Jackson & Jungkook~cz.10 [Nowa rodzina- Koniec]

1 2 3 4 5 6 7 8 9

- Jungkook...

- Hm?- leżałem plecami do drzwi wpatrując się tym samym w ulice Seoulu.

- Pogadamy?

- O czym?- chłopak podszedł do mnie siadając na łóżku.

- Jesteś na mnie zły?

- Nie... ale wiem, że ty jesteś zły na mnie. 

- Nie jestem...- Jackson westchnął głaszcząc mnie po głowie - Jak się czujesz?

- Źle.

- A co się dzieje?- przewróciłem się na plecy patrząc w wielkie oczy siedzącego nade mną chłopaka.

- Mam... mam dziwne wrażenie, że ja i BamBam...

- Jungkook...

- Sam nie wiem...- ciało bruneta zawisło nade mną, a jego wargi delikatnie dotknęły moich.

- Jesteś cały mój, jasne?

- Jackson...

- Jasne czy nie?- skinąłem głową cmokając go. Dla Jacksona było to jednak za mało. Wbił się w moje usta badając bardzo dokładnie ich wnętrze. 

- Ekhem... nie chciałbym wam przeszkadzać panowie...- speszyłem się odwracając głowę w stronę okna.

- Ale to robisz... daj nam chwilę.- burknął Jackson wpatrując się w stojącego w drzwiach Marka.

- Chcę tylko powiedzieć, że jest najwyższa pora żebyśmy jechali do BamBama.

- Co?- spojrzałem na mojego chłopaka - Po co mamy do niego jechać?

- W ramach zemsty skarbie.

- Co?... ja nie jadę.

- Wszyscy jedziemy.- po chwili do pokoju wparował Junior z Jaebumem. Jackson wciąż wisiał nade mną pieszcząc nosem moje ucho... czułem jak robię się czerwony jak burak. 

- Dacie mi pobyć chwilę z Jungkookiem?

- A nie możemy na was popatrzeć?- zaświergotał JR.

- Mmm słodko razem wyglądacie.

- Boże weź ich stąd.- szepnąłem chowając twarz w bluzie bruneta.

- Dwie minuty... a teraz wypad mi stąd.- chłopcy zaśmiali się, po czym opuścili pokój zamykając za sobą drzwi - Wyszli... dawaj buziaka.

- Aish...- spojrzałem na chłopaka, na co ten zareagował szerokim uśmiechem - Co jest?

- Ale jesteś czerwony.

- Bo mnie jełopy zawstydzili.

- Spokojnie.- szepnął całując mnie po szyi - Ale mam na ciebie ochotę.

- Przestań, bo znowu tu wejdą.

- Jak wszystko załatwimy z tym ćwokiem to nie wypuszczę cię z łóżka do powrotu rodziców.

- W końcu by ci się znudziło.

- Twoje słodkie ciałko?

- Boże Hyung...- zepchnąłem go na ziemię cicho chichocząc. Chłopak syknął masując się po pośladkach - Co jest?

- Zemszczę się.

- I tak nic nie poczuję.- pokazałem mu język wskakując na wózek.

- Spokojnie... mam swoje sposoby.- oho... jak tak mówi to czuję, że nieźle dzisiaj pożałuję.

- Spadaj.- wyjechałem do salonu ze spuszczoną głową. Przez tego durnia było mi wstyd patrzeć jego kolegom w oczy.

- I jak tam Kookie?- jako pierwszy kucnął przy mnie Mark - Jak się czujesz?

- Dobrze... dzięki.

- Mmmm wszystko za sprawą Jacksona, co?

- Skończ.

- Nie wstydź się tak.

- To nie poruszaj tego tematu.- po chwili obok mnie stanął Jackson - Jungkooka to krępuje, tak?- nie zdążyłem nawet odpowiedzieć, bo już po chwili chłopak całował mnie na oczach swoich przyjaciół.

- Nienawidzę cię...- jęknąłem - Jedźmy już... chociaż nie wiem do czego ja tam jestem potrzebny.

- Dowiesz się w swoim czasie.- nie rozumiem po jaką cholerę miałem się tłuc przez cały Seoul do tego kretyna. Jakoś nie bardzo miałem ochotę go oglądać, no ale cóż... chcę zobaczyć jak chłopaki się na nim mszczą. W samochodzie panował gwar i ogólnie wszystkim było dość wesoło... poza mną. Bałem się konfrontacji z tym dupkiem.
- Jesteśmy.- Jaebum zajechał pod ogromną willę, w której rzekomo mieszka BamBam. Hm... widzę, że mój chłopak i ten ćwok idealnie się dobrali. Oboje z bogatych, zarabiających miliony rodzin. Mimo że moja mama również zarabia kupę kasy, to poczułem się gorszy... czuję, że nie pasuję do Jacksona.
- Czekajcie tu... a Ty Kookie idziesz ze mną.- zamurowało mnie.
- Co?... czemu?
- Ta sprawa dotyczy naszej trójki, tak?
- No... chyba tak.
- No właśnie.- mówiąc to wysiadł z auta rozkładając mój wózek, na którym po chwili mnie posadził.
- Nie chcę go widzieć...
- Czego ty się tak boisz? Przecież przy mnie ci niczego nie zrobi.- westchnąłem nie odzywając się już do chłopaka ani słowem. Brunet wyczuł, że mam już fazę wstępną do tzw. focha, dlatego też bez słowa złapał za wózek prowadząc mnie na posiadłość BamBama. Szliśmy krętymi, zadbanymi alejkami, które wiodły do domu, na basen, miejsce na grilla oraz kort tenisowy... wow.
- Widzę, że dobrze znasz ten teren...
- Nie zaczynaj.
- Jestem zestresowany, jasne?
- Nie rozumiem tylko dlaczego.- warknąłem zaciskając dłonie na wózku... doszliśmy pod drzwi. Gdy Jackson zadzwonił poczułem jak wnętrzności podchodzą mi do gardła.
- Nie ma go... wracajmy do domu.
- Cierpliwości.- fakt... po chwili drzwi otworzyły się, a w progu stanął uśmiechnięty BamBam.
- Cześć Jackson.
- Też tu jestem...- syknąłem.
- Niestety to widzę... czego chcecie?
- Pszyszedłem z tobą pogadać.- Jackson wprowadził mnie do środka - Rozumiem, że jesteś sam.
- Nadal pamiętasz w jakich godzinach pracują moi rodzice i kiedy bezkarnie możesz do mnie wpadać.- czułem jak się we mnie gotuje... co za dupek.
- Ta... to może salon?
- Zapraszam.- ten podły uśmiech nie schodził mu z twarzy. Chłopak postawił wózek koło kanapy, na której po chwili usiadł. BamBam zajął miejsce obok niego przygryzając wargi - To co? Mała powtórka sprzed miesiąca?- otworzyłem szeroko oczy spoglądając na nieporuszonego Jacksona.
- Słucham...
- Kookie... daj mi to załatwić.- westchnął spoglądając na BamBama - O czym ty kurwa mówisz?
- Ahh no tak... zapomniałem o Jungkooku. Mam ci może przypomnieć?
- Jackson...- miałem ochotę jak najszybciej stamtąd wyjść.
- Jungkook, on ściemnia... zaufaj mi.- wziąłem głęboki oddech, po czym skinąłem lekko głową.
- Uuu jaki łatwowierny... strasznie nim manipulujesz.- i komu ja mam do cholery wierzyć?!
- Zamknij się i mnie uważnie posłuchaj...- brunet wziął głęboki oddech - Wiem co zrobiłeś wczoraj Jungkookowi...
- Skarbie...
- Nie mów tak do mnie!- aż podskoczyłem... jego krzyk naprawdę mnie wystraszył - Daj mi powiedzieć... Wiem, że go spiłeś i nafaszerowałeś jakimiś prochami...
- Ale...
- Nie skończyłem...- BamBam westchnął wyciągając z kieszeni telefon.
- Za to ja zaraz zakończę wasz związek raz na zawsze.
- Co ty pieprzysz do cholery...
- Zobacz.- mówiąc to włączył jakiś filmik, którego w zasadzie nie widziałem... słyszałem jedynie westchnięcia i głos BamBama oraz moje ciche jęki przeplatane z histerycznym błaganiem, by... coś ode mnie zabrał.
- Jackson...- załapałem go niepewnie za rękę. Chłopak spojrzał na mnie ogromnymi oczyma.
- Pamiętasz to?
- Nie wiem...- brunet wyrwał telefon z rąk byłego, po czym mi go wręczył. Gdy zobaczyłem treść filmiku zamurowało mnie. BamBam w najlepsze się do mnie dobierał, po czym mnie zgwałcił. Ze łzami w oczach rzuciłem telefonem na ziemię - Co to jest?!
- Kookie, przecież sam tego chciałeś.- odpowiedział drwiąco.
- Upiłeś mnie i wykorzystałeś!- pospiesznie starałem się odblokować wózek i stąd uciec, jednak w przypływie emocji nie byłem w stanie tego zrobić.
- Zgwałciłeś go...- Jackson złapał mnie za ręce biorąc głęboki oddech - Uspokój się... Jaebum zaraz po ciebie przyjdzie...
- Jackson, ja naprawdę tego nie chciałem! Ja...
- Wiem... idź do przedpokoju...
- Co ty chcesz...
- No już. 
- Jackson chce po prostu pobyć ze mną sam na sam.- odpowiedział z uśmiechem BamBam.
- Nie odzywaj się!- po moim krzyku Jackson zamachnął się uderzając z całej siły w twarz chłopaka. Ten padł na ziemię jak długi jęcząc z bólu - Jackson jedźmy do domu...
- Daj mi to załatwić do końca.- brunet był naprawdę wściekły. Złapał BamBama za koszulkę stawiając go do pionu - Co teraz powiesz chuju....
- Jackson...
- Wiesz, że to twój koniec...- co... on chyba nie zamierza...
- Jackson zostaw go.
- Jungkook nie wtrącaj się.- mówiąc to przycisnął chłopaka do ściany ciskając jego głową o beton. Po kilku uderzeniach biała farba splamiona była krwią.
- Jackson!
- Oho.. już zaczęli?- odwróciłem się za siebie słysząc głos JB.
- Zrób coś!
- Spokojnie... Jackson zawsze tak załatwia sprawy.- Jaebum złapał za wózek prowadząc mnie do wyjścia.
- Spokojnie?! On go zabije!
- I dobrze... należy mu się...- wtedy też usłyszałem przeraźliwy głos BamBama. Zrobiło mi się niedobrze... wolę nie wiedzieć co właśnie robi z nim Jackson.
- Przecież go znajdą! Jackson trafi do więzienia!
- Widzę, że mało wiesz o swoim chłopaku.- wyszliśmy z willi. Idąc alejkami wpatrywałem się ślepo przed siebie.
- O czym ty mówisz...
- O tym, że Jackson załatwił już niejednego, a że jego ojciec jest prawnikiem...
- Co...
- Maszyna do zabijania... tak go nazywamy.
- Odwieź mnie do domu...
- Kookie...
- No już! Chcę do domu!- boję się go. Nie chcę go widzieć, ale wiem, że nie jest to możliwe... Zacząłem płakać z trudem łapiąc powietrze. Jaebum otworzył bagażnik vana po czym mnie w nim usadził wręczając mi wodę.
- Napij się i się uspokój.
- Zawieź mnie do domu...
- Co się stało?- Mark spojrzał na nas wielkimi oczyma - Chyba mu nie powiedziałeś...
- Sam widział jak Jackson rozwala młodemu łeb. Reszta morderstw to jedynie kwestia czasu.- zacisnąłem powieki ciężko oddychając.
- Super...- Mark usiadł obok mnie obejmując mnie ramieniem, jednak pospiesznie je odtrąciłem - Jungkook...
- Dobra, jestem.- usłyszałem głos Jacksona. Spuściłem głowę zaciskając dłonie na plastikowej butelce - Kookie, tak mi przykro.- gdy mnie objął zacząłem bić go po plecach i klatce piersiowej z nadzieją, że mnie puści - Jungkook...
- Nie dotykaj mnie! 
- Zasłużył na to... po tym jak cię wczoraj potraktował...
- Ten gwałt jest niczym w porównaniu z tym co ty wyprawiasz!... Ile osób już zabiłeś?! Myślisz, że jak Sungjun jest prawnikiem to jesteś bezkarny?! 
- Co? Jungkook, uspokój się...
- Mam dość twoich kłamstw, rozumiesz?! 
- Daj mi wyjaśnić...
- Nie chcę cię słuchać! Nie uwierzę w żadne twoje słowo!
- Wyjaśnicie to w domu... musimy spadać...- Mark pomógł mi usiąść, po czym ruszyliśmy w stronę centrum Seoulu. Czułem obrzydzenie siedząc obok Jacksona. Chciałem by ta droga minęła nam jak najszybciej... Mój chłopak zabił właśnie człowieka... przy mnie... skąd mam mieć pewność, że taki los nie czeka też mnie? Nienawidzę go... nie chcę go znać i mieć z nim cokolwiek wspólnego. Od dzisiaj dla mnie nie istnieje.
- Pomogę ci.- nie odezwałem się ani słowem przejeżdżając jedynie chłopakowi po nodze. Ten pospiesznie pożegnał się z przyjaciółmi i pędem ruszył za mną - Jungkook.... musimy ze sobą porozmawiać.- milczałem... bałem się odezwać... Wjechałem do windy naciskając ostatnie piętro. Jackson w milczeniu stał obok mnie. Czułem na sobie jego spojrzenie... to było okropne. Gdy winda się zatrzymała pospiesznie ruszyłem do mieszkania. Po wjechaniu do środka od razu ruszyłem do swojego pokoju. Chciałem się w nim zamknąć i nie wychodzić do powrotu rodziców, jednak Jackson był szybszy ode mnie. Wziął mnie na ręce wtulając mnie w siebie - Posłuchaj mnie...
- Puść mnie!
- Jungkook do cholery...
- Puść bo wezwę policję! 
- Obiecaj, że mnie wysłuchasz.
- Posadź mnie na wózku...- gdy to zrobił zacisnąłem dłonie na wózku spuszczając głowę w dół - Mów...
- Kookie...- chłopak kucnął głaszcząc mnie po twarzy. [włączamy]
- Kurwa nie dotykaj mnie...- warknąłem odwracając głowę. Jackson westchnął zabierając dłoń.
- Posłuchaj... wiem... wiem jak się teraz czujesz i jest mi z tego powodu bardzo przykro... 
- Myślałeś, że nigdy się nie dowiem?- po moich policzkach zaczęły spływać łzy - Pewnie myślałeś, że skoro kaleka to pewnie też idiota, co?
- Nie... nie myślałem tak, ale miałem szczerą nadzieję, że nigdy się o tym nie dowiesz... Chciałem... chciałem i nadal chcę być kimś... chcę być w twoich oczach kimś w rodzaju bohatera... kimś, przy kim będziesz czuł się bezpiecznie... kimś, komu będziesz ufać...
- Za późno...
- Wiem... Jungkook...- chłopak westchnął wycierając łzy w mojej twarzy - Nie płacz... tak mi przykro...
- Tobie jest przykro?.... To nie ciebie oszukała osoba, którą kochasz najbardziej na świecie.... To nie twój chłopak morduje wszystkich, którzy wejdą mu w drogę. Mnie też zabijesz?
- Nie popadaj w paranoje... to nie tak...
- A jak?- spojrzałem na jego przejętą... pełną wyrzutów twarz - Jackson ja cię kocham... czemu ty to robisz?... Jak ja mam się teraz przy tobie czuć?... Uważasz, że powinienem czuć się przy tobie bezpiecznie? 
- Nie... wiem, że widzisz teraz we mnie potwora, ale uwierz mi, że ciebie nigdy bym nie skrzywdził... 
- BamBamowi mówiłeś pewnie to samo...
- Jungkook, nasze relacje są zupełnie inne...
- Błagam cię, nie kłam...- złapaliśmy się za ręce... mimo że się go boję nie wyobrażam sobie życia bez niego... - Ile... ile osób zabiłeś?
- Cztery...
- Dlaczego?- pisnąłem zaciskając uścisk.
- Za każdym razem jedna z nich raniła najbliższe mi osoby... nie jestem w stanie tolerować czegoś takiego...
- Jackson...
- Jeśli chcesz dam ci czas żeby to przemyśleć... nie będę się do ciebie zbliżał, tylko wiedz, że nie dam ci tak łatwo odejść... za bardzo cię kocham...
- Ja... nie wiem...
- Wiem, że się mnie boisz... czuję to Jungkook...
- Boję... ale też cholernie cię kocham...- puściłem jego dłoń udając się w stronę pokoju.
- Kookie...
- Daj mi chwilę, proszę cię...
- Jasne...- nie potrafiłem tak tego zostawić. Jeszcze tego samego dnia szczerze ze sobą porozmawialiśmy. Po powrocie rodziców Sungjun zatuszował sprawę chłopaka, ostrzegając go, że był to jego ostatni taki wyskok. Następnym razem będzie odpowiadał przed sądem i jeśli będzie taka potrzeba, pójdzie siedzieć. Mój ojciec miesiąc temu trafił za kratki i będzie odsiadywał dożywocie przez co jestem niezwykle szczęśliwy. Hm... ja i Jackson jesteśmy ze sobą już pół roku. Tworzymy szczęśliwą, bezkonfliktową parę, która przede wszystkim opiera się teraz na szczerości i wzajemnym zaufaniu. Jackson nawet chciał wynająć nam mieszkanie żebyśmy spróbowali dorosłego życia, jednak nasi rodzice, ze względu na to, że jeszcze się uczę, nie wyrazili na to zgody i nadal musimy mieszkać z nimi. Jednak z tym również sobie poradziliśmy. Jackson wprowadził się do mojego pokoju przez co spędzamy ze sobą dosłownie każdą sekundę. Nie poszedł też na studia prawnicze, tylko na rehabilitację... idiota, no ale cóż. Dzięki niemu przynajmniej odzyskuję powoli czucie w nogach. Chłopak mi nie odpuszcza... ćwiczy ze mną dzień w dzień po kilka godzin, nie dając mi chwili wytchnienia. Jak mówi: "To dla mojego dobra". Dzięki temu zacząłem wierzyć w jego dobre serce i szczere intencje wobec mnie. Czasem się zastanawiam czy nie zakochałem się zbyt szybko, ale później dochodzę do wniosku, że chyba w każdym związku są wzloty i upadki i każdy związek musi przejść przez setki szczerych, niekiedy niezwykle bolesnych rózmów, ale to tylko po to, by w stu procentach upewnić się co do naszego wybranka. Wtedy też dochodzi do nas, jak bardzo kochamy daną osobę i że jesteśmy w stanie znieść dosłownie wszystko w imię miłości do niej.
Nie będę już Was zanudzał... poza tym jest wieczór, a my jesteśmy sami w mieszkaniu, to chyba nie muszę Wam tłumaczyć o co chodzi... Trzymajcie się!

~Koniec.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jackson & Jungkook~cz.8 [Nowa rodzina]

1 2 3 4 5 6 7

- Umówiłem się na rozmowę z mamą...- chłopak spojrzał na mnie biorąc głęboki oddech.
- Chyba nie chcesz jej o nas powiedzieć...
- Chcę porozmawiać o ojcu.... nie wszystko kręci się wokół ciebie Jackson.- rzuciłem otwierając drzwi.
- Jungkook...- nie mam ochoty z tobą rozmawiać. Nie po tym co zrobiłeś. Wierzyć mi się nie chce, że od tak pojechałeś do BamBama żeby wytłumaczyć mu, że jesteś ze mną, a to co było między wami to przeszłość. Skoro zerwaliście dawno temu mogłeś napisać mu to w głupiej wiadomości, a nie tłuc się do niego przez cały Seoul.
Wjechałem do salonu... w domu panowała totalna cisza zagłuszana jedynie dźwiękiem telewizora, w którym prezenterka mówiła o jakiejś grupie Rookies, którzy dzięki ulicznym występom podbijają serca tłumu.
- Zaraz...- szepnąłem podjeżdżając bliżej tego pieprzonego pudła - Seokjin... Hoseok...- na mojej twarzy pojawił się lekki uśmiech na wspomnienie o kolegach... jak dobrze, że im się udało - Taehyung... - po mojej twarzy spłynęła łza. Powinienem być tam teraz z nimi... Chciałem ciężko pracować, występować i spełniać marzenia... Nie tak miało wyglądać moje życie.
- Co to?- zapytał Jackson kucając obok mnie.
- Moi koledzy, z którymi trenowałem...- rzuciłem jadąc do kuchni, w której mama żaliła się Sungjunowi objęta jego ramionami. Cieszę się, że im również się udało - Mamo, możemy pogadać?... Czy wam przeszkadzam?
- Nie przeszkadzasz Kookie.- odpowiedział mężczyzna całując mamę w czoło - Lećcie do parku, a ja za ten czas zamówię ci nową szybę, a Jackson posprząta ci pokój. 
- Ogarnę to jak wrócę.
- Posprzątam ci... przecież to nie problem.- znów jego głos... daj mi człowieku spokój!
- Powiedziałem, że sam to zrobię! Mimo że jeżdżę na tym gównie, umiem sam koło siebie posprzątać!
- Jungkook, nie chciałem cię obrazić...
- Wystarczająco już zrobiłeś... zejdź mi z oczu... 
- Przepraszam chłopcy...- Sungjun stanął między nami, podczas gdy mama przyniosła mi bluzę narzucając mi ją na ramiona - Skarbie, idźcie już... a my Jackson mamy do pogadania.
- Tato, nie wtrącaj się... to są nasze sprawy...
- Jesteśmy rodziną i teraz to są nasze sprawy, jasne?- pokręciłem zrezygnowany głową jadąc w stronę wyjścia. Po chwili dołączyła do mnie mama.
- Pomogę ci skarbie.
- Mamo... dam radę, spokojnie.- jazda windą, wyjście z bloku, przejście przez osiedle.... cisza. Gdy minęliśmy bramy blokowiska, mama złapała za wózek biorąc głęboki oddech.
- Masz ochotę na odeng?- skinąłem jedynie głową. Zawsze je kupujemy gdy gdzieś razem wychodzimy. Można to uznać za naszą tradycję. Budka z odeng znajdowała się przy wejściu do naszego ulubionego parku. Po zakupie kilku sztuk zaczęliśmy szukać ławki znajdującej się z dala od ludzi - Może tu?- zapytała wskazując na ławkę postawioną przy niewielkim, urokliwym stawie.
- Mhm.- kobieta usiadła częstując mnie jedzeniem.
- Cieszę się, że gdzieś razem wyszliśmy.- wpatrywałem się w odeng w całkowitej ciszy - Skarbie...
- Ja też.- spojrzałem na nią lekko się uśmiechając.
- Kookie... co... co cię gryzie? 
- Wszystko...- poczułem gulę w gardle... to będzie trudna rozmowa.
- Na pewno chcesz o tym rozmawiać?
- Tak... nie mam już siły tego w sobie dusić.- mama złapała mnie za ręce całując mnie w czoło.
- Jak będziesz chciał zacząć to...
- Już zacznę...- wziąłem głęboki oddech wbijając wzrok w sparaliżowane nogi - Mamo... powiedz...- nie wiem... nie wiem jak mam to zacząć - Będziesz mnie nadal kochać po tej rozmowie?
- O czym ty mówisz?... oczywiście, że tak, nie powinieneś zadawać takich pytań.
- Dobrze... ja...- zamknąłem oczy wypuszczając zgromadzone w płucach powietrze - Chcę cię przeprosić... nie tak miało wyglądać nasze życie. Planowałem je zupełnie inaczej...- przełknąłem z trudem ślinę czując spływające po policzkach łzy - Miałem... miałem ci pomóc po rozstaniu z ojcem... pracować ciężko w wytwórni żeby twoje życie było jak najlepsze... Chciałem żebyś w końcu była ze mnie dumna... 
- Kookie...- spojrzałem na jej zapłakaną twarz.
- Nie płacz, proszę cię...- delikatnie wytarłem łzy z jej delikatnej, porcelanowej twarzy - Cieszę się, że jesteś z Sungjunem... wydaje mi się, że jest to odpowiedni dla ciebie facet...- wziąłem głęboki oddech spuszczając ponownie głowę - Dba o ciebie i cię bardzo kocha... to jest dla mnie najważniejsze... Jesteś z nim szczęśliwa?
- Tak... i to bardzo...- uśmiechnąłem się lekko pod nosem kontynuując.
- Druga sprawa.... mamo... chodzi o ojca, ja... [włączamy]
- Jungkook... jeśli nie chcesz to o nim nie mów... Wiem, ile wyrządził ci krzywdy...
- Nie, spokojnie... ja...- spojrzałem na nią zaciskając dłonie na wózku - Nie mam już siły udawać, że to co mi zrobił jest mi obojętne... Przepraszam, ale... co noc płaczę w poduszkę wspominając jego gwałty i napady agresji... co noc śni mi się wypadek... moment, kiedy przerażony wpadam pod samochód.... Do tej pory starałem się nosić przy tobie maskę... żeby cię nie martwić, ale... ja naprawdę nie mam już na to siły... Nie mam siły udawać, że moje życie jest kolorowe po tym wszystkim... Ten weekend... mamo... co ja zrobiłem, że on musi mnie tak traktować?- zagryzłem wargi dławiąc się łzami - Czemu każdy widzi we mnie tylko przedmiot do zaspokajania swoich chorych potrzeb? Naprawdę jestem taki zły?... nie wiem... nie wiem czym zasłużyłem sobie na taką karę...- po chwili znajdowałem się w objęciach płaczącej mamy. Nie chciałem wywoływać u niej łez, ale za wszelką cenę chciałem się wygadać... mogłem się domyślić czym to się skończy - Mamuś, nie płacz.
- Kookie, jest mi tak cholernie przykro.... jestem pewna, że w 1/100 nie odczuwam twojego bólu... 
- Wiem, że robisz wszystko co w twojej mocy żeby mi pomóc... nie obwiniaj się...
- To wciąż za mało synu... widzę.... widzę jak cierpisz, ale nie wiem jak mam ci pomóc. Też czasami brakuje mi sił żeby z tym wszystkim walczyć...- wtuliłem ją w siebie głaszcząc ją po głowie - Wiem, że chciałeś spełniać marzenia... wiem, że to bydle wszystko spieprzyło... tylko... nie wiem jak ja jako matka mogę ci pomóc.... jest mi tak bardzo przykro... nie potrafię pomóc własnemu dziecku...
- Przestań... nikt nie ma lepszej matki...- kobieta spojrzała na mnie na co posłałem jej ciepły uśmiech - Jesteś najlepsza na świecie i strasznie cię kocham.- wtuliłem się w nią słuchając jej głośno bijącego serca.
- Kookie...
- Jest jeszcze coś... tylko ja... boję się o tym mówić...
- Ciii... mamy czas.- poczułem jej dłoń na głowie... ten gest z jej strony zawsze mnie uspokajał.
- Mamo...- robiło mi się niedobrze z nerwów... nie sądziłem, że ten temat będzie budził we mnie takie emocje - Ja... boże...
- Co się dzieje?
- Jestem gejem...- cisza... serce rozsadzało mi klatkę piersiową, a ciało trzęsło się jak przysłowiowa galareta - Przepraszam...- zacząłem znów płakać - Rozczarowałem cię po raz kolejny...
- Nie... Kookie, uspokój się...- mama objęła mnie mocniej całując mnie w głowę - Czemu się tak trzęsiesz?
- Z nerwów... jest mi wstyd...
- To nie wstyd.- szepnęła bujając mną na boki - Kookie ty... masz kogoś, tak?... Dlatego tak bardzo boisz się mojej reakcji?
- Nie wiem.... nie... nie jesteśmy razem... nie wiem.- zacisnąłem dłoń na jej swetrze, po czym ponownie wpadłem w histerię. Mama jedynie mocniej mnie przytuliła szepcząc bym się uspokoił - Tak bardzo go kocham, a on...
- Pomału skarbie... uspokój się...
- On chyba wrócił do swojego byłego!... Mamo, my nawet ze sobą spaliśmy! Wiesz jak bardzo muszę go kochać i mu ufać skoro... skoro pozwoliłem mu się do siebie zbliżyć?!- nie wiedziała co odpowiedzieć... czemu jej o tym wszystkim mówię? Czemu znów wbijam jej nóż w plecy? - Przepraszam...
- Kto to jest...- milczałem... nie potrafię jej tego powiedzieć - Kookie, ty chyba nie...
- Kocham Jacksona...- nie wierzę, że to powiedziałem. Między nami znów zapadła cisza.
- Kookie...- po kilku minutach mama wzięła głęboki oddech spoglądając na mnie, jednak ja nie miałem na tyle odwagi by spojrzeć jej w oczy - Ja... chcę... chcę żebyś był szczęśliwy... nawet z chłopakiem, ale... Jackson.... Jackson to twój brat...
- Nie... mamo, nic nas nie łączy.... nic, rozumiesz?
- Boże, dlaczego niczego się nie domyśliłam...
- Zrozum, że go kocham... tylko... tylko on chyba woli być ze swoim byłym...
- Skarbie, znajdziesz innego chłopaka...
- Nie!- nie potrafiłem przestać płakać - Tylko przy nim czuję się szczęśliwy! Będąc z nim zapominam o tym pieprzonym kalectwie i o ojcu!- wziąłem głęboki oddech zamykając zmęczone powieki- Nie możesz mi tego odebrać...
- Widzę jak zachowywaliście się w stosunku do siebie wcześniej, a jak jest teraz.... Kookie, ty znów cierpisz...
- To chwilowe... musimy wyjaśnić ze sobą kilka spraw...- mama odgarnęła kosmyk włosów z mojego czoła delikatnie mnie w nie całując.
- Myślisz o nim poważnie?
- Tak... chciałbym żeby nasz związek wyglądał jak twój i Sungjuna...- uśmiechnąłem się delikatnie wycierając mokre policzki - Nie wiem tylko czy on tego chce...
- Oboje potrzebujecie czasu...
- A ty?- spojrzałem na nią - Chciałabyś być z kaleką?
- Skarbie... jeśli bym kogoś bardzo mocno kochała nie miałoby to dla mnie znaczenia...
- Chciałbym żeby on też miał takie podejście...- wtuliłem się w mamę zamykając oczy.
- Wiem... wiem, że bardzo się zdenerwował gdy BamBam do niego zadzwonił...
- Co?
- Siedział wtedy z nami w kuchni i myślał o tym jak ci pomóc... zadzwonił do niego ten chłopak, a ten zaczął kląć... wyszedł do niego wściekły...
- Czemu mi nikt o tym nie powiedział?- wskoczyłem niezdarnie na wózek.
- Sungjun czuł, że coś jest na rzeczy...
- Chcieliście nas skłócić?... Jak możesz?
- Kookie...- mama westchnęła głaszcząc mnie po twarzy - Porozmawiam z Sungjunem, dobrze? 
- Wracajmy do domu...- sam nie wiem czy to był dobry pomysł, by powiedzieć o wszystkim mamie. Czuję lekką ulgę, ale też niepokój. Boję się, że to będzie koniec...
- Powiedz mi wreszcie czemu się tak zachowujecie.- były to pierwsze słowa, jakie usłyszałem po przekroczeniu progu domu.
- Nie będę z tobą o tym rozmawiał... zejdź w końcu ze mnie...- wszedłem z mamą do salonu patrząc na tę scenę.
- Jesteście... jak było?- zapytał mężczyzna podchodząc do mojej mamy.
- Myślę, że chłopcy mają nam coś do powiedzenia.- spojrzałem na Jacksona, który wpatrywał się we mnie wielkimi oczyma.
- Wie o wszystkim...- szepnąłem spuszczając głowę. Brunet podszedł do mnie, po czym przede mną kucnął głaszcząc mnie po twarzy.
- Kookie...
- Znam prawdę... przepraszam. 
- Jackson...- Sungjun coraz bardziej się niecierpliwił. Chłopak wstał podchodząc bliżej ojca.
- Jestem z Jungkookiem...
- Tak czułem...
- Tato... kocham go i nie ma opcji żebyśmy się rozstali...
- Nie tak cię wychowałem...
- Skarbie... porozmawiajmy.- w rozmowę włączyła się mama - Jackson, weź Jungkooka do siebie... też chyba macie do pogadania.- ten jedynie skinął głową prowadząc mnie do swojego pokoju. Gdy zamknął drzwi spojrzeliśmy na siebie w ciszy. Po chwili jednak zbliżył się do mnie łącząc nasze usta pocałunkiem... tak bardzo za tym tęskniłem i tego potrzebowałem. Odwzajemniałem jego pieszczotę niezwykle delikatnie i nieśmiało.
- Kocham cię Jungkook.- przerwał pocałunek spoglądając na mnie - To spotkanie z BamBamem...
- Wszystko już wiem... przepraszam, że ci nie wierzyłem.- uśmiechnęliśmy się do siebie delikatnie się cmokając - Co teraz?
- Nie wiem... jeśli mój ojciec nas nie zaakceptuje... uciekniemy.
- Co takiego?
- No tak... będę umiał się tobą zająć.
- Nie wybiegajmy tak w przyszłość.- ostudziłem jego entuzjazm cmokając go - Wziąłbyś mnie na ręce?- chłopak wtulił mnie w siebie cmokając mnie po twarzy.
- Kocham cię.- uśmiechnąłem się ciesząc się jego pieszczotami - I chcę żebyś wiedział, że potwornie martwiłem się o ciebie przez ten weekend.
- Wiem...- westchnąłem spoglądając na niego - Jackson...
- Hm?- zbliżyłem się do niego stykając ze sobą nasze wargi.
- Chcę się z tobą kochać...
- Co... Kookie...
- Teraz...- chcę zapomnieć o bólu związanym z ojcem. Kiedy chodzę do łóżka z Jacksonem czuję się zupełnie inaczej. Czuję się wolny, bezpieczny, otoczony jego ciepłem i miłością... znów chcę się tak poczuć.
- Wiesz, że nie możemy.
- Jackson.- wtuliłem się w niego zaciskając kurczowo powieki. Chłopak pogłaskał mnie po głowie delikatnie mnie w nią całując.
- Jesteś zmęczony... spróbuj się przespać, hm?
- Brzydzisz się mnie?
- Co?... Boże Jungkook.- jego ciało jest tak ciepłe i przyjemne. Oparłem głowę na jego ramieniu ciesząc się jego cudownym zapachem.
- Czemu nie chcesz?
- Bo nie jesteś na to gotowy... nie dzisiaj...
- Mhm.- odpłynąłem. Rzeczywiście byłem potwornie zmęczony tym pieprzonym weekendem, ojcem i rozmową z mamą... za dużo emocji jak na dwa dni.
- Chłopcy...- do pokoju weszła mama. Jackson otulił mnie kocem podchodząc bliżej niej.
- Tak?
- Śpi?
- Tak, ale nie chcę go zostawiać... niech prześpi spokojnie chociaż jedną noc.- kobieta uśmiechnęła się ciepło głaszcząc bruneta po ramieniu.
- Chodź w takim razie do salonu.
- Oho... jest źle?
- Sam zobaczysz.- trzymając mnie na rękach ruszył we wskazane miejsce. Gdy usiadł na kanapie poprawił mnie, by było mi wygodnie, po czym pocałował mnie w czoło, na co delikatnie zadrżałem.
- Ciii... śpij.- jego wzrok przeniósł się na ojca - Słucham...
- Jackson... z trudem... z trudem postaram się zaakceptować fakt, że jesteś gejem. Jesteś moim dzieckiem... kocham cię najbardziej na świecie i chcę byś był szczęśłiwy...- Sungjun westchnął zdejmując okulary, po czym przetarł zmęczoną twarz - Jeśli będziesz szczęśliwy z chłopakiem... dobrze, niech tak będzie, ale... nie mogę zaakceptować twojego związku z Jungkookiem...
- Co... ale tato...
- Zaczekaj... kończysz teraz szkołę...
- Nie wyjadę na studia do Stanów... będę studiować tutaj...
- Tak myślałem, dlatego też... stwierdziłem, że na studia pójdziesz za dwa lata...
- Co...
- Wyślemy cię teraz do wojska na służbę.
- Nie... nie możesz mi tego zrobić...
- Muszę synu... to jest tylko i wyłącznie dla waszego dobra...
- Dla naszego dobra chcesz nas rozdzielić?!- zadrżałem łapiąc odruchowo chłopaka za koszulkę - Śpij Kookie...
- Co się dzieje?- szepnąłem nie mogąc oderwać wzroku od jego wściekłej twarzy.
- Muszę porozmawiać z ojcem... zaniosę cię do pokoju, dobrze?
- Nie... nie zostawiaj mnie.- wtuliłem się w niego czując ponownie ogarniające mnie poczucie bezpieczeństwa.
- Sam widzisz...- "braciszek" przeniósł wzrok na ojca - Błagam, nie rób nam tego... 
- Służba dobrze ci zrobi... za ten czas Jungkook skupi się w pełni na rehabilitacji...- o czym oni do cholery mówią? Złapałem Jacksona za kark podnosząc się do siadu.
- O czym wy mówicie...- moje oczy na zmianę obserwowały Jacksona i jego ojca.
- No powiedz mu...- powiedział przez zaciśnięte gardło chłopak głaszcząc mnie po plecach.
- Sungjun, skończcie na dzisiaj... to dla Jungkooka za dużo...- jeszcze mama... co tu się do cholery jasnej dzieje?!
- Powiedzcie mi o co chodzi... [włączamy]
- Kookie... Jackson wyjedzie teraz do wojska na służbę... na dwa lata...- otworzyłem szeroko oczy nie mogąc oderwać ich od mężczyzny.
- Co... ale dlaczego?- do oczu napływały mi łzy... co jeszcze się dziś wydarzy?!
- Bo mój kochany ojciec nie jest w stanie zaakceptować naszego związku!- Jackson usadził mnie na kanapie, po czym wstał nerwowo chodząc po pokoju.
- Przecież my nie robimy nic złego...- zacisnąłem dłonie na kocu czując spływające po policzkach łzy.
- Kookie...- mama usiadła obok mnie mocno mnie w siebie wtulając.
- Mamo, błagam cię...- podniosłem głowę spoglądając na zmieszanego całą tą sytuacją Sungjuna - Hyung...
- Kookie, ja naprawdę... 
- Kocham Jacksona... nie możesz nam tego zrobić... Ja bez niego zwariuję.
- Tato, on mnie potrzebuje.
- Dzięki niemu zapominam o ojcu i wózku... nie wysyłaj go do wojska...- wytarłem policzki starając się pozostać twardym i doprowadzić sprawę do końca - Nasz związek nie przeszkadza mi w rehabilitacji, a Jacksonowi w dalszej nauce... wręcz przeciwnie...
- Daje nam siłę do dalszej walki...- dokończył brunet podchodząc do mnie - Nie płacz.- szepnął biorąc mnie na ręce. Sungjuna zamurowało... nie wiedział jak ma to skomentować i jak się teraz zachować.
- Jackson...- mama podeszła do nas kładąc dłoń na ramieniu chłopaka - Czy Jungkook mógłby dzisiaj u ciebie spać?... Okno w jego pokoju...
- Tak, oczywiście.
- Idźcie spać... jutro o tym porozmawiamy.- powiedziała patrząc na swojego partnera - Skarbie... mamy do pogadania.- Jackson skinął głową niosąc mnie do swojej sypialni. Nie potrafiłem odezwać się ani słowem... mam już dość. Wyjazd ukochanej osoby byłby dla mnie kolejnym gwoździem do trumny. Wtedy z pewnością bym się zabił...
- Skarbie...- szepnął kładąc mnie na łóżku.
- Nie mam ochoty rozmawiać...
- Myszkooo...- brunet położył się za mną przytulając mnie - Nie ma opcji żebym cię zostawił... nie martw się.- szepnął całując mnie w kark. Złapałem go za dłoń przykładając ją do swoich ust, po czym złożyłem na niej delikatny pocałunek.
- Boję się...
- Nie masz czego... przyrzekam ci to.- westchnąłem wtulając jego dłoń w policzek.. nie spałem całą noc... czułem, że mój chłopak też. Oboje baliśmy się tego, co ma nadejść... wiedzieliśmy, że to będzie koniec. Sungjun jest fantastycznym człowiekiem, ale jak się przy czymś uprze to nie ma zmiłuj. Czy tylko dla nas ta miłość wydaje się być prosta? Mam na myśli fakt, że nic tak naprawdę nie stoi na przeszkodzie byśmy byli razem... nie ma w tym nic skomplikowanego. Nasi rodzice są ze sobą... owszem, ale nie pobrali się... poza tym jeśli nawet to zrobią to nas i tak w żaden sposób nie połączą więzy krwi. Nie jesteśmy braćmi biologicznymi... w ogóle nie możemy nazwać się braćmi. Czemu tylko my tak do tego podchodzimy? Czemu tylko moja mama potrafiła nas zaakceptować? Dlaczego Sungjun nie chce byśmy byli razem? Przecież chce naszego szczęścia... czy on nie rozumie, że osiągamy szczęście będąc ze sobą? Co my mamy zrobić...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jackson & Jungkook~cz.1 [Nowa rodzina]

- Skarbie, dasz radę mi pomóc?!- usłyszałem donośny krzyk mamy dobiegający z kuchni.
- Tak!- odpowiedziałem odsuwając się od biurka, przy którym odrabiałem zadania, po czym ruszyłem w stronę mamy. Kobieta krzątała się po kuchni przygotowując pysznie pachnący obiad.
- Będą tu lada moment... poradzisz sobie z rozstawianiem talerzy?- westchnąłem spoglądając na mamę.
- Przyzwyczaiłem się do życia na wózku... nie rób już ze mnie takiego kaleki.- uśmiechnąłem się lekko pomagając kobiecie w nakrywaniu stołu. Czekaliśmy na jej nowego faceta i jego syna, którzy od dnia dzisiejszego mieli oficjalnie zamieszkać z nami pod jednym dachem. Z początku ten pomysł niezbyt przypadł mi do gustu, jednak chcę by moja mama była szczęśliwa, a skoro jej nowy fagas jej to zapewnia, to nie powinienem się w to wtrącać. Najgorsze jest to, że ma syna... ponoć starszego ode mnie. Do tej pory jeszcze nigdy go nie spotkałem, mimo że nasi rodzice spotykają się od 1,5 roku. W sumie jakby nie patrzeć sam kazałem jej kogoś znaleźć po rozwodzie z moim biologicznym ojcem, którego wręcz nienawidzę i gdybym tylko mógł dawno bym zatłukł. Dlaczego?... Dowiecie się w swoim czasie, wystarczy odrobina cierpliwości - On wie, że jeżdzę na wózku?
- Kto Kookie?
- No ten cały Jackson.- chłopak urodził się w Stanach. Dopiero pięć lat temu wraz z ojcem przyjechał do Korei. W zasadzie to by było wszystko co o nim wiem.
- Nie... nie wie... no chybaże Sungjun z nim o tym rozmawiał. 
- Czemu mu sama nie powiedziałaś?... wstydzisz się mnie?- postawiłem ostatni talerz spoglądając na zmartwioną mamę.
- Nie kochanie... po prostu wciąż nie mogę się pogodzić z tym, że jesteś niepełnosprawny... Zrozum, że ciężko mi o tym mówić.- uśmiechnąłem się podjeżdżając bliżej kobiety, po czym wtuliłem się w jej brzuch delikatnie go całując.
- Nie martw się... wiesz, że ze wszystkim sobie poradzę.- gówno prawda... nie pamiętam żebym od tego pieprzonego wypadku przespał spokojnie choć jedną noc. Każdego wieczoru płaczę w poduszkę, a gdy już uda mi się zasnąć budzę się z krzykiem. Mimo to przy mamie staram się być twardy i zawsze uśmiechnięty... nie mogę jej dodatkowo martwić.
- Wiem Jungkookie...- kobieta kucnęła całując mnie w czoło - Jakbyś... jakbyś czuł się dzisiaj źle w towarzystwie Jacksona to powiedz, dobrze?... Zawiozę cię wtedy do pokoju.
- Wszystko będzie dobrze, spokojnie.- wtedy też rozległo się pukanie do drzwi - Otworzysz?... trochę się wstydzę...- czułem jak z nerwów serce rozsadza mi klatkę piersiową.
- Tak, tylko się nie denerwuj.- mama pobiegła w stronę przedpokoju. Hm... znam jej nowego partnera... jeśli jego syn ma charakter podobny do niego to w sumie powinniśmy się dogadać. Wziąłem głęboki oddech starając się wyjechać gościom naprzeciw. Gościom... w zasadzie od dzisiaj... naszej nowej rodzinie. Spryciarze przywieźli swoje rzeczy gdy ja byłem w szkole... ponoć dlatego, żeby mnie "nie denerwować" - Chodźcie do kuchni.- zamarłem. Mimo to przykleiłem do twarzy uśmiech... wszystko po to, by moja mama była szczęśliwa i zadowolona z naszego pierwszego spotkania.
- Cześć chłopaku!- do kuchni wszedł mężczyzna podając mi rękę.
- Hej... jak się pan czuje?
- A jaki tam pan... mówiłem, że masz mi mówić po imieniu.- uśmiechnąłem się kręcąc głową - Powiedz mi lepiej jak z tobą... twoja mama mówiła, że ostatnio masz straszne bóle.
- Tak, ale to nic takiego... proszę się nie martwić. 
- No tak, cały Jungkook.... choćby się waliło i paliło, on i tak zawsze będzie mówił, że wszystko jest dobrze.- zaśmiałem się wyglądając ze zdenerwowaniem Jacksona - Synu, chodź tutaj!
- Już idę!- po chwili w progu stanął wysoki, dobrze zbudowany brunet, o nieskazitelnej cerze i wielkich, czarnych oczach. Gdy mnie zobaczył zerknął na ojca, po czym znów przeniósł swoje psie oczy na mnie - Hm... więc to ty jesteś od dzisiaj moim młodszym bratem.- nie podoba mi się jego postawa. Wolę mieć go na oku i trzymać go póki co na dystans.
- Może narazie określajmy się mianem znajomych... do braci jeszcze przejdziemy...- wyciągnąłem rękę w jego stronę - Jungkook.
- Jackson... widzę, że jesteś dość pyskaty. Nie ładnie mówić tak do swojego Hyunga. 
- Nie pouczaj mnie w moim własnym domu.
- No tak... wiesz... teraz głową rodziny i tego domu jest mój ojciec, a nie ty. Czasy Jungkooka- opiekuna się skończyły.
- Jesteś tu zaledwie trzy minuty, a już mnie denerwujesz...
- Panowie, spokojnie...- w rozmowę wtrącił się pan Sungjun - To wasze pierwsze spotkanie, dajcie na luz. 
- Racja... przepraszam...- odpowiedziałem kierując się w stronę mamy, która dopieszczała swoje dania.
- I jak skarbie?
- Mogę zjeść w pokoju?- burknąłem spoglądając na kobietę. Ta jedynie westchnęła kucając pospiesznie obok mnie.
- Co się dzieje?
- Jest wredny... nie mam przyjemności jeść w jego towarzystwie.
- A Sungjun?... przecież go lubisz.
- No jego tak.
- To skup się na nim, dobrze? Jacksonem zajmiemy się później.- skinąłem głową patrząc na półmiski.
- Pomogę ci.- postawiłem na nogach dwa parujące półmiski, po czym zawiozłem je do jadalni.
- Poparzysz się.- Sungjun zerwał się z miejsca biorąc ode mnie jedzenie.
- Spokojnie... od pasa w dół przecież nic nie czuję.- uśmiechnąłem się lekko zajmując swoje miejsce. Mężczyzna jedynie westchnął, jednak gdy zobaczył moją mamę wchodzącą do jadalni na jego twarzy zagościł szeroki uśmiech.
- Nakładajcie sobie.- powiedziała, po czym Sungjun wraz z jego uroczym synkiem zaczęli nakładać na talerze jedzenie - Pomogę ci Kookie.
- Mamo... poradzę sobie.
- Ostatnio jak nalewałeś ramen cały się oblałeś.- spojrzałem na Jacksona, który patrzył na mnie z drwiącym uśmiechem.
- Pokażę ci, że teraz będzie inaczej.- wziąłem głęboki oddech sięgając do miski z parującym ramenem. Gdy go nakładałem, co notabene wymagało ode mnie ogromnego wysiłku, Jackson otrzymał sms'a, którego dźwięk wystraszył mnie do tego stopnia, że ponownie zawartość łyżki wylądowała na moim ubraniu. Zacisnąłem powieki biorąc głęboki oddech.... nigdy nie czułem się tak upokorzony - Przepraszam... postaram się to posprzątać...
- Nic się przecież nie stało.- Sungjun poklepał mnie po ramieniu obdarowując mnie przy tym uśmiechem - Nie poparzyłeś się?
- Nie.... pójdę się przebrać.- odblokowałem wózek patrząc na zmartwioną mamę - Zacznijcie jeść beze mnie.- chciałem jak najszybciej znaleźć się w swoim pokoju. Swoją drogą dobrze, że mieszkamy w tak ogromnym apartamentowcu... dzięki temu ten dupek Jackson ma pokój z dala ode mnie. Gdy dostałem się do pokoju trzasnąłem drzwiami łykając z trudem powietrze... zawsze tak mam, gdy nie radzę sobie z samym sobą i swoją niepełnosprawnością. Czułem jak po policzkach spływają mi łzy... jestem zażenowany gdy nie udaje mi się czegoś zrobić przy mamie, a teraz? Teraz na to wszystko będą patrzeć jej partner i jego syn... co za wstyd. Podjechałem do okna otwierając je na całą szerokość. Zawsze tak robię gdy chcę się jak najszybciej uspokoić. Patrząc na bezchmurne niebo starałem się wyciszyć i wytłumaczyć sobie, że to przecież nic takiego, ale to niestety nie jest tak proste. Odkąd pamiętam moje życie jest jednym, wielkim pasmem porażek. O tym jednak też dowiecie się z czasem...
- Jungkook...- usłyszałem pukanie do drzwi oraz niski głos Sungjuna.
- Tak?
- Wszystko w porządku?
- Tak... wracaj do stołu.
- Mogę wejść?- wytarłem pospiesznie policzki przyklejając ponownie do twarzy lekki uśmiech.
- Jasne.- gdy mężczyzna wszedł do środka usiadł na krześle stojącym obok ogromnego okna, przy którym siedziałem.
- Chcesz pogadać?
- O tym, że się cały oblałem?- zaśmiałem się tłumiąc w sobie tysiące bolesnych krzyków - Przecież to nic takiego.
- Nie o tym mówię.- a więc Sungjun zaczyna zabawę w ojca. Westchnąłem wyglądając ponownie przez okno.
- To nasze pierwsze spotkanie w takim gronie... nie chcę go popsuć... Idź do jadalni, zaraz do was dojdę.
- Twoja mama przecież to rozumie, a Jackson... mój syn jest dość specyficzny, ale z czasem również do tego dojrzeje. Zrozumie w końcu jaka jest sytuacja...
- Ale tu nie ma się nad czym rozwodzić... jestem kaleką i tyle... w końcu nauczę się jak sobie ze wszystkim radzić, nie będę potrzebował do tego was i Jacksona...
- Jungkook... oszukujesz sam siebie...- wiem... spuściłem głowę łykając ponownie słone łzy - Daj sobie chłopaku pomóc.
- Nie potrzebuję pomocy... chcę być samodzielny.- spojrzałem na ojczyma pociągając nosem - Ludzie przeżywają większe tragedie niż jakaś pieprzona jazda na wózku... dam radę. 
- Ale może ci ludzie są silniejsi psychicznie... a ty Kookie nie jesteś...- mam dość... zacisnąłem dłonie w pięści zaczynając histerycznie łapać powietrze.
- Chcę... chcę zostać sam... 
- Jungkook, jeśli cię uraziłem...
- W porządku... nic się nie stało.- oparłem się rękoma o łóżko, sprytnie na nie przeskakując, po czym zdjąłem z siebie przemoczone spodnie. Po rzuceniu ich na ziemię położyłem się na łóżku wbijając wzrok w ścianę - Mógłbyś coś dla mnie zrobić Hyung?
- O co chodzi?
- W kuchni w szafce obok zlewu są moje leki przeciwbólowe... możesz mi je przynieść? Tylko tak żeby mama tego nie widziała... nie chcę jej martwić. 
- A co się dzieje?
- Znowu bolą mnie plecy i nogi.
- Mama musi przecież wie...
- Nie... proszę cię, zrób to dla mnie.- mężczyzna skinął głową, po czym opuścił mój pokój. Zacisnąłem dłoń na poduszce krzycząc w nią tak głośno, na ile pozwoliły mi na to płuca. Czasami ból fizyczny i psychiczny są nie do zniesienia. Mimo to zwykle wyładowuję go gdy jestem sam... nigdy nie skarżę się mamie. Po chwili usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi. Podniosłem wzrok na stojącego jak się okazało w drzwiach Jacksona.
- Mogę?- zapytał nie odrywając ode mnie wzroku. Skinąłem głową nie ruszając się z miejsca. Jackson zamknął drzwi, po czym kucnął obok łóżka - Ojciec powiedział, że mam ci to dać.- oznajmił wyciągając w moją stronę garść leków. Oparłem się na ręce, a drugą sięgnąłem po pigułki od razu je łykając.
- Dzięki...
- Słuchaj, jeśli to przeze mnie...
- Nie... nie obwiniaj się...- położyłem się ponownie czekając na odejście tego pieprzonego bólu - Zjadłeś już?
- Czekamy na ciebie.
- Nie będę jadł... nie mam ochoty.
- Czyli to moja wina.- powolnym ruchem przekręciłem głowę w stronę chłopaka.
- Czemu bawi cię to, że jeżdżę na wózku?
- To nie tak...
- A jak? Przecież widziałem twoją reakcję...- westchnąłem wbijając wzrok w sufit - Serio to aż taki wstyd?
- Źle to odebrałeś.
- Nie ważne...- moja mama czekała na ten dzień kupę czasu... nie mogę tego zepsuć swoimi humorkami i kolejnymi boleściami - Mógłbyś podać mi z szafy jakieś spodnie?
- Jasne.- Jackson wręczył mi czarne dresy przyglądając się uważnie temu jak je nakładam - Pomóc ci?
- Nie trzeba... poradzę sobie.- zablokowałem wózek łapiąc się go, po czym niezgrabnie się na niego wczłapałem - Chodźmy.- uśmiechnąłem się lekko jadąc w stronę jadalni, w której trwała dyskusja między moją mamą, a nowym ojcem - Przeszkadzamy?
- Nie nie...- kobieta wzięła głęboki oddech podchodząc do mnie - Jak się czujesz?
- Mógłbym coś powiedzieć? Tak przy wszystkich.
- O co chodzi?- wszyscy domownicy spojrzeli na mnie z zaciekawieniem.
- Chodzi o to, że... jakby to zacząć... Jestem dużym chłopcem, który z wieloma rzeczami umie poradzić sobie sam. Doceniam to mamo, że ciągle chcesz mi pomagać, ale przez to nie masz czasu dla siebie czy teraz nawet dla Sungjuna. Cały czas skaczesz koło mnie, a ja naprawdę nie potrzebuję już takiej pomocy jak na początku... Ja... muszę robić wszystko sam, bo później jak już będę sam to zginę.- wtedy też poczułem okropny ból przechodzący przez całe moje nogi. Syknąłem kurczowo zaciskając oczy.
- Kookie...
- To nic takiego.- odparłem podjeżdżając bliżej stołu. Ojciec Jacksona spojrzał na mnie kręcąc głową... czyli rozumiem, że o niczym nie powiedział jeszcze mamie - Jemy?
- Tak... ale później wrócimy do tej rozmowy.
- Okej.- po zjedzeniu obiado-kolacji Sungjun oznajmił, że zabiera mamę do kina i na spacer. Zgodziłem się, jednak wizja zostania sam na sam z Jacksonem nie do końca do mnie przemawiała. Mimo to starałem się zachować spokój i znudzony kontunuowałem oglądanie telewizji.
- Jackson?
- Tak?- oho... czemu mama go zaczepia? Ściszyłem program uważnie im się przysłuchując.
- Pomógłbyś Jungkookowi z kąpielą? Chodzi mi o wsadzenie go do wanny... boję się, że jak sam zechce to robić to źle to się skończy.
- Pewnie, nie ma problemu.... pytanie tylko czy on mi na to pozwoli.
- Wiesz... on... Kookie zgrywa takiego bezdusznego twardziela, ale w rzeczywistości jest bardzo wrażliwy i nieśmiały... jeśli będziesz miał odpowiednie argumenty na pewno ci się uda mu pomóc.
- Jasne... będę próbował.
- Kotek, jesteś gotowa?!
- Tak, możemy już iść!... Dziękuję Jackson.- po tych słowach usłyszałem obcasy mamy zmierzające w moim kierunku. Podgłośniłem znów telewizor patrząc na niego wielkimi oczyma - Jungkook, my już wychodzimy.
- Baw się dobrze.
- Jeśli coś by się działo...
- Tak wiem... będę dzwonił.- kobieta uśmiechnęła się, po czym wraz ze swoim partnerem opuściła mieszkanie. Zrezygnowany spojrzałem na zegarek... dochodziła 20-sta, a na 07:30 następnego dnia miałem lekcje... w sumie najwyższa pora wykąpać się i iść spać. Pytanie tylko jak prześlizgnąć się do łazienki, by nie dopadł mnie Jackson? Wskoczyłem na wózek rozglądając się po mieszkaniu... pusto... musiał więc być w swoim pokoju. Wykorzystałem chwilę jadąc w stronę łazienki, jednak wtedy jak spod ziemi wyskoczył przede mną chłopak.
- Gdzie lecisz?
- Do łazienki...
- Kąpać się?
- Ta.... nie... em... muszę kupę.- uśmiechnąłem się starając się przejechać, jednak brunet torował mi drogę.
- Nie kłam... twoja mama prosiła bym ci pomógł.
- Ale... nie... nie musisz.- czułem jak moja twarz zalewa się rumieńcem. Nie chciałem żeby obcy chłopak oglądał mnie nago - Naprawdę sobie poradzę.
- Jezu nie dyskutuj.- "braciszek" złapał za wózek prowadząc go do łazienki. Gdy do niej weszliśmy zaczął napełniać wannę wodą, podczas gdy ja zastanawiałem się jak stąd uciec - Rozbieraj się.
- Ale wyjdź... wstydzę się...
- Mamy między nogami to samo... dawaj, bo marnujesz mój czas. 
- Jackson proszę cię...- zaczęło powracać do mnie coraz więcej wspomnień, które dawno chciałem wyrzucić z pamięci. Mimo to widząc złość na jego twarzy zdjąłem koszulkę zasłaniając się drżącymi rękoma.
- Spodnie.
- Jackson...- zacisnąłem powieki głęboko oddychając.
- Zaraz zaczyna się mecz, no rozbieraj się do cholery!- jakbym słyszał ojca...
- Nie... poradzę sobie...- brunet uniósł moją twarz uderzając w nią z całej siły. Zamarłem... jedyne co czułem to łzy spływające po policzkach.
- O Boże... Jungkook ja... ja nie chciałem...- nie byłem w stanie mu odpowiedzieć - Słyszysz? Przepraszam... Jungkook...- sięgnąłem po zdjętą wcześniej bluzkę kładąc ją sobie na nogach, po czym powolnymi ruchami zacząłem prowadzić wózek w stronę pokoju. Przestraszony Jackson szedł za mną starając się mnie zatrzymać - Kookie...
- Nie powiem nic rodzicom...- szepnąłem zbliżając się do pokoju - Nie bój się...
- Nie, ja naprawdę... nie wiem co we mnie wstąpiło.
- Nic się nie stało...- wprowadziłem wózek do pokoju zamykając za sobą drzwi na klucz. Jackson tak bardzo przypomina mi mojego ojca... boję się go. Od samego początku czułem, że jest z nim coś nie tak. Dopóki mama nie wróci do domu, nie ma nawet takiej opcji żebym wyszedł z pokoju...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jackson & JB ~cz.1 [Morderca o gołębim sercu]

- Dobra robota Jackson.- uśmiechnąłem się w stronę szefa, po czym wsiadłem do samolotu. Nazywam się Jackson Wang i od trzech lat pracuję w mafii. Zostałem wciągnięty w nią przez mojego ojca, który niedługo po tym zmarł podczas jednej z akcji. Jestem bezlitosny i dążę do tego, by być najlepszym, płatnym mordercą w Korei. By utrzymać się w tym zawodzie należy zachowywać zimną krew w każdej sytuacji, mieć setki masek, by dostosować je do odpowiedniej akcji i przede wszystkim trzeba myśleć tylko i wyłącznie o swoim tyłku. Przekonał się o tym nie kto inny jak mój ojciec, który był zmuszony zabić moją matkę... no cóż... takie jest życie gangstera - Przejmujesz kolejną sprawę.
- Jeszcze dobrze nie zakończyłem tej...- burknąłem nalewając sobie whisky.
- Jak to nie?... Youngjoon nie żyje, a przed tym wszystkim wyśpiewał ci wszystkie kluczowe informacje... pozamiatane.- westchnąłem rozsiadając się wygodnie na kanapie.
- O co chodzi tym razem?
- Przejdę od razu do rzeczy.- mężczyzna ułożył na kolanach teczkę, po czym wyciągnął z niej potrzebne dokumenty - Im Jaebum, urodzony 6 stycznia 1994 roku... uczy się w Yongsan International School w Seoulu. Jest w pierwszej dziesiątce najlepszych uczniów w Korei, a co najważniejsze... jest synem największej Seoulskiej szychy mającej wpływ na cały kraj. 
- Konkrety.
- Wracasz do liceum. Musisz udawać jego przyjaciela... wyciągnąć z niego jak najwięcej informacji. Przede wszystkim musisz zdobyć jego zaufanie, a kiedy już to zrobisz uprowadzisz go.... Jego ojciec powinien zapłacić za swojego synka spore pieniądze. 
- Mam się bawić w ucznia tylko po to żebyś zdobył kasę od jakiegoś dupka?- parsknąłem śmiechem wyglądając przez okno - Z palcem w dupie napadnę na bank i wyciągnę z niego dużo więcej pieniędzy niż ty od ojca tego Jaebuma. 
- Chyba nie do końca rozumiesz o co chodzi.
- To mi wytłumacz.
- Jego ojciec na boku prowadzi lewe interesy. Miał kiedyś z nami na pieńku, ale dupek nieźle się wycwanił...
- Pf... nie wierzę... przechytrzył was?
- Ten człowiek jest sprytniejszy niż ci się to wydaje więc nie ma się tu z czego śmiać.- wstałem z kanapy rozpinając w międzyczasie guziki koszuli.
- Kiedy mam zacząć?
- Najlepiej jutro.
- Po co ten pośpiech?
- Chcę moją kasę...- rzuciłem szefowi złowrogie spojrzenie... po cholerę mu się tak spieszy? Miałem w końcu dostać urlop. Odkąd pamiętam ryram dzień w dzień, a mój wypoczynek z dnia na dzień przesuwa się o kolejne kilka tygodni czy też miesięcy.... wkurzające.
- Hm... skoro masz takie parcie na pieniądze to może zarobisz je w uczciwy sposób?
- Nie drwij sobie ze mnie gnojku.
- Luzuj... podrzućcie mnie do domu... jestem zmęczony.- wyrwałem mężczyźnie teczkę z dokładnym opisem chłopaka. Muszę się z tym zapoznać, by wiedzieć z kim mam do czynienia. Im Jaebum... ma dokładnie tyle lat co ja. Od małego uczęszcza do najlepszych, Seoulskich szkół. Ma na swoim koncie dziesiątki nagród zdobytych w konkursach wiedzy... mało tego. Jego hobby to gra na fortepianie, startował nawet w konkursie Chopinowskim, jednak nie skończyło się to powodzeniem. W wolnych chwilach pracuje jako fotomodel... cóż... po zdjęciach mogę stwierdzić, że ładny z niego chłopczyk. Jeśli coś pójdzie nie tak szkoda by było go zabijać.
- Twój przystanek Jackson.- przeciągnąłem się klepiąc szefa po ramieniu - Będziemy po ciebie koło 9-tej.
- O tej porze będę się przekręcał na drugi bok.
- O 9 w mundurku i z plecakiem... masz czekać na nas pod domem.
- Nie wstanę tak wcześnie.
- Musisz... czasami żałuję, że twój ojciec cię w to wkręcił... gdybyś nie był tak dobry...
- To co? Zwolniłbyś mnie?
- Zwolnił to mało powiedziane.... dawno leżałbyś koło swoich rodziców...- uśmiechnąłem się cwaniacko przygryzając dolną wargę.
- Miłej nocy Hyung.- wysiadłem z samolotu, który wylądował na dachu willi moich rodziców. Nie odrywając wzroku od karty Jaebuma ruszyłem schodami prowadzącymi do środka. Przywitała mnie jak zwykle chłodna cisza przeszywająca mury tego domu. Cisza, pustka... cóż... plus jest taki, że nie ma tu nikogo kto śmiałby zawracać mi głowę. Ruszyłem do łazienki wrzucając po drodze papiery do mojej sypialni. Stojąc pod prysznicem myślałem o tym jak to jest być uczniem najlepszej szkoły w Seoulu. Jak mam się zachowywać by nie wzbudzać podejrzeń? Fakt... jestem dobry w tym co robię, ale szkolne lata dawno puściłem w niepamięć i za cholerę nie wiem jaką maskę mam przyjąć tym razem - Jackson, jesteś profesjonalistą... dasz sobie radę.- często mówię sam do siebie. Jest to jedyny sposób, by nie zwariować w tak ogromnym domu. Wyszedłem spod prysznica, po czym narzucając na siebie szlafrok zadzwoniłem tradycyjnie po pizzę - Teraz pytanie skąd wytrzasnę ten pieprzony mundurek...- burknąłem schodząc po schodach. Chciałem pójść do kuchni po coś do picia, jednak by to zrobić musiałem przejść przez ogromy salon, w którym w jego kluczowym punkcie jakim jest fortepian leżał mundurek przynależący do szkoły, do której mam uczęszczać - No tak...- westchnąłem siadając obok ubrań. W tym momencie jednak moją uwagę przykuł instrument, należący niegdyś do mojej mamy. Podniosłem klapę wykonując niepewnie kilka pierwszych linijek ulubionej etiudy kobiety - To śmieszne...- parsknąłem śmiechem, po czym zabierając z kuchni to, po co przyszedłem ruszyłem do mojego pokoju. Kładąc się wreszcie do łóżka ponownie przejrzałem bardzo dokładnie kartę Jaebuma. Nie dość, że jest najlepszym uczniem i gra na fortepianie to jeszcze w wolnym czasie pływa i biega. Poza tym kocha gotować i malować. Jego marzeniem są podróże w każdy zakątek świata - O stary... będę miał z tobą przerąbane... jest coś czego nie umiesz albo nie lubisz?- westchnąłem popijając martini - Oo coś jest.- Jaebum nienawidzi siedzieć bezczynnie i marnować czas. Najbardziej boi się samotności. Jego największą fobią jest ból... - Co?- zaśmiałem się przekręcając się na plecy - Mmm chętnie to wykorzystam jak nie będziesz chciał współpracować.- chłopak miewa koszmary związane ze śmiercią matki. Przez trzy lata po jej śmierci ojciec wysyłał go na przymusowe leczenie - Oo... to też jest ciekawe.- kobieta zmarła po tym jak doznała poważnej infekcji podczas misji w Kongo - Dobroduszna kobieta... gardzę takimi ludźmi.- burknąłem i zszedłem na dół słysząc dzwonek do drzwi.

*

- Wstawaj!- czułem jak ktoś szarpie mnie za ramię. Ziewnąłem po czym leniwie i niezbyt chętnie otworzyłem oczy, by zobaczyć kto to... no tak... jak zwykle do domu wszedł mój szef wraz z resztą współpracowników.

- Przestaniecie tu do cholery włazić?- burknąłem siadając.

- Jakby nie patrzeć jesteś jeszcze zbuntowanym gnojkiem, nad którym trzeba trzymać rękę.

- Nie pozwalaj sobie...- sięgnąłem po telefon - Jest dopiero siódma...

- I dobrze... ubieraj się... musimy omówić jeszcze kilka spraw.- zwlokłem się z łóżka, po czym rozebrałem się do naga - Zero wstydu...

- Jestem u siebie.- sprostowałem sprawę narzucając na siebie mundurek - I jak?... aishh...czuję się jak kretyn.

- Wyglądasz... całkiem dobrze jak na ciebie.

- Ha ha ha... doprawdy zabawne. 

- Jaebumowi na pewno się spodobasz.

- Że co?

- Właśnie... sprawa, którą mamy omówić to to, że Jaebum jest gejem.... rozumiesz co masz robić?- coś mi tu nie grało. Poza tym jak mógł wylecieć z taką informacją właśnie w takim momencie? - Rozumiem, że nie... zakręć się koło niego.

- Co...

- No wiesz...

- Nie ma takiej opcji.

- Jackson musisz.

- Nie... nie biorę tej sprawy.

- Jak to nie bierzesz tej sprawy?!... Tylko ty możesz to zrobić.

- Nie jestem pedałem, jasne?

- Chodzi o pare buziaków czy nie wiem... co tam robią geje.... zaproś go gdzieś.

- Nie...

- Jackson...- mężczyzna westchnął wyciągając z kurtki druczek do czeków - Zaliczka... milion?

- Za takie poświęcenie?... chyba sobie kpisz Hyung...

- Ty podły dzieciaku.... dziesięć milionów...

- Stoi.- odebrałem od mężczyzny czek, po czym włożyłem go do szafki nocnej - Idźmy już... chcę to mieć za sobą.

Całą drogę rozmyślałem o tym jak mam zbajerować tego dzieciaka. Skoro jest gejem to bez problemu powinien na mnie polecieć. Tak wiem... nie należę do skromnych osób. Tacy ludzie nie przebiją się przed tą pieprzoną, życiową dżunglę. Jeśli nie będziesz rekinem inni cię pożrą i zmieszają z gównem... nie pozwolę na to, bym stał się takim mięczakiem. Znam po prostu swoją wartość...

- Kończysz o 16-stej.- zajechaliśmy pod szkołę. 

- Tak późno?

- Wynagrodzę ci to.

- Jak?

- Na wieczór sprowadzę ci kilka panienek.

- Spoko.- odebrałem od szefa plan zajęć i wysiadłem z samochodu kierując się prosto do głównego wejścia... nie chciałem czekać. Po wejściu do środka totalnie zgłupiałem - W którą stronę mam iść...

- Hej, pomóc ci w czymś?- nagle jakby spod ziemi pojawił się przy mnie drobny chłopak w okularach. Normalnie dostałby ode mnie po twarzy, jednak tym razem musiałem być potulnym, bezkonfliktowym "uczniem".

- Sala numer 63.

- Chodź za mną.- ygh... świetnie. Skinąłem jednak głową i ruszyłem za chłopakiem - A więc jesteś tu nowy.

- No...

- Będzie ci ciężko... przenosić się tak w środku semestru.

- Jestem tu w interesach.- rzuciłem, by się w końcu zamknął. Chłopak na tyle się zmieszał, że nie wiedział jak ma odpowiedzieć... i dobrze.

- To tu...

- Dzięki.- zerknąłem przez szklane drzwi do środka sali. Chmara uczniów podzielonych tradycyjnie na grupki. Laski uczące się, dziewczyny dbające jedynie o swój wygląd, plotkary... norma... dobra dalej. Chłopcy... kujoni, sportowcy, artyści i niczym niewyróżniająca się szara masa - Gdzie ten Jaebum...- jest. Siedzi przy samym oknie z nosem w książce... o ludu. Wszedłem do środka... oczy wszystkich uczniów zostały skierowane na mnie - Cześć...- burknąłem siadając w wolnej ławce. Słyszałem jak dziewczyny podniecają się na mój widok... kolejne zachowanie, które jest dla mnie normą. Uśmiechnąłem się cwaniacko, po czym wyciągnąłem telefon. Sprawdziłem twittera, poczytałem informacje dotyczące spraw bieżących na świecie. Cały czas czułem na sobie wzrok klasy, jednak najbardziej drażniło mnie spojrzenie Jaebuma, które dosłownie przeszywało mnie na wylot... irytujące - Przestaniesz tak się na mnie gapić?- spojrzałem na zmieszanego, szarowłosego chłopaka... w klasie zapanowała cisza.

- Ja... bardzo przepraszam...- Jaebum ukłonił się i ponownie zatopił nos w książce.

- Wreszcie ktoś przygadał temu kujonowi.

- I co Jaebum?... wreszcie ktoś zamknął ci tą przemądrzałą japę.- yhym... czyli chłopak nie jest tu zbytnio lubiany. W zasadzie w tym momencie przypomina mi mnie ze szkolnych lat. Też nigdy nie potrafiłem się z nikim dogadać i wtopić w otoczenie. 

- To że ja go uciszyłem nie znaczy, że możecie po nim jeździć...- cisza... każda osoba powróciła do swoich wcześniejszych zajęć... i to mi się podoba. Spojrzałem na Jaebuma, który zdenerwowany wpatrywał się w książkę... nie śmiał nawet podnieść głowy. Westchnąłem po czym przeniosłem swoje rzeczy do ławki stojącej przed nim - Dobra wyluzuj... może rzeczywiście źle zacząłem.- chłopak spojrzał na mnie zmieszany lekko się uśmiechając.

- Jestem Jaebum...

- Jackson... co tam czytasz?

- Em... "Pozdrowienia z Korei...Uczyłam dzieci północnokoreańskich elit"... Kim Suki... nie wiem czy zna...

- Czytałem... fajna książka.

- O... lubisz czytać?

- Powiedzmy... wolę jednak powieści przygodowe niż... jak to nazwać?... dziennikiem?- chłopak ponownie się uśmiechnął po czym sięgnął do plecaka. Po chwili wyciągnął z niego książkę.

- Przeczytaj to... powinno ci się spodobać.- uroczy dzieciak. Dobrze, że od razu złapaliśmy wspólny język. Muszę dzisiaj przerobić książkę od niego, by jutro mieć z nim o czym rozmawiać. Uśmiechnąłem się więc sięgając po przedmiot.

- Dzięki... jutro ci przyniosę.

- Nie musisz się spieszyć.

- Pochłaniam książki jak głupi także myślę, że do jutra skończę.- mhm... czuję, że cała noc przede mną. Dzwonek... zostałem oczywiście przedstawiony całej klasie... luzik. Ludzie nazwali mnie klasowym bad boy'em, jednak ja wolę skupić się na zadaniu i trzymać się z klasowym kujonem. Wytrzymam... w końcu ile to może potrwać? Góra miesiąc... jak dobrze pójdzie i uda mi się go zbajerować to może te męki będą trwały krócej. Chociaż z drugiej strony nie wydaje mi się, by Jaebum był tak otwarty na drugiego człowieka... zanim go pocałuję może minąć cały semestr. 

      Czekałem przed szkołą na szefa, który miał czekać na mnie punktualnie o 16-stej jednak nadal nie było po nim ani śladu. Zdenerwowany wyciągnąłem telefon, jednak wtedy usłyszałem za plecami cichy, nieśmiały głos.

- Jackson...- Jaebum... uśmiechnąłem się lekko odwracając się w jego stronę.

- Co tam?

- Wiesz... tak sobie pomyślałem... mamy dość ciężki materiał i...

- O... chcesz mnie uczyć?

- Jeśli chcesz...

- Spadłeś mi chłopie z nieba.- jego blada twarz momentalnie zalała się rumieńcem - Pójdziemy do mnie w piątek po lekcjach, pasuje ci?

- T... tak... pewnie...

- To świetnie.- w tym momencie podjechał po mnie samochód - Oo to mój.... wujek... muszę już lecieć.

- Jasne... do zobaczenia jutro.- uśmiechnąłem się wsiadając do samochodu. Po zamknięciu drzwi warknąłem rozpinając koszulę - Wreszcie koniec...

- Było aż tak źle?- zastępca szefa wpatrywał się we mnie wielkimi oczyma.

- Nie denerwuj mnie...

- Jaki jest ten Jaebum?- miły, przyjazny chłopak, ale przecież im tego nie powiem.

- Kujon... ciężko z nim będzie.

- Umówiłeś się z nim jakoś?

- No... w piątek ma mnie uczyć... po szkole idziemy do mnie.- widziałem malujący się na twarzy szefa uśmiech - Nie, nie przelecę go i nie mam zamiaru go całować.

- Oj Jackson... chyba nie muszę ci tłumaczyć co i jak robić po kolei.

- Jaja sobie robisz?

- No właśnie... zanim dojdzie do pocałunku podotykaj go tro...

- Dość!... zamiast zabić jego chętnie ukatrupiłbym ciebie Hyung.

- Jesteś bezczelnym gnojem, ale za to właśnie cię lubię.- prychnąłem po czym sięgnąłem do plecaka. Pod rękę jako pierwsza wpadła mi książka, którą pożyczył mi chłopak. Wyciągnąłem więc ją i zacząłem czytać... tak po prostu. Po pierwszych zdaniach widzę, że jest to książka opowiadająca historię jakiejś grupki gangsterskiej. No no Jaebum... nawet nie wiesz jak dobrze trafiłeś z tą pożyczką.

~c.d.n.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mark & Jackson ~cz.1 [Miłość z internetu]

              Znamy się od roku, a mimo to nigdy nie widzieliśmy swoich twarzy i nie słyszeliśmy swoich głosów. Porozumiewamy się ze sobą za pomocą czatu internetowego i to by było na tyle. Odkąd cię poznałem moje życie weszło na nowy tor. Dzięki tobie częściej się uśmiecham i mam większe chęci do życia. Do tej pory po rozstaniu z najlepszym przyjacielem zapomniałem czym jest przyjaźń i radość życia. Dzięki tobie znów otwieram się na ludzi i nowe znajomość, ale mimo to najbardziej zależy mi na znajomości z tobą. Jesteś dla mnie jak los wygrany na loterii. Wiem, że jak już uda mi się ciebie spotkać, to po fali płaczu wyściskam cię za wszystkie czasy i za wszystko podziękuję. Hmm... z początku nasza znajomość była dla mnie dość dziwna i podchodziłem do niej z wielkim dystansem, jednak po kilku miesiącach rozmów z tobą poczułem do ciebie coś więcej. W życiu nie spodziewałbym się, że zakocham się w chłopaku. Jak dla mnie to spory obciach, ale miłość nie wybiera. Nie wiem jak wyglądasz, ale po charakterze wiem, że jesteś pisaną mi osobą. Mógłbyś być osobą niepełnosprawną, chłopakiem z ogromnym trądzikiem czy też największym brzydalem na świecie... dla mnie liczy się twój charakter i dobre serce, którym mnie codziennie obdarzasz. Czy kiedyś przyznam ci się do tego, że się w tobie zakochałem?... chyba nie. Wolę nie ryzykować naszej znajomości. Nie przeżyłbym straty ciebie. Nasze codzienne rozmowy są dla mnie już pewnego rodzaju nawykiem i przyzwyczajeniem. Dzień bez rozmowy z tobą, byłby dniem straconym. Dlatego też wolę dusić wszystkie emocje w sobie i cieszyć się z tego, co jest teraz. Fakt... mogłoby być między nami lepiej, ale też moje wyznanie może wszystko popsuć, hm... nie, lepiej nie ryzykować.
   Właśnie nadeszły wakacje. Długo czekałem na ten okres, bo napisałeś mi, że być może przyjedziesz do Seoulu i się spotkamy. Strasznie cieszę się na to spotkanie. Wiem.. nie jest powiedziane na sto procent, że przyjedziesz, ale sam fakt, że jest taka możliwość wypełnia mnie ogromnym optymizmem.
- Mark!- usłyszałem krzyk mamy dobiegający z dołu domu. Wychyliłem głowę przez drzwi westchnąłem.
- Tak?
- Zejdź na dół... Youngjae do ciebie przyszedł!- wspomniany chłopak, to mój osiedlowy kolega. Mieszkamy okno w okno od 18-stu lat. Nie jesteśmy wielkimi przyjaciółmi, ale dość często się spotykamy i miło spędzamy ze sobą czas.
- Już idę!- szybko narzuciłem bluzę i zbiegłem do przedpokoju - Hej.- uśmiechnąłem się lekko i podałem koledze ręke.
- Co robisz dzisiaj wieczorem?- hm... normalnie pewnie rozmawiałbym z moją internetową miłością.
- Chyba nic... a co?
- Moi rodzice wyjechali rano do Indii więc zaprosiłem na ten czas kilku znajomych. Wpadniesz do nas na ognisko? 
- Łooo....a jakich ty masz znajomych?- zachichotałem, ale po chwili pożałowałem tych słów, bo dostałem dość porządnie w ramię.
- Poznaliśmy się jakiś czas temu w necie... mają do mnie przyjechać. 
- Spoko...wieczorem wpadnę.- hm... więc teraz wszystkie znajomości zawierane są przez internet. Nastały dość dziwne czasy, nie powiem. Brakuje mi czasów dzieciństwa, kiedy to poznawało się ludzi w osiedlowej piaskownicy i traktowało się ich jak najwierniejszych i najlepszych przyjaciół. Teraz każda znajomość zawierana jest za pośrednictwem facebook'a czy jakiegoś tematycznego czatu. Troche żałosne... ale z drugiej strony gdyby nie to, nie znałbym teraz Wanga. Rok znajomości... a ja nadal nie znam jego imienia...ottokaji?! Czemu ten człowiek jest aż tak bardzo tajemniczy? Ja od razu powiedziałem mu jak się nazywam, skąd jestem i ile mam lat, a on? Wang... wiek i miejsce zamieszkania nieznane. Hm.. chyba ta jego tajemniczość kręciła mnie jeszcze bardziej. No cóż... pożegnałem się z kolegą i pobiegłem do pokoju. Po włączeniu laptopa moja mina od razu zrzedła... nie miałem żadnej wiadomości. Zwykle w godzinach popołudniowych mój czat zasypany był wiadomościami od chłopaka. A co jeśli mu się znudziłem? A może coś mu się stało? Sięgnąłem po telefon i dość chaotycznie wyklepałem do niego sms'a.
<- Co robisz? Wszystko okej?
-> Tak... musiałem dość szybko wyjść z domu, bo dostałem zaproszenie do kolegi. Nie zdążyłbym ci tego napisać. Wieczorem się odezwę.
Westchnąłem i odłożyłem komórkę. Dlaczego poczułem nagły przypływ wielkiej zazdrości i złości? Zawsze jak gdzieś wychodził czułem się zazdrosny i miałem ochotę rozszarpać osobę, z którą się spotykał. Miał wielu znajomych więc takie sytuacje zdarzały się dość często. Wprawdzie później ze wszystkiego mi się meldował i wynagradzał to całonocną rozmową, ale mimo to za każdym razem jak szedł na spotkanie odczuwałem smutek i zawiść do osoby, z którą się spotykał. Tak było też i tym razem. Mimo to postanowiłem trochę wyluzować i zebrać się na ognisko. Wziąłem z szafy pierwsze lepsze rzeczy i ruszyłem pod prysznic. Stojąc pod strużkami letniej wody cały czas myślałem o Wangu i osobie, z którą się właśnie widzi. Czułem jak złość we mnie narasta. Moje dłonie zaczęły drżeć, a do oczu napłynęły łzy. Chciałem chwycić za coś i rzucić tym, tak by rozpadło się w drobny pył. Czemu moje uczucie do niego było tak silne? Dlaczego byłem zazdrosny o każdą osobę, z którą się widział? Przecież nie mogłem zabronić mu wyjść. Z drugiej strony jednak chciałem mieć go tylko i wyłącznie dla siebie. Chciałem żeby to właśnie mi poświęcał cały swój czas i uwagę. Czemu przyznanie się do miłości musi być tak trudne? Pewnie jakbym był laską wyglądałoby to zupełnie inaczej. Kiedyś nawet przez myśl przeszedł mi pomysł zmiany płci. Dla niego jestem w stanie zrobić wszystko. Jeśli wtedy mielibyśmy być razem to jestem w stanie poświęcić swój testosteron dla piersi i ciągłego przesiadywania w łazience. Chcę tylko by był przy mnie szczęśliwy... czy to coś złego?
   Po prysznicu, ubrałem się i zszedłem na dół. W salonie tradycyjnie przed telewizorem siedział mój młodszy brat, nazywany przez całą rodzinę BamBam'em.
- Zamierzasz przesiedzieć tak całe wakacje?
Chłopak odwrócił głowę i lekko się skrzywił.
- Oho... i kto to mówi? Ty nie robisz nic innego poza siedzeniem w pokoju na kompie. 
- Nie denerwuj mnie...- gr...nienawidziałem kiedy miał rację. Fakt... od rozstania z przyjacielem nie robiłem nic innego poza przesiadywaniem w czterech ścianach mojego pokoju. Nie czułem się z tym źle. Miałem stałe połączenie z internetem i Wangiem... niczego więcej nie potrzebowałem. Coraz częściej słyszałem, że uzależniłem się od internetu, ale te słowa totalnie mi zwisały. W internecie poznałem osobę, którą kocham... nie wyobrażam sobie życia bez stałego łącza.
- Wybierasz się gdzieś?
- No...
- Wooow...nasz Mark ma kolegów. Pewnie idziesz do Youngjae pograć na konsoli.
- Idę do Youngjae na imprezę z fajnymi dupami.
- E..eejjj...to ja też idę.
- Gnojów nie wpuszczamy.- uśmiechnąłem się lekko i wyszedłem z domu. Całe szczeście był wieczór więc słońce chowało się już za chmurami. Nienawidzę kontaktu ze słońcem i ciepłem. Ideał piękna? Mleczna, czysta skóra... i tego właśnie chcę się trzymać. Słońce jedynie wszystko by popsuło. Zerknąłem na lewo i dostrzegłem samochód rodziców sąsiada. Czyli Youngjae odebrał już znajomych. Nie wiem dlaczego, ale strasznie stresowałem się tym ogniskiem. W zasadzie to wcale nie miałem na nie ochoty. Powodem było kolejne spotkanie Wanga z jakimś przyjacielem. Jezus jak mnie to wkurza! Dlaczego musi mieszkać na jakimś wypizdowie, a nie tutaj, w Seoulu? Wtedy mielibyśmy stały kontakt i miałbym nad nim większą kontrolę.
- Mark, nie śpij! - hm? Zerknąłem w stronę werandy domu obok, na której stał Youngjae - Chodź, nie czaj się tak!
Uśmiechnąłem się lekko i ruszyłem w stronę domu kolegi. W pewnym momencie na taras wyszedł wysoki brunet, ubrany w luźne, modne i dość drogie ciuchy. Złapał delikatnie Yooungjae w talii i szepnął mu coś na ucho. Chłopak zachichotał i dał mu kluczyki do samochodu, po czym ten ruszył do niego w dość szybkim tempie. Mijając się ze mną uśmiechnął się cwaniacko i poklepał mnie po ramieniu.
- Jak wrócę to się poznamy.- po tych słowach wsiadł do terenowego mercedesa i odjechał.
- Kto to był?
- Jackson... przyjechał z małej mieściny spod Masan. Pojechał po alkohol, bo zdążyliśmy już wszystko wypić. 
- Jest pod wpływem... wiesz jak to się może skończyć?
- Maaaark... nie panikuj, błagam cię.... Idź lepiej do ogrodu, poznasz chłopaków. 
Lekkomyślność mojego głupawego sąsiada zaskakiwała mnie z każdym dniem. Westchnąłem i za jego radą ruszyłem we wskazane miejsce. Zastałem w nim trójkę chłopaków. Nie wiedziałem jak mam się zachować, ale całe szczęście z pomocą przyszedł głos Youngjae.
- Jaebum! Poznaj Marka z chłopakami! 
Po chwili stał przy mnie lekko podpity chłopak. Gdy mnie zobaczył uśmiechnął się szeroko i podał mi rękę.
- Jaebum, co nie? Ale mów mi JB. 
- Emm... Mark...
- To tak.... ten co leży na huśtawce to JinYoung...w skrócie JR, a ten władca ognia to Yugyeom. Chyba najbardziej trzeźwy z nas wszystkich.- JB zachichotał i podbiegł do ogrodowej huśtawki, rzucając się tym samym na śpiącego na niej JinYoung'a. Chrząknąłem i przysiadłem na jednym z krzeseł. Czułem się nieswojo. Nie lubiłem poznawać nowych ludzi... strasznie mnie to krępowało. Zwłaszcza jeszcze, że towarzystwo, w którym miałem się bawić było tak przystojne. Nie!...stop! Ja mam przecież Wanga i tego mam się trzymać. Po chwili do ogrodu wyszedł Youngjae z ogromną miską mięsa. Pod drugą pachą trzymał butelkę piwa. Gdy mnie zobaczył uśmiechnął sie szeroko i mi je wręczył.
- Pierwsze piwo od Jacksona leci do mojego kochanego sąsiada. 
- Aishh...- syknąłem i wziąłem od niego butelkę - Ile wypiłeś?
- Oj nie dużo... spokojnieee, jeszcze cała noc przed nami.
- Mhm... cała noc przed nami, a twoi koledzy już zgonują. 
- Zaraz ich obudzę, a ty poznaj Jacksona.- westchnąłem i ruszyłem do kuchni, w której chłopak pakował alkohol do lodówki.
- No...cześć.
Jackson odwrócił się w moją stronę i szeroko się uśmiechnął.
- Hej, jestem Jackson, a ty?
- Mark... miło mi.- chłopak uniósł brew i dość podejrzliwie przejechał mnie wzrokiem.
- Em...o co chodzi?
- Co?...O nic... przepraszam. 
Dziwny typ. Nie wiedziałem jak mam się zachować. Wyciągnąłem więc telefon z kieszeni bluzy i usiadłem przy kuchennym blacie. Brak wiadomości... no tak.
- Widzę, że ładnie zabalowałeś z tym kolegą...
- Do mnie mówisz?- podniosłem wzrok i zauważyłem stojącego przed sobą, zdziwionego chłopaka.
- Co?... aaa...nie, po prostu głośno myślałem. 
- No spoko. Idę do ogrodu, jak się rozprawisz z tym telefonem to przyjdź.
Przytaknąłem i ponownie spojrzałem w komórkę.
<- Jak się bawisz?
Tyle chyba powinno wystarczyć. Nie powinienem mu się narzucać. Westchnąłem i totalnie pozbawiony humoru i chęci do zabawy wróciłem do ogrodu. Może dzisiaj powinienem wyluzować i zacząć się dobrze bawić? Hm... chciałbym, ale brak kontaktu z Wangiem mi to uniemożliwiał.


~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jackson & BamBam ~cz.1 [Wypuść mnie]

         Cisza..... głucha cisza i ciemność. Czułem się lekko otumaniony, a w uszach szumiało mi jak po porządnym, rockowym koncercie. Nie wiedziałem gdzie jestem. Czułem okropny zapach wilgoci i grzyba. Czułem,że mam związane ręce i nogi, a na oczach mam przepaske. Serce biło mi jak szalone... okropnie się bałem.
- W końcu się ocknąłeś.- cichy, męski głos. Po chwili mogłem otworzyć oczy i zobaczyć gdzie się znajduję. Z początku promienie słoneczne uderzyły w moje wrażliwe oczy. Po kilkukrotnym mrugnięciu spojrzałem na stojącą nade mną postać. Był to szczupły, wysoki chłopak o szarych włosach. Miał na sobie stare, podarte ubrania, a w rękach trzymał koc, który wyglądał równie okropnie jak jego ciuchy - Jak się czujesz?
- Hm? ...Co ja tutaj w ogóle robię?- chłopak kucnął przede mną i narzucił mi na ramiona koc.
- Pewnie nic nie pamiętasz. 
- Skąd mam pamiętać do cholery? Dlaczego siedzę w śmierdzącej piwnicy i w ogóle...kim ty jesteś?
- Po pierwsze uspokój się...
Starałem się, ale jak człowiek może zachować spokój w takiej sytuacji?
- Już? 
Przytaknąłem jedynie i skuliłem się pod kocem, gdyż w piwnicy panował okropny chłód.
- Nazywam się Jaebum...ale mów do mnie JB... Zamknął cię tutaj, podobnie jak mnie Jackson Wang...tutejszy milioner, słynący z okropnej samotności...
Nic z tego nie rozumiałem... czy tego gościa totalnie pogrzało?
- Co takiego?
- Jesteś teraz w Kaliforni...zapomnij o Seoulu, bo zakładam, że jesteś właśnie stamtąd.
Serce mało mi nie stanęło... jak to jestem w Kaliforni? Jak ja się tutaj w ogóle znalazłem?
- To żart?....Jeśli tak to bardzo udany, a teraz masz mnie stąd wypuścić...
- Nie mogę...
- Wypuść mnie stąd! Nie bawi mnie to, rozumiesz?!
Wtedy usłyszałem dość głośny trzask drzwi. JB automatycznie się ode mnie odsunął i pobiegł w drugi kąt pomieszczenia. Totalnie zgłupiałem...nie wiedziałem już o co w tym wszystkim chodzi. Za wszelką cenę starałem się przypomnieć sobie, co robiłem zanim tu trafiłem, ale przeszkodził mi w tym mężczyzna, który z impetem wparował do piwnicy. Gdy mnie zobaczył uśmiechnął się lekko i kucnął.
- Chodź do mnie.
Słucham?... Spojrzałem na niego przestraszony, a po chwili cały okryłem się kocem. Mężczyzna popatrzył na JB i skinął na niego głową. Ten od razu znalazł się przy nim. Chłopak objął go ramieniem i pogłaskał po plecach.
- Dlaczego on nie reaguje?
- Nie zdążyłem mu o wszystkim powiedzieć...przepraszam...
Wyłoniłem głowę spod koca by móc oglądać to dziwne przedstawienie. Elegancki mężczyzna pocałował JB w głowę i lekko się uśmiechnął.
- Tym razem ci popuszczę. 
Widziałem jak z przestraszonego chłopaka dosłownie schodzi powietrze. Bał się go...widać to było na kilometr.
- Powiedz mu o wszystkim, a o 22 przyjdzie po ciebie Mark... podopieszczam dzisiaj mojego ulubieńca.
- Dobrze...
Po tych słowach mężczyzna wymienił kilka pocałunków z JB i wyszedł.
- Co to miało być?....i o czym masz mi powiedzieć?- czułem jak do oczu napływają mi łzy. Chyba powoli zaczynałem wszystko rozumieć... nie miałem zamiaru skończyć jak męska dziwka jakiegoś popieprzonego milionera. Jaebum westchnął i usiadł bliżej mnie. Mimowolnie wtuliłem się w niego. Po chwili po jego szyi popłynęły moje łzy.
- Nie płacz...
- Wypuść mnie stąd, błagam cię.
- Posłuchaj mnie uważnie,bo powiem to tylko raz.... Jackson jeździ czasami na aukcje, na których bieda handluje swoimi dziećmi....dostają za to dużą kasę więc taki interes im się opłaca...
- Czekaj, czekaj....o czym ty mówisz?
- Jackson cię kupił....od twojej rodziny... Zostaniesz już w tej piwnicy na zawsze...nie masz dokąd wracać...
Czułem jak żal, ogromny ból i rozczarowanie ściskają moje gardło. Zacisnąłem dłonie na koszulce JB i zacząłem płakać jak jeszcze nigdy. W przeciągu pół godziny moje życie legło w gruzach. Nie miałem nic... moja rodzina sprzedała mnie jak jakiś stary samochód... fakt... moje całe życie było bardzo skromne, ale nie sądziłem, że rodzice będą zdolni do czegoś takiego. Moje plany związane z nauką w Seoulu, plany związane z podróżowaniem, założeniem rodziny i kupnem pięknego domu i pieprzonego psa zniknęły od tak. Teraz do końca życia będę maskotką chorego psychicznie milionera. A raczej będę nią dopóki będę w miarę młody i dopóki nie znudzi mu się mój tyłek. Czułem jak zbiera mi się na wymioty. Jaebum wyraźnie to wyczuł i podsunął mi pod usta stare, zardzewiałe wiadro, które po chwili wypełniły moje wymiociny.
- Już dobrze.- JB ściągnął koszulkę i wytarł mi nią usta, po czym znów mnie w siebie wtulił - Wiem, że twoja rodzina zawiodła....ja nie umiałbym zrobić czegoś takiego swojemu dziecku. 
Po kilku minutach uspokoiłem się i leżąc głową na klatce piersiowej chłopaka zamknąłem oczy.
- A ty jak się tutaj znalazłeś?
- Jackson mnie znalazł na ulicy... Wiesz....bardzo chciałem studiować w Kaliforni. Rodzice stwierdzili, że sobie nie poradzę i że mam zostać w Seoulu. Ja na przekór im znalazłem pracę, która pozwoliła mi na dobry start w Stanach. Po przyjeździe tutaj jednak nie było tak kolorowo jak to sobie wyobrażałem... pieniądze bardzo szybko się rozeszły i wylądowałem na ulicy. Wtedy właśnie znalazł mnie Jackson i wiesz co? W sumie cieszę się, że tutaj jestem...
- Nie rozumiem.... przecież on cię wykorzystuje...
- Nie... znaczy...może na początku. Wiesz... zawsze uważałem się za homofoba i pierwsze kontakty z Jacksonem to była dla mnie okropna męka...po każdym stosunku wymiotowałem jak kot i wyłem jakby to miało mi w czymś pomóc. 
- I co z tym zrobiłeś?- JB spojrzał na mnie i wytarł mi delikatnie oczy.
- Po pewnym czasie zauważyłem, że on nie chce dla mnie źle... Tak naprawdę Jackson jest bardzo skrzywdzonym człowiekiem, dlatego dba o mnie najlepiej jak umie...
- Gwałcąc cię?
- Hm...z początku też tak na to patrzyłem, ale teraz z perspektywy czasu widzę jak delikatnie się ze mną obchodził... traktował mnie jak figurkę z porcelany... spełniał każdą moją zachciankę, zabierał mnie wszędzie gdzie chciałem...
- To dlaczego cały czas mieszkasz w piwnicy?
- Jackson to bardzo wpływowy facet...wiesz...człowiek biznesu. Codziennie przez ten dom przewija się setka inwestorów i innych równie ważnych ludzi jak on... Jakby mnie zobaczyli w jego willi rozeszłyby się plotki, które mogłyby zaszkodzić reputacji Jacksona, rozumiesz?
- Chyba tak...
- Pewnie dzisiaj da ci spokój, ale jutro no... będzie chciał cię wybadać. 
- To znaczy?
- Mark... jego pupilek...przyniesie ci garnitur, wykąpie cię i nauczy dobrych manier. Wieczorem zjesz z Jacksonem kolację, a później pewnie będziecie się kochać... zwykle tak to wygląda.
- A..ale...
- Nie masz się czego bać... naprawdę. Możesz mi wierzyć, że zrobi to najdelikatniej jak umie.
- Na samą myśl zbiera mi się na pawia...- burknąłem i położyłem się na chłodnej ziemi. JB lekko się uśmiechnął i przykrył mnie kocem.
- Porozciągaj się trochę sam...to wam ułatwi sprawę.
- Pf....debil.
Jaebum znów posłał mi słodki uśmiech i podszedł pod drzwi.
- Mark!
Po chwili w drzwiach stanął przystojny, młody chłopak o rudawych włosach. Zmierzył mnie wzrokiem i rzucił w moją stronę koc i ubrania.
- Przebierz się w to....A ty Jaebum spieprzaj do łazienki. 
- Kiedy w końcu nauczysz się odrobiny kultury?- zapytał JB stając w drzwiach na równi z Markiem.
- A ty kiedy w końcu nauczysz się tego, że to ja jestem ulubieńcem Jacksona?
- Oj Mark Mark...nie musisz czuć się zagrożony. Dopóki liżesz mu dupę nie wyrzuci cię stąd. 
Po tych słowach JB dostał w twarz od zazdrosnego chłopaka. Poderwałem się na równe nogi i podbiegłem do kolegi.
- Nic ci nie jest?
- Nie, spokojnie...przebierz się i ogólnie rób to co ci mówi ten buc, okej?
- Mhm.- przytaknąłem i wróciłem do rozkazu Marka. Jaebum wstał i powolnym krokiem ruszył do wyjścia z piwnicy. Chłopak ponownie zmierzył mnie wzrokiem i parsknął śmiechem.
- Jackson ma dla ciebie coś specjalnego.
- To znaczy?
- Możesz być pewien, że nie siądziesz na dupie przez tydzień. 
Zatkało mnie...półnagi osunąłem się po wilgotnej ścianie i znów zacząłem płakać. Mark zaśmiał się i wyszedł trzaskając mocno drzwiami. Byłem w pułapce bez wyjścia. Posesji strzegła masa psów obronnych, a w piwnicznych oknach znajdowały się kraty. Z resztą nawet jakby udało mi się uciec to dokąd bym poszedł.... przecież wszystko już straciłem...


~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------