Z pamiętnika idola~cz.5 [V&Jungkook]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

11.04.2015

                  Byliśmy w trakcie nagrywania MV do "I need you". Pogoda była paskudna... lało, wiało, a my jak ci idioci biegaliśmy po dworze, czekając na zapalenie płuc. Jedyne co mnie rozgrzewało to Taehyung. Wyglądał tak niesamowicie, że nie byłem w stanie oderwać od niego wzroku.
- Tae?
- Hm? - nachyliłem się do chłopaka, lekko się uśmiechając.
- Świetnie wyglądasz. - chłopak zmierzył mnie wzrokiem, szeroko się uśmiechając.
- Wiesz, że mamy teraz przerwę?
- Mhm.
- To chodź. - nie patrząc na to, co dzieje się wokół mnie, ruszyłem za Taehyungiem. Chłopak szedł w kierunku pustych wagonów, wśród których nagrywaliśmy MV.
- Co ty wyprawiasz?
- Zobaczysz... chodź szybko. 
- Będą nas szukać.
- Trudno. - chłopak wskoczył do jednego z wagonów, po czym podał mi rękę, sprawnie mnie do niego wciągając.
- Co ty... - Tae chwycił mnie gwałtownie w talii, namiętnie mnie przy tym całując. Zaśmiałem się jedynie, oddając jego pocałunki. Od zawsze wiedziałem, że Taehyung to szaleniec, ale dzisiaj wyjątkowo mnie zaskoczył. Owinąłem ręce wokół jego szyi, czując jak ten przyciska mnie do zimnej ściany wagonu - Będą... będą nas szukać. - wysapałem między pocałunkami, czując zimne dłonie chłopaka na swoich nagich plecach - Aishh...
- Zimno?
- Jak cholera. - zaśmiałem się, czując wargi Taehyunga na swojej szyi - A... ah... uważaj. 
- Nic po sobie nie zostawię, spokojnie. 
- Tae. - zamknąłem oczy, jęcząc przy tym jak szalony.
- Ciii. - chłopak przejechał językiem po mojej szyi - Mam pomysł.
- Jaki? 
- Zróbmy dzisiaj to, do czego namawiał nas menadżer.
- A... co masz na myśli?
- Pójdźmy do hotelu. - zamarłem. Spojrzałem na chłopaka wielkimi oczami, czując jak robi mi się gorąco.
- A... to wiesz... możemy się poprzytulać w dormie. 
- Kookie, wiesz, że nie o tym mówię. 
- Ja... jeju... zaskoczyłeś mnie. - Tae objął mnie, całując mnie po głowie.
- Jeśli nie chcesz...
- Nie... nie, ja chcę. Chcę Hyung. - uśmiechnąłem się, całując go w policzek - Po prostu wcześniej o tym nie rozmawialiśmy i wiesz... zaskoczyłeś mnie. 
- Gołąbki... szukamy was. - krzyknąłem, łapiąc się za klatkę piersiową. Obok wagonu stał zadowolony Jimin w towarzystwie Hoseoka.
- Chciałeś mnie zabić?! 
- Przepraszam. - zaśmiał się - Chodźcie, bo wszyscy was szukają. 
- Znaleźliśmy ich! - wrzasnął Hoseok, tradycyjnie się przy tym szczerząc - To co? Znikacie dzisiaj z dormu?
- Podsłuchiwaliście? 
- Może troszkę. 
- Aish... gdybym tylko był starszy. - zacisnąłem dłonie w pięści, chcąc wyskoczyć z wagonu, jednak wtedy Tae złapał mnie za nadgarstek, całując mnie - Przestań no. 
- Wstydzisz się?
- Nie.
- To dawaj buzi.
- Hyung... - spojrzałem na Hoseoka i Jimina, którzy chichotali, przepychając się.
- Liczę do trzech. - chwyciłem twarz Taehyunga w obie dłonie, po czym złożyłem na jego wargach pocałunek.
- Głupi jesteś. - burknąłem, wyskakując w końcu z wagonu.

*

                 Jeszcze tego samego dnia, menadżer odwiózł mnie i Taehyunga do hotelu. Musieliśmy być bardzo ostrożni, by nie wzbudzać podejrzeń. Na szczęście po wwiezieniu nas na podziemny parking, tłum fanów został od nas odizolowany i mogliśmy bezpiecznie przejść do recepcji i pokoju. 

- Ale się cieszę, wiesz? - Tae objął mnie, całując po mnie karku. 

- Ja też. 

- Czuję... jesteś strasznie spięty. 

- Bo... to wszystko jest bardziej skomplikowane, niż mi się wydawało. - chłopak zaciągnął mnie na łóżko, na które opadliśmy z hukiem. Gdy wylądowałem w jego ramionach, odetchnąłem, zamykając przy tym oczy.

- No to słucham.

- Musimy uważać.... na wszystko. Czasami mam tak, że nie mogę się już powstrzymać. Boję się nawet na ciebie spojrzeć, bo mam wrażenie, że ktoś to wychwyci i zaczną się plotki. Ja... nie wiedziałem po prostu, że to będzie takie trudne. - chłopak jedynie westchnął, całując mnie w czoło - Ale bardzo się cieszę, że spędzę dzisiaj z tobą wieczór... tylko z tobą. 

- Wiesz... obserwuję cię cały czas i widzę, że potwornie cię to męczy. Jungkook, ja... nie chcę cię unieszczęśliwiać... jeśli to dla ciebie za duży ciężar, to może powinniśmy... wiesz...

- Co powinniśmy? - uniosłem głowę, przyglądając się uważnie chłopakowi - A... chcesz ze mną zerwać...

- Nie chcę, ale...

- Jak mogłeś w ogóle o tym pomyśleć? 

- Posłuchaj mnie...

- Skoro nie chcesz ze mną być, to mi to powiedz. - Tae przycisnął mnie do łóżka, przytrzymując mnie za nadgarstki.

- Chcę z tobą być... daj mi w końcu dojść do słowa. - zagryzłem wargę, czując jak po moich policzkach spływają łzy - Nie płacz. 

- To nie mów mi takich rzeczy. 

- Posłuchaj. - Taehyung wytarł mi łzy, po czym zaczął mnie głaskać po twarzy, by mnie uspokoić - Odkąd cię lepiej poznałem i się do siebie zbliżyliśmy, jestem cholernie szczęśliwy... naprawdę. I absolutnie nie chcę tego kończyć, tylko... widzę, że w tej relacji tylko ja jestem szczęśliwy, a chyba nie o to chodzi, prawda?

- Jestem szczęśliwy... tylko się boję. Boję się, że zrobię coś nie tak i ktoś nas nakryje. 

- A możesz chociaż dzisiaj o tym nie myśleć? Skup się tylko i wyłącznie na mnie, a nie na całym świecie... Kookie, ty nigdy nie będziesz szczęśliwy, jeśli cały czas będziesz przejmował się opinią innych. 

- Wiem, masz rację. 
- Tylko tak mówisz... wprowadź to w życie. Najwyższa pora. - chłopak nachylił się do mnie, po czym złożył pocałunek na moim czole - Nie smuć się. 
- Ale nie rozstaniemy się...
- Nigdy. 
                 Kelner przyniósł nam do pokoju kolację. Mało romantycznie, ale wiecie jak jest. Nie mogliśmy pokazać się jak na razie w restauracji. Nie było z nami menadżera.. w pełni nam zaufał i zostawił nas samych. Nie mogliśmy go zawieść i wpaść, jedząc kolację w hotelowej restauracji. Gdy zjedliśmy te wszystkie pyszności i wzięliśmy kąpiel, zadzwonił do nas menadżer, by skontrolować, czy aby na pewno wszystko jest okej.
- Tylko uważajcie, błagam was.
- Hyung, zaufaj nam... naprawdę uważamy. - wtuliłem się w chłopaka, przysłuchując się jego rozmowie z mężczyzną.
- Ufam wam no... a powiedz mi, co dobrego jedliście. 
- Hyung...
- Dobra, przepraszam... po prostu się o was boję. 
- Po prostu wyluzuj i nam zaufaj.
- Dobrze, dobrze. Przyjedziemy po was o 8 rano, okej?
- Dobrze. 
- No... to bawcie się dobrze i...
- Nie wpadniemy, o to nie musisz się martwić.
- Tae. - prychnąłem, uderzając go w klatkę piersiową.
- Hyung, muszę kończyć, bo dziecko mi się tutaj burzy. 
- Dobrze... to dobranoc... do jutra. 
- Dobranoc, pozdrów chłopaków. - Taehyung rozłączył się, odkładając telefon na szafkę nocną.
- Jaki ty jesteś nieokrzesany.
- No a źle powiedziałem? Raczej nie skończysz z brzuszkiem. 
- A kto powiedział, że w ogóle będę się dzisiaj z tobą kochać? 
- A nie? - chłopak nachylił się do mnie, całując mnie po szyi.
- Tae, mówię poważnie. - zachichotałem, obejmując go.
- Bije wręcz od ciebie powagą. 
- Powiedz lepiej, co powiedział menadżer.
- A tam, menadżer... zapomnij teraz o nim. - Taehyung przygryzł moją szyję, uśmiechając się.
- Uważaj. 
- Uważam, nic nie widać. - spojrzałem na mojego chłopaka, głaszcząc go po idealnej twarzy. Ten jedynie uśmiechnął się, całując mnie w nos.
- Buzi. - chłopak nachylił się mnie, całując mnie. Objąłem go dość mocno, po czym nie chcąc wypuścić go z objęć, oddawałem jego pieszczoty. Dłonie Tae wsunęły się pod moją koszulkę, pieszcząc opuszkami palców moją klatkę piersiową oraz brzuch. Mimo iż za moment miałem kochać się pierwszy raz w życiu, czułem się wyjątkowo spokojny. Wiadomo, że z tyłu głowy miałem jakieś obawy, ale byłem też tym wszystkim niesamowicie podekscytowany - Masz zimne łapki. 
- Zaraz się rozgrzeją. - Taehyung zdjął ze mnie koszulkę, po czym wbił wzrok w moje ciało.
- Fajne mam ciałko, co? - zachichotałem, głaszcząc go po biodrze.
- Bardzo fajne. - mruknął, po czym przywarł wargami do mojego brzucha. Zagryzłem wargi, łapiąc go odruchowo za włosy. Moje powieki zamknęły się, a głowa lekko odchyliła się do tyłu. Było mi tak cholernie dobrze. Jego wargi pieściły każdy milimetr mojej skóry, doprowadzając mnie do obłędu. Gdy dłonie Hyunga dotarły do moich bokserek, zdejmując je ze mnie, dopiero wtedy lekko się spiąłem, odczuwając stres.
- To takie krępujące. - jęknąłem, czując na nagich udach jego dłonie.
- Oj no nie przesadzaj. - Taehyung zrzucił z siebie koszulkę, ponownie się do mnie nachylając.
- A bokserki?
- Może ty je zdejmiesz? - usiadłem, składając pocałunek na jego klatce piersiowej.
- Zaczynasz mnie stresować.
- Czym Kookie?
- Wiesz... nigdy nikogo nie rozbierałem. 
- Kiedyś musi być ten pierwszy raz. - zaśmiał się, całując mnie po twarzy. Zamknąłem jedynie oczy, zsuwając nieśmiało z jego bioder materiał bokserek. Gdy poczułem pod dłońmi jego nagie pośladki, zadrżałem, czując jak się czerwienię - Jesteś przesłodki. - spojrzałem na Hyunga, szeroko się uśmiechając.
- Onieśmielasz mnie.
- Wyluzuj się troszkę. - Taehyung położył mnie ponownie na łóżku, przywierając do mnie swoim nagim ciałem.
- Hyung. - zrobiło mi się potwornie gorąco. Wtuliłem się w niego, chcąc za wszelką cenę uniknąć jego spojrzenia. Jego członek ocierał się o mój, przyprawiając mnie o przedwczesny zawał serca.
- Kookie... popatrz na mnie. 
- Wstydzę się. - zaśmiałem się, unosząc nieśmiało wzrok.
- Ale kokietujesz. - zarzuciłem rękę na jego szyję, przywierając do jego warg. Taehyung poruszał delikatnie biodrami, oddając przy tym moje pocałunki.
- Nie dam rady. - jęknąłem, wyginając się. To, co wyprawiał Tae, było tak potwornie podniecające, że dla mnie jako prawiczka, było ponad moje siły.
- Co ty mówisz?
- Przepraszam.
- Jungkook, co jest?
- Nie możemy od razu przejść do rzeczy?
- Chyba nie rozumiem... jesteśmy parą, a nie dziwką i klientem, że mamy od razu przechodzić do rzeczy... - westchnąłem, odwracając wzrok - Zrobiłem coś nie tak?
- Nie... to wszystko mnie po prostu krępuje. 
- Czemu nie powiedziałeś, że nie jesteś gotowy?
- Jestem... to nie o to chodzi Tae.
- Jungkook, rozmawiaj ze mną jak człowiek. - Hyung usiadł, uważnie mi się przyglądając - Powiedz mi wprost o co chodzi.
- Ja... jak nasze ciała... wiesz... wstydzę się. To... - wziąłem głęboki oddech, czując jak chłopak łapie mnie za rękę - Nie wiem czy dojrzałem do tego psychicznie... Fizycznie cholernie tego chcę, ale coś w głowie mnie blokuje... Nie chciałem cię zawieść Hyung...
- Jesteś głupi Jungkook, że od razu mi tego nie powiedziałeś. Dlaczego?
- Byłem pewien, że dam radę. Znaczy... ja dam radę... tylko bez tych wszystkich ... no... gier wstępnych. - możecie sobie wyobrazić, jak mocno płonęła moja twarz.
- Kookie... to jest nieodłączny element tego...
- Nie, niekoniecznie. Spróbujmy chociaż.
- Ale...
- Najwyżej przerwiemy. - przekręciłem się na brzuch, sięgając po długo chowany przed menadżerem i chłopakami lubrykant. Z trudem udało nam się go tutaj przywieźć.
- Nie chcę cię zranić. - Taehyung przywarł ponownie do moich pleców, po czym pocałował mnie w ucho. Muszę przyznać, że gdy poczułem na pośladkach jego członka, poczułem przyjemne mrowienie w brzuchu.
- Na pewno tego nie zrobisz. - wręczyłem mu żel, uśmiechając się - Spróbujmy. - nie będę wam opisywał całego procesu przygotowawczego Tae, gdyż jest to dla mnie potwornie niekomfortowe i krępujące. Generalnie rzecz biorąc, pierwszy raz jest okropny. Nie chodzi o ból i tego typu rzeczy, bo wiadomo, że każdy odczuwa to inaczej, ale rozebranie się przed osobą, na której ci zależy, poczucie nagiego ciała drugiej osoby, sam moment zbliżenia.... Jeden wielki stres. Nasz stosunek trwał zaledwie kilka minut. Wiecie... bez fajerwerków. Ja byłem trochę obolały i za bardzo spięty. Taehyung po kilku pchnięciach zestresował się do tego stopnia, że nie był w stanie dalej tego kontynuować. No cóż... wiemy przynajmniej jak to wygląda i na co zwrócić uwagę przy następnym razie.

20.07.2015

                    Jęknąłem, czując jak paskudzę swój brzuch. Taehyung nachylił się do mnie, dysząc przy tym, jak po najcięższym treningu.
- Ciszej. - szepnął chichocząc.
- Nikt tu nie przyjdzie. - uśmiechnąłem się, po czym zatopiłem się w jego gorących wargach. Odkąd ja i Tae jesteśmy razem, menadżer zarządził inny układ pokoi w naszym dormie. Mimo że jesteśmy w pokoju sami, musimy mieć się na baczności, gdyż menadżer zabrania nam zamykania się na klucz... no cóż.
- A co jeśli ktoś by nas nakrył?
- Miałby uraz do końca życia. - zaśmiałem się, uważnie mu się przyglądając. Jego idealna twarz, skąpana lekkim rumieńcem, biła tak przyjemnym ciepłem, że nie byłem w stanie oderwać od niej dłoni - Tae?
- Hm?
- Wiesz, że odkąd jesteśmy razem, żaden z nas nie powiedział "kocham cię"?
- Naprawdę?
- Mhm.
- Mówię to sobie w myślach za każdym razem, jak cię widzę. - uśmiechnąłem się, czule go całując - Kocham cię. Najbardziej na świecie.... znowu płaczesz.
- Przepraszam. - objąłem go, nie mogąc oderwać się od jego warg - Też cię kocham... i strasznie się cieszę, że dałeś mi szansę. 
- Byłbym skończonym idiotą, jakbym tego nie zrobił. 
- Chłopcy... ciszej. - usłyszeliśmy pukanie do drzwi i towarzyszący temu, zaspany głos menadżera.
- Już skończyliśmy.... rozmawiamy. - odpowiedział Tae, chichocząc.
- Idźcie spać... niedługo pobudka. 
- Dobrze, dobranoc. - sięgnąłem po telefon, otwierając szerzej oczy.
- Jest po czwartej...
- A o szóstej pobudka.... Dzisiaj sobie nie pośpimy. 
- Żałujesz?
- Absolutnie nie. - mruknął, ponownie mnie całując.


~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Z pamiętnika idola~cz.4 [V&Jungkook]

cz.1 cz.2 cz.3

19.01.2015

- I jak tam? Zmęczony? - uniosłem głowę, widząc stojącego nade mną Taehyunga. Chłopak wręczył mi butelkę wody, kucając przede mną.
- Strasznie. - wydyszałem, upijając kilka łyków. Tae ułożył dłonie na moich kolanach, lekko się uśmiechając. Odkąd wróciłem z Busan jest dla mnie niezwykle miły i coraz lepiej się ze sobą dogadujemy. Jin twierdzi, że widać bijącą od nas chemię, ale gdy widzi, jak zalewam się przy tym rumieńcem, od razu się zamyka. Generalnie rzecz biorąc, nikt nie porusza tematu mojej orientacji, co bardzo mi się podoba. Wiem, że pewnie o tym myślą, ale nie komentują tego, nie są złośliwi, nie dokuczają mi... i to jest super.
- Na szczęście już wracamy do dormu, to odetchniesz. - skinąłem głową, oddając mu wodę - Pij... ledwo żyjesz. 
- Już nie mogę.
- Jak tam panowie? - nasz lider usiadł obok mnie, wycierając ręcznikiem twarz oraz kark.
- W porządku... tylko zmęczenie daje już o sobie znać.
- No tak... ale wracamy do dormu, coś zjemy i będziecie mogli odpocząć. 
- Van jest już podstawiony! - do garderoby wszedł menadżer - Zbierajcie się! - uniosłem się dość gwałtownie, czując jak kręci mi się w głowie. Jedyne co zdążyłem zrobić, to chwycić się stojącego obok kanapy Hoseoka... totalnie mnie zamroczyło.
- Jungkook, co jest? - chłopak przytrzymał mnie, uważnie mi się przyglądając.
- Połóż go. 
- Nie... jest okej. - wziąłem kilka głębszych wdechów, czując jak dochodzę do siebie.
- Trzeba powiedzieć menadżerowi.
- Nie... za szybko wstałem, to wszystko.
- Nigdy wcześniej nie miałeś podobnych problemów.
- Taehyung... już jest dobrze, daj spokój. - napiłem się wody, po czym pospiesznie się wyprostowałem, widząc nadchodzącego w naszym kierunku menadżera.
- Jak tam? Gotowi?
- Tak. - wypaliłem pospiesznie, jednak zaraz po mnie głos zabrał Namjoon.
- Jungkooka musi ktoś zobaczyć... zakręciło mu się w głowie jak wstał. - westchnąłem, zapinając bluzę, którą chwilę wcześniej Tae narzucił na moje ramiona.
- Jak to? Ale już jest w porządku?  
- Tak, wszystko dobrze. Chłopaki niepotrzebnie panikują. - wymusiłem uśmiech, idąc w kierunku drzwi. Nie lubię jak dużo się wokół mnie dzieje i jak wszyscy koło mnie skaczą.

*

- Wszystko jest okej. Jest tylko przemęczony.

- I co teraz?

- Niech dużo odpoczywa. Z resztą... jestem pewien, że tyczy się to wszystkich pana podopiecznych. - wstałem z łóżka, chcąc iść do kuchni, jednak wtedy do pokoju wparował Taehyung, zamykając za sobą drzwi.

- Hyung...

- Jak się czujesz?

- Dobrze. - uśmiechnąłem się, narzucając na siebie bluzę - Zjadłeś już kolację?

- Nie mogłem nic przełknąć.

- Dlaczego?

- Bo za dużo o tobie myślał i się martwił. - Tae podskoczył, łapiąc się za klatkę piersiową. Z góry piętrowego łóżka wyłonił się Yoongi, chichocząc. 

- Co... co ty tu robisz do cholery?

- Mieszkam w tym pokoju. - chłopak zeskoczył z łóżka, po czym podszedł do Taehyunga - Zapomniałeś?

- Nie, ale...

- Dobra, już was zostawiam. - Yoongi opuścił sypialnię, zamykając za sobą drzwi. Usiadłem ponownie na łóżku, lekko się uśmiechając.
- To... dlaczego nic nie zjadłeś?
- A... denerwowałem się i wiesz... - Hyung położył się na łóżku, biorąc głęboki oddech - Także mówisz, że wszystko w porządku. 
- Mhm. - położyłem się na boku, wpatrując się w kolegę - Was też powinien ktoś zobaczyć... wszyscy harujemy jak te woły. 
- E tam... nic nam nie będzie.
- Też tak myślałem. - spojrzeliśmy na siebie, wsłuchując się jedynie w swoje oddechy i tykanie wiszącego na ścianie zegara.
- Nie ruszaj się. - Taehyung przyłożył dłoń do mojego policzka, delikatnie coś z niego ściągając - Jakieś cholerstwo ci się przyczepiło. - zastygliśmy. Ten moment wspominam jeszcze lepiej niż dzień debiutu. Postanowiłem działać pod wpływem chwili i spróbować jeszcze raz. W głowie miałem tylko jedno.... albo mnie odrzuci i skreśli raz na zawsze.... albo w końcu dopnę swego i będę najszczęśliwszą osobą na świecie. Zbliżyłem się do chłopaka, całując go nieśmiało w kącik ust. Pamiętam, że moje serce biło tak mocno, jak nigdy dotąd. Idąc do wytwórni na przesłuchanie, nie czułem tak ogromnego stresu, jak w tym momencie.
- Przepraszam. - szepnąłem, oblizując wargi.
- Nie odpuścisz mi... prawda? - spojrzałem mu w oczy, czując, jak robi mi się niedobrze z nerwów. Tae jednak ułożył dłoń na moim karku, po czym przyciągnął mnie do siebie, zatapiając się w moich wargach. Zamarłem... Mimo ogromnych nerwów, oddałem się jego pieszczotom, totalnie mu ulegając. Wspominam ten pocałunek jako jedno z większych upokorzeń swojego życia. Zupełnie nie miałem pojęcia jak to się robi, ale z tego co czułem... Tae chyba też.
- Tae... - chłopak jedynie pocałował mnie w czoło, po czym wstał z łóżka i wyszedł z mojego pokoju. Ten dzień był początkiem tego, co ciągnie się do tej pory i mam nadzieje, że będzie trwać do końca mojego życia...

04.02.2015

- Jungkook? - odwróciłem się do tyłu, widząc stojącego za mną Jina.
- Tak?
- Może ci pomogę, co? - byłem w trakcie przygotowywania kolacji. W sumie pomoc Hyunga była w tym momencie jak najbardziej trafiona - Pogadamy? - zapytał wyjmując deskę do krojenia.
- Pewnie... a co się dzieje?
- Chyba ja powinienem o to zapytać. - zmarszczyłem brwi, uważnie mu się przyglądając.
- Co ty mówisz Hyung?
- No... widzimy z chłopakami, że między tobą a Tae znowu coś się stało. Znowu się pożarliście?
- Co? Dlaczego tak myślisz?
- Unikacie się. 
- Nie no... między nami jest wszystko okej.
- Na pewno?
- Tak.
- Hej. - do kuchni wszedł Hoseok w towarzystwie Namjoona - Co robicie?
- Kolacje. Możecie nam pomóc. - odpowiedział Jin, rzucając mi podejrzliwe spojrzenie.
- Hyung...
- Kookie, nie rozumiem cię. Mówiłeś mi o wszystkim... 
- Ale powiedziałem ci prawdę. Wszystko między nami okej.
- Panowie, spokój.... o czym wy mówicie? - lider wszedł w między nas, uważnie nam się przyglądając.
- Jungkook znowu coś kombinuje z Taehyungiem i oczywiście nie chce mi o niczym powiedzieć.
- Poczekaj... nie widzę żeby się kłócili więc o co chodzi?
- Unikają się. 
- Nic nie kombinujemy. - do kuchni wszedł wspomniany Tae, przyprawiając mnie o zawał serca - Jungkook... pogadajmy. - skinąłem jedynie głową, po czym pospiesznie ruszyłem za chłopakiem. Hyung wciągnął mnie do swojego pokoju, lekko się uśmiechając - Robili ci przesłuchanie?
- Nie stawiaj mnie nigdy więcej w takiej sytuacji.... zestresowałem się.
- Czym? Mnie też wypytywali, dlaczego się unikamy.
- I co im powiedziałeś?
- Nic... powiedziałem, że wszystko między nami okej i tyle. 
- To dobrze. - chłopak podszedł do mnie, po czym objął mnie, składając pocałunek na moich wargach.
- Nie denerwuj się. 
- Co będzie, jak nas przyłapią?
- Nawet jeśli, to co? Wiesz, że i tak wszystko zostanie między nami.
- Niby tak. Ale wiesz Hyung... przyznaj, że jest to trochę nietypowe... 
- Czy ja wiem. Musimy po prostu uważać... to wszystko. - skinąłem głową, czując jak ten ciągnie mnie w stronę łóżka. Gdy się położyliśmy, westchnąłem, wpatrując się w wiszącego nade mną chłopaka.
- Przyłapią nas.
- Przestań się tym ciągle martwić. - Taehyung nachylił się do mnie, całując mnie po twarzy. Ułożyłem dłoń na jego karku, po czym zamknąłem oczy, czując jak się rozpływam. Rzadko kiedy mamy czas na takie czułości więc celebruję te chwile najlepiej, jak tylko się da. Gdy poczułem jego wargi na swoich, mruknąłem wsuwając język w jego usta. Tae głaskał mnie po brzuchu, sprawiając że ten co chwilę się kurczył, wprawiając mnie w zakłopotanie.
- Kolacja! - oderwałem się od chłopaka, głęboko oddychając.
- Co jest?
- Wołają nas... zaraz ktoś mógłby tu przyjść. 
- Kookie... 
- No chodź już. - pocałowałem go w czoło, po czym ruszyłem w stronę kuchni. Już od wejścia widziałem, jak chłopaki uważnie nam się przyglądają. Przy stole panowała absolutna cisza, zagłuszana jedynie dźwiękiem skwierczącego mięsa - Coś się stało? 
- Może wy nam powiecie? - wymieniłem spojrzenie z Taehyungiem.
- Ja... mówiłem, że jest między nami okej.
- O tak, to już wiemy. Pytanie tylko, kiedy chcieliście nam powiedzieć o tym, że jesteście razem? - zatkało mnie. Otworzyłem jedynie szeroko oczy, czując, jak robi mi się słabo z nerwów.
- Co wy mówicie... - burknął Tae, patrząc po kolegach.
- Dobra... wszedłem wam do pokoju, przepraszam. - razem z Tae przenieśliśmy wzrok na Jimina - Ale skąd mogłem wiedzieć, że wy.... w życiu by mi to do głowy nie przyszło.
- Nie mogłeś zapukać?
- Tae, o czym ty mówisz? I tak byśmy się o tym dowiedzieli.
- Dokładnie... jak długo chcieliście to ukrywać? 
- Świetnie... - wstałem od stołu, jednak wtedy poczułem, jak Tae łapie mnie za rękę.
- Siadaj... trzeba o tym pogadać. - odwróciłem jedynie głowę czując, jak robi mi się potwornie przykro. Nawet sobie nie wyobrażacie, jak bardzo było mi wstyd - Jungkook...
- Kookie usiądź... pogadamy. - gdy do kuchni wszedł menadżer, nie wytrzymałem.
- Nie płacz durniu. - Taehyung przyciągnął mnie do siebie, mocno mnie przytulając. W kuchni panowała absolutna cisza, zagłuszana moim szlochem.
- Musimy porozmawiać... tylko Jungkook... nie zrobiliście nic złego, nie powinieneś tak tego przeżywać. - zaczął menadżer, podając mi szklankę z wodą.
- Jest mi wstyd. - wydusiłem, upijając kilka łyków.
- A nie powinno... nie płacz. - mężczyzna westchnął, zajmując miejsce przy stole - Jedzcie, a ja będę mówił... Ile to już trwa? 
- Maksymalnie dwa tygodnie. - odpowiedział mój chłopak, głaszcząc mnie po plecach.
- Szybko daliście się przyłapać.
- To nie nasza wina... Jimin wszedł nam do pokoju bez pukania. 
- Tae, ja nie miałem o niczym pojęcia... - zaczął Jimin, jednak został szybko uciszony przez menadżera.
- Nie musisz się tłumaczyć. To jest wasz dom i nie możecie się od siebie izolować.... Jestem tak zaskoczony, że nie wiem, co mam wam powiedzieć... 
- Jedyne co możesz im powiedzieć Hyung, to to, że mają trzymać się od siebie z daleka, kiedy jesteśmy poza dormem i żeby uważali, co robią przy ludziach. - odpowiedział Jin, ładując do ust kawałek jakiegoś mięsa - A poza tym, co można zrobić? Nic. Ja tam się cieszę, że są razem. Kiedy w końcu nerwy z nas zejdą, zobaczę szczęśliwego Jungkooka i to mnie najbardziej cieszy. - uniosłem głowę, spoglądając na przyjaciela - Głowa do góry. 
- Dzięki Hyung. - uśmiechnąłem się, czując jak po jego słowach, schodzi ze mnie stres.
- No tak... przyjaźnimy się więc... macie nasze wsparcie w każdej sytuacji. - dodał Yoongi.
- Cieszę się, że macie do tego takie podejście panowie. - menadżer pogłaskał mnie po głowie, biorąc głęboki oddech - Muszę porozmawiać z Sihyukiem.
- Ale po co? On nie musi o niczym wiedzieć. - poderwał się Taehyung.
- Powinien być pierwszą osobą, która wiedziałaby o waszym związku. 
- No to możemy pożegnać się z zespołem...
- Żartujesz? Na pewno nie zrobi wam takiego świństwa. - Namjoon wstał od stołu, po czym zaczął przechadzać się po kuchni - Trzeba tylko wyjaśnić mu wszystko na spokojnie. 
- Jeszcze będziecie mieć przeze mnie problemy. - wstałem z kolan Taehyunga i oparłem się o ladę, wbijając wzrok w podłogę.
- Przestań. Pamiętajcie, że jesteśmy paczką i przez wszystko przejdziemy razem. 


~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Z pamiętnika idola~cz.2 [V&Jungkook]

cz.1

25.05.2014

Rozpoczęliśmy promocję w Japonii. Promocję, której potwornie się bałem. Dlaczego? Zostałem przydzielony do hotelowego pokoju z Taehyungiem, który nienawidzi mnie jak psa. Swoją drogą, dopiero teraz przypomniałem sobie, że w poprzednim wpisie nie powiedziałem o sobie ani słowa. Jak już wiecie, mam na imię Jungkook i jestem najmłodszym członkiem zespołu Bangtan Boys. Nigdy nie myślałem o tym, że mogę zostać idolem, ale kiedy po razy pierwszy zobaczyłem występ G-Dragona, zapragnąłem być taki sam jak on. Długo walczyłem z rodzicami, błagając ich o to, by zaprowadzili mnie na przesłuchanie. Dopiero gdy mój starszy brat wstawił się za mną, zlitowali się i zaprowadzili mnie do wytwórni na casting. Udało się. Jedyną osobą, która wspierała mnie w tym wszystkim, był i jest nadal mój brat. Dopiero gdy zadebiutowałem, moi rodzice zrozumieli, że mam potencjał i odpuścili. Mam wsparcie całej rodziny i to jest dla mnie najważniejsze. Boli mnie jedynie to, że widuję się z nimi tak rzadko. Wydaje mi się, że gdyby nasz kontakt był częstszy, walka o siebie w BTS byłaby dla mnie dużo łatwiejsza.
- Co robisz Hyung? - chłopak westchnął, nie odrywając wzroku od telefonu.
- Piszę z chłopakami. - mhm... widzę, że mają też oddzielną konwersację, do której nie należę.
- A... może coś porobimy? 
- Co chcesz robić o 23? Zaraz będzie twoja pora spania.
- Pytania "co ci zrobiłem?", nie mają już sensu, także... 
- Właśnie... więc daruj sobie. - wstałem z łóżka, szukając swoich rzeczy do spania i ręcznika. Chyba kąpiel i pójście spać będą najlepszym rozwiązaniem - Idziesz do łazienki? 
- Tak... chyba że ty...
- Nie, idź. - zmierzyłem go jedynie wzrokiem, po czym zniknąłem za drzwiami łazienki. Plułem sobie w twarz i żałowałem każdego słowa, wypowiedzianego w jego kierunku. Tak bardzo chciałem się z nim zaprzyjaźnić, a on z dnia na dzień odsuwał mnie od siebie coraz bardziej...

26.05.2014

- Świetnie się dzisiaj spisaliście. Jestem z was dumny. - uśmiechnął się szeroko menadżer, po tym jak weszliśmy do busa. Byłem totalnie wypompowany z sił i jakiejkolwiek energii i jedyne o czym marzyłem, to zamknięcie oczu chociaż na kilka minut. Nie pozwalało mi na to jednak dość dziwne zachowanie moich Hyungów. Od momentu śniadania chichotali i szeptali coś między sobą. Nie chciałem nawet pytać, o co im chodzi, bo wiem, że i tak bym się niczego nie dowiedział - To co? Macie ochotę na jakąś dobrą kolację? - w busie aż zawrzało od wiwatów. Co jak co, ale do jedzenia nie trzeba nas namawiać. Menadżer zabrał nas do jednej z lepszych, Tokijskich restauracji, w której serwują najlepsze steki w całej Japonii. Jedząc, wpatrywałem się cały czas w Jina, chcąc zapytać go o zachowanie chłopaków, jednak z dnia na dzień coraz bardziej bałem się do kogokolwiek odzywać.
- Hyung? - chłopak spojrzał na mnie, po czym nałożył mi na talerz kawałek mięsa, uśmiechając się przy tym życzliwie - Dziękuję. - odwzajemniłem uśmiech, zajadając się danym mi przez niego stekiem.
- Co tam?
- Mam pytanie. - usiadłem bliżej niego, nachylając się trochę do jego ucha - Zrobiłem coś nie tak, że chłopaki się znowu ze mnie śmieją? - Jin westchnął dość ciężko, po czym wyjął z kieszeni spodni telefon.
- Wolałem ci o tym nie mówić, ale już za długo to wszystko trwa. - zmarszczyłem brwi, zerkając na to, co mi pokazuje. Hyung wszedł w konwersację, do której nie należałem i włączył filmik. Film przedstawiający mnie, absolutnie nagiego... - Tae nam to wczoraj wysłał. - zatkało mnie. Musiał uchylić drzwi do łazienki, kiedy się wczoraj kąpałem - Jungkook...
- Co tam oglądacie? - zaciekawił się menadżer. Jin bez zastanowienia wręczył mu telefon, po czym zerknął na chłopaków - Co to ma być do cholery? - wstałem gwałtownie od stołu, czując, jak cała ta sytuacja mnie przerasta.
- Jungkook... - poszedłem do łazienki, zamykając się w jednej z kabin. Co za wstyd i poniżenie. Mam już dość... naprawdę mam już szczerze dość tego wszystkiego i zaczynam żałować tego, że namawiałem rodziców na to przesłuchanie. Byłbym teraz zwyczajnym uczniem, prowadził normalne życie, miał prawdziwych przyjaciół... a nie wymuszał uśmiech na widok kamer i aparatów i udawał, że ja i BTS to kochająca, wspierająca się rodzina - Kookie, jesteś tu? - słysząc głos Jina, wytarłem pospiesznie policzki, po czym otworzyłem drzwi kabiny, w której siedziałem. Chłopak wszedł do środka, zamykając za sobą drzwi - Nie płacz. 
- Nie płaczę.
- Menadżer prosił żebyś się uspokoił... Wiesz, że nie możemy robić takich publicznych dram. - skinąłem jedynie głową sięgając po papier - Jungkook...
- Dobrze, że mi to pokazałeś Hyung. - wydmuchałem nos, po czym wyszedłem z kabiny, przepłukując twarz zimną wodą.
- To, co zrobił Taehyung... - oparłem się o umywalkę, starając się uspokoić.
- Wszyscy to widzieli?
- Tak.
- Proszę cię, pilnuj mnie żebym go nie rozszarpał. - Jin zmarszczył brwi, torując mi wyjście z łazienki.
- Co ty mówisz?
- Mam ochotę go zabić.
- Jungkook, pilnuj się.
- Wiem. - wziąłem głęboki oddech wychodząc z łazienki. Podchodząc do stołu, ujrzałem siedzących w ciszy chłopaków i zaniepokojonego menadżera.
- Trzymaj. - menadżer wręczył mi maskę oraz czapkę z daszkiem - Nałóż to... Panowie, wychodzimy. - widziałem jak triumfujący Tae patrzy w moim kierunku. Odwróciłem jedynie wzrok, udając się za menadżerem do zaparkowanego na przeciwko restauracji busa. Czułem wewnętrzne rozdarcie i miałem ochotę wypłakać się za wszystkie czasy. Na wierzchu jednak starałem się udawać, że wszystko jest w porządku. Pod restauracją stała grupa wyczekujących nas fanów oraz kilku reporterów. Nie mogli wyczuć, że coś się stało, prawda? Jak widzicie, rola idola jest potwornie ciężka. Nawet mimo potwornego bólu i smutku jaki odczuwasz, musisz się zawsze uśmiechać i mówić wszystkim, że czujesz się rewelacyjnie i jesteś najszczęśliwszą osobą na świecie.

*

- Idziecie wszyscy do swoich pokoi i nie ruszacie się stamtąd nawet na krok. 

- Tak jest.

- Jungkook i Taehyung... idźcie do pokoju, zaraz do was przyjdę. - skinęliśmy głowami, po czym ruszyliśmy w kierunku pokoju. Szedłem za Taehyungiem, czując jak się rozklejam. Z każdym kolejnym krokiem do oczu cisnęła mi się kolejna łza. Najgorsze było to, że on nie widział w tym najmniejszego problemu... wyglądał, jakby był dumny z tego, że mi dokopał. Gdy weszliśmy do pokoju, spojrzałem na kolegę, pociągając nosem. Ten jedynie ułożył swoje rzeczy na fotelu, uważnie mi się przyglądając. 

- Dlaczego to zrobiłeś? - Tae uśmiechnął się, podchodząc bliżej mnie - Jak mogłeś nagrać coś takiego?!

- Nie podnoś na mnie głosu. 

- Jak można być tak podłym?! - chłopak pchnął mnie na drzwi, po czym oparł się na nich jedną ręką.

- Ja jestem podły?

- Tak Hyung. Ja nie wchodzę ci do łazienki, nie nagrywam cię, kiedy jesteś nagi.... co ci w ogóle przyszło do głowy?! - spojrzałem mu w oczy, czując jak po policzkach spływają mi łzy. Jestem poniżany od ponad roku, ale dopiero teraz wybuchłem, pokazując tłumione w sobie emocje - Co, jeśli ktoś by to zobaczył? Naprawdę tak ci zależy na tym żeby mnie zniszczyć? - Taehyung oblizał wargi, nie odrywając ode mnie wzroku - Nie wchodzę ci w drogę, a ty nadal nie odpuszczasz... Wiesz jak ja się teraz czuję?

- Dobra, nie wyj... To miał być żart.

- Świetny żart... szkoda tylko, że ja się nie uśmiałem. - wtedy też poczułem szarpnięcie za klamkę.

- Otwórzcie. - zerknąłem na Taehyunga, otwierając drzwi, przez które wparował wściekły menadżer - Co wy do cholery macie w głowach? Taehyung, nie mam po prostu słów do ciebie. Zachowujesz się jak bachor. Wredny, rozpieszczony bachor. Ile razy mam wam powtarzać, że tworzycie rodzinę? Rodzinę, a nie rywalizującą między sobą grupę. Poza tym o co ty chcesz tak walczyć?... No mów! Teraz ci mowę odjęło?! 

- To miał być żart...

- Mówię o całokształcie, nie o tej jednej sytuacji! Jak ty się chłopie zachowujesz?! 
- Hyung, nie krzycz... - uniosłem wzrok na menadżera, czując jak się cały trzęsę.
- Nie krzyczę przecież na ciebie.
- Taehyung mnie przeprosił. - momentami nienawidzę swojego charakteru. Nie mam pojęcia, dlaczego stanąłem wtedy w jego obronie. Tae spojrzał na mnie jedynie wielkimi oczami, absolutnie nic nie mówiąc.
- Na pewno?
- Tak... wybaczyłem mu...
- Jesteś dla niego za dobry. - spojrzałem na Taehyunga, który speszony wbił wzrok w dywan - Tae... pakuj się i zapraszam do swojego pokoju. - menadżer poklepał mnie po ramieniu, po czym opuścił nasz pokój. W sumie to ulżyło mi na myśl, że dzisiejszą noc spędzę sam. Usiadłem na łóżku, czując na sobie przeszywający wzrok kolegi. Bałem się nawet unieść na niego oczy... Mając świadomość tego, że mnie tak uważnie obserwuje, przez moje ciało przebiegały ciarki.
- Dlaczego to powiedziałeś? - nie mam pojęcia. Milczałem, bawiąc się nerwowo palcami - Dzięki... nie musiałeś tego robić. - skinąłem głową, głęboko wzdychając. Hyung zaczął pakować swoje rzeczy. Obserwowałem go uważnie, zastanawiając się nad tym, o czym teraz myśli. Czasami chciałbym wejść w jego myśli żeby sprawdzić, co o mnie sądzi.
- Mógłbyś to usunąć? - wybełkotałem pod nosem, zderzając się z jego spojrzeniem.
- Co takiego?
- Czy mógłbyś to usunąć? Boję się, że dotrze to do fanów...
- Tak. - Taehyung wyciągnął telefon, kasując na moich oczach, upokarzający mnie filmik.
- Dzięki. - położyłem się na łóżku, wbijając wzrok w ścianę. Dziwnie się czułem... Byłem obserwowany przez osobę, która wczorajszego wieczoru widziała mnie nago. Teoretycznie wszyscy mamy to samo, ale mimo wszystko, wolałbym unikać tego typu sytuacji - Możesz na mnie nie patrzeć? - zapytałem, narzucając na siebie kołdrę.
- To... to naprawdę miał być żart...
- Nie Hyung... chciałeś mnie po raz kolejny upokorzyć i udało ci się to. - chłopak narzucił plecak na ramiona, po czym sięgnął po walizkę i płaszcz. Usłyszałem jedynie jego westchnięcie i zamykające się za nim drzwi. Zacisnąłem dłonie na kołdrze czując, jak znów się rozklejam. Przynajmniej w końcu byłem sam i nie musiałem niczego, przed nikim udawać.

02.07.2014

                        Od ostatniego, nieprzyjemnego incydentu, Tae unika mnie jak ognia. Nie wchodzi mi w drogę, nie usłyszałem z jego strony ani jednego, uszczypliwego słowa... Trochę to dziwne, ale absolutnie za tym nie tęsknię.
- Co robisz? - uniosłem głowę znad tabletu, widząc stojącego nad sobą Jina.
- Piszę z bratem. 
- I co u niego?
- Poszedł do wojska. - westchnąłem, robiąc koło siebie miejsce. Hyung usiadł obok mnie, uważnie mnie obserwując.
- Dzisiaj? - skinąłem głową, odkładając tablet.
- Za dwa lata wróci...
- Tak, wiem... Ale nawet nie mieliśmy okazji się pożegnać, czy coś.
- Chodź tu. - położyłem głowę na klatce piersiowej Hyunga, wsłuchując się w jego serce - Ogólnie, to jak się czujesz?
- Jestem zmęczony... ale generalnie jest okej. - do garderoby wszedł Taehyung w towarzystwie Namjoona i Jimina. Wymieniłem z nimi jedynie spojrzenia, jednak ci pospiesznie odwrócili wzrok, kierując się za coś w rodzaju parawanu - Hyung?
- Hm?
- Taehyung coś o mnie ostatnio wspominał?
- To znaczy?
- No nie wiem... mówił coś o mnie?
- Mówił tylko, że uratowałeś mu tyłek przed menadżerem, ale kiedy to było...
- No właśnie... od tamtego czasu nic?
- Kookie, o co ci chodzi?
- Nie, o nic... pytam z ciekawości. 
- Na pewno nic złego na ciebie nie powiedział. O to możesz być spokojny. 
- Mhm... to dobrze. - zamknąłem oczy, czując bijące od Hyunga ciepło i spokój. Tak bardzo chciało mi się spać... Śpimy po 2-3 godziny w ciągu doby. Czasami, gdy grafik jest naprawdę napięty, zdarza się, że śpimy około godziny. Mój organizm nadal nie może przywyknąć do takiego trybu, a najwyższa pora, by się przyzwyczaił do tego, że sen jest teraz w moim życiu rzadkim gościem.
- Zbierajcie się panowie! - poderwałem się gwałtownie, czując jak serce roznosi moją klatkę piersiową.
- Uspokój się. - Jin zaśmiał się, wtulając mnie w siebie. Zamknąłem jedynie oczy, przytakując na jego słowa.
- Spał?
- Odleciał dosłownie trzy minuty temu, ale jak widać, to mu wystarczyło.
- Doprowadź go jakoś do busa. Będziemy jechać jakieś pół godziny na nagrania, to będzie miał czas się zdrzemnąć. 
- Słyszałeś Kookie?
- Mhm. - na śmierć zapomniałem o tym, że kręcimy dziś reklamę. Ale czego ma ta reklama dotyczyć, to chyba tylko sam menadżer pamięta.

*

                       Nasze makijaże zostały zmyte, a na nasze twarze została narzucona nowa warstwa tapety. Sceniczny make-up zmienił się w bardziej stonowany, nazwijmy to - naturalny, który ma nam pomóc w kręceniu spotu. Pijąc jakiegoś ohydnego energetyka, rozglądałem się po szatni, chcąc zaczepić któregoś z Hyungów. Moją uwagę przyciągnął śpiący jak dziecko Jimin. Siedział na krześle, zwinięty w kulkę i drzemał. Swoją drogą, współczuję mu pobudki i wstania z tego krzesła. Ból całego ciała gwarantowany. Dopiłem energetyka, po czym zdjąłem z siebie bluzę, przykrywając nią kolegę. 

- Mmm..

- Śpij Hyung. - szepnąłem, szczerząc się przy tym jak głupi. Nie sądziłem, że taka prosta czynność, da mi tyle radości. 

- Jungkook... - odwróciłem się, widząc stojącego za mną Taehyunga.

- Tak?

- Co ty robisz?

- Ja... nie chcę żeby zmarzł. Dałem mu tylko swoją bluzę. - znowu zrobiłem coś nie tak... Westchnąłem, odwracając wzrok. Taehyung skinął jedynie głową, po czym odszedł do stanowiska, przy którym malowany był Hoseok. 

- Jungkook! - spojrzałem na Jina, machającego w moim kierunku paczką jakiś przekąsek.

- Co ty wyprawiasz? - zaśmiałem się, zabierając mu jedzenie.

- Ej... oddawaj.

- Zapomnij. - władowałem do ust całą garść chrupek, zerkając na zniesmaczonego Hyunga.

- No daaaaj. 

- No daaaj. - przedrzeźniłem go, oddając mu przekąski. 

- Ty... nie na za dużo sobie pozwalasz?

- Przy tobie mogę Hyung. - posłałem mu swój najsłodszy uśmiech, dostając za to solidnie w ramię - Auć. 

- Dobrze... Trzymaj młodego krótko. - spojrzałem na Namjoona, który podszedł do mnie, obejmując mnie ramieniem. Zamurowało mnie. Uniosłem na niego jedynie wzrok, jednak gdy ten zetknął się z jego spojrzeniem, odwróciłem go pospiesznie, czując jak się najzwyczajniej w świecie krępuję. 

- Co zrobiłem Hyung?

- A co miałeś zrobić? Wyluzuj młody. - zmarszczyłem brwi, zerkając na Jina, jednak ten wzruszył jedynie ramionami, ładując chrupka do buzi. Dziwna sytuacja, ale na pewno bardzo przyjemna. 

11.08.2014

               Od rana widziałem, że Taehyung jest potwornie przybity. Nie wyglądał na zmęczonego, ale coś w jego zachowaniu wzbudziło we mnie niepokój. Staliśmy właśnie na backstage'u, czekając na nasz występ. Krzyk fanów i dudniąca muzyka, nie pozwalały się na niczym skupić, ani pozbierać myśli przed wyjściem na scenę. Wtedy też zauważyłem wycierającego oczy Tae. Płakał... to jest pewne.

- Hyung... - chłopak uniósł głowę, jednak gdy mnie zobaczył, wbił ponownie wzrok w ziemię - Co się stało?

- Nic. 

- Płaczesz... przecież widzę. 

- Daj mi spokój. 

- Hyung, martwię się. - kolega zerknął na mnie, pociągając nosem - O co chodzi?  

- Moja babcia dzisiaj zmarła... - wydusił lekko zachrypniętym głosem, przyprawiając mnie o kłucie w sercu. 

- Tae... tak mi przykro. - złapałem go za dłonie, mocno za nie ściskając. 

- Bangtani, szykować się! 

- Wiem, że ci ciężko Hyung, ale musisz być teraz silny...

- Wiem.

- Zadedykuj ten występ swojej babci... Na pewno jest z ciebie bardzo dumna. - uśmiechnąłem się lekko, po czym wtuliłem w siebie chłopaka. Wiem, że mnie nie cierpi, ale właśnie między innymi w takich chwilach powinniśmy trzymać się razem - Daj z siebie wszystko... dla babci.

- Wchodzicie za trzy.... dwa... jeden!

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nowy rok,stara miłość~cz.9 [V&Jungkook] Koniec

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

                              Siedziałem w salonie, czekając na powrót Taehyunga i Sohee. Poszli dziś odebrać wyniki testów na ojcostwo Tae. Bałem się jak jasna cholera, ale byłem przygotowany tak naprawdę na najgorsze. Jakby nie wyszło, wiem, że muszę być wsparciem dla mojego chłopaka, a nie jeszcze bardziej mu dokładać. Taehyung wypiera się tego, że to jego syn, ale wiem, że gdzieś z tyłu głowy wie, że prawda może okazać się inna. Mam jednak nadzieję, że to nie jest jego dziecko i jeszcze dziś będziemy mogli o tym zapomnieć. Swoją drogą pozbyłem się już kul... nadal kuśtykam, ale radzę sobie bez nich. Ręka Taehyunga też wydaje się być już w porządku. Lekarz twierdzi, że wszystko z nią okej, ale nadal mam obawy i podejrzenia, że coś jest nie tak.
- Dobrze, zaraz się wszystko wyjaśni.
- Wiem, że wyjdzie na moje... a wtedy nie wiem, co ci zrobię. - wrócili.... Wyszedłem do przedpokoju, spoglądając zaniepokojony na swojego chłopaka - Hej.
- Cześć... - chłopak mnie pocałował, po czym ruszył w stronę salonu.
- Otwieraj. - Sohee poszła zaraz za nim, rozsiadając się na kanapie.
- To jeszcze tego nie sprawdziliście?
- Nie... Tae uparł się, że musi sprawdzić te wyniki przy tobie śmieciu.
- Sohee, do cholery jasnej.. - blondyn warknął, karcąc ją wzrokiem.
- Luz... sprawdzaj. - podszedłem do Taehyunga, uważnie mu się przyglądając. Widziałem, że się denerwuje.
- Spokojnie... nie denerwuj się tak. - szepnąłem wymuszając uśmiech. Ten jedynie skinął głową, po czym otworzył zaklejoną kopertę.
- I co? Taejin może już mówić do ciebie "tato"? - zadrwiła dziewczyna, zerkając na mnie.
- Tae, powiedz coś... co tam jest?
- Taejin to nie jest moje dziecko.
- Że co?! - Sohee poderwała się z kanapy, wyrywając dokumenty z rąk blondyna. Uśmiechnąłem się, całując Tae w policzek.
- Już dobrze.
- Jak to możliwe?!
- Tak, że nawet będąc ze mną, puszczałaś się z innymi. 
- Zabawa skończona Sohee. - uśmiechnąłem się, wskazując jej drzwi - Poszukaj innego jelenia. 
- Ty gnoju się zamknij. - warknęła, rzucając we mnie wynikami - A ty... - dziewczyna podeszła do Tae, naciskając palcem na jego klatkę piersiową - Jeszcze do mnie wrócisz.
- Nie mam tego w planach. - uśmiechnął się, po czym objął mnie, całując mnie w głowę.
- Pieprzone pedały... - zaraz po tym Sohee w końcu opuściła nasze mieszkanie. Zaśmiałem się, łapiąc w obie dłonie idealną twarz mojego chłopaka.
- Nawet nie wiesz jak się cieszę. 
- Ulga, co?
- I to jaka. - pocałowałem go, po czym oblizałem wargi, lekko się uśmiechając - Chociaż z drugiej strony rola tatusia by ci pasowała. 
- Wolę być twoim tatuśkiem. - wybuchnąłem śmiechem, lądując w jego objęciach.
- Jesteś nienormalny. 
- Ale kochasz mnie?
- Oczywiście. Najbardziej na świecie.
- To daj buziaka.

*

                              Pocałowałem nagą klatkę piersiową Taehyunga, po czym wyszedłem po cichu z łóżka, narzucając na siebie szlafrok. Dochodziła trzecia w nocy, ale wyjątkowo nie mogłem dzisiaj spać. Odkąd wyniki testów rozwiały nasze wszelkie wątpliwości, mój związek z Taehyungiem rozkwitł na nowo. Nawet nie wiecie, jak świetnie nam się układa. Strasznie się cieszę, że Tae zmądrzał, a ja wyluzowałem i dałem mu drugą szansę. Cholera wie, jakby wyglądało teraz moje życie bez Tae. 

Poszedłem do kuchni. Chciałem napić się wody i postać trochę przy otwartym oknie... może to by pomogło mi zasnąć. 

- Przeziębisz się. - podskoczyłem, odwracając się pospiesznie w kierunku drzwi - Czemu nie śpisz?

- Tak mnie wymęczyłeś przed spaniem, że do tej pory jestem nabuzowany tym wszystkim. - Tae zaśmiał się, po czym podszedł do mnie, wtulając się w moje ciało - Mój zaspany skarb. - objąłem go, całując go w głowę. 

- Wróć ze mną do łóżka. - uśmiechnąłem się, głaszcząc go po nagich, rozgrzanych plecach. Chłopak uniósł głowę, wpatrując się we mnie zaspanymi oczkami - Czemu tak patrzysz?

- Kocham cię... i lubię na ciebie patrzeć. - pamiętacie, jak mówiłem, że jestem od niego uzależniony? Z dnia na dzień kocham go coraz bardziej i z każdym kolejnym dniem, czuję z nim coraz głębszą więź. Teraz to już naprawdę, żadna siła mi go nie zabierze i jestem pewien, że będziemy razem do końca życia... i jeden dzień dłużej. 

~Koniec.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tyle to odwlekałam, a później napisałam dosłownie kilka zdań. Tak jak mówiłam, mam jeszcze we czwartek ostatni egzamin, a chciałam już coś dla Was naskrobać.

Nie macie nic przeciwko, jeśli kolejny ficzek dotyczyłby również BTS? Ostatni śnił mi się dość ciekawy Vkook.... nie wiem, nie pytajcie, często mam takie sny haha i zainspirowało mnie to do napisania kolejnego opowiadania.

Buziaki!

Nowy rok,stara miłość~cz.8 [V&Jungkook]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 

- Dokąd idziesz?
- Na uczelnię. - uśmiechnąłem się, narzucając na siebie płaszcz.
- Co? Jak to? - Taehyung przetarł zaspaną twarz, podchodząc bliżej mnie - Masz zwolnienie od lekarza.
- Mam już dość siedzenia w domu. 
- Jungkook, nie pozwalam ci... 
- Nic mi nie będzie.
- Poczekaj... zbiorę się i cię odwiozę.
- O nie... nie wsiądę do samochodu...
- To jak chcesz dojechać na uczelnię?
- Idę na piechotę.
- Z tą nogą? Jungkook, nie ma nawet takiej opcji. 
- Nie chce mi się siedzieć w domu.
- To pójdziemy na spacer. 
- Chcę iść na uczelnię. 
- Nie. Nie wypuszczę cię z domu.
- Czyś ty zwariował? Taehyung, nie możesz mnie tu trzymać siłą.
- Tak, nie mogę, ale proszę cię, zostań w domu.
- Pa... kocham cię. - pocałowałem go w policzek, kuśtykając do drzwi.
- Jungkook... - wychodząc z mieszkania czułem się dość dziwnie. Nigdy jeszcze nie przeciwstawiłem się Tae, ale jak to mówią - kiedyś musi być ten pierwszy raz. Poza tym, ile można siedzieć w domu i izolować się od ludzi... naprawdę już mi to wychodzi bokiem.

*

- Jungkook! - odwróciłem się, widząc idącego w moim kierunku Jimina - Hej, co ty tu robisz?

- Studiuję. - zaśmiałem się, opierając się o ścianę.

- Nie masz zwolnienia?

- Mam... teoretycznie mam, ale ile można siedzieć w domu i nic nie robić.

- No moim zdaniem nie powinieneś jeszcze wychodzić. 

- Tae mówi to samo... Chciał mnie siłą zatrzymać w domu.

- No... szkoda, że tego nie zrobił. - uderzyłem go w ramię, uśmiechając się.

- Spadaj. 

- Powiedz lepiej, jak się czujesz... Taehyung ostatnio mało nie zszedł na zawał, jak się nałykałeś tych prochów. 

- Ah... nie ma co do tego wracać. - westchnąłem, wymuszając uśmiech - Jest okej. 

- A gdzie ten leń? 

- Został w domu.

- Pewnie zaraz tu przyleci, żeby cię pilnować.

- Nie jestem dzieckiem... 

- On cię kocha, zrozum to. To normalne, że tak się o ciebie martwi. 

- Skąd wiesz, że mnie kocha? - chłopak zmarszczył brwi, stając bliżej mnie.

- A masz jakieś wątpliwości? - wzruszyłem ramionami, wzdychając - Znowu macie jakiś kryzys?

- Nie... jest naprawdę dobrze.

- No to o co chodzi?

- O nic... tak tylko pytam.

- Chcesz pogadać?

- Nieee... nie, co ty. Mówię, tak tylko zapytałem.

- Masz co do niego jakieś wątpliwości...

- Jimin... - chłopak westchnął, oblizując wargę.

- Okej... nie chcesz, to nie mów. Powiedz mi chociaż co z tym dzieckiem?

- Nie wiem... Tae nie robił jeszcze badań.

- Źle robi... Powinien załatwić to jak najszybciej.
- Mi to mówisz? Mam już dość tej szmaty... 
- Kookie i takie słownictwo... kto by pomyślał. 
- Ona rujnuje mi życie, rozumiesz? 
- Słucham w takim razie. 
- Nachodzi mnie pod nieobecność Tae i mnie zastrasza.
- Dajesz się zastraszyć jakiejś niezrównoważonej psychicznie lasce?
- A pamiętasz jak mnie znalazłeś na podłodze? - chłopak otworzył szerzej oczy.
- Naprawdę to była ona?
- Aż wstyd się przyznawać, co?
- Zwariowałeś? To trzeba gdzieś zgłosić. 
- Gdzie? Pójdę na policję i powiem, że jakaś chora panna mnie nachodzi? Wyśmieją mnie. 
- A Tae wie?
- Wie, powiedziałem mu... 
- Bardzo dobrze. Nie możesz ukrywać przed nim takich rzeczy... I co on na to?
- Rozmawiał z nią... 
- I?
- Poszedł do niej... mówił, że znowu się do niego dobierała. - zacisnąłem dłoń w pięść czując, jak robi mi się gorąco - Ona go całowała na moich oczach... Ciekawe, co robili, jak na to nie patrzyłem...
- Widzę, że masz co do Tae ogromne wątpliwości... nie rozumiem tylko dlaczego...
- Nie, to nie tak...
- Nie ufasz mu. - spojrzałem na chłopaka, biorąc głęboki oddech - Jungkook, co się dzieje?
- Nic... po prostu się boję, że go stracę, a... wiem, że sobie bez niego nie poradzę.
- Jungkook... - westchnąłem, wbijając wzrok w podłogę.
- Jak Taehyung odszedł do Sohee, miałem załamanie nerwowe... Poza tym... nie wiem, dlaczego mówię ci to wszystko. - ułożyłem dłonie w kulach, chcąc odejść jak najdalej od Jimina, jednak ten złapał mnie za ramię, po czym objął mnie, głaszcząc mnie po głowie.
- Kupię nam kawę i pogadamy, co?
- Mam teraz wykład.
- Pieprzyć ten wykład... chodź. - chłopak kupił nam po ogromnym kubku kawy i paczkę ciastek, po czym usiedliśmy na parkingu w jego samochodzie - Powiesz mi coś więcej?
- O czym? - ugryzłem ciastko, zapijając je kawą.
- Wiem, że to dla ciebie drażliwy temat, ale ponoć jak człowiek się komuś wygada, to czuje się lepiej... Spróbuj. 
- Ale nie powiesz nic Tae...
- Mhm... czyli Taehyung o niczym nie wie. - Jimin westchnął, sięgając po ciastko - Oczywiście, że mu nic nie powiem... to sprawa między nami. 
- Okej... to... jak przyłapałem Tae z Sohee, w jednej chwili poczułem jak runął mi świat... I... później jak ze mną zerwał... - wbiłem wzrok w kubek, nie mogąc zrozumieć tego, dlaczego w zasadzie opowiadam Jiminowi o tym wszystkim.
- Próbowałeś... - skinąłem jedynie głową.
- Miałem próbę samobójczą... tylko błagam cię, nic nie mów Taehyungowi.
- Obiecałem ci... - brunet spojrzał na mnie, oblizując nerwowo wargę - Aż nie wiem, co powiedzieć...
- Nic. W końcu to z siebie wyrzuciłem. - spojrzałem na chłopaka, wymuszając uśmiech - Wiem, jak to ckliwie i głupio brzmi, ale nie potrafię bez niego żyć... nie umiem bez niego funkcjonować.
- Kookie... moim zdaniem powinieneś z nim o tym porozmawiać.
- Nie ma opcji... Jeśli coś mu powiesz...
- Nie powiem do cholery, obiecałem ci przecież. Ale w każdym związku należy ze sobą rozmawiać... absolutnie o wszystkim.
- Ale po co mam do tego wracać? 
- Jestem pewien, że dobrze by wam to zrobiło. 
- Nie... Tae bałby się podnieść na mnie głos, czy wytknąć mi cokolwiek, bo będzie się bał, że coś sobie zrobię. A czasami kłótnie czy sprzeczki też są potrzebne w związku...
- Prawda... ale mimo wszystko uważam, że Taehyung powinien wiedzieć. - Jimin sięgnął do kieszeni płaszcza, wyjmując z niej telefon - O wilku mowa... Słucham cię.
- Hej, widziałeś może dzisiaj Jungkooka?
- A co?
- Dzwonię do niego jak głupi i nie odbiera.
- Spokojnie... siedzi koło mnie w samochodzie. 
- Dasz mi go?
- Jasne, czekaj.... Kookie, twój stęskniony Tae dzwoni. - wziąłem od chłopaka telefon, wzdychając.
- Co tam?
- Co tam?! Dlaczego nie odbierasz telefonu?!
- Przepraszam... mam wyciszony. 
- Jungkook, do cholery jasnej! Wychodzisz z domu i nie mam z tobą żadnego kontaktu! - zacisnąłem dłoń na telefonie czując, jak mój oddech przyspiesza.
- Jestem dorosły...
- Jesteś pod moją opieką i czuję się za ciebie odpowiedzialny! Przypominam ci, że miałeś wypadek samochodowy i masz napady lęku!
- Naprawdę nie musisz mi o tym przypominać i przestań się w końcu na mnie wydzierać! Ile razy mam cię o to prosić?! - w słuchawce zapadła cisza. Jimin wbił we mnie wzrok, otwierając szerzej usta.
- Przepraszam, martwię się o ciebie... Proszę cię, wróć już do domu.
- Dobrze... - rozłączyłem się, oddając koledze telefon - Przepraszam... nie chciałem krzyczeć.
- Jungkook... między wami na pewno wszystko w porządku?
- Tak.
- Ale to jak na ciebie nakrzyczał... 
- Boi się... to wszystko. 
- Ale z tego co słyszałem, nie był to pierwszy raz.
- Mówiłem ci... W związku potrzebne są też kłótnie i sprzeczki. - dopiłem kawę, unosząc kubek ku górze - Dzięki za kawę i... za to, że w ogóle chciałeś mnie wysłuchać.
- Od tego ma się przyjaciół. - uśmiechnąłem się, otwierając drzwi - Poczekaj, odwiozę cię.
- Nie, nie... przejdę się.
- Taki kawał? Chyba zwariowałeś.
- Jimin... boję się, zrozum.
- Rozumiem... uważaj na siebie, okej?
- Jasne. - droga do domu zajęła mi około 40 minut. By uniknąć kolejnej sprzeczki z Taehyungiem, pisałem do niego co chwilę, meldując mu, gdzie jestem. Skręcając w boczną uliczkę prowadzącą do bloku, w którym mieszkamy, poczułem jak ktoś mnie obserwuje. Dosłownie... czułem się jak na celowniku. Zatrzymałem się, odwracając się niepewnie za siebie - Hej.... Jest tam kto? - nie wiem, czy to tak się kogoś nawołuje, czy nie, ale naprawdę się przestraszyłem.
- Może jest... a może nie. - przełknąłem z trudem ślinę, cofając się.
- Ja... ja mam tylko telefon...
- A na chuj mi twój telefon? - otworzyłem szerzej oczy, zaciskając mocniej dłonie, na trzymanych kulach.
- Mamy do załatwienia inną sprawę.
- A... to my się znamy? - ujrzałem przed sobą dwóch, niezbyt ciekawych zakapiorów, których nigdy dotąd nie widziałem.
- Oo... uroczy. Oczywiście, że się nie znamy.
- Ale za moment się poznamy. I to bardzo dobrze.
- Czego chcecie...
- Hmm... mówi ci coś imię Sohee?
- Ona was nasłała...
- Wow... szybko łączysz fakty.
- A mówiła, że jesteś idiotą. 
- Czego chcecie?!
- Oj oj oj... ale nie krzycz. - jeden z chłopaków podbiegł do mnie, zatykając mi usta - No chyba że chcesz żeby polała się krew.
- Nie strasz dzieciaka. - po chwili podszedł do mnie drugi chłopak, cwaniacko się uśmiechając - Jesteś z Taehyungiem, mam rację? - mężczyzna, który mnie przytrzymywał, zabrał śmierdzącą, przepoconą łapę z mojej twarzy, śmiejąc się.
- Może.
- Może? A wiesz, że rozpieprzyłeś jego związek z Sohee?
- N... nie... nie, to nie prawda. 
- Sohee twierdzi co innego.
- Czego wy do cholery chcecie? 
- Masz zerwać z Taehyungiem.
- Chyba was posrało... - ugryzłem się pospiesznie w język, bojąc się, że solidnie za to oberwę.
- Powtórz... - widząc narastającą w ich oczach złość, nabrałem w płuca tak dużo powietrza, ile tylko były w stanie pomieścić.
- POMOCY! 
- Pieprzony szczur. - poczułem mocne uderzenie w brzuch, po którym zrobiło mi się ciemno przed oczami, a żołądek automatycznie podszedł mi do gardła - Wyraziliśmy się niejasno?! - jęknąłem upadając na ziemię. Uchyliłem powieki, widząc lecącą w moim kierunku stopę oprawioną, w jak się okazało, bardzo ciężki but.
- Wara od Taehyunga gnoju!
- Co tam się dzieje?! 
- Cholera, spadamy.
- Zostawcie go! Dzwonię na policję! - przetarłem twarz, widząc na ręce krew. Cholera jasna... Sięgnąłem po śnieg, chcąc choć trochę zakryć ślady tego, co się stało - Hej... wszystko w porządku? - uniosłem wzrok na dwóch, kucających obok mnie chłopaków.
- T... tak... dziękuję.
- Zadzwoń po karetkę.
- Nie... nie trzeba. - zaprzeczyłem pospiesznie, szukając kul.
- Zadzwonić po kogoś? 
- Nie.
- Chodź, pomogę ci. - jeden z chłopaków pomógł mi wstać, podczas gdy drugi wręczył mi kule - W porządku?
- Tak... naprawdę wam dziękuję. - chłopcy wpatrywali się we mnie przez dłuższą chwilę, podczas gdy ja w pośpiechu zacząłem kuśtykać do domu. Byłem przerażony i zupełnie nie wiedziałem, jak mam się tłumaczyć z tego Taehyungowi. Wszedłem więc po cichu do mieszkania, chcąc udać się jak najszybciej do łazienki, ale jak na złość, spotkałem w przedpokoju Tae, zbierającego się do wyjścia.
- Jesteś... wła... Jungkook! - zamknąłem drzwi na wszelkie możliwe zamki, po czym usiadłem na krześle, głęboko wzdychając - Co ci się stało?!
- Nie chcę o tym rozmawiać.
- Jungkook...
- Nie teraz. - chłopak spojrzał na mnie, głaszcząc mnie po twarzy.
- Chodź... pomogę ci się umyć i się położysz. - skinąłem jedynie głową, robiąc to, co nakazał mi Tae.

*

                              Leżałem w łóżku, wpatrując się w zaniepokojonego Taehyunga, który leżąc obok mnie głaskał mnie po policzku.
- Powiedz mi, co się stało. - zacisnąłem dłoń na pościeli, starając się odwrócić wzrok.
- Musisz porozmawiać z Sohee...
- Nie mów, że ona to zrobiła. 
- Nasłała na mnie jakiś oprychów... Grozili mi... mówili, że mam się z tobą rozstać, a później mnie pobili. - uniosłem wzrok, wbijając go w chłopaka - Nie zniosę tego dłużej, rozumiesz? Nie mogę wyjść z domu, bo mam teraz gdzieś z tyłu głowy, że mogę już nie wrócić.
- Zabiję ją... - Tae poderwał się z łóżka, idąc w stronę drzwi.
- Taehyung, gdzie ty idziesz?
- A jak myślisz?
- Tae! - wstałem pospiesznie, kuśtykając za nim - Tae, nie możesz.
- Wracaj do łóżka.
- Nie... błagam cię, nie idź do niej.
- Nie pozwolę jej cię zastraszać, rozumiesz?
- A co, jak ciebie też dorwą?
- Kookie, proszę cię...
- Nie idź. Taehyung, nie idź, no...
- Zamknij drzwi i nikomu nie otwieraj.
- Taehyung! - chłopak wyszedł z mieszkania, trzaskając drzwiami, które zgodnie z jego rozkazem, pospiesznie zamknąłem. Bałem się o niego. Wiem, że z jednej strony nikt nie chce zrobić mu krzywdy, bo w końcu Sohee chce z nim być... ale mimo wszystko odczuwałem dziwny niepokój. Wróciłem do pokoju, po czym położyłem się do łóżka. W dłoni ściskałem telefon, z zamiarem wybrania numeru do Jimina. Wiedziałem, że tylko on w pełni zrozumie tą sytuację i będzie wiedział, co robić.
- Cześć Kookie... dotarłeś do domu?
- Jimin...
- Coś się stało?
- Przyjedź do mnie.
- Słucham?
- Przyjedź do mnie.
- A gdzie Taehyung?
- Powiem ci wszystko na miejscu... proszę cię, przyjedź.
- Dobrze... dobra, już jadę. - chłopak rozłączył się. Wpatrywałem się w sufit z mocno bijącym sercem. Co, jeśli on kocha się teraz z Sohee? Co, jeśli o wszystkim wiedział? Może on z nimi współpracuje? Nie... Boże, co ja wygaduję? Chcę tylko, żeby już wrócił.
                             Otworzyłem drzwi, widząc w nich zaniepokojonego Jimina.
- Wreszcie. - odetchnąłem, wpuszczając go do środka.
- Co ci się stało? - zapytał, wskazując na moją twarz.
- Sohee nasłała na mnie jakiś goryli.
- Chyba sobie jaja robisz... - zamknąłem pospiesznie drzwi, spoglądając na kolegę.
- Nie... Taehyung poszedł to załatwić...
- Sam?! 
- Poszedł do Sohee... 
- Gdzie ona mieszka?
- Nie mam pojęcia... Wiem, że gdzieś niedaleko. 
- Cholera jasna... - Jimin wyjął z płaszcza telefon, wybierając numer do Taehyunga - Nie odbiera. - spojrzałem jedynie na chłopaka, przełykając z trudem ślinę.
- Myślisz... myślisz, że ona i Tae...
- Nie, na pewno nie. Przestań w końcu mieć o nim tak okropne zdanie. Taehyung cię nie zdradza... Wiele można mu zarzucić, ale na pewno nie to. - westchnął ponawiając próbę dodzwonienia się do niego.
- Masz rację... - usiadłem przy kuchennym stole, wpatrując się w niewielkie okno.
- Wiem, że ci ciężko, ale zapewniam cię, że temat Tae i Sohee jest już skończony. 
- Wiem... 
- Nie chciałem na ciebie naskakiwać. - brunet usiadł obok mnie, głaszcząc mnie po ramieniu.
- Daj spokój... miałeś rację. - spojrzałem na niego, wymuszając uśmiech - Napijesz się czegoś?
- W sumie czemu nie. - postawiłem na stole dwa kieliszki i solidną, schłodzoną butelkę soju - Miałem na myśli jakiś sok czy kawę...
- Przestań... zostaniesz u nas na noc. - polałem nam alkoholu, wypijając pospiesznie swój kieliszek.
- Możesz pić?
- Tak... czemu mam nie móc?
- Z tego co wiem, bierzesz dużo leków. - Jimin upił swoją porcję, krzywiąc się.
- Ale nie piję codziennie. Nic mi nie będzie. 
- O... Tae dzwoni. - otworzyłem szerzej oczy, wbijając je w kolegę.
- Weź na głośny.
- Okej.... Halo?
- Cześć, dzwoniłeś. 
- Powiedz mi, gdzie ty jesteś.
- Czemu pytasz?
- Powiedz mi po prostu, gdzie jesteś.
- Wyszedłem właśnie od Sohee.
- Od Sohee.... a co z Jungkookiem?
- Jimin, o co ci chodzi?
- Mam nadzieję, że wszystko z nią załatwiłeś.... Twój chłopak do mnie dzwonił. Był tak przerażony, że nie wiedział, u kogo ma szukać pomocy. Powiedz mi, co ty kombinujesz.
- Jesteś z Kookim?
- Tak.
- To dobrze.
- Załatwiłeś z nią wszystko?
- Jimin, za moment będę w domu i pogadamy.
- Czyli nic nie załatwił... - westchnąłem, wypijając kolejny kieliszek alkoholu.
- Pospiesz się w takim razie. - chłopak rozłączył się, kładąc telefon na stole - Może nie przesadzaj z tym alkoholem.
- Nie matkuj mi. - wypiłem trzeci kieliszek, głęboko wzdychając.
- Jungkook...
- Słyszałeś go. I powiedz mi do cholery, jak mam nie mieć jakiś podejrzeń, jak on non stop odwala takie rzeczy?
- Poczekaj...
- Może on wcale nie chce urywać z nią kontaktu? 
- A powiedziałeś mu to?
- Nie... nie chcę się z nim kłócić.
- Ale jakie kłócić? Musisz być z nim szczery... to właśnie jest związek.
- Akurat nie musisz mi tłumaczyć, czym jest związek... Wiem, że jesteś ode mnie starszy o całe dwa lata, ale uwierz mi, że wiem co nie co w tym temacie. - chłopak westchnął, nalewając sobie soju - Boże, przepraszam... jaki ze mnie dupek... 
- Nie mów tak. I nie przepraszaj. 
- Robisz dla mnie wszystko, a ja na ciebie naskakuję... przepraszam. - wypiłem kolejną porcję soju, krzywiąc się.
- Nie pij już... i porozmawiaj szczerze z Tae. Obiecaj mi to.... Kookie...
- Obiecuję. 
- No... i nic się nie bój. Wszystko będzie okej... a jak nie, to ja sobie porozmawiam z tym głupkiem.
- Dzięki. - usłyszeliśmy dźwięk klucza. Zerknąłem jedynie na Jimina, po czym wypiłem kolejny kieliszek, wstając od stołu - Tae?
- Tak skarbie. - chłopak wszedł do kuchni, zerkając na Jimina - Cześć.
- Hej.
- Cześć Kookie. - objął mnie, całując mnie w policzek - Piłeś?
- Trochę...
- Trochę? Ledwo stoisz na nogach. - westchnął, sadzając mnie na krześle.
- I co załatwiłeś? - zapytał Jimin, nie odrywając od niego wzroku.
- Jutro idziemy zrobić testy na ojcostwo. 
- Mhm... w końcu. A co zrobiłeś z pobiciem Jungkooka?
- Zgłosiłem to na policję. Powiedziałem, że jeśli sytuacja się powtórzy, to nie będę się z nią cackał. 
- No brawo. W końcu zachowałeś się jak facet.
- Wal się. - "warknął", nalewając sobie soju. Gdy usiadł obok mnie, oparłem głowę na jego ramieniu, wzdychając - Po co dzwoniłeś do Jimina? 
- Bałem się o ciebie.
- Głuptas. - westchnął, całując mnie w głowę - A ile już wypiłeś?
- Nie dużo.
- Wystarczająco. - podsumował Jimin, nalewając soju sobie i Taehyungowi.
- Jimin będzie u nas dzisiaj spał.
- A właśnie widziałem, że przyjechałeś samochodem. 
- Kimnę się na kanapie.
- Weźmiesz pokój Kooka. 
- Nadal macie podział pokoi? 
- Teoretycznie... Kookie i tak śpi ze mną. - uśmiechnął się, ponownie mnie całując - Dzięki, że przyjechałeś.
- Nie ma sprawy. - Jimin spojrzał na mnie, bawiąc się pustym już kieliszkiem - Jungkook chce dzisiaj z tobą o czymś pogadać. - podniosłem pospiesznie głowę, zerkając nerwowo na Tae.
- Tak? O czym żabko chcesz rozmawiać?
- Ja... o niczym...
- Wiecie co? Skoro mam u was zostać, to pójdę po soju i po jakieś jedzonko, co?
- O właśnie. - Taehyung złapał mnie za rękę, nie odrywając wzroku od swojego przyjaciela - Tylko nie wsiadaj do samochodu.
- Zostawię ci nawet kluczyki jak chcesz. - zaśmiał się, udając się do przedpokoju. Gdy usłyszałem dźwięk drzwi, spuściłem wzrok, czując na sobie spojrzenie Taehyunga.
- Co tam Kookie?
- Nic... naprawdę.
- Boisz się ze mną rozmawiać? Czemu Jimin musiał poruszyć tą kwestię?
- Nie chcę po prostu kolejnej kłótni...
- Jungkook, o czym ty mówisz? - westchnąłem, unosząc wzrok.
- Chodzi o Sohee... tylko proszę cię, bądź ze mną szczery. 
- Zawsze jestem z tobą szczery.
- Czy ty aby na pewno chcesz zerwać z nią kontakt? Może masz do niej jakiś sentyment, który cię przy niej trzyma?
- Nie rozumiem...
- Kochasz ją?
- Czyś ty zwariował? Ile wypiłeś?
- Jestem trzeźwy, odpowiedz mi.
- Jungkook, nikogo nie kocham tak mocno jak ciebie, rozumiesz? Nikogo. 
- Tak mocno? Ale jednak kochasz.
- Tak... rodziców i chłopaków, to wszystko... - odwróciłem głowę, zagryzając przy tym wargę - Kookie... wiem, że raz cię zawiodłem i bardzo skrzywdziłem, ale przysięgam ci, że nigdy więcej to się nie powtórzy. Kocham cię, rozumiesz? - chłopak złapał mnie za ręce, całując je - Zaufaj mi w końcu.
- Ufam ci... ale nie ufam innym ludziom, którzy się koło ciebie kręcą. 
- Nie wszyscy ludzie są źli. 
- Wiem. Ale do Sohee jestem wyjątkowo uprzedzony. 
- Niedługo to się skończy, obiecuję. 
- Tae...
- Słucham cię.
- Nie denerwuję cię?
- Niby czym?
- Nie wiem... mam wrażenie, że ostatnio jestem wyjątkowo upierdliwy.
- Dużo przeszedłeś... wcale się nie dziwię. - chłopak chwycił mnie w talii, po czym usadził mnie na swoich kolanach.
- Czyli uważasz, że jestem upierdliwy. - uśmiechnąłem się lekko, głaszcząc go po twarzy.
- Y y... jesteś wyjątkowo słodki. - Tae oblizał wargi, wpatrując mi się w oczy - Daj dzióbka. 
- Tylko jednego?
- Większa ilość jest jak najbardziej wskazana. - nachyliłem się do chłopaka, pieszcząc nosem jego zimny policzek. Zamknąłem oczy, wsłuchując się w jego ciężki oddech. Moje zmysły wariowały, czując jego silny zapach. Taehyung skierował twarz w moim kierunku, przez co nasze wargi się dotknęły - Daje od ciebie wódą... ale to nic.
- Ten twój pieprzony romantyzm. - prychnąłem, całując go. Tae pieścił moją talię, mrucząc jak kot. Moje serce biło jak oszalałe... nadal nie mogę pojąć swojego zachowania w jego obecności.
- Mógłbym tak cały czas. 
- Żaden problem. - cmoknąłem go w kącik ust, uśmiechając się - Kocham cię, wiesz?
- Wiem... ale możesz mi to ciągle powtarzać. - wtuliłem się w niego, czując jak na moich ustach maluje się uśmiech. Jimin miał rację... czasami szczera rozmowa może zdziałać naprawdę wiele.


~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nowy rok,stara miłość~cz.7 [V&Jungkook]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

- Wyjdź. - Taehyung odepchnął Sohee, wpatrując się w jej zadowolone, pełne triumfu oczy.
- Zadzwonię w sprawie badań. - uśmiechnęła się, kierując się do jego pokoju - Taejin, wychodzimy.
- Y y. - chłopiec pokręcił przecząco głową, przerysowując z mojej kartki jakiegoś ludzika.
- Pożegnaj się z Jungkookiem i chodź już.
- Nie. 
- Musisz się słuchać mamy, wiesz? - westchnąłem, głaszcząc go po głowie - Odprowadzę cię, dobrze?
- Mhm. - chwyciłem go za drobną rączkę, prowadząc go w kierunku przedpokoju.
- Chyba musisz zmienić metody wychowawcze. - spojrzałem na wściekłą Sohee, sadzając malucha na krześle.
- Nie mów mi, jak mam wychowywać swoje dziecko.
- Rzuciłem tylko propozycję. - westchnąłem, wręczając Taejinowi rysunek - Nie zapomniałeś o czymś? - chłopiec uśmiechnął się, ściskając w rączkach kartkę papieru.
- Dziękuję.
- Nie ma za co. - pogłaskałem go po głowie, zerkając na Tae, który wściekły wpatrywał się w dziewczynę. Sohee podeszła do mojego chłopaka, kładąc dłoń na jego klatce piersiowej.
- Dostanę buziaka na do widzenia?
- Nie... a teraz stąd wyjdź. 
- W takim razie sama sobie go wezmę. - dziewczyna spojrzała na mnie z lekkim uśmiechem, po czym pocałowała Taehyunga w policzek.
- Dość! Wypad stąd...
- Tae, dziecko... - wskazałem na małego, po czym pokuśtykałem do kuchni. Co za wyrachowana pipa. Nie mam na nią słów, naprawdę. Wyjąłem z lodówki wino, nalewając sobie solidną porcję. Gdy usłyszałem trzask drzwi, oparłem się o kuchenny blat, wpatrując się w Taehyunga.
- Jungkook, przepraszam za to...
- To nie twoja wina. - westchnąłem, upijając łyk alkoholu. Dość niezręczna sytuacja... Blondyn podszedł do mnie, po czym wyjął kieliszek z mojej dłoni, mocząc w nim usta - Słodki jest. - Tae zerknął na mnie, całując mnie w nos.
- Ładnie się nim zająłeś. 
- Wiesz... Taejin nie jest tu niczemu winien. Ta suka ciągle miesza...
- Nie wiedziałem, że znasz takie słownictwo.
- Taehyung, do cholery... Mam jej dość. Dość, rozumiesz? Non stop do ciebie wydzwania, łapie cię na niewinne dziecko, podrywa cię na moich oczach... Przysięgam, że gdyby nie była dziewczyną, dawno by ode mnie oberwała. 
- Skarbie...
- Jesteś ze mną... jesteś moim chłopakiem i będziesz nim do końca życia. - wziąłem głęboki oddech, odwracając głowę - Przepraszam... Ale boję się, że cię stracę i nie pozwolę jej cię zabrać... 
- Chodź tu. - chłopak wtulił mnie w siebie, całując mnie w głowę - Zapewniam cię, że żadna Sohee czy inna laska, nigdy więcej nie namiesza mi w głowie. 
- Wiem... - odetchnąłem, zamykając oczy - Wiem to, przepraszam.
                              Taehyung w ramach rekompensaty przygotował dla nas naprawdę pyszną kolację. Zjedliśmy ją, oglądając po raz setny nasz ulubiony film. Uwielbiałem takie wieczory i cholernie mi ich brakowało...
- Wygodnie ci? - zapytał kładąc mnie do łóżka.
- Tak, jest okej. 
- Nie dałem ci leków. - blondyn pobiegł w stronę kuchni, przynosząc mi po chwili garść leków przypisanych przez lekarza - Proszę. - gdy je wziąłem, wbiłem w niego wzrok, wpatrując się w niego z ogromnym bólem serca - Co tam? 
- Jak twoja ręka?
- Dobrze... nie boli, ani nic. Lekarz mówił, że wszystko będzie okej. - chłopak zgasił światło, kładąc się obok mnie - Czemu pytasz?
- Latasz koło mnie jak służący, a sam jesteś połamany... mam wyrzuty sumienia... 
- Kotek, to tylko ręka. - uśmiechnął się, całując mnie w policzek - Jutro wpadną do nas chłopaki, okej?
- Jasne. - odwzajemniłem jego uśmiech, wtulając się w jego klatkę piersiową - Czuję, że ten wypadek bardzo nas do siebie zbliżył.
- Mhmm... masz rację. - chłopak sięgnął po książkę oraz okulary - Poczytam, okej?
- Y y. - odłożyłem przedmioty na szafkę nocną, wpatrując się w swojego chłopaka - Dzisiaj zajmiesz się mną.
- Okeeeej... a jak?
- A jak myślisz? - nachyliłem się do niego, całując go po twarzy. Tae ułożył dłoń na mojej talii, pieszcząc ją opuszkami palców. Mruknąłem przywierając do jego warg. Moja dłoń wylądowała pod koszulką blondyna, dotykając jego rozgrzanej klatki piersiowej - Ale bije ci serce.
- Zawsze tak przy tobie mam. - zachichotał, kładąc mnie ostrożnie na plecach. Zdjąłem z siebie koszulkę, ponownie go do siebie przyciągając. Czując na swojej nagiej klatce piersiowej jego ciało, przygryzłem wargę , mrużąc lekko oczy. Taehyung pocałował mnie w szyję, wprowadzając moje ciało w lekkie drżenie - Lubisz jak całuję cię po szyi?
- Uwielbiam. 
- Warto zapamiętać. - szepnął, pieszcząc wargami moją szyję. Palce jego dłoni krążyły wokół mojego sutka, który z sekundy na sekundę twardniał coraz bardziej. Gdy Taehyung oderwał się od mojego czułego punktu, chcąc przejść na obojczyki oraz klatkę piersiową, zaprotestowałem zaciskając dłoń na jego koszulce.
- Chcę jeszcze. - chłopak zaśmiał się ściągając koszulkę, po czym ponownie przywarł do mojej szyi, lekko ją podgryzając, ssąc i całując. Gdy przejechał po niej językiem, jęknąłem dość głośno, szarpiąc go lekko za włosy. Po usłyszeniu cichego chichotu, poczułem ponownie jego język, tym razem jednak na jabłku Adama. Wygiąłem się w łuk, ułatwiając mu dostęp do miejsca, w którym pieszczoty sprawiają mi największą przyjemność.
- Widzę, że nie muszę nic więcej robić. - uśmiechnął się, dotykając ostrożnie mojego członka.
- Proszę, nie tak szybko. - Tae spojrzał mi w oczy, oblizując wargę. Zarzuciłem ręce na jego szyję, nie mogąc oderwać od niego wzroku.
- Gdzie chciałbyś dostać ode mnie buziaka?
- Mmm nie wiem.
- Tutaj? - mruknął całując mnie w policzek - A może tutaj? - jego wargi przywarły do mojego czoła, wywołując uśmiech na mojej twarzy - Mój mały skarb. - szepnął muskając moje wargi - Kochane maleństwo. - nigdy mnie tak nie nazywał. Nie sądziłem, że tak proste słowa, sprawią mi tyle przyjemności. Zaczęliśmy się całować... delikatnie, czule, napawając się swoją bliskością... ucząc się siebie od nowa. Owinięta bandażem dłoń chłopaka sunęła przez moją klatkę piersiową oraz brzuch, lekko drażniąc moją wrażliwą skórę. Ciepłe, wilgotne wargi chłopaka, przeszły na moją klatkę piersiową oraz brzuch - Muszę na chwilę przerwać.
- Dlaczego? - chłopak wyprostował się, łapiąc za spodnie dresowe, w których zwykle śpię.
- Przypominam ci Kookie, że masz połamane biodro i ta cała gra wstępna zajmie nam trochę więcej czasu. - zaśmiałem się, patrząc na blondyna, jak pozbawia mnie dresu - Boli?
- Trochę mnie rwie... ale zaraz mnie wyleczysz. 
- Ty i te twoje teksty na podryw. - zaśmiał się, całując moje biodro.
- Pf... uczę się od najlepszego mistrza podrywu na świecie. - Tae chichocząc, pieścił wargami moją ranę na nodze.
- Jak widać moje teksty na podryw działają. - szepnął przywierając wargami do mojego członka. Zagryzłem wargę, zaciskając dłoń na włosach chłopaka - Tylko nie wierzgaj nogami, bo sobie krzywdę zrobisz.
- Łatwo ci mówić. - mój oddech przyspieszył. Blondyn wsunął mojego członka do ust, oplatając go ostrożnie swoim językiem. Wygiąłem się lekko czując, jak moje palce u stóp wykrzywiają się we wszystkie możliwe strony. Gdy usłyszałem mlaskanie i ciche stękanie chłopaka, zagryzłem dość mocno wargę, szarpiąc go za włosy. Usta Taehyunga pieściły główkę mojego członka, doprowadzając mnie do obłędu. By nie popaść w rutynę, pieścił naprzemiennie językiem moje wrażliwe prącie oraz wsuwał go w cewkę - Tae... - jęknąłem czując jego zimne dłonie na swoich udach. Chłopak zassał się na moich jądrach. Chwyciłem za pościel, wyginając się ponownie w łuk - Taehyung! 
- Mmm... - Tae podniósł się, oblizując wargi - Nie chcę żebyś za szybko doszedł. - zamknąłem oczy, szeroko się uśmiechając.
- Chodź tu. - podłożyłem poduszkę pod głowę, oblizując wargi. Tae zdjął dres wraz z bielizną i klęknął tuż przed moją twarzą.
- Czuję się dziwnie.
- Ja też. - poczułem jak moja twarz się czerwieni - Nie patrz na mnie. - szepnąłem wkładając jego członka do ust. Chłopak jęknął, opierając się dłońmi o ścianę. Tae śmiał się zawsze ze mnie, że mam ssanie jak odkurzacz.... co ja na to poradzę, że to sprawia mi taką przyjemność?
- Kookie... - jego twarz nabrała wyraz grymasu. Uniosłem na niego wzrok czując, jak moja twarz płonie. Z drugiej strony było to dość ciekawe i cholernie podniecające doświadczenie. Tae wpatrywał mi się w oczy, głaszcząc mnie po policzku. Ssałem jego członka, pieszcząc jego talię oraz pośladki. Taehyung ruszył w końcu biodrami, wpychając swojego penisa coraz głębiej w moje gardło. Nie przeszkadzało mi to. Wręcz przeciwnie... zawsze lubiłem być przez niego lekko "torturowany" i "wykorzystywany". W pewnym momencie, chłopak sięgnął po moją rękę, składając na niej czułe pocałunki. Zamknąłem oczy czując, jak jego wargi ssą każdy z moich palców, co zawsze działało na mnie jak najsilniejszy narkotyk. W pewnym momencie zachłysnąłem się, chcąc złapać powietrze. Chłopak wysunął członka z moich ust, po czym nachylił się do mnie, całując mnie w czoło. Ułożyłem dłonie na jego karku, zachęcając go do pocałunku, na który rzecz jasna nie musiałem długo czekać. Blondyn "przycupnął" obok mnie, namiętnie mnie całując, podczas gdy jego dłoń pieściła ostrożnie moje obolałe trochę biodro - Kocham cię.
- Bardzo?
- Najbardziej. - uśmiechnąłem się, całując go w kącik ust. Tae sięgnął do szafki nocnej, wyjmując z niej lubrykant.
- Kiedy zdążyłeś go kupić? 
- Czułem, że kiedyś do siebie wrócimy. 
- Nie kłam... pewnie sprowadzałeś to jakiś bezbronnych chłopaczków.
- Dobra, masz mnie. - westchnął kładąc mnie na boku - Ale żaden z nich nie był tak dobry jak ty. - szepnął rozprowadzając lodowaty żel po moim wejściu. Zadrżałem zamykając oczy. Taehyung dmuchał delikatnie na mój kark, wywołując ciarki na moim ciele. Po chwili poczułem jak kładzie się za mną, całując mnie po karku oraz plecach.
- Zimne. - szepnąłem spoglądając na niego.
- Ale przyjemne. - zachichotałem, cmokając go.
- Jeszcze w takiej pozycji się nie kochaliśmy.
- Taka pozycja będzie dla ciebie najlepsza. - Tae ułożył dłoń na mojej talii, powoli we mnie wchodząc. Zacisnąłem dłoń na poduszce, jęcząc z rozkoszy. Gdy chłopak wszedł we mnie do końca, przytulił mnie, całując mnie po karku. Jego biodra delikatnie się poruszały, przez co idealnie czułem każdy jego ruch. Chwyciłem jego dłoń, przykładając ją do ust. Zacząłem ją całować i oblizywać jego palce. Tae, podobnie jak ja, uwielbia takie pieszczoty.
- Mocniej.
- Tak jest dobrze. - mruknął, przenosząc wargi na moje ucho.
- Ahhh Tae... - rozpływałem się pod wpływem jego dotyku i bliskości. Nie przypuszczałem, że będzie mi dane kiedykolwiek znów poczuć to samo - Rozpływam się.
- Czuję. - zaśmiał się, pieszcząc dłonią mojego członka. Nie wiedziałem, że delikatny, czuły seks może dawać taką przyjemność - Jesteś taki słodki.
- Wcale nie. - odwróciłem ponownie głowę, spoglądając mu w oczy.
- Widzisz coś? - zaśmiał się, całując mój nos - Oczka zaszły ci mgłą.
- Uwielbiam się z tobą kochać. - połączyłem nasze usta pocałunkiem - Jestem od ciebie uzależniony.
- Żabuńka moja.
- Tae.. - chłopak trafił w mój czuły punkt. Jęknąłem, przygryzając wargę - Mówię prawdę. Proszę... dotykaj mnie cały czas.
- Dotykam. - szepnął przytulając mnie - Jestem cały czas przy tobie i będę... obiecuję. 

*

- O której mają przyjść chłopaki? - oparłem się o ladę, podjadając winogrona.

- Za pół godziny. - Tae cmoknął mnie, idąc do przedpokoju. 

- Gdzie idziesz?

- Do sklepu. Chcesz coś?

- Y y.... tylko uważaj na siebie. - sięgnąłem po kule, kuśtykając za chłopakiem - Kiedy wrócisz?

- Za jakieś piętnaście minut. Idę tylko po alkohol.

- Nie zostawiaj mnie. - jęknąłem siadając na stojącym w przedpokoju krześle.

- Kookie, nie będę cię wyprawiał tylko po to, żebyś poszedł ze mną do sklepu i z powrotem. Idź się położyć i nie nadwyrężaj tej nogi... Ja za moment wrócę. 

- Uważaj, proszę cię.

- Skarbie, na co mam uważać?

- Na samochody... - Taehyung westchnął, kucając przede mną.

- Wieczorem o tym porozmawiamy, dobra?

- Nie, ja... boję się po prostu żeby to się nie powtórzyło.

- Nie powtórzy się. Zapewniam cię. - szepnął całując mnie - Proszę cię, połóż się, okej?

- Mhm...

- Zaraz wrócę. - chłopak sięgnął po klucze, po czym wyszedł z mieszkania. Nie ruszając się z miejsca, wpatrywałem się w drzwi, czekając na jego powrót. 

- Żeby tylko nic ci się nie stało... - szepnąłem, po czym wziąłem głęboki oddech. Miałem wrażenie, że mijające minuty, przemieniają się w potwornie długie godziny. Gdy wstałem dość niechętnie z krzesła, by pójść na kanapę, usłyszałem dzwonek do drzwi. Sięgnąłem po kule, idąc powoli w ich stronę. Dzwonek nie ustępował. Czyżby chłopaki przyszli już lekko wstawieni? - Już idę! - po otwarciu drzwi ujrzałem wściekłą do granic możliwości Sohee - Co ty...
- Widziałam, jak Tae wychodził... mamy do pogadania.
- Siedzisz pod naszym domem? - zamknąłem drzwi, nie odrywając od niej wzroku.
- Moja przyjaciółka mieszka niedaleko, a tak się składa, że teraz u niej mieszkam.
- Ojej... jak bardzo mnie to nie interesuje. - westchnąłem idąc do kuchni - Pewnie chciałabyś zamieszkać tutaj, co?
- Chcę i zrobię to. - parsknąłem śmiechem, opierając się o ladę - Twoja bezczelność mnie irytuje gnojku.
- Odezwała się dorosła. Jesteś zaledwie dwa lata ode mnie starsza.
- Widać to wystarczy. - sięgnąłem po winogrono, wkładając je do buzi.
- Powiedz lepiej, po co tu przyszłaś. 
- Uświadomić ci, jak bardzo cię nienawidzę i jak bardzo spieprzyłeś nam życie.
- Nam?
- Mi i Tae.
- Z tego co wiem, zerwał z tobą po dwóch czy trzech miesiącach... nie wiem, skąd te ciągłe wyrzuty. Pogódź się z tym, że jest ze mną.
- Tak ci powiedział? - dziewczyna zaśmiała się, podchodząc bliżej mnie - Zerwał ze mną po tym, jak spotkał cię na sylwestrze. 
- Nie wierzę ci.
- Najwyższa pora przejrzeć na oczy gnoju.... Taehyung się tobą bawi, jak tylko zechce. Za moment znów mu się znudzisz i wróci do mnie. Mamy dziecko.... a ty co możesz mu dać, hm?
- To nie jest dziecko Tae... - poczułem jak załamuje mi się głos, co wywołało uśmiech na twarzy Sohee.
- Szybko mu się znudzisz... to tylko kwestia czasu. 
- Mówisz tak, bo jesteś zazdrosna... 
- Nie... jestem bardzo wyrozumiała i cierpliwa. Skoro Tae lubi próbować nowych rzeczy, to proszę bardzo... poczekam na niego.
- W takim razie nie wiem, ile czasu będziesz musiała na niego czekać, bo on do ciebie nie wróci... koniec tematu.
- Widzę, że boli cię fakt, że możesz go stracić. 
- Wyjdź stąd...
- To nie twoje mieszkanie.
- Wypad! - zostałem uderzony w twarz. Przyjąłem to w pokorą, zerkając niepewnie na dziewczynę - Jesteś nienormalna... wyjdź stąd...
- Jaka jestem?
- Sohee, proszę... opuść to mieszkanie. - na twarzy byłej dziewczyny Taehyunga, pojawił się cwaniacki uśmiech.
- Mówisz, że byłeś w szpitalu i masz połamane biodro, tak?
- Co ty kombinujesz... Nie... Sohee, do cholery, miej odrobinę... - Sohee uderzyła mnie w pięści w udo. Osunąłem się na ziemię, zwijając się z bólu - Co ty wyprawiasz?!
- Odpieprz się od Taehyunga, dobrze ci radzę popaprańcu! - wrzasnęła, kopiąc mnie w bolące miejsce.
- Dość! - oczy zaszły mi mgłą. Chwyciłem się za nogę czując, jak zbiera mi się na wymioty.
- To dopiero było ostrzeżenie... - zamknąłem oczy słysząc dźwięk zamykanych drzwi. Mimo koszmarnego, przeszywającego moje ciało bólu, starałem się unormować oddech i spróbować się podnieść. Tae nie mógł zobaczyć mnie w takim stanie. Czułem jak zalewa mnie pot, a serce łomocze jak szalone. Błagam, niech to chociaż przestanie boleć... nie podniosę się, nie ma opcji.
- Dobry wieczór panowie! 
- Tae, drzwi zamykaj! - cholera jasna... chwyciłem się klamki szafki, starając się usiąść.
- Hej, gdzie jesteście?! 
- Może są w sypialni? 
- W sumie to dość prawdopodobne. - usiadłem dysząc przy tym jak parowóz - Jungkook? - wymusiłem uśmiech, spoglądając na zaniepokojonego Jimina i Hoseoka.
- Co ty wyprawiasz? - Hoseok nachylił się do mnie, łapiąc mnie w pasie.
- Nie... chwilę. 
- Co jest? - w kuchni zjawiła się reszta chłopaków.
- Jungkook...
- Idźcie do pokoju, ja to ogarnę. - Jimin kucnął przy mnie, uważnie mi się przyglądając.
- Ale..
- No idźcie, idźcie... spoko. - chłopak westchnął, wycierając mi czoło - Co ty wyprawiasz?
- Wywróciłem się. 
- Jasne... wiesz, jak ty wyglądasz?
- Nie mów nic Tae.
- Nie muszę nic mówić... sam zobaczy. - jęknąłem, łapiąc chłopaka za rękę - Pomóc ci? - skinąłem jedynie głową. Jimin podniósł mnie jednym, zwinnym ruchem, opierając mnie o blat.
- Dzięki. - wziąłem głęboki oddech, przecierając twarz.
- Ooo już jesteście. - spiąłem się słysząc, jak do mieszkania wchodzi Taehyung.
- Z Jungkookiem jest coś nie tak.
- Jak to?
- Jimin jest z nim w kuchni. - kretyni. Wymusiłem uśmiech, spoglądając na swojego chłopaka.
- Jungkook...
- Jesteś. - wziąłem od Jimina kulę, kuśtykając w stronę pokoju.
- Hej... - Tae zatrzymał mnie, wbijając we mnie wzrok - Co się dzieje?
- Nic.
- Nic? Wiesz, jak ty wyglądasz?
- Tae... chcę się położyć.
- Boli cię noga?
- Ponoć się wywrócił... - wtrącił Jimin - Ale to tak nie wyglądało.
- Kookie...
- Dość. - spojrzałem na Taehyunga, zaciskając zęby z bólu - Nie lubię skakania nad sobą. Chcę iść do pokoju się położyć... to wszystko. - chłopak skinął głową, wręczając Jiminowi reklamówkę z alkoholem.
- Idź... za chwilę do ciebie przyjdę. - było mi głupio, ale z drugiej strony naprawdę nienawidzę takiego użalania się nad moją osobą i skakania koło mnie, jakbym był nie wiadomo kim. Jestem dorosły i sobie jakoś poradzę. Położyłem się do łóżka, sięgając po stojące na szafce leki przeciwbólowe, po czym nasypałem kilka na dłoń, połykając je.
- Ja pierdzielę... - stęknąłem, zamykając oczy. Miałem szczerą nadzieję, że niedługo mi przejdzie i będę mógł posiedzieć z chłopakami... wolałbym nie spędzać tego wieczoru w łóżku, myśląc o słowach Sohee.
- Jungkook... 
- Hm? - mruknąłem, nie otwierając nawet oczu. Tae usiadł na łóżku, całując mnie w czoło.
- Co się stało?
- Nic... w kuchni była śliska podłoga i się przewróciłem. 
- Upadłeś na tą nogę?
- Mhm..
- Cholera jasna... ciebie naprawdę nie można zostawiać samego...
- Myślisz, że zrobiłem to specjalnie?
- Nie... oczywiście, że nie... ale musisz bardziej na siebie uważać.
- Tae, nic mi nie będzie. Chwilę poboli i przestanie. - spojrzałem na niego czując, jak kręci mi się w głowie. Czasami te proszki przeciwbólowe, działały lepiej, jak niejeden narkotyk - Idź do chłopaków.
- Posiedzą chwilę sami.
- Nie wydurniaj się.... idź. 
- Ale...
- Ja mam złamaną nogę, a nie raka.
- Przestań.
- No sam widzisz. - chwyciłem go za rękę, delikatnie ją całując - Leć... chwilę poleżę i do was przyjdę.
- Jakby cię bardziej bolało, to wołaj.
- Dobrze skarbie, idź już. - jęknąłem, naciągając poduszkę na twarz. Znów zamknąłem oczy... dosłownie na chwilę... chciałem jedynie odpocząć i poczekać, aż mi przejdzie ból...

*

                          Obudziłem się w środku nocy, widząc leżącego obok mnie Taehyunga. Sięgnąłem po telefon, chcąc sprawdzić godzinę - dochodziła czwarta rano. 

- W końcu się obudziłeś.

- Boże. - złapałem się za klatkę piersiową, spoglądając na chłopaka - Myślałem, że śpisz.

- Żartujesz? - Tae usiadł, ziewając - Wiesz, jak się o ciebie bałem?

- Co? Dlaczego?

- Brałeś leki przeciwbólowe? 

- Mhm.

- Ile?

- No... jedną tabletkę...

- Ile, pytam..

- Tae, co za różnica...

- Ile?! - spuściłem głowę w dół, przełykając z trudem ślinę.

- Nie... nie wiem... tyle, ile wypadło mi na rękę...

- Wziąłeś całą garść leków?!

- Przepraszam... bardzo mnie bolało.

- Dlaczego mi nic do cholery nie powiedziałeś? Mogłeś się od tego przekręcić!

- Nie drzyj się na mnie! - wymieniłem z nim spojrzenie, po czym zszedłem z łóżka, sięgając po kule.

- Jungkook...

- Odwal się...

- Nie wygłupiaj się. - Taehyung podszedł do mnie, łapiąc mnie za nadgarstek - Posłuchaj mnie.

- Nie mam ochoty... puść mnie. 

- Nie... porozmawiaj ze mną. 

- Nie będę słuchał twoich krzyków. 

- Przepraszam... nie chciałem na ciebie krzyczeć. Po prostu bałem się o ciebie... Te leki są potwornie silne, przecież wiesz...

- Jest czwarta... rano o tym pogadamy. 

- Skarbie...

- Dobranoc... - nigdy na mnie nie krzyczał. Nienawidzę jak się na mnie krzyczy... po prostu tego nie znoszę. Wolałem spędzić tą noc w swoim pokoju, z dala od niego...

                                    Poczułem silny zapach kawy. Wpół przytomny i całkowicie niewyspany, otworzyłem oczy, widząc przed sobą Taehyunga.

- Dzień dobry. - przekręciłem się na bok, głęboko wzdychając - Spałeś coś?

- Nie.

- Zrobiłem ci śniadanie... zjedz coś i pójdziesz spać.

- Nie jestem głodny. - blondyn westchnął, łapiąc mnie za rękę.

- Przepraszam. Nie chciałem na ciebie nakrzyczeć, naprawdę.

- Wiesz, że tego nie cierpię...

- Wiem... i źle się czuję z tym, że się na ciebie wydarłem. Po prostu się o ciebie bałem... - chłopak położył się obok mnie, całując moją rękę - Nie gniewaj się.

- Nie gniewam się...

- Chodź. - po chwili wylądowałem w jego ramionach. Taehyung objął mnie, głaszcząc mnie delikatnie po plecach - Kocham cię, przepraszam... - uniosłem lekko głowę, całując go w kącik ust.

- Sohee tu wczoraj była...

- O czym ty mówisz?... Dobrze się czujesz?

- Nie chciałem ci wczoraj psuć wieczoru z chłopakami. 

- Jungkook...

- Taehyung, ona mi grozi... wiem, że to głupie, ale naprawdę zaczynam się jej bać...

- Nie bój się... Kookie, no co ty. - Tae wzmocnił uścisk, całując mnie w czoło - A... twoja noga... - skinąłem jedynie głową, wypuszczając z siebie powietrze.

- Aż wstyd się przyznawać do tego, że pobiła mnie dziewczyna...

- Przestań... załatwię to, nie myśl o tym...

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kochani,

wielkimi krokami zbliża mi się sesja i co za tym idzie, do 10.02 będę raczej wyłączona z blogowania :(

Być może w przerwie między nauką znajdę czas na napisanie kolejnej części, ale niczego nie obiecuję. Przepraszam, że zostawiam Wam z niedokończonym ficzkiem. Miałam nadzieję, że zamknę to opowiadanie przed sesją, ale raczej nie dam rady, bo nauki mam od groma, a czasu coraz mniej.

Mam nadzieję, że wybaczycie:(

Buziaki!