Tylko Ty~cz.4 [Seonho&Kuanlin]

cz.1 cz.2 cz.3

- Seonho... hej! - uniosłem niechętnie głowę ze stołu, wbijając wzrok w mojego przyjaciela- Minhyuna - Wystarczy już. 
- Mmm.. - ale się źle czuję... Po rozmowie z Kuanlinem zadzwoniłem do mojego kolegi i poprosiłem o to, by się ze mną spotkał. Czułem, że nie dam rady siedzieć w domu. Bałem się powrotu mamy. Bałem się tego, co jej powiem. Gotowało się we mnie jak nigdy, mógłbym naprawdę źle ją potraktować. Pojechaliśmy z Minhyunem do baru i zamówiliśmy soju. Pierwszy raz w życiu nie chciałem się kontrolować. Opowiadając przyjacielowi o tym, co zaszło, piłem jak głupi. W pewnym momencie jednak straciłem całkowicie nad tym kontrolę, upijając się jak przysłowiowa świnia.
- Hej... naprawdę już wystarczy. 
- Daj spokój. - czknąłem wlewając w siebie kolejny kieliszek. Czułem że lada moment mogę zwymiotować, ale chciałem o tym wszystkim zapomnieć choć na chwilę.
- Seonho, daj mi swój telefon.
- Mmm..
- Telefon, słyszysz? 
- Nie wziąłem... nie wziąłem z domu. - chłopak westchnął, po czym wyjął z bluzy swój telefon, intensywnie czegoś w nim szukając.
- To jest Kuanlin? - uniosłem wzrok, widząc w nim zamazany profil mojego pseudo braciszka. Skinąłem jedynie głową, czując jak mnie mdli - Jest dostępny.. napiszę do niego, żeby cię stąd zgarnął. 
- Zwym... zwymiotuję. - burknąłem, odsuwając się od stołu.
- Co? - ale wstyd. Zwymiotowałem na środku baru, pod stolik przy którym siedziałem. Czułem się jak wrak człowieka.. - Seonho, co ty.. - lada moment Minhyun znalazł się przy moim boku, pomagając mi się ogarnąć - Poczekaj, hej... chodź do łazienki. 
- Y yyy..
- Spróbuj wstać, słyszysz? 
- Co wy wyprawiacie? - chyba kelner. Nie miałem jednak siły, by się wytłumaczyć.
- Przepraszam za niego. Za dużo wypił. 
- Widzę... zabierz go do łazienki, posprzątam to. 
- Nie da rady wstać. Upił się prawie do nieprzytomności.
- Jest chociaż pełnoletni? - Minhyun milczał. Burknąłem jedynie coś pod nosem, plując znowu pod nogi - Tak myślałem... zabieraj go do łazienki, żeby szef tego nie zobaczył. 
- Ale..
- Idź, bo będziecie mieć problemy. 
- Seonho, słyszysz? Wstawaj i to już... no wstawaj. - poczułem silne szarpnięcie, po którym zostałem zaciągnięty do łazienki - Boże, coś ty ze sobą zrobił gnojku.. - przyjaciel usadził mnie na ziemi, zaraz obok ubikacji, zerkając ponownie w swój telefon - Oo Kuanlin napisał.
- A co?
- A to, że już po ciebie jedzie. Ale będziesz miał przesrane.. wytrzeźwiej tylko. 
- Ale... ale ty też piłeś.. ze mną.
- Wiem.. i jestem idiotą, że ci na to pozwoliłem. Dobra, napiszę mu, że jesteśmy w łazience. 
- Ale.. po co.. po co on? Odwieziesz mnie.
- Jak? Piłem Seonho. Niech on cię zgarnie jak najszybciej do domu, a ja wrócę autobusem. - czknąłem, ponownie wymiotując. Minhyun widział mnie chyba w każdej możliwej, życiowej sytuacji, ale ta sprawiła, że poczułem się wyjątkowo źle. W tym momencie całkowicie dotknąłem dna.. Po dłuższym czasie usłyszałem jak do łazienki wchodzi zdezorientowany i przestraszony Kuanlin - Oo jesteś. 
- Gdzie on jest? - bardzo się denerwował. Wyraźnie dało się to słyszeć w jego głosie - A... cześć tak w ogóle. 
- Cześć. Siedzi w tej kabinie. - otworzyłem niechętnie oczy, widząc kucającego przy mnie Kuanlina.
- Seonho. Hej, słyszysz mnie? - zostałem poklepany po twarzy, ale byłem tak wycieńczony, że nie byłem w stanie mu odpowiedzieć - Boże, jak od ciebie śmierdzi. 
- Pił bez opamiętania. 
- I ty mu na to pozwoliłeś?
- Wiem, nie powinienem... nie pouczaj mnie. - uśmiechnąłem się pod nosem, nabierając dużo powietrza do płuc.
- Mój braciszek uwielbia pouczać innych. - spojrzałem na niego, trącając palcem jego nos - Mam rację?
- Zamknij się. Masz szczęście, że rodzice już śpią i cię nie zobaczą w tym stanie.
- Rodzice? Mój tata nie żyje. - sięgnąłem po papier, wycierając nim niezdarnie usta.
- Daj to. - burknął Kuanlin, pomagając mi.
- A mamy nie chcę znać. 
- Nie gadaj bzdur. 
- Kuanlin.. - chłopak uniósł wzrok, słysząc głos mojego przyjaciela - To.. to co mówił Seonho.. to prawda?
- Zależy co mówił, ale zakładam, że chodzi o naszych rodziców i sprawę sprzed paru lat.
- O tym właśnie mówię.
- No tak, to prawda... ale nie wiń o to mnie. To nie moja sprawa.
- Nie powinieneś mu o tym mówić.
- Prędzej czy później poznałby prawdę. Poza tym to wyszło w trakcie rozmowy. - Kuanlin chwycił mnie w pasie, stawiając mnie do pionu - Idziemy do domu. 
- Do mnie.. czy do ciebie? - wymamrotałem, wieszając się na nim niczym zwłoki.
- Mieszkamy razem durniu. Chodź, tylko powoli. 
- Dzięki, że po niego przyjechałeś. - Kuanlin uśmiechnął się lekko, wyprowadzając mnie ostrożnie z łazienki.
- Czuję się za niego odpowiedzialny.. Podwieźć cię?
- Nie, dzięki. Zabierz go jak najszybciej do domu. 
- Na pewno?
- Tak, poradzę sobie. Napisz do mnie, jak go położysz, okej?
- Jasne, nie ma sprawy... Widzę, że bardzo się o niego martwisz. - wymamrotał Kuanlin, prowadząc mnie powoli w kierunku wyjścia.
- Tak... to mój najlepszy kumpel. Kumpel, który bardzo dużo przeszedł... za dużo. - zostałem posadzony na tylne siedzenia samochodu. W momencie dotknięcia miękkich foteli niemalże całkowicie odpłynąłem - Może go położymy?
- Widzisz w jakim on jest stanie? Boję się, że mi zwymiotuje w samochodzie. 
- To rano po nim posprzątam. - burknął Minhyun, ostrożnie mnie kładąc - Seonho.. hej, młody.
- Mmm.. 
- Proszę cię, uważaj, okej? 
- Na co? - jęknąłem, otwierając tak ciężkie powieki, jakbym miał przyczepione do nich ciężarki.
- Nie zaśnij... trzymaj się jakoś i słuchaj się Kuanlina, dobrze? Jutro do ciebie zadzwonię. 
- Minhyunnie.. 
- Tak?
- Przepraszam. 
- Za co? Nie gadaj głupot. 
- Za moje złe zachowanie.
- Niczego złego nie zrobiłeś. Nie martw się. - nie mam pojęcia jak znalazłem się w domu. Przez całą drogę byłem zagadywany przez Kuanlina żebym przypadkiem nie zasnął. Ponoć wtedy czułbym się jeszcze gorzej.. Nie wiem też po jakim czasie dotarliśmy do domu, ale wejście do niego było dość ciekawe..
- Tylko bądź teraz cicho, okej? 
- Jestem cicho. - czknąłem, łapiąc się odruchowo za bolący brzuch.
- Niedobrze ci? Będziesz wymiotować?
- Nie. 
- Na pewno?
- Nie bój się. - chwyciłem chłopaka w pasie, biorąc przy tym głęboki oddech.
- Dobra chodź, bo widzę, że coraz gorzej z tobą. - Kuanlin wzmocnił uścisk, wprowadzając mnie do domu. Od razu na wejściu pomógł mi zdjąć buty, po czym zaczął mnie prowadzić w kierunku schodów.
- Ciemno.
- Cii... rodzice śpią. Trafisz bez światła. - szepnął, pomagając mi wejść na schody.
- Mmm.. nie dam radyyy..
- Seonho, ucisz się. Będziesz mieć przesrane jak obudzisz rodziców. 
- Jakich rodziców? Ja nie mam rodziców..
- Kurwa mać. - syknął, po czym kucnął przede mną, narzucając mnie sobie na plecy - Trzymaj się mocno. 
- Trzymam. - burknąłem, przytulając się do jego pleców. Z każdą kolejną sekundą kręciło mi się w głowie coraz bardziej. Miałem wrażenie, że jestem coraz bardziej pijany, mimo że wymiotowałem i byłem przez chwilę na dworze.
- Pójdziesz od razu spać. - jęknął otwierając drzwi do mojego pokoju.
- Nie e...
- Co nie e? Kładę cię do łóżka i od razu idziesz spać.
- Muszę umyć buzię... i zęby. 
- Zrobisz to rano. - Kuanlin usadził mnie na łóżku, zabierając się za rozbieranie mnie. Spojrzałem na niego przepitym wzrokiem, wzdychając.
- Nie bądź takiiii. 
- Seonho, jest trzecia... połóż się teraz spać. 
- Połóż się ze mną.
- Widzę że musisz przystopować z alkoholem. - westchnął, zdejmując ze mnie spodnie - Kładź się.
- Nie dam rady. 
- Jesteś okropny. - chłopak chwycił mnie w dość porządnie, po czym odsłonił kołdrę, kładąc mnie pod nią - Chcesz wody?
- Nie... chodź.
- Nie zwymiotujesz na mnie?
- Nieeeee.
- Dobra, już. - Kuanlin zdjął spodnie oraz bluzę, kładąc się obok mnie - Śpij. - nie mam pojęcia dlaczego to zrobiłem. Czy potrzebowałem wtedy czyjejś bliskości i wsparcia, czy kierował mną tylko i wyłącznie alkohol. Przysunąłem się bliżej chłopaka, po czym wtuliłem się w niego, zarzucając na niego nogę i rękę - Co ty..
- Przytul. 
- Seonho, no co ty..
- Proszę. - po jego cichym westchnięciu, poczułem jak ląduję w jego ramionach. Wtedy też w spokoju mogłem zamknąć oczy i zasnąć. Poczułem się bardzo dobrze. Świadczyło o tym to, że od razu odpłynąłem, ignorując w całości to, co mówił jeszcze do mnie chłopak...

*

                       Przebudziłem się, czując lekkie drapanie po głowie. Jęknąłem jedynie, czując jak skręca mi żołądek... fatalnie się czułem.

- Pora wstawać. - usiadłem gwałtownie, słysząc koło ucha głos Kuanlina - Co taki zdziwiony? 

- Co ty.. 

- No tak, nic nie pamiętasz. 

- Ale... czego nie pamiętam? - Kuanlin zaśmiał się, podając mi butelkę wody - Dzięki.

- Odebrałem cię wczoraj z baru... spitego jak świnia. - oderwałem się od butelki, wbijając w chłopaka zdziwione spojrzenie.

- Serio było aż tak źle?

- Żartujesz? Zarzygałeś pół baru i ledwo trzymałeś się na nogach.. Twój przyjaciel do mnie napisał żebym cię odebrał. 

- Przepraszam.. - ale wstyd. Dlaczego nie mogę sobie niczego przypomnieć? Wiem, że wczoraj dowiedziałem się prawdy o mojej mamie, potem chwilę rozmawiałem z Kuanlinem, a wieczorem nie wytrzymałem i zadzwoniłem do Minhyuna, by gdzieś ze mną wyszedł. A w barze całkowicie urwał mi się film...
- Nie masz za co przepraszać. 
- Mam. - westchnąłem, upijając kilka solidnych łyków wody - Zrobiłem poza tym coś głupiego?
- Hmmm... kazałeś mi siebie przytulać i stwierdziłeś, że bez umytej twarzy i zębów nie pójdziesz spać. 
- O matko...
- Wyluzuj. - zaśmiał się, wstając leniwie z łóżka - Ale jako twój nieoficjalny starszy brat, mam obowiązek cię pouczyć.
- Znowu? 
- Znowu... przypomnij mi, ile masz lat.
- Siedemnaście.
- Właśnie... a byłeś w barze, w którym siedziały same dorosłe chłopy i do tego spiłeś się niemalże do nieprzytomności.
- Ja...
- Wiem, że ci ciężko.. ale mimo to nie powinieneś uciekać w alkohol. Trzeba było iść do Minhyuna, pogadać... a nie pić jak największy menel. 
- Wiem, masz rację.. Poza tym mam nauczkę..
- Głowa cię boli?
- No... i strasznie mi niedobrze. - Kuanlin westchnął jedynie, narzucając na siebie t-shirt.
- Idź do łazienki, weź prysznic... Zrobię ci aspirynę i jakieś śniadanie. 
- Aspirynę i herbatkę.
- Herbatkę? Powinieneś zjeść coś ciepłego.
- Nie dam rady. Może potem.
- No dobrze.. Spadaj pod prysznic. - zwlokłem się z łóżka jak zwłoki. Obiecałem sobie, że nigdy więcej się nie napiję, ale to było silniejsze ode mnie. Wiem też, że nie powinienem tego robić, ale wiadomości związane z mamą całkowicie mnie dobiły. W sumie teraz mimo wszystko, zaczynam doceniać obecność Kuanlina. Gdyby nie on, chyba bym całkowicie zwariował.
                     Po solidnym prysznicu ubrałem się w byle jaki dres i koszulkę, po czym leniwym krokiem zszedłem na dół do kuchni. Gdy tylko do niej wszedłem, ujrzałem siedzących przy stole rodziców oraz stojącego przy blacie Kuanlina.
- Cześć słońce. - przywitała się ze mną mama, odsuwając jedno z krzeseł - Siadaj, zjesz z nami. 
- Mogłeś uprzedzić. - burknąłem, wbijając wzrok w Kuanlina.
- Przepraszam, ja..
- Uprzedzić o czym? Siadaj, zobacz jakie mamy pyszności.
- Nie mam ochoty przebywać w twoim towarzystwie. 
- A... dlaczego tak mówisz? 
- Jak ty mówisz do matki? - oburzył się jej gach, wstając z miejsca.
- Ty się człowieku nie wtrącaj. 
- Seonho, co z tobą? 
- Tato, chodź. - Kuanlin podszedł do ojca, łapiąc go za ramię - Chodź, to ich sprawa. 
- Chcę wiedzieć o co chodzi.
- Doskonale wiesz o co chodzi... chodź już. - gdy zostałem w kuchni z samą mamą, ta podeszła do mnie, uważnie mi się przyglądając.
- Słabo wyglądasz... źle się czujesz?
- Zdradzałaś tatę. - między nami zapadła cisza. Przełknąłem z trudem ślinę, unosząc niechętnie na nią wzrok. Czułem niesmak i ogromną pogardę do tej kobiety - Przespałaś się z tym dupkiem na szkoleniu... jak mogłaś? - ojej, skąd to nagłe zakłopotanie? Czyżby właśnie układała w głowie perfekcyjną wymówkę, którą myśli że łyknę, jak głodny pelikan? Zapomnij...
- Skąd... skąd o tym wiesz?
- Chciałem żebyś zaprzeczyła.. 
- Seonho, posłuchaj mnie.
- Nie. Wiem o wszystkim, rozmawiałem z Kuanlinem. Jak ci nie wstyd? 
- Skarbie..
- Jesteś dla mnie nikim... nikim, rozumiesz? - pociągnąłem nosem, czując spływające po policzkach łzy - Nie sądziłem, że kiedykolwiek powiem coś takiego własnej matce.
- Skarbie, daj mi się wytłumaczyć.
- Nie musisz... zajmij się tym burakiem i nie wchodź mi w drogę. - warknąłem, po czym otworzyłem gwałtownie drzwi, idąc w kierunku przedpokoju.
- Seonho! - wskoczyłem w pierwsze lepsze buty, wybiegając z domu. Czułem się w tym momencie okropnie, nie tylko pod względem fizycznym przez pieprzonego kaca, ale też psychicznym... w tym momencie potrzebowałem naprawdę niewiele, by zrobić coś głupiego. Szedłem w kierunku niewielkiego klifu, na który chodziłem zawsze z tatą. Było stamtąd widać kawałek Seoulu, który uwielbialiśmy oglądać i rozmawiać o najróżniejszych rzeczach. Cholernie mi tego brakuje i  strasznie boli mnie to, że nigdy już tego nie powtórzymy. Czułem, że wybiegł za mną Kuanlin. Słyszałem za sobą jego kroki i ciężki, towarzyszący mu oddech. Mimo to nie zaczepiał mnie, ani nie zatrzymywał. Bacznie mnie obserwował i pilnował tego, gdzie idę. W momencie, w którym doszedłem na klif i ujrzałem ławkę, na której zawsze siedziałem z ojcem, nie wytrzymałem. Usiadłem na niej, zanosząc się łzami jak głupi. Czułem się taki zagubiony i samotny, jak nigdy dotąd. Miałem w tym momencie tylko Minhyuna i Kuanlina, który chyba mnie znienawidzi przez to, co mówię o jego ojcu.
- Seonho.. - chłopak narzucił na mnie płaszcz, po czym usiadł za mną, mocno mnie przytulając - Nie płacz. - szepnął opierając podbródek na moim ramieniu.
- Chcę zniknąć. 
- Jak?
- No właśnie... jak.. - Kuanlin uśmiechnął się, głaszcząc mnie po ramionach.
- Nie wygaduj głupot. Gdybyś zniknął, wszyscy by za tobą bardzo tęsknili.
- Jacy wszyscy?
- Mama, Minhyun, ja.. twoi znajomi.
- Nie mam znajomych i matki. - wziąłem głęboki oddech, wycierając mokre policzki - Współczuję ci, że musisz się ze mną użerać.
- Nie nazwałbym tak tego. Lubię cię... a to, że masz teraz gorszy okres... cóż... każdy czasem ma, ale wyjdziesz z tego. - skinąłem jedynie głową, spoglądając na piękną panoramę Seoulu - Często tu przychodzisz?
- Teraz już nie. Kiedyś bardzo często przychodziłem z tatą. 
- Jaki był twój ojciec?
- Serio cię to interesuje?
- Pewnie. - zamknąłem na moment oczy, przypominając sobie obraz mojego idealnego ojca.
- On.. był bardzo ciepłą osobą, otwartą.. bardzo tolerancyjną. Zawsze wiedział, co siedzi mi w głowie i jak się czuję.. nie musiał o to pytać. Rozumiał mnie jak nikt inny i zawsze mnie wspierał... nieważne co bym chciał zrobić. 
- A jak myślisz? Co powiedziałby ci teraz?
- Hmm... pewnie żebym uniósł głowę do góry i dalej szedł do przodu.
- Widzisz.. myślisz, że chciałby cię widzieć w takim stanie? 
- Nie... i nie chciałby osobiście się dowiedzieć o zdradzie tej..
- Hej... ale uważaj, bo zaraz powiesz za dużo. - Kuanlin chwycił mnie za brodę, odwracając moją twarz w swoim kierunku. Po chwili zajął się wycieraniem moich policzków, wpatrując się we mnie z uwagą - Wiem, że czujesz się paskudnie i... może niekoniecznie masz teraz na cokolwiek ochotę, ale co powiesz na dobre jedzonko i jakiś film, hm?
- Dzisiaj?
- Mhm... dzisiaj wieczorem. Pogadamy, pomarudzimy, pozwierzamy się sobie..
- Okej.
- Super... a jutro pójdziesz ze mną na tenisa. - Kuanlin co weekend biega na treningi z tenisa. Raz pojechałem po niego z mamą i muszę przyznać, że naprawdę wymiata.
- Nie umiem grać.
- A od czego ma się starszego brata? Wszystkiego cię nauczę.
- Nie za bardzo wszedłeś w tą rolę?
- Może.. a przeszkadza ci to?
- W sumie to nie. Cieszę się, że cię poznałem. 
- Każda sytuacja ma swoje plusy i minusy Seonho.. Może do mojego ojca też się kiedyś przekonasz..
- Ja..
- On cię bardzo lubi i możesz mi wierzyć, że nie chce zastąpić ci taty.. Chce po prostu, żebyście się ze sobą dogadywali, to wszystko. 
- Przepraszam, że to powiem, ale z początku go nienawidziłem.
- Wiem, domyślam się.
- Ale potem, jak poznałem prawdę... on nie jest niczemu winien.. - spojrzałem na chłopaka, wzdychając - Mogę o coś zapytać?
- Pewnie.
- Co z twoją mamą? - Kuanlin oblizał nerwowo wargi, przenosząc wzrok na panoramę miasta. Czuję, że znowu nieodpowiednio postawiłem pytanie... - Jeśli nie chcesz...
- Nie, w porządku. Ona... miała kochanka, do którego zwiała. Zostawiła nas jak miałem 12 lat. Potem ten gnój kopnął ją w tyłek i chciała wrócić do nas, ale mój ojciec spotykał się już z twoją mamą.. - brunet parsknął śmiechem, kręcąc z niedowierzaniem głową - Ale popieprzona sytuacja. - przełknąłem z trudem ślinę, nie mając pojęcia jak się teraz zachować. Bałem się, że powiem coś, co by go uraziło - Od samego początku starałem się złapać z tobą kontakt, bo wiedziałem, że tylko ty potrafisz mnie zrozumieć. - spojrzałem na chłopaka, czując jak moje serce przyspiesza. Nie mam pojęcia dlaczego jego wyznanie tak na mnie zadziałało. Było to bardzo przyjemne i bolesne jednocześnie - Bardzo mocno bije ci serce. 
- Przestań. - wstałem gwałtownie, czując jak się czerwienię. Dlaczego tak zareagowałem? Co jest do cholery..
- Sorki... nie chciałem cię zawstydzić. Po prostu powiedziałem co czuję.. 
- Wiem, ja... - wziąłem głęboki oddech, odwracając się w kierunku chłopaka - Nie zawiodę cię. - na jego twarzy pojawił się jedynie delikatny uśmiech, który ponownie wprawił moje serce w szybsze bicie.
- Chodź tu. - wylądowałem ponownie w jego ramionach, jednak starałem się przyjąć to na chłodno. Musimy się wspierać i na sobie polegać. Nie powinienem od niego uciekać i czegokolwiek mu odmawiać.

*

                       Przez resztę weekendu nie zamieniłem nawet jednego słowa z mamą. Gdy ją widziałem, od razu uciekałem do pokoju. Może to głupie i dziecinne, ale nie potrafię spojrzeć jej w oczy. W niedzielę byłem też z Kuanlinem na tenisie. Grałem w to cholerstwo pierwszy raz, więc co chwilę byłem wyśmiewany przez chłopaka, ale muszę przyznać, że mimo to bardzo dobrze się bawiłem. Postanowiliśmy, że co weekend będziemy chodzić na treningi razem. Kuanlin ma rację. Potrzebuję czegoś nowego, co zajmie moje myśli. Może tenis to dobry pomysł.
                    Wyszedłem ze szkoły kierując się w stronę parkingu, na którym miał czekać na mnie Kuanlin. Umówiliśmy się, że jak będzie wracać z zajęć to mnie odbierze, pojedziemy na jakieś jedzonko i wrócimy do domu. Nie mogłem się doczekać, a do tego byłem głodny jak diabli. Specjalnie zjadłem w szkole mniejszy lunch, żeby nadrobić podczas obiadu z moim przyszywanym braciszkiem.
- Patrzcie, idzie. - zatrzymałem się gwałtownie, słysząc głos jednego z moich oprawców. Wywinąłem jedynie oczyma, nabierając przy tym dużo powietrza do płuc - Dokąd leziesz pokrako?
- Dajcie mi spokój. - burknąłem chcąc przejść, jednak maturzyści skutecznie mnie zatrzymali - Odwalcie się. 
- Pytam grzecznie, gdzie idziesz..
- A ja ci grzecznie odpowiadam, żebyś się odpieprzył. To już jest naprawdę nudne. - chłopak złapał mnie za mundurek, uderzając moim ciałem o ścianę szkoły.
- Przestaniesz wreszcie pyszczyć sieroto? 
- Nie jestem sierotą.. 
- Nie? A od kogo uciekł ojciec? - wokół mnie zabrzmiało kilka męskich śmiechów. Zagryzłem jedynie wargę, starając się być twardym... naprawdę mam już dość bycia ofiarą.
- Odpieprz się buraku, bo pożałujesz.. 
- Słyszeliście to? - zaśmiał się, przytrzymując mnie jedną ręką - Ty mi grozisz gnojku? 
- Tak, grożę ci... puszczaj.
- Zabawne. - chłopak zamachnął się, wymierzając mi porządny cios w nos. Jęknąłem jedynie, łapiąc odruchowo za bolące, krwawiące miejsce. Na moment mnie zamroczyło, jednak mimo wszystko starałem się wytrzymać, by całkowicie im się nie poddać - Jeszcze raz powiesz coś do mnie takim tonem. 
- Wypad stąd kaleko... nie mamy ochoty cię oglądać. - uniosłem jedynie wzrok, starając się zatamować krew, ale to było niemożliwe.
- No wypad! - sięgnąłem niezdarnie po plecak, będąc na do widzenia popchniętym przez jednego z chłopaków. Niewiele myśląc naciągnąłem rękaw marynarki, przykładając go do nosa... potem będę się martwić o to, jak go doczyszczę. Chciałem jak najszybciej zobaczyć się z Kuanlinem i pojechać do domu, by doprowadzić się do porządku. Boże jak ja się cieszę, że te bezmózgi niedługo kończą szkołę... nareszcie się od nich uwolnię.
- Seonho! Tutaj! - słysząc wesoły głos Kuanlina, spojrzałem w kierunku parkingu, widząc jak ten macha do mnie, sygnalizując tym samym, gdzie jest. Nie chciałem pokazywać mu się w takim stanie, ale nie miałem innego wyjścia - Seonho.. - chłopak podbiegł do mnie, otwierając szeroko oczy.
- Cześć..
- Cześć? Co ci się stało?! 
- Nic.
- Pokaż się do cholery. 
- Auć. - syknąłem, czując płynącą po ustach krew.
- Pochyl się... No pochyl się, słyszysz? - Kuanlin podbiegł do samochodu, wyciągając z niego chusteczki, które po chwili znalazły się przy moim nosie - Kto ci to zrobił?
- Nie ważne.
- Mów. Kto to był? - wyprostowałem się, spoglądając w kierunku bramy szkoły, pod którą stali moi oprawcy. Palili papierosy jak gdyby nigdy nic. Ich rodzice są cholernie bogaci, dlatego czują się tacy bezkarni - To oni, tak?
- Kuanlin, daj spokój.
- To oni się tak nad tobą znęcają? - odwróciłem jedynie wzrok, starając doprowadzić się do normalnego stanu - Seonho, mów..
- Tak. 
- Stój tutaj. - nie zdążyłem nawet nic powiedzieć. Chłopak wyrwał w kierunku grupki, zostawiając mnie w absolutnym osłupieniu.
- Kuanlin.. 
- Który z was zlał Seonho? - pobiegłem za brunetem, czując coraz to mocniej bijące serce.
- A co? 
- Kim ty w ogóle jesteś? 
- Jego bratem.
- Oooo... to nasza pokraka ma braciszka?
- Zapytam ostatni raz... który z was go uderzył?
- Ja... a bo co? - chciałem złapać Kuanlina za płaszcz, ale nie zdążyłem. W jednej chwili chłopak złapał za mundurek dupka, który mnie uderzył, po czym wymierzył solidny cios w jego twarz. Jego koledzy jedynie otworzyli szerzej usta, odsuwając się - Co ty..
- Jeśli choć raz dowiem się, że zrobiłeś mu krzywdę, to przysięgam, że inaczej pogadamy, rozumiesz? 
- Kurwa, ty..
- Pytam czy rozumiesz?! 
- T..tak.. rozumiem.
- Cieszę się. - Kuanlin odwrócił się, obejmując mnie w pasie - Chodź, jedziemy do domu. - byłem w szoku. Zawsze był w moich oczach spokojnym, poukładanym, pełnym manier chłopakiem, a tu proszę... jak trzeba, potrafi nawet uderzyć. Nie sądziłem jednak, że użyje tej siły, by pomóc właśnie mi. Gdy usiedliśmy w samochodzie, Kuanlin spojrzał na mnie w milczeniu, dotykając ostrożnie mojego nosa - Boli jak dotykam?
- Nie.
- To dobrze... nie powinien być złamany. - zaraz po tym sięgnął po kolejną partię chusteczek, wręczając mi je - Wytrzyj buzię. Pojedziemy do domu się ogarnąć i zabiorę cię na obiad. 
- Kuanlin..
- Tak?
- Dziękuję. - brunet westchnął, ponownie na mnie spoglądając.
- Jeśli będzie działa ci się jakakolwiek krzywda, masz mi o tym powiedzieć. Zawsze ci pomogę na tyle, na ile będę potrafił. 
- Dobrze.
- Na pewno? - skinąłem głową, łapiąc go za rękę, którą uderzył chłopaka.
- A ciebie nie boli?
- Nie. - uśmiechnął się lekko, odpalając samochód - Martwię się o ciebie dzieciaku.
- Dlaczego? 
- Bo spotyka cię za dużo złych rzeczy... nie chcę żeby tak było. - spojrzałem jedynie w jego kierunku, czując jak moje serce przyspiesza.
- Powinieneś chodzić do mojej szkoły. 
- Powiedz to mojemu ojcu... Uparł się żebym chodził do szkoły, która jest bliżej domu, bo "na pewno się zgubię". 
- Potrzebuję cię. - na ustach Kuanlina pojawił się ciepły uśmiech. Jego wolna dłoń powędrowała na tył mojej głowy, ostrożnie mnie po niej drapiąc.
- Zawsze jestem do twojej dyspozycji, pamiętaj. Musisz tylko zacząć mówić mi o takich rzeczach. 
- Trafił mi się chyba najlepszy, starszy brat.
- Chyba?
- Na pewno. 
                            Zgodnie z postanowieniem, wróciliśmy po szkole do domu, by się przebrać i w moim przypadku umyć. Potem zjedliśmy dobry obiad w pobliskiej knajpce i wybraliśmy się na rowery, by się trochę odprężyć po ciężkim i pełnym emocji dniu. Wróciliśmy do domu późnym wieczorem. Gdy zostawialiśmy rowery w garażu, Kuanlin spojrzał na mnie, uśmiechając się.
- Idź od razu do łazienki i do łóżka. Jutro masz szkołę.
- Ty też staruchu. 
- Ale ty jesteś młodszy. Potrzebujesz więcej snu.
- Też mi coś. Jestem młodszy tylko o rok.
- A mentalnie? 
- Wal się.. 
- Żartuję. - zaśmiał się, obejmując mnie. Gdy weszliśmy do domu przywitał nas głos jego ojca.
- Jesteście już?!
- Tak! Sorki, że tak późno!
- W porządku! Chodźcie do nas na moment! - spojrzeliśmy jedynie na siebie, wzruszając przy tym ramionami. Ciekawe o co chodzi.
- Pewnie siedzi tam z matką... nie mam ochoty jej oglądać. - szepnąłem, spotykając się z błagalnym spojrzeniem Kuanlina.
- Chodź, proszę cię. Prędzej czy później będziesz musiał z nią pogadać.
- Wolę później.
- Seonho, nie bądź uparty. Zajmie nam to chwilkę. 
- Ale..
- Chodź.. proszę. - wywinąłem jedynie oczyma, idąc do pokoju za "bratem" - Jesteśmy. 
- O proszę, nawet Seonho zaszczycił nas swoją obecnością.
- Tato daj spokój, okej? Mów o co chodzi, bo jesteśmy zmęczeni i chcemy iść do siebie. 
- No już już.. Wymyśliliśmy z twoją mamą Seonho, że pojedziemy na weekend na Jeju. Co wy na to? 
- Dla mnie super.
- Że niby rodzinny wypad, tak? - burknąłem spoglądając na zmieszaną mamę.
- W końcu będziemy mieć czas, żeby wyjaśnić sobie parę spraw. Twoja mama wspominała, że lubisz takie wypady za miasto.
- Tak, jeśli towarzystwo dopisuje.. 
- Uparty z ciebie dzieciak.
- Może... ale spoko, niech wam będzie. Pojadę z wami. 
- Bardzo się cieszę. O której kończycie w piątek szkołę? 
- Ja o 14-tej.
- A ja o 15-tej. - westchnąłem, spoglądając ostentacyjnie na telefon - Jest późno... mogę już iść?
- Tak, uciekajcie już. - gdy odwróciłem się w kierunku schodów, usłyszałem głos mamy.
- Seonho. - gdy na nią spojrzałem, poczułem koszmarne kłucie w sercu - Śpij dobrze skarbie. 
- Dobranoc.. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, znikając na schodach. Weekend spędzony na Jeju? Brzmi super. Idealny moment, by porozmawiać i wyjaśnić sobie kilka spraw? To już mniej mi się podoba, ale może ojciec Kuanlina ma rację. Zobaczymy.. Póki co muszę przygotować się psychicznie na kolejny dzień w szkole. Do weekendu zostało jeszcze dużo czasu...




~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tylko Ty~cz.3 [Seonho&Kuanlin]

cz.1 cz.2

             
                                Nie odzywałem się przez ostatnie dwa miesiące, gdyż moje życie przeszło kompletny armagedon. Do mnie i mojej mamy wprowadził się jej facet z tym całym Kuanlinem. Przez pierwszy miesiąc kłóciłem się o to z mamą każdego dnia. Teraz szczerze mówiąc kompletnie mi to wisi. Facet mojej mamy jest mi kompletnie obojętny... i tak mi nie zastąpi ojca, a ja na pewno nie dam się omamić. Co do Kuanlina... dupek stara się mnie zagadywać i łapać ze mną jakiś kontakt, ale skutecznie go omijam. Jak już na siebie wpadniemy, to zwykle się kłócimy, albo robimy sobie na złość. Ostatnio tak mu napyskowałem, że nie wytrzymał i przyciął mi szufladą palce. Oczywiście potem przepraszał, ale co z tego? Skutecznie się odegram, czekam tylko na odpowiedni moment.
                               Siedzieliśmy przy stole, jedząc pseudo rodzinną kolację. Staram się już podczas tych wspólnych posiłków jakoś zachowywać, mimo że wewnętrznie gotuje się we mnie z każdej możliwej strony.
- Skarbie, nie mlaskaj. - spojrzałem na mamę, biorąc przy tym głęboki oddech.
- Okej, nie będę. Chociaż do tej pory ci to nie przeszkadzało. - zerknąłem na Kuanlina wpatrującego się we mnie z cwaniackim uśmiechem.
- I proszę cię, wyprostuj się. Zobacz jak Kuanlin się zachowuje. - z trudem powstrzymywałem się przed powiedzeniem czegoś niestosownego. Mimo to wyprostowałem się, nie odrywając przy tym wzroku od chłopaka.
- Sporo podróżowaliśmy, stąd Kuanlin zna różnego rodzaju maniery. - wtrącił jego ojciec - Uczy się ich z innych kultur. 
- O właśnie, Kuanlin. Może opowiesz Seonho o swoich podróżach? Jest bardzo ciekawy świata, tylko..
- Nie potrzebuję jego niezwykłych historii, naprawdę. - burknąłem kontynuując jedzenie.
- Mogę pokazać ci parę rzeczy jeśli chcesz. - uniosłem niechętnie wzrok na nastolatka, ostentacyjnie przy tym mlaszcząc - Ta... przede wszystkim powinieneś zdjąć łokcie ze stołu i... i ta noga.. nie powinieneś dusić nią żołądka. - zawsze jem z jedną nogą na krześle, ale mniejsza z tym - I to mlaskanie... wiem, że w Korei jest to przyjęte, ale na zachodzie..
- Czy ja do cholery jasnej mówię ci jak masz jeść? - oburzyłem się, odkładając gwałtownie pałeczki na stół - Jestem w swoim domu, nie wpieprzaj się w mój talerz, okej?
- Seonho, zachowuj się. - pouczyła mnie mama, jednak olałem jej uwagę.
- Jesteś tu gościem, powinieneś dostosować się do nas, a nie jeszcze mnie pouczać. - wstałem od stołu, idąc pospiesznie do swojego pokoju.
- Seonho! 
- Spokojnie, ja z nim pogadam. - wbiegłem do pokoju, trzaskając mocno drzwiami. Mam dość tego dupka. Mądrzy się jakby był Bóg wie kim, a mama świata poza nim nie widzi - Hej..
- Wyjdź stąd.
- Sorki, nie chciałem cię urazić.
- Ale uraziłeś.. Non stop robisz ze mnie idiotę. - spojrzałem na Kuanlina, z trudem powstrzymując się przed tym, by się przed nim nie rozpłakać - Ciągle schodzę ci z drogi. Nie zaczepiam nie, nie prowokuję... Co ja ci człowieku zrobiłem?! 
- Ej nie krzycz.. pogadajmy.
- Nie będę z tobą gadać... wyjdź już stąd. 
- Seonho.. wiem, że między nami nie zbyt ciekawie, ale..
- I już nie będzie. Wypad. - chłopak westchnął dość ciężko, idąc powoli do drzwi.
- Szkoda, że nie chcesz się ze mną dogadać.
- Nie żartuj. Jesteś ostatnią osobą, z którą chcę mieć jakikolwiek kontakt.
- No cóż... nie mogę cię do tego zmusić. - co za palant. Mam ochotę wykląć go i ten przeklęty związek mojej mamy z jego ojcem. Moje życie powoli wychodziłoby na prostą, gdyby nie ta dwójka...

*

                     Stałem w łazience, szykując się powoli do spania. Owinięty w biodrach ręcznikiem, myłem zęby patrząc się na swoje lustrzane odbicie. Znowu miałem kilka siniaków na twarzy przez starszych ode mnie imbecyli, którzy upatrzyli mnie sobie na swoją ofiarę. Moja mama już macha na to ręką. Odkąd wprowadził się do niej jej fagas, zwraca uwagę tylko i wyłącznie na niego. Plus jest taki, że mogę wychodzić z Minhyunem na imprezy i wracać w środku nocy, a ona nawet tego nie zauważy. Jedyną osobą w tym domu, która się o mnie chyba martwi, jest właśnie Kuanlin. Za każdym razem jak wracam późno, z nowym siniakiem czy smutny, pyta się mnie, co się stało. Cóż... to nie zmienia faktu, że i tak go nie lubię i przyjaciółmi na pewno nie zostaniemy.
- O.. sorki. - odwróciłem się gwałtownie, widząc stojącego w drzwiach Kuanlina. Wyplułem pospiesznie pastę do zlewu, ponownie się najeżając.
- Nie umiesz pukać?!
- Przeprosiłem.. przecież nie jesteś nagi.
- Właśnie, że jestem! Naucz się wreszcie pukać, to nie pierwszy raz! 
- Dobra, wyluzuj... już wychodzę. - chłopak wyszedł, zamykając za sobą drzwi. Burknąłem za nim kilka nieprzyjemnych słów, zbierając się w pośpiechu do wyjścia. Ja nigdy nie nauczę się, by zamykać drzwi na klucz, a ten drań nigdy nie nauczy się pukać. Do tej pory nie musiałem zamykać drzwi, bo rodzice korzystali z łazienki znajdującej się na dole domu. Ta, która jest na górze, była w pełni moja, nie zmienię tak szybko nawyków - Dłużej się nie dało? - burknął Kuanlin, gdy otworzyłem drzwi łazienki.
- Coś ci nie pasuje? Przypominam, że na dole też jest łazienka.
- Ale ta mi bardziej pasuje.
- To przyzwyczaj się, że będziesz musiał na nią dłużej czekać. - uśmiechnąłem się cwaniacko, idąc w stronę swojego pokoju. Brunet mimo to nadal stał oparty o barierkę schodów, uważnie mi się przyglądając - Dopiero co ci się spieszyło... No na co tak patrzysz?
- Nie wiem komu bardziej robisz na złość... mi czy sobie?
- Co?
- Jesteś strasznie uparty. Jakbyś odpuścił, żyłoby ci się znacznie lepiej.
- A możesz mnie nie pouczać?
- Mogę... ale chcę żeby wreszcie coś do ciebie trafiło. 
- O co ci znowu chodzi? Zajmij się wreszcie sobą. 
- Po prostu jesteś nadymanym, zapatrzonym w siebie i swoje nieszczęście cymbałem... Nie tylko ty masz źle w życiu, wiesz? 
- Ty..
- Przestań obwiniać o wszystko cały świat.. naucz się, że teraz właśnie tak będziemy żyć. - warknął Kuanlin, robiąc krok w kierunku łazienki. W tym samym jednak momencie, tak bardzo się we mnie zagotowało, że niewiele myśląc pchnąłem go z bara. Nie sądziłem jednak, że chłopak straci równowagę i sturla się po schodach na sam dół.
- Kuanlin.. 
- Co to było? - usłyszałem zaniepokojony głos faceta mojej mamy. Po chwili wbiegł do przedpokoju z moją mamą, która w jednej chwili wpadła w histerię na widok nieprzytomnego bruneta - Synu!
- Jest nieprzytomny.
- Dzwonię po karetkę, tylko go nie ruszaj. 
- Ale..
- Nie ruszaj, może być połamany! - mimo ogromnego strachu, zbiegłem po schodach, klękając gwałtownie obok chłopaka.
- Kuanlin. - poklepałem go po twarzy, ignorując wcześniejszy zakaz jego ojca - Nie rób sobie jaj.. - moje serce biło jak szalone, a oczy powoli zachodziły łzami. Byłem przerażony. Co jeśli go zabiłem? Nie chciałem przecież go skrzywdzić do cholery - Kuanlin! 
- Seonho, widziałeś co się stało? - zapytała mama, nie odrywając przy tym wzroku od nieprzytomnego chłopaka.
- N..nie.. słyszałem tylko huk.. 
- Boże, jak on to zrobił.. Żeby tylko nic mu się nie stało. - zacisnąłem powieki, czując spływającą po policzku łzę. A jeśli połamałem mu kręgosłup? Boże, nigdy bym sobie tego nie wybaczył. Nie cierpię go, ale nigdy nie zrobiłbym mu tak ogromnej krzywdy.
- Mamo... nic mu nie będzie, prawda?
- Nie wiem skarbie, miejmy nadzieję, że nie. 
- Karetka już jedzie. - powiedział swoim łamanym koreańskim ojciec chłopaka, dokładnie go oglądając - Widziałeś, co się stało? - zaprzeczyłem skinieniem głowy, po czym wstałem gwałtownie, wychodząc przed dom. Nie byłem w stanie siedzieć przy nieprzytomnym Kuanlinie i ciągłych pytaniach dorosłych. Jak się obudzi, na pewno powie rodzicom, że to moja sprawka, ale szczerze mówiąc mam to gdzieś. Mam nadzieję, że to skończy się jedynie na wielkim strachu i siniakach.

*

                          Gdy karetka zabrała Kuanlina do szpitala, wszyscy wpakowaliśmy się do samochodu, jadąc zaraz za nimi. Milczałem całą drogę i połowę nocy, którą spędziliśmy na korytarzu. Co chwilę do sali, w której leżał, dochodzili nowi lekarze. Każdy mówił coś innego, każdy z nich badał chłopaka pod innym kątem, a ja w tym wszystkim czułem się jakbym czekał na najgorszy możliwy wyrok. 

                      Poszedłem do szpitalnej knajpki po trzy kawy. Dochodziła czwarta nad ranem... nasi rodzice musieli iść dziś do pracy, a ja teoretycznie do szkoły, ale doszedłem do wniosku, że nie wyjdę stąd, dopóki nie dowiem się, co się dzieje z tym baranem. Bez najmniejszego słowa wręczyłem dorosłym kubki z kawą, po czym usiadłem pod ścianą, w milczeniu wpatrując się w parującą ciecz. Wtedy też usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi. Uniosłem gwałtownie głowę, widząc jak ojciec Kuanlina podchodzi do lekarza, który się nim zajmował. 

- Co z nim?

- Na szczęście wszystko z nim w porządku. Ma kilka krwiaków, ale nic poważniejszego się nie stało. - słysząc te słowa, poczułem jak z mojego serca spada ogromny kamień. Nigdy w życiu nie czułem tak wielkiej ulgi. 

- Boże, jakie szczęście.

- Możemy do niego wejść?

- Prosił żeby do sali wszedł jego brat. - otworzyłem szerzej oczy, czując na sobie spojrzenia naszych rodziców - To ty, prawda? - skinąłem głową, odstawiając niepewnie papierowy kubek - Zapraszam. - brat? W tamtym momencie niewiele o tym myślałem. Nie jesteśmy braćmi, nigdy nie byliśmy i nie będziemy, ale przez szok i dość spory stres, nie potrafiłem niczego powiedzieć. Pewnie mnie zjedzie od góry do dołu albo zagrozi, że powie o wszystkim rodzicom. W sumie należy mi się. Wolę żeby to mama prawiła mi kazania niż on. Jest tylko rok ode mnie starszy, a uważa się za Bóg wie kogo. Wszedłem niepewnie do sali, widząc leżącego w łóżku chłopaka, który wpatrywał się we mnie słabymi, przekrwionymi oczyma. Mimo nienawiści, którą go darzę, było mi go teraz szkoda... - Tylko nie rozmawiajcie za długo. Twój brat musi odpoczywać. - skinąłem głową, widząc jak mężczyzna zasuwa za sobą drzwi. 

- Chodź tu dupku. - usłyszałem słaby głos bruneta, po którym znów przeniosłem na niego wzrok - Podejdziesz? - zgodnie z jego sugestią podszedłem do łóżka, głęboko przy tym wzdychając.
- Przepraszam... nie miałem pojęcia, że to tak się skończy. - oczy Kuanlina jedynie szerzej się otworzyły, a na jego ustach pojawił się lekki uśmiech.
- Wow.. nie sądziłem, że kiedykolwiek usłyszę od ciebie takie słowa. 
- Nie żartuj... to mogło się skończyć tragicznie..
- Ale się nie skończyło. - brunet jęknął, przekręcając się niezdarnie na bok - Widzę za to, że ciebie męczą wyrzuty sumienia. 
- Może.. - chłopak ponownie się uśmiechnął, wyciągając rękę w moim kierunku.
- To może wreszcie zakończymy tą bezsensowną wojnę? Zgoda?
- Nie wiem..
- Seonho.. to nie zależy od nas. Niczego z tym nie zrobimy. Nasi rodzice będą ze sobą, czy nam się to podoba czy nie.. Twój tato niestety nie wróci, moja matka... moja matka też nie. - burknął, opuszczając rękę - Dlatego musimy to jakoś zaakceptować i starać się dogadać. - przełknąłem z trudem ślinę, przytakując.
- Zgoda, spróbujmy. - usiadłem na łóżku, wbijając wzrok w posiniaczoną twarz Kuanlina - Bardzo cię boli? 
- Bardzo... Jak stąd wyjdę to się odegram. 
- Schodów nie przebijesz. - szepnąłem z lekkim uśmiechem, czując jednak koszmarne wyrzuty sumienia - Przepraszam.
- Daj spokój, to był wypadek... Ja cię wepchnę pod samochód. 
- Zasłużyłem.
- No weź... serio cię o nic nie winię, przecież żartuję. 
- Przegiąłem. Powiem naszym rodzicom, że to moja wi..
- Zamknij się. Potknąłem się o ten dywanik, który leży na górze. W sumie często o niego zahaczam. - przeniosłem wzrok na Kuanlina, nabierając przy tym dużo powietrza do płuc. Jego twarz wyglądała fatalnie. Była cała posiniaczona i nie mogłem dopuścić do siebie myśli, że to ja doprowadziłem go do takiego stanu.
- Dlaczego to robisz?
- Ale co?
- Bronisz mojego tyłka.. dlaczego?
- Bo cię lubię. - chłopak westchnął, sięgając posiniaczoną ręką po stojącą na szafce wodę - Mam tutaj tylko ciebie. - te słowa uderzyły we mnie z ogromną siłą i w jednej chwili dały bardzo dużo do myślenia. Fakt, pojawił się w moim życiu dość niespodziewanie i sporo w nim namieszał, ale w jednym ma rację. To co się dzieje, to sprawa tylko i wyłącznie naszych rodziców, w której nie mamy nic do powiedzenia. Możemy się z tym zgadzać lub nie, ale tylko i wyłącznie między sobą. A w tym wszystkim powinniśmy właśnie trzymać się we dwójkę.
- Daj, pomogę ci. 
- Dam radę.
- Daj. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, pomagając mu się napić. Może to głupie, ale czuję ogromne wyrzuty sumienia. Ostatni raz czułem się tak paskudnie po śmierci taty... nie sądziłem, że to wstrętne uczucie jeszcze kiedykolwiek do mnie wróci.

*

- Jesteś głodny? 
- Jak cholera. - spojrzałem na siedzącego na fotelu Kuanlina, wpatrującego się beznamiętnie w telewizor. Był piątkowy wieczór. Rodzice wyszli na randkę, a nas zostawili samym sobie. Na szczęście ostatnio się ze sobą dogadujemy, więc nie mieli obaw, że znowu któryś z nas się poważnie uszkodzi. Wprawdzie nie zwierzamy się sobie, ani nie jesteśmy nie wiadomo jak bliskimi przyjaciółmi, ale nasze relacje są naprawdę bardzo fajne... faktycznie jak bracia - Zamawiamy coś?
- Może sami coś zrobimy?
- Chce ci się? 
- No... gotowanie zbliża. 
- Brzmisz jak gej. 
- Wal się. - zaśmiał się, rzucając we mnie poduszką - Chodź, bo zaraz umrę z głodu. 
- O... to poczekajmy jeszcze godzinę.
- Boże, jaki z ciebie dupek. - Kuanlin rzucił się na mnie, solidnie mnie przy tym łaskocząc.
- Przestań! No przestań, mówię! 
- Masz mi jeszcze coś do powiedzenia, gnojku?!
- Puuuuuść! - pisnąłem kopiąc go w tyłek - Dobrze ci tak. - dodałem śmiechem, jednak jak zobaczyłem, że ten szykuje się do kolejnego ataku, ruszyłem w podskokach w kierunku kuchni - Dobra, jestem w kuchni. Nie możesz mi już nic zrobić. 
- Przynajmniej już wiem, że masz łaskotki.
- Nie mam... tylko się zgrywałem.
- Jasne.. mam to sprawdzić? 
- Nie, wal się. 
- No właśnie. - zaśmiał się, zaglądając do lodówki - Hmm... japchae? 
- Oo super. 
- To ty kroisz warzywa, a ja mięso. 
- Mam coś kroić? 
- No wiesz... wypadałoby. - nigdy nie potrafiłem obchodzić się z nożem. Nie rozumiem całej tej filozofii krojenia i posługiwania się tym przeklętym narzędziem. Zawsze w moim przypadku kończyło się to zranionymi palcami i plastrami - Trzymaj. - chłopak położył na blacie kilka warzyw, po czym sięgnął po nóż, wręczając mi go - Bierz się za robotę, a ja zajmę się mięsem i makaronem. - skinąłem jedynie głową, udając, że mam jakiekolwiek pojęcie o powierzonym mi zadaniu. Słyszałem za plecami jak Kuanlin sprawnie kroi mięso, coś sobie w międzyczasie podśpiewując - Jak ci idzie?
- Super. 
- Pamiętaj, że to musi być cienko pokrojone. - brunet stanął za mną, na co ja zamknąłem jedynie oczy z zażenowania. Czułem na karku jego ciepły, miarowy oddech i mimo iż nie jesteśmy braćmi, domyślałem się o czym teraz myśli - Czemu nie zacząłeś?
- Boję się posługiwać tym cholerstwem.
- No co ty... dlaczego? - byłem pewien, że mnie wyśmieje. Ten jednak zapytał mnie o to z całkowitą powagą.
- Zawsze miałem poranione do krwi palce. Wiem, że to głupie, ale..
- Przestań. Dawaj, nauczę cię. 
- Jak?
- Trzymaj ten nóż. - chwyciłem za nóż, czując jak Kuanlin staje za mną, łapiąc za moją dłoń, w której trzymałem wspomniany wcześniej przyrząd. Nie wiem dlaczego, ale czując jego przylegające do moich pleców ciało, poczułem jak automatycznie się spinam - Ostrożnie zaczniemy teraz kroić. 
- To głupie. - zaśmiałem się nerwowo, choć wcale tak nie uważałem. To że mi pomagał przezwyciężyć swego rodzaju lęk, było bardzo miłe z jego strony. Po prostu jedyną osobą, z którą byłem do tej pory tak blisko, był Minhyun. Krępuje mnie jego bliskość.
- Czemu uważasz, że to głupie? Powoli cię wszystkiego nauczę. 
- No dobrze... tylko powoli. - chłopak bardzo powoli i cierpliwie pokazywał mi co i jak należy zrobić. Z każdym kolejnym ruchem, jego dłoń zaciskała się na mojej coraz bardziej, a ja czułem jak po całej długości moich pleców, spływa chłodna strużka potu.
- Dasz radę sam?
- T.. tak... myślę, że tak. 
- No to działaj. - ojeju, jakie to było zawstydzające. Po przygotowaniu japchae, usiedliśmy znowu w salonie, zajadając się parującymi pysznościami - Mmm... dobre, co?
- Super. Nie wiedziałem, że tak dobrze gotujesz. 
- Nie przesadzaj. - zaśmiał się, wciągając po chwili makaron. Upiłem kilka łyków soju, które wyjęliśmy z lodówki, przyglądając się uważnie brunetowi.
- Skąd w ogóle znasz tak dobrze koreański?
- Uczę się go od kilku lat. 
- Serio? A skąd to zainteresowanie? 
- Kocham uczyć się języków. Chcę ich znać jak najwięcej.
- Ooo... jakie już znasz?
- Chiński, koreański i angielski. 
- Wow.. zazdroszczę.
- Jeśli chcesz, mogę cię pouczyć. 
- Poważnie?
- Pewnie.. żaden problem. - uśmiechnąłem się, ładując kolejną porcję jedzenia do buzi.
- A twój tata? Też nie najgorzej radzi sobie z koreańskim. 
- Zaczął się uczyć dla twojej mamy. - odchrząknąłem, odkładając pałeczki do miski.
- Nauczył się go w kilka miesięcy? 
- Miesięcy? - Kuanlin spojrzał na mnie, po chwili odkładając na stół swój talerz - A to ty nic nie wiesz.. 
- Ale... o czym nic nie wiem?
- Nie powinienem się w to wtrącać.
- Kuanlin.. - złapałem chłopaka za nadgarstek, wpatrując się w jego wielkie, czarne oczy - Jest coś, czego nie wiem o naszych rodzicach, tak?
- No... powiedzmy.
- Kuanlin..
- Dobra, słuchaj. - chłopak westchnął, odwracając przy tym wzrok - Oni.. oni znają się już kilka lat. Pracują w tej samej branży i poznali się na jakimś szkoleniu w Pekinie.
- Co..
- I... o ludu.. - czułem, że to co mi powie, bardzo mi się nie spodoba - No... jestem dość blisko z ojcem i powiedział mi o twojej mamie. Znaczy.. że poznał bardzo inteligentną i..
- Dobra, mniejsza z tym.. o co chodzi?
- Mówił o niej jak nakręcony.. Kiedyś wziąłem jego telefon, bo chciałem coś sprawdzić i... był w nim sms od twojej mamy..
- Co w nim było? I kiedy to do cholery było?
- Ja wiem... Może ze trzy lata temu. Nie, nie powinienem ci o tym mówić.. 
- Kuanlin, za moment stracę cierpliwość.
- Dobra... przespali się wtedy ze sobą.. Przykro mi, nie powinieneś się o tym dowiedzieć, zwłaszcza, że twój tata.. - poderwałem się z kanapy, wywracając przy okazji całą zawartość miski na dywan - Seonho, czekaj. - wybiegłem tylnym wejściem do ogrodu, starając się uspokoić i pozbierać myśli. Moja mama znała ojca Kuanlina już kilka lat temu? Przespała się z nim na szkoleniu trzy lata temu, a tato rok później zginął w wypadku... zdradzała go. Okłamywała nas wszystkich, udając przy tym wierną, kochającą żonę i matkę. Boże, nienawidzę jej! - Seonho.. 
- Zostaw. - odepchnąłem chłopaka, jednak ten chwycił mnie mocno za nadgarstek, mocno mnie przy tym przytulając - Zostaw mnie! - nie wytrzymałem. Zacząłem płakać jak głupi, aż było mi wstyd.
- Nie płacz.
- To chore!
- Są dorośli..
- Właśnie! Więc moja matka powinna myśleć jak osoba dorosła! Była wtedy z moim ojcem!
- Nie krzycz. - wylądowałem ponownie na klatce piersiowej starszego chłopaka. Chwyciłem go odruchowo za koszulkę, zanosząc się przy tym łzami. Kierowała mną taka nienawiść i smutek, jak nigdy dotąd. W życiu nie spodziewałbym się takiej podłości po własnej matce, którą jak sądziłem, znam jak własną kieszeń... ale się pomyliłem - Jak się uspokoisz, to porozmawiamy. - szepnął, drapiąc mnie po głowie. Jak mam się uspokoić po takiej informacji? Byłem cały czas okłamywany... I jeszcze po śmierci taty od razu niemalże wyjechała na Tajwan... Teraz wszystko zaczyna mi się układać.
- Nienawidzę jej. 
- To twoja mama..
- Nie.. - uniosłem wzrok na chłopaka, z trudem łapiąc oddech - W tym momencie nie mam już nikogo. 






~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tylko Ty~cz.2 [Seonho&Kuanlin]

cz.1

                Przeciągnąłem się, widząc leżącego obok mnie Minhyuna z książką w ręku. Zostałem u niego na noc. Rozmawialiśmy przez bardzo długi czas, co bardzo mi pomogło. Minhyun rozumie mnie jak nikt inny i zawsze wie, co mi doradzić.
- Oo dzień dobry. - westchnąłem jedynie, przekręcając się na bok.
- Cześć. - burknąłem zaspanym głosem, zamykając ponownie oczy.
- Jak tam?
- W porządku.
- Wyspałeś się?
- Mhm. 
- Mhm... ktoś chyba nie ma humorku.
- A daj spokój Hyung. - położyłem się na plecach, unosząc wzrok na przyjaciela - Nie uśmiecha mi się powrót do domu.
- Nie wyganiam cię... ale wiesz, że prędzej czy później będziesz musiał porozmawiać z mamą. 
- Wiem... niestety to wiem. 
- To co? Zrobić ci śniadanie? 
- Y y... nie jestem głodny. 
- Od wczoraj nic nie jadłeś.
- To nic... naprawdę nie mam ochoty. 
- Oj dzieciaku. - chłopak westchnął, odkładając książkę na szafkę nocną - Mówiłem ci... postaraj się zrozumieć w tym wszystkim swoją mamę. 
- Nie gadajmy już o tym... poza tym znasz moje zdanie. 
- Tak... tylko to, że znalazła sobie faceta po dwóch latach...
- Dość, proszę cię. - usiadłem gwałtownie, nabierając przy tym powietrza do płuc.
- Seonho... powiedz mi chociaż, co teraz zamierzasz.
- Nic, nie wiem... nie mam pojęcia. Boję się tego wszystkiego. - Minhyun usiadł obok mnie, klepiąc mnie po plecach.
- Będzie dobrze dzieciaku... tylko musicie to jakoś na spokojnie przetrawić. 
- Ona tą wiadomością wywróciła całe moje życie do góry nogami. A po śmierci ojca było wystarczająco już pogmatwane. 
- Pamiętaj młody, że nic nie dzieje się bez powodu... Twoja mama też potrzebuje miłości i szczęścia. 
- Ja też. - spojrzałem na przyjaciela, głęboko przy tym oddychając - A teraz to stracę.
- Dlaczego tak myślisz?
- Bo mama w pełni skupi się na tym dupku. 
- Na pewno tak nie będzie.
- Ta..
- A ten chłopak? Może jakoś się z nim dogadasz?
- Nie żartuj... wczoraj na wstępie rzuciliśmy się sobie do gardeł.
- Mhm... obaj? Czy tylko ty jemu? 
- Oj... nie ważne.
- No właśnie. Wiem, że to ciężkie, ale spróbuj na wstępie dogadać z się z nim. Zwłaszcza, że mówisz, że chyba nie jest zbyt wiele od ciebie starszy.
- Tak mi się wydaje.
- No widzisz... zajmij się nim, a potem spróbujesz z tym jego ojcem. 
- Nie wiem, czy chcę..
- Prędzej czy później będziesz musiał. - westchnąłem, wstając z łóżka, po czym podszedłem do okna, otwierając je. Czułem, że potrzebuję świeżego powietrza, by otrzeźwić trochę umysł - To co? Może chociaż kawka? 
- Kawka może być.
- Okej, moment. - Minhyun wyszedł z pokoju, zostawiając mnie samego. Sięgnąłem po swój telefon, włączając go. Wczoraj, gdy tylko wyszedłem z domu, od razu go wyłączyłem, by nikt nie zawracał mi głowy. I było tak, jak myślałem. Po chwili mój telefon zasypała masa wiadomości i nieodebranych połączeń od mamy.
<- Seonho, gdzie jesteś?
<- Wróć do domu, proszę cię.
<- Seonho, wszystko w porządku? Odpisz, proszę
<- Wiem, że popełniłam błąd, ale błagam Cię, daj mi znać, że wszystko z Tobą okej
-> Żyję, nic mi nie jest 
Odpisałem od niechcenia, rzucając telefon na łóżko. Nie mam pojęcia, co robić. Minhyun radził mi, by porozmawiać spokojnie z mamą, wysłuchać jej, a potem starać się poznać tego dupka, z którym się wczoraj pokłóciłem. Nie chcę go poznawać, po co? Wystarczy, że go zobaczyłem i już wiem, że jest skończonym kretynem, z którym nie chcę mieć nic do czynienia. To, że nasi rodzice są razem, nie oznacza, że nagle mamy zostać najlepszymi przyjaciółmi. To się z pewnością nigdy nie wydarzy.

*

                            Wróciłem do domu późnym wieczorem. Dochodziła 21-ta i miałem szczerą nadzieję, że moja mama nie poruszy już dzisiaj tematu swojego pieprzonego kochanka, ale oczywiście byłem w błędzie.
- Seonho. - odwiesiłem kurtkę na wieszak, widząc wchodzącą do przedpokoju mamę - Wreszcie wróciłeś.
- Pisałem ci, że nic mi nie jest. 
- Gdzie byłeś?
- Co za różnica?
- Seonho.. - narzuciłem torbę na ramię, idąc z nią w kierunku schodów - Hej. - zatrzymałem się, głęboko przy tym wzdychając - Musimy porozmawiać, zdajesz sobie z tego sprawę?
- Niestety. 
- Chodź. - poszedłem z mamą do salonu, widząc jak ta siada na kanapie - Nie usiądziesz?
- Postoję. 
- Skarbie, posłuchaj mnie... 
- Zamierasz z nim być?
- Tak... chcę z nim być, bo go kocham. - parsknąłem śmiechem, odwracając przy tym głowę.
- A tata?
- Seonho, taty już nie ma..
- Aaa no tak, to wszystko tłumaczy. Czy ty go w ogóle kiedykolwiek kochałaś?
- Co to za pytanie? Oczywiście, że go kochałam i nadal go kocham..
- Dziwnie to okazujesz.
- Po prostu chciałabym być znowu szczęśliwa.. A Chiawei mi to zapewnia.
- Zrzygam się.. 
- Seonho, co z tobą?! 
- Po prostu nie podoba mi się to, co robisz! I zapewniam cię, że nigdy nie zaakceptuję ani tego faceta, ani jego pieprzonego syna! Nie prosiłem cię o ojczyma, a tym bardziej brata!
- Nie tak cię wychowałam Seonho..
- No tak... przykro mi, że cię znowu rozczarowałem. - ruszyłem w kierunku pokoju. Miałem rozmawiać z nią spokojnie, ale ta sytuacja jest ponad moje siły. Nie potrafię po prostu jej zrozumieć, a tym bardziej zaakceptować tego, co robi. To wychodzi już ponad moje wszelkie wyobrażenia.
                   

*

                       Wstałem dziś wyjątkowo wcześnie. Nie mogłem zasnąć w nocy, bo cały czas myślałem o sytuacji, która miała miejsce w ten weekend. Za każdym razem, jak już myślałem, że poukładałem sobie wszystko w głowie, nachodziło mnie jakieś "ale", które uderzało we mnie z ogromną siłą. Z drugiej strony i tak niczego z tym nie zrobię. Moja mama jest dorosła i zrobi, co zechce. Przecież nie będzie w tej kwestii liczyć się z moim zdaniem, czego cholernie żałuję. 

- Ej Seonho! - szedłem spokojnie szkolnym korytarzem, gdy usłyszałem głos jednego z chłopaków, którzy zrobili sobie ze mnie kozła ofiarnego. Łażą za mną, prześladują, grożą, zastraszają, naśmiewają się... Z początku niesamowicie to przeżywałem, ale z czasem człowiek jest w stanie uodpornić się na wszystko. Upatrzyli sobie mnie już w pierwszym tygodniu szkoły. Od tamtego momentu nie dają mi spokoju i świetnie się bawią moim kosztem. Ignoruj... po prostu ignoruj - Mówię do ciebie! - trzech chłopaków podbiegło do mnie, łapiąc mnie za mundurek.

- Ogłuchłeś? 

- Spieszę się na lekcje. - wydyszałem, starając się wyrwać. Mam już tego dość. Nie dość, że te bezmózgi pastwią się nade mną od prawie dwóch lat, to jeszcze ta sytuacja w domu.. 

- Zaraz możesz popędzić gdzieś indziej. 

- Znajdźcie sobie wreszcie inną rozrywkę. To już jest nudne. - burknąłem, czując silne kopnięcie w kostki, przez które wywróciłem się na środku korytarza. Złapałem się za nie, zaciskając przy tym powieki z bólu. Ile można znosić te ciągłe upokorzenia..
- Pożałujesz tych słów, gnojku.
- Policzymy się po lekcjach. - warknęli, oddalając się w kierunku swojej klasy. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że nie mam w szkole ani jednego kolegi. Nikogo, kto by chciał mi pomóc. Zawsze jak te barany się nade mną znęcają, jestem w tym wszystkim sam. Już się nie mogę doczekać, kiedy wreszcie skończę liceum i uwolnię się od tego wszystkiego.
                   Po skończonych ośmiu lekcjach, wyszedłem ze szkoły, kierując się w stronę przystanku. Marzyłem o tym, by wrócić wreszcie do domu i się położyć. Ten dzisiejszy dzień był dla mnie wyjątkowo męczący. Może dlatego, że nie byłem w stanie zasnąć w nocy. Gdy wyszedłem z terenu szkoły, ujrzałem stojących w dość wąskiej uliczce, trzech trzecioklasistów, którzy za cel życiowy obrali sobie uprzykrzanie mi życia.
- No jesteś. - wywinąłem jedynie oczyma, chcąc przejść, jednak chłopak gwałtownie mnie zatrzymał, wydmuchując ohydny dym papierosowy, prosto na moją twarz.
- Zabieraj to. - burknąłem, wytrącając z jego dłoni papierosa, co ewidentnie go rozzłościło.
- Posłuchaj mnie gnojku. - warknął ciskając mną o ścianę budynku - Ostatnio pozwalasz sobie na zbyt wiele.
- Mhm... nie będę całe życie waszym popychadłem. 
- Uuu pyskaty.
- Rodzice cię nie nauczyli szacunku do starszych?
- Widocznie nasz Seonho wciąż się rozwija, a tatuś nie zdążył nauczyć go dobrych manier. - poczułem kłucie w sercu i towarzyszący mu ogromny gniew.
- Nie macie prawa mówić czegokolwiek o moim ojcu. - szarpnąłem się, jednak nie miałem szans uwolnić się z uścisku tych idiotów.
- Patrzcie jaki rycerzyk. 
- Aż tak bardzo boli cię temat twojego ojca?
- Zamknij się! - zaczęli się perfidnie śmiać... Czułem ogromną niemoc. Jakakolwiek wzmianka o moim tacie rani mnie bardziej niż przemoc fizyczna.
- Na miejscu twojego starego, też wolałbym przejść na tamten świat, niż bujać się z takim pieprzonym nieudacznikiem, jak ty. - tego już za wiele. Wyrwałem się z uścisku chłopaka jednym, zwinnym ruchem, po czym bez chwili namysłu uderzyłem go z pięści w twarz.
- Stul ten pysk, nie dociera?! - po chwili bardzo tego pożałowałem. Jego dwóch bezmózgich kolegów rzuciło się na mnie, okładając mnie pięściami. Po solidnym uderzeniu w oko, tak bardzo mnie zamroczyło, że przez moment nie wiedziałem, co właściwie się dzieje. Było mi wszystko jedno. Starałem się po prostu ochronić dobre imię mojego taty...
- Dobra już... Słyszycie? Spadamy, bo ktoś nas złapie. 
- Mam ochotę zatłuc gnojka.
- Spadamy powiedziałem! Jeszcze nie raz oberwie! - osunąłem się na zimny beton, krzywiąc się z bólu. Za każdym razem, gdy dzieją się takie rzeczy, przeklinam w duszy swoje życie i to, że to nie mnie trafił szlag podczas tego przeklętego wypadku. Mój tata przyjechał po mnie po skończonym treningu. Wracaliśmy dość późno.. z samochodu rozmawialiśmy przez telefon z mamą, która opowiadała nam, jakie przygotowuje dla nas pyszności na kolację. Byłem cholernie szczęśliwy. Był piątek, na drugi dzień mieliśmy organizować w ogrodzie grilla dla znajomych rodziców. W przyszłym tygodniu miałem jechać z klasą na wycieczkę... wszystko naprawdę układało się rewelacyjnie. Gdy jechaliśmy przez pustą niemalże okolicę, mój tato pozwolił sobie na szybszą jazdę, co zawsze bardzo mi się podobało. W pewnym momencie jednak zahamował zbyt późno przed czerwonym światłem, przez co wyjechał na skrzyżowanie. Słowa "oho... chyba musimy się wycofać", były ostatnimi, które wypowiedział w moim kierunku. Zaraz po tym ujrzałem parę ostrych świateł, słysząc towarzyszący im potworny huk. Mój ojciec zginął na miejscu.. mnie niestety udało się uratować. Potem przez długi czas nie byłem w stanie pójść do szkoły. Wszyscy w niej oczywiście wiedzieli o tym, co się stało, dlatego teraz te sukinsyny obracają moją największą słabość przeciwko mnie.
                    Gdy wreszcie się otrząsnąłem, wróciłem do domu. Gdy tylko do niego wszedłem, usłyszałem dobiegający z kuchni głos mamy.
- To ty Seonho?
- A spodziewasz się kogoś innego? - burknąłem, idąc do swojego pokoju. Gdy przechodziłem jednak obok kuchni, ta ponownie mnie zaczepiła.
- Mamy gości, przywitaj się. - nie no, nie wierzę... Zatrzymałem się, wbijając wzrok w siedzących przy stole mężczyzn - fagasa mojej mamy i jego pieprzonego synka. Wszyscy jednak na mój widok otworzyli bardzo szeroko oczy, wstając odruchowo od stołu. Przez to wszystko zapomniałem, że zostałem pobity, co bardzo wyraźnie widać na mojej twarzy - Boże, co ci się stało? - mama podbiegła do mnie, uważnie mnie oglądając.
- Nic.
- Ktoś cię pobił, dlaczego?
- Masz gości.. zajmij się nimi. - burknąłem, kierując się w stronę schodów. Czuję, że bardzo szybko się tutaj zadomowią. Mam ochotę uciec z tego domu. Chociaż odkąd nie ma w nim taty, nie można nazwać tego miejsca domem...
- Seonho! 
- Ja z nim porozmawiam. - jeszcze tego mi brakowało. Wszedłem do pokoju, rzucając plecak na podłogę, po czym podszedłem do lustra, oglądając uważnie swoją poobijaną twarz. Podbite oko, rozbita warga... super. Nie wiem, jak teraz pokażę się ludziom - Mogę? - nawet nie drgnąłem. Sięgnąłem po chusteczkę, wycierając nią ostrożnie usta - Trzeba to przemyć.
- Odwal się. 
- Boże, jaki ty jesteś wulgarny. - brunet usiadł koło mnie, głęboko przy tym wzdychając - Biłeś się z kimś? - milczałem. Odwiązałem krawat od mundurka, rzucając go na dywan. Czułem się niesamowicie sfrustrowany tą bójką i kolejną wizytą tych przybłęd - Seonho..
- Czego ty chcesz? - spojrzałem w niesamowicie głębokie i wielkie oczy chłopaka, pociągając przy tym nosem - Daj mi wreszcie spokój. 
- Po prostu widzę, że masz jakiś problem.
- Mhm... i nagle zaczęło cię to martwić..
- Wiesz... nie znam cię, ale wygląda to dość poważnie. 
- Poradzę sobie... Możesz śmiało iść się wkupywać w łaski mojej mamy.
- Nie mam zamiaru tego robić. - zaśmiał się, krzyżując ręce na klatce piersiowej - Lubi mnie, to mi wystarczy. 
- To świetnie.. - zerwałem się z miejsca, zdejmując brudną koszulę, która również wylądowała na ziemi.
- Seonho..
- Jak ty się w ogóle nazywasz? - wyjąłem z szafy pierwszy z brzegu t-shirt, pospiesznie go nakładając.
- Kuanlin.
- I na tym zakończmy naszą znajomość. - burknąłem, otwierając drzwi. Chłopak zrozumiał, że to moment, w którym powinien wyjść, jednak mimo to na jego twarzy pojawił się zadziorny uśmiech.
- Zejdź do nas... Twojej mamie bardzo na tym zależy.
- Do widzenia. - zamknąłem drzwi za tym całym Kuanlinem, starając doprowadzić się do normalnego stanu... przynajmniej próbowałem. Z podbitym okiem raczej niczego nie zrobię. Mimo sugestii Kuanlina nie zdecydowałem się na zejście do kuchni. Chciałem zostać w swoim pokoju i w ciszy starać się sobie wszystko poukładać. Gdy dochodziła godzina 21, zdecydowałem się na pójście do łazienki i długi, gorący prysznic, jednak w momencie wstania z łóżka, usłyszałem pukanie do drzwi.
- Skarbie, mogę wejść? - westchnąłem, siadając ponownie na pościeli.
- Tak. - do pokoju weszła mama. Gdy mnie zobaczyła automatycznie posmutniała - Miałem zejść, ale..
- Nie, w porządku. - kobieta usiadła koło mnie, uważnie mi się przyglądając - Jak się czujesz?
- Dobrze... nie martw się. - wszechogarniający mnie ból rozsadza mnie od środka, a ja nic nie potrafię z tym zrobić. Przecież nie powiem o tym mamie, bo całkowicie by się załamała, a wiem, że powoli próbuje stawać na nogi. Nie mogę jej dodatkowo dołować.
- Skarbie, nie jest dobrze... proszę cię, porozmawiaj ze mną. 
- Mamo, wiem lepiej, co czuję.
- Wiesz... ale nie chcesz mi o tym powiedzieć. - odwróciłem wzrok, oblizując nerwowo wargi - Kto cię pobił?
- Nikt mnie nie pobił. 
- Do nikogo z tym nie pójdę... to zostanie między nami.
- Bardziej mnie interesuje to, dlaczego twój facet i jego syn coraz częściej do nas przychodzą..
- Seonho, nie teraz.
- A kiedy chcesz o tym rozmawiać?
- Powiedz mi, kto cię pobił.. proszę cię.
- Ale ja nie chcę o tym rozmawiać, rozumiesz?
- Nie, nie rozumiem.. Kiedyś mówiłeś mi absolutnie o wszystkim.
- Kiedy to było.. - burknąłem, sięgając po piżamę - Ty też kiedyś nie miałaś przede mną tajemnic.. a niedawno dowiedziałem się, że masz faceta. - wstałem z łóżka, wzdychając - Teraz tylko czekać aż się tutaj wprowadzą. 
- Seonho, ty musisz ich zaakceptować. To jest człowiek, którego kocham, zrozum. - parsknąłem śmiechem, patrząc na mamę z pogardą.
- Kochasz... kochasz kogoś po dwóch latach od śmierci taty. Szybko się pocieszyłaś...




~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko i że rozdziały pojawiają się rzadko, ale tak jak mówiłam, uczelnia mnie zabija. ;; 

Tylko Ty~cz.1 [Seonho&Kuanlin]

- Skarbie, wychodzę. - oderwałem wzrok od telewizora, przenosząc go na moją mamę. Mamę, która była tak wystrojona, jakby co najmniej szła na randkę.
- Dokąd? Dochodzi 21.
- Pracuję Seonho.
- W piątek? O tej porze? 
- Tak to jest, jak ma się firmę na głowie. 
- No dobra, powiedzmy, że ci wierzę... tylko dlaczego tak się wystroiłaś?
- Synek, co z tobą? Przesłuchujesz mnie?
- Nie. Jestem po prostu ciekawy. 
- Powiedz mi lepiej, czy masz odrobione lekcje. 
- Jest piątek.
- To nic... wyłącz już te głupoty i idź zrobić coś pożytecznego. 
- Mamooo..
- Pa skarbie. - mama pocałowała mnie w czoło, wychodząc w pośpiechu z domu. Dziwne.. ostatnio wychodzi bardzo często, zawsze wystrojona jak diabli. A wszystko od momentu, gdy pojechała na tygodniowy urlop na Tajwan, z którego wróciła niesamowicie rozpromieniona. Cóż... mimo to popieram każdy jej krok w kierunku ludzi. Po śmierci ojca mama strasznie cierpiała, a ja razem z nią. Nie miałem pojęcia jak jej pomóc, co odpowiedniego powiedzieć, jak się zachować... Cieszę się, jak widzę ją szczęśliwą.
Sięgnąłem po telefon, skacząc w międzyczasie po kanałach w telewizji. Wiedziałem, że wróci na pewno późno, więc wpadłem na pomysł, by zaprosić do siebie przyjaciela- Minhyuna.
- Cześć młody.
- Hej, co robisz? - zapytałem, wstając z kanapy.
- Idę na imprezę do kumpla z roku. - mój najlepszy kolega jest już studentem, podczas gdy ja uczę się w drugiej klasie liceum. W szkole nie mam nikogo bliskiego... strasznie mnie to frustruje i przytłacza.
- I nic mi nie powiedziałeś dupku?
- A jakbym powiedział to co? Mógłbyś ze mną iść?
- Dzisiaj tak... mama gdzieś znowu poszła.
- To zwijaj się. Przyjadę po ciebie. 
- Nie no... przecież ci twoi znajomi mnie nie znają.
- Ale cię poznają. Wyrobisz się w 20 minut?
- Ale..
- Wyrobisz się, czy nie?
- Wyrobię się. 
- No to zbieraj się, na razie. - rozłączył się. Nie sądziłem, że zechce zabrać mnie ze sobą na imprezę. Odkąd pamiętam, lubiłem obracać się wśród starszych osób. Po prostu lepiej się przy nich czułem. Mam wrażenie, że starsi koledzy lepiej mnie rozumieją, zawsze odpowiednio doradzą, patrzą na mnie z większą wyrozumiałością. Po śmierci taty, Minhyun bardzo dużo mi pomagał. Był przy mnie codziennie, rozmawiając ze mną całymi dniami. A kiedy nie miałem ochoty na rozmowę, tylko wolałem milczeć, ten jedynie mnie przytulał, siedząc tak ze mną przez kilka godzin... przyjaciel idealny.
            Słysząc klakson samochodu, narzuciłem na siebie skórzaną kurtkę, wybiegając z domu. Przed bramą stało auto Minhyuna, z uśmiechniętym chłopakiem w środku. Wskoczyłem do samochodu, przybijając sobie z nim piątkę.
- Cześć Hyung.
- Hej... ale się wystroiłeś.
- Nie przesadzaj. 
- Ale to dobrze... zobaczysz, że będziesz się dobrze bawić.
- No nie wiem.. trochę się stresuję.
- Czym? 
- No... tym wyjściem. Nie znam tych ludzi, mogą mnie nie polubić.
- Ciebie nie da się nie lubić, gnojku. Wypijesz troszkę, poznasz nowe osoby... dobrze ci to zrobi. 
- Wooo... pozwolisz mi na alkohol?
- Jedno piwo. - zaśmiał się, wyjeżdżając na główną ulicę - Nie chcę żeby twoja mama mnie potem zabiła.
- Coś ty... jak wrócę to jej albo nadal nie będzie.. albo będzie święcie przekonana, że już śpię i sama się położy. A do rana zdążę wytrzeźwieć.
- Wytrzeźwieć? - Minhyun ponownie zachichotał, zerkając na mnie - Aż tak grubo chcesz polecieć?
- Spróbowałbym... muszę na chwilę odciąć się od rzeczywistości. - spojrzałem w okno, głęboko przy tym wzdychając.
- Coś się stało?
- Nie no... tak jakoś.
- Seonho.. 
- Po prostu ostatnio dość często myślę o tacie i... i strasznie za nim tęsknię. 
- Słuchaj.. może wrócimy do ciebie, zamówimy coś dobrego i pogadamy?
- Nie, nie... powinienem gdzieś wyjść.
- Pewny jesteś?
- Tak... wypiję trochę i mi przejdzie.
- Teraz nie wiem, czy pozwolę ci pić.
- Hyuuuuung.... nie przesadzaj. Niepotrzebnie ci o tym mówiłem. 
- Bardzo dobrze, że mi o tym powiedziałeś. Będę teraz mieć na ciebie oko. 

*

           Dawno się tak dobrze nie bawiłem, choć nie do końca wiem, co robiłem na tej domówce. Pamiętam, że zostałem przyjęty bardzo ciepło przez studentów, że zjadłem piekielnie ostre tteokbokki i wypiłem po nich dwa... może trzy piwa, a potem? Cóż.. musiało to wszystko wymknąć mi się spod kontroli, bo całkowicie urwał mi się film. Nie wiem nawet, jak znalazłem się w domu, w swoim łóżku... pewnie Minhyun mi w tym pomógł. Jak mogłem doprowadzić się do takiego stanu, by niczego nie pamiętać? Z drugiej strony, w końcu udało mi się o wszystkim zapomnieć. Nie myślałem o tacie, mamie, szkole, braku znajomych... czułem się bardzo lekko i beztrosko.. wreszcie.
- Seonho... Seonho! - poczułem mocne szarpnięcie, po którym gwałtownie się przebudziłem, czując przy tym okropny ból głowy i pragnienie - Ale będziesz mi się grubo tłumaczyć. - otworzyłem leniwie oczy, widząc stojącą nad moim łóżkiem mamę. Co jest do cholery? - Zdziwiony? Urwał się film?
- Ale ja..
- Wróciłeś do domu o czwartej nad ranem... czwartej, rozumiesz?! Gdzieś ty był?!
- Aishh.. - złapałem się za głowę, próbując w jakiś sposób pozbierać myśli - Nie krzycz.
- Gdzie byłeś gówniarzu?
- Na imprezie. 
- Jakiej imprezie? Pozwoliłam ci gdzieś wychodzić?
- No nie... ale byłem z Minhyunem..
- Tak wiem.. przyprowadził cię do domu. Z tym że on trzymał się świetnie, a ty zataczałeś się jak menel, rozumiesz?!
- Mamoooo. - schowałem głowę pod poduszkę, czując jak ta pęka na setki kawałków.
- Masz dopiero 17-cie lat! Jak mogłeś sięgnąć po alkohol?! 
- Przepraszam... Błagam cię, nie krzycz. 
- Wstawaj, bo dochodzi już 16-ta. Później z tobą porozmawiam.
- Ale dzisiaj sobota.. 
- A my mamy gości. Weź prysznic i doprowadź się do normalnego stanu.
- Gości? - usiadłem leniwie, przecierając twarz dłońmi - Jakich gości?
- Zobaczysz... proszę cię, wstawaj już. 
- Mamooo... powiedz, że mnie nie ma.
- Przestań mamać i uciekaj pod prysznic. - nigdy się tak źle nie czułem. Bolało mnie absolutnie całe ciało, strasznie chciało mi się pić i do tego ten ból głowy... jak ludzie świadomie mogą doprowadzać się do takiego stanu? Dlaczego akurat ci goście muszą przyjść dzisiaj? Najchętniej wróciłbym do łóżka i spał tak długo, dopóki ten koszmarny kac by nie przeszedł. Mam nadzieję, że to któraś ciotka. Posiedzę z nimi chwilę i ucieknę do pokoju pod pretekstem nauki.
                 Wziąłem solidny, chłodny prysznic, wskoczyłem w domowy dres i zszedłem na dół domu, by napić się herbaty. Czułem jak wszystko w moim żołądku wiruje, a wczorajszy alkohol wraca do mnie naprawdę wielkimi krokami.
- Wykąpałeś się?
- Tak. - nastawiłem wodę w czajniku, po czym zacząłem szukać w szafce swojej ulubionej herbaty.
- Ubierz się ładnie. - spojrzałem na mamę, która w amoku biegała po kuchni, przygotowując pysznie pachnący obiad, który normalnie pochłonąłbym w całości. Mój żołądek jednak krzyczał, że jeśli coś zjem, to gorzko tego pożałuję.
- Mamo... dowiem się wreszcie, kto do nas przychodzi?
- Zastanów się jaką karę chcesz dostać. 
- No proszę cię... to tylko jedna impreza.
- Tak, to tylko impreza... ale gdybyś mnie o niej poinformował i nie spił się jak świnia, to bym inaczej wtedy na to patrzyła. 
- Obiecuję, że to się nie powtórzy... mam nauczkę.
- Źle się czujesz?
- I to jak. 
- Dobrze ci tak. - mama na medal, co? Oczywiście żartuję, jest świetna. I wcale się nie dziwię, że się na mnie złości. Nie powiedziałem jej, że gdzieś wychodzę i do tego wróciłem w totalnie poniżającym stanie.
- No dzięki. - zalałem sobie herbatę truskawkową, przenosząc wzrok na stół - Cztery nakrycia? Ciocia z wujkiem przychodzą?
- Nie.
- Dziadkowie.
- Seonho, cierpliwości. Przebierz się, proszę. - sięgnąłem po kubek, głęboko przy tym wzdychając.
- Dobrze. - ruszyłem ponownie na górę. Oczy same mi się zamykały, a nogi coraz bardziej odmawiały posłuszeństwa. Przysięgam, że nigdy więcej nie sięgnę po alkohol... nigdy. Narzuciłem na siebie czarne spodnie i zwykły, biały t-shirt, po czym usiadłem przy biurku, sięgając po telefon, w którym widniała wiadomość od Minhyuna.
<- Jak żyjesz?
-> Nie żyję.
<- Jest aż tak źle?
-> Żartujesz? Czuję, jakby wyparowało ze mnie życie
<- No wczoraj o mały włos nie wyparowało
-> Jak ja w ogóle wróciłem do domu?
<- Ja Cię przywiozłem. Chciałem Cię cicho położyć do łóżka, ale tak się darłeś, że twoja mama nas przyłapała 
-> Darłem się?
<- I to jak. Nie wiedziałem, że po alkoholu jesteś taki głośny
-> Ale wstyd.. przepraszam
<- A daj spokój, przecież nic się stało. Przynajmniej widziałem, że się dobrze bawisz 
-> Mam nadzieję, że nie zrobiłem niczego głupiego
<- Hahaha, nie. O to nie musisz się martwić
- Seonho! - przeniosłem gwałtownie wzrok w kierunku drzwi , czując przy tym mocniej bijące serce - Zejdź na dół! 
-> Spadam Hyung. Mamy dzisiaj jakiś gości ;/ 
Odłożyłem telefon, starając się przykleić uśmiech do zmęczonej twarzy. Dobra Seonho.. posiedzisz z nimi godzinę, odbębnisz swój obowiązek i wrócisz do łóżka. Może jak zjem coś ciepłego to mi przejdzie. Zszedłem powolnym krokiem na dół, widząc stojącego w przedpokoju mężczyznę w towarzystwie młodego, bardzo wysokiego chłopaka.
- Em... dzień dobry? - powiedziałem dość lekceważąco, nie mając pojęcia, o co właściwie chodzi.
- Cześć.. ty pewnie jesteś Seonho. - odpowiedział dość łamanym koreańskim mężczyzna, podając mi rękę, którą całkowicie zignorowałem.
- Dowiem się o co chodzi? 
- Tak... to.. to Chiawei... mój... mój przyjaciel. - wydusiła mama, łapiąc niepewnie mężczyznę za rękę.
- Przyjaciel? - krew się we mnie zagotowała. Spotyka się z kimś? Kto to w ogóle jest? Skąd oni są? A ten chłopak? - Od kiedy się spotykacie?
- Skarbie..
- No od kiedy? 
- Od mojego wyjazdu na Tajwan... tam się poznaliśmy. - parsknąłem śmiechem, czując cisnące się do oczu łzy. Jak ona może robić coś takiego?
- Przypomnieć ci, kiedy umarł tata?
- Seonho, proszę...
- Odszedł dwa lata temu... jesteś podła! 
- Seonho! - nie miałem ochoty na ten cyrk. Nie chciałem nawet udawać, że się cieszę, czy stwarzać chociaż pozory podczas tego obiadu. Może to egoistyczne, ale mam to głęboko w dupie. Wróciłem do pokoju, trzaskając mocno drzwiami. Nie mogę w to uwierzyć. Mam mieć ojczyma? Ojczyma, z którym się jeszcze nie dogadam? I co? Przyszedł jeszcze tutaj z braciszkiem w pakiecie? Nie no, to jakaś kpina do cholery. Sięgnąłem po swój telefon, słysząc dobijającą się do drzwi mamę - Seonho otwórz... proszę cię, porozmawiajmy. - rozmawiaj... ale nie ze mną.
- No cześć mło...
- Hyung, mógłbym do ciebie przyjechać? - wydusiłem przez ściśnięte gardło, dzwoniąc do mojego najlepszego przyjaciela.
- A.. miałeś mieć gości i.. czekaj, ty płaczesz?
- Mogę czy nie?
- Pewnie, że możesz, ale co się stało?
- Mógłbym zostać na noc? - sięgnąłem po torbę, pakując do niej najpotrzebniejsze rzeczy.
- Tak, ale Seonho..
- Dziękuję. - rozłączyłem się, po czym narzuciłem torbę na ramię, idąc w kierunku drzwi.
- Synu, dokąd ty idziesz? - spojrzałem na mamę, wycierając przy tym niezdarnie policzki - Proszę cię, poczekaj.
- Bawcie się dobrze. 
- Seonho.. 
- Mogłaś mnie na to przygotować, wiesz?! A ty... ty postawiłeś mnie przed faktem dokonanym! 
- Proszę cię, poznajcie się. Bardzo mi na tym zależy.
- Masz znowu faceta... masz nowego syna. Ale ci się poszczęściło, co?
- Przestań być złośliwy. Poza tym, jakiego nowego syna? To ty jesteś moim dzieckiem..
- Gówno prawda. 
- Seonho..
- Jakbym był twoim dzieckiem... i jakbyś rzeczywiście traktowała mnie poważnie i liczyła się z moim zdaniem.. powiedziałabyś mi wcześniej o tym dupku. Przygotowałabyś mnie na to. Wiesz, jak ja się teraz czuję?
- Skarbie, przepraszam.. przepraszam, nie pomyślałam o tym. 
- Szkoda... może ten wieczór byłby przyjemniejszy i dla ciebie i dla mnie. - minąłem mamę, zbiegając pospiesznie po schodach. Przechodząc koło kuchni, zauważyłem kątem oka siedzących przy stole mężczyzn. Miałem ochotę do nich podejść i wykrzyczeć im wprost, co o nich myślę, ale z drugiej strony nie chciałem wdawać się z nimi w żadne dyskusje.
- Hej, zaczekaj. - a ten czego chce.. Narzuciłem na siebie kurtkę, widząc wchodzącego do przedpokoju wysokiego bruneta o niesamowicie ciemnych oczach. Chyba nie jest zbyt wiele ode mnie starszy.. z resztą. Co mnie to obchodzi. Olałem go, wychodząc z domu. W momencie wyjścia na dwór, poczułem jak uderza we mnie przyjemne, chłodne powietrze. Mój kac i nerwy związane z tą sytuacją, potrzebowały takiego orzeźwienia - No poczekaj. 
- Odwal się. - chłopak szarpnął mnie za rękę, przez co gwałtownie się zatrzymałem, odwracając się w jego kierunku - Nie dociera? A... może nie rozumiesz?
- Wszystko rozumiem... i rozumiem też to, że musisz czuć się teraz okropnie. 
- Prawie się wzruszyłem. 
- Proszę cię, zostań z nami..
- Ty chyba czegoś nie rozumiesz..
- Słuchaj gnojku... mi też nie podoba się ta cała sytuacja, okej? - nie wiem dlaczego, ale najbardziej w tym wszystkim zastanowiło mnie to, skąd on tak dobrze zna koreański - Ale tu nie chodzi o nas, tylko o naszych rodziców. Zależy im na sobie.
- A mi zależy na powrocie taty, ale wiem, że to jest niemożliwe, tak samo jak ich związek. 
- Jesteś pieprzonym egoistą. 
- Nie znasz mnie, więc mnie nie oceniaj, co? 
- Zdążyłem sobie wyrobić o tobie wystarczającą opinię. 
- Pieprz się.. - syknąłem przez zaciśnięte zęby, idąc w kierunku przystanku. Mam nadzieję, że to wszystko wina alkoholu. Że jutro rano obudzę się w swoim łóżku, a nowa miłość mojej mamy okaże się być jedynie koszmarem. To wszystko wydarzyło się za szybko. Nowy facet po dwóch latach od momentu pogrzebu mojego taty? Jak tak można? Wydawało mi się zawsze, że bardzo go kochała, a ona... muszę się zamknąć, bo powiem coś, czego potem pożałuję. Jest mi po prostu cholernie przykro. Zawiodłem się na niej. Nie wrócę do domu, jeśli tych dwóch, obcych mi ludzi nadal tam będzie. Póki co nie chcę też rozmawiać z mamą. Ja wiem, że chce być znowu szczęśliwa, ale to stanowczo za wcześnie... nigdy jej tego nie wybaczę.







~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wymiana~cz.13 [Taeyong&Jihoon]- KONIEC

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8 cz.9 cz.10 cz.11 cz.12

- Będzie pan zadowolony. - wywinąłem oczami, słysząc za drzwiami głos Jungwoo - Nowy nabytek, ale klienci są bardzo z niego zadowoleni.
- W takim razie chcę go na dwie godziny. 
- O ludu.. - westchnąłem, wracając do czytania książki. Jestem tu od dwóch miesięcy i zdążyłem przywyknąć do tego, co się tu dzieje. Nie, nie podoba mi się to, mam ogromny żal do Taeyonga, ale nie mam zamiaru dłużej się nad sobą użalać... widocznie tak miało być.
- Oczywiście... miłej zabawy. - uniosłem wzrok znad książki, widząc wchodzącego do pokoju, młodego chłopaka. Ulżyło mi, kiedy usłyszałem, że Jungwoo rozmawia z nim po koreańsku. Z tymi chińskimi klientami nie potrafię się za cholerę dogadać.
- Cześć. 
- Hej. - burknąłem kontynuując czytanie.
- Mm... twój szef wspominał, że jesteś na początku opryskliwy. 
- Taki mój urok. - chłopak usiadł na łóżku, zabierając mi książkę - Hej..
- Zapłaciłem za ciebie i chcę się zabawić. Nie będę patrzeć, jak czytasz te bzdury. - uśmiechnąłem się cwaniacko, siadając bliżej niego - Jihoon, tak?
- Zgadza się. 
- Jaehyun.
- Powiedzmy, że mi miło. - chłopak uśmiechnął się, po czym oblizał wargi - Ile masz lat?
- 25, a co?
- Oo jak miło... w końcu jakaś młoda osoba. - westchnąłem, widząc jak ten wpatruje się w moją dłoń, pokrytą bliznami - Co jest..
- Co ci się stało?
- Nic.. - zabrałem rękę, unosząc na niego wzrok - Drobny wypadek. 
- Chyba nie taki drobny.
- Przyszedłeś tu gadać o mojej ręce? - wstałem z łóżka, po czym podszedłem do drzwi łazienki, otwierając je - Zapraszam. 
- Brałem prysznic przed przyjściem tutaj.
- Ta... wszyscy tak mówicie. - wywinąłem oczami, widząc jak ten przygląda mi się z lekkim uśmiechem - Marnujesz czas. 
- Taeyong przedstawił cię jako grzecznego, nieśmiałego chłopaczka... chyba dawno cię nie widział.
- Słucham.. - otworzyłem szerzej oczy, robiąc odruchowo krok w tył.
- Tae mnie tutaj przysłał. 
- Sorry, ale nie właduję się do łóżka jego koledze..
- Chyba nie rozumiesz. 
- To mnie oświeć. 
- Taeyong ma teraz zająć Jungwoo... ten stary cap ma do niego słabość więc na bank mu ulegnie.
- No i?
- No i to, że za ten czas spróbuję cię stąd wydostać.
- Że co? - parsknąłem śmiechem, cofając się coraz bardziej w kąt pokoju - Idź już stąd.
- Jihoon, co z tobą?
- Wyjdź z mojego pokoju, idź po Tae i idźcie stąd..
- Jihoon, on świeci teraz za ciebie tyłkiem, a przysięgał sobie, że nigdy więcej tego nie zrobi...
- Dlatego tym bardziej odpuść i idź po niego. 
- Żal ci go.. - spuściłem głowę, wbijając wzrok w podłogę - Jihoon, on chce cię stąd wyciągnąć... obiecał ci, tak?
- Ale nie własnym kosztem..
- Chodź dzieciaku. - Jaehyun złapał mnie za rękę, ciągnąc mnie w kierunku drzwi.
- Puszczaj. - wyrwałem rękę, wpatrując się w chłopaka wielkimi oczyma - Nie wyjdę stąd.
- Dlaczego?
- Bo stąd nie ma wyjścia.. - chłopak zmarszczył brwi, łapiąc mnie ostrożnie za ramiona.
- Byłeś tutaj trzymany przez ten cały czas? - skinąłem jedynie głową - Zaufaj mi, okej?
- Nie... ktoś nas złapie i będę miał przesrane.
- Nie bój się..
- Nie.. nigdzie nie idę. - 25-latek westchnął, zamyślając się.
- A Minseong? Gdzie on jest?
- Ma pokój obok mojego. 
- W porządku... siedź tu i się nie ruszaj. - nie podoba mi się to. To się nie uda, jestem tego pewien. Złapią nas, a ja i Minseong nie wyjdziemy stąd do końca życia. Mało tego... Jungwoo tak się wścieknie, że nas zatłucze na śmierć za to, że próbowaliśmy zwiać. Poza tym, co oni sobie wyobrażają? Czy Taeyong już całkowicie upadł na głowę? Jak mógł znowu wskoczyć do łóżka tego dupka? I to jeszcze z mojej winy...
- Jihoon, zbieraj się. - uniosłem wzrok, widząc przejętego całą tą sytuacją Minseonga.
- Nigdzie nie idę.
- Przestań chrzanić, zwijamy się stąd.
- Idź... powodzenia. - chłopak złapał mnie za ręce, przyciągając mnie bliżej siebie.
- Siedzę tu od trzech lat.. mam dość, rozumiesz?
- No to idź, droga wolna! - kolega zatkał mi usta ręką, zerkając nerwowo na drzwi.
- Zwariowałeś? Nie drzyj się. - złapałem go za dłoń, chcąc go odtrącić, ale ten głupek jest dużo silniejszy niż ja.
- Bierz go siłą.. naprawdę nie mamy czasu. 
- Jeszcze nam za to podziękujesz. - Minseong szarpnął mnie, prowadząc mnie w stronę drzwi. Jest środek nocy i raczej wszyscy powinni być zajęci teraz swoimi klientami. Boże błagam... żeby tylko nikt nas nie przyłapał. Chłopak prowadził mnie korytarzem, trzymając kurczowo dłoń na moich ustach. Przed nami skradał się Jaehyun, obserwując uważnie, czy aby na pewno korytarze burdelu są puste. Dziwnie się czuję... Od ponad 60 dni nie wychyliłem nawet nosa poza swój pokój. Jestem przerażony tym, co się dzieje - Szybciej. - szepnął Minseong.
- Cicho. - Jaehyun zatrzymał się przy końcu korytarza, uważnie się rozglądając - Kurwa mać.
- Co jest?
- Nie wiem, jak stąd wyjść. Głównym wejściem nie da rady. - uderzyłem Minseonga w rękę, czując jak brakuje mi powietrza - Puść go... tylko cisza ma być. - zaczerpnąłem powietrza, łapiąc z nerwów za rękę Minseonga.
- Damy radę, nie przejmuj się.
- Wracajmy, proszę cię. - szepnąłem, nerwowo się rozglądając.
- Nie panikuj do cholery.
- Przestańcie jazgotać. - warknął Jaehyun pokazując na jakiś kąt - Minseong teraz. - 23-latek puścił mnie, biegnąc pospiesznie we wskazane miejsce - Dobra... teraz my.
- Nie.
- Chodź. - chłopak szarpnął mnie, po czym biegiem ruszyliśmy na drugi koniec korytarza - Udało się.
- Co teraz?
- Ja mam wiedzieć? - syknął, rozglądając się. Czułem, że Jaehyun denerwuje się tym wszystkim coraz bardziej. W sumie, jakby Jungwoo go z nami złapał, skończyłby pewnie tak samo, jak my - Myśl do cholery.
- Może wentylacja.. - szepnąłem, wpatrując się w sufit, w którym znajdowały się przewody wentylacyjne.
- Nie ma opcji. - zaprzeczył Minseong.
- Nie mamy innego wyjścia.
- Mam klaustrofobię.
- Pieprzyć to człowieku... chcesz tu dalej siedzieć?
- Ale..
- Chcesz być dalej poniżany i traktowany jak szmata?
- Przestań Hyung. - warknąłem, szarpiąc Jaehyuna za bluzę - Nie mów tak.
- Racja... sorki.. - chłopak westchnął, zerkając na Minseonga - Mógłbyś mnie podsadzić? Jihoon nie da rady.
- Ta.. - Jaehyun wspiął się na barki 23-latka, otwierając dość niezdarnie wejście do wentylacji.
- Da radę.. sporo tu miejsca. 
- Szybciej.
- No już. - chłopak wszedł do środka, podając nam ręce - Chodź Jihoon. 
- Ja pierwszy?
- Tak, muszę cię podsadzić. - Minseong chwycił mnie w pasie, pomagając mi dostać się do przewodów. Wtedy też Jaehyun złapał mnie za zranioną przez Tae rękę. Syknąłem, odruchowo ją zabierając - Jihoon, co ty..
- To moja wina, sorki. 
- Chłopaki, szybciej. - 25-latek złapał mnie za nadgarstki, wciągając mnie na górę.
- W porządku? - skinąłem jedynie głową - Dobra.. chodź Minseong. - gdy byliśmy wszyscy w przewodach, Jaehyun ruszył bez zastanowienia jako pierwszy.
- Nie dam rady. - spojrzałem na Seonga, czując jak stres rozsadza mnie z każdej możliwej strony. Chłopak strasznie pobladł... w sumie jak ma problemy z ciasnymi pomieszczeniami, to musi czuć się teraz okropnie.
- Hyung, dasz radę. 
- Niedobrze mi..
- Jaehyun, zaczekaj. - chłopak zatrzymał się, odwracając się dość mozolnie w naszym kierunku.
- Na co wy czekacie?
- Duszę się. - złapałem Minseonga za rękę, wymuszając uśmiech.
- To siedzi tylko w twojej głowie Hyung... jestem pewien, że dasz sobie radę. 
- Nie.
- Będę cię trzymał za rękę, obiecuję. 
- Minseong... za kilka minut uciekniesz od tego gówna.. musisz to teraz jakoś przejść. 
- Chodź. - trzymając kurczowo jego dłoni, szliśmy na czworaka za Jaehyunem. Każde najmniejsze stuknięcie czy powiew powietrza przyprawiały nas o szybsze bicie serca.
- Cicho... tutaj chyba są pokoje. - syknął 25-latek, wskazując na kratkę, przez którą dobijały się do nas znikome ślady światła.
- Nie pokoje... tu jest biuro Jungwoo.
- Co.. - otworzyłem szerzej oczy, spoglądając na pomieszczenie, w którym Taeyong kochał się z tym potworem. Poczułem koszmarny ból w klatce piersiowej... dlaczego ten widok tak bardzo mnie boli? Mój były chłopak stał oparty o biurko, podczas gdy ten dupek pieprzył go, jakby był rzeczą, a nie człowiekiem. Widziałem na twarzy Hyunga ogromny niesmak i ból... jego twarz była cała czerwona i zapuchnięta, a z jego ust co chwilę wydobywało się ciche "przestań" albo "mam dość" - Taeyong..
- Cicho. - Jaehyun zatkał mi usta, odciągając mnie od kratki - Oszalałeś? 
- Ale on..
- Poradzi sobie. - zacisnąłem powieki, czując napływające do oczu łzy.
- Nie płacz. - szepnął Minseong, głaszcząc mnie po głowie - Niedługo to się skończy.
- On cierpi.. 
- Jihoonie, to nie czas na takie rozmowy... chodźcie. - Jaehyun ruszył w kierunku wyjścia. Spojrzałem na Minseonga, po czym przeniosłem wzrok na biuro Jungwoo.
- Chodź, Jaehyun ma rację. 
- Dasz radę Hyung?
- Tak, chodź dzieciaku. - czułem, że niewiele dzieli nas od wyjścia stąd, ale to co zobaczyłem sprawiło, że miałem ochotę wparować do biura tego potwora i przerwać to wszystko. Ten widok na długo zostanie w mojej głowie.
- Słuchajcie, mamy to. - Jaehyun odwrócił się do nas twarzą, uśmiechając się - Uważajcie. - mówiąc to, kopnął kilkakrotnie w metalową kratę, która po chwili spadła na betonowy teren, na którym stał budynek burdelu.
- Ja pieprzę, na bank ktoś to usłyszał. 
- Wiem.. dlatego trzeba szybko stąd spieprzać. - wychyliłem głowę, czując lejący mi się po skroni pot.
- To drugie piętro.. połamiemy się. 
- Wolisz złamać nogę czy być pieprzonym do końca życia? 
- Jaehyun, jesteś okropny. - oburzył się Seong - Jak możesz mówić mu takie rzeczy? 
- Dobra... skoczę pierwszy i coś zorganizuję. - 25-latek wziął głęboki oddech, spoglądając na dół.
- Hyung, nie.. - nawet nie zdążyłem dokończyć. Jaehyun zeskoczył na dół, lądując na betonie. Otworzyłem jedynie usta, widząc przerażenie na twarzy Minseonga.
- O kurwa.. Jaehyun!
- Ciii... Hyung, błagam. 
- Żyje?
- Nie drzyjcie się. - syknął chłopak, wstając z ziemi. Widać było, że nieźle się poobijał, ale najważniejsze, że nic poważnego mu się nie stało - O fuck.. 
- Jihoon, skaczemy.
- Oszalałeś?
- No już.
- Ale ja...
- Jaehyun, łap go.
- Nie, ja... - zostałem wypchnięty z przewodu, czując jak po chwili ląduję w ramionach chłopaka. Wylądowałem z nim na ziemi, przecierając mokrą od potu twarz - O matko.. 
- W porządku młody?
- Tak.
- Jesteś wolny. - uśmiechnął się, po czym wstał pospiesznie, asekurując Minseonga. Rozejrzałem się po ogrodzonym terenie, czując przyjemny, chłodny wiatr na swojej twarzy. Nade mną wisiało czarne niebo, pokryte ogromną ilością gwiazd... dawno nie czułem się tak wspaniale.
- Spadamy. - usłyszałem tuż za sobą zadowolony głos Seonga - Ja pierdzielę, ale super. 
- Co dalej? - zapytałem, spoglądając na Jaehyuna - Nie przejdziemy przez to ogrodzenie. 
- Bramka powinna być otwarta aż do rana... dopóki nie wyjdzie ostatni klient. Tak mówił Tae. - chłopak spojrzał na telefon, wzdychając - Dochodzi dopiero druga... mamy jeszcze czas. 
- Nie możemy przecież wyjść ot tak.
- Czekajcie... napiszę Taeyongowi żeby się już zwijał. - wziąłem głęboki oddech, skradając się tuż przy ścianie w kierunku bramy.
- Jihoon..
- Cicho... dzieciak wie, co robi. - wyjrzałem zza budynku, widząc palących przed wyjściem dwóch ochroniarzy. Teraz chyba bałem się nawet bardziej, jak w momencie wyjścia z pokoju czy skradaniem się przewodami wentylacyjnymi - I jak?
- Mam nadzieję, że zaraz stąd pójdą. 
- Powinni.. to tylko fajka. - wtedy też poczułem, jak Minseong łapie mnie za biodra, przylegając do mnie ciałem.
- I jak? Na co czekamy?
- Ochroniarze jarają przed wejściem. - odpowiedział Jaehyun, wzdychając.
- Zaraz pewnie skończą. - uśmiechnąłem się, zerkając na 23-latka.
- Co robisz Hyung?
- Wykorzystuję ostatnie chwile z tobą. - Jaehyn spojrzał na nas, marszcząc brwi.
- Pogięło was? 
- Nie w tym kontekście kretynie... Jihoon jest dla mnie jak braciszek. - spojrzałem na chłopaka, przytulając się do niego. Rzeczywiście był dla mnie ogromnym wsparciem podczas pobytu tutaj... szkoda, że to ostatnia chwila, spędzona wspólnie..
- Koniec tych przytulanek... chodźcie. - Minseong złapał mnie za rękę, przytakując.
- Dobra.. teraz albo nigdy. - ruszyliśmy biegiem w kierunku bramy. Byliśmy tak blisko od wyjścia stąd... dzieliły nas dosłownie sekundy - Szybciej! 
- Jihoon, szybciej! - zacisnąłem zęby, dając z siebie absolutne maksimum. Kilka kroków... furtka... udało się. Boże nie wierzę, udało się.
- Nie zwalniajcie! - krzyknął Jaehyun, kierując nas w jakieś wąskie uliczki.
- Jihoon, biegnij! Dasz radę! - no kondycji to ja nie mam, przyznaję. Wbiegliśmy w jedną z uliczek, chowając się za jakimiś samochodami - Udało się! - uśmiechnąłem się, czując jak ten mnie przytula - Nie wierzę. - 25-latek spojrzał na nas, szeroko się uśmiechając, po czym osunął się na ziemię, starając się unormować oddech.
- Ale numer, co?
- Jaehyun, jesteś wielki... serio. 
- A tam... cieszę się, że pomogłem. - chłopak wyciągnął telefon, wybierając do kogoś numer - No gdzie ty jesteś? - zerknąłem na niego, widząc jak uśmiech z jego twarzy znika - Płaczesz? ... Dobra, czekamy przy samochodzie, szybko. - przełknąłem z trudem ślinę, siadając bliżej kolegi.
- Tae?
- Ta..
- Co się stało?
- Nie wiem... zaraz się okaże.
- Ale płakał?
- Jihoon, a miał się śmiać? Nadstawił za was dupę.. - odwróciłem wzrok, czując kłucie serca - Przepraszam... martwię się o niego. 
- Ja też... nie zrzucaj na mnie winy..
- Ja nie zrzu...
- Ładujcie się do samochodu. - Taeyong.. poderwałem się na równe nogi, podchodząc do niego. Jego twarz była cała posiniaczona i podrapana, a oczy czerwone od płaczu.
- Hyung.. 
- Nic ci nie jest? - zaprzeczyłem skinieniem głowy, czując jak ten mnie obejmuje, całując mnie w czoło - Szybciej, trzeba stąd spadać. - nie mogłem oderwać od niego oczu. Fakt.. przez niego przesiedziałem dwa miesiące w burdelu, ale gdy zobaczyłem go w takim stanie, myślałem, że mi serce pęknie. Minseong miał rację... chyba jestem dla niego za dobry...

*

Trzy lata później

- Jihoon, dokąd idziesz?

- Na dziedziniec... muszę się pouczyć.

- Nie chcesz iść z nami na obiad?

- Może jutro, okej?

- No spoko... przyniosę ci coś. - Jinyoung uśmiechnął się, po czym odszedł do grupy naszych znajomych. Cóż... zaraz po tym, jak udało nam się uciec z burdelu, wróciłem do Korei. Nie chciałem niczego innego, jak obecności mojej rodziny i bezpiecznego, własnego domu. Nikt z mojej rodziny ani znajomych nie wie o tym, co się stało. Nikt nie wie przez jakie piekło przeszedłem w Szanghaju. To sprawa między mną, Tae, Minseongiem i Jaehyunem. Zaraz po tym, jak wróciłem do Seoulu, zapisałem się na terapie.. niedawno ją skończyłem i staram się zacząć wszystko od początku. Dostałem się na studia prawnicze, na tą samą uczelnię, co mój przyjaciel - Jinyoung. Moja rodzina była bardzo zdziwiona moim wcześniejszym powrotem... zrzuciłem winę na wysoki poziom i brak znajomości języka. Wcisnąłem im bajeczkę o tym, że jednak nie byłem gotowy na taki wyjazd, że brak znajomości języka uprzykrzał mi cały pobyt... łyknęli to. Jedynie mój brat czuł, że wróciłem tu przez Taeyonga, ale nie pisnąłem mu ani słówka ani o nim... ani o tym, co tam zaszło. Z moim byłym chłopakiem nie utrzymuję kontaktu, mimo że wciąż go kocham i nie ma dnia, w którym bym o nim nie myślał. Z resztą... Taeyong sam powiedział, żebym wrócił do Korei i żebyśmy o sobie zapomnieli. Że tak ponoć "będzie dla mnie lepiej". Cóż... tęsknię za nim jak jasna cholera i jestem bardzo ciekawy, jak sobie radzi, ale obiecałem sobie i psychologowi, że nie pęknę i nigdy więcej do niego nie napiszę. Utrzymuję za to kontakt z Minseongiem... z tego co wiem, poszedł na studia, ma nawet dziewczynę. Strasznie się cieszę, że też ułożył sobie życie. 

Usiadłem przy swoim ulubionym stoliku, stojącym pod ogromnym, starym drzewem. Miejsce to znajdowało się nieco na uboczu, dzięki czemu nie kręciło się tu zbyt wielu studentów, a że dzisiaj miałem sporo rzeczy do nauki, to taka cisza była dla mnie idealna. Postawiłem na stoliku największą kawę, jaka była w kawiarni, po czym zająłem miejsce, rozkładając swoje notatki. 

- Aishh.. nie chcę mi się. - szepnąłem, kładąc głowę na zeszytach. 

- Mogę się przysiąść?

- Jasne. - uniosłem głowę, otwierając szerzej oczy - Taeyong? - uśmiechnąłem się lekko, wstając od stołu - Wow... co ty tutaj robisz? - ależ on przystojny... 27-letni Hyung, hm.. ale ten czas leci. 

- Przyjechałem do Korei trzy miesiące temu.. na stałe. - uśmiechnął się, podchodząc bliżej mnie - Jiseok powiedział mi, że cię tu znajdę.

- Sprytnie. - moje serce biło jak szalone. Nie sądziłem, że jeszcze kiedykolwiek go zobaczę - Siadaj, pogadamy. 

- Jak się czujesz? Wszystko u ciebie w porządku?

- Tak, jest okej... a ty? Jak sobie radzisz? 

- Aaa wiesz... generalnie jest dobrze. W końcu. 

- A jak sprawy z Jungwoo? 

- Jakby to powiedzieć... jestem główną atrakcją nielegalnych, gejowskich stron porno w Chinach.

- Że co?

- Szkoda gadać, naprawdę. - sięgnąłem po kawę, wręczając ją chłopakowi - Dzięki.

- Właśnie... zapomniałem ci za wszystko podziękować.

- Mi? Niby za co?

- Niby za to, że znowu musiałeś ulec temu kretynowi żeby ratować mój tyłek. Naprawdę strasznie ci dziękuję. - Hyung uśmiechnął się, po czym upił łyk kawy, odstawiając ją na stolik.

- Może... może dasz się zaprosić dzisiaj na jakieś jedzenie, co? 

- Sam nie wiem. - jasne, że dam się zaprosić, ale cholera jasna... boję się mu znowu zaufać, a wiem, że mimo upływu tych trzech lat, znów mu ulegnę. 

- Nie chcę cię absolutnie do niczego namawiać, Jihoon. Chciałbym zjeść z tobą kolację i pogadać... tak po prostu. 

- W sumie jest o czym... minęły trzy lata. 

- Właśnie. - Tae uśmiechnął się nerwowo, drapiąc się po głowie - To.. może wpadnę po ciebie koło 19-stej, co?

- Okej... w takim razie jesteśmy umówieni. - jak skończyła się ta historia? Chyba nie trudno się domyślić, hm? Wiem, że część z Was tego nie popiera, dlatego końcówkę zostawiam Wam. Bylibyście za tym, żebym dał Taeyongowi jeszcze jedną szansę czy żebym całkowicie o nim zapomniał i pogonił go, gdzie pieprz rośnie? Moje zdanie jest takie, że każdy, niezależnie od tego, co zrobi, zasługuje na drugą szansę i ja niestety jestem taki, że zawsze tą drugą szansę człowiekowi dam... Wierzę, że Tae się zmieni i że w końcu stworzymy coś poważnego i stałego. Trzymajcie kciuki.

~Koniec.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------