Inna perspektywa~cz.2 [Changbin&Hyunjin]

cz.1

                    Pochmurny, zimny dzień... Wszedłem do szkoły, idąc powoli w kierunku szatni. Chciałem jak najszybciej zrzucić z siebie przemoczoną kurtkę, iść do swojej sali lekcyjnej, przesiedzieć w ciszy te osiem godzin i uciekać wreszcie do domu. Ledwo tutaj przyszedłem, a już chcę stąd iść. Chciałbym wsiąść w metro, zamknąć oczy i pomyśleć. Chociaż z drugiej strony, chyba ostatnio myślę za dużo... stanowczo za dużo. Moja głowa przepełniona jest kompletnym bajzlem, nad którym straciłem kontrolę. Czasem mam wrażenie, że żyję w zupełnie innym świecie. Ciałem jestem tu, w Seoulu, myślami natomiast w wykreowanej przez siebie, lepszej rzeczywistości... głupota.
- Pedał. - przełknąłem z trudem ślinę, odwieszając kurtkę do swojej szafki. Nie mam zamiaru reagować, nie ma sensu. Były momenty, że stawiałem się moim oprawcom, starałem się z tym jakoś walczyć, kłócić się z nimi, tłumaczyć, prosić, ale wszystko na nic. Później jednak zacząłem rozumieć, że ignorowanie rówieśników prowokuje ich jeszcze bardziej - Śmierdzi od ciebie. - zaśmiał się Youngmin oraz wtórujący mu koledzy. Zamknąłem gwałtownie szafkę, narzucając na ramię swój plecak - Wali od ciebie śmieciem. 
- Stanąłeś za blisko... to dlatego. - szepnąłem niemalże, ruszając w kierunku drzwi, jednak chłopak szarpnął mnie gwałtownie za ramię, zatrzymując mnie.
- Coś ty powiedział?
- Proszę cię, puść mnie.
- Pytam, co powiedziałeś?! - wziąłem głęboki oddech, szarpiąc ręką.
- Naprawdę cię to jeszcze nie znudziło?
- Co? Dopieprzanie ci? - Youngmin parsknął śmiechem, uważnie mi się przyglądając - To moja największa atrakcja w życiu.
- Wow... to musisz mieć niesamowicie nudne życie, skoro bawią cię takie rzeczy. - zdenerwował się, bardzo wyraźnie to widać. Farbowany na tleniony blond idiota, szarpnął mnie za ramię, popychając mnie tym samym na metalowe szafki. Jęknąłem jedynie, zamykając przy tym oczy... wiem, co mnie czeka. Znoszę to cały czas, a mimo to wciąż nie mogę przyzwyczaić się do takiego upokorzenia - Daj mi wreszcie spokój. 
- Jesteś pieprzoną ciotą, rozumiesz? 
- Rozumiem... a teraz daj mi spokój. - uderzył mnie. Jeden raz, drugi, trzeci... przy czwartym już nie wytrzymałem. Upadłem na ziemię, kuląc się z bólu i ze strachu. Mam już tego dość. Ile razy myślałem o tym, by wreszcie sobie ulżyć i ze sobą skończyć? Skończą się moje upokorzenia w szkole... w domu... ile można do cholery?
- Pedał!
- Śmierdzący śmieć! 
- Zostawcie go. - usłyszałem lekko zachrypnięty głos, po którym fala bolesnych uderzeń nagle odeszła.
- Nie mieszaj się w to. To są nasze sprawy.
- Czerpiecie ogromną satysfakcję ze znęcania się nad słabszą osobą? - zacisnąłem dłoń na obolałym brzuchu, powoli przy tym siadając.
- Dlaczego się w zasadzie wtrącasz?
- Kij ci do tego, co z nim robimy. 
- Nie do końca. Odejdźcie od niego. 
- Ty... a może ty też jesteś ciotą, tak jak Hyunjin?
- Nie, nie jestem gejem. Ale jak widać, potrafię zachować kulturę i nie pastwić się nad Hyunjinem.
- Weź kurwa, bo się wzruszę. - parsknął śmiechem Youngmin, kopiąc mnie w dolną część pleców.
- Powiedziałem, że masz przestać! - syknąłem lądując ponownie twarzą na zimnej podłodze. Youngmin oraz jego koledzy podeszli do bruneta uważnie go obserwując.
- Dobrze ci radzę... przestań się wtrącać w nie swoje sprawy, bo pożałujesz. - warknął blondyn, wychodząc wraz ze swoją świtą ze szkolnej szatni. Po chwili poczułem kucającego obok mnie chłopaka.
- W porządku?
- Mhm.
- Na pewno? Skopali ci brzuch i nerki i..
- Nie pierwszy i nie ostatni raz. - wysapałem, siadając z dość sporym trudem.
- Poczekaj, pomogę ci.
- Co? - spojrzałem na bruneta, na którego twarzy malował się strach i lekki niepokój.
- Pomogę ci. Wątpię żebyś poradził sobie sam. 
- Nie... ja nie potrzebuję pomocy. 
- Ale..
- Czego ty właściwie chcesz? 
- Nie  rozumiem zachowania ludzi w stosunku do ciebie... i nienawidzę, jak ktoś się znęca nad słabszymi.
- Nie jestem słaby. 
- Hyunjin..
- Daj mi spokój. - ułożyłem dłonie na szafce, powoli przy tym wstając.
- Ale... nie zrobiłem ci niczego złego.. - wziąłem kilka głębszych wdechów, odwracając się w kierunku bruneta.
- Gdzie byłeś do tej pory?
- Hm?
- Teraz nagle zrobiło ci się mnie szkoda? Gdzie byłeś wcześniej? 
- Nie atakuj mnie.
- Nie atakuję. Po prostu nie rozumiem. 
- Ale..
- Nigdy wcześniej cię tutaj nie widziałem. Jesteś nowy w naszej szkole?
- Nie... cały czas tutaj chodzę. Jestem teraz w trzeciej klasie.
- I dopiero teraz zdecydowałeś się mi pomóc?
- Hyunjin, o co ci chodzi do cholery?
- O to, że jak cię nie było do tej pory, to błagam cię, nie wtrącaj się. Poradzę sobie... cały czas radzę sobie sam. - rozejrzałem się, szukając wzrokiem swojego plecaka - Gdzie on jest..
- Tego szukasz? - uniosłem wzrok, widząc stojącego w drzwiach Youngmina, trzymającego w jednej ręce mój plecak, w drugiej mój telefon.
- Oddaj mi to. 
- Nie żartuj.
- To moje! Oddawaj! - blondyn zaśmiał się, spoglądając na mój telefon.
- Chyba brak takiego badziewia nie będzie dużą stratą, co?
- Sam zarobiłem na ten telefon... oddaj mi go.
- Aaaa sam... to już teraz wiem, dlaczego zdecydowałeś się na kupno tak taniego gówna. - zadrwił, ciskając nim o ziemię. Otworzyłem jedynie szeroko oczy, czując cisnące się do nich łzy. Nie wierzę. Jak można być tak podłym dupkiem? Czym ja mu zawiniłem? - Ups. 
- Ty sukinsynu.. - warknął brunet, wyszarpując z ręki Youngmina mój plecak - Zapłacisz za to.
- Nie bądź śmieszny. 
- Mam nadzieję, że życie potraktuje cię wyjątkowo brutalnie. 
- Z kasą moich starych? Nie wydaje mi się. - brunet parsknął śmiechem, przenosząc na mnie wzrok. Wpatrywałem się w resztki telefonu, czując spływające po policzkach łzy. Nie chodziło o telefon... za miesiąc uzbierałbym na nowy. Chodzi bardziej o to, jak jestem traktowany. O to, jakim ścierwem jestem od kilku lat. Nie mam już siły z tym walczyć... nie mam siły udowadniać ludziom, że jestem coś wart... że to, że jestem gejem, nie jest wyznacznikiem mojej wartości. Jak człowiek może drugiemu człowiekowi zgotować takie piekło? Dlaczego?
- Będziesz się smażył w piekle. - brunet podniósł z ziemi części mojego telefonu, po czym chwycił mnie za ramię, wyprowadzając mnie ze szkolnej szatni - Nie płacz, nie możesz.. - powiedział zadziornym głosem, gdy wyszliśmy na dziedziniec szkoły - Przejdziemy przez to. 
- Nie chrzań. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, unosząc na niego wzrok - Ty... jak ty masz w ogóle na imię?
- Changbin. 
- Changbin... dzięki za pomoc. - pociągnąłem nosem, oddalając się powolnym krokiem od chłopaka.
- Hej, a ty dokąd? - starszy chłopak podbiegł do mnie, łapiąc mnie za nadgarstek - Twoje rzeczy i... w ogóle za moment zaczynamy lekcje. Dokąd ty idziesz? - zatrzymałem się czując coraz bardziej bolesny ścisk w sercu. Potrzebuję kogoś, z kim mógłbym szczerze porozmawiać, wyżalić się, poradzić... ale nie potrafię się przed kimś otworzyć. Changbina kompletnie nie znam, boję się mu zaufać.
- Nie wiem, co mam robić. - szepnąłem, siadając na jednej z ławek.
- Hyunjin. - brunet westchnął, po czym usiadł obok mnie, obejmując mnie ramieniem.
- W ogóle cię nie znam... nie wiem, jakie masz intencje, a.... a tak cholernie chcę ci się wygadać. - spojrzałem na Changbina, pociągając przy tym nosem - Dlaczego? 
- Fakt, nie znamy się... ale jeśli czujesz potrzebę wygadania się, jestem do twojej dyspozycji. - skinąłem głową, wbijając wzrok w betonowy chodnik. Nie umiem mu nic powiedzieć, nie potrafię, a tak bardzo chcę... co mnie hamuje? Strach? Lęk przed odrzuceniem i wyśmianiem? Wrażenie, że zrobię z siebie głupka i kolejne pośmiewisko? Co mi siedzi w głowie i dlaczego w ogóle tam jest? Wyjdź z mojej psychiki i pozwól mi się otworzyć! - Jeśli chcesz... cóż... możemy się zerwać z lekcji. Skoczymy na coś dobrego, ja stawiam, hm? 
- Sam nie wiem.
- Nigdy nie uciekałeś z lekcji?
- Nie w tym rzecz.
- To o co chodzi?
- Ja... przepraszam, ale nie wiem, czy mogę ci zaufać. - na buzi Changbina pojawił się lekki, zadziorny uśmiech.
- Możesz... nie musisz, ale uwierz mi, że dam z siebie wszystko. - brunet objął mnie, pomagając mi przy tym wstać - Chodź... zabieram cię na ciepłe jedzonko. - nie chcę z nim dyskutować. Wstałem niechętnie z ławki, śledząc uważnie bruneta. Szliśmy przed siebie w kompletnej ciszy. Było mi przykro, czułem się totalnie rozbity i pogubiony, a do tego szedłem w nieznajome mi miejsce, z osobą, o której nie wiem kompletnie nic. Dziwne, że pojawił się w moim życiu właśnie teraz. W momencie, w którym miałem ochotę rzucić wszystko i ze sobą skończyć... Może to jakiś znak? - Zapraszam. - weszliśmy do małej, przytulnej, domowej knajpki, w której przywitały nas dwie starsze panie. Changbin złożył zamówienie, siadając na wprost mnie - Zamówiłem..
- Cokolwiek, naprawdę... dzięki. - szepnąłem, nalewając nam wody, po czym chwyciłem za swój kubeczek, upijając kilka łyków. Chłopak przyglądał mi się bardzo uważnie. Jego wzrok przeszywał mnie wręcz na wylot, ale kompletnie mnie to nie ruszało.
- Hyunjin.. - uniosłem na niego wzrok, cicho przy tym odchrząkując.
- Zapytam cię o to jeszcze raz. - ten spojrzał na mnie pytająco, marszcząc przy tym brwi - Dlaczego? Dlaczego zainteresowałeś się mną teraz? Twierdzisz, że jesteś w trzeciej klasie... widziałeś jak maltretują mnie odkąd jestem w tej szkole.... dlaczego właśnie teraz? 
- Miałem już dość stania z boku i patrzenia na to. Nie wiem dlaczego zdecydowałem się na to dopiero teraz.
- I co to zmieni? Za moment skończysz szkołę i..
- Nie wybiegaj w przyszłość. Musimy się skupić na tym, co jest teraz. Wyprowadzić cię jakoś z tego bagna.
- Dlaczego tak ci na tym zależy? Jaki masz w tym cel?
- Ja? Chcę po prostu żeby ci było lżej. - skinąłem głową, nabierając dużo powietrza do płuc - Dlaczego tak bardzo nie ufasz ludziom?
- Bo zawodzą mnie całe życie. 
- Głupi gówniarze ze szkoły.... a rodzice? Przyjaciele?
- Nie żartuj. - burknąłem, upijając ponownie łyk wody.
- Co masz na myśli?
- Nie mam znajomych.
- A rodzice? - odwróciłem jedynie wzrok, mając nadzieję, że chłopak za moment zmieni temat - Hyunjin..
- Mam tylko mamę. Ojciec... ojciec od nas odszedł.
- Och... - mhm... czegoś takiego chyba się nie spodziewał. Cóż.... niespodzianka. Zacisnąłem nerwowo dłonie na spodniach mundurka, unosząc niepewnie oczy na Changbina - Przepraszam, nie miałem pojęcia.
- Nie miałeś... nikt o tym nie wie. 
- I... i dusisz to wszystko w sobie?
- A mam inne wyjście? - chłopak westchnął, unosząc wzrok na starszą kobietę, rozstawiającą różnego rodzaju rzeczy na naszym stole.
- Dziękujemy. - mówiąc to, zachęcił mnie do jedzenia, głęboko się nad czymś zamyślając - A twoja mama? Wie o tym wszystkim co cię spotyka w szkole? - zaprzeczyłem skinieniem głowy, próbując ostrego kimchi - Dlaczego jej nie powiesz?
- Bo jej to i tak nie interesuje.
- Przestań, to twoja mama..
- Nie wiesz o czym mówisz. 
- W takim razie mi powiedz.
- I tak już za dużo wiesz.
- Przestań zgrywać twardziela... Wiem, że sobie nie radzisz i wiem, jak beznadziejnie się z tym czujesz... Powiedz mi, co się dzieje. - odłożyłem gwałtownie pałeczki na stół, unosząc wzrok na zdziwionego Changbina.
- Nienawidzę jak ktoś na mnie naciska i wtrąca się w moje życie.
- Ja się nie wtrącam Hyunjin... Chcę żebyś miał kogoś, komu zaufasz i komu będziesz mógł się zwierzyć.
- I to właśnie masz być ty?
- Dlaczego nie?
- Bo pojawiłeś się w moim życiu niespodziewanie... nie ufam takim sytuacjom.
- Uważasz, że coś kombinuję?
- Ty to powiedziałeś, nie ja.. 
- Hyunjin.
- Nie wiem o tobie podstawowych rzeczy, a mam ci się zwierzać ze swojego prywatnego życia i tego, co mnie boli?
- Bo tego najbardziej potrzebujesz... Ciebie tak naprawdę nie interesuje to, czym się interesuję i jaką jestem osobą... Potrzebujesz wyrzucenia z siebie tego całego gówna, które w tobie siedzi.. - wziąłem głęboki oddech, lekko przytakując.
- Mylisz się. 
- Hm?
- Chciałbym cię poznać... chyba. - na twarzy bruneta pojawił się ponownie zadziorny uśmiech.
- W takim razie daj mi szansę. - odchrząknąłem, bawiąc się nerwowo palcami.
- W porządku... to... to od czego mam zacząć? 
- Ludzie uwzięli się na ciebie tylko dlatego, że jesteś gejem? - skinąłem głową, uciekając ponownie wzrokiem - Jedz... nie musisz się tak denerwować. 
- Pierwszy raz z kimś szczerze rozmawiam... trochę się stresuję. 
- Waa... jesteś koszmarnie zamknięty w sobie.
- Co ty nie powiesz.
- Przykre... wydajesz się być fajnym chłopakiem. - mimowolnie kącik moich ust poszedł lekko ku górze, co wywołało spore zdziwienie na twarzy Changbina - O! Potrafisz się uśmiechać.
- Czasami. - sięgnąłem nieśmiało po pałeczki, nakierowując je na pysznie pachnące mięso.
- Śmiało, możesz zjeść całe. - włożyłem do ust kawałek wołowiny, spoglądając na kolegę - Hm... czyli lubisz być komplementowany.
- Y y, nie powiedziałbym. 
- Ale się uśmiechnąłeś.
- Bo to przyjemna odmiana, usłyszeć o sobie coś dobrego. 
- A jakie rzeczy słyszysz o sobie najczęściej?
- Że jestem pedałem... brudasem.. nosicielem wszelkiej maści syfu. - nabrałem powietrza do płuc, czując cisnące się do oczu łzy - Że ojciec odszedł od nas przeze mnie... że jestem idiotą, bo zamiast szóstek dostaję piątki... że do niczego się nie nadaję... no.. - wymusiłem uśmiech, sięgając ponownie po mięso - Trochę to męczące, ale idzie się przyzwyczaić. 
- W takim razie zacznij się wreszcie od tego odzwyczajać. 
- Słucham?
- Powiedz mi lepiej, od kogo usłyszałeś, że twój tato was zostawił przez ciebie. 
- Od mamy. - bruneta totalnie zamurowało. Sięgnąłem po kimchi, przegryzając nim zjedzone wcześniej mięso - Stwierdziła, że musiał wstydzić się syna pedała, skoro zdecydował się odejść. A prawda jest taka, że zrobił bachora jakiejś pindzie i dlatego zwiał.. - Changbin siedział w absolutnej ciszy. Ewidentnie nie wiedział, co powiedzieć, a ja zacząłem poważnie żałować, że tak bardzo się przed nim otworzyłem - Przepraszam... nie powinienem ci o tym mówić.
- Nie, to... bardzo mnie to cieszy, że mi to mówisz, tylko... przepraszam, po prostu nie jestem w stanie uwierzyć, że to wszystko spadło właśnie na ciebie. 
- Widocznie czymś sobie zasłużyłem.
- Nie opowiadaj takich rzeczy. 
- Jak inaczej to wytłumaczysz? 
- Nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności..
- Nie wierzę w takie rzeczy. 
- Więc wolisz wmawiać sobie, że zasłużyłeś na to wszystko. - wzruszyłem ramionami, ponownie przy tym wzdychając.
- Najwidoczniej tak miało być.
- Y y... coś z tym zrobimy.
- Niby co? 
- Daj mi trochę czasu... na pewno coś wymyślę. - wtedy też po knajpie rozszedł się dźwięk telefonu chłopaka. Changbin zerknął na mnie, lekko się przy tym uśmiechając - Mogę odebrać?
- Jasne. - włożyłem do ust kawałek mięsa, unosząc wzrok na kolegę.
- Cześć słońce. - oo ma dziewczynę? Nie miałem pojęcia.. - Siedzę z kolegą na jedzonku... Mmm, mieliśmy parę rzeczy do obgadania, więc nie poszliśmy na lekcje... A ty czemu nie siedzisz w szkole? - brunet zachichotał, odkładając pałeczki - O ty czorcie... Mmm poczekaj sekundkę. - Changbin zakrył telefon, zaczepiając mnie - Miałbyś może coś przeciwko, gdyby ktoś do nas dołączył?
- Nie, co ty. - uśmiechnąłem się, ciesząc się w głębi duszy, że kogoś poznam... fajna odmiana, posiedzieć troszkę z rówieśnikami - Niech przyjdzie.
- Dzięki... no to czekamy na ciebie... mhm, już ci piszę adres. Kocham cię, pa. - w sumie nie powinienem go o nic pytać... jak zechce, to sam mi o niej opowie. Changbin odłożył telefon, ponownie się uśmiechając - Czuję, że dzisiaj pojemy. 
- Jak dla mnie super. 
- Jedz tak dużo, ile tylko zmieścisz... jesteś chudziutki.
- Jest ze mną aż tak źle?
- Wyglądasz bardzo dobrze... ale moim zdaniem powinieneś czasami pozwolić sobie na większe jedzonko. - w sumie ten cały Changbin nie jest taki zły. Nie mówię oczywiście, że jestem już w niebo wzięty, że się mną zaopiekował i że uważam go za najlepszego przyjaciela, ale wydaje mi się, że warto pielęgnować tą znajomość... może koniec końców skończymy jako kumple - Ooo! Idzie! - z rozmowy, po upływie około 40-stu minut, wyrwał mnie donośny i niesamowicie podekscytowany krzyk Changbina. Odstawiłem więc szklankę z wodą, spoglądając w kierunku sali. Spodziewałem się wizyty pięknej brunetki w szkolnym mundurku, a tymczasem dosiadł się do nas blond włosy chłopak o niesamowicie słodkiej urodzie. Po chwili usiadł obok Changbina, dając mu przy tym buziaka w policzek - Fajnie cię widzieć. 
- Ciebie też hyung. - wpatrywałem się w tę scenę z szeroko otwartymi oczami. Changbin jest gejem, a to jest jego chłopak? Dlaczego nic mi nie powiedział? Teraz przynajmniej rozumiem, dlaczego chce mi pomagać... jest dokładnie taki sam jak ja - Ach... przepraszam. - drobny blondyn wstał, wyciągając rękę w moim kierunku - Jestem Yongbok, ale mów mi Felix. 
- Em... Hyunjin. - uścisnąłem jego dłoń, zerkając zdezorientowany na Changbina.
- Felix to mój chłopak. - powiedział z dumą, obejmując roześmianego od ucha do ucha piegowatego blondyna. Przytaknąłem jedynie, odwracając nieco zmieszany wzrok. Dziwna sytuacja... - Mogłem powiedzieć ci od razu.
- Teraz przynajmniej wszystko rozumiem.
- Hm?
- Wiem dlaczego chcesz mi pomagać. 
- Nie, nie dlatego chcę ci pomagać... Nie mogłem już dłużej patrzeć, jak ludzie się nad tobą pastwili. Wiem po prostu, jak musi być ci ciężko.. - westchnąłem unosząc wzrok na zmieszanego, jednak mimo to cholernie promieniującego Felixa.
- Nie chodzisz do naszej szkoły, prawda?
- Y y... chodzę do Hanseong.
- Rozumiem. - oblizałem wargi, zbierając powoli swoje rzeczy - Pójdę już.
- Dlaczego?
- Czymś cię uraziliśmy?
- Nie... ja... po prostu zrobiło się niezręcznie. - ukłoniłem się przed Changbinem, wzdychając - Bardzo ci dziękuję... za wszystko. 
- Hyunjin, zaczekaj. 
- Muszę już iść.
- Stój. - brunet chwycił mnie za nadgarstek, uważnie mi się przyglądając - O co chodzi?
- Dlaczego mi nie powiedziałeś?
- A co by to zmieniło? 
- Nie wiem... może bym teraz nie był tak zdziwiony i nie zdecydował się na wyjście stąd?
- Jesteśmy tacy sami... wszyscy, we trójkę... Nie odsuwaj się od nas. 
- Proszę cię, puść mnie.
- Hyunjin..
- Chcę to po prostu przetrawić... sam, po swojemu. - brunet skinął głową, niechętnie mnie puszczając - Dobrze grałeś.
- Ale..
- Na razie. - burknąłem, wychodząc wreszcie na zewnątrz. Changbin gejem? W życiu bym nie powiedział, w ogóle tego nie czułem... W jednym jednak ma rację. We trójkę jesteśmy tacy sami, mając z tego tytułu masę wątpliwości i nieprzyjemności... powinniśmy trzymać się razem.






~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że kazałam Wam tyle czekać i że wróciłam z tak krótką częścią, ale ostatnio mam jakiś gorszy okres i nawet mając chwilę czasu, nie potrafię niczego napisać... Mam nadzieję, że z czasem się to poprawi. Dajcie znać co u Was! Buziaki~

Inna perspektywa~cz.1 [Changbin&Hyunjin]

                       "Zniknij", "Fu... odejdź ode mnie, bo się brzydzę", "Mam nadzieję, że pedalstwo nie przenosi się drogą kropelkową", "Jesteś obleśny"... Nabrałem dużo powietrza do płuc, słysząc melodię zwiastującą przyjazd metra. Nareszcie wyszedłem ze szkoły. Jestem zmęczony panującą w niej atmosferą i tym, w jaki sposób traktują mnie moi rówieśnicy. Odkąd wyszło na jaw, że jestem gejem, nie mam w niej życia. Jestem prześladowany i wyśmiewany na każdym kroku, a każda próba zawarcia przyjaźni z jakimś chłopakiem kończy się niepowodzeniem i masą złośliwości w moim kierunku. Cóż... jeszcze jeden rok... przejście przez trzecią klasę i rozpoczęcie nowego życia. Z resztą... kogo ja próbuję oszukać? Mogłem wierzyć w te zabobony jeszcze kilka lat temu, ale teraz, kiedy dojrzałem i kiedy moja świadomość znacznie wzrosła, wiem, że czeka mnie przekichane życie, a ja, mimo iż ciężko pracuję, nie mam na nie niestety większego wpływu. Zostałem napiętnowany, a wyrok na mnie już dawno temu wydany... czas wreszcie zejść na ziemię i się z tym pogodzić.
Wszedłem do metra, stając tradycyjnie z boku, by nikomu nie przeszkadzać i nie rzucać się w oczy. Przede mną aż 22 przystanki... czas na myślenie i zastanowienie się nad tym, co dalej. Swoją drogą dlaczego wybrałem sobie liceum, które jest tak daleko od mojego domu? Codziennie tracę ponad godzinę na dojazd w jedną stronę. W sumie nie mam nic lepszego do roboty, ale mimo wszystko jest to trochę męczące i uciążliwe. Oparłem głowę o chłodną rurkę myśląc nad tym, co czeka mnie po powrocie do domu. Nie chciałem do niego wracać, nigdy nie chcę, ale wiem, że jest to moim zakichanym obowiązkiem. Wiem... mówię o sobie za dużo i zbyt chaotycznie, ale w mojej głowie przewija się milion myśli na minutę, a ja nie jestem w stanie skleić ich wszystkich do kupy, by je uporządkować. Mój horror trwa 18-cie lat, ale całość pogorszyła się gdy miałem 14-cie lat. Mój ojciec od zawsze był pracoholikiem, który całą swoją złość związaną z pracą przelewał na mnie. Wymagał ode mnie niestworzonych rzeczy, którym nie potrafiłem sprostać. Chciałem być zwykłym, zakręconym i szczęśliwym dzieciakiem i nastolatkiem, a nie geniuszem, zdobywającym same szóstki, wygrywającym wszystkie możliwe konkursy, biorącym udział w wolontariatach i dodatkowych zajęciach. Nigdy tego nie chciałem, ale nie miałem nic do powiedzenia. Nie chcesz się uczyć? Nie dostałeś szóstki? Nie wygrałeś konkursu? Byłem lany jak pies, bo w mniemaniu mojego chorego ojca, to miało mnie wreszcie zmotywować do ciężkiej pracy. W momencie gdy rozpocząłem gimnazjum, nie wytrzymałem tyranii ojca i uciekłem z domu. Moja ucieczka trwała zaledwie dwa dni, ale w ciągu tak krótkiego czasu poznałem Jinyounga - chłopaka z liceum, który uświadomił mnie w tym, kim tak naprawdę jestem. Poobijany i przerażony udałem się na dzielnicę Hongdae. Chciałem wtopić się w tłum ludzi, by nie czuć, że jestem kompletnie sam.... by poczuć się choć odrobinę lepiej. Moją uwagę przykuł chłopak grający na ulicy na gitarze. Zawsze lubiłem oglądać ludzi występujących na Hongdae, ale przez moich rodziców nigdy nie miałem na to czasu. Gdy zająłem miejsce z boku widowni, wbiłem wzrok w chłopaka, odpływając kompletnie myślami. Jego głos był niesamowicie kojący, wręcz hipnotyzujący. Do tego sposób, w jaki grał na gitarze sprawiał, że zapomniałem na tamten moment o Bożym świecie. Po skończonym występie, gdy ludzie zaczęli się rozchodzić, ja nawet nie drgnąłem z miejsca. Mój wzrok wbity był w miejsce, w którym stał Jinyoung, a ręce błądziły nerwowo po spodniach szkolnego mundurka.
- Hej... wszystko w porządku? Nie wyglądasz za dobrze. - tak zaczęła się nasza krótka, ale niezwykle przyjemna znajomość. Jinyoung za zarobione tego wieczoru pieniądze, zabrał mnie na kolację, kupił nawet bluzę... mimo że byliśmy obcymi dla siebie ludźmi, niesamowicie się o mnie zatroszczył, a ja - zagubiony, samotny i smutny do granic możliwości gówniarz - otworzyłem się przed nim, opowiadając mu absolutnie o wszystkim. O ojcu, siniakach, strachu i presji, które towarzyszyły mi każdego dnia. Jinyoung mieszkał w Seoulu ze swoim starszym bratem - studentem. Zabrał mnie tej nocy do siebie, twierdząc, że nie pozwoli mi wracać do domu przepełnionego tyranią. Był moją pierwszą miłością, z której dawno już się wyleczyłem, ale do której mimo wszystko lubię czasami wracać, gdyż zawdzięczam temu człowiekowi bardzo dużo. O tym, że podobają mi się osoby tej samej płci, dowiedziałem się podczas nocy, którą spędziłem u chłopaka. Leżąc obok niego w łóżku, dużo rozmawialiśmy, będąc do siebie niemalże przyklejeni. Jinyoung bardzo dużo mnie komplementował... głaszcząc mnie po obitej twarzy, mówił, że jestem piękny i że nigdy nie spotkał tak wartościowej osoby. Nie wiem z czego to wynikało i szczerze mówiąc, nie chcę się zbytnio nad tym zagłębiać, ale tamtej nocy dużo się przytulaliśmy i całowaliśmy, mimo iż nadal niewiele o sobie wiedzieliśmy. Potrzebowałem czyjejś bliskości i opieki, a Jinyoung wydawał się być idealną osobą. Nasz związek i generalnie rzecz biorąc relacja, nie trwały zbyt długo. Po ukończeniu zbliżającego się już wtedy do końca semestru nauki, chłopak wrócił do rodzinnego Masan, przez co nasz kontakt całkowicie się urwał. Bardzo wtedy cierpiałem, ale cieszyłem się, że choć przez chwilę miałem przy sobie kogoś tak dobrego, kto poświęcał mi 100% swojej uwagi. Od tamtego momentu jestem sam. Nie szukałem chłopaka, nie poznałem też osoby, którą mógłbym nazwać przyjacielem... Rok później straciłem kolejną osobę - mojego ojca. Jak się okazało, dupek od wielu miesięcy zdradzał mamę z jakąś studentką, której zmajstrował dzieciaka. Postanowił nas porzucić i odejść do niej, tworząc tym samym nową, "lepszą" rodzinkę. Moja mama nie była w stanie pogodzić się z jego zdradą. Popadła w głęboką depresję, zaczęła pić, choć nigdy tego nie robiła, stała się bardziej agresywna.. Mimo że mnie krzywdzi, czuję, że muszę się nią zająć i pomóc jej znowu wyjść na prostą, mimo że czasami nie mam już na to kompletnie siły.
- Stacja Hak-dong... drzwi otworzą się z prawej strony. - wziąłem głęboki oddech, szykując się niechętnie do wyjścia. Dlaczego nie mogę żyć inaczej? Dlaczego spadło na mnie tak dużo rzeczy? Dlaczego mając 18-cie lat muszę znosić upokorzenia w szkole, zajmować się chorą psychicznie matką, pracować i walczyć o swoje życie? Dlaczego nie mogę wyjść czasami do knajpy czy na karaoke ze znajomymi, pójść na imprezę czy spędzić swobodne popołudnie w parku? Czemu muszę być sam? Męczy mnie to... cholernie mnie to męczy.
- Wróciłem! - zamknąłem dokładnie drzwi, słysząc jedynie dobiegające mnie odgłosy telewizora. Zaniosłem do kuchni kupione kilka minut wcześniej jedzenie, po czym udałem się do salonu, w którym na kanapie spała moja mama... rozczochrana, w dresie, znowu pijana.. - Mamo. - kucnąłem obok kanapy, głaszcząc jej chłodną, zmęczoną twarz - Mamuś, obudź się. 
- Mmm... Hyunjin? 
- Mhm... właśnie wróciłem ze szkoły. 
- Dobrze.. idź się uczyć. - westchnąłem odkręcając stojącą na podłodze butelkę wody.
- Usiądź proszę... zjemy razem obiad i zaraz będę wychodził do pracy. 
- Nie chcę jeść.
- Musisz... musisz rozgrzać żołądek po tym piciu. - usadziłem nieprzytomną mamę, wręczając jej wodę. Jak można upaść tak nisko? Kiedyś prowadziła swój biznes, była wielką panią prezes na szpileczkach i w drogich sukienkach, a teraz? Po odejściu taty rzuciła wszystko, zatrudniając się w osiedlowym sklepie, do którego i tak chodzi raz na ruski rok, a jak już zdecyduje się pójść do pracy, to zawsze wychodzi z niej przed czasem żeby pić. Aż dziwię się, że jej pracodawcy mają na tyle dobre serce, żeby ją tam trzymać. Dlatego na początku liceum zdecydowałem się na podjęcie dorywczej pracy. Pracuję w Bread&Co na stacji metra, blisko domu. Robię kawę, czasem wyłożę pieczywo czy ciastka... nic takiego, a zawsze wpadnie trochę wonów, bym nie musiał prosić o nic mamy. Ona płaci rachunki, ja zapełniam lodówkę i czasami kupię sobie jakieś nowe ubranie... bez szału - Wstawaj. - ruszyliśmy do kuchni. Usadziłem kobietę przy stole, po czym zająłem się rozpakowywaniem jedzenia, które kupiłem. Tteokbokki, twi-kim oraz odeng... rozłożyłem wszystko na stole, podając mamie pałeczki - Smacznego. 
- Znowu to samo.. - burknęła, sięgając niechętnie po kluska ryżowego - Mógłbyś raz kupić jakieś dobre mięso.
- Mięso jest drogie.. 
- Ponoć zarabiasz.
- Tak.. tak samo, jak ty. 
- Posłuchaj mnie gówniarzu..
- To ty jesteś moim rodzicem i to ty powinnaś zapewniać mi takie obiadki.. - warknąłem, jednak bardzo szybko pożałowałem tych słów. Nie dość, że po chwili poczułem potworny ból w sercu, to jeszcze w napadzie szału mojej matki, zostałem oblany wrzącym jeszcze wywarem z odengu. Jęknąłem, łapiąc się odruchowo za twarz. Moja matka, jak jest pijana, nie panuje nad sobą i na drugi dzień nie pamięta, co zrobiła.. - To bolało!
- I miało! Naucz się wreszcie odnosić do mnie z szacunkiem! Masz tylko mnie! Mnie, rozumiesz?! - lekko skołowany, wstałem od stołu podchodząc do zlewu, gdzie zacząłem przemywać twarz zimną wodą.
- Wiem... dlatego powinniśmy w końcu dojść do jakiegoś porozumienia. 
- Zdaj się wreszcie na coś... nie chciałeś się nigdy uczyć, to chociaż pieniądze do domu przynoś. - westchnąłem, przykładając do policzka kawałek ręcznika papierowego.
- Uczyłem się... całe życie ciężko pracowałem i pracuję.. Wybacz, że przynosiłem do domu piątki, a nie szóstki.. 
- Piątki to gówno nie oceny. 
- Jak mógłbym zapomnieć.. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, idąc w kierunku swojego pokoju. Mam dość. Szczerze mam już tego wszystkiego dość. W szkole przechodzę przez piekło numer jeden... w domu numer dwa... dobrze, że chociaż w pracy w miarę się układa. Spojrzałem na swoje odbicie w lustrze. Cały mój policzek, kawałek nosa oraz czoła były poparzone... mam tylko nadzieję, że szybko to zejdzie. Nie chcę żeby w szkole pojawiły się kolejne plotki na mój temat. I jak ja pojawię się dzisiaj w pracy? Będę jedynie odstraszał klientów...
                          Przyszedłem do pracy lekko spóźniony. Chciałem za wszelką cenę pozbyć się silnego zaczerwienienia na mojej twarzy, ale wszelkie próby szły na nic. Mój szef zlitował się nade mną i powiedział, żebym dzisiaj nie obsługiwał klientów. Miałem jedynie wykładać pieczywo i ciastka. Taka opcja w sumie bardzo mi odpowiadała.
- Hyunjin. - oderwałem się od półki ze słodkimi bułkami, spoglądając na mojego kolegę z pracy - Minho.
- Tak?
- Idę do łazienki i zadzwonić, okej? - skinąłem jedynie głową, wracając do swojego zadania - Hyunjin.. - zagryzłem wargę, spoglądając ponownie na chłopaka - W porządku? - słucham? To pytanie sprawiło, jakby ktoś wylał słoik miodu na moje serce. Nikt jeszcze nigdy nie zapytał mnie, czy u mnie wszystko w porządku - Hej..
- Tak.. tak, w porządku. - powiedziałem dość cicho, nieśmiało się przy tym uśmiechając.
- Hm... to dobrze. Uśmiechaj się częściej. - dodał, wychodząc na zaplecze. Skinąłem odruchowo głową, szczerząc się przy tym jak głupi. Nigdy nie miałem dobrego kontaktu z Minho. Fakt, byliśmy na "cześć", czasami porozmawialiśmy o pracy, ale nic więcej. Nie wiem o nim kompletnie nic... on o mnie też. I póki co niech tak pozostanie. Jak na razie powiedział mi jedynie coś miłego... nie powinienem się tak ekscytować, choć nie ukrywam.... fajnie by było mieć w nim kolegę..
- Przepraszam, chciałbym się napić kawy. - mrugnąłem kilkakrotnie słysząc za sobą zadziorny, męski głos. Odwróciłem się pospiesznie, widząc przed sobą bruneta w mundurku mojego liceum - O! Ja cię znam. - uciekłem jedynie wzrokiem, udając się za ladę.
- Na jaką kawę masz ochotę? - ułożyłem ręce na sprzęcie, w który wbijamy zamówienia, podczas gdy mój wzrok wbity był w leżącą przed komputerem kartę z kodami na poszczególne rzeczy.
- W porządku? Poparzyłeś się? 
- Tak wyszło.. 
- Widział to jakiś lekarz? - przygryzłem wargę, unosząc niechętnie wzrok na rówieśnika.
- Chcesz tą kawę czy nie? 
- Duże americano na zimno.. - westchnął, wyciągając z plecaka portfel.
- 2500 wonów. - przyjąłem od niego pieniądze, po czym zająłem się przygotowywaniem zamówienia. Swoją drogą, gorzej nie mogłem trafić. Nie dość, że akurat w momencie nieobecności Minho, musiał ktoś tu przyjść, to jeszcze jak na złość, musiał być to chłopak z mojej szkoły. I jeszcze ta jego fałszywa troska... jestem pewien, że jutro wszyscy będą gadać o tym, że jestem poparzony. Mało tego. Każdy z nich dorobi do tego inną teorię i znów będę na językach wszystkich.
- Hyunjin, tak? - wręczyłem brunetowi kawę, uważnie mu się przyglądając.
- Przecież wiesz... cała szkoła o mnie mówi.
- Tak, wiem... ale nie słucham tego, co mówią inni. - skinąłem głową, sięgając po ścierkę, którą zacząłem przecierać maszynę do kawy. Przez całe swoje życie trzymałem się z dala od ludzi. Po tym, jak mnie traktowali, zacząłem trzymać wszystkich na dystans i najzwyczajniej w świecie się ich bać - Musisz gdzieś niedaleko mieszkać skoro tu pracujesz.
- Ta... podobnie jak ty.
- Mmm.. - chłopak upił kilka łyków kawy, uśmiechając się - Dobra.. niedawno się tu przeprowadziłem z rodzicami. - czuję się dość niekomfortowo. Tak jak powiedziałem.. nie przywykłem do kontaktu z rówieśnikami i po kilku minutach rozmowy czuję się wręcz przytłoczony jego obecnością.
- Powinno ci się tu spodobać. - brunet przyglądał mi się dłuższą chwilę, mieląc w dłoniach plastikowy kubek.
- To prawda? - spojrzałem na niego pytająco, podchodząc ponownie do półki ze słodkim pieczywem - To, co o tobie mówią. 
- Wow... nie masz w sobie za grosz delikatności.
- Przepraszam... po prostu to, co opowiadają ludzie...
- Tak, to prawda. I jeśli to wszystko, to...
- Spoko, rozumiem. I tak miałem się już zwijać. - chłopak posłał mi zadziorny uśmiech, opuszczając piekarnię. Wypuściłem z płuc masę powietrza, opierając się o półkę. Jak bardzo przerąbane będę teraz mieć? O co mu chodzi? Nie wierzę, że przyszedł tutaj przez przypadek. Może jestem zbyt podejrzliwy, ale nie podoba mi się to. Pewnie niepotrzebnie się nakręcam. Jestem pewien, że jutro zupełnie o mnie zapomni, a ja, jak ten głupek będę teraz przeżywać, że ktoś zainteresował się bardziej moją osobą. Mam dość... niech ten koszmar wreszcie się skończy. Niech ludzie wreszcie przestaną się interesować moim życiem.... proszę.









~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tożsamość~cz.10 [Changbin&Felix]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8 cz.9

                      Zostałem przewieziony do szpitala, gdzie pospiesznie wykonano mi niezbędne badania. Lekarz powiedział, że poza psychiką nic kompletnie nie ucierpiało w moim ciele... szkoda. Ponoć przez to, że chciałem popełnić samobójstwo, dostanę opiekę psychologa, a potem psychiatry.. rewelacja. Szkoda tylko, że to wszystko jest o dupę potłuc..  Pan Park czuwał przy moim łóżku całą noc. Był wściekły i niesamowicie zmartwiony jednocześnie.
- Proszę pana.. - mężczyzna wziął głęboki oddech, przecierając przy tym zmęczoną twarz. Dochodziła 11-sta, a ten, mimo że oboje nie spaliśmy całą noc, nie odezwał się do mnie ani słowem - Przepraszam. - milczał. Wyciągnąłem w jego kierunku rękę podpiętą do kroplówki, zachęcając go tym samym, by mnie za nią złapał.
- Powiedz mi.. - zaczął niezwykle spokojnie i cicho, przyprawiając mnie o szybsze bicie serca - Czy ty masz świadomość tego, co zrobiłeś?
- Tak.
- I zrobiłeś to świadomie.. nikt cię do tego nie zmusił..
- Dokładnie. 
- Świetnie.. - mężczyzna wstał z krzesła, idąc powolnym krokiem w kierunku drzwi.
- Dokąd pan idzie?
- Chcę coś zjeść. 
- Ja też..
- Ty zjesz dopiero po wszystkich badaniach. - burknął, wychodząc z sali. Jest na mnie wściekły do granic możliwości, czuję to. W sumie mu się nie dziwię... obiecałem przecież, że nie zrobię niczego głupiego. Zastanawiam się, jak zachowałby się Changbin, jakby dowiedział się, że zrobiłem sobie coś przez niego.. Z resztą, jakie to ma znaczenie? Ma teraz przy sobie Hyunjina, więc pewnie by to zlał..
- Leży tutaj, tylko proszę zachowywać się w stosunku do niego spokojnie. 
- Jasne, dziękuję. - poderwałem się, będąc absolutnie przekonanym, że słyszę mojego byłego chłopaka. Chyba już całkowicie zwariowałem... a przynajmniej tak mi się wydawało. Po chwili w drzwiach sali stanął Changbin.
- Co ty.. - nie zdążyłem dokończyć zdania, gdyż ten niemalże rzucił się na mnie z pretensjami i wyrzutami.
- Co ty wyprawiasz gnoju?! 
- Słucham..
- Byłem.. byłem rano u ciebie.. - z trudem łapał oddech. Musiał tutaj lecieć jak wariat - Kogo nie spotkałem, mówił, że jesteś w szpitalu. - Hyung przetarł twarz rękoma, starając się unormować oddech - Co ty chciałeś zrobić?
- Ja..
- Jesteś pieprzonym egoistą, wiesz?! - spuściłem jedynie wzrok, zamyślając się. Cieszyłem się, że go widzę, ale z drugiej strony mając świadomość, że jest teraz z kimś innym, miałem znów ochotę rozpłakać się jak dziecko - Nie masz mi nic do powiedzenia?
- Nie muszę ci się z niczego tłumaczyć, Hyung..
- Nie? Myślałem, że jesteśmy razem. - zatkało mnie. Przełknąłem dość głośno ślinę, niepewnie na niego zerkając.
- Chyba się przesłyszałem.
- Felix.. - Changbin usiadł koło mojego łóżka, łapiąc mnie gwałtownie za rękę.
- Jesteś z Hyunjinem.. jak możesz tak mącić mi w głowie?
- Napisałem ci kretynie, że to był pieprzony żart.. - parsknąłem śmiechem, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszę.
- Jaja sobie robisz?
- Posłuchaj mnie..
- Przecież wiesz, co do ciebie czuję i jak bardzo jesteś dla mnie ważny.. - zabrałem rękę, wpatrując się w niego z niedowierzaniem - O mały włos się przez ciebie nie zabiłem.. 
- Nawet tak nie mów, Felix.. 
- Teraz się mną przejmujesz? 
- Przejmuję się tobą cały czas.. cały czas, rozumiesz? Nie było dnia, żebym o tobie nie myślał.. 
- I dlatego postanowiłeś tak ze mnie zażartować? 
- Zachowałem się jak skończony idiota, wiem.. 
- Mało powiedziane. - brunet usiadł na łóżku, przykładając niepewnie dłoń do mojego policzka. Czując jego dotyk, ogarnął mnie nagły spokój. Byłem na niego wściekły, ale tak długo na niego czekałem, że jestem pewien, że mimo tej złości mu wybaczę.
- Przepraszam... cholernie się o ciebie bałem, wiesz? - wziąłem głęboki oddech, odwracając przy tym lekko zmęczony wzrok.
- Czemu tak długo kazałeś mi na siebie czekać?
- Ja..
- Skoro zaakceptowałeś to, kim jestem, dlaczego od razu do mnie nie przyszedłeś? Zdajesz sobie sprawę z tego, co ja przeżywałem? - spojrzałem na niego, czując cisnące się do moich oczu łzy - Bo mnie zaakceptowałeś, prawda?
- Tak... od razu, jak poznałem prawdę. Byłem wściekły za to, że mnie okłamałeś.. - chłopak westchnął, głaszcząc mnie po policzku - Tak naprawdę, chyba dopiero wczoraj uświadomiłem sobie, jak bardzo cię potrzebuję i że rzeczywiście jesteś dla mnie niesamowicie ważny. 
- Dopiero wczoraj?
- Jak dostałem twoje wiadomości, myślałem, że mi serce stanie.. To brzmiało, jak pożegnanie..
- Miało nim być. - Hyung przyglądał mi się dłuższą chwilę, jednak ostatecznie odwrócił wzrok, pociągając przy tym nosem - Changbin..
- Felix, ja nie wiem co bym zrobił, jakby coś ci się stało. Nie potrafię tego pokazać, ale cię kocham..
- Co?
- Kocham cię gówniarzu... Jestem momentami nieczułym dupkiem, ale bardzo cię potrzebuję. - szepnął, całując mnie przy tym w czoło. Moje serce biło jak szalone. Czułem się identycznie, jak podczas pierwszego zbliżenia z nim - Chcę z tobą być.. chcę cię wspierać na każdym kroku i ci pomagać.. Tylko daj mi szansę..
- Dam. 
- Naprawdę? - skinąłem głową, mocno go przytulając. W momencie, gdy ten wtulił się w moje ciało, poczułem jakbym znów obejmował cały swój świat. Zacisnąłem dłonie na jego płaszczu, zaciskając przy tym mocno powieki. Nie potrafię opisać tego, co czułem. Nie wiem czy była to ulga.. szczęście.. spokój.. naprawdę nie mam pojęcia - Zaczniemy wszystko od nowa, Felix.. Bez żadnych tajemnic i kłamstw..
- Obiecuję. - Binnie spojrzał na mnie, błądząc wzrokiem między moimi oczami a wargami - Śmiało. - szepnąłem, przywierając do jego rozgrzanych ust. Jak mi go brakowało.. Wczoraj przez ogarniające mnie uczucie beznadziei chciałem się zabić.. a dzisiaj znów czuję, że chcę żyć... mam dla kogo.
- Zabiorę cię z tego przeklętego domu dziecka.. - szepnął, wbijając we mnie wzrok - Jak wytrzymałeś tam tyle czasu..
- A miałem inne wyjście? Nie miałem, Hyung.. 
- Felix.. przysięgam ci, że to zmienimy. 
- Jak? 
- Zostaw to mi. - chłopak pocałował mnie w głowę, bawiąc się przy tym moimi włosami - Ty teraz dużo odpoczywaj i niczym się nie martw, okej?
- Postaram się. 

*

                         Po kilku dniach obserwacji wróciłem do bidula. Jestem pod stałą opieką psychologa i pana Parka, który nie spuszcza mnie z oczu nawet na sekundę. Jest to niesamowicie męczące, bo nie mogę iść nawet sam do łazienki.. autentycznie. 

<- Pakuj się piegusie i chodź do mnie

Sięgnąłem po telefon, uśmiechając się pod nosem.

-> Pan Park mnie nie puści

<- Puści, już z nim gadałem.

-> Poważnie?

<- A co taki zdziwiony? Jestem Twoim chłopakiem. Nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych

-> Jak mógłbym zapomnieć?

-> I na jak długo załatwiłeś mi wychodne?

<- Trzy dni na próbę. Ale i tak ma do Ciebie co chwilę dzwonić 

-> Jesteś najlepszy Binnie!

Poderwałem się z łóżka, pakując w pośpiechu swoje rzeczy.

- A ty dokąd? - zapytał Woojin, odrywając wzrok od książki.

- Idę do Changbina.

- A Park? Puści cię?

- Tak. 

- No to okej... tylko błagam cię..

- Wiem.. będę na siebie uważać. 

- Felix, ja nie żartuję.. Może cię odprowadzę? 

- Chyba Hyung po mnie przyjdzie. 

- Wiesz.. ja naprawdę bardzo się cieszę, że znowu z nim jesteś..

- Ale?

- Ale nie zamykaj się tylko na niego.. masz wokół siebie dużo więcej osób.

- Wiem. - uśmiechnąłem się lekko, zarzucając torbę na ramię - Wiem to Woojin, nie martw się. - chłopak westchnął jedynie, sięgając ponownie po książkę.

- Dobra, leć. 

- Ale.. nie jesteś na mnie zły?

- Niby za co mam być zły? Po prostu proszę cię o to, żebyś na siebie uważał, okej? 
- Okej.. obiecuję. 
                    Po długiej rozmowie z wychowawcą, po tym, jak pouczył mnie kiedy i jakie leki powinienem brać i po tym, jak odprowadził mnie pod bramę bidula, ruszyłem w końcu do mojego chłopaka. Powiem Wam szczerze, że czuję się lekko skrępowany jego obecnością. On też nie do końca wie, jak się przy mnie zachowywać, ale staramy się. Cholernie nam na sobie zależy, więc staramy się ze wszystkich sił, by utrzymać nasz związek. Z mocno bijącym sercem zapukałem w jego okno, które dosłownie po kilku sekundach otworzyło się, a Changbin podał mi rękę, pomagając mi wejść do środka. Od razu zawiesiłem się na jego szyi, wbijając się przy tym w jego wargi. Nie zamieniliśmy ze sobą nawet jednego słowa.. widocznie obydwoje uznaliśmy to za zbędne. Znów mogłem cieszyć się jego bliskością i bijącą od niego namiętnością, za którymi tak bardzo tęskniłem. Szaleję na jego punkcie, a ta rozłąka uświadomiła mi, jak bardzo pragnę mieć go cały czas przy sobie. Torba znajdująca się na moim ramieniu osunęła się na ziemię, lądując na niej z donośnym hukiem, podczas gdy ja zostałem rzucony na łóżko. Czując przylegające do mnie ciało chłopaka, mruknąłem donośnie, czując malujący się na jego buzi uśmiech, na który od razu pragnąłem spojrzeć, jednak Hyung skutecznie mi to uniemożliwił.
- Changbin..
- Hm?
- Daj mi na siebie popatrzeć.
- Będziesz na mnie patrzeć całe życie. - szepnął, całując mnie po twarzy.
- To i tak będzie dla mnie za mało. - brunet uniósł głowę, patrząc na mnie łagodnymi oczyma. Przyłożyłem dłoń do jego policzka, posyłając mu przy tym ciepły uśmiech - Kocham cię. 
- Też cię kocham, Yongbokie.
- Hej..
- Pozwól mi tak do siebie mówić... chociaż czasami. 
- Nie lubię tego imienia.
- A jeśli to nie jest twoje prawdziwe imię? - westchnąłem, uciekając przy tym wzrokiem.
- Wtedy bardzo chętnie się z nim pożegnam... ulży mi. - Binnie pocałował mnie w szyję, schodząc ostrożnie i bardzo powoli do mojej klatki piersiowej. Jego dłoń rozpinała moją dżinsową koszulę, a wargi pieściły rozgrzane już ciało.
- Dowiemy się kim jesteś i kim są twoi rodzice.
- Niby jak? - wplątałem dłoń w jego włosy, drapiąc go po głowie.
- Jeszcze nie wiem. Coś wymyślimy. - chłopak zassał się na moim sutku, wywołując śmiech z mojej strony.
- Hyung! - przekręciłem się na bok, chichocząc przy tym jak głupek - Nie rób tak durniu! 
- Krępuje cię to?
- No trochę. - położyłem się na brzuchu, widząc po chwili kładącego się obok siebie bruneta - Co tam?
- A nic.. Musisz dać mi swoje leki i się rozpakować. Zrobiłem ci miejsce w szafie.
- Co? - uśmiechnąłem się szeroko, przysuwając się bliżej Hyunga - Naprawdę?
- Mhm.. mam co do ciebie duuuuże plany. - zaśmiałem się, chcąc go pocałować, jednak wtedy po całym pokoju rozległ się dźwięk jego telefonu - Mogę odebrać?
- Zgłupiałeś? Nie pytaj mnie o takie rzeczy. 
- Zajmie mi to chwilę. - Binnie pocałował mnie, sięgając po telefon - Hyunjinie.. słucham cię. - westchnąłem, siadając na łóżku, po czym sięgnąłem po torbę, chcąc zająć się rozpakowaniem rzeczy - Chyba żartujesz.. Właśnie przyszedł do mnie Felix. - spojrzałem na chłopaka, kładąc przed nim kilka pudełek z lekami - Ale nie płacz, słyszysz? Ale... Hyunjin, zaczekaj. Za moment oddzwonię, okej?... Tak, zaraz zadzwonię, nie płacz. - Changbin się rozłączył, głęboko przy tym wzdychając.
- Co się stało?
- Ojciec go pobił. - odwróciłem wzrok, przełykając przy tym głośno ślinę.
- Pewnie chcesz, żeby tutaj przyszedł.. 
- Nie, ja wiem, że tobie się to nie podoba.. 
- Daj spokój.. zadzwoń, niech tu przyjdzie.
- Felix, przepraszam..
- Nie Hyung, rozumiem.. Naprawdę to rozumiem. 
- Tylko jedna noc.. wynagrodzę ci to jakoś. - nachyliłem się do niego gwałtownie, namiętnie go przy tym całując.
- Dzwoń po niego. 
- Jesteś najlepszy, wiesz? 
- Staram się Binnie. - zapiąłem koszulę, po czym zająłem się rozpakowywaniem. Nie powiem, że podoba mi się wizja spędzenia nocy w tym chorym trójkącie, ale domyślam się, co musi czuć teraz Hyunjin. Jest w stosunku do mnie skończonym dupkiem, ale wiem, jak to jest, jak ktoś się nad tobą znęca i tobą poniewiera, a ty tak bardzo się boisz, że nie wiesz dokąd uciec i gdzie się schować. Jeśli mogę przyczynić się do tego, że tej jednej nocy poczuje się bezpiecznie, to czemu mam mu nie pomóc?
                         Po około 40-stu minutach do domu Changbina przyszedł wspomniany wcześniej Hyunjin. Rozczochrany, pobity, z rozkwaszonym nosem. Hyung wszedł z nim do pokoju, sadzając go na swoim łóżku. Jego widok wbił mnie w ziemię. Jak rodzic może tak skatować swoje dziecko? W głowie mi się to nie mieści.. Widząc coś takiego zastanawiam się, czy lepiej być sierotą czy tkwić w takim koszmarze, które gotuje mi najbliższa osoba.
- Sukinsyn.. i poszedłeś po to soju?
- Nie.. powiedziałem, że nie będzie tyle chlać i dlatego mnie pobił. 
- Mówiłem ci setki razy żebyś poszedł na policję..
- Tak? I co ze mną wtedy będzie? Trafię do bidula, jak jakaś patologia? - Changbin odchrząknął, nieśmiało na mnie zerkając.
- Nie patologia, Hyunjin... pomogliby ci tam. 
- Ja jestem z domu dziecka.. - wtrąciłem, widząc zdziwioną twarz Hyunjina.
- Serio? 
- No tak wyszło..
- Ja.. przepraszam, nie miałem pojęcia..
- Spoko. - usiadłem obok niego, wzdychając - Skoro masz 18-naście lat, nikt nie wyśle cię do bidula. Ojca wezmą na odwyk, a ty pewnie dostaniesz jakąś zapomogę i pogonią cię do pracy.. tyle. - Changbin podał swojemu koledze ubrania na zmianę, nie odrywając przy tym ode mnie wzroku.
- Chcesz się wykąpać Hyunjin?
- Mhm.
- Okej... a i będziesz spał z Felixem na łóżku, a ja się kimnę na ziemi. 
- Żartujesz? - brunet wstał z łóżka, idąc powolnym krokiem w stronę łazienki - Rzuć mi koc na ziemię i będzie spoko. 
- Ale..
- Jestem ci bardzo wdzięczny za wszystko, co dla mnie robisz Hyung. Naprawdę nie potrzebuję niczego więcej. - gdy chłopak zniknął za drzwiami łazienki, westchnąłem, wbijając wzrok w podłogę.
- Skarbie.. - Changbin kucnął przede mną, łapiąc mnie za dłonie - On nie miał pojęcia..
- Taka opinia krąży wśród wszystkich ludzi.. Też tak myślałeś?
- Nie Felix.. Sam widzisz, że chciałem wam jakoś pomóc.. Długo myślałem o tym, żeby pomagać w domu dziecka i..
- No tak, masz rację. - spojrzałem na niego, wymuszając przy tym uśmiech - Co zamierzasz z nim zrobić?
- Z Hyunjinem? - skinąłem jedynie głową - Zaraz dam mu coś jeść i położę go spać.. zaśnie jak dziecko, zobaczysz. 
- Musiał tu często spać, skoro tak dobrze go znasz.
- Felix..
- Nie mam żadnych pretensji, tylko pytam.
- No spał tu kilka razy, jak uciekał z domu.. Ale do niczego miedzy nami nie doszło.. ani razu. Więc nie musisz się martwić. 
- Przyrzekasz? 
- No co ty.. nie ufasz mi?
- Ufam Binnie.. tylko pytam. 
- Przyrzekam.. nigdy nie spojrzałem na Hyunjina pod kątem potencjalnego chłopaka. To mój przyjaciel. 
- W porządku. - pocałowałem go w czoło, wykładając się wygodnie na łóżku.
- Na pewno?
- Tak. - Changbin usiadł na mnie okrakiem, po czym wbił się w moje wargi, głęboko przy tym oddychając - Mm.. przy.. Hyung.. - zaśmiałem się, pieszcząc palcami jego kark - Przyłapie nas. 
- A bo on to się niby nigdy nie całował. 
- Może nie z chłopakiem.
- Hm.. no tego to akurat nie wiem. - z każdym kolejnym pocałunkiem, pragnąłem go coraz bardziej. Z każdą kolejną sekundą, pragnąłem jego czułości i bliskości, jak powietrza.. Miałem ochotę znów przytulić się do niego nagim ciałem.. czuć jego ciepło i jego spokojnie bijące serce. Chciałem z nim porozmawiać na tysiące tematów, które nie dają mi spokoju.. Sam twierdzi, że będziemy mieć na to całe życie.. ale co ja na to poradzę, że jestem taki niecierpliwy i pragnę znać jego opinię na każdy, możliwy temat już teraz?

*

                            Hyung zgodnie z obietnicą, dał Hyunjinowi kolację, po czym położył go spać. My natomiast trochę porozmawialiśmy, poprzytulaliśmy się, aż w końcu zasnęliśmy jakoś około drugiej w nocy. W środku nocy poczułem jednak, jak leżący obok mnie Binnie zaczyna całować mnie po twarzy, czym automatycznie mnie obudził.
- Hyung.. - mruknąłem, przytulając się do niego - Co ty robisz?
- Nic.. miałem zły sen. - mrugnąłem kilkakrotnie, po czym uniosłem na niego wzrok - Nie chciałem cię obudzić. - przyłożyłem dłoń do jego rozgrzanego policzka, marszcząc przy tym brwi.
- Co ci się śniło?
- Ty..
- I to było takie straszne? - uśmiechnąłem się, delikatnie go całując.
- Działa ci się ogromna krzywda, a ja nie potrafiłem ci pomóc.. cały czas mam takie sny odkąd odwiedziłem cię w domu dziecka.. Stałem z boku i patrzyłem na to, jak się nad tobą znęcają.. - Changbin usiadł, przecierając dłońmi zmęczoną twarz. Fakt, nie pomógł mi wtedy i miałem do niego o to lekki żal, ale nie przypuszczałem, że ta sprawa aż śni mu się po nocach.
- Ale nic mi nie jest Hyung.. nie martw się. - szepnąłem, całując go przy tym w nagie, rozgrzane plecy - Nie powinieneś się tym zadręczać. 
- Nie potrafię, Felix. - chłopak sięgnął po okulary, po czym po nałożeniu ich na nos, wstał z łóżka.
- Hyung.. 
- Śpij.. pójdę tylko na fajkę. - westchnąłem, idąc bez chwili namysłu w jego ślady - Wracaj do łóżka.
- Zabierz mnie na spacer.
- Co?
- No.. to romantyczne.. chyba. - uśmiechnąłem się, narzucając na siebie jego bluzę - Przy okazji pogadamy. 
- O tej porze? Yongbokie..
- W nocy rozmawia się najlepiej na ciężkie tematy. - szepnąłem, przechodząc ostrożnie obok śpiącego na ziemi Hyunjina - Chodź. - złapałem go za rękę, po czym ruszyliśmy w ciszy przez jego dom. Gdy wyszliśmy na dwór, brunet wyjął z płaszcza paczkę papierosów, odpalając jednego z nich - Nie wiedziałem, że palisz.
- Kopcę jak smok. - chłopak zaciągnął się, wbijając wzrok w pochmurne niebo - Przepraszam Felix.
- Hm?
- Wtedy jak odwiedziłem cię w domu dziecka.. nie potrafiłem ci pomóc. Zachowanie tych dzieciaków nie mieściło mi się w głowie i nie miałem pojęcia, jak zareagować. - Hyung spojrzał na mnie, wkładając ponownie papierosa do ust - Mam tak ogromne wyrzuty sumienia, że śnisz mi się teraz niemalże codziennie w najczarniejszych scenariuszach. 
- A.. co to za scenariusze?
- Śni mi się, że ludzie cię krzywdzą, a ja stoję z boku i się temu wszystkiemu przyglądam. A nawet jak chcę ci pomóc, to nie mogę, co zawsze coś mnie powstrzymuje.. - wyjąłem z dłoni chłopaka papierosa, rzucając go na ziemię, po czym mocno się do niego przytuliłem.
- Kocham cię. 
- Ale..
- Wiem, że w rzeczywistości nie pozwoliłbyś mnie skrzywdzić.. nie powinieneś się przejmować tymi snami. 
- Raz już cię zawiodłem. - westchnął, obejmując mnie.
- Nie.. mieliśmy wtedy kryzys.. miałeś prawo być na mnie zły..
- To mnie nie usprawiedliwia.
- Binnie, proszę cię.. daj już spokój. - szepnąłem, delikatnie go całując - Jesteś najlepszy. - chłopak złapał mnie ostrożnie za głowę, długo mnie w nią całując. Uśmiechnąłem się jedynie, unosząc na niego wzrok - Przejdziemy się?
- O tej porze?
- Proooooszę..
- Dobra, nie jęcz. - parsknął śmiechem, po czym złapał mnie za rękę, prowadząc mnie wąskimi, ciemnymi uliczkami - Mówiłeś, że noc sprzyja szczerym rozmowom.
- Mhm.. chyba tak jest.
- No to słucham.. 
- Hm?
- Skąd wziąłeś prochy? Dlaczego je wziąłeś?
- Hyung..
- Musisz mi to powiedzieć.. 
- Teraz?
- Chciałeś iść na spacer i szczerze rozmawiać, to słucham. - wziąłem głęboki oddech, ściskając przy tym mocniej jego dłoń.
- Co mam ci powiedzieć? Że w momencie, kiedy odszedłeś, czułem tak potworną pustkę, że nie wiedziałem, co mam ze sobą zrobić? Że codziennie skręcało mnie przez wyrzuty sumienia, że bałem się samotności i że cholernie za tobą tęskniłem? Przerosło mnie to wszystko.. - spojrzałem na niego, widząc malującą się na jego buzi złość - Hyung..
- Nie wiem, co powinienem ci powiedzieć..
- Że jesteś na mnie zły?
- Na ciebie? Przecież to ja zawiniłem.. znowu..
- Nie, Binnie..
- Felix, przestań mnie ciągle usprawiedliwiać i wybielać. Nie jestem święty i mam tego świadomość.. 
- Ale to stało się z mojej głupoty.
- Też.. ale gdyby nie ja, nie narażałbyś się tak bardzo.
- Powiedz mi.. dlaczego tak właściwie do tego wracamy?
- Hm?
- Mieliśmy zaczynać wszystko od początku. - zatrzymałem się, stając gwałtownie przed chłopakiem - Nie rozmawiajmy o tym, co było, proszę cię. 
- Przeszłość nie daje momentami spokoju..
- Wiem.. ale postarajmy się od niej odciąć. - ułożyłem dłonie na jego chłodnej twarzy, muskając bardzo subtelnie jego wargi - Jesteś dla mnie najważniejszy na świecie i chcę się skupić tylko i wyłącznie na tobie. - Changbin jedynie przytulił mnie, otulając mnie przy tym swoim płaszczem. Wierzę, że wszystko się między nami w końcu ułoży. Potrzebujemy tylko czasu i duuuużo cierpliwości. Skoro przeszliśmy przez tak trudny okres, wierzę w to, że nic nie jest w stanie nas zagiąć.






~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że ficzek pojawił się tak późno, ale mam teraz studia, pracę, redakcję i teraz, wraz z nadchodzącym comebackiem Stray Kids, mamy z dziewczynami ze SKZ PL bardzo dużo pracy.;;; Ficzki mogą pojawiać się nieco rzadziej, za co bardzo Was przepraszam. 

Tożsamość~cz.6 [Changbin&Felix]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

- Felix! Hej, zaczekaj! - zatrzymałem się, widząc biegnącego w moim kierunku Hyunjina. Westchnąłem jedynie, czekając na konfrontacje z nim. Poszedłem dziś do szkoły, bo przez ostatnie dni nazbierało mi się trochę sprawdzianów do napisania. Całe dnie spędzałem u Changbina, zapominając totalnie o szkole i swoich obowiązkach, a końcowe egzaminy zbliżały się do mnie naprawdę wielkimi krokami.
- Czego chcesz? - burknąłem, krzyżując ręce na klatce piersiowej.
- Chcę pogadać.
- Pogadać? - uniosłem brew, starając się zgrywać obojętnego cwaniaka, jednak jego obecność niesamowicie mnie stresowała. Czułem po prostu, że ten chodzący, pieprzony ideał, może mi porządnie zaszkodzić - Niby o czym?
- O Changbinie.
- Oh... no to słucham. 
- Przestań za nim łazić. - poczułem się, jakbym dostał obuchem w głowę. Otworzyłem jedynie szerzej oczy, czując cisnący się na moje usta, nerwowy uśmiech.
- Chyba nie rozumiem.
- Changbin jest moim Hyungiem i do tej pory całą swoją uwagę poświęcał mi.. A teraz ignoruje moje telefony i wiadomości, bo non stop przesiaduje z tobą.
- Ja go do niczego nie zmuszam i nie zakazuję mu kontaktu z tobą.
- Myślisz, że jestem idiotą? Widziałem, jak na niego patrzysz..
- Co ty chrzanisz, Hyunjin? Jest moim kolegą, tak samo, jak twoim.. Robi co chce i z kim chce, a nam nic do tego. 
- I tutaj się mylisz.. Dla mnie jest kimś znacznie więcej i nie pozwolę, żebyś mi go zabrał, zrozumiałeś?
- Czekaj.. co ty, grozisz mi?
- Nie chcę, ale chyba nie mam wyjścia.
- Wyluzuj, okej? 
- Jeśli chcesz, możesz mieć bardziej poobijaną gębę. 
- Nie bądź śmieszny.. Takie groźby w twoich ustach nie brzmią dość poważnie. - chciałem go wyminąć, jednak ten złapał mnie za płaszcz, zatrzymując mnie - Puszczaj.
- Nie zabieraj mi go.. proszę. - zatkało mnie. Kiedy wydawać by się mogło, że wszystko wychodzi na prostą, w paradę musiał mi wejść Hyunjin - chłopak o anielskiej urodzie i dość wrednym, ciętym charakterze.
- Puść.. - odepchnąłem jego rękę, idąc pospiesznie w kierunku przystanku. Ja pierdzielę, nie wierzę. Muszę to jak najszybciej wyjaśnić z Changbiem. Nie.. nie wiem, czy powinienem to zrobić, ale ewidentnie Hyunjinowi na nim zależy i co teraz? Będzie mydlił oczy nam obu? Będzie się nami bawił, testował, który mu bardziej odpowiada? Tak nie można do cholery. A może nie chciał wchodzić ze mną w nic głębokiego, bo czuje coś do Hyunjina i nie wie, którego powinien wybrać? A przecież tak mnie zapewniał, że to tylko jego znajomy.. aishh, zwariuję za moment!
                    Autobus, którym zawsze jeżdżę, podjeżdża nieopodal domu mojego Hyunga. Gdy tylko z niego wysiadłem, wyjąłem telefon, pisząc do chłopaka.
<- Jesteś w domu?
-> Tak.. idziesz do mnie?
<- Otwieraj okno.
-> Hahaha tak jest!
No mi niestety nie jest do śmiechu. Wskoczyłem do pokoju chłopaka, zamykając za sobą okno. Ten siedział przy biurku, obrabiając coś na laptopie.
- Cześć. - rzucił, nawet na mnie nie spoglądając.
- Musimy pogadać.
- Oho.. zabrzmiało dość poważnie. - brunet wstał z krzesła, podchodząc bliżej mnie. Po chwili pocałował mnie w czoło, lekko się przy tym uśmiechając - No to słucham.
- Kim jest dla ciebie Hyunjin? 
- Przecież już ci mówiłem.
- I mówiłeś prawdę?
- Oczywiście, że tak.. o co ci chodzi?
- Zaczepił mnie dzisiaj pod szkołą.. 
- Że co? I czego od ciebie chciał?
- Najpierw zaczął mi grozić.. a potem poprosił żebym cię zostawił w spokoju.. - rzuciłem plecak na ziemię, siadając na łóżku - Jeśli coś cię z nim łączy, to mi to powiedz. 
- Ale co mam ci powiedzieć? Nic kompletnie mnie z nim nie łączy.
- Prosił żebym mu ciebie nie zabierał... sam widzisz, jak to brzmi.. 
- Poczekaj. - brunet sięgnął po telefon, wybierając do kogoś numer.
- Hyung, daj spokój.
- Zaraz ci to udowodnię. - chłopak kucnął koło mnie, biorąc na głośnomówiący.
- Halo? - gdy usłyszałem głos Hyunjina, mało mi serce nie stanęło.
- Cześć.. słuchaj, mam do ciebie pytanie.
- Słucham Hyung.
- Co nagadałeś dzisiaj Felixowi? - po drugiej stronie słuchawki zapadła cisza. Przełknąłem jedynie z trudem ślinę, spoglądając na bruneta.
- Chciałem jedynie, żeby dał ci spokój.. to wszystko. 
- Możesz mi wytłumaczyć, dlaczego to zrobiłeś?
- Ja..
- Nie jestem twoją własnością, Hyunjin.
- Wiem Hyung.. ale ja mam tylko ciebie, a ten dupek mi ciebie zabiera. - Changbin westchnął, spuszczając głowę w dół. Widzę, że między nimi jest coś na rzeczy.. Dlaczego ten palant nie chce mi nic powiedzieć? - Przepraszam... po prostu widzę, że przez niego totalnie mnie olewasz.. 
- Nie Hyunjin, nie olewam cię.. Staram się poświęcać ci dużo uwagi..
- Ale..
- Ale zrozum, że poza tobą mam innych przyjaciół, rodzinę, studia, muzykę.. i teraz doszedł też do tego Felix.. Uszanuj to, błagam cię. 
- Ta... zrozumiałem.
- Właśnie nie rozumiesz.. chcę ci tylko wytłumaczyć..
- Na razie. - rozłączył się. Uniosłem wzrok na chłopaka, czując jedynie swoje mocno bijące serce. Changbin westchnął, po czym usiadł przy biurku, jak gdyby nigdy nic, po czym zabrał się za montowanie muzyki.
- Hyung.. jeśli za moment nie powiesz mi o co chodzi, to przysięgam, że stąd wyjdę i już nigdy nie wrócę.. - milczał. Wstałem gwałtownie z łóżka, sięgając po swój plecak. Skoro nie ma zamiaru ze mną rozmawiać, to nie ma sensu, żebym tutaj siedział.
- Zostań. - złapałem za klamkę okna, jednak słysząc jego głos, coś powiedziało mi, żebym jednak dał mu szansę i go wysłuchał.
- No to słucham.
- Hyunjin jest bardzo zamknięty w sobie przez swojego ojca.. - zagryzłem wargę, odwracając się niepewnie w jego kierunku - Poznaliśmy się totalnie przez przypadek i w sumie złapaliśmy wspólny język.. Z tego co wiem, rozmawia tylko ze mną. Nie ma znajomych czy przyjaciół, z którymi mógłby pogadać.. - cóż.. doskonale wiem, co czuje..
- Co jest nie tak z jego ojcem?
- Chleje jak świnia. Hyunjin się go panicznie boi.. co chwilę ucieka z domu i przychodzi tutaj..
- Rozumiem. - odchrząknąłem, czując cisnące się do moich oczu łzy - Potrzebuje cię.. nie powinienem się wtrącać. 
- Ale jedna znajomość nie wyklucza drugiej, no zlituj się.
- To nie chodzi o to.. on ewidentnie chce od ciebie czegoś więcej..
- Ale ja nie chcę, okej? I nie chcę ciągle gadać o Hyunjinie. Jest częścią mojego życia, ale jest tylko moim znajomym.. to wszystko. 
- Ja też jestem tylko znajomym? - Hyung westchnął, po czym zerwał się z krzesła, podchodząc do mnie gwałtownie - Co ty.. - nie dokończyłem. Changbin wbił się w moje wargi, całując mnie niesamowicie zachłannie. Robił to w taki sposób, że aż brakowało mi tchu.
- Taka odpowiedź ci wystarczy? - odwróciłem wzrok, niepewnie przytakując - Super.. a teraz zajmij się grzecznie swoimi lekcjami, okej?
- Nie bądź na mnie taki cięty.
- To proszę cię, odpuść w końcu.. Odpuść, okej? 
- Czy to jest takie dziwne, że chcę wiedzieć, na czym stoję? Mogłeś Hyung równie dobrze kręcić z nim i ze mną..
- Ja z nikim nie "kręcę", Felix.. Nie cierpię tego określenia. 
- Przyjąłem.. - burknąłem, rzucając plecak na łóżko.
- Felix..
- Zrozumiałem Hyung. - usiadłem na łóżku, wyjmując po kolei swoje rzeczy. Brunet kucnął przede mną, kładąc dłonie na moich udach - Mogłeś mi to powiedzieć jakoś delikatniej.
- Wiem.. czasami nie mam wyczucia. - westchnąłem, przenosząc wzrok na chłopaka. Widząc jego spokojną, idealną twarz, złapałem go za nią, całując go długo w czoło.
- Zajmę się rzeczami na jutro. 
- W porządku.. chcesz kawę?
- Nie. Ale możesz mnie pocałować. 
- Mm.. nie mam teraz ochoty.
- Zrób wyjątek. 
- Mam się do tego zmuszać? - oparłem się bez słowa o ramę łóżka, zabierając się za pracę domową - Felix, zadałem ci pytanie. 
- Nie.. nie chcę żebyś się do czegokolwiek zmuszał. 
- Zajmę się tobą później, okej? 
- A będziesz miał na to ochotę? 
- Zobaczymy. - Hyung wziął laptopa, siadając z nim po drugiej stronie łóżka, po czym zabrał się od razu za pracę. Ja natomiast nie mogłem powstrzymać się przed tym, by go nie dotknąć. Jedną ręką odrabiałem zadania.. drugą natomiast ułożyłem na jego nodze, ostrożnie go po niej głaszcząc - Felix.. proszę cię, daj mi chwilę popracować. 
- Przepraszam. - trwaliśmy w absolutnej ciszy przez około dwie godziny. Hyung pracował nad nową piosenką.. ja odrabiałem zadania i uczyłem się na następny dzień. W zasadzie słowo "uczyłem", zostało tu trochę nadużyte. Trzymając książkę na kolanach, patrzyłem cały czas na Changbina. Nie mogłem się doczekać, kiedy w końcu się do niego przytulę i go pocałuję. Nie umiem udawać, że nic się między nami nie dzieje. Ostatnio przeleżeliśmy nago w łóżku kilka godzin.. całując się, rozmawiając, dotykając nawzajem. A dzisiaj Changbin udaje, że do niczego między nami nie doszło i że jestem mu obojętny. Wiem, że ma ciężki charakter i tak, jak kiedyś mówiłem, jest chodzącą bryłą lodu, ale wiem, że jak chce, to potrafi być czuły i opiekuńczy.. Wszystko zależy od jego pieprzonego humorku. Odłożyłem książkę na łóżko, po czym ostrożnie się przy nim położyłem, całując go w bok. Chłopak objął mnie, obdarowując mnie po chwili czułym całusem w czoło - Binnie..
- Hm?
- Długo jeszcze będziesz pracować?
- Skończyłem, a co? 
- Porobimy coś razem? 
- Razem? - skinąłem głową, widząc jak ten odkłada komputer na szafkę nocną - A co chcesz robić?
- Cokolwiek... byle z tobą. - usiadłem okrakiem na jego biodrach, wtulając się po chwili w jego klatkę piersiową. Słysząc jego spokojnie bijące serce, zamknąłem oczy, czując ogarniający mnie spokój i poczucie bezpieczeństwa. Brunet objął mnie, drapiąc mnie jedną dłonią po głowie.. drugą natomiast po plecach. Mogłem trwać w takiej pozycji przez wieczność. Mogę robić cokolwiek.. naprawdę cokolwiek, byleby było to robione z nim. Chciałbym kiedyś mu powiedzieć, jak wiele dla mnie znaczy i że byłbym w stanie dać się pokroić, byleby jemu było dobrze. Tak bardzo pragnę zobaczyć szczery uśmiech na jego buzi.. chciałbym, by sam z siebie mnie przytulił, pocałował, powiedział coś miłego..
- A buziaka chcesz?
- Zawsze.. ale jeśli nie masz och..
- Zrobię wyjątek. - uniosłem głowę, widząc malujący się na jego twarzy cwaniacki uśmieszek.
- Wow.. czym sobie zasłużyłem?
- Chcesz czy nie? - no tak. Jak będę się długo zastanawiać, to za moment zmieni zdanie. Usiadłem nieco wyżej, nachylając się do jego twarzy. Moje opuszki palców dotykały jej subtelnie, starając się docenić absolutnie każdy jej najmniejszy detal.
- Piękny jesteś. - szepnąłem, słysząc jego śmiech.
- Że co? 
- Dla mnie jesteś idealny. 
- Nie gadaj już tyle. - mruknął, smakując moich ust. Odwzajemniałem chwilę jego czułości, jednak po chwili przerwałem je, ponownie na niego spoglądając - Co tam?
- Nie lubisz komplementów? 
- Nie wiem.. nie przywykłem do nich. 
- Kiedy ktoś powie ci komplement, trzeba go z pokorą przyjąć i podziękować.. Sam mnie tego uczyłeś. 
- Ja powiedziałem coś takiego? 
- Mhm.
- Ale jestem mądry. - zaśmiałem się, opierając się brodą na jego klatce piersiowej - Lubię twoje oczy. - westchnął, głaszcząc mnie po policzku.
- Czemu?
- Są wielkie.. piękne i.. mam wrażenie, że wszystko nimi czytasz. 
- Boisz się, że wyczytam to, co naprawdę czujesz?
- Nie boję się, Felix.. Zawsze możesz spróbować.
- Hmm.. - zmrużyłem oczy, uważnie mu się przyglądając. Jego serce przyspieszyło.. denerwował się. Bał się, że go rozszyfruję i będzie zmuszony zrzucić z siebie tą kamienną powłokę - Lubisz mnie Hyung.. może trochę bardziej niż innych, ale boisz się o tym mówić. Wiesz dlaczego? - ten zaprzeczył jedynie skinieniem głowy - Wiesz.. bo boisz się, że stracisz swój wizerunek zimnego, zamkniętego w sobie dupka. A w rzeczywistości taki nie jesteś. 
- Jaki jestem w takim razie?
- Potrzebujesz miłości drugiej osoby tak samo mocno, jak każdy inny człowiek. Boisz się tylko do tego przyznać przed samym sobą... ja chyba też będę musiał z tym trochę poczekać. 
- Nie uważasz, że to wszystko byłoby za proste, jakbyśmy od razu przyznawali się do swoich uczuć? 
- Po co sobie to utrudniać?
- Żeby mieć poczucie, że trzeba o coś powalczyć... starać się o coś cennego. 
- Chcę się starać o najcenniejszą osobę na świecie.. ale momentami nie potrafię się pohamować, żeby nie pójść na łatwiznę. - szepnąłem, przywierając wargami do jego szyi - Przepraszam. - poczułem, jak ląduję na plecach. Brunet zawisł nade mną, pozbawiając mnie kolejnych to partii ubrań. Gdy byłem całkowicie nagi, klęknąłem, robiąc to samo z nim. Czy krępuję się nagości przed niedawno poznaną osobą? Nie.. nie przed nim. Jestem przekonany w stu procentach, że nie umiałbym zrobić tego samego przy innych osobach, ale Changbin jest inny.. Ma w sobie coś, co sprawia, że jestem przy nim po prostu sobą... że jestem w stanie zrobić, co tylko zechce, bez nawet najmniejszego skrępowania. Usiadłem na nim, wtulając się w jego ciało. Moja twarz ukryła się w zagłębieniu jego szyi, napawając się jego cudownym zapachem, który działał na mnie, jak najsilniejszy narkotyk - Kocham twój zapach. - Hyung położył się, ciągnąc mnie za sobą. Nie byłem w stanie oderwać buzi od jego ciała. Z każdą, kolejną minutą, Changbin uzależniał mnie od siebie coraz bardziej.
- Jest jakiś szczególny?
- Tak.. Jest słodki.. delikatny.. taki ciepły. - szepnąłem muskając wargami jego ciało. Z każdym, kolejnym pocałunkiem, byłem bliski odpłynięcia. Nie potrafię opisać stanu, w jakim się znajdowałem. Nie umiem wyjaśnić tego, co robi ze mną ten chłopak.. Czuję się przy nim po prostu szczęśliwy i jest mi z nim niesamowicie dobrze. Po co w sumie zagłębiać się w szczegóły? - Hyung.
- Hm? - mruknął, całując mnie w głowę.
- Mogę cię o coś zapytać?
- Pytaj. 
- Opowiedziałbyś mi coś o swoich rodzicach? - chłopak przejechał dłońmi przez moje pośladki oraz całą długość pleców, głęboko przy tym wzdychając.
- A co chcesz wiedzieć?
- Wszystko. 
- Wszystko.. - powtórzył, zamyślając się - Mają własną firmę, przez co rzadko są w domu.. W sumie nigdy nie zwracali na mnie większej uwagi. Od małego byłem zdany na siebie.
- Jak to?
- Myślą, że jak dadzą mi kasę i spełnią każdą zachciankę, to wszystko załatwią... a to tak niestety nie działa. 
- Wolałbyś czasem pobyć z nimi, prawda? - ten jedynie skinął głową, obejmując mnie. Przytuliłem się do niego, głaszcząc go po rozgrzanej klatce piersiowej - Rozmawiałeś z nimi o tym?
- Po co? Jestem dorosły.. nie będę się poniżać i prosić o uwagę rodziców.
- To nie jest poniżanie się.. Każdy z nas potrzebuje miłości i uwagi rodziców.
- Musisz się tak wymądrzać, cholero? - uśmiechnąłem się lekko, całując go w policzek.
- W tej kwestii muszę. I proszę cię o to, żebyś się przełamał i z nimi pogadał.
- Felix, to jest moja sprawa.. naprawdę nie chcę z nimi gadać.
- Wiem, że to twoja sprawa. - westchnąłem, pieszcząc palcem jego policzek - A w ogóle ze sobą rozmawiacie?
- Rzadko.. - szepnął, głaszcząc mnie po dole pleców - Ale nie rozmawiajmy już o tym. 
- Lubisz unikać niewygodnych tematów..
- Jak każdy. 
- Nie każdy.
- No to słucham.
- Hm?
- Kim są twoi rodzice? - czułem, jak moje ciało się spina. Przełknąłem nerwowo ślinę, starając się ułożyć w głowie jak najszybciej, dość prawdopodobne kłamstwo.
- Moi rodzice... tata wykłada na Uniwersytecie Koreańskim.. 
- Ooo a co?
- Em.. chemię..
- O wow. I nie chciałeś pójść w jego ślady?
- Nieee.. bardziej jestem duszą artystyczną po mamie.
- A czym zajmuje się twoja mama?
- Maluje, fotografuje.. 
- Super.. fajne połączenie w sumie. Naukowiec i artystka. - tak.. zawsze tak sobie ich wyobrażałem. Głównie mamę.. myślę, że jest wrażliwą kobietą, czułą na piękną.. niezwykle delikatną i subtelną. Jestem pewien, że musiało stać się coś poważnego, przez co zmuszona była oddać mnie do domu dziecka. Chciałbym kiedyś spojrzeć jej w oczy i poznać prawdę.. Nie miałbym do niej żalu. Chciałbym po prostu wiedzieć kim jest i dlaczego to zrobiła.
- Tak, właśnie.. - westchnąłem, po czym podciągnąłem się lekko, spoglądając Hyungowi w oczy - Twoi rodzice tu nie zaglądają?
- Nie.
- To mnie pocałuj. 
- Chodź tu. - wbiłem się w jego wargi, rozpływając się pod wpływem namiętności z jego strony.
- Kocham.. kocham, jak mnie całujesz.
- Tak? I co jeszcze kochasz? - wysapał, przekręcając mnie na plecy. Kontynuowałem pocałunek, wijąc się pod jego ciałem.
- Ciebie. - wydusiłem, czując jak paraliżuje mnie strach, przez to, co powiedziałem. Changbin spojrzał na mnie wielkimi oczyma, cwaniacko się przy tym uśmiechając - Przepraszam. - wysunąłem się spod niego, gwałtownie siadając. Moje ciało trzęsło się z emocji, a głowa za nic w świecie nie potrafiła pozbierać myśli.
- To poważne słowa, Felix. - szepnął, siadając za mną. Po chwili jego ręce owinęły się wokół mojego ciała, a wargi przywarły do rozgrzanego karku.
- Nie chciałem tego powiedzieć.. 
- Żałujesz?
- Chyba.. chciałeś dojść do wszystkiego powoli.. - byłem na siebie wściekły. Zrobiłem z siebie kompletnego idiotę - Nie bądź na mnie zły.
- Nie jestem. - szepnął, łącząc nasze dłonie - Nie jestem, Felix.. - jest mi źle.. Całe życie czekałem, by powiedzieć komuś te dwa, magiczne słowa. Wyobrażałem sobie, że osoba, którą kocham, powie mi wtedy dokładnie to samo.. nie mogłem gorzej tego rozegrać. Przez własną głupotę spieprzyłem moment, na który czekałem 18-naście lat. Odwróciłem się powoli w kierunku Hyunga, z chęcią spojrzenia mu w oczy. Wtedy jednak po pokoju rozległ się dźwięk jego telefonu - Poczekaj. - szepnął, całując mnie w nos, sięgając po chwili po telefon - Słucham.
- No stoimy już pod domem. Otwórz nam.
- Co?
- Mówiłem ci, że zapomni. - usłyszałem w słuchawce czyjeś westchnięcie. Hyung nie wspominał, że się na dzisiaj z kimś umawiał - Umawialiśmy się na pisanie tekstów.. Chan ma kilka propozycji z muzyką.. teraz świta?
- Zapomniałem o tym.. sorki, już wam otwieram.
- A możesz? Może jesteś zajęty? - Changbin spojrzał na mnie, jednak w tym samym czasie wstałem z łóżka, ubierając się.
- Jestem.. ale jakoś to pogodzimy. 
- Okej, to czekamy. - ubrałem się, rzucając w jego kierunku koszulkę i bokserki.
- Zapomniałem o tym..
- W porządku. Nie musisz mi się tłumaczyć, Hyung. - sięgnąłem po płaszcz i plecak, idąc do drzwi - Ubierz się spokojnie.. Ja ich wpuszczę.
- Ej, zaczekaj. - chłopak narzucił na siebie ubrania, wyrywając się w moim kierunku - Zostań z nami.
- Nie chcę wam przeszkadzać.
- Przeszkadzać?
- Zajmij się teraz nimi.. Ja mam jeszcze trochę do roboty.. 
- Felix. - Changbin złapał mnie za nadgarstek, wbijając we mnie wzrok - Co z tobą? - niczego nie rozumie.. jest totalnie niedomyślny i wszystko trzeba mu tłumaczyć, jak dziecku.
- Nic.. pójdę już.
- Chodzi o to, co mi powiedziałeś, tak? - wywinąłem jedynie oczami, idąc krętymi schodami do góry, wychodząc tym samym z piwnicy, w której Changbin ma pokój - Felix, o to chodzi? 
- Domyśl się. - burknąłem, łapiąc za klamkę.
- Poczekaj, wyjaśnimy to. 
- Nie, tu nie ma nic do wyjaśniania. - otworzyłem drzwi, robiąc krok na dwór - Nie chcesz tego, rozumiem. I przepraszam, że ci to powiedziałem, ale nie planowałem tego Hyung.. samo wyszło. 
- Powiedziałeś tylko to, co czujesz..
- Ale ty nie czujesz tego samego! - zagryzłem wargę, czując na sobie wzrok zdziwionego Jisunga i Chana, którzy stali pod domem.
- Oh.. mogłeś powiedzieć, że nie masz czasu.. 
- Ma... już idę. - rzuciłem, idąc w kierunku bidula. Znów się rozkleiłem.. znów nie potrafiłem zapanować nad emocjami. Jak mogłem być takim nieuważnym kretynem?! Zepsułem wszystko. Przez odrobinę czułości z jego strony zapomniałem o Bożym świecie, paplając, co mi ślina na język przyniesie. Teraz ja będę to przeżywać, a on to kompletnie zleje.. Nie rozumiem go. Niby ma ludzkie odruchy, ale generalnie jest tak zimną istotą, że momentami nie mam do niego siły.

*

"Jestem pewien tego, co czuję. Myślałem z początku, że jest to chwilowe zauroczenie wywołane tym, że ktoś zechciał poświęcić mi odrobinę uwagi. Byłem pewien, że to szybko minie, a ja i Changbin zostaniemy dobrymi przyjaciółmi. Myliłem się. Każdy jego gest.. rozmowa z nim.. spojrzenie, sprawiają, że zapominam o wszystkim i oddaję się w pełni tylko jemu. Kocham go.. po prostu. Jest dla mnie całym światem i iskierką nadziei na lepsze życie. Nigdy nie sądziłem, że po tym, co przeszedłem, będę wiązał swoją przyszłość z chłopakiem. Była to ostatnia rzecz, której bym się po sobie spodziewał, ale jak widać, miłość nie wybiera. Nie pyta kiedy może przyjść i zaskakuje cię wyborem osoby, w której ulokujesz swoje uczucia. Żałuję jedynie tego, że przyznałem się do swoich uczuć tak szybko. Wiedziałem, że Hyung tego nie chce. Wiedziałem przecież, że nie chce dojść do wszystkiego tak szybko.. że potrzebuje czasu i chce wszystko załatwić małymi kroczkami. A ja? Wystarczyło, że zaczął mnie całować i dotykać, żebym palnął głupie "kocham cię", którego cholernie teraz żałuję. On jest taki, że to przemilczy.. Stwierdzi, że nic takiego się przecież nie stało i o wszystkim zapomni. Ja jednak odbieram to trochę inaczej. Powiedzenie tych słów jest dla mnie niezwykle ważne i naprawdę długo czekałem, by komuś je powiedzieć. Pech chciał, że zostałem wepchnięty w ramiona bryły lodu, która jest nieczuła na takie rzeczy. Jak długo mam czekać, by Changbin powiedział mi, że jestem dla niego kimś więcej? Że jest przy mnie szczęśliwy? Że mnie kocha? Że chce ze mną być? Czemu o wszystko muszę walczyć sam? Znowu.. 

Do tego dochodzi jeszcze Hyunjin. Pogubiony i samotny chłopak, który pragnie bliskości i uwagi Changbina, równie mocno, co ja. I teraz pytanie, co z tym zrobić? Hyung twierdzi, że niczego do niego nie czuje.. że to tylko kolega. Może i tak jest, ale jak przypomnę sobie bijący z oczu Hyunjina ból i strach, skręca mnie od środka. Nie chcę rezygnować z osoby, którą kocham.. ale nie potrafię żyć ze świadomością, że jest na świecie osoba, która potrzebuje uwagi Changbina jeszcze bardziej, jak ja. Co ja mam robić? Z kim o tym porozmawiać? Czy to, że zakochałem się w chłopaku jest odpowiednie? To nienaturalne, prawda? Wstydzę się tego, ale nie jestem w stanie nad tym zapanować. 

Wydaje mi się też, że jestem złą osobą. Okłamuję go. Całą naszą znajomość buduję na kłamstwie. Rozmawialiśmy dzisiaj o naszych rodzicach. Powiedziałem mu, że mój ojciec wykłada na uczelni, a mama jest artystką. Czuję się z tym koszmarnie, ale co miałem powiedzieć? 'Nie wiem, kim są moi rodzice, bo mieszkam od urodzenia w bidulu'? Wyrzuciłby mnie z domu, jak psa. Wiem, jaka opinia krąży o takich dzieciakach, jak ja. Brudasy.. patologia, sprzedająca swoje ciało, by zarobić na nowy gadżet.. odludki.. margines społeczny.. W moim domu dziecka były przecież dwa przypadki, gdzie dziewczyny nie wytrzymały psychicznie tych docinek i popełniły samobójstwo, przy czym jedna miała zaledwie 13 lat.. Nie chciałbym skończyć tak samo.."

- Cholera jasna! - syknąłem, po czym wyrwałem z zeszytu zapisaną kartkę, zgniatając ją w dłoni. Nie radzę sobie z emocjami.. nie radzę sobie już z niczym.

- Co się dzieje? - uniosłem wzrok, widząc stojącego nade mną wychowawcę. Mężczyzna sięgnął po kartkę, co spotkało się z moim sprzeciwem.

- To moje.

- Hej.. wyrzuciłeś to, prawda? - westchnąłem, widząc jak ten siada obok mnie - Pozwolisz, że przeczytam.

- Wszystko mi jedno.

- Mhm.. poczekaj proszę chwilę. - zawsze czyta moje wywody bardzo uważnie, jakby analizował każde słowo i każdy przecinek. Trochę mnie to zawstydza, ale z drugiej strony jest jedyną osobą w bidulu, która stara się mnie zrozumieć i mi pomóc. Czemu więc mam z tego nie skorzystać? Po chwili usłyszałem jego westchnięcie. Mężczyzna schował kartkę do kieszeni kurtki, spoglądając na mnie - Jak się czujesz?

- Świetnie.. 

- Chcesz pogadać?

- Sam nie wiem. 

- Śmiało.. jestem tutaj dla ciebie. 

- Wie pan przecież o co chodzi.. chyba napisałem tam wszystko. 

- Jesteś bardzo blisko z tym chłopakiem.. - skinąłem jedynie głową, czując jak robi mi się niedobrze z nerwów - Jak on zachowuje się w stosunku do ciebie?

- Jak skończony dupek.. znaczy.. nie zawsze, ale w większości przypadków. 

- To znaczy?

- To znaczy, że muszę się dopominać o jego uwagę, o miłe słowo.. ja zawsze wychodzę z inicjatywą. On nie ma na nic ochoty, ciągle pracuje, a... robimy coś tylko, jak on tego chce.

- Sam słyszysz, jak to brzmi.. - skinąłem głową, czując napływające do oczu łzy.

- Cholernie go potrzebuję i jestem w stanie zrobić dla niego wszytko... a on ma mnie w dupie..

- Felix, słownictwo..

- Przepraszam. - wstałem z ławki, zbierając powoli swoje rzeczy - Pójdę już. 

- Felix, pogadajmy.

- Czuję się zażenowany, rozmawiając o tym z panem.

- Dlaczego? - stanąłem z nim twarzą w twarz. Przełknąłem z trudem narastającą w gardle gulę, zaciskając mocniej dłonie na swoim zeszycie.

- Bo zakochałem się w chłopaku... dlatego.

~c.d.n.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kakaotalk~cz.9 [Jisung&Minho] KONIEC

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

<- Minho, nie zostawiaj mnie. Poczekaj na mnie, błagam Cię
-> Jak długo mam jeszcze czekać? Czekam już od 3 lat
<- Obiecałeś mi, że będziesz na mnie czekać..
<- Powtarzałeś mi to setki razy
-> Tak i czekałem.. Ale ja już tak dłużej nie mogę, rozumiesz? Tu nie chodzi o złość czy żal do Ciebie. Nie wytrzymam z tej tęsknoty. Potrzebuję czyjejś uwagi i bliskości. Chcę żeby ktoś mnie przytulał, zasypiał przy mnie, wspierał mnie i ze mną rozmawiał o wszystkim. To czekanie mnie wykańcza.
<- Poznałeś kogoś, tak? I chcesz odejść do niego z czystym sumieniem?
-> Nie kretynie, nikogo nie poznałem. Przez te 3 lata na nikogo nawet nie spojrzałem.
<- No to o co chodzi?
-> Cały czas Ci to tłumaczę. Widzę, że nadal u Ciebie źle z koncentracją...
<- Minho, ja Cię kocham. Kocham Cię najbardziej na świecie. Nie rób mi tego do cholery..
-> Myślisz tylko o sobie.. Pomyślałeś choć raz, co ja czuję?
<- Myślę o tym codziennie i wiem, że cierpisz. Zdaję sobie sprawę z tego, że jest Ci z tym wszystkim źle.. mi też nie jest kolorowo. Też czasem chciałbym rzucić to wszystko i wrócić do Ciebie. 
-> Sam widzisz, że to nie ma najmniejszego sensu.
<- A kochasz mnie jeszcze?
-> Tak Jisung, kocham Cię. Kocham Cię z każdym dniem coraz bardziej, tylko co z tego? Potrzebuję czegoś stałego i pewnego, a nie internetowej znajomości.. Jesteśmy już na to za starzy. 
<- Minho, ja wrócę. Wrócę do Ciebie, tylko daj mi jeszcze trochę czasu
-> Ile mam Ci dać tego czasu? Miesiąc? Rok? Może kolejne trzy lata? 
-> Jisung, ja już wariuję przez to wszystko. 
-> Przy Hyunjinie i rodzinie udaję, że jest wszystko okej, ale czuję, że upadam przez to wszystko każdego dnia.. Po prostu cholernie tęsknię.
                            To była moja ostatnia rozmowa z Jisungiem. Nie odpisał już na moją wiadomość i ja też niespecjalnie zabiegałem o jego uwagę. Minęły dwa kolejne tygodnie.. tym razem jednak bez żadnej wiadomości ze strony tego dupka.
- Halo.. słyszysz co do ciebie mówię? - mrugnąłem kilkakrotnie, zerkając na siedzącego na wprost mnie, Hyunjina, z którym wyskoczyłem na kolację.
- Tak.
- Tak? To co powiedziałem?
- Mówiłeś o pracy i tym, że szef się ciebie uczepił..
- Tak.. mówiłem o tym 20 minut temu. Coś się stało, Minho? - upiłem kieliszek schłodzonego soju, głęboko przy tym wzdychając.
- Przepraszam.. zamyśliłem się.
- To już wiem. O co chodzi?
- Szkoda gadać. - włożyłem do ust grillowane mięso, spoglądając na przyjaciela - To jak z tą pracą?
- Potem o tym pogadamy. Znowu myślisz o Jisungu? - udając, że nie słyszę pytania, rozłożyłem na grillu kolejną porcję mięsa, z nadzieją, że Hyunjin zmieni temat - Nadal ci na nim zależy... kurwa mać, Minho..
- Nie chcę o tym gadać, okej? Ten temat już się robi nudny. 
- Leć do niego.. na co czekasz?
- Żartujesz? Zapomniałeś, że siedzę na wózku?
- No tak.. a powiedz mi, jaki to ma ze sobą związek, co?
- Nie poradziłbym sobie.
- Wezmę wolne i polecę z tobą.
- Nie żartuj. - polałem nam alkoholu, jednak wypiłem swoją porcję od razu, nie czekając na przyjaciela - Polecę tam i co mu powiem? Jemu, mediom, wytwórni? Cześć, to ja, twój niepełnosprawny facet... Byłoby po nim.
- Może w końcu ruszyłby dupę i wróciłby do Korei.. 
- Hyunjin, ja nie wiem, czy tego chcę..
- Chcesz, znam cię, Minho. Po prostu się boisz, co jest całkowicie zrozumiałe, ale wiem, że nie chcesz niczego innego, jak powrotu Jisunga. I nie zaprzeczaj, bo i tak ci nie uwierzę. - westchnąłem, sięgając ponownie po soju.
- W takim razie powiedz mi, co mam robić, co? Bo mi już naprawdę brakuje pomysłów.
- Ja na twoim miejscu wsiadłbym w pierwszy lepszy samolot do Chin i tam poleciał. Pracujesz, masz na to kasę.. Jedyne co musisz zrobić, to załatwić sobie kilka dni wolnego.
- Odpada.
- Mhm.. no to opcja numer dwa.. czekanie do usranej śmierci, aż skończy mu się kontrakt i łaskawie wróci do Seoulu.
- Ja.. on chyba już dawno o mnie zapomniał..
- Jak to? - wyjąłem z kieszeni spodni telefon, wręczając go Hyunjinowi. Chłopak przeczytał uważnie naszą ostatnią rozmowę, zamyślając się - Cały czas udawałeś? - oblizałem nerwowo wargi, biorąc od niego telefon.
- Nie było mi łatwo. 
- To dlaczego nic nie mówiłeś, do cholery?
- Bo jestem już na to za stary i czuję się, jak idiota, że wciąż wzdycham do faceta, którego poznałem przez internet. 
- Zakochałeś się..
- Dobra, to jest żałosne.. nie chcę już o tym gadać. - dopiłem do końca alkohol, machając w stronę kelnera - Poprosimy jeszcze jedno soju! 
- Może już nie pij, co?
- Jest piątek, należy mi się.
- Myślisz, że się schlejesz jak świnia i zapomnisz o tym, co czujesz, tak?
- Hyunjin, powiedziałem chyba wyraźnie, że nie chcę już o tym gadać, tak? Zmień płytę. 
- Po prostu się martwię..
- Wiem i to doceniam.. ale nie gadajmy już o tym. - około drugiej w nocy wróciłem do domu. Skończyłem studia, pracuję, ale wciąż mieszkam z rodzicami i bratem. Może to głupie, ale póki co tak jest mi wygodniej..
Byłem dość mocno pijany, dlatego też od razu położyłem się do łóżka. Ostatkiem sił sięgnąłem po telefon, uśmiechając się do widniejącego na mojej tapecie Jisunga.
- Mmm.. moje maleństwo. - zaśmiałem się, dotykając go palcem - Dawno z tobą nie rozmawiałem. - wszedłem na kakaotalka, włączając nagrywanie głosu. Do tej pory nie mam pojęcia, dlaczego to zrobiłem - Mmm Jisungie.. piłem.. dużo dzisiaj wypiłem. - wziąłem głęboki oddech, przekręcając się na plecy - Tak bardzo za tobą tęsknię Jisungie.. Znowu leżę sam w łóżku, a.. chciałbym się do ciebie przytulić i cię pocałować. - uśmiechnąłem się do samego siebie, jednak emocje wzięły górę. Po chwili pociągnąłem nosem, rozklejając się.. jak co noc - Wróć do mnie, błagam cię. Tak bardzo cię kocham. Już sam nie wiem, co czuję i nie wiem już, co mam robić... kocham cię skarbie. Już to chyba mówiłem.. no ale taka prawda.. po prostu cię kocham. - wysłane.. zaraz po tym zasnąłem, czując koszmarny ból głowy, wywołany spożyciem zbyt dużej ilości alkoholu.

*

                              25 październik... dzień moich urodzin, których szczerze nienawidzę od momentu wyjazdu Jisunga. Spędzam je z rodziną, a wieczorami z Hyunjinem. Nudy, nudy i jeszcze raz nudy.. 

- Ubrałeś się ciepło? 

- Tak. - grill, jak co roku. Hyunjin wyprowadził mnie do ogrodu, wręczając mi butelkę piwa.

- Zdrówko staruszku.

- Ja ci dam staruszka. - uszczypnąłem go w brzuch, upijając łyk alkoholu.

- Auuuuć... to bolało.

- Bardzo dobrze.. miało boleć.

- Minhooo... mogę łyczka? - spojrzałem na brata i na rodziców, którzy przygotowywali na tarasie jedzenie, po czym wręczyłem mu schłodzoną butelkę.

- Trzymaj.. tylko jednego łyczka. 

- Mam już 19-naście lat. 

- To co? Ale wciąż jesteś moim młodszym bratem i nie pozwalam ci pić. 

- Z roku na rok jesteś coraz bardziej zdziadziałym grzybem. - Hyunjin zaśmiał się, przybijając sobie z nim piątkę.

- Gdybym miał sprawne nogi, tak bym wam skopał tyłki, że nie usiedlibyście przez tydzień. - Minwoo klęknął przede mną, szeroko się uśmiechając.

- Wal śmiało.. zasłużyłem.

- Durny jesteś. - zachichotałem, odpychając go. 

- Minho.. - upiłem kilka łyków, spoglądając w stronę tarasu - Synku!

- Tak?! - nagle zza domu wyszedł Jisung. Zatkało mnie.. Hyunjin podszedł do mnie, łapiąc mnie za ramię.

- Minho.. w porządku? - skinąłem głową, czując jak z dłoni wypada mi butelka piwa. Ułożyłem ręce na kołach wózka, jadąc niepewnie w jego kierunku. Jak on się zmienił.. niesamowicie wyrósł i zmężniał. Co on tu do cholery robi? 

- Minho.. - blondyn klęknął przede mną, gwałtownie się we mnie wtulając. Nie wytrzymałem. Przytuliłem go najmocniej, jak tylko mogłem, wybuchając płaczem, jak dziecko. 

- Co.. co ty tu robisz? 

- Obiecałem, że wrócę, tak? - Jisung chwycił moją twarz w obie dłonie, uważnie mi się przyglądając - Obiecałem ci to. 

- Nie wiem, co powiedzieć. 

- Idźcie do domu! - krzyknął ojciec - Poczekamy na was! - czułem się lekko skrępowany. Nie wiedziałem od czego mam zacząć. O co zapytać w pierwszej kolejności.. Wysłuchać go, czy opowiedzieć coś o sobie? Gdy Jisung prowadził mnie do mojego pokoju, w mojej głowie kotłowało się tysiące myśli na sekundę. Znam go jak własną kieszeń, a mimo to wciąż czuję się przy nim spięty.

- Nie wiem od czego zacząć. - chłopak uśmiechnął się nerwowo, po czym zamknął za nami drzwi - Wszystkiego najlepszego skarbie. - skinąłem głową, uciekając przy tym wzrokiem. Dostałem dziś najpiękniejszy prezent na świecie, o którym nawet nie śmiałem marzyć - Pewnie nie wiesz, jak się zachować.. - chłopak kucnął przede mną, po czym złapał mnie za dłonie, ostrożnie je całując - Bardzo za tobą tęskniłem, Minho... Masz swój naturalny kolor włosów. - uśmiechnął się, przeczesując je - Wyglądasz ślicznie. 

- Na długo przyjechałeś? - szepnąłem, niepewnie na niego zerkając. 

- Na stałe. - otworzyłem szerzej oczy, czując jak ten dotyka mojego policzka - Przyjechałem jakiś czas temu, ale nie potrafiłem się przełamać i tu przyjść.. 

- Zrobiłeś mi najlepszy prezent na urodziny. - uśmiechnąłem się lekko, czując na twarzy jego ciepłe wargi - Dlaczego wróciłeś?

- Odszedłem z wytwórni.. miałem już dość.

- Że co?

- Nie rozmawiajmy teraz o tym. - Jisung przywarł wargami do moich ust, sprawiając, że w jednej chwili rozpłynąłem się niczym kostka lodu. Odwzajemniałem niepewnie jego pocałunki, czując jakbym robił to po raz pierwszy - Tęskniłem za tym. - skinąłem jedynie głową, powracając do tej przyjemnej czynności. 

- Musimy... mm.. musimy porozmawiać. 

- Teraz? - jego dłonie błądziły po moim ciele, a usta pieściły szyję w tak cudowny sposób, że byłem bliski odpłynięcia.

- Mm tak... teraz. 

- Będziemy mieć na to dużo czasu. - chłopak uniósł mnie bez najmniejszego problemu, kładąc mnie na łóżku. Po chwili mój tułów wił się pod jego ciałem, ciesząc się każdą, najdrobniejszą pieszczotą z jego strony. 

- Proszę cię.. porozmawiajmy. - Jisung pocałował mnie w czoło, głęboko przy tym oddychając.

- Przepraszam.. przepraszam, tak cholernie za tobą tęskniłem.. - gdy nasze emocje opadły, chłopak wtulił się we mnie, opowiadając mi absolutnie o wszystkim. O tym, jak wyglądał każdy jego dzień, o tym, jak wygląda przemysł muzyczny w Chinach, o planach na przyszłość, o Chanie i Changbinie, tęsknocie za mną.. Pokazał mi nawet ogromny zeszyt, w którym zapisywał myśli związane ze mną. Z każdym, kolejnym zdaniem płakałem coraz bardziej. Jisung jedynie mnie przytulał i co chwilę obdarowywał czułymi buziakami. Całe swoje urodziny, spędziłem w pokoju wraz z moim skarbem. Nikt jednak nie robił mi wyrzutów z tego powodu. Nikt po nas nie przyszedł, nie zaczepiał, nie wołał.. mogłem w pełni nacieszyć się jego obecnością. Wieczorem zaczęliśmy się kochać.. mimo, że nie byłem w stanie nic poczuć, czułem się cudownie. Jego obecność i bliskość jest wszystkim, czego potrzebuję. 

- Idę jutro do pracy. - wydyszałem po tym, jak mój chłopak doszedł już któryś raz z rzędu.

- Masz już dość? - zapytał, całując mnie po twarzy.

- Nie kochanie.. nigdy nie będę miał dość. 

- Nie mogę się tobą nacieszyć, Minho. 

- Ja tobą też. - szepnąłem, pieszcząc opuszkami palców jego rozgrzaną twarz - Tak długo na ciebie czekałem.

- Cii.. jestem Minho. - mruknął, całując mnie w czoło - Jestem i zawsze już będę, przysięgam. - nie kłamał.. jest przy mnie cały czas. Nie opuszcza mnie nawet na krok. Codziennie odwozi mnie do pracy, a później z niej odbiera. Codziennie budzi mnie czułymi buziakami, codziennie kładzie się ze mną spać, nie wypuszczając mnie z objęć. Dzień w dzień zapewnia mnie, że jestem dla niego najważniejszy.. chyba rzeczywiście coś musi w tym być, gdyż przeciwstawił się swoim rodzicom, całkowicie się od nich odcinając. Przyznał im się do tego, że od czterech lat ma chłopaka i że jestem dla niego najważniejszy. Nie kłamał, mówiąc, że jego rodzice tego nie zrozumieją i nie zaakceptują. Kazali mu się wyprowadzić z domu i radzić sobie samemu. Z początku mieszkaliśmy u moich rodziców, jednak po pewnym czasie doszliśmy do wniosku, że najwyższa pora iść na swoje. Zarabiam niezłe pieniądze jako projektant ogrodów, Jisung pracuje jako producent muzyczny w jednej z wytwórni.. też nie ma na co narzekać. Wynajęliśmy sporych rozmiarów mieszkanie w Gangnam. Zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami.. ja mam wygodę i komfort w poruszaniu się, a Jisung ma miejsce na swoje mini studio muzyczne, gdzie tworzy piosenki dla różnych zespołów. Żyje nam się rewelacyjnie i w końcu wszystko zaczęło się układać. W życiu nie przypuszczałbym, że moje życie nabierze takiego rozpędu. Nie martwię się też o Minwoo. Dureń załapał się na roczną wymianę studencką i od kilku miesięcy siedzi w Stanach, o czym od zawsze marzył. Hyunjin rzucił się w wir pracy. Po tym, jak otrzymał awans, daje z siebie 100%, zapominając o Bożym świecie. Opowiadał mi nawet, że kręci się koło niego koleżanka z pracy, ale ewidentnie widać, że praca stoi dla niego na pierwszym miejscu. Szkoda... taki przystojny facet, a się marnuje. Spędzamy we trójkę każdy weekend. Ja i Hyunjin wydurniamy się w studio Jisunga, a ten nas nagrywa, szantażując nas, że kiedyś obróci te wygłupy przeciwko nam. Jest rewelacyjnie... tak po prostu. Mieszkam z osobą, którą kocham nad życie i mam przy sobie najlepszego przyjaciela pod słońcem. Nie potrzebuję niczego więcej. Czasem warto jest przecierpieć pewien okres czasu, by móc w końcu nazwać się szczęśliwą osobą. Może brzmi to absurdalnie, ale po każdym trudnym okresie, przychodzą upragnione przez nas, szczęśliwe momenty. Trzeba jedynie uzbroić się w cierpliwość i dzielnie na nie czekać. Uwierzcie mi, że na pewno Wam się to opłaci. 

~Koniec.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mam pomysł na paring: Felix & Changbin, ale jeśli macie już dość SKZ, to oczywiście to zrozumiem haha.