Stypendium~cz.21 [Felix&Hyunjin] KONIEC

części: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20

                  Od wyjazdu Felixa minął lekko ponad miesiąc. Czuję się koszmarnie, nie myślę nad tym, co robię, krzywdzę się mając nadzieję, że to mi w czymś pomoże. Pomaga? Nie... Nie dość, że wszystko mnie boli, to jeszcze co chwilę dostaję ochrzan od Hyunsoo, mamy i przyjaciół. Kilka dni temu odurzyłem się lekami na uspokojenie i pokaleczyłem rękę... Zachowałem się jak skończony, niestabilnie emocjonalny kretyn, ale wtedy moje myśli totalnie się wyłączyły i nie myślałem nad tym, co robię. Nie chodzę do szkoły, nie spotykam się ze znajomymi, nie pomagam mamie w barze... mam już zwyczajnie wszystkiego dość. Nie chodzi tu tylko i wyłącznie o tęsknotę za moim chłopakiem. Przeraża mnie to, co zrobiłem z Chanem, ciągle myślę o ojcu i o tym, że kiedyś przecież wyjdzie z więzienia... Nie mam pojęcia, co robić.
Leżałem w swoim łóżku, mieląc w obolałej dłoni pościel. Każdy mój dzień wygląda tak samo. Śpię, leżę, śpię, znowu leżę myśląc o Felixie, Chanie i ojcu, po czym znowu zasypiam... zwariować idzie.
- Hyunjinnie.. - zacisnąłem powieki, słysząc w głowie głos Felixa. Czasami, jak leżę sam w absolutnej ciszy, mam wrażenie, że go słyszę. Jest to tak głupie i chore, że staram się od razu to wyprzeć, za wszelką cenę - Skarbie.. - poczułem, jak ktoś dotyka mojego ramienia. Mając wrażenie, że całkowicie oszalałem, poderwałem się, skulając się w kącie łóżka - Hej..
- Felix. - otworzyłem szerzej oczy, widząc siedzącego na moim łóżku chłopaka. Nie wierzyłem w to, co widzę - Zwariowałem. - zacisnąłem dłonie na włosach, starając się unormować oddech.
- Hej, uspokój się. - blondyn usiadł bliżej mnie, głaszcząc mnie po rękach - Nie rób sobie krzywdy... słyszysz? - uniosłem wzrok, zerkając niepewnie na chłopaka - Przyleciałem na weekend do Seoulu... zobaczyć się z tobą. - gdy zobaczyłem lekki uśmiech na jego twarzy, wybuchnąłem płaczem, lądując w jego ramionach - Nie płacz... Hyunjinnie. - Felix pocałował mnie w głowę, mocniej mnie przytulając - Coś ty ze sobą zrobił..
- Przyleciałeś do mnie.
- No już, już. - chłopak westchnął, nie wypuszczając mnie z ramion. Nie wierzyłem w to, że właśnie przytulam Felixa i że znowu jest przy mnie - Chłopaki do mnie dzwonili... prosili żebym tu przyleciał. - spojrzałem na niego, czując jak ten wyciera moje policzki - Źle z tobą Hyunjin..
- Kto... kto cię poprosił?
- Chan, Minho, Woojin... nawet Hyunsoo do mnie pisał...
- A... to gdyby nie oni to... to byś nie przyjechał. 
- Oczywiście, że bym przyjechał... kocham cię i strasznie za tobą tęskniłem, wiesz? - skinąłem głową, przytulając się do niego - Wierzysz mi?
- Tak.
                 Leżeliśmy w łóżku przez kilka godzin. Gdy Felix zaczął mnie całować, poczułem się tak dobrze, że nie byłem w stanie się od niego odkleić. Mimo bolącego już języka i lekko drętwiejącej twarzy, nie chciałem tego przerywać.
- Hyunjin.
- Mm chwilkę. - szepnąłem, głaszcząc go po policzku.
- Usta mnie bolą. - zaśmiał się, całując mnie w czoło. Spojrzałem na niego tak maślanymi oczyma, jakbym zakochał się w nim na nowo - Wierzysz już, że tutaj jestem? - skinąłem jedynie głową, pieszcząc opuszkami palców jego wargi. Chłopak pocałował moją dłoń, wzdychając - Jak się czujesz?
- Teraz?
- Ogólnie. - mówiąc to, chwycił ostrożnie moją zabandażowaną rękę - Co to ma być? 
- Poparzyłem się.
- Nie Hyunjin... poharatałeś sobie rękę. 
- Przepraszam.
- Dlaczego to zrobiłeś?
- Tak sobie.
- Tak sobie? Durniu, co się z tobą dzieje? - wziąłem głęboki oddech, chcąc powiedzieć Felixowi absolutnie o wszystkim. Dlaczego się okaleczyłem? Chciałem się ukarać za to, co zrobiłem.. za to, że przespałem się z Chanem. Nie potrafię dłużej tego ukrywać... nie daje mi to spokoju - Hej... powiedz mi, o co chodzi. - usiadłem dość leniwie, uciekając wzrokiem od chłopaka.
- Zrobiłem coś złego..
- O czym ty mówisz? - zapytał, siadając za mną - Hyunjinnie... jeśli coś cię gnębi czy boli, powiedz mi o tym. Jesteśmy razem..
- Felix. - czułem, jak robi mi się gorąco. Moje serce biło tak szybko, jak nigdy dotąd - Ja... - po moich policzkach spłynęły łzy. Ledwo go odzyskałem, a teraz znów się pożegnamy... tym razem jednak na dobre.
- Spokojnie.
- Nie... Felix, ja cię zdradziłem. - poderwałem się z łóżka, trzęsąc się jak osika.
- Co? - w moim gardle narosła ogromna gula. Strasznie bałem się jego reakcji i tego, że za chwilę się rozstaniemy.
- Felix, przepraszam... przepraszam, ja nie wiedziałem, co robię. - spojrzałem na niego, widząc na jego twarzy ogromne rozczarowanie i narastającą złość - Felix, to nic dla mnie nie znaczyło, przysięgam...
- Z kim się pieprzyłeś?
- Nie mów tak, błagam cię.
- Z kim mnie zdradziłeś?! - podszedłem do niego, łapiąc go niepewnie za ręce.
- Tak cholernie za tobą tęskniłem, przepraszam... Przepraszam, ja... ja tego potrzebowałem. Nie radzę sobie bez ciebie. 
- Hyunjin..
- Ta ręka... to kara za to, co zrobiłem. - zacisnąłem powieki, mając wrażenie, że za moment zemdleję z nadmiaru emocji - Felix, błagam, wybacz mi. 
- Jak mogłeś..
- Wiem, że źle zrobiłem. Felix, wybacz mi... wybacz mi.
- Nie. 
- Felix! - spojrzałem na niego zamglonymi od łez oczyma, błądząc trzęsącymi się dłońmi po jego twarzy.
- Nie dotykaj mnie. - warknął, odtrącając moje ręce - Kto cię posuwał, jak mnie nie było?
- Nie mów tak! 
- Z kim mnie zdradziłeś?! 
- Felix, to był jeden raz! Jeden raz, wybacz mi!
- Kto to był, co? Minho?! 
- Nie. - zacisnąłem dłonie w pięści, czując jak wali mi się cały świat.
- Mów, bo nie ręczę za siebie..
- Przespałem się z Chanem.. - poczułem mocne uderzenie w twarz. Zamurowało mnie... W życiu nie pomyślałbym, że Felix mnie uderzy.
- Ty puszczalski gnoju... - usiadłem na łóżku, czując jak urywa mi się film. Byłem w szoku... nie mam pojęcia, co się działo - Nic cię nie usprawiedliwia... nic, rozumiesz? Jesteś podłym dupkiem.. - Felix pociągnął nosem, wychodząc z mojego pokoju. To koniec... koniec mojego związku z Felixem. Nienawidzę siebie za to, co zrobiłem... Jak mogłem być takim egoistą?!

*

- Siedzi tak od godziny. 

- Od godziny? Dlaczego nie zabrałeś go do domu?

- Sam nie wiem już, co robić Chan... Słuchaj... to sprawa między tobą i moim bratem. To przez wasz pieprzony, chwilowy popęd, Felix go zostawił.. To przez to wszystko zamknął się w sobie i zachowuje się jak bezmózgi kretyn...

- Męczy go depresja, to normalne, wiesz?

- Wiem... ale się cholernie o niego martwię. Jest z nim coraz gorzej.

- Dobra.. zostaw to mi. - wytarłem mokrą od deszczu twarz, czując jak ktoś dotyka mojego ramienia. Nawet nie drgnąłem. Siedziałem od dłuższego czasu przy stoliku należącym do baru mamy. Byłem cały przemoczony, ale kompletnie mi to nie przeszkadzało - Chodź do domu. Hyunjin, słyszysz? 

- Nie.

- Chodź, będziesz chory. 

- Nie będę.

- Chodź, proszę cię. - chłopak pomógł mi wstać, prowadząc mnie do środka - Przebierzesz się, zjesz coś dobrego.. okej? 

- Nie jestem głodny. 

- Tylko trochę... masz ochotę na kurczaka?

- Nie. - Chan westchnął, prowadząc mnie do łazienki.

- Zaraz wam przyniosę jakieś ciepłe rzeczy. - powiedział Hyunsoo, idąc do mojego pokoju. Przyjaciel posadził mnie na wannie, rozbierając mnie z mokrych ubrań. Automatycznie przypomniało mi się, jak rozbierałem Felixa, gdy ten był w szpitalu... Za każdym razem prowadziłem go do łazienki, pomagając mu wziąć głupi prysznic. 

- Po co wyszedłeś na dwór, co? - zagryzłem wargę, czując spływającą po policzku łzę - Hej... co się dzieje? 

- Nic. - wytarłem policzek, czując jak Chan wyciera mnie ostrożnie ręcznikiem - Przepraszam.

- Za co mnie przepraszasz? 

- Za wszystko. - szepnąłem, widząc stojącego w drzwiach Hyunsoo.

- Przyniosłem ci ubrania Hyunjin.

- Dobra, zostaw je. - Chan spojrzał na niego dość znacząco, gdyż po chwili Hyung wyszedł z łazienki, zamykając za sobą drzwi. Przyjaciel chwycił mnie za dłonie, uważnie mi się przyglądając - Hyunjin... co się dzieje, hm?

- Przepraszam. 

- Nie musisz mnie za nic przepraszać. 

- Gdyby nie ja... wszystko było by dobrze. 

- Przestań.. o czym ty w ogóle mówisz?

- Felix nie chce cię znać... Jikyo też. - wbiłem paznokcie w przemarznięte, nagie uda, starając się uspokoić - Przepraszam. 

- Nie myśl o tym. - Chan przytulił mnie, głaszcząc mnie po głowie - No śmiało.. przytul się, jak chcesz. 

- Nie mogę. 

- Możesz Hyunjin.

- Felix się wścieknie. - chłopak westchnął, zerkając na mnie - On kiedyś wróci... czuję to. 

- Tak, na pewno wróci... ale nie będzie zły o to, że się do mnie przytulasz. 

- Nie, wolę nie. - sięgnąłem po koszulkę przyniesioną przez brata, niezdarnie ją na siebie nakładając. 

- W porządku, nie namawiam cię. Idź do pokoju, okej? 

- Przyjdziesz do mnie?

- Pewnie, tylko trochę tutaj ogarnę. 

                         Położyłem się do łóżka, wpatrując się w stojące na parapecie zdjęcie. Zdjęcie przedstawiające mnie i Felixa, gdy byliśmy w Incheon. Nie mam pojęcia, dlaczego nadal je trzymam. Za każdym razem, gdy na nie patrzę, czuję narastającą pustkę i tęsknotę za tym, co było.
- Jestem. - Chan wskoczył do łóżka, uważnie mi się przyglądając - Obejrzymy coś?
- Nie chcę.
- Hmm.. to może jednak coś zjesz?
- Nie. - chłopak przytulił mnie, głaszcząc mnie po głowie - Chan..
- No co tam?
- Boję się. 
- Czego się boisz?
- Tego, co ze mną niedługo będzie. - skuliłem się, czując mocniejszy uścisk chłopaka.
- O czym teraz mówisz?
- O niczym.
- Hyunjin..
- Po prostu się boję. 
- Niczego się nie bój. Obiecuję ci, że wszystko będzie dobrze... Masz Hyunsoo, mamę, mnie, Minho i Woojina.. 
- Nie zasłużyłem na to.
- Co ty znowu opowiadasz?
- Powinienem być sam.... I niedługo będę.

*

                          Minęły cztery miesiące. Nadszedł marzec... okres powolnego rozkwitu wszystkich roślin po zimie, cieplejszych, słonecznych dni.. urodzin Hyunjina. 20 marzec - na ten dzień ze zniecierpliwieniem czekał Felix, który przez cały ten okres walczył sam ze sobą i swoimi uczuciami. Koniec końców postanowił wybaczyć Hyunjinowi i Chanowi i zacząć wszystko od początku...

(Perspektywa Felixa)

                  Przyjechałem pod dom Hyunjina z ogromną nadzieją na to, że dzisiejszego popołudnia do siebie wrócimy. Dużo myślałem o tym, co mi powiedział, o tym, w jakim koszmarnym był stanie i o tym, jak podle go potraktowałem, wbijając mu kolejny gwóźdź do trumny. Nie rozmawialiśmy ze sobą ani razu od tej kłótni. Wprawdzie Hyunjin próbował kilka razy się ze mną skontaktować, ale totalnie go ignorowałem. 

Gdy wysiadłem z samochodu, ujrzałem siedzących pod domem chłopaków. Hyunsoo, Chan, Woojin i Minho - muszę przyznać, że potwornie się za nimi stęskniłem. Chłopaki siedzieli przy stoliku, pijąc soju i rozmawiając. 

- Felix? - Minho poderwał się z krzesła, po czym podszedł do mnie, mocno mnie przytulając.

- Dobrze cię widzieć.

- Co ty tutaj robisz? 

- Wróciliśmy do Seoulu. 

- Na stałe? - zapytał Woojin, przytulając mnie.

- Tak... od września chcę zacząć tutaj studia... Z Jikyo jest już o niebo lepiej więc podjęliśmy decyzję o powrocie tutaj. - uśmiechnąłem się, zerkając na Chana i Hyunsoo. Brat Hyunjina wstał od stolika, po czym podszedł do mnie, mierząc mnie wzrokiem - Cześć.

- Czego tu chcesz?

- Ja... Hyunjin ma dzisiaj urodziny i... chciałem się z nim zobaczyć. - uniosłem do góry prezent, który długo dla niego przygotowywałem - Mógłbym się z nim zobaczyć? Jest w środku? - Minho i Woojin spuścili głowy, wbijając wzrok w beton - Słuchajcie... ja wiem, że między nami było naprawdę źle, ale przemyślałem to wszystko...

- Ta? Co niby przemyślałeś?

- Źle go potraktowałem... pozwól mi się z nim zobaczyć. - wtedy od stolika wstał Chan. Czułem jeszcze do niego lekki niesmak, ale zależy mi na przyjaźni z nim... Muszę z nim szczerze pogadać i zawalczyć o tą znajomość.

- Usiądź z nami. - burknął ochrypniętym głosem, zapraszając mnie do stolika. Gdy usiedliśmy, westchnąłem, uważnie przyglądając się kolegom. 

- Zawołacie Hyunjina? Cholernie mi zależy żeby się z nim zob...

- Hyunjin nie żyje. - na podwórku zapadła głucha cisza. Otworzyłem szerzej oczy, uśmiechając się lekko pod nosem.

- To żart, tak? 

- Posłuchaj...

- Nie, to wy mnie posłuchajcie. Wiem, że źle zrobiłem zostawiając go i... i nie powinienem był go uderzyć, ale odgrywanie się na mnie w taki sposób jest podłe i niesmaczne... Z takich rzeczy się nie żartuje.

- Hyunjin popełnił samobójstwo... dwa miesiące po waszym rozstaniu. - szepnął Minho, wycierając policzki. 

- O czym wy do cholery mówicie?! - moje serce biło jak szalone. Nie chciałem wierzyć w to, co mi mówią. Nie dopuszczam nawet do siebie takiej myśli.

- Felix... byłem przy Hyunjinie codziennie. - spojrzałem na Chana, czując napływające do oczu łzy - Widziałem, jak z dnia na dzień jest z nim coraz gorzej... Mówił mi wielokrotnie, że źle się czuje, że nie da sobie rady... że chce być sam..

- No to teraz jest. - szepnął Woojin, głaszcząc po plecach Minho. 

- Posłuchaj... to nie jest twoja wina Felix...

- Nie wierzę wam. - poderwałem się na równe nogi, idąc do środka. Miałem nadzieję, że zastanę w pokoju Hyunjina... uśmiechniętego, zaskoczonego moją wizytą Hyunjina. Nie chcę mi się wierzyć, że ten dupek posunąłby się do czegoś takiego. Gdy wszedłem do pokoju ujrzałem stojący na środku domowy ołtarzyk, upamiętniający zmarłego. Na środku niego stało zdjęcie uśmiechniętego Hyunjina... nie wierzę. 

- Felix. - upadłem na kolana, nie odrywając wzroku od zdjęcia. Po moich policzkach popłynęły łzy, a żołądek zacisnął się tak bardzo, że nie byłem w stanie złapać oddechu.

- Nie...

- Tak mi przykro. - Chan kucnął obok mnie, kładąc mi rękę na ramieniu. 

- Dlaczego... dlaczego mi... czemu nikt mi nie powiedział? - zacisnąłem dłoń na koszulce, czując jak się duszę. 

- Felix, uspokój się. - chłopak przytulił mnie, głaszcząc mnie po głowie - Oddychaj. - wtuliłem się w Chana, wybuchając płaczem.

- Dlaczego?! Dlaczego to zrobił?! - biłem chłopaka po klatce piersiowej, czując tak potworny ból, jakiego chyba nigdy nie czułem - Co ja zrobiłem?!

- To nie jest twoja wina. 

- Oddaj mi go! Boże, błagam, zrób coś! - Chan milczał. Jedynie mocno mnie przytulał, zapewniając mnie, że to nie przeze mnie Hyunjin odebrał sobie życie. Kochałem go przez te cztery miesiące, tak samo mocno, jak wcześniej. Ciągle o nim myślałem i odliczałem dni do przyjazdu tutaj. Tak bardzo się cieszyłem, że go zobaczę, porozmawiam z nim, że znów wszystko będzie, jak dawniej. Spóźniłem się... spóźniłem się o ponad 60 dni... 

                         Po około dwóch godzinach płakania w pokoju mojego byłego chłopaka, Chan wyprowadził mnie na dwór, sadzając mnie przy stoliku.

- Felix..

- Daj mu spokój Minho. - Chan usiadł koło mnie, głaszcząc mnie po ramieniu - Może chcesz coś do picia?

- Nie. - wtedy też na dwór wyszedł Hyunsoo, kładąc przede mną fioletową kopertę. Uniosłem jedynie wzrok, pociągając nosem - Co to?

- Ostatnia wiadomość Hyunjina... do ciebie. - chłopak nachylił się do mnie, wpatrując się we mnie z nienawiścią - Zabiłeś mi brata sukinsynie.. 

- Hyung nie mów tak. - Woojin złapał go za nadgarstek, odciągając go od stolika.

- Nie waż się tu nigdy więcej pokazywać, rozumiesz? Zabiłeś Hyunjina! - wstałem gwałtownie od stolika, sięgając po kopertę.

- Felix, zaczekaj. - Chan pobiegł za mną, torując mi drogę - Dokąd idziesz?

- Na klif.

- Pójść z tobą?

- Nie... chcę... chcę przeczytać..

- Chcesz być sam? - skinąłem jedynie głową, zanosząc się łzami - Rozumiem. - chłopak westchnął, puszczając mnie - Uważaj na siebie. - wiem, że to moja wina. Nigdy nie wybaczę sobie tego, że zabiłem osobę, którą kochałem... kochałem... nadal kocham i będę kochać, dopóki sam ze sobą nie skończę. W życiu nie czułem tak ogromnego bólu. Jak mogłem być takim idiotą? Jak mogłem zostawić go w takim stanie? Jak śmiałem podnieść na niego rękę? Oddałbym wszystko, by móc cofnąć czas. By móc jeszcze raz zobaczyć uśmiechniętego Hyunjina.. złapać go za rękę, pocałować go. 

Usiadłem na ławce, którą zawsze zajmowaliśmy, wpatrując się w fioletową kopertę. Bałem się ją otwierać i czytać jej zawartość. Z drugiej strony to ostatnie słowa mojego Hyunjina... na pewno tłumaczy tam, dlaczego to zrobił. 

"Felix,
nie umiem zacząć tego listu, przepraszam. Chciałem powiedzieć Ci to wszystko osobiście, ale nie odbierałeś ode mnie telefonu. Dopiero potem dotarłem do wniosku, że załatwianie poważnych spraw za pomocą listów to nasza specjalność.
Nie wiem w zasadzie od czego zacząć... Może od momentu Twojego wyjazdu do Japonii. Nie potrafię dobrać słów, które opisałyby to, jak bardzo za tobą tęskniłem. Nie umiałem zająć się samym sobą, nie wiedziałem, co się wokół mnie dzieje, chciałem jedynie ciągle z Tobą rozmawiać, ale wiem, że nie zawsze miałeś na to czas - rozumiem to. Czasami miałem wrażenie, że zawracałem Ci głowę ciągłymi wiadomościami i telefonami, ale proszę, zrozum mnie... tęsknota za Tobą była dużo silniejsza niż logiczne myślenie. Skoro już mówię o myśleniu... to, co zrobiłem z Chanem było największym błędem w moim życiu. Felix.. bardzo mocno potrzebowałem bliskości z kimś. Targały mną tak paskudne emocje, że myślałem jedynie o tym, by się do kogoś przytulić i poczuć się dla kogoś ważnym. Wiem, to mnie nie tłumaczy i wcale nie chcę się usprawiedliwiać. Nie zasługuję na to, żebyś mi to wybaczył i wcale tego od Ciebie nie oczekuję. Chcę tylko Cię bardzo przeprosić za to wszystko... Wiem, że Cię potwornie skrzywdziłem i bardzo tego żałuję. Proszę Cię tylko o jedno - wybacz Chanowi. On też bardzo tego żałował i pewnie nadal żałuje. Proszę, nie bądź na niego zły.
Skoro to czytasz, na pewno już mnie nie ma. Chcę Ci wytłumaczyć, dlaczego. Wspomniałem już o tym, że bardzo za tobą tęskniłem. Nie było Cię przy mnie na co dzień, kiedy naprawdę bardzo mocno Cię potrzebowałem. Nie chcę żebyś to odebrał jako atak. Nie obwiniam Cię, naprawdę. Zrozumiałem, że ten wyjazd miał być dla dobra Jikyo. Mam nadzieję, że chociaż z nim jest już wszystko dobrze. Dodatkowo ogromne wyrzuty sumienia spowodowane Chanem nie dawały mi normalnie żyć. To gówniarskie okaleczanie się i odurzanie lekami, było tylko i wyłącznie dlatego, żeby choć na chwilę o tym zapomnieć. Dalej... szkoła. Spadłem na 93 miejsce. Wiesz, że w moim przypadku byłem już totalnie skreślony, bez jakichkolwiek perspektyw. Strasznie mnie to dobijało, bo nie tak wyobrażałem sobie swoją przyszłość. Nie wiem nawet czy miałbym jakiekolwiek szanse na zdanie egzaminów. Obawiam się, że nie. Ostatnią rzeczą, która pchnęła mnie do samobójstwa jest moja przeszłość związana z ojcem. Wiesz co się stało? Wyszedł z więzienia chwilę po naszym rozstaniu. Nie mam pojęcia, co takiego zrobił, że go wypuścili. W głowie mi się to nie mieściło. Jak tylko wrócił do domu, urządził mi piekło. Bił mnie, znęcał się psychicznie, ponownie mnie zgwałcił... nie miałem już na to siły Felix. Miałem już dość ciągłego strachu i upokorzenia. Bałem się go tak bardzo, że nie spałem przez kilka nocy, wpatrując się w drzwi i pilnując, by ten nie wszedł do mojego pokoju. Nie umiałem sobie z tym wszystkim poradzić.. przerosło mnie to. 
Chcę żebyś wiedział, że związek z Tobą, to najlepsze, co mnie w życiu spotkało. Każdy dzień spędzony z Tobą sprawiał, że zapominałem o wszystkim i stawałem się najszczęśliwszym dupkiem na świecie. Kocham Cię tak bardzo, że chyba żadne słowa nie są w stanie tego opisać. Nawet teraz, pisząc ten list, uśmiecham się na samą myśl o Tobie. Twój uśmiech podtrzymywał mnie na duchu do samego końca. Dziękuję Ci za wszystko skarbie! Za każdy uśmiech, dzień spędzony z Tobą, za każde miłe słowo. Za to, że dałeś mi szansę i byłeś przy mnie. Obiecuję, że będę nad Tobą czuwał, żebyś nigdy nie musiał się niczego bać i żeby nigdy nic Ci się nie stało. Na Jikyo i chłopaków też będę miał oko, nie bój się o to. 
Proszę Cię, dbaj o siebie.

Kocham Cię Felix,

Hyunjin"

~Koniec.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

               

                       Zapraszam skarby na stronę redakcji, w której działam, do przeczytania mojego artykułu o obecnej sytuacji na Półwyspie Koreańskim --> Rozejm na Półwyspie Koreańskim?

Stypendium~cz.20 [Felix&Hyunjin]

części: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19

                 
                   Siedziałem w swoim pokoju, wpatrując się w zalane deszczem okno. Tydzień temu Felix, Jikyo i ich ojciec, wyjechali z Seoulu do Japonii. Zakładam, że jesteście ciekawi, jak wyglądało nasze pożegnanie. Cóż... nie jest to coś, do czego chcę wracać, ale chyba nie mam wyjścia. Zacznijmy od tego, że nie miałem zielonego pojęcia, że mój chłopak zaplanował już ze swoją rodziną datę wyjazdu. Chodził normalnie do szkoły, spotykaliśmy się... ani razu nie wspomniał o tym, że niedługo wyjedzie. W dniu wyjazdu, późnym wieczorem, samochód pana Lee podjechał pod mój dom. Mama zawołała mnie, mówiąc, że ktoś czeka na mnie na podwórku. Czułem, że to Felix, ale nie miałem pojęcia, że przyjechał właśnie zobaczyć się ze mną ostatni raz. Gdy wyszedłem na dwór i ujrzałem limuzynę, czułem, że coś jest nie tak. Felix wytłumaczył mi wszystko, mówiąc że nie chciał mnie martwić, że nie chciał patrzeć, jak ciągle płaczę, że chciał zapamiętać mnie uśmiechniętego... Zapewniał mnie, że będzie do mnie przyjeżdżał, codziennie dzwonił, że dzień w dzień będziemy rozmawiać na skypie. Tak jest... tylko pytanie "co z tego"? Wrzeszczałem na niego jak opętany... mówiłem, że go nienawidzę i że nikt nigdy mnie tak nie skrzywdził. Teraz żałuję tych słów. Felix nie jest na mnie zły, ale wiem, że zabolały go moje słowa. Po awanturze, którą mu urządziłem, z samochodu wysiadł Jikyo - zmizerniały, trzęsący się, wystraszony Jikyo. 14-latek przytulił mnie, prosząc żebym uważał na siebie i Chana. Nie wytrzymałem. Płakałem jak głupi. Poniżyłem się do tego stopnia, że błagałem na kolanach ojca chłopaków, żeby nigdzie nie wyjeżdżali. Ten jedynie poprosił mnie żebym wrócił do szkoły i starał się o jak najlepsze wyniki w nauce... cóż. Od tamtego momentu nie pojawiłem się w liceum ani razu. I tak jestem na straconej pozycji. Zdam tylko egzaminy i pójdę do pracy. Nie mam szans na żadną uczelnię. Wszystko się spieprzyło...
Tak, jak powiedziałem, siedziałem w swoim pokoju, wpatrując się w okno. Czułem potworną pustkę, żal i strach przed tym, co będzie. Chciałbym się cofnąć w czasie. Pytanie tylko, jak to zrobić? Co mam zrobić żeby odzyskać Felixa i to, co było między nami? Tęsknię nawet za głupią pizzą, którą jadłem w towarzystwie Jikyo i Felixa. Oddałbym wszystko, żeby moje życie wyglądało tak, jak kilka miesięcy temu.
- Hyunjinnie. - pamiętam, jak przyszedł do kawiarni, w której pracowałem. Jak naśmiewał się ze mnie i potwornie mną gardził, jednak w głębi duszy czuł się tak samo podle, jak ja. Wiedział, co czuję, bo przechodził dokładnie przez to samo - Hej... mówię do ciebie. - podskoczyłem, czując na ramieniu rękę Hyunsoo - Spokojnie.
- Przepraszam... zamyśliłem się. - odchrząknąłem, zerkając na chłopaka.
- Znowu o nim myślisz?
- To takie dziwne?
- Nie... nie, rozumiem cię. - westchnąłem, wbijając ponownie wzrok w okno.
- Coś chciałeś Hyung?
- Młody... staram się ciebie w pełni zrozumieć i jakoś ci pomóc. - westchnął, mocno mnie przytulając - Wiem, że pierwszy raz w życiu się zakochałeś i wiem, że taką pierwszą miłość bardzo się przeżywa i rozpamiętuje się nią całe życie... ale zrozum, że musisz w końcu zacząć normalnie funkcjonować. Przecież nie zerwaliście. Macie ciągle ze sobą kontakt...
- Minął dopiero tydzień. Za miesiąc już tego kontaktu nie będzie...
- Nie mów tak. Ja wierzę, że wam się uda.
- Tak? Hyunsoo, on wyjechał na stałe do Japonii... 
- Może przekona ojca, że chce wrócić tutaj na studia?
- Nie zrobi tego.
- Dlaczego?
- Po pierwsze, nie planuje iść na studia... a po drugie, nie zostawi Jikyo. Bardzo się o niego martwi i nie zostawi go tam samego.
- Przecież ciebie też kocha i się o ciebie boi...
- Ale jak widzisz, nie miał żadnych skrupułów zostawiając mnie. - Hyunsoo westchnął, głaszcząc mnie po głowie.
- Wyjdź do ludzi.
- Nie mam ochoty.
- Nie każę ci iść na imprezę... pomóż mamie w dostawie kurczaków. - uśmiechnął się, czochrając mi włosy - Trochę zajmiesz myśli.
- Nie głupi pomysł. - wstałem z łóżka, zaczynając się leniwie ubierać. Hyung przyglądał mi się uważnie, śledząc każdy mój krok - Co jest?
- Nic... szkoda mi ciebie gnojku.
- Nie mów do mnie gnojku.
- Dlaczego?
- Felix mnie tak nazywał...
- Młody. - Hyunsoo podszedł do mnie, tarmosząc mi znowu włosy - Mówisz o nim, jakby umarł.
- Przestań.
- Sam widzisz... spokojnie. Jesteście razem, tak?
- Teoretycznie..
- Praktycznie też. Głowa do góry. - wymusiłem uśmiech, idąc do baru mamy. Rzeczywiście jak pojeżdżę trochę po mieście, to zajmę myśli choć na chwilę.
- Cześć synku.
- Hej... daj mi adresy i kurczaki. Ja to rozwiozę. 
- Pewny jesteś? Nie chciałam zawracać ci głowy.
- Żaden problem, serio. - mama westchnęła, podając mi torbę z jedzeniem i kartkę z adresami.
- Wszystko w porządku? - skinąłem jedynie głową, biorąc kluczyki do skutera - Chcesz jechać skuterem?
- Tak.
- Błagam cię, uważaj na siebie.
- Nic mi nie będzie mamuś... a jak będzie, to tylko lepiej dla mnie. - pociągnąłem nosem, idąc do drzwi.
- Hyunjin, uważaj! - wyszedłem na dwór. Było już ciemno, zimno i do tego padało. Chciałbym pojechać teraz do Felixa... Przytulić się do niego, pocałować go, powiedzieć, jak bardzo go kocham.. Brzmi ckliwie? Może i tak, ale co ja na to poradzę, że tak mi na nim zależy? Włożyłem kask, rozpoczynając tour po Seoulu. Miałem nadzieję, że przemieszczając się po mieście, zapomnę o moim chłopaku choć na minutę, jednak każda ulica, płot, knajpa, sklep, musiały mi o nim przypominać. Wiecie o czym jeszcze myślałem? O tym żeby wrócić do szkoły i starać się o dostanie stypendium na jednej z japońskich uczelni, ale szybko zrezygnowałem z tego pomysłu. W chwili obecnej jestem na 62 miejscu. Rolę przewodniczącego szkoły przejął Jisung... chociaż on dostał to, czego chciał.
Po około 2 godzinach dojechałem pod ostatni adres, podany przez mamę. Wryło mnie w ziemię. Moje serce biło bardzo, bardzo szybko. Wylądowałem pod domem Chana. Niby wszystko fajnie, tylko że on nie wie, że moja mama ma knajpę z drobiem, a nie sieć kawiarni... Mimo że się zaprzyjaźniliśmy, nie mogłem się przełamać żeby mu o tym powiedzieć. Niestety robota musiała zostać wykonana i nie było już odwrotu. Bałem się, że tego wieczoru stracę jeszcze przyjaciela..
- Hyunjin? - drzwi otworzył mi zdziwiony kolega. Skinąłem jedynie głową, wręczając mu pudełko z jedzeniem.
- 5 tysięcy wonów. - westchnąłem, uciekając wzrokiem.
- Poczekaj, wejdź. - wszedłem niechętnie do środka. Znowu czułem się upokorzony i w pewien sposób poniżony - Rozbieraj się, jesteś cały przemoczony. - położyłem pudełko na szafce, spoglądając na Chana.
- Oszukiwałem cię, a ty tak po prostu to zlewasz? 
- Oszukiwałeś... i jestem pewien, że gdybym nie zamówił kurczaka, nadal byś to robił. - spuściłem głowę, czując jak robi mi się gorąco - Jikyo kiedyś wpadł do ciebie, jak pokłóciłeś się z Felixem..
- Powiedział ci o wszystkim..
- Dokładnie, ale nie chciałem ci o niczym mówić. - chłopak podszedł do mnie, zdejmując ze mnie kurtkę - Ściągaj buty. Zaraz ci to wysuszę. 
- Chan..
- No już. - rozebrałem się, wchodząc wgłąb domu.
- Przepraszam. - westchnąłem, patrząc jak ten zanosi moje rzeczy do łazienki - Chciałem ci powiedzieć, ale wstydziłem się..
- Nie rozumiem czego.
- Tego, że nie jestem taki, jak wy. - przyjaciel nastawił suszarkę, po czym przeszedł obok mnie, idąc do kuchni.
- Chodź.
- Chan.. 
- Siadaj. - usiadłem przy stole, wpatrując się w chłopaka - Chyba dużo jeździłeś, co? Masz czerwony nos jakbyś pił przez tydzień. 
- Chan, przepraszam.
- Czy to, że ignoruję ten temat ci nie wystarcza i nie jest wystarczającą odpowiedzią? - chłopak podał mi herbatę, siadając obok mnie - Nic się nie stało, serio. Koniec tematu. - mówiąc to wgryzł się w kurczaka, uśmiechając się - Tobie nie dam... nie zasłużyłeś. - uśmiechnąłem się lekko, upijając łyk napoju - Jak się trzymasz?
- Beznadziejnie. - wziąłem głęboki oddech, kładąc głowę na ramieniu chłopaka - A jak tam z Jikyo?
- Mało rozmawiamy... ciągle ma rozmowy z jakimiś psychologami.. do tego non stop się uczy.
- Żartujesz... 
- Serio. Mówi, że chce czymś zająć myśli. - spojrzałem na Chana, gryząc podanego mi przez niego kurczaka.
- Tęsknisz za nim?
- Jak cholera... za nim, za Felixem... nawet za ich ojcem... Za atmosferą, która zawsze u nich panowała... za pizzą. - zaśmiałem się, czując spływające po policzkach łzy.
- Też dzisiaj myślałem o pizzy. 
- Nie płacz. - przyjaciel objął mnie, dając mi ponownie kurczaka - Wiem, że prędzej czy później wrócą.
- Skąd ta pewność?
- A ja wiem... po prostu to czuję. - skinąłem głową, sięgając po herbatę - Ty mi lepiej powiedz, co odwalasz ze szkołą.
- To znaczy?
- Niedługo egzaminy, a ty w ogóle nie pokazujesz się w szkole. Do tego to 62 miejsce... - odwróciłem głowę, wzdychając - Hyunjin... ty i 62 miejsce? Byłeś na pierwszym...
- Ale już nie jestem i nie będę... daj spokój.
- Po prostu mi ciebie szkoda i trochę tego nie rozumiem.
- Czego tutaj nie rozumiesz?
- Jak z najlepszego ucznia w szkole stałeś się... taki przeciętny. Dlaczego?
- A jak myślisz?
- Przez Felixa?
- Nie... przez wypadek. Potem ten Jikyo. Wiesz... po tym pieprzonym wypadku, wszystko zaczęło się pieprzyć. - upiłem łyk herbaty, zerkając na przyjaciela - Z resztą... po wypadku nie jestem w stanie się na niczym skupić. Nie wiem czy to nerwy... cholera wie, o co chodzi.
- Mówiłeś o tym lekarzowi?
- Coś ty.. Miał ważniejsze sprawy.
- Ty siebie słyszysz kretynie? Przecież coś mogło ci się poprzestawiać w głowie... miałeś kask, nie?
- No a jak. 
- Cholera... może to rzeczywiście przez stres?
- Nie wiem, serio... jest to mało istotne. - wzruszyłem ramionami, spoglądając na ogromne, kuchenne okno, przez które widać było pokryty mrokiem, ogród chłopaka.
- A co zamierzasz robić dalej?
- Podejdę do egzaminów żeby mieć papierek, a potem pójdę do pracy.
- Hyunjin.. - pociągnąłem nosem, czując jak Chan głaszcze mnie po plecach - Miałeś być kimś... Felix tak ci kibicował.
- A będę do końca życia robił na kasie albo w jakiejś knajpie. - spojrzałem na chłopaka, wymuszając uśmiech - Widocznie tak miało być Chan. 
- Nie... moim zdaniem zbyt szybko się poddałeś.
- Może i tak... ale ja już nie mam siły ciągle walczyć i wszystkim udowadniać, kim ja to nie jestem. A prawda jest taka, że byłem, jestem i będę nikim... Nie mam bogatych rodziców, którzy mi pomagają. Ojciec siedzi w pierdlu, mama prowadzi bar z kurczakami.. - parsknąłem śmiechem, zdając sobie tak naprawdę sprawę z tego, w jak beznadziejnej jestem sytuacji - Mój brat pracuje w knajpie i mnie czeka to samo. - Chan otworzył szerzej oczy, odkładając jedzenie.
- Poczekaj... dlaczego twój tato siedzi w więzieniu? 
- Nie chcę o tym gadać. 
- Te... te wszystkie siniaki i krwiaki jakie miałeś jakiś czas temu..
- Dość, proszę cię.
- Przepraszam. Przepraszam Hyunjin. - chłopak odetchnął, łapiąc mnie za rękę - To nie moja sprawa, przepraszam.
- W porządku. - oblizałem wargi, wstając od stołu - Moje rzeczy już wyschły? 
- Zostań u mnie. Pogadamy... zamówimy pizzę jak chcesz. - wymieniliśmy się uśmiechami, po czym odwróciłem wzrok, przytakując.
- Niech ci będzie... ale ja wybieram pizzę. 
- Mmm no nie wiem.
- No to wracam do domu.
- Dobra no. - Chan prychnął, pchając mnie w stronę swojego pokoju - Ale jesteś uparty. - wszedłem do jego sypialni, kładąc się od razu na mięciutkim łóżku - Pijemy coś?
- Nie wiem... ostatnio się to źle skończyło.
- Nie jak świnie... tak symbolicznie.
- Hm... to jak symbolicznie to dawaj coś. - po kilku minutach siedzieliśmy na łóżku w towarzystwie soju. Chłopak opowiadał mi co chwilę jakieś śmieszne historie z Felixem w roli głównej, żeby poprawić mi humor. Czułem się przy nim coraz swobodniej i choć na chwilę zapomniałem o tym, że mój chłopak mnie zostawił i wyjechał do innego kraju - Ty... a tak właściwie, to czemu ty mnie tak nie lubiłeś?
- Nie gadaliśmy już o tym?
- A ja wiem. - zachichotałem, zerkając na przyjaciela - Może i gadaliśmy.
- Bałem się, że zabierzesz mi i Woojinowi, Felixa. Poza tym zazdrościłem ci tego, że jesteś taki naj w każdej dziedzinie i wiesz... byłeś przewodniczącym. Laski za tobą szalały.
- Ahhh więc to tylko o to chodzi.
- Nie no..
- Czekaj, czekaj... a ty już wtedy nie podkochiwałeś się w Jikyo?
- Podkochiwałem, ale za laskami też lubiłem się obejrzeć.
- Ale jesteś podły. - zaśmiałem się, uderzając go poduszką - Tylko ci panienki w głowie. A co z Jikyo?
- No mówię przecież, że już wtedy mi się podobał! - zaśmiał się, siadając na mnie.
- Złaź dupku. - chichotałem, czując jak ten mnie łaskocze.
- Ty zacząłeś. 
- A ty skończ. Złaź. - Chan nachylił się do mnie, głęboko oddychając. Uśmiechnąłem się, czując jak muska ustami moje wargi - Złaź gnojku. - zamknąłem oczy, dotykając go niepewnie po twarzy - Nie powinniśmy.
- Nic przecież nie robimy.
- Ale będziemy.
- Znowu ty zacząłeś. - mruknął, wbijając się w moje wargi. Nie rozumiem swojego zachowania przy nim. Kiedy nie ma przy mnie Felixa, nie potrafię mu odmówić. Tak bardzo tęsknię za czułością i bliskością drugiej osoby, że nie jestem w stanie się pohamować. Wiem, że Chan czuje dokładnie to samo. Tęskni za Jikyo jak jasna cholera i kiedy nadarzy się okazja, szuka bliskości z kimś innym.
- Chan, to podłe. - wysapałem, będąc pozbawionym koszulki.
- Chan? - szepnął, całując mnie po szyi - Mogę być Felix... a ty Jikyo. 
- Tylko dzisiaj?
- Tylko dzisiaj.
- Sam seks?
- Sam seks. - skinąłem głową, naciskając kolanem na członka chłopaka. Chan podgryzał moją szyję, doprowadzając mnie do obłędu. Felix nigdy tego nie robił więc nie miałem pojęcia, że to może być tak przyjemne. Zdjąłem z Chana koszulkę, po czym zacząłem błądzić dłońmi po jego ramionach i klatce piersiowej. Chłopak znów wbił się w moje usta, całując mnie tak obłędnie, jak nikt inny. Nie mam pojęcia, jak on to robi, ale jest w tym niesamowity - Świetnie całujesz. - szepnąłem, czując uśmiech na jego twarzy.
- Lubię takie komplementy. - "lubię takie komplementy"... Felix powiedział mi dokładnie to samo po naszym ostatnim seksie.. Z wyrzutami sumienia, zagłuszanymi potwornym pragnieniem bliskości, wsunąłem dłoń w spodnie przyjaciela, czując jego twardego członka.
- Tak szybko? - zaśmiałem się, spoglądając na niego.
- Kto to mówi? - Chan wyprostował się, po czym jednym, zwinnym ruchem, ściągnął ze mnie spodnie.
- Woo... co tak brutalnie? 
- Nie lubisz tak?
- Lubię, ale pamiętaj, że jestem niewinnym, słodkim Jikyo. 
- To ty nim jesteś... robisz, co uważasz. - Chan nachylił się do mnie, całując mnie po brzuchu. Zagryzłem dolną wargę, głaszcząc go po głowie. Czułem się tak niesamowicie, że nie jestem nawet w stanie opisać stanu, w jakim się znajdowałem. Mimo to z tyłu głowy miałem uśmiechniętą twarz Felixa, zapewniającą mnie, że zawsze ze mną będzie i zawsze będzie mnie kochać.
- Źle robimy. - szepnąłem, ciągnąc go lekko za włosy.
- Oboje tego potrzebujemy, tak? - chłopak spojrzał na mnie, głaszcząc mnie po policzku - Hyunjin... jeden, jedyny raz. 
- Potrzebuję tego, ale... Boże, to podłe. 
- Spróbujmy. - szepnął, całując mnie w czoło.
- Bez takich czułości... proszę cię. Miał być tylko czysty seks. 
- Racja... sorki. - odepchnąłem chłopaka, siadając.
- Rozbieraj się. - burknąłem, zdejmując z siebie bokserki. Chan rozebrał się, uważnie mi się przyglądając - Rozumiem, że wolisz dominować.
- No nie ukrywam, że tak.
- Okej. - klęknąłem okrakiem między nogami chłopaka, wpatrując mu się w oczy. Chan ułożył dłonie na moich plecach, po czym zaczął nimi ostrożnie zjeżdżać na dół. Gdy jego ręce dotknęły moich pośladków, jęknąłem, delikatnie się uśmiechając.
- Sorry za pytanie, ale... dużo razy się kochaliście?
- Chodzi ci o to, czy będę bardzo cierpiał siadając na tym bydlaku? - zaśmiałem się, czując jak się czerwienię.
- Noo... dokładnie.
- O to się nie martw. - nabiłem się ostrożnie na jego członka, zaciskając powieki. Muszę przyznać, że Chan ma o wiele bardziej rozbudowane ciało i większego członka niż mój chłopak.
- Hyunjin.. 
- Jest okej. - owinąłem ręce wokół jego szyi, przywierając do jego warg. Po kilku pocałunkach, zacząłem poruszać biodrami, wywołując ciarki na ciele przyjaciela - Podoba ci się to. - uśmiechnąłem się, łapiąc go za ręce, które ułożyłem na swoich pośladkach.
- Pierwszy raz robię to z chłopakiem. 
- I jak? - mruknąłem, całując go po uchu. Niby chciał dominować, ale podobało mi się to, że jestem pierwszym chłopakiem, z którym się kocha. W takim momencie człowiek czuje lekką ekscytację - Chaniiii.. - zachichotałem, drapiąc go po ramionach.
- Dużo lepiej jak z dziewczyną.
- Serio? - spojrzałem na niego, lekko przyspieszając - Ile miałeś dziewczyn?
- Ani jednej.
- Ahh... jesteś typem, który zdobywa, zaciąga do łóżka i porzuca... Mnie też to czeka?
- Zobaczymy. - Chan dał mi porządnego klapsa, po czym położył mnie na plecach, kontynuując tą chorą zabawę.
- Jeszcze raz. 
- Nie wiedziałem, że lubisz takie zagrywki. - mruknął, wbijając się w moje usta, po czym ponownie dość porządnie mi przyłożył.
- Mmm. - zarzuciłem ręce na jego kark, walcząc z nim o dominację w pocałunku. Chan poruszał się we mnie bardzo szybko. W pewnym momencie chwycił mnie za dłonie, kładąc je obok mojej głowy. Lubię być taki ubezwłasnowolniony w łóżku. Felix też tak robił, ale był przy tym bardzo delikatny i czuły. Chyba czasami potrzebowałem takiego wstrząsu, jaki dał mi teraz Chan.
- Jak tam? - chłopak oderwał się ode mnie, unosząc brew.
- Mmm... sam nie wiem. 
- Co? - poczułem jak ten wychodzi ze mnie, po czym wchodzi bardzo, bardzo mocno. Jęknąłem jedynie podkulając lekko nogi - Przegiąłem?
- Zabiłbyś Jikyo, jakbyście poszli do łóżka. - zaśmiałem się, zaciskając powieki.
- To taka delikatna kruszynka... byłbym przy nim bardzo ostrożny.
- A ja to niby co? Worek z ziemniakami?
- No ty już jesteś wprawiony. 
- A co jakbym nie był? - Chan nachylił się do mnie, całując mnie po rozgrzanej twarzy.
- Wtedy byłbym bardzo... bardzo delikatny. 
- Bądź. - zamknąłem oczy, pieszcząc opuszkami palców jego szyję - Spróbuj. 
- Wiesz... coraz bardziej zaczyna mi się to podobać. 
- Zapomnij. - szepnąłem, muskając jego usta - To jest pierwszy i ostatni raz. 

*

- Już nie śpisz? - nawet nie drgnąłem. Wpatrywałem się w pokój Chana, czując potworne wyrzuty sumienia - Hyunjin. 

- Nie mogłem spać. - westchnąłem, zaciskając dłoń na kołdrze. Chłopak objął mnie, całując mnie w kark.

- Wyrzuty sumienia?

- Ogromne.. 

- Też dziwnie się czuję. - przekręciłem się na plecy, spoglądając na przyjaciela - Nie jestem z Jikyo, ale... dziwnie tak. Poza tym Felix to mój przyjaciel..

- Mogę się przytulić? - pociągnąłem nosem, czując jak się szmata... nie mogłem znaleźć na siebie innego określenia.

- Chodź. - Chan objął mnie, głaszcząc mnie po ramieniu - Źle zrobiliśmy, ale nie płacz.. To był jeden, jedyny raz. 

- Przeleciałeś w nocy chłopaka swojego najlepszego przyjaciela. 

- Hyunjin, sam tego chcia..

- Wiem, przepraszam. Oboje jesteśmy winni. 

- Niczego im nie powiemy, prawda?

- Oczywiście, że nie. Felix by nas zabił.. 

- Mnie by zabił... tobie by wybaczył.

- Co? - spojrzałem na niego, wycierając policzki.

- Wiem, że cię kocha. Wybaczyłby ci wszystko.

- Przestań... nie mów tak. - usiadłem, biorąc głęboki oddech. W głowie mi się nie mieści to, co zrobiłem - Może właśnie powinien mnie kopnąć w dupę, żebym się otrząsnął? 

- A chciałbyś tego?

- Nie. Znaczy... chciałbym być z nim szczery, to wszystko. 

- Czasami lepiej pewne rzeczy zostawić dla siebie. Dla własnego i czyjegoś dobra.

- Wiem... pewnie masz rację. - sięgnąłem po bokserki, po czym nałożyłem je, wstając z łóżka - Pójdę już do domu. - Chan skinął głową, ubierając się. 

- Hyunjin. - przyjaciel podał mi bluzkę, wzdychając - Tylko nie zrywaj ze mną kontaktu po tym wszystkim... mamy teraz tylko siebie.

- Wiem Chan, nie zrobię tego. - szepnąłem, lądując w jego ramionach.

- To tylko seks...

- Tak... niezobowiązujący, zwyczajny seks... zapomnijmy o tym. - wymusiłem uśmiech, idąc do drzwi. Chłopak nie odprowadził mnie. Może to i lepiej. Chciałbym teraz zadzwonić do Felixa i usłyszeć jego głos, by się uspokoić. Tylko nie wiem, czy przez emocje nie powiedziałbym mu całej prawdy. 

                           Zaparkowałem pod domem, zdejmując kask. Przez całą drogę myślałem tylko i wyłącznie o zeszłej nocy. Czułem, że jak komuś o tym nie powiem, to oszaleję i wygadam się mojemu chłopakowi. Wiadomo, że najlepszą osobą będzie mój brat. Woojin w ramach męskiej solidarności mógłby puścić parę z ust, a Minho? Cóż... kochany z niego chłopak, ale straszny głupek i gaduła. 

- Hyunjin! - odwróciłem głowę w kierunku drzwi, widząc zaniepokojonego Hyunsoo - Gdzie ty byłeś całą noc?! Dzwoniliśmy do ciebie z mamą z tysiąc razy!

- Nie krzycz. - zszedłem ze skutera, idąc do domu.

- Gdzie byłeś do cholery? - stanąłem przed bratem, wpatrując się w niego przeszklonymi oczyma - Hyunjin..

- Byłem u Chana. 

- U Chana? Nie mogłeś mi napisać głupiego sms'a?

- Nie.

- Co? Niby dlaczego?

- Bo się kochaliśmy... - Hyung otworzył szeroko oczy, łapiąc mnie chyba odruchowo za nadgarstek.
- Co robiliście? 
- Poszliśmy do łóżka. - spuściłem głowę, czując spływające po policzkach łzy.
- Oszalałeś do reszty? Masz chłopaka do cholery! - krzyknął, ściskając mnie za rękę.
- To boli! 
- Co się z tobą dzieje?!
- Puszczaj! - zabrałem rękę, głęboko oddychając.
- Hyunjin...
- Wiem, że źle zrobiłem. - wytarłem pospiesznie twarz, czując jak powoli gubię się wśród własnych emocji. Momentami nie jestem w stanie wytrzymać sam ze sobą - Nie wiem już, co mam robić. - dodałem niemalże szeptem, wchodząc do mieszkania. Brzydziłem się sobą. Wczorajszego wieczoru totalnie straciłem głowę i niestety mi się podobało to, co robiliśmy. Dzisiaj jednak bardzo tego żałuję i nie jestem w stanie na siebie spojrzeć.
- Hyunjinnie.. - Hyunsoo wszedł do pokoju, zamykając za sobą drzwi.
- Tęsknię za Felixem. 
- Wiem. - chłopak usiadł obok mnie, masując mój nadgarstek, za który ściskał mnie chwilę temu - Wiem, że za nim tęsknisz, ale zrozum, że nie możesz robić takich rzeczy. Zdradziłeś Felixa..
- Przestań. - wybuchnąłem płaczem, uderzając ręką o łóżko.
- Hej, uspokój się. - Hyung złapał mnie za dłonie, zmuszając mnie do tego, bym na niego spojrzał - Hyunjin... spokojnie. - skinąłem głową, starając się unormować oddech - Chan cię do tego zmusił?
- Nie.
- Sam tego chciałeś? 
- Oboje tego chcieliśmy. 
- Co ty masz w głowie dzieciaku? Przecież kochasz Felixa.
- Kocham i cholernie za nim tęsknię i to jest ten problem... Hyunsoo, ja już tak dłużej nie mogę. 
- Zachowujesz się tak, jakbyś się od niego uzależnił..
- Może tak jest? 
- To nie jest zdrowy związek młody.
- Nie... ja go kocham i wiem, że on mnie też. - pociągnąłem nosem, spoglądając na chłopaka - Ja... ja potrzebuję czyjejś bliskości i czułości. Dzisiaj w nocy, jak kochałem się z Chanem, myślałem o Felixie... potrzebuję go po tym wszystkim... Hyunsoo... ty nie wiesz, co nas łączyło. Jak go niedługo nie zobaczę, to zwariuję... zwariuję.
- Chodź tu. - Hyung przytulił mnie, głaszcząc mnie po głowie - Jak chcesz się z nim teraz zobaczyć, co? Będziesz w stanie spojrzeć mu w oczy?
- Nie. Brzydzę się sobą.
- Nie mów tak... Popełniłeś błąd, ale już teraz się nie obwiniaj... stało się, trudno. 
- Co ja mam robić?
- Powiedzieć mu prawdę.
- Nie. - poderwałem się, wbijając wzrok w brata - To byłby koniec.
- Chcesz budować z nim związek na kłamstwie? Przyjaźnicie się z Chanem... Jak wyobrażasz sobie wasze spotkanie w trójkę? 
- Nie myślałem o tym..
- A powinieneś. Boże, ale nawywijałeś.
- Jestem puszczalskim dupkiem? 
- Nie... zagubionym i samotnym dupkiem. - Hyunsoo westchnął, całując mnie w głowę - Przemyśl to wszystko na spokojnie. Pamiętaj, że jakby co, zawsze możesz na mnie liczyć.
- Wiem... dziękuję. 
- Głowa do góry Hyunjin... na pewno wszystko się dobrze ułoży. 






~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Stypendium~cz.19 [Felix&Hyunjin]

   części:  1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18

                 Po kilku dniach obserwacji, Jikyo został wypuszczony do domu. Zaczął trochę rozmawiać z Felixem i swoim ojcem, ale jest to jedynie wymiana pojedynczych słów. Mój chłopak nie odstępuje go nawet na krok. W sumie wcale mu się nie dziwię... dobrze, że tak się nim zajmuje.
- Dzień dobry. - ukłoniłem się, widząc stojącego w drzwiach ojca chłopaków. Ten jedynie skinął głową, wpuszczając mnie do środka - Coś się stało?
- Tak. - zmarszczyłem brwi, nie odrywając od niego wzroku - Dobrze, że przyszedłeś. Chciałem żebyś był przy tym razem z Felixem.
- Ale o co chodzi? 
- Wczoraj była u nas pani psycholog. Jikyo powiedział jej, co się stało. - mało mi serce nie stanęło. Zdjąłem kurtkę i buty, wchodząc z mężczyzną wgłąb domu - Jikyo teraz śpi, także będę musiał porozmawiać z Felixem. 
- Ale..
- Cześć Hyunjinnie. - odwróciłem się, widząc idącego w naszym kierunku blondyna.
- Hej. - chłopak pocałował mnie w czoło, uśmiechając się.
- Jikyo teraz śpi, ale jak się obudzi, będziesz mógł z nim pogadać.
- W porządku. 
- Nie idziesz do pracy tato?
- Idę... ale najpierw muszę z wami porozmawiać. - Felix spojrzał na mnie, unosząc brew.
- Z nami? Coś się stało?
- Chodźcie. - usiedliśmy w kuchni. Pan Lee zaparzył nam kawę, po czym usiadł przy stole, wzdychając - Synu... wczoraj Jikyo powiedział pani psycholog, co się stało. - złapałem chłopaka za rękę, wbijając w niego wzrok.
- Co? Dlaczego nie powiedziałeś mi o tym od razu?
- Chciałem żeby był przy tobie Hyunjin. - blondyn spojrzał na mnie wielkimi oczyma, głęboko oddychając.
- Wiesz co się stało? I nic mi nie powiedziałeś?
- Nie wiem... zaraz się tego dowiem. 
- Tato, o co chodzi? Kto mu to zrobił? - mężczyzna wziął głęboki oddech, wbijając wzrok w stół. Moje serce biło jak szalone. Nawet wolę nie myśleć, co czuł teraz mój chłopak - Tato..
- Zrobili to wasi biologiczni rodzice. - otworzyłem szeroko usta, zerkając na Felixa - Ktoś wciągnął go do samochodu, jak szedł do szkoły... Na pewno nie działali sami.. - chłopak poderwał się od stołu, idąc w kierunku drzwi - Felix! 
- Felix, stój. - pobiegłem za nim, łapiąc go za nadgarstek.
- Puszczaj.
- Co ty chcesz zrobić? 
- Skurwysyny... - chłopak sięgnął po kurtkę, narzucając ją na ramiona.
- Felix, policja już ich zatrzymała. - wtrącił pan Lee, stając w przedpokoju.
- I mówisz o tym tak spokojnie?! 
- Felix.. - wtuliłem w siebie chłopaka, czując jak ten okłada mnie pięściami. Zagryzłem wargi, przyjmując z pokorą jego ciosy. Było mi go tak strasznie żal - Przestań.
- Jak oni mogli.. - szepnął, osuwając się na ziemię. Pan Lee kucnął obok niego, mocno go przytulając - Dlaczego on? 
- Synku..
- Nie mogli wziąć mnie? - pierwszy raz w życiu widziałem żeby mój chłopak był w takim stanie. Chciałem mu pomóc, ale nie miałem pojęcia jak. Sam jestem w ogromnym szoku i w głowie mi się to nie mieści, jak rodzice mogli zgotować takie piekło własnemu dziecku. Widzę, że to nieźli degeneraci, a Felix ewidentnie nie powiedział mi o nich wszystkiego.
- Felix. - uniosłem wzrok, widząc stojącego kilka schodków wyżej Jikyo. 14-latek trzymając się kurczowo ściany, zszedł ostrożnie na dół, po czym klęknął, przytulając swojego brata. Mało mi serce nie pękło.
- Przepraszam Jikyo. - chłopiec pogłaskał go po policzku, po czym wtulił go w klatkę piersiową, głaszcząc go po ramieniu - Przepraszam. 
- Felix, to nie jest twoja wina. - mężczyzna pomógł chłopakom wstać, całując Felixa w czoło - Nie obwiniaj się o to. Jikyo nie ma do ciebie o to żalu. - 14-latek skinął jedynie głową, łapiąc go za rękę - Zaprowadzisz Jikyo do pokoju?
- Tak. - gdy rodzeństwo odeszło, spojrzałem na pana Lee, wzdychając.
- To straszne..
- Policja od razu wczoraj ich zgarnęła. Zrobię wszystko żeby do końca życia nie wyszli z więzienia. 
- Wie pan, dlaczego to zrobili?
- Z zemsty? Przez chęć odzyskania dziecka? - mężczyzna wzruszył ramionami, prowadząc mnie do kuchni - To są chorzy ludzie Hyunjin... nie mam pojęcia, co nimi kierowało. Nie rozumiem tylko, jak mogli go tak  skrzywdzić... - pan Lee usiadł przy stole, zamyślając się - Wyrządzili chłopcom tyle krzywdy... jeszcze im mało. - usiadłem obok niego, sięgając po wcześniej zaparzoną, nieco już zimną kawę.
- Felix wspominał mi kiedyś, że jego ojciec bardzo krzywdził Jikyo, ale nie chciał powiedzieć mi nic więcej.
- Felix też nie miał lekko. Zgrywa twardziela i chama, ale w rzeczywistości jest bardzo wrażliwym chłopakiem... Doskonale cię rozumie w każdej kwestii, bo przechodził ze swoim biologicznym ojcem to samo, co ty..
- Skąd pan wie, co..
- Felix mi o wszystkim mówi... radzi się w każdej kwestii. Chce być dla ciebie jak najlepszy. 
- Jest. - szepnąłem, upijając łyk kawy - To teraz niech pan mi powie, jak ja mogę pomóc Felixowi... Ta sytuacja jest dla mnie za ciężka do udźwignięcia. 
- Bądź przy nim.. Słuchaj tego, co mówi. Wiem, że w końcu pęknie i o wszystkim ci powie. - skinąłem głową, spoglądając na mężczyznę - Cieszę się, że chłopcy cię poznali. Felix bardzo potrzebował takiej osoby, jak ty.
- Nie przecenia mnie pan? 
- Obawiam się, że nie doceniam. - wymusiłem uśmiech, wstając od stołu.
- Pójdę zobaczyć, co z chłopakami. 
- O tym właśnie mówię. 
- Dziękuję. - odpowiedziałem nieco speszony, po czym ukłoniłem się, idąc do pokoju Jikyo. Felix chce być dla mnie jak najlepszy? A ja tak podle go oszukuję. Wiem... wiem, miałem o tym zapomnieć, ale to nie jest takie proste - Felix.. - wszedłem do pokoju, widząc leżących na łóżku chłopaków. Felix przytulał 14-latka, głaszcząc go po głowie. Podszedłem do łóżka, niepewnie na nim siadając - Jak się czujesz? Hej.. - blondyn usiadł, wycierając zapuchnięte policzki.
- Dobrze.
- Felix..
- Naprawdę... jest okej. - chłopak przytulił mnie, całując mnie w głowę - Kocham cię Hyunjin. 

*

                          Od ostatnich wydarzeń minął miesiąc. Nie powiem żebym jakoś szczególnie był zadowolony ze swojego życia i tego, co się w nim dzieje. Czasami bardzo tęsknię za tym, co było między mną a Felixem przed wypadkiem. Kiedy się poznawaliśmy, czerpaliśmy radość ze spotkań, kiedy Jikyo był szczęśliwym, pełnym życia chłopakiem, kiedy byłem najlepszym uczniem w szkole... straciłem kontrolę nad własnym życiem. 

Dzisiejszego, sobotniego wieczoru, Felix zaprosił mnie, Chana, Minho i Woojina na kolację. Ponoć chciał z nami o czymś porozmawiać, jednak przez cały czas trwania kolacji, nie wspomniał o żadnym, poważnym temacie ani razu.

- Felix. A co to za ważna sprawa, o której chciałeś z nami pogadać? - zapytał Minho, ładując do buzi kawałek wołowiny.

- Pewnie zaraz klęknie i oświadczy się Hyunjinowi. - zaśmiał się Woojin, wywołując lekki uśmiech na mojej twarzy. 

- Bez jaj... ale by było. - Minho oczywiście jako pierwszy musiał podłapać temat. 

- Przestańcie. - prychnąłem, zerkając na Felixa - Co się dzieje? 

- Słuchajcie. - blondyn odłożył pałeczki, biorąc głęboki oddech - Nie chcę tłumaczyć tego wszystkim z osobna i... przez to, co działo się ostatnio z Jikyo, mój ojciec podjął decyzję o wyprowadzce. - uśmiechy z naszych twarzy automatycznie zniknęły. Poczułem mocniejsze bicie serca i okropny ścisk żołądka - Chce zabrać nas do Japonii... założy tam kolejny oddział swojej firmy, Jikyo będzie mógł zacząć wszystko na nowo... wiecie.. 
- To żart? - zapytał Chan, wypijając swoje soju.
- Nie. - poczułem narastającą w gardle gulę. Spuściłem głowę, czując na sobie wzrok przyjaciół.
- A co z tobą i Hyunjinem? - wstałem od stolika, sięgając po swoje rzeczy.
- To nasza sprawa Minho. - burknąłem, wychodząc z knajpy. Nie rozumiem, dlaczego nie porozmawiał o tym ze mną na osobności. Dlaczego wywlókł tak poważną sprawę przy wszystkich? Myślałem, że znaczę dla niego trochę więcej i będzie chciał mi to powiedzieć na spokojnie, twarzą w twarz, kiedy będziemy sami. Hyunsoo miał rację. Nie dość, że jestem w tym momencie na skreślonej pozycji w szkole przez wypadek, opiekę nad Felixem i potem Jikyo, to jeszcze teraz zostanę zupełnie sam. Przecież nie ma najmniejszych szans, by nasz związek przetrwał.
- Hyunjin! 
- Coś jeszcze masz mi do powiedzenia? - odwróciłem się gwałtownie, czując spływające po policzkach łzy - Chciałeś ze mną przy wszystkich zerwać? Przepraszam, że ci to spieprzyłem.
- Co? - Felix złapał mnie za rękę, wpatrując się we mnie wielkimi oczyma - Nie chcę się z tobą rozstawać.
- Wiesz co, nie rozumiem cię. Nie rozumiem, dlaczego mówisz o czymś takim przy wszystkich. Nie mogłeś ze mną o tym porozmawiać? Jestem pewien, że miałeś ku temu tysiąc okazji. 
- Hyunjin, dla mnie to też jest ciężkie...
- Widzę. Jesteś totalnie pozbawiony jakichkolwiek emocji. - wytarłem policzki, pociągając nosem - Nie rozumiem... chcesz mnie tak po prostu zostawić? 
- Tłumaczę ci, że nie chcę z tobą zrywać... nie wyobrażam sobie tego. Będę cię odwiedzał..
- Tak? Jak często? Raz na miesiąc? Później raz na pół roku, aż w końcu o mnie zapomnisz... Tak to będzie wyglądać Felix. - czułem się okropnie. Miałem ochotę na niego nawrzeszczeć i powiedzieć, jak bardzo go w tym momencie nienawidzę, ale hamował mnie sunący po ulicy tłum ludzi - Jak możesz mnie po tym wszystkim zostawić? Dlaczego?
- To decyzja mojego taty... Robimy to dla Jikyo. - spuściłem głowę, zanosząc się łzami. Nie wierzę, że teraz, gdy wszystko zaczęło się prostować, tak po prostu go stracę - Hyunjinnie, ja cię kocham... bardzo mocno cię kocham. Przysięgam ci, że zrobię wszystko, żeby nasz związek przetrwał.
- Na jak długo wyjeżdżacie?
- Obawiam się, że na zawsze... - skinąłem głową, zaciskając dłonie w pięści - Skarbie..
- Co mam zrobić żebyś został? - spojrzałem na niego zamglonymi oczyma, czując jak rozsypuję się na tysiące kawałków - Proszę cię, zostań ze mną. 
- Bardzo bym chciał...
- Ale nie możesz. - Felix skinął głową, uciekając wzrokiem. Wyrwałem rękę z jego uścisku, idąc w kierunku przystanku. Nie wierzę. Mam ochotę wybuchnąć płaczem i wrzeszczeć na kogo popadnie. Nic dla niego nie znaczę i nie znaczyłem. Mógł poprosić ojca o to, by tutaj zostać. Ma tu przecież masę przyjaciół, szkołę, mnie... a on tak po prostu chce rzucić to wszystko i wyjechać. Już raz prawie straciłem Felixa podczas wypadku. Nie mogę teraz stracić go na dobre... nie poradzę sobie bez niego.

*

                       Dochodziła pierwsza w nocy. Leżałem w łóżku przeglądając portale społecznościowe, kiedy usłyszałem dźwięk telefonu. Felix... z jednej strony bardzo chciałem usłyszeć jego głos. Z drugiej natomiast, nienawidziłem go do tego stopnia, że jedyne na co miałem ochotę, to powiedzenie mu, że to koniec i że zmarnowałem na niego kilka miesięcy swojego życia.

- Co chcesz.. - burknąłem, wycierając mokre od łez oczy.

- Widziałem, że jeszcze nie śpisz... chciałem cię usłyszeć.

- Ostatni raz? Jutro już wyjeżdżacie? - Felix westchnął, po czym pociągnął nosem.

- Bardzo cię przepraszam... Źle zrobiłem, mówiąc ci to w taki sposób.

- Co ty nie powiesz..

- Proszę cię, nie bądź na mnie zły.

- Ja nie jestem zły Felix. Jestem wściekły... nie... jestem wkurwiony do granic możliwości, wiesz? 

- Domyślam się... - zacisnąłem dłoń na kołdrze, znów się rozklejając - Hyunjinnie.

- Nie mów tak do mnie.

- Mógłbym do ciebie przyjechać? 

- Nie... nie chcę cię widzieć.

- Przestań tak mówić... wiem, że to nieprawda. - wstałem z łóżka, idąc w kierunku szafy po jakiś sweter - Skarbie..

- Wyjdę po ciebie... coś ci się może stać. - rozłączyłem się, narzucając na siebie sweter Felixa, który zostawił u mnie jakiś czas temu. Gdy otworzyłem drzwi, ujrzałem stojącego w przedpokoju, zrezygnowanego Hyunsoo - Nie śpisz jeszcze?

- Nie mów, że on będzie dzisiaj tutaj spać.

- Chyba tak.

- Super. Będę miał okazję żeby powiedzieć mu, co o nim myślę.

- Nie, proszę cię Hyung. Chcę to sam załatwić..

- Co ty chcesz załatwić w takim stanie? Wyglądasz jak wrak człowieka... Ja nie wiem, co ten chłopak z tobą zrobił..

- Hyunsoo..

- Mówiłem ci, że tak będzie... Nie dość, że będziesz miał beznadziejne wykształcenie, to jeszcze na dodatek rozpada się twój pierwszy, poważny związek.

- Dzięki za przypomnienie. - szepnąłem, idąc do drzwi.

- Młody, przepraszam... Przepraszam, to z troski o ciebie..

- Wiesz co? - nałożyłem buty, zerkając na brata - Czasami żałuję, że wtedy, podczas tego wypadku, nie trafił mnie szlag. Miałbym teraz święty spokój... z tobą, z Felixem i z tą pieprzoną szkołą.

- Nie mów tak Hyunjin.

- Idź już spać. Nie mam ochoty dzisiaj z tobą rozmawiać. - wyszedłem z domu, czując uderzające we mnie, chłodne powietrze. Znów padało, jednak nie tak intensywnie jak ostatnimi czasy. Lekka mżawka orzeźwiła moją twarz, a zimny wiatr pozwolił mi oczyścić umysł. Siedząc na przystanku myślałem tylko i wyłącznie o Felixie. O tym, jak się poznaliśmy... jak pierwszy raz zagadał do mnie na szkolnych trybunach, wręczając mi mój ulubiony sok winogronowy. O tym, jak zabrał mnie na pierwszy obiad... na lody... na przejażdżkę motorem... do Incheon. O tym, jak otworzyłem się przed nim, mówiąc mu o ojcu... jak poznałem Jikyo... jak spędzaliśmy każdą, wolną chwilę. Wszystko zaczęło się psuć po wypadku. Felix stał się bardziej opryskliwy, chamski, agresywny... Miałem wrażenie, że ma mnie głęboko w nosie i że dawno przestał traktować mnie poważnie. Mimo to nie chcę go stracić. Nic nie wypełni pustki, która po nim pozostanie. Ja wiem, że w tym wieku zmienia się chłopaków czy dziewczyny jak rękawiczki, ale ja byłem święcie przekonany, że Felix to osoba, na którą czekałem całe życie i z którą chcę spędzić resztę mojego życia. Uwierzcie mi, że nikt nie rozumiał mnie tak, jak on. Nikt nie potrafił ze mną tak rozmawiać, być dla mnie taki czuły... Nikt nigdy nie poświęcił mi tyle uwagi, nie powiedział tylu dobrych słów, nie sprawił, że czułem się najważniejszą i najszczęśliwszą osobą na świecie. Mówiłem momentami, że mam dość Felixa... jednak to, co mówią, to prawda. Pewne rzeczy docenia się dopiero wtedy, jak się je straci.
Po około 30 minutach czekania, pod przystanek podjechał jeden z nocnych autobusów. Uniosłem głowę, widząc wysiadającego Felixa. Podszedłem do niego, czując na czole jego ciepłe wargi.
- Masz mój sweter.
- Sorki... oddam ci go przed wyjazdem. 
- Y y... zatrzymaj go.
- Wow... z naszego całego związku, chociaż sweter mi pozostanie.
- Hyunjin...
- Chodź. - westchnąłem, idąc w kierunku domu. Chłopak ruszył za mną, obejmując mnie niepewnie w talii. Nie zareagowałem... niech robi, co chce. W sumie to nasze ostatnie, wspólne chwile więc może rzeczywiście powinienem mu na wszystko pozwalać - Jikyo chce wyjechać? Ma przecież tutaj Chana.
- Na początku chciał. Bał się, że to wszystko może się powtórzyć, ale teraz nie chce nigdzie jechać.
- Nadal nie przekonuje cię to, żeby porozmawiać z ojcem?
- Skarbie, ja z nim cały czas rozmawiam...
- Skarbie. - zaśmiałem się, odwracając głowę - Dupku... głupku... palancie... to są nasze teksty. - poczułem, jak po moim policzku spływa łza. Nawet w momencie mówienia sobie pierwszy raz "kocham cię", wyzywaliśmy się od najgorszych, ale to w sumie też miało swój urok. Było to nasze... tylko i wyłącznie nasze.
- Zatrzymaj się. - stanąłem, spoglądając na mojego chłopaka. Felix przyłożył dłoń do mojego policzka, głęboko wzdychając - Hyunjin, ja wiem, jak się teraz czujesz...
- Nie wiesz. 
- W porządku... mogę się jedynie domyślać, jak podle musisz się teraz czuć. Ale musisz mi uwierzyć, że dla mnie jest to tak samo ciężkie, jak dla ciebie...
- Jakoś tego nie widzę.
- Chcesz żebym przy tobie płakał? Rwał sobie włosy z głowy i przeklinał tą zakichaną decyzję mojego taty? Robię to wszystko Hyunjin, kiedy tego nie widzisz.. Cierpię tak samo jak ty. - zagryzłem wargę, wchodząc do mieszkania. Nie chciałem robić cyrku przed domem i to na dodatek w środku nocy. Felix wszedł za mną do środka, idąc za mną w ciszy do pokoju. Usiadłem jedynie na łóżku, chowając twarz w dłoniach. Trzęsło mnie od środka. Było mi niedobrze z nerwów, a żołądek był tak mocno ściśnięty, że nie byłem w stanie się ruszyć - Dupku.. - Felix zgasił światło, po czym zamknął za sobą drzwi. Uśmiechnąłem się pod nosem, czując spływające po policzkach łzy. Chłopak kucnął przede mną, łapiąc mnie za ręce - Nie płacz. 
- Nie zostawiaj mnie. - wciągnąłem go na łóżko, kładąc się pod jego ciałem. Wpatrywałem mu się w oczy, głaszcząc go po lodowatej twarzy - Zrobię wszystko, tylko nie wyjeżdżaj.
- Wszystko? - skinąłem głową, czując jak ten nachyla się do mojego ucha, delikatnie mnie po nim całując - Wróć do szkoły gnojku i wróć na pierwsze miejsce.
- A zostaniesz? - Felix uniósł głowę, wzdychając - No właśnie... Felix, mam w dupie tą szkołę. To jest teraz ostatnia rzecz, o której myślę. 
- Zrozum, że to nie jest koniec.
- Kogo ty próbujesz oszukać, co? - pisnąłem niemalże, pociągając nosem - Mnie? Czy siebie? Przecież oboje doskonale wiemy, że to nie przetrwa. - chłopak wtulił się we mnie, zaciskając dłoń na swetrze, który na sobie miałem. Objąłem go z całej siły, głaszcząc go po głowie. Najchętniej nie wypuszczałbym go z objęć do końca życia... dopiero teraz zacząłem doceniać, jakim jest niesamowitym chłopakiem - Felix... jak wyjedziesz, ja tego nie wytrzymam. 
- Przestań.
- Zrobię coś sobie. - chłopak uniósł głowę, wbijając we mnie wzrok.
- Zwariowałeś? Przestań mówić takie rzeczy. 
- To zostań. 
- To nie zależy ode mnie, błagam cię, zrozum w końcu. 
- Nie... nigdy tego nie zrozumiem. - przekręciłem się na bok, wpatrując się w okno - Po tym wszystkim, co przeszliśmy, chcesz tak po prostu wyjechać... - pociągnąłem nosem, czując jak ten mnie obejmuje - Przez miesiąc byłeś w śpiączce... potem zaginął Jikyo... nie mieliśmy w ogóle dla siebie czasu. Dopiero teraz moglibyśmy zacząć wszystko od nowa. - parsknąłem śmiechem, czując narastającą we mnie pustkę i nienawiść - Ty zaczniesz.
- Hyunjin..
- A Jikyo? Chan też będzie za nim tęsknił, a Jikyo za nim... Dlaczego twój ojciec chce nas pozbawić czegoś, czego cholernie potrzebujemy? 
- Nie mam pojęcia, ale nie pozwolę żebyś był tutaj sam... Będziesz miał Minho, Woojina, Chana...
- Tak? I do którego mam się przytulać? Z którym mam się całować? Któremu mam mówić o tym, co mnie smuci albo co sprawia, że chcę się śmiać? 
- Może Chanowi? 
- Co? - poczułem mocniejsze bicie serca. W jednej sekundzie zdenerwowałem się tak bardzo, że poczułem coś w rodzaju paraliżu, na całym moim ciele.
- Jesteście dobrymi przyjaciółmi... chodzicie na obiady, kolacje, dużo o sobie wiecie. - chłopak westchnął, całując mnie w kark - Wiem, że będziesz z nim bezpieczny.
- Owszem, jako przyjaciel... nic więcej.
- Nigdy nic nie wiadomo... mnie też skreślałeś i co? Jesteśmy razem.
- Przestań chrzanić durnoty... Albo ty będziesz moim chłopakiem albo będę sam do końca życia. 
- Hyunjinnie..
- Nic już nie mów, okej? Naprawdę mam już na dzisiaj dość..






~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hyunlix w gratisie z Jikyo aka Jeongin 

Zbliżamy się powoli do końca, skarby :( 

Stypendium~cz.18 [Felix&Hyunjin]

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17

                  Leżałem w łóżku z Felixem, czując jak ten całuje mnie po nagich plecach. Właśnie skończyliśmy się kochać, jednak przez ostatnie wydarzenia, nie potrafiłem czerpać z tego przyjemności. W głowie miałem jedynie obraz Chana i Jikyo.
- Będę uciekał do domu. - westchnąłem, przekręcając się na plecy.
- Już? 
- Jest późno.
- Nie podobało ci się? - pocałowałem Felixa w czoło, wymuszając uśmiech.
- Byłeś świetny.
- Lubię takie komplementy. - mruknął, wbijając się w moje wargi - Wiesz co?
- Hm?
- Miałeś rację... potrzebowałem tego. Chociaż na chwilę zapomniałem o Jikyo. - westchnąłem, głaszcząc go po rozgrzanym policzku.
- To już trzeci tydzień.. 
- Myślisz, że się znajdzie?
- Oczywiście, że tak. Jestem pewien, że niedługo do nas wróci. - chłopak chwycił za moją dłoń, delikatnie ją całując.
- Zostań ze mną na noc. Nie chcę być sam. - jak mam być szczery, wcale mi się to nie uśmiecha. Nie potrafię normalnie funkcjonować przy moim chłopaku. Cały czas mam przed oczami to, co robiłem z Chanem, podczas gdy Felix odchodził od zmysłów, martwiąc się o Jikyo i o mnie..
- Powinienem wrócić do domu. 
- Hyunjinnie?
- Tak?
- Co się z tobą ostatnio dzieje?
- Nie rozumiem..
- Coś cię gryzie. Myślisz, że tego nie widzę? - przysunąłem się bliżej chłopaka, czując jak ten przywiera wargami do mojego czoła.
- Martwię się o Jikyo... to mi nie daje spokoju.
- Na pewno chodzi tylko o to? - zamyśliłem się, czując na ciele silne, męskie dłonie Chana - Hyunjin..
- Tak... tylko o to. - szepnąłem, głaszcząc go po klatce piersiowej - Chociaż... boję się też o twoje relacje z Chanem... o to, że ostatnio nie mamy kontaktu z Minho i Woojinem... Brakuje mi tego wszystkiego.
- Wiesz... odkąd Jikyo zaginął, bardzo dużo myślałem o nim i o Chanie.
- Tak? I jak?
- Obiecuję, że jak tylko Jikyo się odnajdzie, dam mu wolną rękę, jeśli chodzi o Chana. - Chan, Chan, Chan... nie mogę już tego słuchać. Na samą myśl o nim, mam ochotę się rozpłakać, dać mu w twarz i powiedzieć o wszystkim Felixowi. Chociaż... znowu zrzucam winę tylko i wyłącznie na niego, a tak naprawdę zawiniłem równie mocno, co on - Co o tym myślisz?
- Jikyo na pewno będzie bardzo go potrzebował.. - usiadłem przecierając twarz dłońmi. Felix zaczął drapać mnie po plecach, głęboko przy tym wzdychając.
- Jednak uciekasz?
- Nie, zostanę... pójdę się tylko przewietrzyć. - wstałem z łóżka, szukając swoich ubrań.
- Przewietrzyć?
- Tak. - nałożyłem bokserki oraz koszulkę, zerkając na chłopaka - Masz jeszcze papierosy, prawda? - Felix zmarszczył brwi, po czym usiadł, lekko się uśmiechając.
- Mówi się, że papieros najlepiej smakuje po seksie. 
- Przestań. - prychnąłem, nakładając spodnie.
- Nawet jakbym miał, to bym ci nie dał. Nie będziesz się truć. - Felix chwycił mnie za biodra, po czym przyciągnął mnie do siebie, całując mnie w brzuch - Miałeś się przewietrzyć, a nie wciągać jakieś gówno. 
- Dobrze już... nie pouczaj mnie. - pocałowałem go w głowę, ruszając w stronę drzwi - Za chwilę przyjdę.
- Tylko kurtkę weź. Znowu pada. 
- Dobrze. - ruszyłem pustym, ciemnym, potwornie cichym domem. Pan Lee siedzi w pracy od rana do nocy, a w nocy spotyka się z wynajętymi detektywami, z policją i rozmyśla, co zrobić, by znaleźć swojego syna. Ten dom, mimo że składał się jedynie z trzech osób, zawsze tętnił życiem. Jikyo wnosił tu najwięcej uśmiechu i pozytywnej energii, a teraz? Cisza... przerażająca cisza i pustka. Felix i jego ojciec totalnie się od siebie odsunęli. Pan Lee jest tak pochłonięty odnalezieniem 14-latka, że zupełnie zapomniał o tym, że ma jeszcze drugie dziecko. Rzeczywiście jedynym wsparciem Felixa jestem tylko ja... nie mogę go zawieść. Wyszedłem na podwórko, wbijając wzrok w ciemne, płaczące niebo. Czasem mam wrażenie, że niebo tęskni za Jikyo równie mocno, co my. Odkąd zaginął, non stop pada... dzień w dzień od rana do nocy, przez całą noc aż do poranka.. Mam wrażenie, że w dzisiejszych czasach my młodzi, wbrew pozorom, mamy bardzo ciężko. Tyczy się to szkoły, przyszłej pracy, relacji z rówieśnikami, jakiejś takiej pogoni za marzeniami i niespełnionymi ambicjami. Co z tego, że żyjemy w dobie laptopów, super smartfonów i internetu, jak to wszystko między innymi, prowadzi nas do zguby. Na swoim przykładzie mogę śmiało powiedzieć, że nie potrzebuję tego wszystkiego. Chciałbym jedynie żyć w zgodzie z samym sobą i własnym sumieniem. Chciałbym powiedzieć o wszystkim Felixowi i ponieść wszelkie konsekwencje. Chciałbym znów zobaczyć uśmiechniętego Jikyo i widzieć, jak bardzo szczęśliwy jest z Chanem. Chciałbym znowu chodzić na obiady z Minho i wygłupiać się z Woojinem. Czy ja naprawdę pragnę od życia tak wiele?
Westchnąłem, wbijając wzrok w szumiący pod wpływem deszczu, ciemny ogród. Jedyne, towarzyszące mi światło dobiegało z ulicy, oświetlając mokry, uliczny beton. Przygryzłem wargę, słysząc jadące gdzieś w oddali auto. W sumie dość dziwne. Odkąd jestem z Felixem, jestem tutaj praktycznie codziennie i jeszcze ani razu nie widziałem i nie słyszałem tu samochodu. Dom mojego chłopaka schowany jest w dość wąskim paśmie uliczek i naprawdę ciężko szarżować tutaj autem. Ten samochód jechał wyjątkowo szybko. Słyszałem, że opony piszczały na każdym zakręcie, a uwierzcie mi.. bardzo łatwo tu o wypadek, jeszcze w taką pogodę. Narzuciłem kaptur na głowę, idąc w kierunku furtki, kiedy ujrzałem sportowe, czarne auto, jadące dosłownie z prędkością światła. Kiedy przejeżdżało obok domu Felixa, nawet nie zwolniło. W pewnym momencie jego drzwi otworzyły się, a z samochodu wytoczyło się na ulice drobne, ubrane w czarne rzeczy ciało. Zamurowało mnie. Przestraszyłem się, że to coś w rodzaju gangsterskich potyczek, których jestem świadkiem i teraz te kryminały będą nękać i zastraszać mnie. Tak samo szybko, jak samochód się pojawił, równie szybko zniknął między domami. Wziąłem głęboki oddech, nie odrywając wzroku od ciała, które nawet nie drgnęło. Nie potrafię nawet opisać ogromnego strachu, jaki mi wtedy towarzyszył. Wyjąłem z kurtki telefon, wybierając numer Felixa.
- No co tak długo?
- Wyjdź na dwór. - szepnąłem, z trudem łapiąc oddech.
- Po co?
- Felix, ktoś tu jest... 
- Gdzie? W ogrodzie?
- Nie... ktoś leży na ulicy..
- Co?
- Na ulicy... nie rusza się. On... Felix, on wypadł z samochodu.. 
- Poczekaj, nic nie rób. - po kilku sekundach ujrzałem światło odbijające się od ogrodowego chodnika. Nie mogłem oderwać wzroku od osoby leżącej na ulicy. Scena jak z horroru. Co jak do niego podejdziemy, a ktoś wyskoczy zza rogu i nas zastrzeli? Może to tylko pułapka? - Hyunjin, co ty..
- Tam. - szepnąłem, wskazując na ulicę.
- Co jest.. - Felix wyszedł zza ogromnego krzaka, wpatrując się w czarną postać.
- Ktoś go wyrzucił z samochodu.. - chwyciłem chłopaka za rękę, ukrywając go za rośliną - Boję się... wiesz, jak to wyglądało? 
- Jikyo..
- Co? - otworzyłem szerzej oczy, czując mocniejsze bicie serca.
- To może być Jikyo. - bez chwili namysłu, chłopak wybiegł na ulicę, podbiegając do nieznajomej osoby.
- Felix! - ruszyłem za nim, czując jak ze strachu nogi odmawiają mi posłuszeństwa. Nie mogłem uwierzyć w to, co się dzieje. Przewyższało to moje jakiekolwiek fantazje czy wyobrażenia.
- Boże.. - otworzyłem szeroko usta, widząc zanoszącego się płaczem Felixa. Miał rację...  Z samochodu został wyrzucony wychudzony, pobity 14-latek - Jikyo... boże, ty żyjesz.. - Felix nie wiedział co robi. Jego trzęsące się dłonie błądziły po jego twarzy i ciele, a z oczu toczyły się łzy, tak mocno, jak jeszcze nigdy dotąd. Nie miałem pojęcia, co robić. Nie wiem, co czułem.. To wszystko działo się tak nagle... za szybko. Twarz Jikyo była cała posiniaczona, a oczy tak szeroko otwarte, jakby był na silnych prochach. Klęknąłem obok Felixa, przyglądając się uważnie 14-latkowi. Żołądek podszedł mi do gardła. Wyglądał strasznie... nie jestem w stanie opisać tego widoku - Jikyo, poznajesz mnie? Hej, braciszku.. 
- Do domu.. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, biorąc go na ręce - Weź... zadzwoń do ojca.
- On się znalazł.. 
- Felix! Zadzwoń do ojca, coś jest nie tak! - popłakałem się. Przerosło mnie to. Nie mam pojęcia, czy Jikyo był w tak ogromnym szoku, czy rzeczywiście czegoś się nabrał. Jak go podniosłem, nie poczułem absolutnie niczego. Był leciutki jak piórko, mimo tego, że był totalnie bezwładny - Dzwoń do cholery! - ruszyłem z Jikyo do domu. Nogi co chwilę uginały się pode mną, odmawiając mi posłuszeństwa. Położyłem chłopaka w salonie, głaszcząc go po mokrej od deszczu twarzy - Jikyo, słyszysz mnie? - oczy nastolatka błądziły po pokoju bardzo szybko i bardzo nerwowo. Ten widok przyprawiał mnie o gęsią skórkę - To ja, Hyunjin, poznajesz? Jesteś bezpieczny, spokojnie. 
- Hyunjin!
- Tutaj. - mój chłopak kucnął obok kanapy, wtulając się w klatkę piersiową 14-latka - Dzwoniłeś po ojca?
- Co?
- Dzwoniłeś po waszego ojca? Obudź się do cholery.
- Nie. 
- Kurwa mać. - syknąłem, wybierając do niego numer. Gdy powiadomiłem go o tym, co się stało, zadzwoniłem na policję i po karetkę. Miałem złe przeczucia, co do stanu zdrowia Jikyo. Może to rzeczywiście efekt tego, że trzy tygodnie był Bóg wie gdzie, z nie wiadomo jakimi ludźmi, którzy ewidentnie go krzywdzili... może to szok i ogromny strach? - Felix, rękawy. 
- Co?
- Podwiń jego rękawy. 
- Po co? - westchnąłem, po czym kucnąłem obok 14-latka, podwijając rękawy jego przemoczonej, brudnej bluzy. To, co zobaczyłem, przyprawiło mnie o dreszcze i mdłości - O matko.. - ewidentnie ktoś chciał uciszyć go narkotykami. Jego ręce były całe pokłute, posiniaczone, miejscami napuchnięte... okropny widok - Kto ci to zrobił? - szepnął Felix, głaszcząc chłopaka po twarzy - Maluszku.. 
- On nie wie, co się dzieje. - pocałowałem Felixa w głowę, głaszcząc go po ramieniu. Co za bydle tak potraktowało Jikyo? Jak można tak potraktować bezbronnego, niezwykle uroczego i pałającego do wszystkich miłością, 14-latka? Czym on zawinił? Ewidentnie nie został porwany dla okupu... nikt nie odezwał się do ojca chłopaków z zażądaniem pieniędzy. O co tu kuźwa chodzi? Pewnie osoba kierująca naszymi wszystkimi nieszczęściami, bardzo dobrze bawi się, patrząc na nasze ciągłe zagubienie, strach i zwątpienie...

*

                       Jikyo został przewieziony do szpitala. Tak, jak mówiłem... Ktoś ładował w niego narkotyki i to w tak kolosalnej ilości, że to, że Jikyo żyje, zostało uznane przez lekarzy za cud. 

Dochodziła piąta rano. Całą noc siedziałem z Felixem na korytarzu, czuwając pod salą, w której leżał chłopak. Ich ojciec siedział przy łóżku Jikyo, głaszcząc go przez całą noc po głowie. Zmęczony do granic możliwości, przyniosłem kawę dla siebie i Felixa, wręczając mu jedną.

- Skarbie..

- Dzięki. - chłopak westchnął, upijając łyk napoju.

- Jak się czujesz?

- Dużo lepiej. - odetchnął, zerkając na mnie - Najważniejsze, że Jikyo jest już z nami. - usiadłem obok niego, łapiąc go za rękę.

- Jestem strasznie ciekawy, kto go porwał i dlaczego.

- Ja też. Przysięgam, że zabiję sukinsyna.. 

- Przestań. Zostaw to policji.

- Nie Hyunjin... ktoś porwał mojego małego braciszka... bił go, znęcał się nad nim i faszerował prochami jak jakąś świnię. Zabiję skurwiela..

- Uspokój się. - przytuliłem chłopaka, głaszcząc go po głowie - Nie denerwuj się, proszę cię. - Felix pocałował mnie w ucho, pociągając nosem.

- Dziękuję, że mnie ciągle wspierasz. 

- Od tego mnie masz Felix. - pocałowałem chłopaka, lekko się uśmiechając. Wtedy też usłyszałem za plecami czyjeś kroki.

- Chan.. 

- Cześć. - odwróciłem się, widząc zasapanego przyjaciela. Moje serce zaczęło tak mocno bić, a twarz pokryła się takim rumieńcem, że nie wiedziałem, jak powinienem się zachować - Gdzie on jest?

- Tutaj w sali... pewnie śpi. - Chan usiadł obok nas, głęboko oddychając.

- Wasz ojciec napisał mi sms'a. Sam wrócił do domu?

- Nie.. ktoś go wyrzucił pod domem.

- Co?

- Hyunjinnie, opowiedz. - przełknąłem z trudem ślinę, uciekając wzrokiem od Chana.
- Wyszedłem na dwór i.. wtedy pod dom podjechało jakieś czarne auto i.. ktoś go wyrzucił na ulicę.
- Jakie auto?
- Nie wiem... czarne, sportowe auto. Byłem w takim szoku, że nawet się nie przyglądałem.
- Nie zapamiętałeś rejestracji? Boże, Hyunjin..
- Nie miej do mnie pretensji, do cholery! Byłem w szoku, nie myślałem o takich rzeczach! - wydarłem się na Chana, odchodząc od chłopaków. Nie jestem w stanie przy nim przebywać i z nim rozmawiać. Krępuje mnie to i nie wiem, jak mam się zachować, by Felix nie nabrał żadnych podejrzeń. To dla mnie zbyt ciężkie..
- Hyunjin, co z tobą? - oparłem się o parapet, słysząc za sobą niski głos Chana. Nie mogłem nawet na niego spojrzeć - Chodzi o to, co zrobiliśmy?
- Zamknij się. - syknąłem, wyglądając zza ściany, czy aby na pewno nie usłyszy nas Felix.
- Nie usłyszy nas. - przyjaciel westchnął, podchodząc bliżej mnie - Będziesz mnie teraz unikać?
- Nie unikam cię.
- Zachowujesz się przy mnie jak głupek... wyluzuj. 
- Łatwo ci mówić. To nie ty zdradziłeś swojego chłopaka.
- Hyunjin, nie zdradziłeś go... do niczego między nami nie doszło. 
- Całowaliśmy się. - warknąłem, przecierając zmęczoną twarz - Poza tym chciałem się z tobą przespać.
- Ale tego nie zrobiłeś... Zapomnijmy o tym. 
- Nie mogę..
- Jak tak dalej pójdzie, to Felix się domyśli, że coś jest nie tak.
- Już pyta.
- Sam widzisz. - chłopak złapał mnie za ramiona, zmuszając mnie do spojrzenia na niego - Kochasz Felixa? - skinąłem jedynie głową, potwierdzając jego słowa - To zapomnij o tym, co się stało, bo w końcu się wygadasz i go stracisz... Felix brzydzi się zdradą.
- Wiem. - szepnąłem, spuszczając wzrok.
- Zapomnij o tym... Jikyo się znalazł i to jest teraz dla nas najważniejsze. Dajmy mu teraz sto procent swojej uwagi, okej? 
- W porządku. - westchnąłem, wracając do mojego chłopaka.
- Wszystko okej? - Felix objął mnie, całując mnie w policzek.
- Tak... przepraszam, to z nerwów. 
- Spokojnie skarbie. - wylądowałem w ramionach blondyna, czując się jak skończony śmieć. Nie wiem jak długo będę umiał tak kłamać. Czuję, że prędzej czy później się wygadam. Nie potrafię go okłamywać... obiecaliśmy przecież sobie, że będziemy ze sobą szczerzy.

*

                            Wszedłem do szpitalnej sali, widząc siedzącego przy łóżku Chana. Trzymał Jikyo za rękę, głaszcząc go po niej i opowiadając o sobie i chłopakach. 

- Ooo zobacz... Hyunjin do ciebie przyszedł.

- Cześć. - uśmiechnąłem się, widząc jak 14-latek uważnie mi się przygląda - Jak się czujesz? - pogłaskałem go po głowie, siadając obok łóżka. Chłopak jednak milczał. Westchnąłem, przenosząc niechętnie wzrok na Chana - Co jest?

- Nie martw się... ze mną też nie chce rozmawiać. 

- Nie zamienił z tobą ani jednego słowa? - Chan skinął głową, całując go w rękę.

- Zaraz ma tu przyjechać pan Lee i Felix. 

- W porządku. - spojrzałem na Jikyo, który leżał w łóżku, pozbawiony jakichkolwiek emocji. Przyglądał nam się z lekkim zaciekawieniem, ale bał się cokolwiek powiedzieć czy też zrobić. Usiadłem bliżej niego, głaszcząc go bardzo ostrożnie po posiniaczonym policzku - Cieszysz się, że Chan do ciebie przyszedł? - chłopiec przeniósł na niego wzrok, uważnie mu się przyglądając. Po chwili skinął lekko głową, wywołując szeroki uśmiech na twarzy Chana. 

- Będę z tobą cały czas Jikyo. - szepnął, przykładając jego dłoń do swoich ust. Westchnąłem, przypominając sobie, jak sam wyszedł z propozycją, by zapomnieć o Jikyo i Felixie. Teraz już sam nie wiem, czy powinni być razem i czy Chan jest dla niego odpowiednim chłopakiem. Boję się, że mój chłopak miał rację i że Chan prędzej czy później skrzywdziłby 14-latka. 

- Wiesz co? Jak wyjdziesz ze szpitala, to pójdziemy na pizzę, co ty na to? - uśmiechnąłem się wpatrując się w jego przekrwione oczy. Chłopiec po kilku chwilach wpatrywania się we mnie, odwrócił wzrok, oblizując popękane wargi - No dobrze, już cię nie męczę. Odpoczywaj sobie. - westchnąłem, głaszcząc go po głowie. 

- Oo cześć chłopcy. - odwróciłem się, widząc pana Lee w towarzystwie mojego chłopaka.

- Dzień dobry. 

- Jak tam synku? - mężczyzna kucnął obok łóżka, lekko się uśmiechając - Felix ze mną przyjechał.

- Może my wyjdziemy. - Chan spojrzał na mnie, dając mi wyraźnie do zrozumienia, żebyśmy wyszli z sali - Nie będziemy tak wszyscy siedzieć nad Jikyo.

- W sumie racja. - Felix podszedł do mnie, delikatnie mnie całując.

- Poczekasz na mnie na korytarzu?

- Jasne. - uśmiechnąłem się, po czym opuściłem salę. Usiadłem na jednym z krzeseł, stojących na korytarzu, zerkając na Chana - Jak on okropnie wygląda.. 

- Co nie? Jak go zobaczyłem, mało się nie popłakałem... Do tego strasznie się w sobie zamknął.

- Dziwisz się? - chłopak usiadł obok mnie, wzdychając - Nikt z nas nie wie, przez co przeszedł. 

- Myślisz, że on... że go... wiesz..

- Wykorzystywali?

- Mhm.

- Mam nadzieję, że nie. - szepnąłem, wracając myślami do swojego ojca - Wszystko, tylko nie to.. - wtedy też usłyszałem nad nami głos jakiegoś lekarza. Uniosłem wzrok, widząc go w towarzystwie dwóch policjantów.

- Leży tutaj, tylko proszę nie naciskać.

- Wiemy co robimy proszę pana.

- To nie za szybko? Trafił tutaj trzy dni temu.

- Czym szybciej zajmiemy się tą sprawą, tym lepiej. - wymieniłem z Chanem spojrzenia, wstając dość gwałtownie z krzeseł - Możemy?

- Tak, proszę. - gdy policja weszła do sali, stanęliśmy pod drzwiami, starając się cokolwiek podsłuchać. Po chwili jednak na korytarz wyszedł Felix, wyproszony przez jednego z mężczyzn. 

- Hwang Hyunjin. - otworzyłem szerzej oczy, czując mocniejsze bicie serca. 

- To ja.

- Wejdź do sali.

- Ale.. 

- To ty widziałeś, jak Lee Jikyo wyrzucany jest z samochodu, tak?

- No tak, ale..

- No to proszę. - skinąłem głową, wchodząc niepewnie do środka. Przy łóżku siedział ojciec 14- latka, trzymając go mocno za rękę. Bałem się. Nie chciałem mówić o tym przy Jikyo i nie wiem, czy chciałem słyszeć, co tak naprawdę się stało - Proszę... możesz mówić. - wziąłem głęboki oddech, zerkając niepewnie na pana Lee.

- Ja... byłem tego dnia u Felixa. 

- Mojego, starszego syna. - wtrącił mężczyzna, nie odrywając wzroku od Jikyo.

- Właśnie i... wyszedłem w nocy przed dom, przewietrzyć się. I... słyszałem, jak ktoś jeździ po uliczkach bardzo szybko, a tam taka jazda jest bardzo niebezpieczna. Byłem ciekawy, kto to może być i podszedłem bliżej furtki i... - przełknąłem z trudem ślinę, zerkając na roztrzęsionego Jikyo - Zobaczyłem sportowe, czarne auto, ale nie mam pojęcia, co to za samochód i... on... nie zwalniając wyrzucił Jikyo na ulicę. 

- Tuż przed domem, tak?

- Tak... można powiedzieć, że tuż obok domu. 

- O której to było?

- Nie mam pojęcia... na pewno było już po 22. 

- Mhm... Lee Felix to twój przyjaciel?

- Tak. 

- Co robiłeś u niego tamtego wieczora? - co cię to obchodzi człowieku? Przecież nie powiem, że pojechałem do niego na seks... 

- Uczyliśmy się. 

- O tej porze?

- Tak... chłopcy są tuż przed egzaminami. - powiedział pan Lee, poprawiając Jikyo kołdrę. 

- Rozumiem. - drzwi do sali otworzyły się. Stanęła w nich pani psycholog, którą już doskonale znam. Rozmawiała ze mną i Felixem po wypadku - O, jest pani, to świetnie.

- Tobie Hyunjin już dziękujemy. Teraz musimy porozmawiać z Jikyo.

- Nie wiem, czy to dobry pomysł.. - szepnąłem, zerkając na ojca 14-latka.

- Sami to ocenimy.

- Nie martw się Hyunjin. - kobieta uśmiechnęła się, klepiąc mnie po ramieniu. Skinąłem jedynie głową, po czym ukłoniłem się, wychodząc. Gdy tylko wyszedłem na korytarz, wylądowałem w ramionach Felixa. 

- W porządku?

- Tak. - skinąłem głową, zerkając na niego - Chcą teraz przesłuchać Jikyo.

- Nic im nie powie. - wtrącił Chan, przygryzając nerwowo wargę.

- Też tak myślę. 

- A ciebie o co pytali Hyunjinnie?

- O to, co wtedy widziałem i o ciebie. Jakby co, jesteśmy przyjaciółmi i wtedy się uczyliśmy. 

- A co rzeczywiście robiliście? - Felix objął mnie, głaszcząc mnie po głowie.

- Domyśl się.

- Ahhh... dobra, nie wnikam w szczegóły. Pójdę po kawę, chcecie?

- Mhm... a ty?

- Ja dziękuję. - westchnąłem, zamykając oczy. Wtuliłem się mocniej w mojego chłopaka, starając się cieszyć tą chwilą - Myślisz, że wszystko jeszcze wróci do normy?

- Oczywiście, że tak. Dajmy tylko Jikyo trochę czasu.

- Felix.. - westchnąłem, głaszcząc go po plecach - Wiem, że teraz nie masz do tego głowy... ja.. chyba mam problem. - czułem, że mimo wszelkich okoliczności muszę z nim porozmawiać. Wiedziałem, że jak komuś o tym nie powiem, to zabije mnie to wewnętrznie.

- Co? - chłopak spojrzał na mnie wielkimi oczami, głaszcząc mnie po twarzy - Mów, co się dzieje. Nie wyglądałeś dzisiaj na przybitego..

- Przepraszam, ja... byłem dzisiaj w szkole..

- I? Hyunjin, mów..

- Spadłem na 53 miejsce. - Felix otworzył szeroko usta, nie odrywając ode mnie wzroku - Jestem skreślony...

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------