik nie przypadł ci do gustu?

- Y y... nie o to chodzi. 

- A o co?

- Nie idę dzisiaj do Minhyuka.

- Co? Dlaczego? - usiedliśmy na ławce, po czym wyjąłem z plecaka napój, zamyślając się - Halo, Jihoon.

- Bo tych dwóch kretynów chce iść ze mną.

- Serio? - zaśmiał się, zabierając mi picie - Czyli tak, jak mówiłem. 

- Śmieszne, serio.

- No co z tobą? Grunt, że możesz iść.

- Ale nie chcę. Nie znasz Jiseoka?

- Proszę cię, mamy po 16 lat. Jiseok jest jaki jest, ale nie tknie się 16- latki. 

- Czyli jednak go nie znasz. 

- Tknie się? - wzruszyłem ramionami, spoglądając w niebo.

- Nie wiem, ale jest to dość prawdopodobne. Nie będę później świecił za niego oczami.

- Aishh dobra tam... mów co z tym chłopakiem. 

- Wydaje się być spoko. 

- A coś więcej?

- Nazywa się Taeyong, jest w wieku Jiseoka... wczoraj wywarłem na nim baaardzo dobre, pierwsze wrażenie.

- Tak myślałem. - przyjaciel zaśmiał się, szturchając mnie w ramię - Cały Jihoon.

- Serio, to był już szczyt wszystkiego.

- Opowiadaj no.

- Biegłem do pokoju i wpadłem na niego... najlepsze jest to, że rozwaliłem sobie przy tym nos i jak na niego spojrzałem to po twarzy poleciała mi krew. 

- Auć. 

- No właśnie. 

- A jak wygląda?

- Wysoki, szczupły... wygląda jak wampir - psychol. - Jinyoung przyłożył dłoń do mojego czoła, unosząc przy tym brew.

- Dobrze się czujesz?

- No serio ci mówię.

- Ale jest sympatyczny.

- Póki co... nie pokaże przecież swojej prawdziwej natury już pierwszego dnia.

- Uważaj żeby w nocy nie wgryzł ci się w szyję.

- Śmiej się dupku... mówię ci, że coś mi w nim nie gra. - wstałem z ławki, zbierając swoje rzeczy - Daj mi jutro znać, jak było na imprezie.

- No nie wydurniaj się... chodź ze mną.

- Nie chcę, serio. 

- Przecież nikt nie wie, jak wygląda twój brat.

- O to już się nie bój. Sam na wstępie powie, że przyszedł z braciszkiem, żeby go przypilnować. 

- Jihoon...

- Do poniedziałku. - westchnąłem, idąc na przystanek. Cholera jasna, szkoda. Strasznie chciałem gdzieś w końcu wyjść i oderwać się na chwilę od nauki, ale jak widać, nie jest mi to dane. Czeka mnie tym samym naprawdę wspaniały weekend w towarzystwie Jiseoka i jego nowego koleżki... niech to szlag. 

~c.d.n.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko i źle, ale zawsze bardzo ciężko pisze mi się pierwszą część nowego ficzka.

Stypendium~cz.18 [Felix&Hyunjin]

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17

                  Leżałem w łóżku z Felixem, czując jak ten całuje mnie po nagich plecach. Właśnie skończyliśmy się kochać, jednak przez ostatnie wydarzenia, nie potrafiłem czerpać z tego przyjemności. W głowie miałem jedynie obraz Chana i Jikyo.
- Będę uciekał do domu. - westchnąłem, przekręcając się na plecy.
- Już? 
- Jest późno.
- Nie podobało ci się? - pocałowałem Felixa w czoło, wymuszając uśmiech.
- Byłeś świetny.
- Lubię takie komplementy. - mruknął, wbijając się w moje wargi - Wiesz co?
- Hm?
- Miałeś rację... potrzebowałem tego. Chociaż na chwilę zapomniałem o Jikyo. - westchnąłem, głaszcząc go po rozgrzanym policzku.
- To już trzeci tydzień.. 
- Myślisz, że się znajdzie?
- Oczywiście, że tak. Jestem pewien, że niedługo do nas wróci. - chłopak chwycił za moją dłoń, delikatnie ją całując.
- Zostań ze mną na noc. Nie chcę być sam. - jak mam być szczery, wcale mi się to nie uśmiecha. Nie potrafię normalnie funkcjonować przy moim chłopaku. Cały czas mam przed oczami to, co robiłem z Chanem, podczas gdy Felix odchodził od zmysłów, martwiąc się o Jikyo i o mnie..
- Powinienem wrócić do domu. 
- Hyunjinnie?
- Tak?
- Co się z tobą ostatnio dzieje?
- Nie rozumiem..
- Coś cię gryzie. Myślisz, że tego nie widzę? - przysunąłem się bliżej chłopaka, czując jak ten przywiera wargami do mojego czoła.
- Martwię się o Jikyo... to mi nie daje spokoju.
- Na pewno chodzi tylko o to? - zamyśliłem się, czując na ciele silne, męskie dłonie Chana - Hyunjin..
- Tak... tylko o to. - szepnąłem, głaszcząc go po klatce piersiowej - Chociaż... boję się też o twoje relacje z Chanem... o to, że ostatnio nie mamy kontaktu z Minho i Woojinem... Brakuje mi tego wszystkiego.
- Wiesz... odkąd Jikyo zaginął, bardzo dużo myślałem o nim i o Chanie.
- Tak? I jak?
- Obiecuję, że jak tylko Jikyo się odnajdzie, dam mu wolną rękę, jeśli chodzi o Chana. - Chan, Chan, Chan... nie mogę już tego słuchać. Na samą myśl o nim, mam ochotę się rozpłakać, dać mu w twarz i powiedzieć o wszystkim Felixowi. Chociaż... znowu zrzucam winę tylko i wyłącznie na niego, a tak naprawdę zawiniłem równie mocno, co on - Co o tym myślisz?
- Jikyo na pewno będzie bardzo go potrzebował.. - usiadłem przecierając twarz dłońmi. Felix zaczął drapać mnie po plecach, głęboko przy tym wzdychając.
- Jednak uciekasz?
- Nie, zostanę... pójdę się tylko przewietrzyć. - wstałem z łóżka, szukając swoich ubrań.
- Przewietrzyć?
- Tak. - nałożyłem bokserki oraz koszulkę, zerkając na chłopaka - Masz jeszcze papierosy, prawda? - Felix zmarszczył brwi, po czym usiadł, lekko się uśmiechając.
- Mówi się, że papieros najlepiej smakuje po seksie. 
- Przestań. - prychnąłem, nakładając spodnie.
- Nawet jakbym miał, to bym ci nie dał. Nie będziesz się truć. - Felix chwycił mnie za biodra, po czym przyciągnął mnie do siebie, całując mnie w brzuch - Miałeś się przewietrzyć, a nie wciągać jakieś gówno. 
- Dobrze już... nie pouczaj mnie. - pocałowałem go w głowę, ruszając w stronę drzwi - Za chwilę przyjdę.
- Tylko kurtkę weź. Znowu pada. 
- Dobrze. - ruszyłem pustym, ciemnym, potwornie cichym domem. Pan Lee siedzi w pracy od rana do nocy, a w nocy spotyka się z wynajętymi detektywami, z policją i rozmyśla, co zrobić, by znaleźć swojego syna. Ten dom, mimo że składał się jedynie z trzech osób, zawsze tętnił życiem. Jikyo wnosił tu najwięcej uśmiechu i pozytywnej energii, a teraz? Cisza... przerażająca cisza i pustka. Felix i jego ojciec totalnie się od siebie odsunęli. Pan Lee jest tak pochłonięty odnalezieniem 14-latka, że zupełnie zapomniał o tym, że ma jeszcze drugie dziecko. Rzeczywiście jedynym wsparciem Felixa jestem tylko ja... nie mogę go zawieść. Wyszedłem na podwórko, wbijając wzrok w ciemne, płaczące niebo. Czasem mam wrażenie, że niebo tęskni za Jikyo równie mocno, co my. Odkąd zaginął, non stop pada... dzień w dzień od rana do nocy, przez całą noc aż do poranka.. Mam wrażenie, że w dzisiejszych czasach my młodzi, wbrew pozorom, mamy bardzo ciężko. Tyczy się to szkoły, przyszłej pracy, relacji z rówieśnikami, jakiejś takiej pogoni za marzeniami i niespełnionymi ambicjami. Co z tego, że żyjemy w dobie laptopów, super smartfonów i internetu, jak to wszystko między innymi, prowadzi nas do zguby. Na swoim przykładzie mogę śmiało powiedzieć, że nie potrzebuję tego wszystkiego. Chciałbym jedynie żyć w zgodzie z samym sobą i własnym sumieniem. Chciałbym powiedzieć o wszystkim Felixowi i ponieść wszelkie konsekwencje. Chciałbym znów zobaczyć uśmiechniętego Jikyo i widzieć, jak bardzo szczęśliwy jest z Chanem. Chciałbym znowu chodzić na obiady z Minho i wygłupiać się z Woojinem. Czy ja naprawdę pragnę od życia tak wiele?
Westchnąłem, wbijając wzrok w szumiący pod wpływem deszczu, ciemny ogród. Jedyne, towarzyszące mi światło dobiegało z ulicy, oświetlając mokry, uliczny beton. Przygryzłem wargę, słysząc jadące gdzieś w oddali auto. W sumie dość dziwne. Odkąd jestem z Felixem, jestem tutaj praktycznie codziennie i jeszcze ani razu nie widziałem i nie słyszałem tu samochodu. Dom mojego chłopaka schowany jest w dość wąskim paśmie uliczek i naprawdę ciężko szarżować tutaj autem. Ten samochód jechał wyjątkowo szybko. Słyszałem, że opony piszczały na każdym zakręcie, a uwierzcie mi.. bardzo łatwo tu o wypadek, jeszcze w taką pogodę. Narzuciłem kaptur na głowę, idąc w kierunku furtki, kiedy ujrzałem sportowe, czarne auto, jadące dosłownie z prędkością światła. Kiedy przejeżdżało obok domu Felixa, nawet nie zwolniło. W pewnym momencie jego drzwi otworzyły się, a z samochodu wytoczyło się na ulice drobne, ubrane w czarne rzeczy ciało. Zamurowało mnie. Przestraszyłem się, że to coś w rodzaju gangsterskich potyczek, których jestem świadkiem i teraz te kryminały będą nękać i zastraszać mnie. Tak samo szybko, jak samochód się pojawił, równie szybko zniknął między domami. Wziąłem głęboki oddech, nie odrywając wzroku od ciała, które nawet nie drgnęło. Nie potrafię nawet opisać ogromnego strachu, jaki mi wtedy towarzyszył. Wyjąłem z kurtki telefon, wybierając numer Felixa.
- No co tak długo?
- Wyjdź na dwór. - szepnąłem, z trudem łapiąc oddech.
- Po co?
- Felix, ktoś tu jest... 
- Gdzie? W ogrodzie?
- Nie... ktoś leży na ulicy..
- Co?
- Na ulicy... nie rusza się. On... Felix, on wypadł z samochodu.. 
- Poczekaj, nic nie rób. - po kilku sekundach ujrzałem światło odbijające się od ogrodowego chodnika. Nie mogłem oderwać wzroku od osoby leżącej na ulicy. Scena jak z horroru. Co jak do niego podejdziemy, a ktoś wyskoczy zza rogu i nas zastrzeli? Może to tylko pułapka? - Hyunjin, co ty..
- Tam. - szepnąłem, wskazując na ulicę.
- Co jest.. - Felix wyszedł zza ogromnego krzaka, wpatrując się w czarną postać.
- Ktoś go wyrzucił z samochodu.. - chwyciłem chłopaka za rękę, ukrywając go za rośliną - Boję się... wiesz, jak to wyglądało? 
- Jikyo..
- Co? - otworzyłem szerzej oczy, czując mocniejsze bicie serca.
- To może być Jikyo. - bez chwili namysłu, chłopak wybiegł na ulicę, podbiegając do nieznajomej osoby.
- Felix! - ruszyłem za nim, czując jak ze strachu nogi odmawiają mi posłuszeństwa. Nie mogłem uwierzyć w to, co się dzieje. Przewyższało to moje jakiekolwiek fantazje czy wyobrażenia.
- Boże.. - otworzyłem szeroko usta, widząc zanoszącego się płaczem Felixa. Miał rację...  Z samochodu został wyrzucony wychudzony, pobity 14-latek - Jikyo... boże, ty żyjesz.. - Felix nie wiedział co robi. Jego trzęsące się dłonie błądziły po jego twarzy i ciele, a z oczu toczyły się łzy, tak mocno, jak jeszcze nigdy dotąd. Nie miałem pojęcia, co robić. Nie wiem, co czułem.. To wszystko działo się tak nagle... za szybko. Twarz Jikyo była cała posiniaczona, a oczy tak szeroko otwarte, jakby był na silnych prochach. Klęknąłem obok Felixa, przyglądając się uważnie 14-latkowi. Żołądek podszedł mi do gardła. Wyglądał strasznie... nie jestem w stanie opisać tego widoku - Jikyo, poznajesz mnie? Hej, braciszku.. 
- Do domu.. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, biorąc go na ręce - Weź... zadzwoń do ojca.
- On się znalazł.. 
- Felix! Zadzwoń do ojca, coś jest nie tak! - popłakałem się. Przerosło mnie to. Nie mam pojęcia, czy Jikyo był w tak ogromnym szoku, czy rzeczywiście czegoś się nabrał. Jak go podniosłem, nie poczułem absolutnie niczego. Był leciutki jak piórko, mimo tego, że był totalnie bezwładny - Dzwoń do cholery! - ruszyłem z Jikyo do domu. Nogi co chwilę uginały się pode mną, odmawiając mi posłuszeństwa. Położyłem chłopaka w salonie, głaszcząc go po mokrej od deszczu twarzy - Jikyo, słyszysz mnie? - oczy nastolatka błądziły po pokoju bardzo szybko i bardzo nerwowo. Ten widok przyprawiał mnie o gęsią skórkę - To ja, Hyunjin, poznajesz? Jesteś bezpieczny, spokojnie. 
- Hyunjin!
- Tutaj. - mój chłopak kucnął obok kanapy, wtulając się w klatkę piersiową 14-latka - Dzwoniłeś po ojca?
- Co?
- Dzwoniłeś po waszego ojca? Obudź się do cholery.
- Nie. 
- Kurwa mać. - syknąłem, wybierając do niego numer. Gdy powiadomiłem go o tym, co się stało, zadzwoniłem na policję i po karetkę. Miałem złe przeczucia, co do stanu zdrowia Jikyo. Może to rzeczywiście efekt tego, że trzy tygodnie był Bóg wie gdzie, z nie wiadomo jakimi ludźmi, którzy ewidentnie go krzywdzili... może to szok i ogromny strach? - Felix, rękawy. 
- Co?
- Podwiń jego rękawy. 
- Po co? - westchnąłem, po czym kucnąłem obok 14-latka, podwijając rękawy jego przemoczonej, brudnej bluzy. To, co zobaczyłem, przyprawiło mnie o dreszcze i mdłości - O matko.. - ewidentnie ktoś chciał uciszyć go narkotykami. Jego ręce były całe pokłute, posiniaczone, miejscami napuchnięte... okropny widok - Kto ci to zrobił? - szepnął Felix, głaszcząc chłopaka po twarzy - Maluszku.. 
- On nie wie, co się dzieje. - pocałowałem Felixa w głowę, głaszcząc go po ramieniu. Co za bydle tak potraktowało Jikyo? Jak można tak potraktować bezbronnego, niezwykle uroczego i pałającego do wszystkich miłością, 14-latka? Czym on zawinił? Ewidentnie nie został porwany dla okupu... nikt nie odezwał się do ojca chłopaków z zażądaniem pieniędzy. O co tu kuźwa chodzi? Pewnie osoba kierująca naszymi wszystkimi nieszczęściami, bardzo dobrze bawi się, patrząc na nasze ciągłe zagubienie, strach i zwątpienie...

*

                       Jikyo został przewieziony do szpitala. Tak, jak mówiłem... Ktoś ładował w niego narkotyki i to w tak kolosalnej ilości, że to, że Jikyo żyje, zostało uznane przez lekarzy za cud. 

Dochodziła piąta rano. Całą noc siedziałem z Felixem na korytarzu, czuwając pod salą, w której leżał chłopak. Ich ojciec siedział przy łóżku Jikyo, głaszcząc go przez całą noc po głowie. Zmęczony do granic możliwości, przyniosłem kawę dla siebie i Felixa, wręczając mu jedną.

- Skarbie..

- Dzięki. - chłopak westchnął, upijając łyk napoju.

- Jak się czujesz?

- Dużo lepiej. - odetchnął, zerkając na mnie - Najważniejsze, że Jikyo jest już z nami. - usiadłem obok niego, łapiąc go za rękę.

- Jestem strasznie ciekawy, kto go porwał i dlaczego.

- Ja też. Przysięgam, że zabiję sukinsyna.. 

- Przestań. Zostaw to policji.

- Nie Hyunjin... ktoś porwał mojego małego braciszka... bił go, znęcał się nad nim i faszerował prochami jak jakąś świnię. Zabiję skurwiela..

- Uspokój się. - przytuliłem chłopaka, głaszcząc go po głowie - Nie denerwuj się, proszę cię. - Felix pocałował mnie w ucho, pociągając nosem.

- Dziękuję, że mnie ciągle wspierasz. 

- Od tego mnie masz Felix. - pocałowałem chłopaka, lekko się uśmiechając. Wtedy też usłyszałem za plecami czyjeś kroki.

- Chan.. 

- Cześć. - odwróciłem się, widząc zasapanego przyjaciela. Moje serce zaczęło tak mocno bić, a twarz pokryła się takim rumieńcem, że nie wiedziałem, jak powinienem się zachować - Gdzie on jest?

- Tutaj w sali... pewnie śpi. - Chan usiadł obok nas, głęboko oddychając.

- Wasz ojciec napisał mi sms'a. Sam wrócił do domu?

- Nie.. ktoś go wyrzucił pod domem.

- Co?

- Hyunjinnie, opowiedz. - przełknąłem z trudem ślinę, uciekając wzrokiem od Chana.
- Wyszedłem na dwór i.. wtedy pod dom podjechało jakieś czarne auto i.. ktoś go wyrzucił na ulicę.
- Jakie auto?
- Nie wiem... czarne, sportowe auto. Byłem w takim szoku, że nawet się nie przyglądałem.
- Nie zapamiętałeś rejestracji? Boże, Hyunjin..
- Nie miej do mnie pretensji, do cholery! Byłem w szoku, nie myślałem o takich rzeczach! - wydarłem się na Chana, odchodząc od chłopaków. Nie jestem w stanie przy nim przebywać i z nim rozmawiać. Krępuje mnie to i nie wiem, jak mam się zachować, by Felix nie nabrał żadnych podejrzeń. To dla mnie zbyt ciężkie..
- Hyunjin, co z tobą? - oparłem się o parapet, słysząc za sobą niski głos Chana. Nie mogłem nawet na niego spojrzeć - Chodzi o to, co zrobiliśmy?
- Zamknij się. - syknąłem, wyglądając zza ściany, czy aby na pewno nie usłyszy nas Felix.
- Nie usłyszy nas. - przyjaciel westchnął, podchodząc bliżej mnie - Będziesz mnie teraz unikać?
- Nie unikam cię.
- Zachowujesz się przy mnie jak głupek... wyluzuj. 
- Łatwo ci mówić. To nie ty zdradziłeś swojego chłopaka.
- Hyunjin, nie zdradziłeś go... do niczego między nami nie doszło. 
- Całowaliśmy się. - warknąłem, przecierając zmęczoną twarz - Poza tym chciałem się z tobą przespać.
- Ale tego nie zrobiłeś... Zapomnijmy o tym. 
- Nie mogę..
- Jak tak dalej pójdzie, to Felix się domyśli, że coś jest nie tak.
- Już pyta.
- Sam widzisz. - chłopak złapał mnie za ramiona, zmuszając mnie do spojrzenia na niego - Kochasz Felixa? - skinąłem jedynie głową, potwierdzając jego słowa - To zapomnij o tym, co się stało, bo w końcu się wygadasz i go stracisz... Felix brzydzi się zdradą.
- Wiem. - szepnąłem, spuszczając wzrok.
- Zapomnij o tym... Jikyo się znalazł i to jest teraz dla nas najważniejsze. Dajmy mu teraz sto procent swojej uwagi, okej? 
- W porządku. - westchnąłem, wracając do mojego chłopaka.
- Wszystko okej? - Felix objął mnie, całując mnie w policzek.
- Tak... przepraszam, to z nerwów. 
- Spokojnie skarbie. - wylądowałem w ramionach blondyna, czując się jak skończony śmieć. Nie wiem jak długo będę umiał tak kłamać. Czuję, że prędzej czy później się wygadam. Nie potrafię go okłamywać... obiecaliśmy przecież sobie, że będziemy ze sobą szczerzy.

*

                            Wszedłem do szpitalnej sali, widząc siedzącego przy łóżku Chana. Trzymał Jikyo za rękę, głaszcząc go po niej i opowiadając o sobie i chłopakach. 

- Ooo zobacz... Hyunjin do ciebie przyszedł.

- Cześć. - uśmiechnąłem się, widząc jak 14-latek uważnie mi się przygląda - Jak się czujesz? - pogłaskałem go po głowie, siadając obok łóżka. Chłopak jednak milczał. Westchnąłem, przenosząc niechętnie wzrok na Chana - Co jest?

- Nie martw się... ze mną też nie chce rozmawiać. 

- Nie zamienił z tobą ani jednego słowa? - Chan skinął głową, całując go w rękę.

- Zaraz ma tu przyjechać pan Lee i Felix. 

- W porządku. - spojrzałem na Jikyo, który leżał w łóżku, pozbawiony jakichkolwiek emocji. Przyglądał nam się z lekkim zaciekawieniem, ale bał się cokolwiek powiedzieć czy też zrobić. Usiadłem bliżej niego, głaszcząc go bardzo ostrożnie po posiniaczonym policzku - Cieszysz się, że Chan do ciebie przyszedł? - chłopiec przeniósł na niego wzrok, uważnie mu się przyglądając. Po chwili skinął lekko głową, wywołując szeroki uśmiech na twarzy Chana. 

- Będę z tobą cały czas Jikyo. - szepnął, przykładając jego dłoń do swoich ust. Westchnąłem, przypominając sobie, jak sam wyszedł z propozycją, by zapomnieć o Jikyo i Felixie. Teraz już sam nie wiem, czy powinni być razem i czy Chan jest dla niego odpowiednim chłopakiem. Boję się, że mój chłopak miał rację i że Chan prędzej czy później skrzywdziłby 14-latka. 

- Wiesz co? Jak wyjdziesz ze szpitala, to pójdziemy na pizzę, co ty na to? - uśmiechnąłem się wpatrując się w jego przekrwione oczy. Chłopiec po kilku chwilach wpatrywania się we mnie, odwrócił wzrok, oblizując popękane wargi - No dobrze, już cię nie męczę. Odpoczywaj sobie. - westchnąłem, głaszcząc go po głowie. 

- Oo cześć chłopcy. - odwróciłem się, widząc pana Lee w towarzystwie mojego chłopaka.

- Dzień dobry. 

- Jak tam synku? - mężczyzna kucnął obok łóżka, lekko się uśmiechając - Felix ze mną przyjechał.

- Może my wyjdziemy. - Chan spojrzał na mnie, dając mi wyraźnie do zrozumienia, żebyśmy wyszli z sali - Nie będziemy tak wszyscy siedzieć nad Jikyo.

- W sumie racja. - Felix podszedł do mnie, delikatnie mnie całując.

- Poczekasz na mnie na korytarzu?

- Jasne. - uśmiechnąłem się, po czym opuściłem salę. Usiadłem na jednym z krzeseł, stojących na korytarzu, zerkając na Chana - Jak on okropnie wygląda.. 

- Co nie? Jak go zobaczyłem, mało się nie popłakałem... Do tego strasznie się w sobie zamknął.

- Dziwisz się? - chłopak usiadł obok mnie, wzdychając - Nikt z nas nie wie, przez co przeszedł. 

- Myślisz, że on... że go... wiesz..

- Wykorzystywali?

- Mhm.

- Mam nadzieję, że nie. - szepnąłem, wracając myślami do swojego ojca - Wszystko, tylko nie to.. - wtedy też usłyszałem nad nami głos jakiegoś lekarza. Uniosłem wzrok, widząc go w towarzystwie dwóch policjantów.

- Leży tutaj, tylko proszę nie naciskać.

- Wiemy co robimy proszę pana.

- To nie za szybko? Trafił tutaj trzy dni temu.

- Czym szybciej zajmiemy się tą sprawą, tym lepiej. - wymieniłem z Chanem spojrzenia, wstając dość gwałtownie z krzeseł - Możemy?

- Tak, proszę. - gdy policja weszła do sali, stanęliśmy pod drzwiami, starając się cokolwiek podsłuchać. Po chwili jednak na korytarz wyszedł Felix, wyproszony przez jednego z mężczyzn. 

- Hwang Hyunjin. - otworzyłem szerzej oczy, czując mocniejsze bicie serca. 

- To ja.

- Wejdź do sali.

- Ale.. 

- To ty widziałeś, jak Lee Jikyo wyrzucany jest z samochodu, tak?

- No tak, ale..

- No to proszę. - skinąłem głową, wchodząc niepewnie do środka. Przy łóżku siedział ojciec 14- latka, trzymając go mocno za rękę. Bałem się. Nie chciałem mówić o tym przy Jikyo i nie wiem, czy chciałem słyszeć, co tak naprawdę się stało - Proszę... możesz mówić. - wziąłem głęboki oddech, zerkając niepewnie na pana Lee.

- Ja... byłem tego dnia u Felixa. 

- Mojego, starszego syna. - wtrącił mężczyzna, nie odrywając wzroku od Jikyo.

- Właśnie i... wyszedłem w nocy przed dom, przewietrzyć się. I... słyszałem, jak ktoś jeździ po uliczkach bardzo szybko, a tam taka jazda jest bardzo niebezpieczna. Byłem ciekawy, kto to może być i podszedłem bliżej furtki i... - przełknąłem z trudem ślinę, zerkając na roztrzęsionego Jikyo - Zobaczyłem sportowe, czarne auto, ale nie mam pojęcia, co to za samochód i... on... nie zwalniając wyrzucił Jikyo na ulicę. 

- Tuż przed domem, tak?

- Tak... można powiedzieć, że tuż obok domu. 

- O której to było?

- Nie mam pojęcia... na pewno było już po 22. 

- Mhm... Lee Felix to twój przyjaciel?

- Tak. 

- Co robiłeś u niego tamtego wieczora? - co cię to obchodzi człowieku? Przecież nie powiem, że pojechałem do niego na seks... 

- Uczyliśmy się. 

- O tej porze?

- Tak... chłopcy są tuż przed egzaminami. - powiedział pan Lee, poprawiając Jikyo kołdrę. 

- Rozumiem. - drzwi do sali otworzyły się. Stanęła w nich pani psycholog, którą już doskonale znam. Rozmawiała ze mną i Felixem po wypadku - O, jest pani, to świetnie.

- Tobie Hyunjin już dziękujemy. Teraz musimy porozmawiać z Jikyo.

- Nie wiem, czy to dobry pomysł.. - szepnąłem, zerkając na ojca 14-latka.

- Sami to ocenimy.

- Nie martw się Hyunjin. - kobieta uśmiechnęła się, klepiąc mnie po ramieniu. Skinąłem jedynie głową, po czym ukłoniłem się, wychodząc. Gdy tylko wyszedłem na korytarz, wylądowałem w ramionach Felixa. 

- W porządku?

- Tak. - skinąłem głową, zerkając na niego - Chcą teraz przesłuchać Jikyo.

- Nic im nie powie. - wtrącił Chan, przygryzając nerwowo wargę.

- Też tak myślę. 

- A ciebie o co pytali Hyunjinnie?

- O to, co wtedy widziałem i o ciebie. Jakby co, jesteśmy przyjaciółmi i wtedy się uczyliśmy. 

- A co rzeczywiście robiliście? - Felix objął mnie, głaszcząc mnie po głowie.

- Domyśl się.

- Ahhh... dobra, nie wnikam w szczegóły. Pójdę po kawę, chcecie?

- Mhm... a ty?

- Ja dziękuję. - westchnąłem, zamykając oczy. Wtuliłem się mocniej w mojego chłopaka, starając się cieszyć tą chwilą - Myślisz, że wszystko jeszcze wróci do normy?

- Oczywiście, że tak. Dajmy tylko Jikyo trochę czasu.

- Felix.. - westchnąłem, głaszcząc go po plecach - Wiem, że teraz nie masz do tego głowy... ja.. chyba mam problem. - czułem, że mimo wszelkich okoliczności muszę z nim porozmawiać. Wiedziałem, że jak komuś o tym nie powiem, to zabije mnie to wewnętrznie.

- Co? - chłopak spojrzał na mnie wielkimi oczami, głaszcząc mnie po twarzy - Mów, co się dzieje. Nie wyglądałeś dzisiaj na przybitego..

- Przepraszam, ja... byłem dzisiaj w szkole..

- I? Hyunjin, mów..

- Spadłem na 53 miejsce. - Felix otworzył szeroko usta, nie odrywając ode mnie wzroku - Jestem skreślony...

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Stypendium~cz.17 [Felix&Hyunjin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8 cz.9 cz.10 cz.11 cz.12 cz.13 cz.14 cz.15 cz.16

                    Leżałem obok Felixa, wpatrując się w jego spokojną, zamyśloną twarz. To już ósmy dzień bez Jikyo... ósmy dzień bez kontaktu z moim chłopakiem, bez rozmowy z nim, bez jakiejkolwiek czułości z jego strony. Nawet nie chce mnie przytulić czy pocałować. Naprawdę zaczyna mnie to męczyć. Wiem, że teraz cierpi, ale nie sądziłem, że przez to wszystko, tak bardzo mnie zaniedba.
- Skarbie.. - złapałem go za rękę, głaszcząc ją kciukiem - Felix.
- Hm? - chłopak uniósł wzrok, wbijając go we mnie.
- Kochasz mnie? 
- Ta.. - westchnął, wbijając mi nóż w serce.
- Mhm... a dasz mi buzi? - Felix ponownie wbił wzrok w moją bluzę, odpływając myślami - Felix.. - położyłem się bliżej blondyna, pieszcząc opuszkami palców jego twarz. Potrzebuję jego bliskości, czy to takie dziwne... czy nie wiem.. niestosowne? Chciałbym się z nim kochać i zapomnieć o wszystkim, chociaż na chwilę. Nachyliłem się do chłopaka, wbijając się w jego pełne, słodkie usta. Wsunąłem dłoń pod jego koszulkę, drapiąc go delikatnie po wrażliwym brzuchu, ale ten nawet nie drgnął... - Felix, pocałuj mnie. - szepnąłem, całując go po twarzy, ale brak reakcji z jego strony, doprowadzał mnie do szału. Mimo to nie chciałem się poddawać. Wsunąłem dłoń w jego spodnie, pieszcząc nieśmiało jego członka - Kochajmy się. - mruknąłem, czując jak ten brutalnie mnie odpycha - Felix.. 
- Zaginął mi brat, wiesz? - poczułem narastającą gulę w gardle.
- Ja... wiem..
- Właśnie... nie mam ochoty na pieprzenie się z tobą. - zatkało mnie. Skinąłem jedynie głową, wstając pospiesznie z łóżka - Hyunjin..
- Pójdę już. - szepnąłem z trudem, idąc do drzwi. Cały Felix... jak zwykle subtelny i delikatny. Nie mógł powiedzieć, że nie ma na to ochoty... że może innym razem... Jak zwykle musiał zrównać mnie z ziemią.
- Hyunjin, zaczekaj no. - narzuciłem na siebie kurtkę, sięgając klamki - Mówię do ciebie.
- Też coś do ciebie mówiłem...
- Hyunjin, przepraszam.
- Nie... mam tego dość, rozumiesz? Non stop słyszę od ciebie "przepraszam, przepraszam, przepraszam"... ile można? Zacznij mnie w końcu normalnie traktować. 
- Boję się o Jikyo..
- Ja też... też się cholernie o niego boję, ale nie traktuję cię przez to jak gówno... Oddalamy się od siebie, nie widzisz tego? 
- Widzę... ale nie mam siły teraz tego naprawiać..
- Szkoda, wiesz? Mi w przeciwieństwie do ciebie, bardzo na tobie zależy. - szarpnąłem za klamkę, wychodząc z jego domu. Mam go dość, naprawdę. Kocham go najbardziej na świecie, ale nie mam już siły o niego walczyć i ciągle zabiegać o jego uwagę. Wściekły i rozżalony do granic możliwości, wybrałem numer Chana, idąc do baru, w którym byliśmy ostatnio na kolacji.
- Słucham.
- Cześć... chcesz się ze mną napić?
- Coś się stało?
- Felix się stał... chodź ze mną, proszę. 
- W porządku. Gdzie jesteś?
- Idę do tego baru, w którym ostatnio byliśmy.
- Okej. Będę za jakieś pół godziny.
- Ja pewnie też. Nie spiesz się. - rozłączyłem się, biorąc głęboki oddech. Mam ochotę wrócić do domu Felixa i uderzyć go w twarz. Nie potrafię nawet opisać emocji, jakie mi towarzyszą od kilku dni. Strach, złość, nienawiść, zwątpienie, ból i okropne zmęczenie. Mam ochotę uderzyć mojego chłopaka, a potem znów go przytulić i powiedzieć, że go kocham. Mam dość tego wszystkiego, naprawdę...

*

- Czyli znowu się pokłóciliście? - Chan polał nam soju, zerkając na mnie w pół przytomnym wzrokiem.
- No... pytam go, czy mnie kocha, a ten mi rzuca "ta"... no gówno mi się w dupie zagotowało. - wypiłem kolejny kieliszek, czując jak kręci mi się w głowie - Chciałem się z nim kochać, nie? To mnie odepchnął i powiedział, że nie ma ochoty się ze mną pieprzyć...
- Mówiłeś Hyunjinnie.
- Pieprzyć, rozumiesz? A co ja kuźwa jestem? Pieprzyć można jedzenie, a nie mnie. - chłopak zaśmiał się, klepiąc mnie w ramię - Ej... to nie jest śmieszne. Felix mnie coraz bardziej irytuje.
- Ma teraz ciężki okres.
- Ale to nie oznacza, że ma mnie odtrącać! - rozejrzałem się po sali, widząc wpatrujących się w nas ludzi. Odchrząknąłem, zapełniając kieliszek alkoholem - Wiesz... ja też potrzebuję żeby mnie czasami przytulił, pocałował, dotykał i w ogóle..
- I w ogóle?
- Mam 17 lat do cholery... mam swoje potrzeby. - wypiłem soju, zerkając na Chana - Pij... nie chcę być jedyną, nawaloną osobą. 
- Powiem ci szczerze, że ja też momentami nie wytrzymuję. - uśmiechnąłem się pod nosem, spoglądając na trzęsące się ręce przyjaciela, który usilnie starał się nalać nam alkoholu.
- Sam sobie z tym radzisz?
- No a mam inne wyjście? - zapytał, wlewając w siebie soju - Słuchaj, lecę na dwa fronty. - mówiąc to uniósł do góry obie ręce - Front lewy... i front prawy. - zaśmialiśmy się, zapominając o wszystkich nieszczęściach, które ostatnio kurczowo się nas trzymają.
- Jikyo na pewno jest zazdrosny. 
- Sam kazał mi robić coś takiego. Stwierdził, że póki co jest nietykalny. - otworzyłem szerzej oczy, sięgając po butelkę.
- Gadacie o takich rzeczach? Serio?
- Rozmawiamy o wszystkim... ale póki co muszę radzić sobie sam. Jikyo jest strasznie nieśmiały. 
- Hmm właśnie... co ci się w nim spodobało?
- Wszystko.
- Oj no powiedz mi. - Chan zamyślił się, lekko się uśmiechając.
- Jest niesamowicie słodki... jak tylko go poznałem, to wiesz.. moje serce zabiło mocniej. - zaśmiał się, nalewając soju - Sam nie wierzę, że mówię takie rzeczy, ale taka jest prawda... Jest piekielnie zdolny i inteligentny.. ma cięte żarty, ale jest przy nich dość taktowny i wie kiedy przystać. Mogę być przy nim sobą... zna mnie z absolutnie każdej strony i zawsze wie, kiedy jestem smutny, kiedy mam ochotę zrobić coś szalonego. Potrafi mnie rozszyfrować w sekundę... Jest dobrym człowiekiem, on... jest po prostu idealny. - zagryzłem wargę, przytakując. Też nigdy nie spotkałem tak niesamowitego chłopaka, jakim jest Jikyo. Żałuję, że skierowałem rozmowę na ten temat, ale dzięki temu widzę, jak bardzo Chan jest w niego zapatrzony i utwierdzam się w przekonaniu, że jest to idealny chłopak dla Jikyo - A ty i Felix?
- Hm?
- Co ci się w nim spodobało? Przecież to taki kretyn..
- Kretyn, ale uroczy i momentami bardzo opiekuńczy... Dupek ma coś w sobie. - westchnąłem, wypijając nalany mi przez Chana kieliszek soju - Poza tym poznałem go w najgorszym okresie swojego życia... to musiał być jakiś znak. 
- Wierzysz w takie rzeczy? - skinąłem jedynie głową - Hm... no może coś rzeczywiście w tym jest. Szczerze mówiąc, ja i Woojin byliśmy nieźle zszokowani, jak dowiedzieliśmy się, że się spotykacie... Pamiętam jak Felix stanął w twojej obronie na imprezie. Wkurwił mnie wtedy, ale w sumie teraz go rozumiem. - uśmiechnąłem się, sięgając po kawałek kimbapu.
- Dzięki.
- Poważnie. Fajny z ciebie chłopak. 
- Nie słodź mi tak, bo się zaczerwienię. - zaśmiałem się, uderzając go w ramię.
- Lubię twój śmiech.
- Serio?
- Mhm... zawsze jak go słyszę, też chce mi się śmiać. - Chan uśmiechnął się, kończąc zamówiony przez nas alkohol - Uuu... dawno tyle nie wypiłem.
- Mmm... ja nigdy. Cud, że jeszcze siedzę i cokolwiek kontaktuję. 
- Chcesz już wracać do domu?
- Czy ja wiem. - sięgnąłem do kieszeni bluzy, czując wibrujący telefon - Pf... Felix dzwoni.
- Nie odbierzesz?
- Po tym, co od niego usłyszałem? Nie mam ochoty z nim gadać. - rozłączyłem się, chowając telefon.
- Chodź do mnie. Starzy są pewnie w robocie, to coś jeszcze wypijemy. 
- A kto mnie później odprowadzi do domu?
- Ja... albo jak mocno się nagrzmocisz, to zostaniesz u mnie.
- W sumie dzisiaj piątek więc czemu nie... Muszę trochę odetchnąć od tego wszystkiego.
               Wieczór z Chanem rozkręcał się coraz bardziej. Rzeczywiście mimo późnej pory, jego rodzice nadal byli w pracy. Chan przyniósł nam mega drogie i mega dobre wino jego mamy. Ponoć cała piwnica ich domu wypełniona jest takimi skarbami więc jego mama na bank nic nie zauważy.
- Powiem ci, że ledwo żyję. - zaśmiałem się, kładąc się na ogromnym łóżku wodnym. Materac był tak wygodny, że oczy mi się same zamykały.
- Ja też... a jak się czujesz, jeśli chodzi o Felixa?
- Nie chcę nawet o nim gadać. Ostatnio mnie strasznie męczy. - przyjaciel zawisł nade mną, wpatrując mi się w oczy.
- Może powinieneś kopnąć go w dupę?
- Czemu tak uważasz?
- Skoro męczy cię związek z nim..
- Męczy... ale cholernie go kocham. 
- Sam powiedziałeś, że Felix nie daje ci tego, czego potrzebujesz. - mruknął, pieszcząc nosem moją twarz. Zamknąłem oczy, dotykając niepewnie jego policzka.
- To chwilowe. 
- Pewny jesteś?
- Jak tylko znajdziemy Jikyo, wszystko wróci do normy. - szepnąłem, czując jak ten pieści wargami moje ucho. Uchyliłem szerzej usta, głęboko oddychając.
- Wtedy Felix poświęci sto procent swojej uwagi Jikyo.
- Do czego zmierzasz?
- Do tego żebyśmy oboje zapomnieli na chwilę o słynnym rodzeństwie Lee. - mówiąc to, wbił się w moje wargi, namiętnie mnie całując. Zarzuciłem ręce na jego kark, odwzajemniając tą niesamowicie przyjemną pieszczotę. Bardzo tego potrzebowałem, mimo iż wiedziałem, że robię źle. Wypity alkohol jednak ośmielił mnie tak bardzo, że nie chciałem hamować się z niczym - Prześpisz się ze mną? - skinąłem głową, zdejmując z Chana koszulkę. Nie sądziłem, że ten chłopak ma tak niesamowicie wyrzeźbione ciało. Błądziłem dłońmi po jego klatce piersiowej, czując jak ten całuje mnie po szyi. W pewnym momencie nie wytrzymałem, łapiąc go za biodra, które przycisnąłem do swojej miednicy. Chan wykonał gwałtowny, dość brutalny ruch, podobny do tego, jakby chciał we mnie wejść. Jęknąłem ponownie go całując. Chan całuje tak niesamowicie, że miałem ochotę robić to bez końca. Gdy ułożyłem dłonie na jego spodniach, usłyszeliśmy telefon Chana - Aishh.. czego? - przyjaciel sięgnął po telefon, uśmiechając się - Patrz, kto dzwoni. - mówiąc to, pokazał mi ekran z napisem "Felix" - Słucham.. 
- Cześć... widziałeś się dzisiaj z Hyunjinem? - zamurowało mnie. Przełknąłem z trudem ślinę, przyglądając się Chanowi wielkimi oczyma.
- Może.. a co?
- Jest w domu? Nie mogę się do niego dodzwonić.
- No i?
- Martwię się... wiesz, gdzie on jest? - wysunąłem się niemalże spod ciała Chana, pospiesznie zbierając się do wyjścia.
- Oddzwonię. - chłopak rozłączył się, idąc za mną - Hyunjin..
- To był błąd. - wydusiłem, czując się jak skończony dupek - Felix nie może się dowiedzieć.. - ruszyłem do przedpokoju, czując jak uginają się pode mną nogi.
- Nie dowie się, przysięgam.
- Co ja zrobiłem? - wydusiłem, walcząc trzęsącymi się dłońmi z butami i kurtką.
- Uspokój się i nie płacz. - kolega chwycił mnie za ramiona, uważnie mi się przyglądając - Nic mu nie powiem. 
- Boże, chciałem zdradzić Felixa. - odepchnąłem go, wychodząc z jego domu. Jak ja mogłem zrobić coś takiego? Gdyby mój chłopak nie zadzwonił do Chana, jestem pewien, że już byśmy się kochali. Jaki ja jestem podły... Obwiniam o wszystko Felixa, a to ja jestem powodem problemów w naszym związku.
                            Wylądowałem nad Hanem, wpatrując się w spokojnie płynącą rzekę. Było mi niedobrze i strasznie kręciło mi się w głowie. Kim ja do cholery jestem? Czym różnię się od mojego ojca? Jestem takim samym złym człowiekiem, krzywdzącym innych z pełną premedytacją. Niczym się od niego nie różnię... Co ja ze sobą zrobiłem? Nie jestem w stanie poznać samego siebie. Dochodziła druga w nocy, kiedy usłyszałem dźwięk telefonu. Trzęsącą się dłonią, sięgnąłem do kieszeni, odbierając.
- Słucham.
- Boże, nareszcie. - gdy usłyszałem głos Felixa, moje serce o mały włos nie stanęło - Dlaczego nie odbierasz? Wiesz, jak się martwiłem?
- Przepraszam. - szepnąłem, rozklejając się - Przepraszam Felix. 
- Nie, to ja jestem ci winien przeprosiny. 
- Nie.. - wytarłem policzki, pociągając nosem - Ja... ze mną wszystko w porządku. Nie musisz się martwić. 
- Słyszę, że coś jest nie tak. Jesteś w domu?
- Nie.
- Gdzie jesteś? Jest środek nocy.
- Musiałem wyjść na spacer... źle się czuję. 
- To przeze mnie... Hyunjin, wiem, że źle cię traktuję...
- Nie, Felix. To wszystko moja wina. - zamknąłem oczy, czując jak serce targa moją klatką piersiową - Kocham cię.
- Hyunjin..
- Cześć. - rozłączyłem się, starając się pozbierać myśli. Powinienem mu o wszystkim powiedzieć. Obiecałem mu, że będę z nim szczery. Wiem jednak, że jak powiem mu, że całowałem się z Chanem, on straci przyjaciela, a ja najlepszego chłopaka na świecie. Boże, nie wiem, co robić.

*

                   Od kilku dni nie byłem u Felixa. Boję się spojrzeć mu w oczy. Poza tym wszystko w jego domu przypomina mi o Jikyo. Rozmawiałem za to z Chanem. Oboje doszliśmy do wniosku, że zarówno Felix jak i Jikyo, nie mogą dowiedzieć się o tym, co między nami zaszło. Obiecaliśmy też sobie, że nadal będziemy się przyjaźnić i starać się zachowywać w miarę naturalnie w swoim towarzystwie. W końcu tamtego wieczoru wypiliśmy masę alkoholu... oboje nie wiedzieliśmy, co robimy. 

- Młody. - westchnąłem, przenosząc wzrok na drzwi.

- Co stary?

- Felix do ciebie przyszedł. 

- Co? - poderwałem się, czując jak brakuje mi tchu.

- Co? Znowu jest coś nie tak?

- Nie, nie... wszystko jest okej. 

- Chodź Felix! - Hyunsoo pokręcił głową, zostawiając nas samych. Po chwili w drzwiach mojego pokoju stanął mój chłopak. Smutny, zmartwiony, totalnie zmizerniały.. 

- Cześć Hyunjinnie.

- Hej. - szepnąłem, uciekając wzrokiem. 

- Cieszę się, że cię widzę. - skinąłem głową, biorąc głęboki oddech. Felix kucnął przede mną, uśmiechając się - Tęskniłem. - nie potrafiłem wydusić z siebie ani jednego słowa. Czułem się tak podle, jak nigdy dotąd - Hyunjin, to co ci ostatnio powiedziałem... zachowuję się jak prostak, wiem. 
- Nie... w porządku. - szepnąłem, czując coraz mocniejsze bicie serca.
- Strasznie cię kocham i bardzo cię potrzebuję... nie potrafię tylko tego pokazać, przepraszam..
- Nie przepraszaj mnie.. - Felix usiadł na łóżku, obejmując mnie.
- Jak się czujesz? 
- A ty?
- Nie odpowiesz mi? - wziąłem głęboki oddech, zerkając niepewnie na chłopaka.
- Dobrze... dobrze się czuję. 
- Hyunjin, co się dzieje?
- Stresuję się... wszystkim, przepraszam. - Felix odgarnął grzywkę z mojego czoła, delikatnie mnie w nie całując.
- Nie jestem dla ciebie żadnym wsparciem, wiem...
- Przestań się w końcu obwiniać. - pociągnąłem nosem, rozklejając się przy chłopaku - Boże, Felix.. 
- Hej... skarbie, co jest? - blondyn przytulił mnie, głaszcząc mnie po głowie. Nie wytrzymałem. Płakałem w jego ramionach jak dziecko. Miałem tak ogromne wyrzuty sumienia... chciałem powiedzieć o wszystkim mojemu chłopakowi, ale czułem, że wtedy go stracę na zawsze - Hyunjinnie.. 
- Przepraszam. - spojrzałem na Felixa, z trudem łapiąc oddech - Jest mi tak głupio..
- Ale o czym ty mówisz? Hyunjin, uspokój się. - chłopak wtulił mnie w siebie, całując mnie po głowie i uchu - Nie płacz... wszystko się w końcu jakoś ułoży. Musimy być tylko cierpliwi. 
- Wszystko się ułoży?
- Wszystko... obiecuję. - zaprzeczyłem skinieniem głowy, starając się uspokoić.
- Ja już nie mogę.. 
- Powiedz mi, co się dzieje. 
- Ja... wszystko to moja wina. Zrzucałem winę na ciebie, a... a to ja jestem tym złym, przepraszam. 
- Nie gadaj głupot. - uśmiechnął się, głaszcząc mnie po policzku - Nie płacz... nie lubię, jak płaczesz. - spojrzałem na Felixa, pociągając nosem.
- Uśmiechnąłeś się. 
- Zawsze się przy tobie uśmiecham.
- Y y... nie zawsze. - chłopak nachylił się do mnie, całując mnie.
- Jesteś dzisiaj wyjątkowo słodki. 
- Pocałuj mnie jeszcze. - Felix położył mnie na łóżku, po czym zawisł nade mną, pieszcząc wargami moją twarz. Ułożyłem dłonie na jego buzi, starając się skupić w stu procentach, tylko na nim. Wiedziałem, że jeśli nie wyprę z głowy myśli związanych z Chanem, to oszaleję i przy okazji stracę chłopaka - Felix..
- Ciii. - szepnął, muskając ostrożnie moje usta. Chciałem go pocałować, jednak ten co chwilę wycofywał się, drażniąc się ze mną. 

- Pocałuj mnie. - oblizałem wargi, czując znów delikatne usta blondyna. Przepychałem się nieśmiało z jego językiem, czując przyjemne mrowienie w brzuchu. Tak bardzo go kocham. Co mi przyszło do głowy, kiedy szedłem do łóżka z Chanem? Jakbym stracił Felixa, w życiu bym się z tym nie pogodził i nigdy sobie tego nie wybaczył. Czuję, że prędzej czy później i tak to wyjdzie na jaw. W końcu każde kłamstwo i zatajona informacja kiedyś się wydadzą, choćbyśmy nie wiem jak próbowali je ukryć. Boję się tego, ale co teraz mogę zrobić? Popełniłem ogromny błąd w bardzo ciężkim dla nas okresie i teraz muszę zmierzyć się z jego konsekwencjami.




~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko... Postaram się Wam to wynagrodzić przy następnej części. :)