Tylko Ty~cz.8 [Seonho&Kuanlin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

- Seonho, otwórz mi drzwi. - Kuanlin od dłuższego czasu stał pod drzwiami mojego pokoju, prosząc mnie o to, bym wpuścił go do środka. Nie chcę z nim rozmawiać. Z jednej strony chcę wiedzieć, co łączy go z Jinyoungiem, ale z drugiej strony wiem, że te informacje złamią mi serce - Błagam cię.. - zacisnąłem powieki, nabierając dużo powietrza do płuc. Prędzej czy później musiałbym z nim to wyjaśnić. Chyba lepiej mieć już to za sobą... Otworzyłem drzwi, unosząc zapuchnięte oczy na przestraszoną twarz chłopaka. Brunet wparował do mojego pokoju, po czym zamknął drzwi, uważnie mi się przyglądając.
- Jak mogłeś.. - Kuanlin podszedł do mnie, chcąc dotknąć mojej twarzy, jednak dość brutalnie odtrąciłem jego ręce.
- Proszę cię, nie płacz.
- Nie płacz? Zdradziłeś mnie. - syknąłem, starając się dusić w sobie emocje, by nie usłyszeli mnie rodzice.
- Nie zdradziłem cię. Daj mi wytłumaczyć.
- Myślisz, że ci uwierzę? 
- Daj mi chociaż powiedzieć... błagam cię. - usiadłem na łóżku, przecierając twarz dłońmi. Byłem bardzo zmęczony i przygnębiony tym wszystkim - Seonho. - chłopak usiadł obok mnie, głęboko wzdychając - Myślałem, że nigdy nie będę musiał ci o tym mówić, bo... bo to nic dla mnie nie znaczyło..
- Przejdź do konkretów. Jesteś z nim?
- Nie i nigdy nie byłem.
- Przestań kłamać..
- Nie kłamię do cholery. 
- A te zdjęcia? - poderwałem się z łóżka, nie odrywając wzroku od chłopaka - Jak ostatnio pytałem cię o to czy jesteś prawiczkiem... to z nim się kochałeś, prawda? 
- Też..
- Też? - parsknąłem śmiechem, kręcąc głową z niedowierzaniem - Nie no, nie wierzę.. 
- Daj mi powiedzieć... dla mnie to też nie jest proste. 
- Mów. - brunet nabrał powietrza do płuc, rozsiadając się wygodniej na łóżku.
- Na Tajwanie... na Tajwanie miałem chłopaka przez dwa lata. Wyjazd do Korei był mi w sumie na rękę, bo.. ostatnio niezbyt się dogadywaliśmy... Ciągle się kłóciliśmy, mieliśmy do siebie pretensje o wszystko.. Był ode mnie trochę starszy, miał swoje życie.. mniejsza z nim. Po przyjeździe do Korei od razu złapałem wspólny język z Jinyoungiem. Ty mnie ignorowałeś, ciągle się o wszystko boczyłeś.. odtrącałeś mnie, a ja... ja potrzebowałem kogoś, z kim będę mógł pogadać, spędzić czas, wyżalić się, pośmiać... A ty miałeś mnie w dupie..
- Chcesz.. chcesz mi powiedzieć, że to moja wina, że przespałeś się z Jinyoungiem?
- Nie.. po prostu... - chłopak westchnął, wstając z łóżka - Musiałem odreagować, a on nie protestował.. sam tego chciał. 
- Nie mogę tego słuchać.
- Chciałeś znać prawdę, Seonho.. Byłem kiedyś u niego na weekend i stało się. Na drugi dzień zachowywaliśmy się jak gdyby nigdy nic... Nie chcieliśmy być razem, to był tylko seks. - podszedłem bliżej Kuanlina, zaciskając dłonie w pięści. Byłem tak wściekły i rozżalony, że to się w głowie nie mieści - Uderz mnie... zasłużyłem. 
- A ja? Co ze mną? Jestem kolejną osobą, którą tylko chciałeś przelecieć, żeby zapomnieć o byłym i poczuć się znowu dowartościowanym? - Kuanlin odwrócił wzrok, przełykając z trudem ślinę.
- Zastanów się, co mówisz... Kocham cię najbardziej na świecie, w życiu nie zrobiłbym ci czegoś takiego. 
- Jasne.. wtedy jak był u ciebie Jinyoung.. kiedy siedzieliście do bardzo późna.. Doszło do czegoś między wami, prawda? 
- Nie. Przysięgam ci, że nie. - wytarłem nerwowo policzki, po czym podszedłem do okna, otwierając je. Chciałbym mu uwierzyć, ale nie potrafię. Co mam zrobić żeby uwierzyć w jego słowa i zacząć normalnie żyć? - Seonho, to był tylko seks.. ludzie tak robią, tylko... tylko ty jesteś zbyt porządnym chłopakiem, żeby to zrozumieć. 
- Normalne jest puszczanie się na prawo i lewo, tak? 
- Nie, dalej nie rozumiesz.. 
- Przepraszam, że jestem poukładaną osobą... może potrzebujesz kogoś takiego jak Jinyoung, co? Da ci gdzie zechcesz i kiedy zechcesz..
- Seonho, do cholery. - Kuanlin podszedł do mnie gwałtownie, po czym chwycił mnie za twarz, uważnie mi się przyglądając - Uwielbiam w tobie to, że jesteś taką spokojną i porządną osobą.. 
- Przestań.
- Kocham cię dzieciaku... błagam cię, wybacz mi. Nie zdradziłem cię.. to wszystko stało się przed tym, zanim zaczęliśmy być razem.
- Ale to koniec... - chłopak otworzył szerzej oczy. Wydawało mi się, że wyraźnie dałem mu do zrozumienia, że nie pozwolę się okłamywać i robić z siebie idioty.. Kocham go, ale jakie to ma teraz znaczenie? Skąd mogę mieć pewność, że nigdy mnie nie okłamie? Że za moment mu się nie znudzę i nie zacznie szukać przygód u kogoś innego? Raz już mnie zawiódł i to mi wystarczy...
- Koniec? - zapytał z nerwowym uśmiechem, jednak zaraz po tym stało się coś, czego najbardziej się bałem. Kuanlin musnął moje wargi, sprawiając, że moje roztrzęsione z emocji nogi ugięły się, przez to ten zmuszony był przytrzymać mnie w pasie.
- Puść. - szepnąłem, lekko go odpychając. Kocham go jak jasna cholera i mam do niego słabość, ale nie pozwolę robić się w konia.
- Seonho, wybacz mi.. 
- Wyjdź. Muszę zostać sam. 
- Wyjdę... obiecaj mi tylko, że jeszcze to przemyślisz. - spuściłem jedynie wzrok, czując jak po moich policzkach spływają chłodne strużki łez - Nie płacz. - mówiąc to pocałował mnie w głowę, po czym jak gdyby nigdy nic, opuścił mój pokój. Nie rozumiem go... co za chora sytuacja. Nie potrafię też powiedzieć, czego chcę. Z jednej strony mam ochotę uderzyć go w twarz i zwyzywać, jak najgorszego potwora... z drugiej natomiast, chciałbym się do niego przytulić, poczuć jego bliskość i dzięki temu poczuć choć namiastkę szczęścia.

*

                    Od kilku dni nie rozmawiam z Kuanlinem. Powiedział, że jak będę gotowy z nim porozmawiać, to po prostu mam to zrobić... obiecał, że będzie czekać tak długo, jak będzie trzeba. Ponad to, mama zaczęła wciskać we mnie leki, które przypisał mi psychiatra. Czuję się po nich jeszcze gorzej, niż wcześniej, ale rodzice nie chcą tego słuchać. Pilnują mnie, jak dziecka i siedzą przy mnie tak długo, dopóki nie wezmę leków. 

- Zjedz skarbie.. nie weźmiesz leków na pusty żołądek. 

- Nie jestem głodny. - przebywanie w towarzystwie Kuanlina bardzo mnie męczy. Ciągle mi się przygląda, a to mnie jedynie stresuje i krępuje jednocześnie. Siedzieliśmy teraz przy kolacji i podczas gdy ci zajadali się w najlepsze, ja wpatrywałem się w stół myśląc o tym, jak bardzo nienawidzę siebie, rodziców i Kuanlina... Do tego dochodzi jeszcze sytuacja z Minhyunem. Potrzebuję mu się wygadać, a on totalnie mnie ignoruje, twierdząc, że ma dużo nauki.. Nie rozmawiam z nim od kilku dni i przysięgam, że jak to wszystko nadal będzie tak wyglądać, to oszaleję. 

- Twoja mama wyraźnie powiedziała, że masz zjeść.. Wybierz coś, na co masz ochotę i jedz. 

- Nie mam ochoty na nic.. - warknąłem, czując jak zaczyna się we mnie gotować. Jak ten facet mnie irytuje. Ciągle się wtrąca, ciągle mnie poucza, non stop bawi się w mojego ojca, a ja z każdym, kolejnym dniem, nienawidzę go coraz bardziej. 

- Tato, daj spokój.. - szepnął nieśmiało Kuanlin - Niech nie je, jak nie chce.

- Proszę. - uniosłem wzrok, widząc stojącą nad sobą mamę. Po chwili położyła gwałtownie leki na stole, uważnie mnie obserwując - Weź je... tylko potem nie dziw się, jak będzie ci znowu niedobrze.

- Jest mi niedobrze odkąd zacząłem je brać.. 

- Musisz je wziąć. - burknął facet mojej mamy.

- Przecież lekarz powiedział, że na początku to normalne. Za jakiś czas będzie lepiej. 

- Nie wezmę ich. 

- Seonho, skarbie... przecież jesteś dorosłym chłopakiem i chyba sam rozumiesz, że musisz je wziąć..

- Ale ty w ogóle z nim nie dyskutuj. - nienawidzę tego człowieka... dlaczego on ciągle się wtrąca? - Bierz te leki. Nie jesteś dzieckiem... chyba nie chcesz żebyśmy cię do tego zmusili.

- Nie możesz mnie do niczego zmusić. - szepnąłem, czując automatycznie cisnące się do oczu łzy. Nie mam siły. Leki, które miały mi pomóc sprawiają, że czuję się jeszcze gorzej. Ciągle jest mi niedobrze, jestem zmęczony, nie mam apetytu i mam wrażenie, że moje samopoczucie pogorszyło się jeszcze bardziej. 

- Proszę cię, nie mów tak do niego.. 

- Po prostu nie mogę patrzeć, jak ciągle koło niego skaczesz. To nie jest dziecko, a zachowuje się jakby miał trzy lata.... Weź te leki. - nie wytrzymałem. Strąciłem je ze stołu, tak że te rozsypały się po całej posadzce w kuchni. W pomieszczeniu zapanowała cisza... nareszcie. Wstałem od stołu, mierząc wszystkich wzrokiem. Słyszałem jedynie ciężkie oddechy, czując tym samym na sobie spojrzenie Kuanlina, mamy i jej fagasa. 

- Dajcie mi wreszcie święty spokój... wszyscy. 

- Seonho.. 

- Nie... przestań koło niego skakać. - mężczyzna wstał od stołu, podchodząc bliżej mnie - Widać, że brakuje ci ojca i męskiej ręki.

- Tato.. - Kuanlin wstał od stołu w kompletnym osłupieniu - Przestań, proszę cię. - zacisnąłem dłonie w pięści, czując coraz mocniej bijące serce i przyspieszony oddech. 

- Kim ty do cholery jesteś, żeby mnie pouczać i wspominać mojego ojca? - spojrzałem na niego z ogromną nienawiścią. Nigdy nie czułem takiego żalu i nienawiści, w stosunku do jakiejś osoby - No kim?! 

- Posłuchaj mnie gnoju..

- Nie! Ciągle tylko "posłuchaj mnie", "masz zrobić to", "masz zrobić tamto"! Odwal się, rozumiesz?! - nie panowałem nad sobą. Uniosłem ręce, uderzając nimi w klatkę piersiową mężczyzny. Biłem go na oślep, nie mogąc przestać - Odwal się wreszcie ode mnie! 

- Przestańcie!

- Seonho.. - Kuanlin podszedł do mnie, odciągając mnie od swojego ojca - Uspokój się, słyszysz? 

- I co?! Teraz znowu pokłócimy się o to, że śmiałem zwrócić uwagę twojemu ojcu?! 

- Seonho.

- Nienawidzę was.. Po prostu was nienawidzę. - ruszyłem w kierunku przedpokoju, z zamiarem wyjścia z domu. Oczywiście cała moja wspaniałomyślna pseudorodzina ruszyła za mną, chcąc mnie zatrzymać.

- Proszę cię, nie wychodź... musimy porozmawiać.

- I znowu go prosisz. Nie możesz mu wreszcie czegoś nakazać? 

- Przestań, błagam cię...

- Seonho, zostajesz w domu, zrozumiałeś? 

- Myślisz, że będę się ciebie słuchać? Nie bądź śmieszny. - burknąłem, wychodząc pospiesznie z domu. Na dworze było w miarę ciepło i przyjemnie. Momentami powiewał ciepły wiatr, a na niebie zaczęły pojawiać się pierwsze gwiazdy. Słyszałem za sobą kroki... Kuanlin nie potrafi odpuścić. Nie rozumie, że potrzebuję i chcę być sam. Dlaczego on jest tak cholernie upierdliwy? - Dasz mi wreszcie spokój? - zatrzymałem się, wbijając wzrok w bruneta - Naprawdę nie rozumiecie, że chcę być sam? Mam dość waszej upierdliwości i nadopiekuńczości. Mam dość tego, że twój ojciec non stop na mnie naskakuje.. 
- Seonho..
- Po prostu się odpieprzcie, to wszystko. 
- Uspokój się. - chłopak podszedł do mnie, łapiąc mnie za ręce. Zaraz po tym zaczął ich ostrożnie dotykać, wpatrując się przy tym w moje oczy - Proszę cię, nie nakręcaj się tak.
- O czym ty mówisz? Ja się nakręcam? To wy robicie ze mnie czubka i faszerujecie mnie lekami..
- To wszystko dla twojego dobra.
- Gówno prawda. Dla mojego dobra zamknijcie mnie jeszcze w psychiatryku... Przynajmniej będziecie mieć mnie z głowy. - Kuanlin pociągnął mnie za ręce, przez co wylądowałem w jego objęciach. Czując jego ciepło i niesamowicie przyjemny zapach, poczułem jak znów uginają się pode mną nogi.
- Kocham cię Seonho... i bardzo się o ciebie martwię. 
- Rozstaliśmy się.
- Nie, to tylko chwilowy kryzys.
- Przes... - chwyciłem odruchowo Kuanlina za koszulkę, czując jak ten wbija się w moje wargi. Kocham jego usta... to, jak mnie całuje, jak jest blisko mnie.. Czuję się wtedy szczęśliwy choć przez chwilę - Co ty... przestań. 
- Seonho, potrzebujesz mnie... a ja cholernie potrzebuję ciebie, zrozum. 
- Zdradziłeś mnie..
- Przestań, naprawdę dalej nie rozumiesz? To wszystko stało się przed tym, zanim zaczęliśmy być razem... Świata poza tobą nie widzę, idioto. - odwróciłem wzrok, czując napływające do oczu łzy. Jestem zmęczony swoim samopoczuciem i niemocą... Jestem zmęczony sytuacją w domu, kryzysem z Kuanlinem i ciszą ze strony Minhyuna. Chciałbym spotkać się z tatą... usłyszeć od niego, że jestem dzielnym chłopakiem i że wszystko będzie dobrze.. A jeśli nie.. po prostu chciałbym zniknąć. I tak jestem święcie przekonany, że wszystkim tylko zawadzam - Seonho... uderz mnie, nawrzeszcz na mnie... płacz... powiedz mi do cholery, co teraz czujesz. Muszę to wiedzieć. 
- Daj mi spokój..
- Dzieciaku. - brunet chwycił mnie za nadgarstki, wpatrując się w moje przeszklone oczy - Powiedz mi, co czujesz.
- Jesteś pewien, że chcesz wiedzieć, co czuję? - pociągnąłem nosem, czując jak z każdą kolejną sekundą brakuje mi tchu - Czuję pustkę... totalną pustkę.. Czuję nienawiść i złość do całego świata... Czuję, że nikt mnie już nie potrzebuje. Mam dość swojego życia, Kuanlin.. 
- Nie mów tak. - szepnął, mocno wtulając mnie w swoje drżące ciało - Cierpisz na depresję, ale przysięgam ci, że wyjdziesz z tego... razem z tego wyjdziemy. 
- Nie mam żadnej depresji. - zaprzeczyłem skinieniem głowy, czując jak rozklejam się coraz bardziej - Znowu mi to wmawiacie. 
- Tak, masz rację... przepraszam. Pomyliłem się.. - nabrałem powietrza do płuc, spoglądając na Kuanlina, w którego oczach malował się strach.
- Pomóż mi, proszę. 
- Pomogę ci we wszystkim, przecież wiesz. 
- We wszystkim?
- Tak. - owinąłem ręce wokół szyi chłopaka, mocno się do niego przytulając. W momencie, gdy poczułem, że ten robi to samo, ośmieliłem się wreszcie wypowiedzieć swoje myśli na głos.
- Pomóż mi stąd odejść. - poczułem jak jego ciało się spina, a oddech staje się coraz cięższy. Przylegając do jego ciała, czułem jego coraz szybciej bijącej serce i drżące dłonie.
- O czym ty mówisz, Seonho? 
- Nie mam już siły.
- Popatrz na mnie. - Kuanlin chwycił mnie za twarz, wbijając we mnie wzrok - Masz 17-cie lat.. Twoje życie się dopiero zaczyna. 
- Nie, nie mogę..
- Błagam cię, przestań wygadywać takie durnoty. - głos chłopaka załamał się, a piękne, czarne oczy zaszły łzami - Zostawiłbyś mnie? 
- Ty zrobiłeś to pierwszy.. 
- Co?
- Najpierw tata... ty.. Minhyun. Wszyscy się ode mnie odwracają. 
- Seonho, co ty wygadujesz? 
- Jestem sam... sam, rozumiesz? - pociągnąłem nosem, czując na policzku ciepłą dłoń Kuanlina - Nie mam ojca.. dla mamy też już nie istnieję. Twój ojciec traktuje mnie jak psa.. Minhyun mnie ignoruje, Ty... ty wolisz kogoś innego. 
- Seonho, posłuchaj mnie, proszę..
- Pomóż mi.
- Pomogę.. oczywiście, że ci pomogę, ale nie w tym. Pomogę ci wyjść na prostą, przysięgam. 
- Posłuchaj raz mnie i tego, czego ja chcę... tylko raz.
- Seonho, ty tego nie chcesz. Nie chcesz tego, zrozum... Jesteś chory, to przez to..
- Przestań! - warknąłem, odtrącając jego ręce - Przestań traktować mnie jak idiotę! Tak, wiem, nie dorastam ci do pięt! Ale przestań mi to pokazywać na każdym kroku! - Kuanlina wbiło w ziemię. Między nami zapadła cisza, przerywana jedynie odgłosami nocnych ptaków i cykad.
- Ja... Seonho, nie rozumiem, o czym mówisz..
- Nie rozumiesz? Przez cały czas mnie pouczałeś... ciągle mi coś nakazywałeś albo mi czegoś zabraniałeś. Cały czas starałeś się mi pokazać, że jesteś lepszy ode mnie i tak, wiem... jesteś, każdy jest.. tylko dlaczego starałeś się udowodnić mi, że przy tobie jestem nikim? - Kuanlin zamilkł, opierając się o mur otaczający jeden z sąsiednich domów. Wreszcie mogłem wyrzucić z siebie to, co bałem się wypowiedzieć do tej pory. Coś, co także nie dawało mi żyć, jednak znosiłem to, bo bardzo kochałem i nadal kocham tego człowieka.
- Ja... dałem ci tylko kilka rad i wskazówek, żeby ci pomóc. Nie miałem pojęcia, że odbierasz to jako atak.. Dlaczego od razu mi o tym nie powiedziałeś?
- Bo się bałem... bałem się, że cię stracę. Nadal uważasz, że tylko ty wiesz, co jest dla mnie najlepsze i czego ja chcę.. W ogóle mnie nie słuchasz albo ignorujesz to, co do ciebie mówię, dlaczego?
- Bo cię kocham... i chcę dla ciebie jak najlepiej. Nie dopuszczam do siebie myśli, że mogłoby cię zabraknąć. 
- Jakbyś mnie kochał, nie poszedłbyś do łóżka z tym pieprzonym Jinyoungiem. 
- Seonho, do cholery jasnej. - chłopak podszedł do mnie, po czym chwycił mnie za ramiona, gwałtownie mną potrząsając - Co się z tobą dzieje?! Oprzytomnij wreszcie, błagam cię! Naprawdę chcesz żebym zaczął traktować cię jak dziecko?! - po jego bladych jak ściana policzkach spłynęły łzy, a usta nabrały wyrazu zbolałego grymasu - Traktowałem cię jak najlepszego przyjaciela, partnera do rozmowy... jak osobę, którą kocham! Jak możesz opowiadać takie rzeczy?!
- Nie krzycz.. 
- Boli mnie to, co wygadujesz, ale wiem z czego to wynika i staram się być wyrozumiały. I powtórzę to jeszcze raz... nie zdradziłem cię i nigdy w życiu nie zrobiłbym ci czegoś takiego.. Jeśli chcesz, zerwę kontakt z Jinyoungiem.. to na tobie zależy mi najbardziej, a nie na nim.. 

*

                 Wyszedłem z pokoju z zamiarem zejścia do kuchni. Od jakiegoś czasu nie chodzę do szkoły, więc całe dnie spędzam w czterech ścianach swojej sypialni. Dzisiaj niestety w domu został także ojciec Kuanlina, ale na szczęście nie miałem jeszcze okazji na niego wpaść. Moje stosunki z Kuanlinem nieco się poprawiły. Zaczęliśmy więcej ze sobą rozmawiać, a do mnie zaczęło powoli docierać, że niesłusznie go oskarżałem. Nie ukrywam, że niesamowicie zabolał mnie fakt, że mój chłopak przespał się ze swoim kolegą i z tego tytułu byłem i nadal jestem o niego potwornie zazdrosny, ale to było przed tym, nim zaczęliśmy być razem. Kuanlin też twierdzi, że zerwał kontakt z Jinyoungiem, a ja chyba mu wierzę...

- Dzień dobry. - westchnąłem jedynie, słysząc witający mnie głos mężczyzny. Podszedłem w ciszy do czajnika, nastawiając w nim wodę, po czym zająłem się szukaniem ulubionej herbaty - Dzień dobry Seonho. - po wsypaniu herbaty do kubka, oparłem się o blat, wbijając wzrok w okno. Pogoda była dzisiaj naprawdę paskudna. Od rana padało i wiało... pogoda idealna, by siedzieć w domu pod kocem, pić herbatę i oglądać jakiś fajny film - Mhm, tak teraz będziesz się bawić... Będziesz udawać, że mnie nie słyszysz, tak? - zalałem herbatę, po czym sięgnąłem po kubek, robiąc z nim kilka kroków w kierunku drzwi - Seonho, posłuchaj mnie. 

- Nie mam ochoty.

- Ooo... czyli jednak mnie słyszysz. - wywinąłem oczami, zatrzymując się - Dlaczego mnie ignorujesz?
- Serio nie wiesz?
- No serio, serio... słucham.
- Bo traktujesz mnie jak psa. 
- Słucham?
- Ciągle się do mnie rzucasz, pouczasz mnie, czegoś mi nakazujesz, szarpiesz mnie... jestem już tym zmęczony. 
- W takim razie powiedz mi, co mam zrobić, żebyś w końcu zaczął się mnie słuchać?
- Ja nie jestem psem czy małpą do wytresowania, żeby wykonywać każde twoje polecenie. 
- Chcę się z tobą po prostu dogadać..
- Ciągłym poniżaniem mnie i zastraszaniem, wow... Kuanlina też tak wychowywałeś?
- Nie powinno cię interesować, jak wychowywałem swojego syna... poza tym on był dużo pokorniejszy niż ty. W życiu nie widziałem tak rozkapryszonego dzieciaka. 
- Cieszę się, że mogłem cię czymś zaskoczyć. 
- Naprawdę nadal zamierzasz się tak zachowywać? 
- Oczywiście... a tobie nic do tego. Przypominam ci, że jestem w swoim domu, w którym to ty jesteś gościem. 
- Posłuchaj mnie gnojku. - mężczyzna szarpnął mnie za nadgarstek, przez co zawartość kubka znajdującego się w moich dłoniach, rozlała się po moich rękach. Syknąłem jedynie, odruchowo upuszczając go na podłogę - I co narobiłeś?! 
- Aua... - jęknąłem podchodząc do zlewu, po czym umieściłem ręce pod zimną wodą. Skóra piekła mnie jak jasna cholera, a ten dupek zamiast mi pomóc, stał nade mną i się na mnie wydzierał.
- Kubka też nie potrafisz porządnie utrzymać?! Ja nie wiem dzieciaku, co się z tobą dzieje! 
- Odpieprz się. - zacisnąłem powieki, czując jak jestem uderzany w tył głowy. Zatkało mnie. Ten człowiek nie raz podnosił na mnie rękę, ale nigdy nie doszło do tak porządnego uderzenia. Zakręciłem wodę, spoglądając na niego ze łzami w oczach. Gdy zobaczyłem, jak ten wykonuje krok w moim kierunku, skuliłem się, zakrywając głowę piekącymi rękoma - Nie bij mnie! Przepraszam!
- Wystarczy dać ci raz w łeb, żebyś wreszcie nabrał pokory. 
- Nie bij mnie.. - powtórzyłem przestraszony, po czym uniosłem niepewnie wzrok.
- Nie próbuj nawet mówić o czymkolwiek swojej matce, zrozumiałeś?
- Tak. - chwyciłem się blatu, podnosząc się ostrożnie do pionu.
- Naprawdę chciałem się z tobą dogadać Seonho, ale jak nie chcesz mnie do siebie dopuścić, będzie to wyglądać, jak wygląda, wybacz.. 
- Jesteś okropny. - wyszeptałem, uciekając do swojego pokoju. Nienawidziłem tego człowieka od samego początku, ale wtedy nie przypuszczałem, że kiedykolwiek zrobi mi jakąś krzywdę. Dopiero po tych kilku miesiącach zaczynam zauważać, że jest zdolny do wszystkiego.
                          Leżałem w swoim pokoju, wpatrując się beznamiętnie w wędrujące po szybie krople deszczu. Cały czas myślałem o sytuacji, jaka miała miejsce w kuchni i za każdym razem gdy patrzyłem na swoje ręce, czułem potworny ścisk w sercu i towarzyszący im strach i niepewność.
- Hej, mogę? - przekręciłem się na bok, odwracając się tym samym plecami do mojego chłopaka - Przepraszam, że tyle mnie nie było, ale miałem dzisiaj sporo zajęć po szkole. - skinąłem jedynie głową, czując jak chłopak kładzie się za mną, mocno mnie przytulając - Tęskniłem. - szepnął, przywierając wargami do mojego karku.
- Ja też. 
- Na pewno?
- Na pewno. - złapałem go ostrożnie za rękę, wzdychając - Jak ci minął dzień?
- Był ciężki jak cholera... ale wiedziałem, że po powrocie do domu zobaczę się z tobą i to mnie napędzało do działania. - skinąłem głową, bawiąc się palcami bruneta - Jak się czujesz?
- Dobrze.
- Pokaż mi się... chcę ci dać buziaka. 
- Później.
- Seonhooo.. - Kuanlin złapał mnie za nadgarstki, przez co z moich ust wydobył się stłumiony jęk - Co się stało?
- Puść. 
- Hej, pokaż się. - chłopak przekręcił mnie na plecy, po czym zaczął z ogromną dokładnością oglądać moje ręce - Wyglądają na poparzone.. 
- Zagoi się. 
- Jak to zrobiłeś?
- Wylałem herbatę.. zamyśliłem się.
- Boże, Seonho. - Kuanlin poderwał się na równe nogi, biegnąc w kierunku łazienki, w której trzymana jest jedna z apteczek. Po chwili wrócił, siadając ponownie na łóżku, gdzie zaczął rozpakowywać potrzebne rzeczy - Dlaczego nie poprosiłeś o pomoc mojego ojca?
- To... bo twój ojciec jest zajęty i nie chciałem mu przeszkadzać. 
- No co ty... na pewno by ci pomógł, jakby zobaczył, co się stało. - ta, bez wątpienia... nie będę już skarżyć się Kuanlinowi, że to właśnie przez jego ojca mam poparzone ręce. Boję się, że ten dupek by się mścił i byłoby tylko gorzej.
- Kuanlin?
- Tak?
- Czemu to wszystko się tak teraz nawarstwiło? - spojrzeliśmy na siebie, wpatrując się w siebie w kompletnej ciszy - Moje życie to ciągły pech.. ciągły, niekończący się pech, dlaczego?
- Skarbie..
- Co ja zrobiłem?
- Nic.. nie zrobiłeś niczego złego, nie pozwalam ci tak myśleć. To minie Seonho, przysięgam. 
- A jeśli nie? 
- To przysięgam ci, że zabiorę z ciebie te wszystkie nieszczęścia i przeniosę je na siebie. 
- Ale..
- Zrobię to... wiesz, że dla ciebie zrobię wszystko. 
- Wszystko? - Kuanlin westchnął, dotykając ostrożnie mojego policzka.
- Z małymi wyjątkami. - szepnął, całując mnie w czoło.
- Hm... a pocałujesz mnie?
- W nosek? - uśmiechnął się, obdarowując buziakiem mój nos - W czółko? - szepnął składając na moim czole trzy pocałunki - W policzek?
- W usta.
- W usta. - powtórzył, przyglądając mi się z uwagą. Widziałem w jego oczach troskę i miłość. Nigdy nie sądziłem, że z czyiś oczu można wyczytać takie rzeczy - Bardzo chętnie. - po chwili byłem całowany przez mojego chłopaka i delikatnie dopieszczany przez jego dłonie. Potrzebowałem tego. Dopiero w takich momentach uświadamiam sobie, jak bardzo potrzebuję Kuanlina... że jestem w stanie zaakceptować absolutnie wszystko i równie wszystko mu wybaczyć... że nie przy nim... a bez niego jestem nikim...





~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko... i w sumie nie wiem czy z ładem i składem, ale miałam dłuższą przerwę i wypadłam z rytmu.;; 

Tylko Ty~cz.7 [Seonho&Kuanlin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

                   Stało się. Niedzielnego ranka wylądowałem z Kuanlinem w łóżku. Sam nie wiem, jak do tego doszło. Po pocałunku na schodach, chłopak zaprowadził mnie do swojego pokoju, rzucając mną na łóżko, a ja mimo wciąż lekkiej złości nie potrafiłem zaprotestować.
- Nie przyłapią nas? - wydyszałem, ciesząc się czułymi pocałunkami w szyję i obojczyki.
- Są w Incheon, spokojnie. - chłopak wsunął chłodną dłoń pod moją koszulkę, dotykając ostrożnie mojego ciała.
- Masz zimne ręce. - zaśmiałem się, starając się nieco rozluźnić. Nie mam pojęcia dlaczego wczorajszej nocy miałem więcej odwagi niż teraz.
- Bardzo zimne?
- Jak lód. - Kuanlin przejechał opuszką palca przez całą długość mojej klatki piersiowej oraz brzucha, zatrzymując się przy linii moich bokserek - Już mi cieplej. - jęknąłem, wywołując cwaniacki uśmiech na jego buzi. Po chwili dłoń bruneta wsunęła się w moje bokserki, sprawiając, że moje ciało wygięło się w łuk. Chwyciłem odruchowo za pościel, czując jak z każdą kolejną sekundą tracę czucie w dłoniach.
- Rozluźnij się. - szepnął, powracając do pieszczenia mojej szyi. Zamknąłem oczy, czując jak moja góra jest niemalże całkowicie sparaliżowana. Nie potrafiłem nawet drgnąć i dodatkowo nie czułem kompletnie nic. Skupiony byłem tylko i wyłącznie na tym, co działo się na dole mojego ciała - Seonhooo... spokojnie. 
- To... to pierwszy raz, kiedy jestem w takiej sytuacji. - wydyszałem z trudem łapiąc powietrze. Jego dłoń ostrożnie i bardzo powoli przesuwała się po moim członku i udach, doprowadzając mnie do obłędu. Bardzo mi się to podobało, ale to takie krępujące, jeju. Dlaczego?! W sumie nigdy nie rozmawiałem z Kuanlinem o tym, czy on jest prawiczkiem, czy już nie. Jestem cholernie ciekawy, ale z tego co widzę... tą jego pewność siebie i śmiałość ruchów, uważam, że już te sprawy ma dawno za sobą.
- Wiem... ale proszę cię, nie denerwuj się tak. - chwyciłem chłopaka za koszulkę, wydając przy tym stłumiony lekko jęk - Mogę tego nie robić, jeśli nie chcesz.
- To mnie strasznie krępuje. 
- Czuję. - uśmiechnął się, wyjmując dłoń z moich bokserek - Oszczędzę ci tego. - owinąłem ręce wokół jego szyi, łącząc nasze wargi czułym pocałunkiem. Wiłem się pod ciepłym ciałem chłopaka, czując jak jego dłonie ostrożnie błądzą po moim ciele.
- Kua... Kuanlin..
- Hm?
- Robiłeś już to? - chłopak zaśmiał się jedynie, zdejmując ze mnie koszulkę - Odpowiedz mi.
- Robiłem. - szepnął, przez co po moim ciele przebiegły ciarki. Gdy w mojej głowie zapaliła się lampka, że mam do czynienia z osobą doświadczoną, automatycznie się zestresowałem.
- A... a wiele razy?
- A jakie to ma znaczenie? - brunet usiadł na mnie okrakiem, po czym chwycił mnie za nadgarstki, układając moje ręce za moją głową. Zaraz po tym przywarł wargami do mojej twarzy, rąk, szyi i klatki piersiowej.
- Jestem po prostu ciekawy. 
- Schowaj tą swoją ciekawość na później. - byłem w takim amoku, że nie do końca jestem w stanie powiedzieć, co robiliśmy. Dopiero gdy między nami doszło do konkretów, poczułem że wracam na ziemię - Co to za mina? 
- Boli.. - wydusiłem, czując jak powoli zaczyna brakować mi tchu. Kuanlin wyszedł ze mnie, po czym przywarł do mojego ciała, głaszcząc mnie po twarzy.
- Dasz radę?
- Tak.. tylko daj mi chwilę. - szepnąłem, przywierając do jego warg. Chłopak odwzajemniał delikatnie moje pocałunki, pieszcząc przy tym opuszkami palców moją twarz oraz szyję. Czułem się przy nim dobrze i bardzo bezpiecznie... tylko czemu to tak bardzo boli? Wiem, że to pierwszy raz i wiadomo, że nie będzie kolorowo, ale nie sądziłem, że ból jest aż tak ogromny - Spróbujmy jeszcze raz. 
- Jak będzie coś nie tak, to mów. - skinąłem jedynie głową, czując ponownie rozrywający mnie ból. Mimo to zacisnąłem zęby, wtulając się w jego rozgrzane ciało. Czułem jak drżę z bólu, jednak z każdą kolejną minutą, dyskomfort i ból mijały - Trzęsiesz się. - szepnął, unosząc na mnie wzrok.
- Trochę boli, ale... ale puszcza, daj mi chwilę. 
- Jesteś bardzo dzielny. - uśmiechnąłem się, głęboko przy tym oddychając. Kuanlin wpatrywał się we mnie z uwagą, pieszcząc dłonią moją talię i brzuch. Wyglądał jakby analizował moją mimikę i każdy, najmniejszy oddech. Cała ta sytuacja była tak intymna... taka specjalna i... po prostu nasza. W domu panowała kompletna cisza. Wsłuchiwałem się jedynie w nasze oddechy, nie odrywając przy tym wzroku od jego błyszczących oczu. Po chwili jednak na dworze zaczęło padać. Dość mocny i gwałtowny deszcz uderzał o szybę, co trochę mnie uspokoiło. Ta wszechogarniająca nas cisza była potwornie niezręczna.
- Tak myślisz?
- Oczywiście, że tak. - dostałem czułego buziaka w czoło, po którym uspokoiłem się jeszcze bardziej - Chcesz cię przytulić? - skinąłem jedynie głową, zarzucając ręce na szyję Kuanlina. Chłopak przywarł do mnie ciałem, ostrożnie się we mnie poruszając. Byłem bardzo podekscytowany, ale z drugiej strony przez głowę przeszła mi myśl, że chciałbym mieć to już za sobą. Za bardzo to boli i dodatkowo czuję się bardzo skrępowany. Kuanlin co chwilę sprawdzał jak się czuję, pytał o wszystko, co jakiś czas przerywał, żebym odetchnął... Dopiero w tym momencie zacząłem rozumieć, że musi mu na mnie bardzo zależeć. Dzięki temu moje ciało stawało się coraz luźniejsze i w związku z tym ból był coraz mniejszy. Zacząłem czuć się dobrze. Cały strach, ból i skrępowanie odchodziły w niepamięć, a ja w końcu zacząłem cieszyć się tą chwilą...

*

- Chłopcy! Wróciliśmy! - oderwałem się od warg Kuanlina, czując jak moje rozluźnione, w błogim stanie ciało, momentalnie się spina.
- Cześć! - krzyknął mój chłopak, całując mnie w czoło - Seonho, spokojnie. 
- Boże, nakryją nas. 
- Uspokój się, mówię. 
- Zejdźcie do nas na chwilę!
- Już idziemy! - moje ciało spinało się z każdą kolejną sekundą. Poczułem jak zalał mnie zimny pot, a ciało zaczęło drżeć pod wpływem stresu - Seonho, jak z ciebie wyjdę, będzie cię to boleć... rozluźnij się. - mówiąc to przywarł wargami do mojego czoła, delikatnie je muskając - Drzwi są zamknięte, spokojnie. - szepnął, obdarowując je pocałunkami - No... już dobrze. - Kuanlin wyszedł ze mnie, po czym zszedł z łóżka, ubierając się - Nie wstawaj. Zobaczę co chcą i do ciebie wrócę. 
- Nie zostawiaj mnie teraz. - z lekkim bólem pośladków przekręciłem się na brzuch, wbijając lekko nieprzytomny wzrok w mojego skarba.
- Za chwilę do ciebie wrócę. - szepnął, po czym nachylił się do mnie, całując mnie - Bardzo cię kocham. 
- Kuanlin.. 
- Byłeś najlepszy. - dodał, wychodząc z pokoju. Zostałem sam... nagi, rozgrzany, roztrzęsiony i zakochany na nowo. To było niesamowite. Nigdy nie czułem tak bliskiej, intymnej relacji z drugim człowiekiem.. Było to coś, czego nie jestem w stanie opisać słowami. Niechętnie nałożyłem bokserki, wstając powoli z łóżka.
- Aua.. - syknąłem, nie mogąc zrobić nawet jednego kroku. Ale mnie wszystko boli. Nie sądziłem, że ból pośladków przeniesie się na moje plecy i nogi... mam nadzieję, że to szybko minie. Dlaczego rodzice musieli wrócić właśnie teraz? Chciałbym poleżeć jeszcze z moim chłopakiem, przytulić się do niego, pocałować i czuć jego bliskość. Nie chciałem, by nasz pierwszy raz zakończył się właśnie w taki sposób.
- Jest... jestem. - Kuanlin wszedł do pokoju chichocząc - Boli? - zapytał podchodząc bliżej mnie.
- Nie, nie... jest okej.
- Widzę tą zbolałą buźkę. - mruknął, głaszcząc mnie po pośladkach - Przegiąłem? 
- Nie, to... to po prostu mój pierwszy raz i... no sam rozumiesz.
- Rozumiem, rozumiem. - szepnął, całując mnie w czoło - Skarb mój. - uśmiechnąłem się, chowając się w jego klatce piersiowej.
- A co chcieli rodzice? 
- Zaprosili nas na kolację... mamy o 18-tej jechać do jakiejś knajpy.
- Co to za okazja?
- Nie mam pojęcia, ale w sumie spoko. Pojemy coś dobrego. 
- Mmmm... zjadłbym owoce morza.
- Owoce morza? - skinąłem głową, czując kolejnego buziaka - Załatwię to... specjalnie dla ciebie. 
- A ty na co masz ochotę?
- Na ciebie. - zaśmiałem się, unosząc na niego wzrok.
- Tego dania nie znam.
- Ja poznałem je dziś bardzo dobrze. - mówiąc to wbił się w moje wargi, lądując ze mną ponownie na łóżku. Kocham go najbardziej na świecie. Nigdy nie czułem z nikim takiej specjalnej więzi. Czasami mam wrażenie, że zesłał mi go mój tato. Może to głupie, ale naprawdę czasem tak do tego podchodzę...

*

                   Wieczorem, zgodnie z umową, udaliśmy się na "rodzinną" kolację do jednej z lepszych restauracji w Seoulu. Z mamą nie zamieniłem ani jednego słowa... na ojca Kuanlina nawet nie patrzyłem. Rozmawiałem tylko z moim chłopakiem, myśląc w międzyczasie o naszym pierwszym zbliżeniu. Czułem, że patrzyłem w niego jak w obrazek, ale nie potrafiłem zachować się inaczej... zakochałem się w nim dzisiaj od nowa. 

- Chłopcy.. możemy was prosić na moment o skupienie? - oderwałem wzrok od Kuanlina, wbijając go w Chiaweia - Razem z twoją mamą Seonho, podjęliśmy bardzo ważną dla nas decyzję i... uznaliśmy, że dziś będzie fajna okazja, żeby wam o tym powiedzieć. 

- Wo... słuchamy. - odłożyłem ostentacyjnie pałeczki, wzdychając.

- Ty powiesz, czy ja mam  to zrobić?

- Ty powiedz. - szepnęła moja mama, na co wywinąłem jedynie oczyma. Jak dzieci...

- No dobrze, to.. zaręczyliśmy się i planujemy ślub. - aż się zadławiłem. Momentalnie zabrakło mi tchu, przez co dostałem solidnie od Kuanlina w plecy. Nabrałem powietrza do płuc, sięgając po szklankę z napojem. 

- O... wow... gratulacje. - wypalił bez entuzjazmu mój chłopak, zerkając co chwilę w moim kierunku - A... przepraszam, jestem trochę w szoku.. Co ze mną i Seonho? 

- I tak zachowujecie się jak bracia. Teraz będziecie mieć jedynie ułatwioną sprawę. - moja mama była rozpromieniona jak nigdy, a mi z każdą kolejną chwilą robiło się coraz bardziej słabo. 

- O tym też rozmawialiśmy i... Seonho został jeszcze ponad rok nauki, a ty Kuanlin pójdziesz na uniwersytet. Stwierdziłem, że dam ci wolną rękę.

- Jak... jak to? Chyba nie rozumiem.

- Możesz zostać z nami w Korei, albo wrócić na Tajwan... Jesteś odpowiedzialnym, mądrym chłopakiem. Wiem, że podejmiesz odpowiednią decyzję. - chyba się przesłyszałem. Szklanka znajdująca się w mojej dłoni osunęła się, lądując z hukiem na ziemi. Zamroczyło mnie... dawno nie czułem się tak dziwnie. 

- Seonho, w porządku? 

- Synu, co się dzieje? 

- Seonho.. hej.. - Kuanlin potrząsnął mną, jednak bez większego rezultatu - Słyszysz mnie? - chwyciłem za oparcie krzesła, powoli z niego wstając.

- Ja.. muszę na chwilę wyjść. 

- Wyjdę z tobą, poczekaj. - zrobiłem krok w kierunku drzwi, jednak wtedy poczułem jakby odjęło mi czucie w nogach. Upadłem na podłogę, tracąc jakikolwiek kontakt ze światem. Nie mam pojęcia, co było dalej...

                            Obudziłem się w jakimś samochodzie. Jak się okazało, z restauracji zabrała mnie karetka. Zemdlałem... lekarz w szpitalu oznajmił rodzicom i Kuanlinowi, że moje omdlenie było skutkiem długo nieleczonej depresji i nadmiaru stresu. Przyznam szczerze, że sam się zdziwiłem. 

- Może chcesz wody, co? - przy moim łóżku siedział Kuanlin, głaszcząc mnie po dłoni... musiał płakać. Wyraźnie widziałem jego czerwone, spuchnięte oczy, co dobijało mnie jeszcze bardziej. 

- Nie.

- A czego potrzebujesz? 

- Niczego... wszystko jest okej. - szepnąłem, zamykając oczy. Jestem tym wszystkim potwornie zmęczony. Przez ostatnie dni w moim życiu dzieje się tak wiele rzeczy, że już momentami nie wiem, na jakim świecie żyję. 

- Boże, jak mnie wystraszyłeś.. - pociągnął nosem, co rozdarło moje serce na setki kawałków.

- Przepraszam. - chłopak usiadł na łóżku, całując mnie w czoło.

- Nie przepraszaj mnie... nie przepraszaj. - powtórzył szeptem, rozklejając się. Ułożyłem dłoń na jego policzku, zaciskając przy tym kurczowo powieki. Bolało mnie to, że cierpi i to na dodatek z mojej winy. Nie chciałem sprawiać mu przykrości i doprowadzać go do takiego stanu... - Jak mogłem tego nie zauważyć?
- Nie płacz, proszę cię. - otworzyłem wilgotne od łez powieki, spoglądając na mojego chłopaka - Nie obwiniaj się o nic. 
- Nie rozumiem po prostu, jak mogłem do tego doprowadzić.
- To nie jest twoja wina, przestań. - wytarłem niezdarnie jego policzki, obdarowując go przy tym buziakiem - Kocham cię, nie płacz. - Kuanlin wtulił się w moją klatkę piersiową, nabierając przy tym dużo powietrza do płuc.
- Powinieneś teraz bardzo dużo odpoczywać... i ja osobiście tego dopilnuję. - uśmiechnąłem się pod nosem, drapiąc go delikatnie po głowie.
- Dobrze, ale zaczniesz od jutra, jak się porządnie wyśpisz... Jedź do domu. Jutro masz szkołę..
- Nie żartuj, nie zostawię cię tu. 
- Mam tu opiekę... Proszę cię, wracaj do domu. 
- Nie. - Kuanlin wstał z łóżka, po czym podszedł do okien, zasuwając w nich rolety - Będę tu siedzieć tak długo, dopóki cię nie wypuszczą do domu. 
- No zwariowałeś. - chłopak zapalił lampkę stojącą na niewielkiej szafce, po czym zgasił górne światło. Zaraz po tym podszedł do mojego łóżka, okrywając mnie dokładnie kołdrą - Kuanlin.
- Powiedziałem rodzicom, żeby pojechali do domu i że ja się tobą zajmę. Chcę tu teraz przy tobie być. - brunet usiadł na krześle stojącym przy łóżku, łapiąc mnie ponownie za rękę.
- I... i tak po prostu pojechali?
- Twoja mama pojechała tylko po rzeczy i jakieś dokumenty.. pewnie niedługo wróci.
- Wow.. nie wierzę, że jeszcze się mną przejmuje. 
- Seonho.. 
- Co myślisz o ich ślubie? - Kuanlin westchnął, odwracając przy tym wzrok. Czuję, że jemu ta opcja też się nie podoba..
- Nie myśl teraz o tym.
- A o czym mam myśleć? To jest kolejna rzecz, która wywróciła mi życie do góry nogami.. 
- To niczego między nami nie zmienia, pamiętaj.. Niech robią, co chcą.
- A twoje studia? - spojrzałem na niego, czując cisnące się do oczu łzy.
- Naprawdę myślałeś, że wyjadę? 
- Masz na Tajwanie rodzinę, przyjaciół... na początku bardzo dużo mi o nich opowiadałeś. Musisz za nimi tęsknić..
- Tęsknię, ale tutaj mam ciebie i żadna siła nie wywiezie mnie z powrotem na Tajwan. - chłopak pocałował moje dłonie, wzdychając - Nie zostawię cię, Seonho. -  dodał szeptem, trochę mnie uspokajając. Z drugiej strony nie chcę, by robił coś wbrew sobie.
- Ale... ale jeśli chcesz..
- Nie, nie chcę tam jechać. Naprawdę nie chcę. - brunet pocałował mnie w czoło, posyłając mi przy tym delikatny uśmiech - Zamknij oczka i spróbuj zasnąć. Musisz odpoczywać. 
- Połóż się koło mnie.
- Nie mogę. Będę cały czas tutaj siedzieć. 
- Cześć chłopcy. - spojrzeliśmy w kierunku drzwi, widząc wchodzącą do sali mamę. Kuanlin mimo to nie puszczał mojej dłoni, kurczowo mnie za nią trzymając, jakby bał się, że za moment mu ucieknę.
- Cześć.. masz wszystko dla Seonho? 
- Tak, chyba pamiętałam o wszystkim. - kobieta pocałowała Kuanlina w głowę, po czym nachyliła się nad łóżkiem, chcąc dać mi buziaka w czoło, jednak nie miałem na to najmniejszej ochoty. Odwróciłem głowę, dając jej wyraźny sygnał, by tego nie robiła - Skarbie.. 
- Ja.. ja pójdę po kawę. - chłopak wstał, posyłając mi przy tym znaczące spojrzenie - Za chwilę do ciebie wrócę. 
- Jedź do domu. 
- Już coś ci o tym powiedziałem... za moment wrócę. - zostałem w sali sam z mamą. Nie chciałem z nią rozmawiać, nie po tym, co dzisiaj usłyszałem od niej i jej fagasa.
- Powiedz mi, jak się czujesz.
- Dobrze... rewelacyjnie wręcz..
- Seonho.. 
- Ślub, naprawdę? - spojrzałem na nią ze łzami w oczach. Nie chciałem już płakać, ale to było silniejsze ode mnie..
- Skarbie, ja go kocham.. 
- On mnie szarpał... szarpał na twoich oczach, a ty miałaś to gdzieś.
- Po prostu się o ciebie martwi i nie wie już, jak z tobą rozmawiać.
- Wow.. świetne wytłumaczenie. Kiedyś stanęłabyś w mojej obronie, ale widzę, że te czasy mamy już za sobą. 
- Seonho.. - mama złapała mnie za rękę, ostrożnie mnie po niej głaszcząc - Byłeś, jesteś i będziesz najważniejszym mężczyzną w moim życiu. Kocham cię najbardziej na świecie i to się nigdy nie zmieni... nikt tego nie zmieni, rozumiesz? 
- To dlaczego ostatnio tak mnie odsunęłaś? - wydusiłem, czując jak po moich policzkach spływają chłodne łzy.
- Ja cię nie odsunęłam skarbie... to ty zacząłeś uciekać od nas i traktować nas jak wrogów. 
- Po prostu odnoszę wrażenie, że mnie nie potrzebujesz... Masz faceta, jesteś szczęśliwa.. do czego jestem ci potrzebny? 
- Jesteś moim synem Seonho.. najważniejszą dla mnie osobą. Jakby coś ci się stało.. - jej głos się załamał, a oczy zaszły łzami.. doprowadziłem do płaczu kolejną osobę.. - Nie poradziłabym sobie bez ciebie.. - odwróciłem wzrok, czując narastającą w gardle gulę. Nadal mam do niej żal... nadal nie potrafię jej wybaczyć, bo coś mnie hamuje... ale kocham ją jak cholera i nie wiem już, co mam robić.
- Jesteś teraz szczęśliwa?
- Będę w pełni szczęśliwa, jeśli moje dziecko wreszcie wyjdzie na prostą i zacznie żyć. 
- Przepraszam, że ciągle cię zawodzę, ale to nie jest takie proste.. Ty potrafiłaś zapomnieć o tym, co się stało... ja nie potrafię. 
- Nie, Seonho... nie zapomniałam o tym i uwierz mi, że myślę o tym codziennie.. Po prostu czuję, że muszę żyć.. że muszę iść dalej. Kochałam twojego ojca najbardziej na świecie, ale... zakochałam się, po prostu. Chciałam to skończyć, wiedziałam, że to był błąd, ale nie potrafiłam... - zacisnąłem powieki, wybuchając płaczem. Moja mama usiadła pospiesznie na łóżku, chowając mnie w swoich ramionach - Nie płacz. 
- Chcę tylko żeby tata do mnie wrócił.
- Tato jest cały czas przy tobie. Nie widzisz go, ale jest tutaj... zawsze z tobą będzie. - czemu to tak bardzo musi boleć? Przyczyną mojego złego samopoczucia i wszelkich problemów jest odejście taty. Bardzo za nim tęsknię, ale wiem, że do nas nie wróci... Najwyższa pora się z tym pogodzić i zacząć się z tym oswajać, ale to nie jest takie proste... - Kiedyś byłeś wiecznie uśmiechniętym i szczęśliwym chłopakiem... Spróbujmy o to powalczyć. 

*

                       Na drugi dzień, wszystkie badania zrobione przez lekarzy wyszły prawidłowo, przez co lekarz zadecydował, że wypuści mnie do domu. Oczywiście muszę zacząć terapię i prawdopodobnie przyjmować leki. Ponad to lekarz zalecił mi wszelakie aktywności, bym zajmował czymś myśli, ale póki co nie mam ochoty kompletnie na nic. Wróciłem do sali, po czym zająłem się pakowaniem swoich rzeczy. W sali byli ze mną rodzice oraz Kuanlin, który pomagał mi po sobie posprzątać. 

- Wszystko w porządku? - skinąłem jedynie głową, wrzucając do torby piżamę - Masz na coś ochotę?
- Zjadłbym coś słodkiego. 
- Mówisz, masz... daj mi chwilę. - uśmiechnąłem się pod nosem, widząc jak chłopak opuszcza w pośpiechu salę.
- A ten dokąd tak wyrwał? - zapytała mama, podchodząc bliżej mnie. Wczoraj bardzo długo ze sobą rozmawialiśmy. Cały czas mam do niej żal, ale mam nadzieję, że z czasem nasze relacje się poprawią.
- Poprosiłem go o coś słodkiego.
- Najlepszy starszy brat na świecie, co? 
- Ta.. - przytaknąłem, czując mocniej bijące serce. Wtedy też usłyszałem dźwięk kakaotalka. Sięgnąłem po telefon, odczytując wiadomość od Minhyuna.
<- Jak się czujesz? Wszystko w porządku? 
-> ???? skąd wiesz?
<- Kuanlin do mnie napisał. Mów co się dzieje
-> Nic poważnego... tylko zasłabłem, nie martw się.
<- Kuanlin mi o wszystkim powiedział. Bądź wreszcie ze mną szczery..
-> To nic takiego
<- Jak Cię spotkam to złoję Ci dupę za to gadanie. Przepraszam, że nie przyjechałem, ale mam egzaminy i nie miałem jak się wyrwać
-> Jasne, rozumiem. Ucz się:)
<- Powiedz mi jak to wszystko znosisz 
-> Rewelacyjnie... mam ochotę zniknąć. 
<- Seonho.. te zaręczyny nie zmieniają niczego między Tobą i Kuanlinem
- Z kim tak piszesz? - zapytał mnie Chiawei, przez co automatycznie się we mnie zagotowało.
- A co za różnica?
- Zapytałem o coś złego?
- Tak, jak zwykle z resztą.. 
- Seonho.. uspokój się, proszę cię. - obiecałem wczoraj mamie, że się poprawię, ale nie potrafię. Nie cierpię tego człowieka. Myślałem na początku, że nawet go lubię, ale szczerze mówiąc nie wiem, co miałem wtedy w głowie... jest beznadziejny.
- Pójdę do Kuanlina. - wyszedłem na korytarz, nabierając dużo powietrza do płuc. Starałem się uspokoić za wszelką cenę, by nie wybuchnąć.
- Jestem. - nawet nie spojrzałem na mojego chłopaka. Nie rozumiem, co się ze mną ostatnio dzieje, ale czuję się beznadziejnie z samym sobą - Hej, szkrabie. - odwróciłem się gwałtownie, wtulając się w ciało chłopaka. Brunet objął mnie, drapiąc mnie przy tym delikatnie po głowie - Coś się stało?
- Przytul. 
- Seonho, co jest?
- Nic.. po prostu chciałem się przytulić. - zawsze gdy jestem przy nim czuję się spokojniejszy. Chciałbym już wrócić do domu i zastanowić się na spokojnie, co dalej powinniśmy zrobić. Boję się... bardzo się boję i mam bardzo dużo obaw, ale mam nadzieję, że uda nam się to wszystko przetrwać i nadal być razem. Jeszcze gdyby po ślubie rodzice się o nas dowiedzieli... wolę nawet nie myśleć, jak to by mogło się skończyć...

*

                        Po kilku dniach totalnego resetu i odpoczynku w domu, stwierdziłem, że najwyższa pora wyjść do ludzi i odwiedzić wreszcie szkołę. Nikt szczerze mówiąc jakoś specjalnie nie przejął się moją nieobecnością i tym, że nagle wróciłem. W sumie nie ma się co dziwić. Nigdy nie potrafiłem dogadać się z rówieśnikami i w sumie jestem zdziwiony, że udało mi się złapać wspólny język z Kuanlinem. To nadal utwierdza mnie w przekonaniu, że jest to osoba stworzona dla mnie i powinienem trzymać się go jak rzep. 

- Stój! - może jak zacznie studia to wyprowadzi się z domu i wynajmie coś swojego? Tęskniłbym za nim jak cholera, ale rok później na studia pójdę ja, a co za tym idzie.. na bank zamieszkałbym z nim. Aishh dzień w dzień sami, bez żadnej kontroli. Aż ciężko mi to sobie wyobrazić - Hej! - poczułem mocne szarpnięcie za ramię, które skutecznie mnie obudziło. 

- Wołaliśmy cię.

- Głuchy jesteś? - przełknąłem z trudem ślinę, widząc przed sobą osiłków ze starszej klasy.

- Ja... nie słyszałem.

- Mniejsza.. mamy ci coś do pokazania. 

- Mi? A... a dlaczego? 

- Zadajesz strasznie głupie pytania. - jeden z chłopaków usadził mnie na stojącej obok nas ławce, po czym usiadł obok mnie, wyjmując z kieszeni mundurka swój telefon - Mieliśmy cię złapać z tym wcześniej, ale się mijaliśmy. - spojrzałem lekko zdezorientowany w ekran jego telefonu, widząc w nim zdjęcie przedstawiające Kuanlina. Co ciekawsze, obejmował on Jinyounga...

- Co... co to ma być.. - zamurowało mnie.. nie wyglądali na tym zdjęciu, jak para przyjaciół. Wpatrywali się w siebie jakby byli sobą zauroczeni. 

- Wygląda na to, że twój braciszek jest ciotą.

- Dlatego pytaliśmy cię czy aby na pewno wszystko o nim wiesz. 

- Ale.. ja nie rozumiem..

- Poszliśmy kiedyś za nim, bo chcieliśmy go zlać za to, że śmiał zwrócić nam uwagę... a tu taka niespodzianka. 

- To nie wszystko. - siedzący obok mnie chłopak poruszył telefonem, zmieniając na kolejne zdjęcie. Poczułem jak oczy zachodzą mi łzami... nic z tego nie rozumiem - Nic nie powiesz?

- Ty... a może ty też jesteś pedałem, co? 

- Wyślij mi te zdjęcia. - poderwałem się z ławki, biegnąc jak najszybciej przed siebie. Nie myślałem wtedy o niczym. Nie wiedziałem nawet, o czym powinienem myśleć. Kompletnie nic z tego nie rozumiem. Spotyka się z Jinyoungiem? Nawet nie wiem kiedy te zdjęcia zostały zrobione. Sprytnie musiał działać na dwa fronty. Ale dlaczego? Przecież widziałem wyraźnie w jego oczach, że coś do mnie czuje.. że mu zależy.. że jestem dla niego kimś ważnym. Udawał? Może kocha też Jinyounga i nie potrafi wybrać? To wszystko brzmi jak tania i tandetna telenowela. Co ja mam zrobić? Kuanlin... osoba, którą kocham, której ufam najbardziej na świecie, z którą chcę być, przy której zacząłem powoli rozpoczynać nowe życie... oszukiwał mnie. Cały czas kłamał? Jeszcze moment i nie wytrzymam tego wszystkiego. 

                             Nie wróciłem po szkole do domu. Do późnych godzin nocnych szlajałem się po Seoulu, nie wiedząc do końca, co powinienem ze sobą zrobić. Bałem się powrotu do domu, nie chciałem tam wracać. Nie wiedziałem, jak zachować się przy Kuanlinie, co mu powiedzieć... wysłuchać go czy od razu wykrzyczeć, jak bardzo go nienawidzę? Wielokrotnie dzwonił do mnie telefon... albo dzwonił Kuanlin, albo mama, jednak każde połączenie skutecznie ignorowałem. W końcu, gdy po raz Bóg wie już który usłyszałem dźwięk telefonu, odebrałem wpatrując się przy tym beznamiętnie, w znajdujący się przede mną Han. 

- Halo?!... Seonho, jesteś?! - słyszałem w słuchawce zdenerwowany głos mamy - Synu!

- Jestem. - szepnąłem, pociągając przy tym nosem. 

- Nareszcie odebrałeś! Seonho... skarbie, gdzie ty jesteś? - mama słyszała jedynie mój ciężki oddech. Nie byłem w stanie niczego powiedzieć. Byłem w tak ogromnym szoku, że niemalże całkowicie mnie zatkało - Seonho, odpowiedz mi... bardzo się o ciebie martwimy.

- Daj mi go. - słysząc głos Chiaweia, poczułem jak mnie mdli - Seonho... gdzie ty jesteś? - usiadłem na chłodnej ziemi czując, jak moje usta nabierają wyglądu prostej linii. Czułem się przytłoczony absolutnie wszystkim... śmiercią taty, samotnością, ślubem mamy, zdradą Kuanlina... to stanowczo za dużo - Gdzie jesteś gówniarzu?! Odpowiedz mi! 

- Pocałuj mnie w dupę.. - wydusiłem, rozłączając się. Ten palant i jego synek są ostatnimi osobami, które chcę teraz widzieć. Kiedy wreszcie ten życiowy koszmar i fala niepowodzeń się skończą, a na ich miejsce wskoczy wreszcie coś przyjemnego? 

                            Było mi bardzo zimno, a miałem na sobie jedynie koszulę od mundurka. Gdy dochodziła czwarta nad ranem, stwierdziłem, że wrócę do domu i zamknę się w swoim pokoju nie dopuszczając do siebie nikogo.. Gdy otworzyłem drzwi, zauważyłem że w przedpokoju oraz kuchni zapalone jest światło. Musieli na mnie czekać... Zaraz po tym ujrzałem przestraszoną mamę, zaniepokojonego Kuanlina i wściekłego Chiaweia, którzy obskoczyli mnie, jak atrakcję w zoo. 

- Seonho, gdzie ty byłeś? - mama chwyciła moją twarz w obie dłonie, uważnie mnie obserwując - Boże, jesteś siny z zimna. 

- Jestem pewien, że znowu pił. - ojciec mojego chłopaka chwycił mnie za koszulę, przyciągając mnie do siebie jak worek ryżu - Chuchaj.

- Odpieprz się. 

- Coś ty powiedział? 

- Uderz mnie, jeśli coś ci się nie podoba... no bij! Śmiało! 

- Seonho.. - gdy usłyszałem głos Kuanlina, poczułem jakby ktoś wbijał w moje serce tysiące igieł. Odtrąciłem trzymającego mnie mężczyznę, przenosząc zmęczone płaczem oczy na chłopaka.

- Nigdy nie powiedziałbym, że jesteś takim dobrym kłamcą.. 

- Ale.. poczekaj.. o czym ty mówisz? - drżącymi dłońmi wyjąłem ze spodni telefon, szukając w nim zdjęć przysłanych przez chłopaka ze szkoły. Gdy w końcu udało mi się je znaleźć, cisnąłem telefon w dłonie Kuanlina, czując spływającą po policzku chłodną strużkę łez.

- Nienawidzę cię. 
- Chłopcy, o czym wy mówicie?
- Seonho, to nie tak...
- Chciałbym ci coś oznajmić, ale chyba przy rodzicach nie wypada, co? 
- Posłuchaj mnie..
- Domyśl się, co mam ci do przekazania. - wyrwałem telefon z jego rąk, idąc z nim pospiesznie do swojego pokoju. Jak można być tak zakłamanym? Jeszcze kilka godzin temu życie bym za niego oddał, a teraz? Nie jestem nawet w stanie na niego spojrzeć...








~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Skarby, kolejna część pojawi się dopiero po 3 czerwca! Wyjeżdżam na szkolenie do Grecji i raczej nie będę miała czasu na bloga.;; 

Buziaki!!!

Tylko Ty~cz.6 [Seonho&Kuanlin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

                  Wróciłem ze szkoły, kierując się od razu na górę. Chciałem wparować do pokoju Kuanlina i dać mu porządnego buziaka. Stęskniłem się za nim jak diabli, mimo że widzieliśmy się dzisiaj rano przed wyjściem do szkół. Jesteśmy razem już 1,5 miesiąca. Na szczęście rodzice niczego nie podejrzewają. O niczym nie powiedziałem także Minhyunowi... zaakceptowałby to, ale póki co cholernie się tego boję.
- Dzień dobry! - wykrzyczałem w niebo wzięty, wparowując do jego pokoju. Moim oczom ukazał się mój facet w towarzystwie obcego mi chłopaka. Siedzieli na łóżku nad stertą zeszytów, ale ta prosta rzecz wystarczyła, bym zaczął się niepokoić - O... przeszkadzam. 
- Nie przeszkadzasz głupku. - Kuanlin podszedł do mnie, czochrając mi włosy - Jak było w szkole? - mhm, czyli jego kolega o niczym nie wie. Nabrałem dużo powietrza do płuc, wymuszając przy tym uśmiech.
- W porządku... dostałem dzisiaj 5.
- Wow, gratuluję. Z tego sprawdzianu, do którego się razem uczyliśmy?
- Dokładnie.. - burknąłem, nie odrywając wzroku od chłopaka.
- Jestem z ciebie dumny. - szepnął, całując mnie przy tym w głowę.
- Słodko. - zaśmiał się nieznajomy, wstając z łóżka - Ja z moim bratem żremy się jak psy. Jinyoung... miło mi. - dodał wyciągając rękę w moim kierunku. Uścisnąłem ją niechętnie, wzdychając.
- Seonho... Czego się uczycie?
- Matmy.. jutro mamy sprawdzian, a Kuanlin chyba jako jedyny to ogarnia. 
- Nie przesadzaj. - zaśmiał się mój chłopak, siadając ponownie na łóżku - Po prostu lubię matmę. 
- Tak... mi też wielokrotnie pomagał. - wymamrotałem, łapiąc za klamkę - Jesteś w dobrych rękach. 
- Uciekasz już? - zapytał Kuanlin, odkładając jakąś książkę.
- Tak, nie będę wam przeszkadzać. Uczcie się.
- W kuchni masz obiad, odgrzej sobie. 
- Dziękuję. - wyszedłem z pokoju, czując jak się we mnie gotuje. Dobra wiem, przesadzam. W końcu oni się tylko uczą, ale to wystarczy, bym chodził nabuzowany i zły do końca dnia. Zszedłem do kuchni po wspomniany wcześniej obiad, po czym w ciszy oddałem się swoim obowiązkom, starając się skupić na nich choć odrobinę swojej uwagi. W taki też sposób spędziłem cały swój dzisiejszy dzień. Potem w ciszy zjadłem z rodzicami kolację, podczas gdy Kuanlin i ten cały Jinyoung nadal się uczyli. W mojej głowie kotłowało się już tysiące myśli i czarnych scenariuszy, do czego może między nimi dochodzić. Wiem, że Kuanlin nie zrobiłby mi takiego świństwa, ale wyobraźnia zazdrosnej osoby robi jednak swoje. Po zjedzonej kolacji wykąpałem się i położyłem się do łóżka, pisząc z Minhyunem. Chciałem się z nim wreszcie zobaczyć, bo przez ostatni nawał nauki nie miał na to czasu, a chyba chciałbym z nim wreszcie szczerze porozmawiać. Może wtedy mi ulży i przynajmniej będę mieć przy sobie osobę, która zawsze doradzi mi w kwestii związków. Tak... Minhyun jest w tym mistrzem.
<- Młody, Ty spadaj spać, bo jutro do szkoły nie wstaniesz
-> Wieeeem, właśnie miałem iść. A Ty jak masz jutro zajęcia?
<- Dopiero na 15 to mogę siedzieć do późna
-> Szczęściarz...
<- Ciebie też to czeka za 2 lata 
-> O ile mnie gdzieś przyjmą 
<- Na pewno!!! Zobaczysz, że wylądujemy na tej samej uczelni
-> Mam nadzieję :( Dobra Hyung, spadam spać, bo ledwo żyję 
<- Dobranoc dzieciaku!
-> Dobranoc staruchu!
Odłożyłem telefon na szafkę nocną, nakrywając się dokładniej kołdrą. Bardzo chciało mi się spać, ale myśli związane z Kuanlinem nie dawały mi spokoju. Zasnąłbym dopiero spokojnie z myślą, że mój chłopak jest wreszcie sam. Długo leżałem w łóżku, myśląc o tym, co robi mój skarb. W momencie, gdy czułem jak zmęczenie mnie ścina, usłyszałem jak drzwi do mojego pokoju się uchylają, jednak byłem na tyle zmęczony, że nawet nie drgnąłem.
- Śpisz Seonho? - usłyszałem koło swojego ucha szept chłopaka, który automatycznie mnie rozbudził.
- Y y.
- Y y? - zachichotał, pakując mi się do łóżka - Dlaczego nie śpisz? Jest strasznie późno. - mruknął przytulając mnie.
- Czekałem aż ten chłopak od ciebie pójdzie. - mruknąłem, przekręcając się na plecy. Kuanlin posłał w moim kierunku lekki uśmiech, pieszcząc przy tym opuszkami palców moją twarz.
- Dlaczego? - wzruszyłem jedynie ramionami, wywołując chichot z jego strony.
- To twój przyjaciel?
- Mhm... od razu się z nim zgadałem, jak dołączyłem do nowej klasy. 
- Fajnie.. - westchnąłem, chcąc się odwrócić, jednak chłopak skutecznie mnie zatrzymał.
- Co ty? Zazdrosny jesteś?
- O ciebie? Nie żartuj. 
- Widzę cholero, że jesteś zazdrosny. - mruknął, całując mnie po szyi.
- Spadaj. - zaśmiałem się, chcąc go odepchnąć, jednak Kuanlin jest o wiele silniejszy niż ja, więc miał przewagę - No won. 
- Ja ci dam won. - Kuanlin zarzucił na nas kołdrę, łaskocząc mnie - Przyznaj, że jesteś zazdrosny, to przestanę.
- Nie jestem.
- Jesteś. 
- Przestaaaaań. - wydyszałem, starając się, by nie usłyszeli nas rodzice - Może trochę.
- Tylko trochę? - nie wytrzymałem. Nie cierpię być łaskotany, zwłaszcza jak wiem, że w każdej chwili mogą nakryć nas rodzice. Chyba umarłbym ze wstydu.
- Dob... dobra no. Jestem zazdrosny. 
- Wiedziałem. - chłopak przywarł do moich warg, namiętnie mnie całując. Odwzajemniłem jego pocałunki, jednak byłem tak zasapany, że bałem się iż w każdej chwili mogę się udusić.
- Cze... czekaj no. - zaśmiałem się, starając się złapać oddech. Brunet uśmiechnął się szeroko, mocno mnie przytulając.
- Moje zazdrosne maleństwo. 
- Oj przestań. 
- Mogłeś od razu przyznać, że jesteś o mnie zazdrosny. 
- No jestem, jestem... zależy mi na tobie. - mruknąłem, lądując ponownie w ramionach chłopaka.
- Kocham cię, wiesz? - moje serce zabiło ze zdwojoną siłą. Pierwszy raz Kuanlin powiedział mi takie słowa - Najbardziej na świecie. 
- Naprawdę?
- Naprawdę. - szepnął, całując mnie w czoło.
- Też cię kocham.. - uniosłem wzrok, spotykając się z uśmiechem chłopaka - Najbardziej na świecie. - mam ochotę krzyczeć ze szczęścia. Kocham go, kocham z nim przebywać, kocham z nim rozmawiać, całować się, po prostu być blisko niego. A po tym wyznaniu czuję, że rzeczywiście jestem dla niego kimś ważnym.
- Czemu tyle z tym zwlekaliśmy?
- Dobre pytanie. - wtuliłem się w ciało chłopaka, szczerząc się jak głupek - Śpij dzisiaj ze mną. 
- Mam lepszy pomysł.
- Jaki? - poczułem jak ciepła dłoń Kuanlina ląduje pod moją bluzką. Spiąłem się, jednak nie zdążyłem niczego powiedzieć, bo jego ciepłe wargi znów przywarły do moich ust. Jego ręka dotykała ostrożnie mojej klatki piersiowej oraz brzucha, doprowadzając mnie do obłędu. Wstydziłem się... bardzo się wstydziłem, ale z drugiej strony niesamowicie mi się to podobało. Ułożyłem nieśmiało dłonie na twarzy bruneta, pieszcząc ją opuszkami palców. Nigdy nie byłem z nim tak blisko. Gdy palec Kuanlina musnął mój sutek, wzdrygnąłem się wydając z siebie cichy jęk.
- Co to było? - zaśmiał się, całując mnie w czoło.
- Nie rób tak. 
- Dlaczego?
- Zawstydza mnie to. 
- No co ty.. przecież to tylko ja.
- Aż Kuanlin. - nachyliłem się do jego ciepłych warg, obdarowując je czułym buziakiem - Nie chcę wyjść przy tobie na durnia.
- No przestań.... przecież to urocze. 
- Ta... to może ja tak tobie zrobię, co?
- A ośmielisz się?
- Oczywiście. 
- No to proszę bardzo... działaj. - wygrzebałem się spod puchatej kołdry, siadając okrakiem na biodrach Kuanlina. Jego dłonie spoczęły na moich udach, a na buzi pojawił się zadziorny uśmiech - Tego się nie spodziewałem.
- Lubię zaskakiwać. - zachichotałem, unosząc jego koszulkę. Po chwili przywarłem wargami do jego rozgrzanej klatki piersiowej, dając z siebie absolutne maximum. Po moim pokoju rozchodził się cichy dźwięk pocałunków, przeplatany z ciężkim oddechem Kuanlina. Podobało mu się to. A ja byłem strasznie podekscytowany, że dogodziłem choć w małym stopniu mojemu chłopakowi.

*

                 Mimo nieprzespanej nocy, poszedłem do szkoły rozpromieniony jak nigdy dotąd. Do rana rozmawiałem z moim chłopakiem. Rozmawialiśmy o nas, o naszej przyszłości, o troskach, o tym, co nas cieszy. Do tego doszło trochę buziaków, pieszczot... Aishh, na samą myśl szczerzę się jak głupi. Czuję się tak cholernie szczęśliwy, że jest to wręcz nie do opisania. Potem Kuanlin stwierdził, że musi się pouczyć do sprawdzianów. Ja już spałem, więc nie wiem jak długo siedział, ale gdy rano się zbieraliśmy, widziałem, że był bardzo zmęczony. 

Po skończonych zajęciach, ruszyłem w kierunku przystanku, by pojechać jak najprędzej do domu. Umówiliśmy się z Kuanlinem na obiad, a potem pod wieczór mam iść z Minhyunem do jakiejś knajpki. Dawno się nie widzieliśmy i zdążyłem się już za nim stęsknić. Gdy dochodziłem do bramy szkoły, zauważyłem stojących przy niej chłopaków, którzy bili mnie przez ostatnie dwa lata.
- Seonho. - zatrzymałem się niechętnie, głęboko przy tym wzdychając.
- Dajcie mi spokój.
- Czekaj no... mamy pytanie.
- Do mnie?
- No do ciebie, do ciebie.
- Ten koleś, który cię kiedyś obronił... to twój brat? - przełknąłem z trudem ślinę, przytakując.
- Tak.. a co?
- Ale przyszywany, nie?
- No tak.
- I pewny jesteś, że dobrze go znasz?
- O co wam chodzi?
- O nic.
- Tak tylko pytamy. 
- Dajcie mi wreszcie spokój.. - burknąłem, idąc dalej przed siebie. Ciekawe o co im chodzi. W sumie nie powinno mnie to interesować, bo to banda buraków, ale mimo wszystko pewnie nie da mi to teraz spokoju.
                Gdy wróciłem do domu, rzuciłem plecak w kąt przedpokoju, słysząc jak Kuanlin krząta się po kuchni. Wiedziałem, że jesteśmy sami. Rodzice pracują do późnych godzin, dzięki czemu mamy święty spokój. Zakradłem się na palcach w kierunku mojego chłopaka, po czym objąłem go gwałtownie, całując go w policzek.
- Boże.. - zaśmiałem się, obdarowując go kolejnym buziakiem.
- Dzień dobry. 
- Nie strasz mnie durniu. 
- Przepraszam. - wskoczyłem na blat, sięgając po stojący nieopodal sok - Co dobrego robisz? 
- Seolleongtang.
- Super. A jak ci minął dzień?
- Hmm... dzisiaj jestem wyjątkowo zmęczony, a jeszcze za dwie godziny zaczynam dodatkowe zajęcia.
- Moje biedactwo. - wyciągnąłem ręce w kierunku chłopaka, na co ten od razu wtulił się w moją klatkę piersiową, wzdychając - Idź do pokoju poleżeć, hm? - szepnąłem, całując go w głowę - A ja to dokończę.
- Nie, no coś ty.. przecież dam radę. - brunet spojrzał na mnie, muskając delikatnie moje wargi - A ty jak się dzisiaj czujesz? 
- A.. - przypomniała mi się sytuacja z tymi głąbami ze szkoły, ale stwierdziłem, że odpuszczę. Pewnie gadali tak, żeby mnie zdenerwować - Dobrze.. pamiętasz, że dzisiaj wychodzę? 
- Aa... z Minhyunem, tak?
- Mhm. 
- O której planujesz wrócić?
- Nie mam pojęcia, a co?
- Dzisiaj piątek.. może byśmy coś obejrzeli jak wrócisz?
- Obejrzymy. - uśmiechnąłem się, głaszcząc go po buzi - Wyglądasz na strasznie zmęczonego, wiesz?
- Mmm.. taki dzień.
- A co dzisiaj robiłeś?
- Miałem bardzo dużo lekcji, dwa sprawdziany, do których uczyłem się chyba do czwartej rano.. na wf'ie musieliśmy jeszcze biegać, a żadna kawa nie była w stanie postawić mnie na nogi. 
- Idź się zdrzemnąć, proszę cię. - cmoknąłem go, zeskakując z blatu - Chociaż godzinę, a potem zjesz i pójdziesz na zajęcia. 
- Chodź ze mną. 
- Zrobię w tym czasie obiad. 
- Dobra.. namówiłeś mnie. Tylko buzi jeszcze daj. - chwyciłem jego twarz w obie dłonie, przywierając do niego na długo rozgrzanymi wargami - Kocham cię.
- Też cię kocham... spadaj już, bo ucieka ci czas. - jest ledwo żywy. Z trudem doczłapał się do salonu, w którym padł nieprzytomny na kanapę. Martwię się o niego i najchętniej wcale bym go nie budził na te dodatkowe zajęcia. Cóż... jak pomyślałem, tak też zrobiłem. Gdy zasnął, nakryłem go kocem, dokończyłem gotować i wcisnąłem w jego dłoń kartkę z wiadomością "Nie miałem serca Cię budzić, przepraszam.:( Kocham Cię!". Zaraz po tym wyszedłem na spotkanie z moim przyjacielem. Stresowałem się tym spotkaniem, jak nigdy. Chciałem mu wreszcie o wszystkim powiedzieć i bałem się, jak to przyjmie. Spotkaliśmy się w naszej ulubionej knajpce. Zamówiliśmy ramen i dwie, duże butelki soju, przy których zaczęliśmy rozmawiać.
- No mówię ci... taka jazda teraz, że już nie wyrabiam. - westchnął Minhyun, wciągając zaraz po tym ostre kluski - W poniedziałek mam ważną prezentację, nad którą muszę posiedzieć w weekend. 
- Pomóc ci? - chłopak zachichotał, czochrając mi włosy.
- No co ty, poradzę sobie. Ale dziękuję. 
- Jak chcesz, mogę ci donosić kawę i przewracać strony w książkach.
- Jesteś uroczy. - zaśmiał się, upijając soju - Jak będę mieć jakikolwiek problem, na pewno do ciebie zadzwonię. - skinąłem jedynie głową, wlewając w siebie alkohol. Bałem się zacząć temat. W zasadzie to nawet nie wiedziałem, jak go zacząć - Opowiadaj lepiej, co u ciebie. 
- A... nic ciekawego w sumie.
- Jasne... jak tam w szkole? 
- Lepiej. Kuanlin pomaga mi w nauce.
- No to świetnie. Widzę, że się chyba lepiej dogadujecie.
- Tak... lepiej. - burknąłem, upijając kolejny kieliszek.
- A jak z mamą? 
- Trochę ze sobą rozmawiamy, ale dalej mam do niej żal. 
- Daj sobie czas.. z czasem żal będzie coraz mniejszy.
- Mam nadzieję. - usłyszałem dźwięk telefonu. Wyjąłem go z kieszeni bluzy, odczytując wiadomość od mojego chłopaka, po której na mojej buzi zagościł szeroki, niekontrolowany uśmiech: "Też Cię kocham durniu, ale zatłukę Cię za to, że mnie nie obudziłeś!!!! Baw się dobrze i zjedz coś dobrego!".
- Kto to?
- Hm?
- Kto napisał? Cieszysz się jak głupi.
- Em.. nieee, wydaje ci się. - schowałem telefon, dotykając nerwowo gorących policzków.
- Ej... może ty się z kimś spotykasz, co? 
- Ja? Nie żartuj.
- To pokaż telefon.
- No daj spokój. - pochyliłem się nad miską ramenu, wciągając porcję klusków - Jedz, bo wystygnie.
- Nie zmieniaj tematu. Kto to? Znam ją? 
- Nie wiem o czym mówisz. - Minhyun usiadł bliżej mnie, dobierając się do mojej bluzy - Spadaj.
- Mów, bo umrę z ciekawości. - zaśmiał się, zabierając mi telefon.
- Hyung, to moje! Daj spokój! - próbowałem odebrać mu swoją własność, ale to na nic. Minhyun zdążył przeczytać moją ostatnią wiadomość, na co zareagował całkowitym osłupieniem - Oddaj. 
- Wy... wow... rzeczywiście jak bracia. - schowałem telefon do bluzy, polewając sobie drżącą dłonią alkohol. Chciałem mu o tym powiedzieć, ale może nie w tak dosłowny sposób - Jesteście... em... bardzo bezpośredni.
- Trochę..
- Ale no... no fajnie. Fajnie, że macie ze sobą taki dobry kontakt.
- Hyung.. - wziąłem głęboki oddech, wlewając w siebie soju - Kuanlin to mój chłopak. - pałeczki znajdujące się w rękach chłopaka, wylądowały na podłodze, a między nami zapadła cisza, której bałem się najbardziej.
- Chyba.. chyba źle zrozumiałem.. 
- Jesteśmy razem.. już 1,5 miesiąca. - przyjaciel napił się soju, unosząc na mnie niepewnie wzrok.
- Ja.. nie miałem pojęcia, że jesteś gejem. 
- A... a to coś między nami zmienia? 
- Nie.. oczywiście, że nie. Jestem po prostu w szoku. 
- Przepraszam. - szepnąłem, czując cisnące się do oczu łzy - Chyba... chyba dopiero sam niedawno się o tym dowiedziałem. - Minhyun nabrał powietrza do płuc, siadając bliżej mnie.
- Jak się z tym czujesz?
- Trochę.. trochę się boję, ale z drugiej strony jestem bardzo szczęśliwy. - pociągnąłem nosem, czując jak chłopak unosi moją twarz, wycierając moje policzki.
- Skoro jesteś szczęśliwy, to skąd te łzy, hm?
- Bałem się twojej reakcji. 
- Reakcji najlepszego kumpla?
- Tak... zależy mi na twoim zdaniu i... i tym, żebyś mnie akceptował. 
- Oj dzieciaku. - wylądowałem w jego ramionach, na co zareagowałem ogromną ulgą - Akceptuję cię i zawsze będę cię akceptował. Tylko... no muszę przyznać, że jesteś mistrzem niespodzianek. - stara się rozładować dziwną atmosferę, ale wiem, co teraz myśli. Pewnie ma niezły mętlik w głowie.
- Minhyun, obiecasz mi coś?
- Co takiego?
- Obiecaj, że to niczego między nami nie zmieni. 
- Przysięgam. - spojrzałem na przyjaciela, wymuszając przy tym uśmiech - To co? Pora się napić.
- Zdecydowanie. - po trzech kolejnych kieliszkach, Minhyun pomachał w kierunku kelnera z prośbą przyniesienia kolejnych dwóch butelek, po czym spojrzał na mnie, wzdychając.
- Powiesz mi coś więcej? - zaczęło mi już szumieć w głowie. Nadmiar alkoholu połączony ze stresem zrobił swoje - Jak to się w ogóle stało?
- Pamiętasz jak byliśmy wtedy na Jeju?
- Pamiętam.
- No... wstaliśmy z Kuanlinem z samego rana, żeby iść oglądać wschód słońca i.. i wtedy Kuanlin mnie pocałował. 
- I ty tak po prostu to przyjąłeś? Musiałeś coś wcześniej do niego czuć, skoro wywiązało się z tego coś takiego.
- Może, nie wiem.. Byłem w takim szoku, że o tym nie myślałem. 
- Hm... i mówisz, że jesteś z nim szczęśliwy?
- Bardzo. - przytaknąłem pospiesznie, czując jak się czerwienię - Jest najlepszy. 
- Grunt, że jesteś szczęśliwy. - uśmiechnął się, poprawiając mi włosy - Wasi rodzice wiedzą?
- Co ty... nie mogą się dowiedzieć, bo byłoby po nas.
- Tak myślisz?
- Uważają, że jesteśmy najlepszymi braćmi na świecie. Jakby znali prawdę, to... nawet nie chcę myśleć, jak to by się mogło skończyć.
- W sumie prawda... lepiej uważać. - cieszę się, że Minhyun mnie zrozumiał. Wiem, że mam w nim wsparcie, co jest dla mnie niesamowicie ważne. Piłem z chłopakiem do późnych godzin nocnych. Gdy wracałem do domu, nogi plątały mi się, jak cholera. Znowu przegiąłem z alkoholem, ale nie byłem w stanie mówić o tym przyjacielowi na trzeźwo. Gdy w końcu dotarłem pod dom, nie mogłem pocelować kluczem do drzwi. Stałem pod nimi i śmiałem się w najlepsze ze swojej głupoty... to wszystko oczywiście potęgowało wypite tego wieczoru soju.
- No otwórzcie sięęęęę.. - jęknąłem, uderzając kluczami o drzwi - Sezamie, otwórz się. 
- Jesteś. - drzwi otworzyły się. Uniosłem głowę, widząc stojącą w drzwiach mamę w towarzystwie Chiaweia - Gdzieś ty znowu był?! - krzyknęła, wciągając mnie do środka - Wiesz, która jest godzina?!
- Nie krzycz.
- Nie krzycz?! Martwiłam się o ciebie! - mężczyzna złapał mnie za bluzę, obwąchując mnie.
- Znowu śmierdzisz alkoholem gówniarzu.
- No i co? Nie jesteś moim ojcem, żeby prawić mi kazania. - zaśmiałem się, czując jak ten zaczyna mną potrząsać.
- Posłuchaj mnie uważnie. Jestem z twoją matką i odpowiadam za ciebie, czy ci się to podoba czy nie.
- Nie szarp mnie człowieku. - burknąłem, chcąc go odepchnąć.
- Od jutra masz szlaban na wychodzenie z domu! Rozumiesz to, czy nie?! 
- No nie szarp mnie! Zabieraj te łapy! 
- Tato, zostaw go. - uniosłem nieprzytomny wzrok, widząc zbiegającego ze schodów Kuanlina - Puść go. 
- Przemów mu wreszcie do rozsądku. Tak dalej nie może być. 
- Porozmawiam z nim, idźcie już spać. 
- Seonho, gdzie ty byłeś? - zapytała mama, na co czknąłem jedynie, siadając na stojącej za mną pufie.
- Słyszysz? Matka cię o coś pyta. 
- Tato, jest trzecia w nocy, a on jest pijany... daj spokój, okej? - warknął mój chłopak, pomagając mi zdjąć buty.
- Pijany? Jest nawalony jak świnia, a ma dopiero 17-ście lat.
- Skończ już. - brunet chwycił mnie w pasie, pomagając mi wstać - Możesz pouczać mnie, bo to ja jestem twoim synem... ale proszę cię, nie naskakuj tak na Seonho.
- Kuanlin..
- Wrócimy do tego rano. Położę go spać. Dobranoc. - burknął, prowadząc mnie na górę. Chłopak zaprowadził mnie do swojego pokoju, kładąc mnie od razu do łóżka, w którym zajął się ściąganiem ze mnie spodni - Znowu się upiłeś.. - westchnął, rzucając je na krzesło stojące przy biurku.
- Twój ojciec mnie szarpał. - mruknąłem, wtulając się w poduszkę.
- Wiem, pogadam z nim o tym. - Kuanlin przykrył mnie kołdrą, po czym położył się obok mnie, wzdychając.
- Przytul.
- Walisz alkoholem.
- Kuanliiiiin..
- Boli mnie to, rozumiesz? - poczułem jakbym dostał w głowę czymś ciężkim - Boję się o ciebie Seonho. Nie kontrolujesz się już.. 
- Ale..
- Z resztą.. pogadamy o tym rano, bo teraz to nie ma sensu. 
- Przepraszam. - wtuliłem się w jego plecy, czując bijący od nich chłód - Kocham cię, przepraszam. - nie odpowiedział. Dlaczego milczy? Wolałbym żeby zrobił mi solidną awanturę... nienawidzę takiej ciszy - Kuanlin.. - rozkleiłem się. Bardzo zabolały mnie jego słowa. W jednej chwili poczułem, że moja obecność w tym domu jedynie wszystkich irytuje.
- Nie płacz... słyszysz? - chłopak odwrócił się w moim kierunku, mocno mnie przytulając - Kocham cię, nie płacz... no już.
- Przepraszam.. poprawię się, obiecuję. 
- Wiem, wierzę ci. - szepnął, całując mnie w czoło - Nie płacz i spróbuj zasnąć... wrócimy do tego rano, okej?
- Okej.
- No.. to daj buziaka, żeby mi się lepiej spało. 
- Nie... walę alkoholem. 
- Seonho..
- Dobranoc. - wtuliłem się w klatkę piersiową Kuanlina, czując jak odpływam. Po alkoholu zasypiam jak dziecko, a jak znajduję się w ramionach chłopaka, czuję się tak bezpiecznie, że zasypiam momentalnie.

*

                         Obudziłem się, czując na twarzy silne promienie słońca. Mruknąłem jedynie z niezadowolenia czując ponowną suszę w buzi i potworny ból głowy. Znowu przegiąłem... 

- Dzień dobry. - słysząc ciepły głos mojego chłopaka, wtuliłem się w niego odruchowo, napawając się jego ciepłem i zapachem - Jak się spało?

- Co ja tutaj robię? - wymamrotałem, czując z moich ust ohydny zapach alkoholu.

- Spałeś ze mną... wróciłeś w środku nocy pijany jak diabli i wziąłem cię do siebie. - a faktycznie, coś mi świta. Piłem z Minhyunem, potem wróciłem do domu i pokłóciłem się z ojcem Kuanlina i koniec końców wylądowałem w pokoju mojego chłopaka... ale wstyd.

- Przepraszam. - brunet pocałował mnie w czoło, wstając z łóżka - Kuanlin..

- Wiesz, że znowu przesadziłeś z alkoholem.

- Wiem. - usiadłem niechętnie, przecierając twarz dłońmi.

- Dlaczego?

- Rozmawiałem o nas z Minhyunem i... no nie umiałem powiedzieć mu o nas na trzeźwo..

- Boże.. ty masz 17-ście lat, a mówisz jak zaawansowany alkoholik.

- Nie przesadzaj.

- Mówiłeś swojemu najlepszemu przyjacielowi o związku... i naprawdę tak cię to zdenerwowało, że musiałeś spić się jak menel?

- Tak... dokładnie tak. - chłopak spojrzał na mnie, nabierając dużo powietrza do płuc. Po chwili jednak kucnął przede mną, łapiąc mnie za dłonie.

- Martwię się o ciebie. Jesteś dzieciakiem i uciekasz w alkohol...

- Właśnie.. skoro jestem dzieciakiem, to dlaczego spłynęło na mnie tyle zła, co? 

- Seonho... to wszystko nie jest przyczyną twojego picia. Pijesz bo chcesz pić... Jak... jak twój tato zmarł... zacząłeś od razu pić?

- Nie..

- No właśnie. - Kuanlin westchnął, całując moje dłonie - Muszę porozmawiać o tym z Minhyunem.

- To nie jest jego wina.

- Ja nie twierdzę, że to jego wina.. Po prostu chcę z nim porozmawiać. - skinąłem głową, spoglądając w oczy chłopaka.

- A.. mogę się przytulić? 

- No jasne. - Kuanlin wskoczył na łóżko, po czym mocno mnie przytulił, lądując ze mną w pościeli - Kocham cię. 

- Ja ciebie też... najbardziej na świecie. 

                         Po solidnej, gorącej kąpieli, zszedłem z moim chłopakiem na dół, gdzie po kuchni krzątali się rodzice.

- Dzień dobry.

- Oo nareszcie wstaliście. Siadajcie i jedzcie. - czułem, że ojciec mojego chłopaka uważnie mi się przygląda, ale bałem się nawet spojrzeć w jego kierunku. Usiadłem przy stole, sięgając w pierwszej kolejności po kubek z herbatą. Mężczyzna usiadł na przeciwko mnie, wzdychając.

- Wyjeżdżamy dzisiaj na krótki wypad do Incheon. 

- W sensie, my we dwójkę. - wtrąciła mama, siadając obok tego buca.

- Nie wspominaliście wcześniej, że się gdzieś wybieracie. 

- Podjęliśmy decyzję dzisiaj rano.. Ale zanim wyjedziemy, mamy do pogadania. Prawda Seonho? - oderwałem się niechętnie od kubka, unosząc wzrok na Chiaweia - Wiesz o której wróciłeś wczoraj do domu? - wkurza mnie to, że jest taki bystry i coraz szybciej przyswaja koreański. Jeszcze trzy miesiące temu zdania by do mnie nie powiedział...

- Późno..

- Bardzo późno, bo chyba o trzeciej. Twoja matka chciała dzwonić na policję, bo nie było z tobą żadnego kontaktu.

- Padł mi telefon. 

- To nie jest żadne wytłumaczenie. Wróciłeś do domu kompletnie pijany, z resztą nie po raz pierwszy.

- Nie rozumiem dlaczego ty ze mną o tym rozmawiasz, a nie moja mama. - głos mi się załamał w połowie zdania. Znowu nie potrafiłem zapanować nad emocjami, a nie chciałem pokazywać przy tym dupku, że jego uwagi mnie bolą. 

- Twoja mama poprosiła mnie o to żebym pogadał z tobą jak facet z facetem. Zrozum Seonho, że tak nie może być. Jesteś w drugiej klasie liceum..

- Wiem, w której jestem klasie..

- Powinieneś się uczyć, a nie szlajać się po barach. Brakuje ci wrażeń w życiu? Chcesz żeby wreszcie coś ci się stało?

- Na pewno byłoby wam to na rękę..

- Seonho. - mama chciała wstać od stołu, jednak Chiawei skutecznie ją zatrzymał - Skarbie, nie mów tak.

- Kiedy to prawda. Odkąd twój facet się tu wprowadził, nic się dla ciebie nie liczy, a już na pewno nie ja. 

- Jestem twoim ojczymem, czy ci się to podoba czy nie. 

- Nie. - wstałem gwałtownie od stołu, widząc kątem oka zdezorientowanego Kuanlina - Jesteś i będziesz dla mnie obcym facetem. Nigdy nie zastąpisz mi ojca, więc przestań wreszcie mnie pouczać i prawić te swoje pseudo psychologiczne kazania. - ruszyłem w kierunku drzwi, jednak wtedy poczułem mocne szarpnięcie za nadgarstek - Puść mnie. 

- Nie skończyłem z tobą rozmawiać. 

- Ale ja już skończyłem. Bawcie się dobrze w tym Incheon i najlepiej już nie wracajcie. - szarpnąłem ręką, idąc do swojego pokoju. Jak dobrze, że wyjeżdżają. Odpocznę od nich chociaż przez dwa dni. Wiem, że zachowuję się podle w stosunku do ojca Kuanlina, ale go nie cierpię. Pewnie jest mu przykro jak słucha naszych kłótni, ale nie jestem w stanie zapanować nad emocjami, jak ten dupek zaczyna się mnie czepiać. Zamknąłem się w swoim pokoju, po czym wskoczyłem do łóżka, wlepiając wzrok w stojące na parapecie zdjęcie taty. Gdyby tata teraz żył, nie poznałbym Kuanlina... jakby był z nami, miałbym przy sobie kochającego ojca, a nie obcego dupka, który za wszelką cenę próbuje mi go zastąpić. I tak źle i tak niedobrze... czemu życie musi być tak skomplikowane?

*

                        Od momentu porannej kłótni nie widziałem się ani z rodzicami, ani z Kuanlinem. Słyszałem jak ci wyjeżdżali, pouczając mojego chłopaka, że jest teraz za mnie odpowiedzialny i żeby mnie pilnował, bym nie wywinął czegoś głupiego. Byłem pewien, że zaraz po tym Kuanlin do mnie przyjdzie, ale przeliczyłem się. Zamknął się w swoim pokoju, nie odzywając się do mnie ani jednym słowem. Może chciał dać mi czas żebym ochłonął? Albo jest zły, że pokłóciłem się z jego ojcem? Cholera jasna... 

Gdy wziąłem wieczorny prysznic, narzuciłem na nagie ciało szlafrok, idąc niepewnie do pokoju chłopaka. Chciałem z nim porozmawiać i się do niego zbliżyć. Czułem, że bardzo teraz tego potrzebuję. Zapukałem do drzwi, słysząc chłodny głos chłopaka.

- Proszę. - wziąłem głęboki oddech, wchodząc do środka. Kuanlin siedział przy biurku, w towarzystwie sterty książek... znowu się uczył. W pokoju panował mrok. Całość oświetlona była jedynie lampką stojącą na biurku.

- Mogę?

- Wejdź. - zamknąłem za sobą drzwi, podchodząc do biurka chłopaka. Oparłem się o nie, spoglądając na bruneta. 

- Jesteś na mnie zły?

- A mam powód?

- Pokłóciłem się z twoim ojcem.. nie przyszedłeś do mnie od rana i... zakładam, że przegiąłem.. 

- Wow... nie wierzę, że sam na to wpadłeś. 

- Kuanlin.. wiem, że nie powinienem mu pyskować.. ale zobacz, jak on mnie traktuje. - Kuanlin oderwał wzrok od książek, przenosząc go na mnie.

- Wiem.. on też nie jest bez winy, ale porozmawiam z nim o tym. Z tobą też powinienem, ale nie wiem czy to coś da. 

- Dlaczego tak mówisz?

- Jesteś strasznie uparty Seonho i.. i mówiłem ci setki razy, że naprawdę rozumiem to, przez co przechodzisz, ale zrozum, że mój ojciec nie jest twoim wrogiem... Szarpie cię i podnosi głos, bo już nie ma do tego wszystkiego siły. Chciał za wszelką cenę być z tobą blisko, a ty go cały czas odtrącasz.

- Ja... zrozum, że twój tato nie zastąpi mi ojca.. 

- On chce być twoim kumplem... kimś, z kim będziesz mógł o wszystkim pogadać, obejrzeć mecz, cokolwiek... proszę cię, odpuść.. - skinąłem głową, czując napływające do oczu łzy. Zabolało mnie to, że mimo wszystko wziął jego stronę. Mimo to chciałem, by ten wieczór był dla nas wyjątkowy. Nie często zdarza nam się zostać samym na weekend. 

- Dobrze, odpuszczę. - usiadłem okrakiem na nogach chłopaka, przyglądając się uważnie jego lekko zdziwionej twarzy - Zrobię to dla ciebie.

- Zrób to przede wszystkim dla siebie, Seonho. - musnąłem jego wargi, rozwiązując pasek szlafroka, owijającego moje ciało. Po chwili ciepły materiał osunął się ze mnie, lądując na podłodze, pozostawiając tym samym moje ciało kompletnie nagie. Chwyciłem za dłonie bruneta, układając je na swoim drżącym, rozgrzanym ciele. Pragnąłem zbliżenia z nim. Może to nie był najlepszy moment... chociaż.. sam nie wiem, nie planowałem tego. Nie chciałem planować tej chwili. Przywarłem wargami do szyi Kuanlina, pieszcząc ją najdelikatniej jak potrafiłem. Usłyszałem głębokie westchnięcie mojego skarba, będąc święcie przekonanym, że to, co robię mu się podoba. Najwyraźniej nie wiedziałem, jak się do tego zabrać... - Seonho..

- Hm? - jeździłem jego dłońmi po swojej klatce piersiowej, talii i udach, czując jak się rozpływam. 

- Co ty wyprawiasz? - spojrzałem na niego, oplatając ręce wokół jego szyi.

- Mamy dzisiaj chwilę dla siebie.. wykorzystajmy to. - chciałem go pocałować, jednak chłopak sięgnął po mój szlafrok, wręczając mi go.

- Ubierz się. 

- Ale... ale jak to? - zapytałem z nerwowym uśmiechem na twarzy.

- Nie teraz. Muszę się uczyć i..

- Aha. - zszedłem z jego kolan, narzucając na siebie szlafrok potwornie trzęsącymi się rękoma.

- Seonho, nie zrozum mnie źle.

- Mogłeś od razu powiedzieć, że jesteś na mnie zły i że nie masz ochoty ze mną przebywać.. 

- Ale..

- Oszczędziłbyś mi takiego wstydu, wiesz? - nie sądziłem, że tak się zachowa. Jest mi tak potwornie wstyd. Wyszedłem z jego pokoju, uciekając pospiesznie do siebie. Nie chciałem go już dzisiaj widzieć. Był pierwszą osobą, przed którą zdecydowałem się na taki krok, a on to spieprzył w jednej chwili. Podły dupek... 

                      Nie zmrużyłem oka przez całą noc. Przez długie godziny myślałem o Kuanlinie i tym, jak mnie zlał. Wprawdzie chłopak podejmował się kilku prób kontaktu ze mną, ale było mi tak wstyd, że nie byłem w stanie otworzyć mu drzwi. Wstałem wczesnym rankiem, schodząc po cichu do kuchni. Marzył mi się kubek kawy i gofry. Tak... coś słodkiego z pewnością poprawiłoby mi teraz humor. Otworzyłem okno wybiegające na niewielki ogród, po czym ciesząc się smakiem kawy rozpocząłem przygotowania gofrów. Na dworze było dość wietrznie i pochmurno, ale lubię taką pogodę. Rześkie powietrze wpadające do kuchni, otulało moje zmęczone ciało, dając mi lekkiego kopa na nadchodzący dzień. 

- Przeziębisz się. - podskoczyłem, widząc jak zza moich pleców, długa ręka Kuanlina zamyka kuchenne okno. Jest dopiero szósta rano... dlaczego ten dupek już wstał? - Już nie śpisz?

- Nie mogłem spać. - burknąłem, wyjmując z gofrownicy dwa pierwsze gofry. W sumie straciłem już apetyt. Sięgnąłem po swoją kawę i jednego z nich, ruszając w kierunku schodów.

- Poczekaj. 

- Mam co robić. 

- Seonho.. - gdy wszedłem na schody, poczułem jak chłopak szarpie mnie za rękę, przez co kubek z gorącą kawą wylądował na podłodze.

- Co ty.. 

- Przepraszam za to, jak cię wczoraj potraktowałem... przepraszam. - wziąłem głęboki oddech, czując jak zimna łza spływa po moim policzku. 

- Nie jestem idealny i wiem, że popełniam ciągle jakieś błędy... ale naprawdę taka kara była przegięciem. 

- Posłuchaj.. 

- Myślałeś chociaż przez chwilę, jak ja się wczoraj czułem?

- Tak... myślałem o tym całą noc i wiem, że zachowałem się jak burak. - zszedłem stopień niżej, stając tym samym bliżej Kuanlina. 

- Dlaczego to zrobiłeś? 

- Myślałem o ojcu... o waszych kłótniach, o... o tym, że nie potrafiłem mu się postawić, kiedy cię szarpał i... byłem tak zły, że nie myślałem o tym, co robię. Przepraszam Seonho, to wszystko działo się tak szybko, ja.. wybacz mi. Wiem, że spieprzyłem coś bardzo ważnego.. - stanąłem z nim twarzą w twarz, muskając ostrożnie jego wargi. Mam do niego żal, ale za bardzo go kocham, by mu nie wybaczyć. Może ten wieczór nie wyglądał tak, jak chciałem, ale cieszę się, że wyjaśniliśmy sobie parę spraw. Teraz dzięki temu nauczyłem się jednej rzeczy. Kluczem do wszystkiego jest szczera rozmowa... bez niej nie można żyć i budować czegoś z drugim człowiekiem...

~c.d.n.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------