Z pamiętnika idola~cz.9 [V&Jungkook-Koniec]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

15.11.2016

                  To już miesiąc odkąd nie jestem z Taehyungiem. Wiem, że jest to dość dziwna zależność, ale nie potrafię bez niego normalnie funkcjonować. Nie potrafię się na niczym skupić, idzie mi coraz gorzej na treningach, podczas wywiadów praktycznie w ogóle się nie odzywam. Tae z resztą podobnie. Wiecie co jest najgorsze? Praktycznie w ogóle ze sobą nie rozmawiamy. Nie mam pojęcia dlaczego. Nie pokłóciliśmy się, nic z tych rzeczy, ale każda próba dłuższej rozmowy kończy się potwornym bólem obydwu stron. Mało tego... wciąż dzielimy razem pokój i łóżko. Śpimy do siebie plecami, udając, że mamy siebie głęboko w nosie... koszmarna sytuacja.
- Jungkook, halo! Obudź się! - zatrzymałem się, mrugając kilkakrotnie. Byliśmy w trakcie treningu. Uniosłem wzrok na menadżera, który wpatrywał się we mnie z zaniepokojeniem - Teraz mnie słyszysz? - skinąłem jedynie głową, zerkając na zdziwionych Hyungów - Ciągle powtarzasz ten sam błąd... upominałem cię chyba z dziesięć razy.
- Przepraszam.
- Potrzebujesz przerwy? - potwierdziłem jego słowa skinieniem głowy, po czym sięgnąłem po butelkę wody, wychodząc z sali treningowej. Poszedłem do studia Yoongiego, po czym osunąłem się po ścianie, wpatrując się w trzymaną w rękach wodę. Mam dość. Nie mam w tym momencie żadnej motywacji ani chęci, by nadal trenować, czy też robić w ogóle cokolwiek.
- Jesteś tutaj? - uniosłem głowę, widząc wychylającego się zza drzwi Jina - Co się dzieje?
- Nic. - westchnąłem, upijając kilka łyków wody. Chłopak wszedł do środka, po czym kucnął obok mnie.
- Menadżer mówił do ciebie przez kilka dobrych minut.
- Zamyśliłem się.
- Chodzi o Tae?
- Nie rozmawiajmy o tym.
- Jungkook... wiem, że cierpicie... bardzo to po was widać...
- Mówiłem, że nie chcę o tym rozmawiać. 
- Ale dlaczego? Wy musicie do siebie wrócić...
- To powiedz to Namjoonowi. Z resztą... naprawdę nie mam ochoty o tym rozmawiać. - wziąłem głęboki oddech, bawiąc się plastikową butelką - Mogę teraz posiedzieć sam?
- Jasne... - Jin poklepał mnie po ramieniu, po czym opuścił studio. Zamknąłem oczy, opierając głowę o ścianę. Nie mam na nic siły ani ochoty. Najchętniej rzuciłbym to wszystko i wrócił do Busan. Poszedłbym na studia, poznał nowych ludzi i miał w końcu święty spokój.

*

                  Trening dłużył się w nieskończoność. Po północy jednak wróciliśmy do dormu, wykąpaliśmy się i każdy rozszedł się w swoją stronę. Leżałem pod kołdrą, czekając aż w końcu zasnę. Wtedy jednak do pokoju wszedł Namjoon, uważnie mi się przyglądając. Nie mam nawet słów, którymi mógłbym opisać swoją nienawiść do jego osoby.

- Menadżer zamówił nam kolację. - odwróciłem się plecami do niego, pokazując mu, że mam go głęboko w nosie - Taehyung z nami je.
- Nie bądź bezczelny...
- Słucham?
- Kazałeś nam się rozstać, a teraz mówisz mi takie rzeczy... Co z tego, że Tae z wami je? Nie jesteśmy razem... gówno mnie to obchodzi. - burknąłem, zaciskając dłoń na pościeli.
- Może grzeczniej?
- Może nie... wyjdź. 
- Jungkook...
- Wyjdź. Nie mogę na ciebie patrzeć. 
- Mógłbyś stąd wyjść? Jungkook nie ma ochoty z tobą rozmawiać. - Taehyung wrócił do pokoju. Zerknąłem na niego, widząc jak trzyma w rękach talerz z jedzeniem - Usiądź... musisz coś zjeść. 
- Dzięki. - spojrzałem na lidera, który w milczeniu opuścił nasz pokój. Dość niechętnie zacząłem jeść. Były chłopak usiadł obok mnie, bawiąc się nerwowo palcami.
- Jak się czujesz?
- Jak widać... a ty?
- Też słabo. - westchnął spoglądając na mnie - Źle wyglądasz.
- Jestem zmęczony.
- Zjedz i się połóż... powinieneś dużo spać.
- Nie mogę ostatnio spać. 
- Dlaczego?
- Mam koszmary... poza tym nie potrafię bez ciebie zasnąć. - zerknąłem na niego, widząc jak do oczu chłopaka napływają łzy - Tae... ja już tak nie mogę. 
- Też już nie mam na to siły... 
- Wróćmy do siebie.
- Co?
- Bądź ze mną. - odstawiłem talerz na szafkę nocną, po czym złapałem Taehyunga za rękę.
- Jungkook, nie możemy...
- To brzmi tak, jakbyś szukał wymówki... jeśli rzeczywiście nie chcesz ze mną być, to mi to powiedz.
- Wiesz, że chcę... cholernie chcę, ale to nie jest takie proste.
- Czemu słuchasz Namjoona? 
- Sam nie wiem...
- Tae, popatrz na mnie. - gdy chłopak na mnie spojrzał, ścisnąłem mocniej jego dłonie - Nigdy się nie rozstaniemy... pamiętasz? To twoje słowa.
- Kookie...
- Hyung, ja nadal cię kocham. 
- Czuję...
- No to w czym tkwi problem? - Taehyung zawiesił się, uwalniając dłonie z mojego uścisku. Przełknąłem z trudem ślinę, nie odrywając od niego wzroku. Spodziewałem się najgorszego... byłem pewien, że powie, że już mnie nie kocha... że mu się znudziłem... że jednak bycie z chłopakiem to nie to - Tae...
- Zdradziłem cię. - parsknąłem śmiechem, zaciskając dłonie na kołdrze.
- Co ty mówisz?
- Zdradziłem cię... Namjoon się o wszystkim dowiedział i powiedział, że lepiej będzie dla ciebie, jak się rozstaniemy... Jungkook, to był błąd... ja naprawdę nie chciałem...
- Z kim mnie zdradziłeś? - moje serce przyspieszyło tak bardzo, że z trudem łapałem oddech.
- Z Joohyun...
- Z kim?
- Z Irene... kurwa mać... - chłopak poderwał się z łóżka, chodząc nerwowo po pokoju - Jimin pojechał spotkać się z Seulgi... nie wiem, co mnie podkusiło żeby z nim jechać. Jungkook, przepraszam. 
- Przepraszam? - zerwałem się z łóżka, rzucając się na Taehyunga - Tylko tyle masz mi do powiedzenia?! Ty podły dupku! Jak mogłeś?!
- Uspokój się, wszystko ci wyjaśnię.
- Boże, jaki ja byłem głupi! Wierzyłem w każde twoje słowo! Jak zrywaliśmy, mówiłeś, że zawsze będziesz mnie kochać! - wyrwałem rękę z uścisku chłopaka, po czym z całej siły uderzyłem go w głowę - Jak mogłeś?!
- Uspokój się!
- Nienawidzę cię!
- Daj mi wyjaśnić! - do pokoju wbiegli chłopcy w towarzystwie menadżera. Mężczyzna złapał mnie w pasie, odciągając mnie od Taehyunga.
- Co wy wyprawiacie?! - spojrzałem zamglonymi przez łzy oczami na Namjoona, starając się uwolnić z uścisku menadżera.
- Wiedziałeś o wszystkim i nic mi nie powiedziałeś?! 
- Jungkook...
- A ty?! - przeniosłem wzrok na Jimina, który rozmasowywał Tae bolące od mojego uderzenia miejsce - O to ci właśnie chodziło, tak?! 
- Co ty mówisz...
- Wepchnąłeś Taehyunga Joohyun do łóżka?! - w pokoju zapadła cisza. Wszyscy wbili wzrok w mojego byłego chłopaka, jednak nikt nie odezwał się ani słowem - Wszyscy o tym wiedzieliście i robiliście ze mnie idiotę... nienawidzę was.
- Jungkook... hej, Kookie. - poderwałem się z łóżka głęboko oddychając. W pokoju panowała ciemność. To sen.... kolejny, zły sen. Przetarłem twarz, ściągając z niej zimne strużki potu - Co się dzieje? - spojrzałem na zaspanego Taehyunga, który wpół przytomny starał się się ogarnąć, co się dzieje.
- Przytulisz mnie?
- Chodź. - zaraz po tym, jak wtuliłem się w chłopaka, ten położył się, głaszcząc mnie po głowie - Znowu miałeś zły sen? - skinąłem jedynie głową, głaszcząc go po klatce piersiowej - Co ci się śniło?
- Śniło mi się... powiedziałeś mi dlaczego się rozstaliśmy...
- Nawet w snach cię to prześladuje? - westchnął, wycierając mi twarz.
- Zdradziłeś mnie z Irene i Namjoon was nakrył... czy coś takiego... i powiedział, że lepiej dla mnie będzie jak się rozstaniemy. 
- Wiesz, że w życiu nie zrobiłbym czegoś takiego.
- Wiem. - zacisnąłem dłoń na koszulce chłopaka, po czym zamknąłem oczy głęboko wzdychając - Możemy tak dzisiaj spać?
- Jasne.
- Może nikt nas nie nakryje.
- A jak nakryje, to co z tego. - szepnął całując mnie przy tym w czoło. Rozpłynąłem się... Tak bardzo za tym tęsknię.
- Uszczypnij mnie.
- Po co?
- Boję się, że nadal śpię. - Tae uśmiechnął się, po czym przekręcił mnie na plecy, uważnie mi się przyglądając - Co robisz? 
- To nie jest sen. - szepnął, przywierając wargami do mojego czoła. Odruchowo ułożyłem dłonie na jego twarzy, zamykając przy tym oczy. Z moich ust wydobyło się ciche westchnięcie, któremu towarzyszył lekki uśmiech - Nie zdradziłem cię... Przenigdy w życiu nie zrobiłbym ci czegoś takiego. 
- Wiem to. - odchyliłem lekko głowę, chcąc napotkać wargi chłopaka. Gdy poczułem na twarzy jego ciężki oddech, ułożyłem dłoń na jego karku, będąc tym samym bliżej jego ust - Pocałuj mnie.
- Zerwaliśmy. - szepnął, pieszcząc wargami moją twarz.
- Pamiętaj, że nikt nie musi się o tym dowiedzieć. - Hyung uśmiechnął się, przywierając do mnie wargami. Z moich ust wydobył się cichy jęk. Wzmocniłem uścisk, przywierając do niego swoim ciałem. Chłopak badał każdy, najmniejszy nawet milimetr moich ust... zupełnie tak, jakby uczył się ich od nowa - Brakuje mi ciebie. - pociągnąłem nosem, czując znów słodkie wargi chłopaka na swojej rozgrzanej twarzy.
- Wróć do mnie.
- Co? - Tae zawisł nade mną, szczerząc się jak głupi... cholernie tęskniłem za jego uśmiechem.
- Nie mówmy nic chłopakom. 
- Nie uda nam się tego ukryć.
- Pieprzę to. - mruknął, ponownie mnie całując.

16.11.2016

- Pssst.... Kookie, wstawaj. - wziąłem głęboki oddech, otwierając niechętnie oczy. Byłem totalnie nieprzytomny. Wczorajszej nocy długo rozmawialiśmy z Tae, a koniec końców, zaczęliśmy się kochać. Usnęliśmy, gdy na dworze już świtało. Zerknąłem na chłopaka, jednak ten przytulając mnie, spał w najlepsze - Jungkook. - spojrzałem w stronę drzwi, widząc w nich uśmiechniętego Jimina - Wstawajcie. - machnąłem jedynie ręką, po czym odwróciłem się przodem do Tahyunga, czując jak ten mocno mnie obejmuje.
- Nie wierć się. - mruknął Tae.
- Mhm. - ułożyłem dłoń na jego klatce piersiowej, ostrożnie ją głaszcząc. Dopiero po chwili dotarło do mnie, że w naszym pokoju ktoś był i widział nas nago, wtulonych w siebie - Jimin... 
- Hm?
- Jimin tu był. - poderwałem się z łóżka, szukając pospiesznie ubrań.
- Co ty mówisz?
- Ubieraj się. - rzuciłem na łóżko bokserki oraz koszulkę, po czym wybiegłem pospiesznie z pokoju. Przechodząc obok kuchni, ujrzałem Jimina, robiącego sobie z uśmiechem na twarzy kawę - Hyung.
- Wróciliście do siebie. - stwierdził, szeroko się uśmiechając.
- Co? - zamknąłem za sobą drzwi, upewniając się, że nikt nas nie słyszy - To nie to, co myślisz.
- Hm... leżeliście nadzy... Tae cię przytulał... a po pokoju walały się wasze ciuchy. 
- Jimin, to nie tak...
- Nikomu nic nie powiem, spokojnie... a już na pewno nie Namjoonowi. - chłopak uśmiechnął się, wręczając mi kubek z kawą - Poza tym nie musiałem was na niczym przyłapywać... Znowu promieniejesz Jungkook. Wyglądasz zupełnie inaczej. - poczułem jak moja twarz się czerwieni.
- Błagam cię... nikt nie może się dowiedzieć.
- Wiem... i strasznie się cieszę, że znowu jesteście razem, naprawdę. - uśmiechnąłem się, upijając kilka łyków napoju - Budź tego swojego lowelasa, bo za godzinę mamy spotkanie.
- Jakie spotkanie?
- Mamy omawiać szczegóły trasy po Stanach.
- Ahh... zapomniałem o tym. 
- Ty ostatnio w ogóle nie wiesz, na jakim świecie żyjesz.
- Aj... szkoda gadać.
- A powiedz... który wyszedł z inicjatywą?
- Nie za dużo chciałbyś wiedzieć?
- Przyznaj, że wasz związek do zwyczajnych nie należy. Ciekawią mnie takie rzeczy. - uśmiechnąłem się cwaniacko, chcąc zabawić się kosztem ciekawskiego Hyunga.
- Może gdzieś podświadomie pragniesz jakiegoś chłopaka? - przygryzłem wargę, łapiąc go za bluzę. Jimin otworzył szeroko oczy, lekko się czerwieniąc.
- Kookie... no co ty...
- Zawsze możesz dołączyć do mnie i Tae. - szepnąłem, czując jak dostaję pstryczka w czoło - Aishh... ała.
- Matoł. - zaśmiał się, łaskocząc mnie.
- Przestań! - chłopak zaszedł mnie od tyłu, łaskocząc mnie w brzuch - Jimin! 
- Przerzuciłeś się na Jimina? - razem z Jiminem unieśliśmy wzrok na stojącego naprzeciwko nas Namjoona.
- Słucham?
- Myślałem, że bardziej zależy ci na Taehyungu.
- Namjoon, o co ci do cholery chodzi? - Jimin wstawił się za mną, mierząc lidera wzrokiem - Tylko się wydurnialiśmy.
- To może pora w końcu wydorośleć, co? 
- Co się z tobą dzieje? Zachowujesz się jak zupełnie inna osoba. 
- Dobra... ja nie mam ochoty z nim przebywać... sorry Kookie. - burknął Jimin, po czym wyszedł z kuchni. Czułem, że z liderem dzieje się coś złego... nie wiedziałem tylko co i jak odpowiednio do tego podejść.
- Namjoon... pogadajmy. - lider usiadł przy stole, wbijając we mnie zniechęcony, pełen pogardy wzrok - Widzę, że dzieje się z tobą coś niedobrego... Powiesz mi co się dzieje? - usiadłem obok niego, potwornie się przy tym stresując. Mimo jego gburowatego zachowania, zależy mi na nim jak na starszym bracie i kocham go jak jasna cholera - Hyung... jeśli coś cię gryzie to mi o tym powiedz... nie wiem.. może to we mnie tkwi problem? 
- Nie... - zdziwiłem się tym, że Namjoon podjął jakąkolwiek próbę rozmowy ze mną.
- Tyle razy szczerze ze sobą rozmawialiśmy... powiedz mi, co cię gryzie. 
- Moi rodzice...
- Hm?
- Moi rodzice się rozwodzą, a ja całą swoją frustrację przelewam na was.
- Przykro mi... naprawdę. - złapałem go za rękę, wzdychając - Dlaczego od razu z nami nie pogadałeś? 
- Czym to się chwalić?
- Nie chwalić Hyung. Poszukać pomocy, nie wiem... wygadać się. Skrywanie swoich uczuć jest jedną z gorszych rzeczy. 
- Jungkook... jest mi tak głupio...
- Potem o tym pogadamy... jak czuje się twoja siostra?
- Codziennie dzwoni do mnie z płaczem, że rodzice się kłócą... a ja w żaden sposób nie mogę jej pomóc. 
- Powinieneś wziąć sobie wolne.
- Teraz? Przed trasą?
- Namjoon... chrzanić tą trasę... pogadaj z menadżerem... jedź do domu.
- Nie... nie mam ochoty widzieć moich rodziców. 
- A siostra?
- Kazałem jej zamieszkać u babci... strasznie mi jej szkoda. - westchnąłem, siadając bliżej chłopaka.
- Chodź. - wtuliłem w siebie Hyunga, głaszcząc go po głowie i plecach - Zobaczysz, że z czasem wszystko się ułoży. Masz mnie, menadżera, chłopaków... wszyscy jesteśmy z tobą, tylko nie możesz się w sobie zamykać. 
- Mówienie o tym też nie jest proste.
- Wiem... domyślam się jedynie, co musisz teraz czuć. Ale masz obok siebie przyjaciół, którzy nie pozwolą cię skrzywdzić. 
- Jungkook...
- Tak? - chłopak spojrzał na mnie, jednak po chwili odwrócił pospiesznie wzrok.
- Nie zasługuję na to wszystko.
- Nie mów tak. Jesteś najlepszym liderem na świecie i zasługujesz na wszystko, co najlepsze. 
- Dziękuję... naprawdę. 

*

- No dobrze chłopcy... cieszę się, że widzę was dzisiaj wypoczętych. W sumie macie dzisiaj luźniejszy dzień, także jak wszystko sobie omówimy to nie wiem... może zabiorę was na jakieś jedzonko. - siedzieliśmy właśnie w salonie, razem z naszym menadżerem. Mężczyzna przyjechał do nas, by omówić z nami plan nadchodzącej trasy koncertowej po Stanach. 

- Hyung? - spojrzałem na Namjoona, który uniósł rękę, wpatrując się w menadżera.

- Tak?

- Mógłbym coś powiedzieć, zanim zaczniemy omawiać trasę?

- Jasne, słuchamy. - lider wyszedł na środek pokoju, mierząc nas niepewnie wzrokiem.

- Chciałbym wytłumaczyć się z mojego zachowania...

- Noo... najwyższa pora. - burknął Hoseok.

- Przestań Hyung. - syknąłem, po czym uniosłem się z kanapy, podchodząc bliżej chłopaka. 

- Rozmawiałem dzisiaj z Jungkookiem i... jest mi cholernie wstyd za to, jak was ostatnio traktuję i wiem, że nic mnie nie tłumaczy... - złapałem Namjoona za rękę, posyłając mu przy tym ciepły uśmiech - Chodzi o to, że... moi rodzice się rozwodzą, a ja jakoś za cholerę nie potrafię sobie z tym poradzić i... nie wiem dlaczego, cały swój żal przelewam na was... przepraszam. 

- Jungkook... - spojrzałem w stronę zdziwionego Yoongiego - On kazał ci rozstać się z Tae... tak po prostu mu wybaczasz?

- Tak. - skinąłem głową, klepiąc lidera po plecach - Poza tym... wierzę w to, że Namjoon nie chciał żebyśmy zrywali... nie był sobą. 

- Przepraszam was. - Taehyung podszedł do lidera, przybijając sobie z nim "piątkę". Jak dobrze, że chociaż on jest wyrozumiałą i empatyczną osobą. 

- Namjoon, dlaczego z nami o tym nie porozmawiałeś? - zapytał menadżer, odkładając na stolik stos papierów. 

- Wstydziłem się... poza tym nie łatwo mówi się o takich rzeczach. 

- Racja... - Jimin podszedł do lidera, mocno go przytulając. 

- Panowie... zajmijcie się chwilę sobą, okej? - menadżer objął Namjoona, prowadząc go do innego pokoju. Westchnąłem siadając na puchatym dywanie. Tae usiadł za mną, obejmując mnie... zupełnie zapomnieliśmy o tym, że mieliśmy się póki co ukrywać. 

- Co wy... - Jimin uśmiechnął się jedynie, spoglądając na Jina. 

- Wróciliście do siebie? - zapytał Yoongi, klaszcząc przy tym jak głupek. 

- Może. - mruknął Taehyung, całując mnie w szyję.

- Przestań no. - zaśmiałem się, swobodnie się o niego opierając. 

- Dawno do siebie wróciliście?

- Dzisiaj w nocy... tak jakoś wyszło, nie Kookie? - cmoknąłem chłopaka w policzek, lekko się uśmiechając.

- Musimy pomyśleć, co z Namjoonem.

- Fakt... trzeba mu jakoś pomóc.

- Pytanie tylko jak. 

- Musimy być przy nim i go wspierać. - westchnął Hoseok - Szkoda mi go... 

- Potem z nim porozmawiam. - Jin zerknął na mnie, lekko się uśmiechając - Dobrze, że chociaż między wami się ułożyło. 

- Będziemy musieli dzisiaj wszystko nadrobić. - Taehyung wgryzł się w mój kark, mrucząc przy tym jak kot.

- Wstrzymaj się. - zaczerwieniłem się, zerkając na zadowolonych Hyungów - Namjoon ma problemy, a ty myślisz tylko o jednym. 

- Przez ponad miesiąc musiał liczyć na swoje ręce. - zaśmiał się Jimin.

- Jesteście niesmaczni. - westchnąłem wstając z dywanu, po czym ruszyłem w stronę pokoju. Przechodząc obok sypialni Namjoona, zauważyłem uchylone lekko drzwi. Nie mam w zwyczaju podsłuchiwania kogoś, ale to, co usłyszałem, zmusiło mnie do dalszego szpiegowania. 

- Nie rozumiem, dlaczego od razu z tym do mnie nie przyszedłeś.

- To wszystko jest takie świeże... nie wiedziałem, jak mam ci o tym powiedzieć. - zerknąłem przez szparę widząc siedzących na łóżku lidera wraz z menadżerem. Mężczyzna głaskał Namjoona po twarzy, co kompletnie wytrąciło mnie z równowagi. 

- Musisz się nauczyć być z drugą osobą... wiesz, że ze wszystkim ci pomogę. 

- Co robisz? - podskoczyłem, czując jak Tae zachodzi mnie od tyłu. Pokazałem mu, że ma być cicho i znów nachyliłem się do drzwi, zza których słychać było jedynie odgłosy namiętnego pocałunku. Taehyung otworzył szeroko usta, przymykając im dyskretnie drzwi - Ale numer.

- Cicho. - pociągnąłem go do naszego pokoju, wbijając w niego wzrok - Ale jaja.

- Oni są razem? Fuj.

- Co fuj? Taki sam związek jak nasz. 

- Trzeba powiedzieć chłopakom.

- Chyba cię pogięło... nie ma nawet takiej opcji.

- Dlaczego?

- Trzymają to w tajemnicy i niech tak zostanie. - usiadłem na łóżku, kręcąc głową z niedowierzaniem. Nawet sobie nie wyobrażacie w jak ogromnym szoku byłem - Namjoon gejem...

- Ty... a może jak on nam się kazał rozstać, to był o ciebie zazdrosny?

- Czyś ty zwariował? Działałby coś przez ten czas, a on nie zrobił absolutnie nic w moim kierunku. 

- Żałujesz? - Tae uniósł brew, zalotnie się uśmiechając.

- Nie żartuj. - podszedłem do niego, łapiąc go za bluzę - Tylko ciebie kocham. - chłopak uśmiechnął się, głaszcząc mnie po policzku - Co jest?
- Nic. - wylądowałem w jego ramionach. W nic nie wnikając, uśmiechnąłem się pod nosem, zamykając przy tym oczy.
- Pamiętaj żeby nikomu nic nie mówić.
- Wiem, wiem... nie przeżywaj. 

28.11.2017

                       Spory przeskok, co? Nic nie pisałem, bo nie miałem na to najzwyczajniej czasu. Przygotowania do trasy trwały całymi dniami... wychodziliśmy z dormu o 6 rano, a wracaliśmy grubo po 24. I tak przez kilka miesięcy. Myślałem, że to jest szczyt wszystkiego, ale myliłem się. Dopiero w Stanach uświadomiliśmy sobie, czym jest prawdziwe zmęczenie. Koncerty, wywiady, fanmeetingi, występy w różnych programach rozrywkowych... Nie mieliśmy czasu na przysłowiowe "podrapanie się po tyłku". Z Tae nie kochałem się ponad pół roku... wyobrażacie to sobie? Nasze relacje nie uległy zmianie. Nadal się kochamy jak jasna cholera i spędzamy ze sobą każdą wolną chwilę. Niewyobrażalnie nas do siebie ciągnie, ale gdy wracaliśmy do hoteli, marzyliśmy jedynie o tym, by iść spać. Dopiero po powrocie do Seoulu i przespaniu dwóch dni, odżyliśmy i wszystko nadrobiliśmy. Nadrabialiśmy do tego stopnia, że żadna siła nie była w stanie wyciągnąć nas z łóżka. Jeśli chodzi o Namjoona i menadżera... cóż. Obaj stwierdzili, że to totalnie nie ich bajka. Rozstali się jakoś w marcu tego roku. Trochę szkoda, ale cóż... nie można nikogo zmuszać do miłości. Jimin na przykład jest w związku z Seulgi, dacie wiarę? W sumie dobrze się ukrywają i na szczęście póki co nikt nic nie podejrzewa, ale kurde.. Jimin w związku? Jest to ostatnia osoba, którą bym o to podejrzewał. Jeśli chodzi o nas jako BTS... wydaje mi się, że tworzymy najlepiej zgraną paczkę na świecie. Mimo ogromnego przemęczenia i bycia pod ciągłym odstrzałem dziennikarzy i fanów, mam szczerą nadzieję, że ta bajka będzie trwać wiecznie i że my, jako BTS nigdy się nie rozstaniemy. Dzięki moim Hyungom jestem tym, kim jestem i jestem w miejscu, w którym jestem. Jestem im wdzięczny absolutnie za wszystko i kocham ich ponad wszystko na świecie. Nasze początki były potwornie trudne i ciężkie, ale jak widzicie, z czasem zaszliśmy bardzo daleko i wiem, że będziemy razem już do końca. Do Was kochane ARMY mam tylko jedną prośbę. Kochajcie nas i dawajcie nam swoje wsparcie. Nawet nie wiecie, jak wiele to dla nas znaczy! Tutaj też zamknę swój pamiętnik. Muszę zająć się pracą, Hyungami i oczywiście Taehyungiem... Trzymajcie się!


~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapraszam na mój nowy fp :) ----> K-pop Yaoi

Z pamiętnika idola~cz.8 [V&Jungkook]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

01.09.2016

                 Było już grubo po 24:00. Przylecieliśmy właśnie na Filipiny, gdyż trzeciego mieliśmy mieć tutaj występ. Pełni energii jechaliśmy busem do wynajętego przez naszego nowego menadżera hotelu. Muszę wam powiedzieć, że facet jest niesamowity. Mamy z nim naprawdę świetny kontakt. Traktuje nas jak swoich najlepszych przyjaciół, zawsze dobrze doradzi, wysłucha, powygłupia się z nami... menadżer idealny. Jadąc busem wpatrywałem się w szybę, podziwiając Manilę. Obchodziłem dziś swoje urodziny... było mi trochę przykro, że nikt nie złożył mi życzeń, no ale cóż... nie będę niczego na nikim wymuszać.
- Zmęczeni? Czy idziemy jeszcze dzisiaj w miasto? - zapytał menadżer.
- Idziemy!
- Nieee... zostańmy w hotelu i coś zamówmy.
- Oj chodźcie, będzie fajnie.
- Panowie... dogadujcie się szybciej. - złapałem siedzącego obok mnie Tae za rękę. Gdy chłopak na mnie spojrzał, westchnąłem, po czym oblizałem nieśmiało wargi.
- Zostaniemy w pokoju? - szepnąłem, opierając głowę na jego ramieniu.
- Nie masz ochoty na wyjście?
- Nie bardzo... ale jeśli chcesz iść..
- Nie. Zostanę z tobą. - mruknął całując mnie w głowę.
- Dobra... Hyung, wychodzimy. - zarządził Jimin, zerkając na menadżera.
- No i świetnie. - westchnąłem, głaszcząc delikatnie dłoń chłopaka - Jungkook.
- Tak? - uniosłem wzrok, wbijając go w mężczyznę.
- Co masz taką skwaszoną minę?
- Tak jakoś. 
- Wyjdziemy na jakieś jedzonko to ci się poprawi humor.
- Zostanę raczej w pokoju.
- Czemu? - zaciekawił się Namjoon - Chodź z nami.
- Zostaniemy w pokoju, a wy idźcie. - podsumował Taehyung, mocno mnie przy tym obejmując. Gdy dojechaliśmy do hotelu, menadżer rozdał nam klucze do pokoi. Oczywiście dzieliłem pokój z Tae, Jimin był z Yoongim i Hoseokiem, a Namjoon z Jinem. Z tego, co wiem, chłopaki wyszli od razu na zwiedzanie miasta. Ja natomiast po prysznicu wskoczyłem do łóżka, wpatrując się w ogromne okno. Po chwili poczułem, jak kładzie się za mną mój chłopak, mocno mnie przy tym przytulając - Co się dzieje?
- Nic.
- Odkąd weszliśmy do pokoju, nie odezwałeś się do mnie ani słowem.
- Jestem zmęczony.
- Ojjj... nie lubię tych twoich fochów.
- To nie są fochy. 
- A co?
- Oj dajże spokój. - burknąłem, bawiąc się nerwowo jego ręką. Wtedy też usłyszałem donośne "sto lat", które poderwało mnie na równe nogi i o mały włos nie doprowadziło mnie do zawału. W korytarzu naszego pokoju stali wszyscy włącznie z menadżerem. Trzymali tort, masę jedzenia i balony. Taehyung wstał z łóżka, po czym zaszedł mnie od tyłu, mocno mnie przytulając.
- Swoje życzenia złożę ci później. - szepnął, całując mnie w ucho. Zakręciły mi się łzy w oczach. Byłem pewien, że wszyscy zapomnieli o moich urodzinach, a najbardziej bolało mnie to, że zapomniał o tym mój chłopak.
- Żyj długo Jungkookie!
- Wszystkiego dobrego!
- Nasz golden maknae!
- Jesteście niemożliwi. - pociągnąłem nosem, czując jak gromadzi się wokół mnie grupowy przytulas.
- Pewnie myślałeś, że zapomnieliśmy o tobie.
- Nooo... już takie tu fochy strzelał, że nawet sobie nie wyobrażacie.
- Wcale nie. - zaśmiałem się, wycierając policzki.
- Nasze maleństwo. - menadżer przytulił mnie, szeroko się uśmiechając - Bądź szczęśliwy Kookie. 
- Jestem najszczęśliwszy na świecie. - spojrzałem na Hyungów, marząc się przy tym jak dziecko - Dziękuję.
- Nie płacz dzieciaku. 
- Słodko. - zaśmiał się Hoseok, przytulając mnie.
- Zajmijcie się tortem i jedzeniem, co? - Tae posłał wszystkim dość znaczące spojrzenie, po czym złapał mnie za rękę, odciągając mnie na bok.
- Wiedziałeś o wszystkim.
- Oczywiście, że tak. - uśmiechnął się, opierając mnie o okno - Jungkook... jesteś tak wspaniałym chłopakiem, że zasługujesz na wszystko, co najlepsze. - uśmiechnąłem się jedynie, czując jak po policzkach nadal spływają mi łzy. Taehyung złapał mnie za dłonie, pieszcząc je kciukami - Życzę ci przede wszystkim dużo zdrowia i wytrwałości. Nie możesz załamywać się przy pierwszym niepowodzeniu, pamiętaj. Jesteś piekielnie zdolny i zawsze osiągniesz to, czego pragniesz... wiem to. 
- Tae...
- Cii. - szepnął, całując mnie - Chciałbym już do końca życia widzieć na twojej buźce ten śliczny uśmiech, który tak cholernie nas wszystkich uszczęśliwia... Mam nadzieję, że w końcu w siebie uwierzysz i zaczniesz walczyć o marzenia, o które wiem, że bardzo boisz się zawalczyć. 
- To nie jest takie proste. - uśmiechnąłem się lekko, opierając głowę o jego klatkę piersiową. Chłopak objął mnie, całując mnie w głowę.
- Wiem... ale wiem też, że jeśli zepniesz tyłek to osiągniesz absolutnie wszystko. - westchnął, głaszcząc mnie po plecach - Jesteś dla mnie najważniejszą osobą na świecie Kookie... Bardzo cię kocham, wiesz? I życzę ci żebyś zawsze był szczęśliwą osobą. 
- A będziesz ze mną do końca życia? 
- Oczywiście, że będę. - zacisnąłem dłonie na jego bluzie, wybuchając płaczem.
- To na pewno będę najszczęśliwszą osobą na świecie... już jestem. 
- Nie płacz. - szepnął, zaciskając uścisk.
- Chodźcie jeść chłopaki!
- Zacznijcie bez nas! - krzyknął Tae, bujając mną lekko na boki - Jesteś już takim dużym chłopakiem... a poznaliśmy się, jak byłeś szczylem. - zachichotał, drapiąc mnie po głowie. Skinąłem jedynie głową, starając się czerpać z tej chwili jak najwięcej. Nawet nie wiem jakimi słowami opisać szczęście, jakie wtedy czułem - Byłeś strasznie skryty i nieśmiały... Bałeś się odezwać do kogokolwiek... W życiu bym nie pomyślał, że będziemy razem. 
- Ja też. - wydusiłem przez ściśnięte gardło.
- Fajnie patrzeć jak z dzieciaka zmieniasz się w cholernie seksownego faceta. - uniosłem lekko głowę, zerkając na Tae - Ojeju, jak ty wyglądasz. - zaśmiał się, wycierając moje policzki - Nie płacz... spuchłeś jakby cię coś pogryzło. 
- Dziękuję. - szepnąłem, całując go.
- Chodźcie jeść!
- Kocham cię. - uśmiechnął się, całując mnie w czoło - Kocham, kocham, kocham.
- Zakochańce... chodźcie proszę z nami posiedzieć. - spojrzeliśmy na stojącego obok nas menadżera - O masz... co ty mu życzyłeś Tae, że tak wygląda? 
- Zerwaliśmy w jego urodziny.
- Bardzo śmieszne matole. - uszczypnąłem go w brzuch, po czym z uśmiechami na twarzach usiedliśmy razem z chłopakami.

*

                  Leżałem w łóżku czekając na Tae, aż ten skończy brać prysznic. Z mojej twarzy nie schodził uśmiech. Byłem bardzo wzruszony i chyba dopiero dzisiaj poczułem, jak ważny jestem dla Taehyunga i Hyungów. Wpatrując się w znajdującą się naprzeciwko łóżka ścianę, rozmyślałem o moim idealnym związku i o tym, jak cholernie kocham mojego chłopaka. Ckliwe, mdłe, żałosne? Może... ale opinie innych ludzi przestały mnie w tym momencie obchodzić. Nagle w pokoju zgasło światło. Zdębiałem, jednak po chwili poczułem, jak Taehyung nurkuje pod kołdrą, całując mnie po nagich nogach. Zachichotałem, przygryzając przy tym wargę. Słodkie, lekko wilgotne usta chłopaka, pieściły moje nogi, brzuch, klatkę piersiową, aż w końcu ujrzałem uśmiechniętą twarz Hyunga, muśniętą bijącym z ulicy światłem. Zarzuciłem ręce na jego kark, wpatrując mu się w oczy. Tae nachylił się do mnie, głęboko oddychając. Jego ciepły oddech pieścił moją wrażliwą skórę. Zamknąłem oczy, czując na szyi delikatne pocałunki. Pragnąłem go tak zachłannie jak nigdy dotąd. Moje kolano naparło na jego nagiego członka. Taehyung mruknął, przygryzając przy tym moją skórę.
- Pamiętasz nasz pierwszy raz? - szepnął mi prosto do ucha, po czym zaczął pieścić je językiem. Skinąłem jedynie głową, cicho przy tym pojękując. Drapałem jego plecy, czując miejscami uchodzącą z nich krew, jednak Tae bardziej podniecały takie gierki - Byłeś tak uroczo zawstydzony. - mruknął wykonując taki ruch biodrami, jakbyśmy odbywali właśnie stosunek. Jęknąłem donośnie, zaciskając dłoń na jego włosach. Taehyung przywarł wargami do mojej szyi, po czym bardzo powoli zaczął schodzić na klatkę piersiową, pieszcząc językiem moje sutki. Pojękiwałem, drapiąc Taehyunga po głowie. Jego dłoń dotykała mojej talii, sprawiając, że z sekundy na sekundę coraz bardziej odpływałem. W pewnym momencie Tae zsunął się po moim ciele, po czym usiadł między moimi nogami. Zacisnąłem dłonie na pościeli, mając tysiące myśli na sekundę. Wiedziałem, że za moment poczuję na członku jego wargi... robiliśmy to dziesiątki razy, ale przy każdej takiej pieszczocie czuję się cholernie zawstydzony i podniecony jednocześnie. Wargi chłopaka zaczęły muskać moje podbrzusze. Wzdrygnąłem się, czując jak oczy zachodzą mi mgłą. Uwielbiam jego dotyk. Moje ciało pragnie jego dotyku 24 godziny na dobę. Non stop chcę czuć jego bliskość i napawać się jego zapachem.
- Tae. - jęknąłem, czując jak jego ciepłe wargi obejmują mojego członka. Usłyszałem jedynie cichy chichot, przeplatany mlaskiem i ciężkim oddechem chłopaka. Jego dłonie pieściły wewnętrzną stronę moich ud, które drżały pod wpływem jego dotyku. Nie potrafię nad sobą panować w takich sytuacjach. Moje ciało robi co chce. W pewnym momencie wygiąłem się w łuk, czując przyjemne mrowienie w podbrzuszu. Taehyung co chwilę oblizywał mojego członka, całował moje uda oraz brzuch. Z każdym moim jękiem, drażnił się ze mną, przestając mi dogadzać - Przestań... przestań tak robić... - wysapałem szarpiąc kołdrę. Tae podniósł się, po czym nachylił się do mnie, całując mnie. Wbiłem paznokcie w jego łopatki, odwzajemniając zachłannie jego pocałunki.
- Nie poznaję cię dzisiaj. - zaśmiał się, łapiąc mnie za dłoń. Po chwili moja ręka spoczęła na jego penisie. Bez chwili zastanowienia, zacząłem wykonywać miarowe, szybkie ruchy.
- Za rzadko się kochamy. 
- Też nad tym ubolewam. - jęknął całując mnie po szyi. Gdy jego członek w końcu stwardniał, Taehyung uklęknął, sięgając po lubrykant. Leżenie i wpatrywanie się w niego, nie zadowalało mnie. Uklęknąłem naprzeciwko niego, po czym nachyliłem się do jego warg, całując go.
- Kocham cię. - szepnąłem, pchając go na łóżko. Chłopak otworzył jedynie szerzej oczy, uważnie śledząc każdy mój ruch. Pospiesznie usiadłem na nim okrakiem, nabijając się na jego członka. W jednej chwili po moim ciele rozszedł się przyjemny dreszcz. Dłonie mojego chłopaka spoczęły na moich pośladkach. Oparłem się dłońmi na jego klatce piersiowej, wykonując z początku powolne, miarowe ruchy. Dotyk Tae pobudził mnie jednak tak mocno, że po chwili "ujeżdżałem" go jak głupi.
- Jungkook... 
- Cicho bądź. - nachyliłem się do niego, namiętnie go całując - Tak cholernie mnie podniecasz. 
- Kookie, co z tobą? - przeniosłem wargi na jego szyję, całując ją, liżąc i podgryzając - Nie poznaję cię. - jęknął dając mi klapsa. Mruknąłem zerkając mu w oczy. Na jego spoconej twarzy pojawił się słodki rumieniec, który niesamowicie mnie rozczulił.
- Wolisz być na górze?
- Zdecydowanie. - uśmiechnąłem się, całując go po twarzy.
- Zmuś mnie do zmiany miejsca. - mhm... fakt... może i mam mięśnie, ale jeśli chodzi o sprawy łóżkowe, nie mam z nim najmniejszych szans. Taehyung rzucił mnie w poduszki, po czym jednym, zwinnym ruchem wszedł we mnie, wydając przy tym z siebie cudownie brzmiący jęk. Złapałem go w talii, czując jak moje ciało faluje pod wpływem jego ruchów - Daj buzi. - chłopak nachylił się do mnie, całując mnie w kącik ust.
- Kocham cię. - mówiąc to zwolnił, po czym objął mnie, całując mnie po głowie - Jesteś moim oczkiem w głowie. - szeptał, pieszcząc moją twarz swoimi ciepłymi wargami.
- Też cię kocham Hyung. Najbardziej na świecie. - zarzuciłem mu ręce na szyję, patrząc jak jego ciało delikatnie nade mną faluje - Tae?
- Hm?
- To się nigdy nie skończy, prawda? - Hyung nachylił się nade mną, głaszcząc mnie po czerwonej z emocji twarzy.
- Co Kookie?
- My... nigdy się nie rozstaniemy. - chłopak zatrzymał się. W sumie w tym momencie też przeszła mi ochota na seks.
- Jungkook... - Tae westchnął, po czym wyszedł ze mnie. Wtuliłem w siebie jego rozgrzane ciało, bawiąc się jego włosami - Co ci znowu przyszło do głowy?
- Przepraszam.
- Nie, nie przepraszaj mnie... Porozmawiaj ze mną. 
- Po co? Znowu powiem ci to samo.
- No to słucham... mów. - zacząłem drapać go po głowie. Wiem, że to go uspokaja, a nie chciałem się z nim kłócić w swoje urodziny.
- No bo boję się, że się rozstaniemy... teraz albo jak BTS się rozpadnie. 
- Jungkook... twój problem polega na tym, że non stop myślisz o naszym rozstaniu i nie potrafisz się cieszyć tym, co jest teraz. Zrozum w końcu, że cię kocham... kocham, ubóstwiam, podziwiam, pragnę... jesteś moim chłopakiem i jednocześnie najlepszym przyjacielem. Uwielbiam cię, rozumiesz? - Tae spojrzał na mnie, po czym pocałował mnie w policzek - Będziemy razem do końca życia, obiecuję ci to.... No chyba że odejdziesz do IU.
- Taehyung...
- Żartuję no. - westchnął, wtulając twarz w moją szyję - Nie myśl o złych rzeczach.
- Postaram się. 
- Obiecaj.
- Obiecuję... i przepraszam, że spieprzyłem nam wieczór.
- Nie przepraszaj... i nie wyrażaj się tak. Nie lubię jak klniesz.
- Wiem. - przytuliłem go najmocniej jak mogłem. Rzeczywiście muszę skończyć z tymi ciągłymi podejrzeniami, intrygami i zazdrością... Ale co ja na to poradzę, że tak bardzo mi na nim zależy...

17.10.2016

                  Fanmeeting. Siedziałem obok Tae i rozdawaliśmy autografy fankom. Trochę z nimi rozmawialiśmy, śmialiśmy się, żartowaliśmy. Lubię spotkania z fanami... dzięki nim mogę spotkać osoby, dzięki którym jestem tu gdzie jestem. W pewnym momencie do mojego chłopaka podeszła niesamowicie śliczna dziewczyna. Widziałem jak Taehyungowi zaświeciły się oczy na jej widok. Długie, czarne włosy, zgrabna, bardzo fajnie ubrana, twarz jak u aniołka... na pierwszy rzut oka - ideał. Gdy klęknęła przed Tae żeby z nim porozmawiać, zerknąłem na niego kątem oka, widząc jak ten się czerwieni. W pewnym momencie chwyciłem go za udo, chcąc go trochę pohamować. Ten jednak nic sobie z tego nie zrobił. Jak się domyślacie, zrobiło mi się potwornie przykro. Na szczęście Yujin - bo tak miała na imię dziewczyna, była jedną z ostatnich uczestniczek fanmeetingu, dzięki czemu mogłem szybko wyjść z sali i udać się do garderoby.
- Jungkook.
- Zostaw mnie. - odtrąciłem Jina, po czym podszedłem do stolika, sięgając po wodę. Po upiciu kilku solidnych łyków, oparłem się o stolik głęboko oddychając.
- Hej... co jest?
- Nic... proszę cię, daj mi spokój. 
- Źle się czujesz? - zacisnąłem dłonie w pięści. Chciałem uspokoić się za wszelką cenę, by nie wybuchnąć i nie naskoczyć na niewinnego Hyunga.
- Nie... jest okej, naprawdę. Po prostu muszę pobyć chwilę sam.
- Rozumiem... jakby co to wiesz...
- Tak, wiem. - odszedłem od niego, po czym usiadłem na krześle za jednym z parawanów. Gotowało się we mnie... Dzień w dzień ten dupek zapewnia mnie, że kocha tylko mnie i świata poza mną nie widzi... a potem na moich oczach rozbiera wzrokiem jakąś panienkę. Co z tego, że była śliczna? Jest gejem do cholery... przynajmniej tak mi się wydaje.
- No tutaj jesteś... tak wyleciałeś z tej sali...
- Nie odzywaj się do mnie. - burknąłem, odwracając głowę. Nie chciałem nawet na niego patrzeć...
- Ale... co ja znowu zrobiłem?
- Po prostu się do mnie nie odzywaj. 
- Jungkook, co się stało? - Taehyung złapał mnie za nadgarstek. Poderwałem się z krzesła, po czym odepchnąłem go z całej siły.
- Jesteś podły, wiesz?! - z perspektywy czasu wiem, że przegiąłem... ale wtedy czułem się naprawdę paskudnie. Zupełnie tak, jakby Tae dokonał zdrady, a przecież tego nie zrobił.
- Hej, co jest? - zza parawanu wyskoczył przerażony menadżer - Dlaczego krzyczycie? - odwróciłem jedynie wzrok. Czułem, że Taehyung wpatruje się we mnie wielkimi oczami, nie wiedząc do końca, jak ma się zachować - Pokłóciliście się?
- Ja... ja nie wiem... Jungkook...
- Jungkook, do cholery jasnej. Pamiętaj, że to nie jest odpowiednie miejsce na kłótnie. 
- Przepraszam.
- Jedziemy już do dormu. Tam sobie wszystko wyjaśnicie. 

*

- Powiesz mi, co cię ugryzło? - podniosłem się z łóżka, wbijając wzrok w Taehyunga.

- Yujin.

- No... i co z nią?

- Ładna była, nie?

- Jungkook, o co ci chodzi?

- O to, że pożerałeś ją wzrokiem! Kim ty w końcu jesteś?! Może rzeczywiście wolisz dziewczyny?! 

- Czy ty siebie słyszysz?

- Śmiało! Nie musisz się nade mną litować, naprawdę! Jakoś sobie bez ciebie poradzę! - po ostatnim wypowiedzianym zdaniu, w moim gardle urosła potwornie boląca gula - Nie, Tae...

- Zastanów się nad sobą... Zachowujesz się jak bachor... 

- Nie mów tak.

- Nie masz już ochoty się kłócić? Czujesz, że wypowiedziałeś kilka słów za dużo? 

- Przestań...

- Nie do cholery! Nie wiem już co mam robić Jungkook! Co nie zrobię, to zawsze jest źle! Non stop jakieś pretensje, intrygi, podejrzenia... ile można?! Skoro tak bardzo ci zależy na tym żebyśmy się rozstali, to proszę bardzo! Zakończmy to, bo mam już momentami dość, rozumiesz?! - zagryzłem wargę, czując jak policzku spływa mi łza. Wtedy też do naszego pokoju wszedł menadżer wraz z liderem - Rozmawiamy...

- Wiem, słychać was w całym dormie. - mężczyzna zamknął drzwi, głęboko wzdychając - Nie będę wnikał o co wam poszło...

- Nie, proszę bardzo. Jungkook ubzdurał sobie w tym pustym łbie, że go zdradzam! Znowu! Bo byłem miły dla fanki! Masz jakąś manię, rozumiesz?! 

- Dość... Tae, ochłoń. - menadżer poklepał go po plecach, zerkając na Namjoona - Dużo rozmawiałem z Namjoonem o tym, co jest między wami. Do tej pory bardzo wam kibicowałem... nie mówię oczywiście, że już tego nie robię, ale muszę mieć na uwadze dobro zespołu i waszą reputację. Jungkook... - nawet nie uniosłem wzroku. Słowa Taehyunga tak mnie zabolały, że nie byłem w stanie skupić się na niczym innym - Zachowałeś się dzisiaj bardzo nieprofesjonalnie. W garderobie były dziesiątki ludzi, a z tego co wiem, nikt z nich o was nie wie. Stąpacie po cholernie cienkim lodzie i musicie bardzo... ale to bardzo uważać żeby nikt was nie nakrył. Plotki bardzo szybko się roznoszą, chyba to wiecie...

- Powiem tylko od siebie, żebyście zastanowili się, co jest dla was ważniejsze. - spojrzeliśmy wszyscy na Namjoona - Na początku byłem wręcz zachwycony tym, że jesteście razem, ale z upływem czasu widzę, że jest to dla was bardzo męczące... zastanówcie się, czy to ma sens. Prędzej czy później to wyjdzie na jaw... ile można się ukrywać? 

- Chyba sobie jaja z nas robisz? - Taehyung parsknął śmiechem, po czym zaczął chodzić nerwowo po pokoju - Czekaj, bo chyba nie zrozumiałem... dajesz nam ultimatum? Albo związek albo zespół? 

- Tak chyba będzie lepiej...

- Namjoon, poczekaj... o tym nie rozmawialiśmy. - nawet menadżer był zdziwiony słowami lidera... w życiu nie spodziewałbym się po nim czegoś takiego. 

- Nie mogę narażać całego zespołu na porażkę, tylko dlatego, że mamy wśród nas parę, która za cholerę nie potrafi się ze sobą dogadać. Sam widziałeś Hyung, że oni już się nie hamują i kłócą się gdzie popadnie. Niedługo dojdzie do tego, że zaczną się całować na oczach fanów i co wtedy będzie?

- Nie przeginaj... - warknął Tae, podchodząc bliżej Namjoona - Jesteśmy ze sobą tyle czasu i do tej pory nie daliśmy zespołowi nawet jednego powodu, przez który moglibyście się niepokoić. 

- Ja swoje powiedziałem... albo związek albo zespół. 

- Namjoon, dość... proszę cię, wyjdź już stąd. - menadżer wyprowadził lidera za drzwi, uważnie nam się przy tym przyglądając - Jeszcze z nim o tym porozmawiam. - dodał wychodząc. Byłem w tak ogromnym szoku, że nie wiedziałem, co mam powiedzieć. Osunąłem się jedynie na ziemię, trzymając się za głowę, która zaczęła mnie cholernie boleć pod wpływem ciśnienia. 

- Jungkook... - Tae kucnął przede mną, głaszcząc mnie po głowie - Co się dzieje? - pokręciłem jedynie przecząco głową, pociągając przy tym nosem - Hej...

- Chcę pobyć sam. 

- Przepraszam za to, co powiedziałem... nie powinienem tak do ciebie mówić.

- Po prostu wyjdź... - Tae wpatrywał się we mnie przez dłuższą chwilę, jednak po pewnym czasie skinął głową i opuścił pokój. Taehyung ma momentami dość związku ze mną i rozważa rozstanie się... do tego jestem idiotą i cierpię na manię zazdrości... i jeszcze muszę wybrać między nim a zespołem... ten dzień nie mógł być gorszy. 

                   Siedziałem ciągle w tym samym miejscu. Wsłuchując się w tykanie zegara, zastanawiałem się nad słowami lidera i Taehyunga. Nie wiem jaką mam podjąć decyzję. Namjoon nie powinien stawiać nas w takiej sytuacji. Wtedy też usłyszałem ciche pukanie do drzwi. Uniosłem głowę, widząc stojącego w drzwiach Tae.

- Ciągle tu siedzisz? - zapytał, zamykając za sobą drzwi. W pokoju panowała ciemność. Podłoga i jedna ze ścian były jedynie oświetlone dobiegającym z ulicy światłem. Chłopak usiadł naprzeciwko mnie, kładąc dłonie na moich kolanach - Kolacja.

- Nie będę jadł. 

- Też nie mam ochoty. - westchnął unosząc na mnie wzrok - Jungkook... przepraszam za to co powiedziałem. Jest mi z tym strasznie źle... wiesz, że nie chciałem cię zranić. - skinąłem głową, czując jak kleją mi się oczy. Znacie to uczucie? Gdy przepłaczecie jakiś okres czasu, jesteście senni i zmęczeni, prawda? Właśnie tak się teraz czułem. 

- Też cię przepraszam. - pociągnąłem nosem, układając dłonie na rękach chłopaka - Zachowuję się jak kretyn, wiem. To dlatego, że mi na tobie zależy...

- Wiem, spokojnie. - Tae pocałował mnie w czoło, marszcząc przy tym brwi - Wszystko w porządku? Jesteś cały rozpalony. 

- Pewnie mi ciśnienie podskoczyło... nic takiego.

- Chodź. - chłopak chciał mnie podnieść, jednak zaprzeczyłem skinieniem głowy, uważnie mu się przyglądając - Jungkook...

- Co teraz? - Hyung westchnął, siadając obok mnie.

- Nie mam pojęcia... Nie sądziłem, że Namjoon postawi nas w takiej sytuacji. 
- Nie chcę się z tobą rozstawać.
- A myślisz, że ja tego chcę? Nie wiem cholera jasna, jak on to sobie wyobraża. - oparłem głowę na jego ramieniu, czując jak ten układa dłoń na mojej twarzy, którą po chwili zaczął delikatnie pieścić opuszkami palców.
- Odejdźmy.
- Co?
- Odejdźmy z zespołu.
- Wiesz, że nie możemy... Poza tym to nie film Kookie. Musimy myśleć racjonalnie. 
- Czyli... kochając się, zerwiemy dla dobra zespołu i... - pociągnąłem nosem, czując jak po policzku znów spływa mi łza - I będziemy udawać, że nic się nie stało. 
- Nie widzę innego wyjścia... - wtuliłem się w Taehyunga wybuchając płaczem. Czułem, że ta sytuacja przerosła również jego - Porozmawiam z chłopakami...
- Nie, Tae...
- Kookie... - spojrzeliśmy na siebie, zanosząc się łzami - Tak będzie lepiej.
- Ale obaj tego nie chcemy. 
- Wiem... i ... chcę żebyś wiedział, że zawsze będę cię kochać... zawsze. - skinąłem głową, czując jak pęka mi serce. Był to ból nie do opisania, ale Tae ma rację... Skoro to ma rozwiązać nasze wszystkie, zespołowe problemy, to rzeczywiście zerwanie będzie najlepszą opcją.
                        Hyung wyszedł z pokoju, by porozmawiać z chłopakami. Położyłem się do łóżka, czując jak emocje rozsadzają mi głowę. Słyszałem jedynie dobiegające z kuchni, zdziwione głosy Hyungów... jedynie Namjoon twierdził, że było to odpowiednie rozwiązanie. Nie mam pojęcia co go ugryzło, ale zachował się podle.
- Jungkook... - zacisnąłem dłoń na poduszce, chowając w niej twarz - Wiem już o wszystkim. - Jin... zawsze zjawiał się w odpowiedniej chwili. Poczułem jak chłopak kładzie się za mną, głaszcząc mnie niepewnie po ramieniu - Jak ty się czujesz? - milczałem. Naprawdę rozmowa o moim zerwaniu z Taehyungiem, była ostatnią rzeczą, na jaką miałem teraz ochotę - Kookie...
- Dobrze.
- Ledwo mówisz...
- Jestem zmęczony. 
- Spójrz na mnie.
- Nie. - chłopak westchnął, po czym mocno mnie przytulił.
- Posłuchaj chociaż, co mam ci do powiedzenia... Nie popieram tego, co zrobił Namjoon. Naprawdę zachował się podle i moim zdaniem nie powinniście robić tego, czego od was zażądał. 
- Kazał nam wybierać...
- Wiem... wiem to Kookie i co z tego? On by was z zespołu nie wyrzucił, a sam widzisz, że menadżer nie popiera tego, co zrobił. 
- Hyung... - przekręciłem się na plecy, widząc na twarzy przyjaciela ogromne zaniepokojenie.
- Jak ty wyglądasz...
- To wszystko przeze mnie... to moja wina...
- Co ty mówisz?
- Zacząłem się znowu awanturować. Gdyby nie moja chora zazdrość, nie doszłoby do tego... 
- Jungkook...
- Nie daruję sobie tego.
- Przestań się obwiniać. - wtuliłem się w niego, wsłuchując się w bicie jego serca - Kookie, porozmawiaj jeszcze z Taehyungiem. 
- On też nie chciał się rozstawać.
- Wiem... ale powinniście jeszcze raz to przedyskutować i porozmawiać z Namjoonem. Wiesz, że wszyscy staniemy za wami murem. 
- To nie ma sensu...
- Nie mogę patrzeć jak cierpisz. - wtedy też usłyszeliśmy potworny trzask i krzyki dobiegające z kuchni. Poderwaliśmy się na równe nogi, biegnąc w stronę hałasu.
- Co się z tobą do cholery dzieje?! - wrzasnął Hoseok, wpatrując się z przerażeniem w lidera. Na środku kuchni leżał Taehyung, przy którym kucał Jimin oraz Yoongi.
- Tae... - podbiegłem do niego, pomagając mu wstać - Wszystko dobrze? Tae...
- Tak... jest okej. 
- Ponoć się rozstaliście. - burknął Namjoon uważnie mi się przyglądając.
- Ale mam ludzkie odruchy w przeciwieństwie do ciebie...


~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapraszam na nowy fp ---> K-pop yaoi

Z pamiętnika idola~cz.7 [V&Jungkook]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

27.05.2016

           Powiem wam szczerze, że jesteśmy na skraju wytrzymałości... wszyscy. Wiem, że pisaliśmy się na to z pełną świadomością, ale zmęczenie daje nam się tak bardzo we znaki, że powoli nie wyrabiamy na zakrętach. Dzisiejszy dzień jednak zapadł mi tak głęboko w pamięć, że za każdym razem gdy spojrzę na Taehyunga, przypominam sobie ten nieprzyjemny wypadek.
- Kochamy was ARMY! - dodał po swojej wypowiedzi Namjoon. Ukłoniliśmy się i zaczęliśmy schodzić powoli ze sceny. Byłem tak zmęczony, że jedyne czego pragnąłem to krzesło, na którym mógłbym posadzić tyłek chociaż na minutę. Nie miałem nawet ochoty zaczepiać idącego przede mną Tae. Patrzyłem jedynie na jego spocone, ciągnące się niezwykle leniwie ciało. Gdy tylko jego stopy dotknęły metalowych schodów, w mgnieniu oka straciłem go z pola widzenia.
- Tae! - gdy dobiegłem do krawędzi schodów, zobaczyłem leżącego na dole, nieprzytomnego chłopaka, wokół którego zgromadzeni już byli ludzie ze staffu - Taehyung!
- Co się stało? - lider przebiegł koło mnie, po czym pospiesznie zbiegł do mojego chłopaka.
- Jungkook, spokojnie... tu jest masa kamer.
- W dupie mam te kamery. - czułem jak do oczu cisną mi się łzy. Zbiegłem czym prędzej na dół, widząc jedynie jak Taehyung niesiony jest do garderoby.
- Zasłabł, nie martw się. - zerknąłem jedynie na lidera, który odprowadzał wzrokiem menadżera wraz z Tae. Widziałem, że potwornie się tym przejął, jednak ze względu na kamery i tłum paparazzi, starał się tak tego po sobie nie pokazywać.
- Jimin mi powiedział co się stało. - usłyszałem za sobą głos Hoseoka.
- Zabrali go do garderoby.
- Mówicie o tym jakby nic się nie stało. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, czując jak po policzku spływa mi łza.
- Mnie nosi w środku, rozumiesz? Ale nic nie mogę zrobić przez te kamery. 
- W dupie mam te kamery Hyung... to jest twój przyjaciel, a ty się przejmujesz kamerami...
- Jungkook...
- Jesteś beznadziejnym liderem. - warknąłem, idąc pospiesznie w stronę garderoby. Oczywiście zaraz po tym pożałowałem tych słów, ale byłem w tak ogromnym szoku, że nie myślałem nad tym, co mówię. Gdy wszedłem do środka, zobaczyłem leżącego na kanapie Tae. Tuż obok niego siedział nasz lekarz, a za kanapą stała nasza fryzjerka, która za pomocą wachlarza starała się go trochę ochłodzić.
- Jungkook. - poczułem na nadgarstku czyjąś dłoń. Gdy uniosłem wzrok, ujrzałem stojącego obok mnie menadżera - Już jest wszystko w porządku... pamiętaj, że nikt tutaj o was nie wie. 
- To wyglądało strasznie...
- Chodź. - mężczyzna odciągnął mnie od tłumu ludzi, upewniając się, że nikt nas nie zobaczy. Wtedy też wyciągnął chusteczki, wręczając mi je - Nie płacz. 
- Co się stało?
- Za dużo pracujecie... to wszystko.
- On potrzebuje wolnego. 
- Wiesz, że to niemożliwe... nie teraz.
- A kiedy? Kiedy zaharujemy się na śmierć? 
- Jungkook, nie przeginaj.
- Powiedz mi, kiedy ostatnio mieliśmy jeden dzień wolnego? Tylko jeden dzień...
- Kiedy w końcu zrozumiesz, że w tym biznesie nie ma czasu na odpoczynek? 
- Skoro tak dalej pójdzie, to za rok będzie po BTS... wiesz dlaczego? Bo pozdychamy jak te psy.
- Zmień ton, to po pierwsze... Po drugie, nie przesadzaj, nic wam nie będzie. Jesteście młodzi i silni. Damy wam najwyżej mocniejsze wspomagacze.
- Ile mamy ciągnąć na tych wspomagaczach? Jin ostatnio skarżył się na bóle serca... właśnie przez to gówno.
- Zamknij się, bo zaczynasz mnie irytować. - warknął, zaciskając dłoń na moim ramieniu.
- Dlaczego? Bo mówię prawdę? Nie mam zamiaru patrzeć, jak chłopaki się wykańczają... - poczułem uderzenie w twarz... zamurowało mnie. Mimo nienawiści, jaką w tym momencie do niego czułem, bałem się nawet na niego spojrzeć i cokolwiek powiedzieć. Mężczyzna odszedł pospiesznie, znikając między ludźmi krzątającymi się po garderobie. Może faktycznie powiedziałem dzisiaj za dużo, ale to go nie usprawiedliwia...

*

- Kookie. - po wyjściu z łazienki usłyszałem ciepły głos Jina. Spojrzałem na niego, wycierając niezdarnie włosy - Jak się czujesz?

- Dobrze.

- Byłem właśnie u Tae... mówi, że dobrze się czuje. - skinąłem jedynie głową, uciekając przy tym wzrokiem - Musiało to tobą nieźle wstrząsnąć... na pewno wszystko w porządku?

- Tak.

- Jak będziesz chciał pogadać... 

- Muszę porozmawiać z Namjoonem. - spojrzałem na chłopaka. Ten skinął jedynie głową, wzdychając przy tym. Namjoon pewnie wszystkim już powiedział... co za wstyd.

- Wiesz... jest mu trochę przykro...

- Wiem... jestem dupkiem. - burknąłem idąc do kuchni, z której dało się wyraźnie słyszeć głos lidera. Rozmawiał z Yoongim i Jiminem. Gdy stanąłem w drzwiach, chłopcy od razu ucichli. 

- Namjoon...

- Chodź Yoongi. - Jimin złapał chłopaka za piżamę, ciągnąc go w stronę wyjścia. Wychodząc, posłał mi jedynie ciepły uśmiech, dodając mi przy tym trochę otuchy. Gdy zostaliśmy sami, podszedłem bliżej lidera, czując jak mocno bije mi serce. 

- Hyung... chcę cię przeprosić.

- Nie ma o czym mówić.

- Nie... zachowałem się jak dupek. Nie miałem prawa tak do ciebie powiedzieć. - mój głos załamał się, a oczy znów zaszły łzami... uwierzcie mi - był to jeden z gorszych dni, jeśli chodzi o mój pobyt w BTS - Jest mi strasznie głupio Hyung. Robisz dla nas wszystko, a ja powiedziałem ci takie rzeczy...

- Nic się nie stało. - wylądowałem w ramionach chłopaka. Objąłem go, czując jak się rozklejam.

- Przepraszam... powinieneś mnie jakoś ukarać.

- Nie żartuj. Wiem, że tak nie myślisz... To był dla ciebie ciężki dzień, miałeś prawo wybuchnąć. 

- Nie usprawiedliwiaj mnie. - cały Namjoon... w absolutnie każdej sytuacji broni nam tyłka, bierze ewentualną winę na siebie, broni nas jak lew... a ja mówię mu, że jest beznadziejny... - Czułem się taki bezradny... to mnie tak zirytowało...

- Wiem Kookie... wszystko rozumiem. - spojrzałem na niego, czując jak ten wyciera z uśmiechem moje policzki - Między nami wszystko w porządku, jasne? - skinąłem jedynie głową. Wiem, że mi wybaczył, czułem to... ale wiem też, że te moje słowa gdzieś w nim zostaną i już zawsze będzie o nich pamiętał - Wszystko okej?

- Tak. 

- O... tu jesteś. - zmroziło mnie. Usłyszałem rozchodzący się po kuchni głos menadżera. Pewnie szukał Namjoona, żeby omówić z nim plan na kolejny dzień. Czułem, że lider zauważył moją reakcję na jego głos, jednak mimo to nie odezwał się do mnie ani słowem.

- Omawiamy plany?

- Mhm... siadaj, już ci mówię, co i jak. - złapałem pospiesznie Namjoona za nadgarstek, unosząc na niego wzrok.

- Przepraszam Hyung. - po tych słowach ruszyłem jak najprędzej w kierunku drzwi.

- Jungkook. - do tej pory głos naszego menadżera kojarzył mi się z ojcowską miłością i utożsamiałem go z największym dobrem, jakie stąpa po tej ziemi... czar musiał prysnąć akurat dzisiaj - Idź proszę do mojego pokoju... musimy porozmawiać. - bałem się go tak bardzo, że nie byłem w stanie zaprotestować. Skinąłem jedynie głową, słysząc jak ten przeprasza na chwilę Namjoona i idzie za mną. Byliśmy w dormie więc miałem tą świadomość, że w razie jakiegoś wypadku, chłopaki mi pomogą - Pogadajmy... szczerze, tak jak w garderobie. - powiedział zamykając za nami drzwi - Źle zrobiłem, wiem... nie powinienem podnosić na ciebie ręki.

- Nie miałeś prawa mnie uderzyć.

- Zgadza się, przepraszam. - widząc, jak ten się do mnie zbliża, zrobiłem krok w tył, dając mu wyraźnie do zrozumienia, że nie mam ochoty na czułości z jego strony - Jungkook... mam problemy w domu... do tego ta sytuacja z Tae... Wiem, że to mnie nie usprawiedliwia i cholernie żałuję tego, co zrobiłem. Czuję się, jakbym uderzył własne dziecko, wybacz mi. 

- Nie chciałbym żeby to samo spotkało Hyungów...

- To się nigdy więcej nie powtórzy... nie potrafiłem zapanować nad emocjami.

- Mógłbym już iść? 

- Jungkook...

- W porządku, rozumiem... Każdy z nas ma swoje problemy... Ale nie powinniśmy przenosić ich na pracę... Hyung... ja chcę dla chłopaków jak najlepiej, dlatego ci to wszystko powiedziałem. Po prostu się boję. My już nie dajemy rady, rozumiesz?

- Posłuchaj mnie. - mężczyzna oparł się o stolik, głęboko przy tym wzdychając - Gdyby to wszystko zależało ode mnie, dawałbym wam wolne, kiedy tylko byście mnie o to poprosili. Ja wykonuję jedynie polecenia Sihyuka. Widzę jak ciężko harujecie, ale powiedz mi, co ja mam zrobić? 

- Porozmawiać z panem Bangiem. Błagam... - menadżer wpatrywał się we mnie przez dłuższą chwilę, po czym skinął głową, wzdychając.

- Mądry z ciebie chłopak. 

- Po prostu zależy mi na Hyungach... Dobranoc. - opuściłem pokój menadżera, chcąc jak najszybciej znaleźć się przy Tae. Przechodząc obok salonu, zerknąłem do środka, widząc siedzącego tam mojego chłopaka - Taehyung?

- Gdzieś ty był?

- Dlaczego nie leżysz w łóżku? 

- Rozmawiam z chłopakami... nie chciałem siedzieć sam.

- Naprawdę musieliście wyciągać go z łóżka? - w salonie zapadła cisza. Namjoon podszedł do mnie, głaszcząc mnie po ramieniu.

- Idź się położyć. Masz za dużo wrażeń, jak na jeden dzień. 

- Nie Hyung, nie rób ze mnie idioty... Dochodzi druga, wszyscy powinniście już spać. Siedzicie po nocach, a potem właśnie tak to się kończy. - wydusiłem wskazując na Tae.

- Jungkook... dobrze się czujesz?

- Nie... ja się tutaj w ogóle nie czuję. - wziąłem głęboki oddech, przenosząc wzrok na mojego chłopaka - Tae, chodź już. 

- Dobra... panowie rozchodzimy się. Jungkook ma rację. - Namjoon pogłaskał mnie po głowie, lekko się uśmiechając - Idę na chwilę do menadżera, a wy macie iść spać... jasne?

- Jak sobie pan życzy.

- Jasne.

09.06.2016

- Jungkook. - zatrzymałem się, zerkając na stojącego za mną Namjoona. Wychodziliśmy właśnie z sesji zdjęciowej, która muszę przyznać była dla mnie maksymalną frajdą... dla Hyungów z resztą też.
- Tak?
- Możemy pogadać? - skinąłem głową, marszcząc przy tym brwi.
- Coś się stało?
- Chyba tak... tylko nie wiem jak to ugryźć. - lider odciągnął mnie na bok - Bądź ze mną szczery.
- Dobrze... ale o co chodzi?
- Co zaszło między tobą a menadżerem?
- Ale... że ja i on? Hyung... 
- Nie, nie.... nie, spokojnie. - Namjoon nachylił się do mnie, wzdychając - Widzę po prostu, że go unikasz... dlaczego?
- Nie... wydaje ci się.
- Nie sądzę... wszyscy to widzimy. - odwróciłem wzrok, zerkając na menadżera, który rozmawiał z Tae i Jiminem - Kookie... 
- Wszystko jest okej.
- Posłuchaj... jeśli coś ci zrobił...
- Sprowokowałem go... ale przeprosił mnie.
- Co ty mówisz? 
- Uderzył mnie... ale byłem dla niego wredny, a on miał dużo problemów...
- Co zrobił? Ja pieprzę, Jungkook... nic go nie usprawiedliwia.
- Przeprosił mnie. - warknąłem bojąc się, że za moment nas usłyszy - Nie rozmawiajmy o tym.
- Trzeba to zgłosić Sihyukowi.
- Nie... przeprosił mnie, nic się nie stało.
- Nic się nie stało? On nie miał prawa podnieść na ciebie ręki.
- Hyung, daj już spokój, błagam cię. 
- Tae wie?
- Nie, ale nic mu nie mów.
- Wszyscy się o tym dowiedzą.
- Błagam cię...
- Namjoon, Jungkook, jedziemy! - gdy usłyszałem głos menadżera, skinąłem pospiesznie głową, rzucając liderowi spojrzenie.
- Obiecaj mi, że to zostanie między nami. 
- Nie mogę ci tego obiecać, przepraszam. 

*

                    Po sesji wróciliśmy prosto do dormu. Leżałem w łóżku z Taehyungiem... wtulony w niego zastanawiałem się nad słowami Namjoona. Mam szczerą nadzieję, że nie powie nikomu ani słowa o tym, co się stało. 

- O czym myślisz? - uniosłem lekko głowę, zerkając w oczy mojego chłopaka. 

- O tobie Hyung.

- O mnie? - skinąłem głową, delikatnie go całując.

- Jak się czujesz?

- Dobrze... przestań się o mnie martwić. 

- Wiesz, że nigdy nie przestanę. - westchnąłem pieszcząc opuszkami palców jego wargi. Taehyung całował delikatnie moje palce, lekko się przy tym uśmiechając - Daj buzi. - chłopak nachylił się do mnie, łącząc nasze wargi pocałunkiem. Zatopiłem się w stosie poduszek, zarzucając przy tym ręce na szyję Hyunga, podczas gdy ten bawił się moimi włosami. Potrzebuję jego bliskości... z dnia na dzień coraz bardziej. Z każdym kolejnym dniem jest mi coraz ciężej, a tylko przy Tae jestem w stanie odżyć i jeszcze w miarę normalnie funkcjonować. 

- Wszystko w porządku? - szepnął, głaszcząc mnie po twarzy. 

- Tak.

- Sorki. - spojrzeliśmy w stronę drzwi, w których stał Yoongi - Sihyuk przyszedł... prosi żebyśmy wszyscy przyszli do salonu. - otworzyłem szerzej oczy, czując jak przyspiesza mi serce.

- Nie wiesz, co się stało? - zapytał Tae, schodząc z łóżka.

- Nie mam pojęcia, ale ponoć to ważne. - zwlokłem się dość niechętnie, idąc za chłopakami. W salonie siedzieli już wszyscy, włącznie z menadżerem i naszym CEO.

- Cześć chłopaki. - przywitał się z nami, gdy weszliśmy do pokoju. Ukłoniłem się jedynie, siadając na kanapie - Sprawa jest dość poważna, dlatego nie będę przedłużał i od razu powiem, o co chodzi.... Otrzymałem dzisiaj telefon od Namjoona... bardzo nieprzyjemny telefon. - czułem, że prędzej czy później mnie wyda... a ja głupi mu zaufałem i o wszystkim powiedziałem - Mam na myśli zdarzenie sprzed kilku dni. - widziałem jedynie, jak chłopaki wymieniają się spojrzeniami - Jungkook, chciałbyś nam coś powiedzieć? - gdy usłyszałem swoje imię, mało nie padłem na podłogę. 

- Nie... 

- Nie? Szkoda, bo to właśnie w twojej sprawie się teraz spotykamy. 

- Coś ty zrobił? - zapytał Jimin, jednak został skutecznie uciszony przez lidera.

- Jungkook nie zrobił absolutnie nic.... stanął w waszej obronie i oberwał za to od menadżera. 

- Co?

- Przyznałem się do błędu. 

- Ja ci dam błąd... - warknął Taehyung, wstając pospiesznie z fotela, jednak został na szczęście zatrzymany.

- Ja wtedy sprowokowałem Hyunga... przeprosił mnie tego samego dnia. 
- Jungkook, to nie ma żadnego znaczenia... Nie miał prawa podnieść na ciebie ręki. - pierwszy raz w życiu widziałem złego CEO. Mężczyzna spojrzał na menadżera, głęboko wzdychając - Wiesz, że nie toleruję przemocy wobec chłopców.
- Naprawdę nie chciałem...
- Sanghoon... wiem, że masz problemy rodzinne, ale to cię nie usprawiedliwia. 
- Hyung, on naprawdę...
- Jungkook, cisza. - zamknąłem się, bojąc się, że za moment nastąpi najgorsze... nie myliłem się - Rano przyjdzie po was nowy menadżer... Sanghoon, zabierz swoje rzeczy i przyjedź do wytwórni. 
- Szefie...
- Skończyłem dyskusję. - spuściłem głowę, czując jak ląduje w ramionach Taehyunga - Jungkook... jest mi naprawdę bardzo przykro, że musiało cię to spotkać.
- Wybaczyłem mu...
- To dobrze... dobrze to o tobie świadczy. Ale zrozumcie, że nie pozwolę na to, żebyście czuli się zagrożeni przy osobie, z którą spędzacie 24 godziny na dobę. 
- Dobrze pan zrobił. - odezwał się Namjoon, upijając coś ze swojego kubka.
- Jeszcze jedna kwestia... Od jutra każdy z was będzie pod stałą opieką psychologa. 
- Dlaczego? Nie czuję żeby było coś ze mną nie tak. - oburzył się Jimin.
- Cieszy mnie to w takim razie... ale spójrz proszę na Jungkooka, Taehyunga czy Yoongiego. Nie jesteś tutaj sam, pamiętaj. Wiem, że Jungkook nie czuje się najlepiej, Yoongi również ostatnio dzwonił do mnie i mówił, że gorzej się czuje... wspierajcie się, proszę was. 
- Hyung... - spojrzałem na CEO, czując na sobie wzrok wszystkich osób znajdujących się w pokoju - Dajmy Sanghoonowi jeszcze jedną szansę... Do tej pory świetnie się z nami dogadywał...
- Przestań go bronić do cholery. - warknął Tae - Dobrze się stało, że stracił tą robotę. 
- Ja się nie zgodzę. - Jimin wstał z kanapy, uważnie mi się przyglądając - W zasadzie to nic się nie stało... nie powinien go pan zwalniać. 
- Rozumiem Jimin, że go lubisz, ale zrozum mnie. Jestem za was odpowiedzialny i nie pozwolę was krzywdzić. - mężczyzna wziął głęboki oddech, podchodząc bliżej mnie - Powiesz nam, co się właściwie stało?
- Ja... po tym jak Tae zasłabł i spadł ze schodów, poprosiłem menadżera o jeden dzień wolnego, bo... boję się, że niedługo nie damy sobie rady... Pracujemy od rana do nocy jak głupi i... fakt, może użyłem wtedy innych słów...
- Jungkook nadstawił za was kark panowie. 
- Nie... nie chcę żeby to było tak postrzegane...
- Nie bądź taki skromny i skryty w sobie Jungkook... cóż... postanowione. Jutro wieczorem przyślę do was psychologa. Kto zechce z nim pogadać, niech rozmawia... nie będę nikogo zmuszał.
- Świetnie... - burknął Jimin, siadając na fotelu.
- Widzę, że Sanghoon już się spakował także czas na nas. Jutro o szóstej przyjedzie do was nowy menadżer... dobranoc chłopcy.
- Dobranoc! - powiedzieliśmy chórem, zerkając niepewnie na menadżera. Ten jedynie uśmiechnął się lekko, po czym wyszedł z mieszkania wraz z CEO.
- Dobrze, że to wyszło na jaw. - zerknąłem na Hoseoka, który zajął miejsce obok Jimina.
- Przepraszam Jungkook, że to wygadałem, ale sam chyba rozumiesz, że tak będzie dla nas lepiej.
- Nie zgodzę się z wami. - burknął Jimin - Sanghoon był najlepszym menadżerem.
- Może i tak, ale jak widzisz, do czasu... przegiął i tyle. 
- Był dla nas jak przyjaciel...
- Przestań pieprzyć Jimin. - otworzyłem szerzej oczy, słysząc wściekły głos mojego chłopaka - Uderzył Jungkooka... nadal uważasz go za przyjaciela?
- Ale jak widzisz, nic mu nie jest! Przestańcie robić z niego taką kalekę, na którą trzeba non stop dmuchać, żeby mu się przypadkiem krzywda nie stała. 
- Jest najmłodszy... - dodał Yoongi, głęboko wzdychając - Poza tym nie możemy pozwolić żeby komukolwiek z nas coś się stało. 
- Dokładnie... trzymamy się razem i wspieramy się we wszystkim. I na drugi raz, jeśli cokolwiek złego wam się stanie, od razu o tym komuś powiedzcie. - podsumował Namjoon, głaszcząc mnie po plecach - Zapamiętacie?
- Tak.
- Zapamiętamy.
- Super... a teraz idźcie już spać. Jutro o szóstej mamy spotkanie z menadżerem.


~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nowy fp :) Zapraszam! ---> Kpop Yaoi

Z pamiętnika idola~cz.6 [V&Jungkook]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

03.01.2016

                Ostatnio źle się dzieje między mną a Tae. Chłopak ewidentnie mnie unika. Jak z kimś rozmawiam, wpatruje się we mnie z nienawiścią, a kiedy próbuję z nim porozmawiać, zbywa mnie.
- Jin. - zaczepiłem Hyunga, kiedy ten siadał na kanapie w garderobie.
- Co tam?
- Rozmawiałeś może ostatnio z Tae? - zająłem obok niego miejsce, upewniając się, że nikt nas nie słyszy.
- No tak.
- Ale o nas? Wiesz...
- Tak, zauważyłem... W ogóle ze sobą nie rozmawiacie.
- No właśnie... Jeśli coś wiesz...
- Wiem... wydaje mi się, że wiem wszystko w tym temacie. - otworzyłem szeroko oczy, wbijając je w Jina.
- Powiedz mi o co chodzi.
- O IU.
- Co? - zatkało mnie. Fakt, bardzo ją lubię i tego nie ukrywam, ale zupełnie nie rozumiem, dlaczego Taehyung jest o nią zazdrosny i na mnie wściekły.
- Na galach końcoworocznych nie odrywałeś od niej wzroku i jakoś nieszczególnie się z tym kryłeś, mimo że Tae siedział tuż obok ciebie.
- Lubię jej twórczość, to wszystko...
- Kookie... to nie mi powinieneś się tłumaczyć. Wiem tylko tyle, że Taehyunga potwornie to boli i jest strasznie zazdrosny. Zdążył się już wyżalić chyba wszystkim.
- Szkoda tylko, że ze mną nie porozmawiał... 
- Pewnie nie wie jak to ugryźć. Ale lepiej jak najszybciej to z nim załatw. Wasz kryzys odbija się źle na nas wszystkich. - westchnął wstając z kanapy. Ma rację... powinienem jak najszybciej pogadać z moim chłopakiem, póki nadal nim jest.
                   Dochodziła pierwsza w nocy. Chłopaki kręcili się po dormie, kąpali się po całym dniu występów i treningów, jedli... każdy nasz wieczór wyglądał tak samo. Taehyung siedział w kuchni... na szczęście sam. Stwierdziłem, że powinienem to wykorzystać i w końcu z nim porozmawiać. Gdy wszedłem do kuchni, chłopak stał przy blacie, przygotowując sobie coś do jedzenia. Zaszedłem go od tyłu, całując go niepewnie w kark.
- Jezu. - Tae podskoczył, odwracając się pospiesznie za siebie - Nie strasz mnie.
- Przepraszam. - westchnąłem, łapiąc go w talii - Pogadamy?
- O czym?
- O twoim zachowaniu... o tym, że w ogóle ze sobą nie rozmawiamy... o tym, że ciągle mnie unikasz... Mam już tego dość Tae.
- Mhm... a pomyślałeś, dlaczego tak się zachowuję?
- Ponoć jesteś zazdrosny o IU. - Tae odwrócił się do mnie tyłem, po czym zaczął kontynuować przygotowywanie kolacji - Powiesz mi o co chodzi?
- Nie wierzę, że jesteś takim idiotą i tego nie widzisz...
- Nie obrażaj mnie...
- Patrzysz na nią z tak obrzydliwym pożądaniem... - warknął, krojąc zawzięcie jakieś warzywa - A ja siedzę obok ciebie i na to wszystko patrzę. - zabrałem mu pospiesznie nóż, wrzucając go do zlewu.
- Co ty chrzanisz Tae? Lubię ballady, a IU jest moją ulubioną artystką, doskonale o tym wiesz. Kiedy mam okazję jej posłuchać, to chcę to w pełni wykorzystać... 
- Jungkook, nie rób ze mnie idioty! Widzę jak na nią patrzysz! - podbiegłem do drzwi, pospiesznie je zamykając. Wolałbym żeby nasze kłótnie zostały między nami, a nie zatruwały życie całemu zespołowi.
- Nie krzycz. - westchnąłem łapiąc go niepewnie za dłonie - Tae, to ciebie kocham, a nie IU... lubię ją... bardzo ją lubię, tak samo jak wielu innych wykonawców i co z tego? To z tobą jestem i poza tobą świata nie widzę i możesz być pewien, że nikt tego nie zmieni. 
- Nie wierzę ci.
- Taehyung.... nigdy cię do cholery nie zawiodłem i nie zdradziłem... Jak możesz posądzać mnie o takie rzeczy?
- Nie mogę cię stracić, rozumiesz?
- Nie stracisz... 
- Jungkook, ty ją pożerasz wzrokiem... Mam już tego dość, zrozum. 
- Tae, przepraszam... Będę się pilnował, przysięgam.
- Tu nawet nie chodzi o to... - objąłem go, niepewnie go w siebie wtulając - Co jeśli ja byłem tylko chwilową zachcianką, a z wiekiem dojdziesz do wniosku, że wolisz dziewczyny? - trochę mnie to zabolało, nie ukrywam. Mimo to nie chciałem wszczynać kłótni, tylko na spokojnie to z nim wyjaśnić.
- Jak możesz tak mówić? Jestem ciebie pewny w stu procentach... Ja... chcę z tobą być już na zawsze... - matko jedyna, jak to musiało zabrzmieć... - Kocham cię, zrozum to w końcu. - poczułem jak chłopak obejmuje mnie w pasie... zmiękł.
- Nie odchodź do niej.
- Już całkiem ci starość siadła na łeb... w życiu do nikogo innego nie odejdę. Nie chcę być z nikim innym. - wskoczyłem na blat, stawiając między nogami Taehyunga. Chwyciłem jego twarz w obie dłonie, lekko się uśmiechając - Kocham cię. - szepnąłem, ostrożnie go całując. Chłopak odwzajemniał moje pocałunki, pieszcząc przy tym moją talię.
- Gołąbeczki pogodzone? - oderwałem się od Tae, uderzając głową o znajdującą się za mną szafkę - O matko.
- Jungkook, w porządku? 
- Mhm. - jęknąłem, masując tył głowy - Jest okej. 
- Słyszeliśmy, że w końcu się pogodziliście.
- Jimin, nie jesteś zbyt ciekawski? - zapytał Taehyung, głaszcząc mnie po głowie.
- Sorki no... nie chcę po prostu żebyście mieli jakiś kryzys z tak błahego powodu. 
- Wszystko sobie wyjaśniliśmy. - podsumowałem, całując Tae w policzek - Pójdę się położyć. 
- Jungkook, na pewno wszystko okej?
- Tak, nie martw się. 
- Zjem i zaraz przyjdę. - skinąłem jedynie głową, po czym udałem się do pokoju, kładąc się pospiesznie do łóżka. Cholernie cieszyłem się z tego, że w końcu sobie wszystko wyjaśniliśmy i dzisiejszej nocy znowu będę mógł się do niego przytulać. Z drugiej strony tak mocno rąbnąłem głową o szafkę, że czuję się jakbym zgubił błędnik. Nieprzyjemne uczucie.

12.01.2016

                     Mój chłopak i Hoseok zostali zaproszeni do programu Star King, w którym to mieli pokazać między innymi swoje umiejętności związane z fitessem. Wszystko było oczywiście emitowane na żywo i jako że Tae był tam beze mnie, musiałem mieć na oku, co on tam wyprawia. Zapewne domyślacie się o czym mówię, ale mimo wszystko troszkę to rozbuduję i pokażę Wam, jak to wyglądało od kuchni.
- Wrócili! - gdy usłyszałem głos Namjoona, poderwałem się z łóżka, idąc pospiesznie do przedpokoju.
- Cześć.
- No witamy, witamy.
- Umieram. - Tae osunął się na podłogę, niezdarnie ściągając buty - Kookie, pomóż.
- Może pani, z którą ćwiczyłeś, powinna ci pomóc? - oczywiście się zgrywałem... nie byłem zły o tą sytuację, ale mimo wszystko chciałem wytłumaczyć to zdarzenie.
- Co? - w przedpokoju zapadła cisza. Menadżer wziął jedynie głęboki oddech, zerkając na Jimina.
- Mamy jakieś soju? Nie przeżyję ich kolejnej kłótni. 
- Coś powinno być. - zaśmiał się, prowadząc go do kuchni.
- Jungkook, co ty mówisz?
- Gapiłeś się jej na tyłek.
- Odruchowo.... chyba nie jesteś o to zły?
- Odruchowo? Ty... ty obrzydliwy samcu. 
- Przecież widzę, że nie jesteś zły. - Taehyung podszedł do mnie, obejmując mnie w talii - Nie kręcą mnie takie tyłki.
- Ma cię kręcić tylko jeden tyłek, zrozumiano? 
- Nie mogę z wami. - Yoongi westchnął, po czym ruszył w stronę kuchni - Mi też nalejcie soju! - zaśmiałem się, wieszając się na szyi chłopaka.
- Seksownie wyglądałeś w tym dresiku, wiesz?
- Lepiej wyglądam bez niego.
- Mhm... jak wypuścisz na wolność ten bojler...
- Ja ci dam. - zaśmialiśmy się, łącząc wargi pocałunkiem.
- Mmm poczekaj. - spojrzałem na chłopaka, głaszcząc go po twarzy - Nie patrz się dziewczynom na tyłki.
- Oj Kookie.
- Nie "oj Kookie", tylko tego nie rób... Poczułem się zazdrosny. 
- Męski instynkt.
- Przypominam ci skarbie, że żadni z nas mężczyźni. - zachichotałem, pieszcząc palcem jego ucho.
- Ja tam się czuję facetem... Silnym, niezwykle męskim, lubiącym dominować...
- Chłopcy, kolacja! - oblizałem wargi, całując pospiesznie Taehyunga.
- Zaprezentujesz mi później tą swoją męskość?
- Z przyjemnością. 
- Już chyba wolę, jak się kłócicie. - jęknął Hoseok, uważnie nam się przyglądając - Chodźcie, bo nic dla was nie zostanie. - wymieniliśmy się jedynie uśmiechami, po czym ruszyliśmy do salonu, siadając przy stole.
- Mogę was o coś zapytać? - Yoongi spojrzał na mnie, przeżuwając tteokbokki. Skinąłem jedynie głową, czekając jaką mądrością zaraz nam tu zabłyśnie - Robiliście to już? - zakrztusiłem się, wbijając wzrok w przyjaciela.
- Czyś ty zwariował? - warknął nasz lider - To tylko i wyłącznie ich sprawa.
- Chciałbym po prostu wiedzieć.
- Zazdrościsz? - zaśmiał się Jimin, rzucając w niego zwiniętą w kulkę chusteczką.
- Jestem ciekaw, jak taki seks wygląda.
- Ty najpierw sobie znajdź dziewczynę i zobacz jak wygląda normalny seks. - odłożyłem pałeczki, zerkając na Jimina.
- A to sugerujesz, że seks między dwoma chłopakami jest nienormalny? - w salonie zapadła cisza. Tae złapał mnie za rękę, chcąc mnie uciszyć, ale musiałem tutaj powiedzieć swoje.
- Nie... źle to ująłem. - westchnąłem jedynie, wstając od stołu. Co jak co, ale jestem potwornie wrażliwy na tym punkcie i nadal nie mogę oswoić się z myślą, że wolę chłopaków.
- Jungkook...
- Nie będę dzisiaj jeść. - poszedłem do swojego pokoju. Słyszałem, że ktoś za mną idzie, jednak jedyne czego teraz chciałem, to święty spokój.
- Jungkook, przepraszam. - nawet nie drgnąłem. Jimin usiadł na łóżku, głaszcząc mnie po ramieniu - Wiesz, że was uwielbiam i absolutnie nie mam do was żadnego "ale". 
- Spoko.
- Kookie, nie zamykaj się w sobie... Wiesz, że czasami coś palnę totalnie bez sensu, a dopiero potem pomyślę. 
- Wiem.
- No właśnie. - chłopak położył się za mną, mocno mnie przytulając - Wybacz staremu idiocie. 
- Hyung... ja po prostu mam wrażenie, że patrzycie na nas z obrzydzeniem i że uważacie nas za gorszych...
- Nie... absolutnie nie. To siedzi tylko i wyłącznie w twojej głowie Jungkook. 
- Widzę, jak na nas patrzycie... 
- Nie gadaj głupot. Sam wkręcasz sobie takie rzeczy, a my absolutnie nic do was nie mamy. Wspieramy was i chcemy, żeby było między wami jak najlepiej. A że dzisiaj z Yoongim palnęliśmy coś głupiego... wiesz, że jesteśmy głupi.
- Wiem. - spojrzałem na Jimina, lekko się uśmiechając - Kretyni.
- Nie pozwalaj sobie młody. - chłopak szczypnął mnie w klatkę piersiową, wywołując z mojej strony potworny pisk.
- Bolało.
- Miało boleć. - zaśmiał się, po czym wstał z łóżka - A teraz chodź na kolację.
- Y y... nie chce mi się jeść.
- Musisz coś zjeść.
- Naprawdę nie mam ochoty.
- Może w ciąży jesteś?
- Masz pięć sekund na opuszczenie tego pokoju.
- No ale...
- Cztery. 
- Dobra, dobra... już idę. Mam zawołać Tae?
- Nie, niech sobie zje. - sięgnąłem po telefon, widząc nieodebrane połączenia od brata.
- Coś się stało? 
- Nie... brat do mnie dzwonił kilka razy.
- Okej... oddzwoń. - uśmiechnął się, wychodząc z pokoju. Wziąłem głęboki oddech, wybierając numer brata. Siedem nieodebranych połączeń? Przyznam szczerze, że lekko się zestresowałem.
- Wreszcie braciszku oddzwaniasz! - uśmiechnąłem się szeroko, słysząc w słuchawce jego ciepły głos.
- Przepraszam, jadłem kolację.
- Nie przepraszaj. Mów jak tam żyjesz gwiazdo. 
- Dobrze... wszystko układa się naprawdę świetnie. - zacisnąłem dłoń w pięść, starając się grać szczęśliwego. Junghyun i moi rodzice nie wiedzą o tym, że jestem w związku z Taehyungiem. Nikt poza zespołem, menadżerem i CEO o tym nie wie.
- To super. A jak z chłopakami? Dogadujecie się?
- Tak... jest zupełnie inaczej jak na początku. 
- Zaprzyjaźniliście się?
- Tak.
- To dobrze, bo strasznie się o ciebie martwiłem. 
- Nie musisz się o mnie martwić. Naprawdę dobrze sobie radzę.
- Wiem, że świetnie sobie radzisz. Jestem z ciebie cholernie dumny, jak cię oglądam. 
- Naprawdę? - uśmiechnąłem się, czując jak do oczu napływają mi łzy.
- Naprawdę... wszystkim się chwalę, że jesteś moim bratem. - zagryzłem wargę, pociągając nosem. Takie słowa z jego ust są dla mnie ogromną motywacją - Płaczesz?
- Nie.
- Nie płacz, bo się odwodnisz. 
- Junghyun...
- No?
- Tęsknię za tobą. - usłyszałem jedynie westchnięcie. Zastygliśmy w takiej ciszy, wsłuchując się jedynie w nasze oddechy i szloch.
- Też za tobą cholernie tęsknię... mam nadzieję, że jak wpadnę do Seoulu, to znajdziesz dla mnie chociaż minutę, co?
- Wybierasz się do Seoulu?
- Tak, w przyszłym tygodniu. 
- Naprawdę? - aż podskoczyłem z radości. Dwa lata go nie widziałem... musiał się bardzo zmienić.
- Tak, cieszysz się?
- Nawet nie wiesz jak! Przyjdziesz do nas, do dormu. Zobaczysz jak mieszkam, pójdziemy coś dobrego zjeść, poznasz chłopaków. Jeju, jak się cieszę.
- Słyszę. - zaśmiał się - Trochę mi się przytyło więc możesz mnie nie poznać.
- Byłeś w wojsku, to jak przytyłeś? 
- Podjadałem. - zaśmiałem się, widząc jak do pokoju wchodzi Tae.
- Ja... przepraszam, ale muszę kończyć. 
- Rozumiem. Dzielny bądź i nie daj się, pamiętaj.
- Wiem Hyung. 
- Kocham cię młody.
- Ja ciebie też... narazie. - rozłączyłem się, uśmiechając się przez łzy.
- Brat? - spojrzałem na mojego chłopaka, przytakując. Taehyung usiadł za mną, mocno mnie przytulając - Coś się stało?
- Nie... strasznie się cieszę, że do mnie zadzwonił. 
- Powinniście się w końcu spotkać... potrzebujesz tego. 
- Ma przyjechać do Seoulu w przyszłym tygodniu, wiesz?
- Świetnie. - Tae uśmiechnął się, całując mnie w policzek - Uśmiechnij się. 
- Uśmiecham się wewnętrznie. - zaśmiałem się, wtulając się w chłopaka - Wiesz co? Junghyun nie wie, że jesteśmy razem. 
- Domyślam się... a zamierzasz mu powiedzieć?
- Nie wiem czy mogę... miało to zostać tylko między nami.
- Teoretycznie tak, ale to przecież twoja rodzina. - westchnąłem, bawiąc się sznurkami od bluzy Taehyunga - A gdybyś dostał zgodę od menadżera, powiedziałbyś o nas Junghyunowi?
- Nie wiem... boję się, że by się ode mnie odwrócił.
- Nie gadaj głupot... Z tego, co mi o nim opowiadałeś, wygląda na mega porządnego faceta, który stoi za tobą murem i który dałby się za ciebie pokroić... na pewno by cię wspierał. 
- Pewnie masz rację... zawsze mnie bronił. - westchnąłem, po czym pocałowałem go w szyję - Strasznie chcę żebyś go poznał. Na pewno byście się dogadali.
- Też tak myślę. - Taehyung wtulił mnie w siebie, po czym pocałował mnie w głowę - Obaj kochamy najbardziej na świecie tą samą osobę. 
- Wariat jesteś. - zachichotałem - Ale tak cholernie cię kocham. - spojrzałem na niego, pieszcząc palcem jego pełne wargi - Kąpałeś się już?
- Y y.
- To leć... i wróć tu szybko.
- A co chcesz dzisiaj porobić?
- Poprzytulać się i pogadać. 
- Okej. - szepnął, całując mnie w czoło - Zaraz wrócę.

20.01.2016

- Ale się stresuję. - uśmiechnąłem się, skacząc z nogi na nogę w przedpokoju - Jak wyglądam?
- Świetnie. - zaśmiał się Jimin - Będzie dobrze, nie przeżywaj tak.
- Dokładnie Kookie, wszystko będzie okej. - dodał Jin, klepiąc mnie po plecach.
- Tylko błagam was... pamiętajcie o tym, że mój brat nic nie wie o mnie i Tae. 
- Wiemy, spokojnie. 
- Ten ,który się wygada, będzie miał co noc tak intensywne treningi, że odpadniecie po nich bardzo szybko. - podsumował menadżer, poprawiając się przy lusterku. Zaraz po jego słowach rozległo się pukanie do drzwi.
- To on! - krzyknąłem, klaszcząc jak dziecko.
- Otworzę. - Hoseok wyrwał w stronę drzwi, otwierając je przed moim bratem - Cześć.
- Hej, jestem Junghyun. 
- Hoseok... wejdź. - zamurowało mnie. Jaki on przystojny. Jak on się zmienił.
- Kookie... - rzuciłem się na chłopaka, płacząc przy tym jak głupi - Boże, jak ty wyrosłeś. 
- Oooo popłakał się biedny. 
- Rób ktoś zdjęcia. 
- Tęskniłem. - wydusiłem, zaciskając dłonie na jego płaszczu.
- Nie płacz głupku. 
- Panowie rozejść się. - w całym tym amoku, usłyszałem jedynie głos menadżera - Dajcie im chwilę. - uniosłem głowę, wpatrując się w moją nieco starszą kopię.
- Ale jesteś przystojny. - uśmiechnąłem się czując, jak ten wyciera moje mokre policzki - Cieszę się, że tu jesteś.
- Przestań płakać Kookie. 
- Przepraszam... po prostu jestem cholernie szczęśliwy. - nasze powitanie trwało dobre kilkanaście minut. Po tym czasie zostaliśmy zaproszeni do salonu na kolację. Dużo rozmawialiśmy, żartowaliśmy... Do tego mój brat złapał wspólny język z Taehyungiem. Na tym właśnie najbardziej mi zależało. Po kolacji zacząłem znosić z Tae naczynia do kuchni. Chcieliśmy troszkę ogarnąć bałagan, żeby móc w spokoju przejść do tej przyjemniejszej części wieczoru - picia soju.
- Junghyun poszedł do łazienki? - skinąłem jedynie głową - Fajny z niego chłopak.
- Mówiłem ci. - uśmiechnąłem się, wkładając naczynia do zmywarki.
- Ty może dzisiaj nie pij, co?
- Dlaczego? - Tae podszedł do mnie, po czym złapał mnie w talii, całując mnie przy tym w czoło.
- Za dużo paplasz jak się napijesz.
- Ale jestem też przy tym ponoć niesamowicie uroczy.
- Bez picia też jesteś cholernie uroczy. - mruknął całując mnie. Z początku odwzajemniałem jego pocałunki, jednak po jakimś czasie oprzytomniałem, że przecież w naszym dormie jest Junghyun.
- Przestań. 
- Dlaczego?
- Dlatego, że pewnie mój młodszy braciszek boi się, że was przyłapię. - Taehyung odskoczył ode mnie, zalewając się rumieńcem.
- Junghyun, ja to wytłumaczę... - serce biło mi tak mocno, że bałem się, że za moment coś mi się stanie.
- Co ty chcesz młody tłumaczyć? 
- Tak mi głupio...
- Dlaczego? - uniosłem wzrok, wbijając go w brata - Jesteście razem? - skinąłem jedynie głową, spoglądając niepewnie na mojego chłopaka. Junghyun westchnął, siadając przy niewielkim stole - Dlaczego nic mi nie powiedziałeś?
- Bałem się...
- Ale czego? Tego, że ci na to nie pozwolę? Że tego nie zaakceptuję? Kookie, czego się bałeś?
- Jungkook nie potrafi o tym mówić. - zerknąłem na Tae, który zajął dość niepewnie miejsce obok mojego brata.
- Nie rozumiem... Jungkook, powiedz coś.
- Ja... 
- Jungkook nie akceptuje tego kim jest i boi się, że każdy z tego powodu go odrzuci. 
- Jungkook... - wziąłem głęboki oddech, idąc w kierunku drzwi, jednak zostałem złapany za nadgarstek przez Junghyuna - Stój... zawsze uciekasz, jak chcę z tobą pogadać na niewygodny temat. 
- Ja... może was zostawię. - Taehyung wstał od stołu, po czym wyszedł z kuchni, zamykając za sobą drzwi. Junghyun posadził mnie przy stole, głęboko wzdychając.
- Boisz się mnie?
- Nie.
- Kookie... zawsze cię przecież wspieram... staram się pomagać ci jak mogę...
- Hyung, ja to wszystko wiem.
- No to o co chodzi? - spuściłem głowę, wbijając wzrok w podłogę - Ty nawet nie potrafisz o tym mówić.
- Bo to chore... chore i nienaturalne i ja doskonale o tym wiem... Wiem to Hyung, ale nie potrafię nic z tym zrobić. Długo walczyłem z tym, kim jestem... bardzo długo, ale przegrałem... Kocham Tae... i tyle... 
- Posłuchaj mnie. - chłopak westchnął, łapiąc mnie za ręce - Jesteś gejem... okej. Nie jest to absolutnie chore. Moim zdaniem jest to całkowicie normalna rzecz, tylko ty tak bardzo boisz się opinii innych, że wmawiasz sobie, że ludzie będą cię postrzegać jako kogoś gorszego, a tak nie jest... Nie jesteście w niczym gorsi od innych ludzi i nie pozwalam ci tak myśleć, rozumiesz? - skinąłem jedynie głową - Kookie... uśmiechnij się. - wymusiłem uśmiech, jednak nie na długo - Długo jesteście razem?
- Od 19 stycznia...
- Od wczoraj?
- Od 19 stycznia tamtego roku. - Junghyun otworzył szeroko oczy, ściskając mnie mocniej za dłonie.
- I dopiero teraz mi o tym mówisz? Jak możesz?
- Przepraszam.
- Kookie... żebyśmy się dobrze zrozumieli... jesteś z nim szczęśliwy?
- Bardzo. - uśmiechnąłem się, lekko się rumieniąc.
- I to mnie cholernie cieszy, naprawdę. Wreszcie widzę cię szczęśliwego... powiedz mi, czego ja mogę więcej chcieć, hm?... Powiedz coś.
- Dziękuję. - wskoczyłem bratu na kolana, mocno się w niego wtulając.
- Nic się nie zmieniłeś dzieciaku.... Taehyung! 
- Nie krzycz tak, bo zawału dostanie.
- No i dobrze... niech czuje przede mną respekt.
- Tak? - Tae wszedł do kuchni, wpatrując się wielkimi oczami w mojego brata.
- Masz o niego dbać, zrozumiano? 
- To jest oczywiste.
- Jeśli go skrzywdzisz, będziesz miał ze mną do czynienia. 
- Hyung... - zaśmiałem się, uderzając brata w klatkę piersiową.
- Dobrze, że z nim pogadałeś. - Taehyung usiadł obok nas, głaszcząc mnie po plecach.
- Mm... mała, zakompleksiona cholera... Zawsze jak poruszasz z nim niewygodny dla niego temat, to się w sobie zamyka.
- Junghyun, daj spokój... 
- No... twój chłopak chyba powinien wiedzieć takie rzeczy. A właśnie... wczoraj mieliście rocznicę. - Taehyung otworzył szeroko usta, uważnie mi się przyglądając.
- Kookie, ja przepraszam...
- Nie przejmuj się, też zapomniałem. - uśmiechnąłem się, łapiąc go za rękę.
- Oj dzieciaki, dzieciaki... co z wami? Jak można zapomnieć o czymś takim?
- Nie mamy czasu na takie rzeczy... niestety. 


~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------