18 kwietnia 2016

Jackson & Jungkook~cz.9 [Nowa rodzina]

1 2 3 4 5 6 7 8


                  Byłem calusieńki mokry, a dosłownie za 10 minut mieli zjawić się goście. Co też nam strzeliło do głowy żeby to robić tuż przed imprezą?
- Szybciej.- jęknąłem szeroko się uśmiechając. Jackson wbił się w moje wargi głęboko oddychając.
- Zaraz skończę.- szepnął przyspieszając. Moje dłonie zacisnęły się na jego koszulce, a usta przerwały pocałunek pieszcząc jego wrażliwe ucho - Jezu, Jungkook.- zachichotałem gryząc płatek ucha. Brunet jęknął opadając na moje ciało. Wtuliłem go w siebie głaszcząc go po głowie.
- Zadowolony?
- Nie wiesz jak bardzo.- pewnie zadajecie sobie pytania: "Co jest do cholery?", "Czy Jackson nie miał iść do wojska?". Dzięki mojej mamie Sungjun zmienił zdanie. Zgodził się na studiowanie Jacksona w Seoulu, ja natomiast dzień w dzień muszę chodzić na rehabilitację, która jest potwornie bolesna i nieprzyjemna, ale ponoć ma dać po pewnym czasie jakieś efekty... zobaczymy. Pozostanie Jacksona w Seoulu nie było jednak tak proste jak myślicie. Z początku Sungjun dał mu dwa wyjścia: zostaje w Seoulu, ale ze mną zrywa albo wyjeżdża do Stanów do swojej matki i będzie żył ze mną w pseudo związku na odległość. Uprzedzając Wasze pytania. Rodzice mojego chłopaka są po rozwodzie, a jego matka nakazała synowi wyjazd do Azji gdyż ta jako menadżerka gwiazdek Hollywood nie może narażać się na skandal jakim jest posiadanie dorosłego syna. Sungjun i Jackson zgodnie przytaknęli na tą "propozycję" i zaczęli w Korei nowe życie. Wracając do naszego związku... gdyby nie upartość mojej kochanej mamy nie wiem jak teraz by to wyglądało. Jesteśmy wciąż razem tylko i wyłącznie dzięki niej.
Mamy lipiec. Mój chłopak dostał się na najlepszą uczelnię w Seoulu na prawo.. poszedł w ślady swojego ojca. Dodatkowo robi wakacyjny kurs na rehabilitanta i ćwiczy ze mną w domu... i jak tu go nie kochać? Nasi rodzice wyjechali trzy dni temu do Dubaju na dwutygodniowe wakacje, a my? My postanowiliśmy zrobić imprezę, by uczcić sukces Jacksona.
- Musimy się zbierać... patrz jak ja wyglądam.- chłopak uniósł głowę uważnie mi się przyglądając.
- Ślicznie jak zawsze.- odpowiedział całując mnie w czoło.
- Gadasz głupoty.
- Wiesz, że w takiej wersji lubię cię najbardziej.- no tak... nagi, spocony, półprzytomny...
- Ty cholerny fetyszysto.- zachichotałem całując go - Złaź... mamy 5 minut.- brunet niechętnie zszedł z łóżka ubierając się. Ja natomiast niezdarnie zacząłem nakładać bokserki i spodnie.
- Pomogę ci.- gdy mnie ubrał wziął mnie na ręce cmokając mnie - To co? Idziemy do salonu?- pospiesznie skinąłem głową uśmiechając się... uwielbiam gdy to robi. Coraz częściej chłopak stara się dawać mi namiastkę sprawności... jak? Stawia mnie tyłem do siebie mocno przytrzymując mnie w pasie, podczas gdy moje nogi stykają się lekko z jego stopami. Następnie zadowolony chodzi tak ze mną po całym mieszkaniu. Tak było też i tym razem. Gdy zawędrowaliśmy do salonu usłyszeliśmy dźwięk dzwonka - Eh... liczyłem już na to, że nie przyjdą.
- No wiesz ty co... posadź mnie i leć otworzyć.
- Pójdziesz ze mną.- mówiąc to wziął mnie tym razem na ręce kierując się ze mną do przedpokoju - Kookie?
- Hm?- poczułem jak jego słodkie wargi ponownie smakują moich. Odwzajemniałem jego pocałunki z uśmiechem na twarzy - Otwórz głupku. 
- Głupku?- rozległo się ponowne pukanie do drzwi - Jak ty mówisz do swojego hyunga?
- Jacksooon.- zaśmiałem się naciskając klamkę. W progu stał Mark, Jaebum oraz Jinyoung z grupą kilku znajomych.
- Oho... co tu się dzieje?- zaśmiał się najmłodszy.
- Chodźcie.- uśmiechnąłem się cmokając chłopaka - Przyniesiesz mi wózek?
- Jasne.- brunet usadził mnie w salonie, by już po chwili stać przede mną z wózkiem. Wskoczyłem na niego podjeżdżając do gości.
- Jak tam Kookie?- zapytał Mark robiąc drinki... widzę, że panowie od samego początku idą na całość.
- Dobrze... nawet bardzo dobrze.- uśmiechnąłem się biorąc jeden z nich.
- Jak układa ci się z Jacksonem?- mój szeroki, ale zarazem nieśmiały uśmiech mówił wszystko - Aż tak?
- Mhm... jest idealnie.
- No to super.- rudzielec kucnął unosząc drinka do góry - Możesz pić?
- Jeden mi nie zaszkodzi.
- No to zdrówko.- zaczęliśmy pić... muszę powiedzieć, że Mark idealnie wymierzył proporcje. Drink był tak dobry, że miałem ochotę na następnego i jeszcze jednego.
- Kookie, co ty robisz?- poczułem na ramieniu rękę Jacksona.
- Rozmawiam z Markiem.
- Mówię o tym, co trzymasz w ręce.
- Tylko jeden, nooo.... Hyung.- brunet westchnął całując mnie w głowę.
- To był pierwszy i ostatni, jasne?- skinąłem twierdząco głową słysząc dzwonek do drzwi.
- Otworzę.- uśmiechnąłem się wręczając mojemu chłopakowi drinka, po czym ruszyłem do drzwi. Gdy je otworzyłem uśmiech na mojej twarzy automatycznie zniknął - Co... co ty tu robisz...
- Dostałem zaproszenie.- chłopak posłał mi szyderczy uśmiech wchodząc do środka.
- Od kogo?! 
- Zapytaj Jacksona.- szepnął mi do ucha, po czym wszedł do salonu. Czułem jak się we mnie gotuje. Wjechałem do salonu posyłając Jacksonowi wściekłe spojrzenie. Gdy do mnie podszedł pociągnąłem go do kuchni, w której mogłem mu wszystko wygarnąć.
- Zaprosiłeś BamBama?! Jak mogłeś?!... Mówiłeś, że to temat zamknięty!
- Co?... Jungkook uspokój się.- brunet kucnął biorąc moją twarz w obie ręce - Nie zapraszałem go... nie wiem co on tutaj robi.
- Jackson, mam dość twoich kłamstw, rozumiesz?.... Mam... kurwa... dość...
- Jungkook...
- Sorry, że przeszkadzam.- do kuchni wszedł jeden z nieznanych mi jeszcze gości - Wziąłem ze sobą kumpla, ale mówił, że was zna więc uznałem, że nie będzie problemu.
- BamBam?- zapytał brunet.
- No tak.
- Dobra... spadaj stąd.- gdy chłopak wyszedł Jackson spojrzał na mnie z wyrzutem - Boli mnie to, że wciąż mi nie ufasz.
- Przepraszam...
- Później o tym pogadamy... póki co chcę się dobrze bawić...- rzucił zostawiając mnie samemu sobie. Jestem wściekły... sam nie wiem na kogo bardziej. Na BamBama, tego dupka, który go tu przyprowadził czy na siebie?
- Później o tym pogadamy...- powtórzyłem pod nosem podjeżdżając do lodówki, z której wyciągnąłem lodowatą wódkę - Brawo kaleko... możesz być z siebie dumny...- sięgnąłem po szklankę oraz sok, po czym zacząłem robić sobie drinka. Wtedy jednak poczułem się obserwowany. Gdy się odwróciłem ujrzałem uśmiechniętego BamBama z piwem w ręce - Czego chcesz...
- Źle odmierzasz proporcje.- podszedł do mnie wyciągając z mojej dłoni butelkę wódki.
- Poradzę sobie...- ten jednak z uśmiechem na twarzy dolał do szklanki dużo więcej alkoholu wręczając mi ją.
- Teraz będzie dobre.
- Ta? A możesz się odpieprzyć?
- Przyszedłem się tu z tobą zbratać i się dobrze bawić... przestań mi w końcu pyskować i się do mnie rzucać.
- Jakoś nie wierzę w twoje dobre intencje.
- Przepraszam za ten wypadek... byłem zazdrosny o Jacksona, ale... dopiero w sumie dotarło do mnie, że nie mam o co... że on nie jest wart mojej zazdrości.- tu mnie ma. Upiłem łyk drinka krzywiąc się... zdecydowanie za mocny.
- Nie rozumiem...
- Ahh co ja ci będę opowiadał... z czasem sam się przekonasz.
- Nie chciałbyś może się ze mną napić?- sądziłem, że tym sposobem czegoś się od niego dowiem.
- A Jackson? Nie bawisz się z nim?
- Pokłóciliśmy się.
- Ohh... no tak.- chłopak zrobił sobie drinka uśmiechając się - To co? Jakieś zaciszne miejsce żeby pogadać?
- Chodź do mojego pokoju.- wzięliśmy ze sobą alkohol, po czym ruszyliśmy we wskazane miejsce. Zamknąłem za nami drzwi przeskakując na łóżko - Siadaj.- siedzieliśmy w ciszy przez dłuższą chwilę. W tym czasie jednak wypiłem swojego drugiego, o wiele mocniejszego drinka, przez co poczułem przyjemne mrowienie w ciele. Uśmiechnąłem się dając chłopakowi szklankę - Zrobisz mi jeszcze jednego?
- Z przyjemnością.- BamBam odwrócił się przygotowując mi napój. Wtedy jednak nie zastanawiałem się dlaczego w zasadzie robił to tyłem do mnie...
- Też sobie zrób...
- Oj oj komuś się tu plącze język.- zaśmiał się dając mi szklankę - Pij.- jak nakazał tak też zrobiłem. Moje oczy zaszły mgłą... czułem przyjemną błogość i lekkość. Nigdy jeszcze nie byłem pod wpływem alkoholu więc było to dla mnie nowe doświadczenie - I jak tam Kookie?
- Mmm.- mruknąłem śmiejąc się. Położyłem się na łóżku zamykając oczy. Po chwili poczułem jak chłopak głaszcze mnie po talii.
- Ale się spiłeś.
- Nooo.... jak mnie Jackson czy no... zobaczy to mnie zabije.- zaśmiałem się otwierając oczy - A co ty tak blisko mnie jesteś?
- A nie chcesz?
- A może chcę... nie wiem.- pocałowaliśmy się - Ej... ja nie mogę tyle pić.
- Czemu?
- Bo leki... biorę... i się wezmę jeszcze przekręcę.
- Aż tak?- skinąłem jedynie głową... czułem się coraz gorzej - To wiesz co? Zrobię ci coś takiego żeby ten alkohol z ciebie wyparował.
- Umiesz?
- Pewnie.- BamBam usiadł ponownie przygotowując mi coś do picia. W końcu posadził mnie pojąc mnie napojem... nie czułem, że wlewa we mnie ponownie alkohol - I jak?
- Źle... źle się czuję.
- A co się dzieje?- opadłem na łóżko. Zacząłem widzieć przed oczami różne rzeczy, które coraz bardziej mnie przerażały. Zacisnąłem powieki machając rękoma na wszystkie strony chcąc się obronić - Kookie... spokojnie.- czułem jak ktoś na mnie siada... byłem pewny, że to Jackson. Po chwili poczułem na wargach usta chłopaka.
- Boję się.- po policzkach spływały mi łzy - Boję się!
- Ciii... zamknij się.- poczułem jak chłopak przykłada dłoń do moich ust... nie mogłem złapać powietrza. Gdy otworzyłem oczy ujrzałem rozmazanego BamBama, który z uśmiechem na twarzy robił mi zdjęcia - Nie możesz tak krzyczeć... czego się boisz?- uspokoiłem się próbując mu zaufać. Chwyciłem go za rękę zdejmując ją z ust.
- Coś tu jest... co się dzieje...
- Zaraz ci przejdzie... też tak miałem jak piłem pierwszy raz.
- Gdzie Jackson?- krzknąłem zasłaniając się pospiesznie rękoma... uslyszałem jedynie śmiech BamBama.
- Co? Coś cię atakuje?... Ja pierdole jaka komedia.
- Złaź ze mnie!- robiłem się coraz bardziej senny... nie miałem nawet siły walczyć z dużo silniejszym ode mnie chłopakiem. W pewnym momencie moja głową opadła na bok, a oczy zamknęły się... nie wiem co było dalej.
*
- Nie wiesz gdzie jest Jungkook?- impreza trwała już dobre pięć godziń. Jackson podszedł do rozbawionego Jaebuma.
- Nie mam pojęcia.- chłopak spoważniał odstawiając na ladę butelkę soju - Wiem za to, że z dobre dwie godziny temu BamBam stąd wyszedł.
- Spoko... ale gdzie do cholery jest Jungkook...
- Może u siebie? Mówiłeś, że nie za bardzo przepada za imprezami.
- W sumie racja...- przyjaciele ruszyli we wskazane miejsce. Gdy otworzyli drzwi słychać było jedynie szklaną butelkę wypadającą z dłoni bruneta - Jungkook... Jungkook!- poczułem uderzenia w twarz... byłem już przytomny, ale totalnie nieświadomy tego co się stało - Słyszysz mnie?!
- Mm...- skinąłem głową wymiotując.
- Cholera jasna... Jaebum przynieś miskę i jakiś ręcznik.- chłopak pobiegł pospiesznie po wyznaczone rzeczy. 
- Ile wypiłeś?- mruknąłem zamykając znów oczy - Patrz na mnie!... Mów ile wypiłeś!
- Du... dużo...
- Wiesz, że nie możesz... kurwa mać.
- Daj go.- JB postawił pod łóżkiem miskę, po czym zwlókł mnie na ziemię wywołując u mnie ponowne wymioty.
- Co ty wyprawiasz?
- Musi zwymiotować wszystko co wypił.... robię to z wami na każdej imprezie i jak widzisz to działa...- czułem się koszmarnie. Jaebum co chwilę prowokował u mnie kolejną falę wymiotów, co wykańczało mnie jeszcze bardziej.
- Zrobić imprezę... kurwa... aż tak bardzo poczułeś wolność, że musiałeś się schlać jak świnia?!- krzyki Jacksona w niczym nie pomagały. Zacisnąłem dłonie na dywanie starają się złapać powietrze.
- Nie drzyj się na niego idioto.- Jaebum złapał mnie w pasie naciskając na mój brzuch - To nie tylko wina alkoholu.
- To znaczy?- szarowłosy westchnął opierając o siebie moje bezwładne ciało, po czym zaczął wycierać mi usta - Jungkook... z kim piłeś?
- Z BamBamem...
- Tylko piliście?
- Nie wiem...
- Jak to nie wiesz?... Nie dawał ci niczego więcej?
- On... odwrac... odwracał się...
- Jak robił ci drinki?- skinąłem głową - Chuj... musiał mu czegoś dosypać i to w sporej ilości.
- Zatłukę go... 
- Uspokój się... póki co ogarnij swojego chłopaka, a ja pogonię gości.- po chwili znajdowałem się w ramionach Jacksona. JB opuścił pokój zajmując się gośćmi.
- Prz... przepraszam...- spojrzałem na niego półprzytomnym wzrokiem. Brunet nie odpowiadał... wtulił mnie jedynie w siebie głaszcząc mnie po głowie.
- Co cię podkusiło żeby z nim pić...
- Ty...
- Co takiego?
- Nie mam... nie mam siły...- chłopak wytarł mi dokładnie twarz kładąc mnie do łóżka.
- Jutro o tym porozmawiamy, tak?- skinąłem głową automatycznie zasypiając.

*

           Na drugi dzień obudziłem się z potwornym bólem głowy i ogromnymi wyrzutami sumienia. Usiadłem na łóżku rozglądając się dookoła.
- Moja głowa...- syknąłem szukając ręką wózka. Gdy przysunąłem go bliżej łóżka wskoczyłem na niego chcąc poszukać Jacksona. Wystarczyło, że otworzyłem drzwi... brunet wraz z Markiem, JB i Jinyoungiem drzemali na siedząco na kanapie. Zamiast obudzić chłopaka ruszyłem do kuchni sięgając w pierwszej kolejności po butelkę wody. Ale dałem ciała... jak mogłem się tak spić? - Ja pierdzielę...
- No... ładnie pobalowałeś...- jęknąłem odwracając się w stronę Jacksona.
- Hyung...
- Jak się czujesz?
- Bywało lepiej...- po chwili poczułem na czole czuły pocałunek - Przepraszam...
- Możesz mi coś wyjaśnić?
- Mhm.
- Mówiłeś wczoraj, że byłem powodem, przez który się tak spiłeś... mogę wiedzieć dlaczego?
- BamBam... powiedział, że pożałuję związku z tobą... 
- Kurwa mać...
- Jackson... głupieję już w tym wszystkim.
- Cały BamBam.- do kuchni wszedł Junior - Jungkook... nie wierz w nic, co powie ci ten zazdrosny kretyn.- mówiąc to upił łyk wody - Zrobi wszystko żeby was skłócić i odzyskać Jacksona.
- Jungkook... ty mi po prostu nie ufasz...
- Ufam ci... Hyung, ja naprawdę... 
- Powinieneś przemyśleć ten związek.- zamurowało mnie. Spojrzałem z przerażeniem na Jinyounga, który zdziwiony opuścił kuchnię.
- O czym ty mówisz?
- Jak można być z kim komu się nie ufa?
- Ale ja ci ufam! Ten dupek... BamBam potrafi tak namieszać, że człowiek głupieje!
- Jungkook...
- Jackson ja cię kocham!
- To zmień do mnie nastawienie i nie traktuj mnie jak wroga...- mówiąc to pogłaskał mnie po głowie wstając - Idź jeszcze spać... dobrze ci to zrobi.
- Hyung...- czułem jak coś ściska mnie za gardło.
- No leć do pokoju.
- Jackson wybacz mi... ja naprawdę...
- Idź odpocząć skarbie. 
- Ty mnie już nie kochasz.- rzuciłem udając się do swojego pokoju.
- Boże, Jungkook, to nie tak...- trzasnąłem drzwiami, po czym pospiesznie położyłem się na łóżku.
- Brawo Jackson...- JB jako ojciec i lider ich paczki pokręcił zrezygnowany głową - O co wy znowu się kłócicie?
- Zejdź w końcu z niego i zajmijmy się lepiej BamBamem.- odpowiedział Mark przygryzając wargę - Musimy w końcu dać dupkowi nauczkę.

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Przed nami ostatnia część, a co za tym idzie, zbieram powoli propozycje na kolejny paring :)
Buziaki~

16 kwietnia 2016

Jackson & Jungkook~cz.8 [Nowa rodzina]

1 2 3 4 5 6 7


- Umówiłem się na rozmowę z mamą...- chłopak spojrzał na mnie biorąc głęboki oddech.
- Chyba nie chcesz jej o nas powiedzieć...
- Chcę porozmawiać o ojcu.... nie wszystko kręci się wokół ciebie Jackson.- rzuciłem otwierając drzwi.
- Jungkook...- nie mam ochoty z tobą rozmawiać. Nie po tym co zrobiłeś. Wierzyć mi się nie chce, że od tak pojechałeś do BamBama żeby wytłumaczyć mu, że jesteś ze mną, a to co było między wami to przeszłość. Skoro zerwaliście dawno temu mogłeś napisać mu to w głupiej wiadomości, a nie tłuc się do niego przez cały Seoul.
Wjechałem do salonu... w domu panowała totalna cisza zagłuszana jedynie dźwiękiem telewizora, w którym prezenterka mówiła o jakiejś grupie Rookies, którzy dzięki ulicznym występom podbijają serca tłumu.
- Zaraz...- szepnąłem podjeżdżając bliżej tego pieprzonego pudła - Seokjin... Hoseok...- na mojej twarzy pojawił się lekki uśmiech na wspomnienie o kolegach... jak dobrze, że im się udało - Taehyung... - po mojej twarzy spłynęła łza. Powinienem być tam teraz z nimi... Chciałem ciężko pracować, występować i spełniać marzenia... Nie tak miało wyglądać moje życie.
- Co to?- zapytał Jackson kucając obok mnie.
- Moi koledzy, z którymi trenowałem...- rzuciłem jadąc do kuchni, w której mama żaliła się Sungjunowi objęta jego ramionami. Cieszę się, że im również się udało - Mamo, możemy pogadać?... Czy wam przeszkadzam?
- Nie przeszkadzasz Kookie.- odpowiedział mężczyzna całując mamę w czoło - Lećcie do parku, a ja za ten czas zamówię ci nową szybę, a Jackson posprząta ci pokój. 
- Ogarnę to jak wrócę.
- Posprzątam ci... przecież to nie problem.- znów jego głos... daj mi człowieku spokój!
- Powiedziałem, że sam to zrobię! Mimo że jeżdżę na tym gównie, umiem sam koło siebie posprzątać!
- Jungkook, nie chciałem cię obrazić...
- Wystarczająco już zrobiłeś... zejdź mi z oczu... 
- Przepraszam chłopcy...- Sungjun stanął między nami, podczas gdy mama przyniosła mi bluzę narzucając mi ją na ramiona - Skarbie, idźcie już... a my Jackson mamy do pogadania.
- Tato, nie wtrącaj się... to są nasze sprawy...
- Jesteśmy rodziną i teraz to są nasze sprawy, jasne?- pokręciłem zrezygnowany głową jadąc w stronę wyjścia. Po chwili dołączyła do mnie mama.
- Pomogę ci skarbie.
- Mamo... dam radę, spokojnie.- jazda windą, wyjście z bloku, przejście przez osiedle.... cisza. Gdy minęliśmy bramy blokowiska, mama złapała za wózek biorąc głęboki oddech.
- Masz ochotę na odeng?- skinąłem jedynie głową. Zawsze je kupujemy gdy gdzieś razem wychodzimy. Można to uznać za naszą tradycję. Budka z odeng znajdowała się przy wejściu do naszego ulubionego parku. Po zakupie kilku sztuk zaczęliśmy szukać ławki znajdującej się z dala od ludzi - Może tu?- zapytała wskazując na ławkę postawioną przy niewielkim, urokliwym stawie.
- Mhm.- kobieta usiadła częstując mnie jedzeniem.
- Cieszę się, że gdzieś razem wyszliśmy.- wpatrywałem się w odeng w całkowitej ciszy - Skarbie...
- Ja też.- spojrzałem na nią lekko się uśmiechając.
- Kookie... co... co cię gryzie? 
- Wszystko...- poczułem gulę w gardle... to będzie trudna rozmowa.
- Na pewno chcesz o tym rozmawiać?
- Tak... nie mam już siły tego w sobie dusić.- mama złapała mnie za ręce całując mnie w czoło.
- Jak będziesz chciał zacząć to...
- Już zacznę...- wziąłem głęboki oddech wbijając wzrok w sparaliżowane nogi - Mamo... powiedz...- nie wiem... nie wiem jak mam to zacząć - Będziesz mnie nadal kochać po tej rozmowie?
- O czym ty mówisz?... oczywiście, że tak, nie powinieneś zadawać takich pytań.
- Dobrze... ja...- zamknąłem oczy wypuszczając zgromadzone w płucach powietrze - Chcę cię przeprosić... nie tak miało wyglądać nasze życie. Planowałem je zupełnie inaczej...- przełknąłem z trudem ślinę czując spływające po policzkach łzy - Miałem... miałem ci pomóc po rozstaniu z ojcem... pracować ciężko w wytwórni żeby twoje życie było jak najlepsze... Chciałem żebyś w końcu była ze mnie dumna... 
- Kookie...- spojrzałem na jej zapłakaną twarz.
- Nie płacz, proszę cię...- delikatnie wytarłem łzy z jej delikatnej, porcelanowej twarzy - Cieszę się, że jesteś z Sungjunem... wydaje mi się, że jest to odpowiedni dla ciebie facet...- wziąłem głęboki oddech spuszczając ponownie głowę - Dba o ciebie i cię bardzo kocha... to jest dla mnie najważniejsze... Jesteś z nim szczęśliwa?
- Tak... i to bardzo...- uśmiechnąłem się lekko pod nosem kontynuując.
- Druga sprawa.... mamo... chodzi o ojca, ja... [włączamy]
- Jungkook... jeśli nie chcesz to o nim nie mów... Wiem, ile wyrządził ci krzywdy...
- Nie, spokojnie... ja...- spojrzałem na nią zaciskając dłonie na wózku - Nie mam już siły udawać, że to co mi zrobił jest mi obojętne... Przepraszam, ale... co noc płaczę w poduszkę wspominając jego gwałty i napady agresji... co noc śni mi się wypadek... moment, kiedy przerażony wpadam pod samochód.... Do tej pory starałem się nosić przy tobie maskę... żeby cię nie martwić, ale... ja naprawdę nie mam już na to siły... Nie mam siły udawać, że moje życie jest kolorowe po tym wszystkim... Ten weekend... mamo... co ja zrobiłem, że on musi mnie tak traktować?- zagryzłem wargi dławiąc się łzami - Czemu każdy widzi we mnie tylko przedmiot do zaspokajania swoich chorych potrzeb? Naprawdę jestem taki zły?... nie wiem... nie wiem czym zasłużyłem sobie na taką karę...- po chwili znajdowałem się w objęciach płaczącej mamy. Nie chciałem wywoływać u niej łez, ale za wszelką cenę chciałem się wygadać... mogłem się domyślić czym to się skończy - Mamuś, nie płacz.
- Kookie, jest mi tak cholernie przykro.... jestem pewna, że w 1/100 nie odczuwam twojego bólu... 
- Wiem, że robisz wszystko co w twojej mocy żeby mi pomóc... nie obwiniaj się...
- To wciąż za mało synu... widzę.... widzę jak cierpisz, ale nie wiem jak mam ci pomóc. Też czasami brakuje mi sił żeby z tym wszystkim walczyć...- wtuliłem ją w siebie głaszcząc ją po głowie - Wiem, że chciałeś spełniać marzenia... wiem, że to bydle wszystko spieprzyło... tylko... nie wiem jak ja jako matka mogę ci pomóc.... jest mi tak bardzo przykro... nie potrafię pomóc własnemu dziecku...
- Przestań... nikt nie ma lepszej matki...- kobieta spojrzała na mnie na co posłałem jej ciepły uśmiech - Jesteś najlepsza na świecie i strasznie cię kocham.- wtuliłem się w nią słuchając jej głośno bijącego serca.
- Kookie...
- Jest jeszcze coś... tylko ja... boję się o tym mówić...
- Ciii... mamy czas.- poczułem jej dłoń na głowie... ten gest z jej strony zawsze mnie uspokajał.
- Mamo...- robiło mi się niedobrze z nerwów... nie sądziłem, że ten temat będzie budził we mnie takie emocje - Ja... boże...
- Co się dzieje?
- Jestem gejem...- cisza... serce rozsadzało mi klatkę piersiową, a ciało trzęsło się jak przysłowiowa galareta - Przepraszam...- zacząłem znów płakać - Rozczarowałem cię po raz kolejny...
- Nie... Kookie, uspokój się...- mama objęła mnie mocniej całując mnie w głowę - Czemu się tak trzęsiesz?
- Z nerwów... jest mi wstyd...
- To nie wstyd.- szepnęła bujając mną na boki - Kookie ty... masz kogoś, tak?... Dlatego tak bardzo boisz się mojej reakcji?
- Nie wiem.... nie... nie jesteśmy razem... nie wiem.- zacisnąłem dłoń na jej swetrze, po czym ponownie wpadłem w histerię. Mama jedynie mocniej mnie przytuliła szepcząc bym się uspokoił - Tak bardzo go kocham, a on...
- Pomału skarbie... uspokój się...
- On chyba wrócił do swojego byłego!... Mamo, my nawet ze sobą spaliśmy! Wiesz jak bardzo muszę go kochać i mu ufać skoro... skoro pozwoliłem mu się do siebie zbliżyć?!- nie wiedziała co odpowiedzieć... czemu jej o tym wszystkim mówię? Czemu znów wbijam jej nóż w plecy? - Przepraszam...
- Kto to jest...- milczałem... nie potrafię jej tego powiedzieć - Kookie, ty chyba nie...
- Kocham Jacksona...- nie wierzę, że to powiedziałem. Między nami znów zapadła cisza.
- Kookie...- po kilku minutach mama wzięła głęboki oddech spoglądając na mnie, jednak ja nie miałem na tyle odwagi by spojrzeć jej w oczy - Ja... chcę... chcę żebyś był szczęśliwy... nawet z chłopakiem, ale... Jackson.... Jackson to twój brat...
- Nie... mamo, nic nas nie łączy.... nic, rozumiesz?
- Boże, dlaczego niczego się nie domyśliłam...
- Zrozum, że go kocham... tylko... tylko on chyba woli być ze swoim byłym...
- Skarbie, znajdziesz innego chłopaka...
- Nie!- nie potrafiłem przestać płakać - Tylko przy nim czuję się szczęśliwy! Będąc z nim zapominam o tym pieprzonym kalectwie i o ojcu!- wziąłem głęboki oddech zamykając zmęczone powieki- Nie możesz mi tego odebrać...
- Widzę jak zachowywaliście się w stosunku do siebie wcześniej, a jak jest teraz.... Kookie, ty znów cierpisz...
- To chwilowe... musimy wyjaśnić ze sobą kilka spraw...- mama odgarnęła kosmyk włosów z mojego czoła delikatnie mnie w nie całując.
- Myślisz o nim poważnie?
- Tak... chciałbym żeby nasz związek wyglądał jak twój i Sungjuna...- uśmiechnąłem się delikatnie wycierając mokre policzki - Nie wiem tylko czy on tego chce...
- Oboje potrzebujecie czasu...
- A ty?- spojrzałem na nią - Chciałabyś być z kaleką?
- Skarbie... jeśli bym kogoś bardzo mocno kochała nie miałoby to dla mnie znaczenia...
- Chciałbym żeby on też miał takie podejście...- wtuliłem się w mamę zamykając oczy.
- Wiem... wiem, że bardzo się zdenerwował gdy BamBam do niego zadzwonił...
- Co?
- Siedział wtedy z nami w kuchni i myślał o tym jak ci pomóc... zadzwonił do niego ten chłopak, a ten zaczął kląć... wyszedł do niego wściekły...
- Czemu mi nikt o tym nie powiedział?- wskoczyłem niezdarnie na wózek.
- Sungjun czuł, że coś jest na rzeczy...
- Chcieliście nas skłócić?... Jak możesz?
- Kookie...- mama westchnęła głaszcząc mnie po twarzy - Porozmawiam z Sungjunem, dobrze? 
- Wracajmy do domu...- sam nie wiem czy to był dobry pomysł, by powiedzieć o wszystkim mamie. Czuję lekką ulgę, ale też niepokój. Boję się, że to będzie koniec...
- Powiedz mi wreszcie czemu się tak zachowujecie.- były to pierwsze słowa, jakie usłyszałem po przekroczeniu progu domu.
- Nie będę z tobą o tym rozmawiał... zejdź w końcu ze mnie...- wszedłem z mamą do salonu patrząc na tę scenę.
- Jesteście... jak było?- zapytał mężczyzna podchodząc do mojej mamy.
- Myślę, że chłopcy mają nam coś do powiedzenia.- spojrzałem na Jacksona, który wpatrywał się we mnie wielkimi oczyma.
- Wie o wszystkim...- szepnąłem spuszczając głowę. Brunet podszedł do mnie, po czym przede mną kucnął głaszcząc mnie po twarzy.
- Kookie...
- Znam prawdę... przepraszam. 
- Jackson...- Sungjun coraz bardziej się niecierpliwił. Chłopak wstał podchodząc bliżej ojca.
- Jestem z Jungkookiem...
- Tak czułem...
- Tato... kocham go i nie ma opcji żebyśmy się rozstali...
- Nie tak cię wychowałem...
- Skarbie... porozmawiajmy.- w rozmowę włączyła się mama - Jackson, weź Jungkooka do siebie... też chyba macie do pogadania.- ten jedynie skinął głową prowadząc mnie do swojego pokoju. Gdy zamknął drzwi spojrzeliśmy na siebie w ciszy. Po chwili jednak zbliżył się do mnie łącząc nasze usta pocałunkiem... tak bardzo za tym tęskniłem i tego potrzebowałem. Odwzajemniałem jego pieszczotę niezwykle delikatnie i nieśmiało.
- Kocham cię Jungkook.- przerwał pocałunek spoglądając na mnie - To spotkanie z BamBamem...
- Wszystko już wiem... przepraszam, że ci nie wierzyłem.- uśmiechnęliśmy się do siebie delikatnie się cmokając - Co teraz?
- Nie wiem... jeśli mój ojciec nas nie zaakceptuje... uciekniemy.
- Co takiego?
- No tak... będę umiał się tobą zająć.
- Nie wybiegajmy tak w przyszłość.- ostudziłem jego entuzjazm cmokając go - Wziąłbyś mnie na ręce?- chłopak wtulił mnie w siebie cmokając mnie po twarzy.
- Kocham cię.- uśmiechnąłem się ciesząc się jego pieszczotami - I chcę żebyś wiedział, że potwornie martwiłem się o ciebie przez ten weekend.
- Wiem...- westchnąłem spoglądając na niego - Jackson...
- Hm?- zbliżyłem się do niego stykając ze sobą nasze wargi.
- Chcę się z tobą kochać...
- Co... Kookie...
- Teraz...- chcę zapomnieć o bólu związanym z ojcem. Kiedy chodzę do łóżka z Jacksonem czuję się zupełnie inaczej. Czuję się wolny, bezpieczny, otoczony jego ciepłem i miłością... znów chcę się tak poczuć.
- Wiesz, że nie możemy.
- Jackson.- wtuliłem się w niego zaciskając kurczowo powieki. Chłopak pogłaskał mnie po głowie delikatnie mnie w nią całując.
- Jesteś zmęczony... spróbuj się przespać, hm?
- Brzydzisz się mnie?
- Co?... Boże Jungkook.- jego ciało jest tak ciepłe i przyjemne. Oparłem głowę na jego ramieniu ciesząc się jego cudownym zapachem.
- Czemu nie chcesz?
- Bo nie jesteś na to gotowy... nie dzisiaj...
- Mhm.- odpłynąłem. Rzeczywiście byłem potwornie zmęczony tym pieprzonym weekendem, ojcem i rozmową z mamą... za dużo emocji jak na dwa dni.
- Chłopcy...- do pokoju weszła mama. Jackson otulił mnie kocem podchodząc bliżej niej.
- Tak?
- Śpi?
- Tak, ale nie chcę go zostawiać... niech prześpi spokojnie chociaż jedną noc.- kobieta uśmiechnęła się ciepło głaszcząc bruneta po ramieniu.
- Chodź w takim razie do salonu.
- Oho... jest źle?
- Sam zobaczysz.- trzymając mnie na rękach ruszył we wskazane miejsce. Gdy usiadł na kanapie poprawił mnie, by było mi wygodnie, po czym pocałował mnie w czoło, na co delikatnie zadrżałem.
- Ciii... śpij.- jego wzrok przeniósł się na ojca - Słucham...
- Jackson... z trudem... z trudem postaram się zaakceptować fakt, że jesteś gejem. Jesteś moim dzieckiem... kocham cię najbardziej na świecie i chcę byś był szczęśłiwy...- Sungjun westchnął zdejmując okulary, po czym przetarł zmęczoną twarz - Jeśli będziesz szczęśliwy z chłopakiem... dobrze, niech tak będzie, ale... nie mogę zaakceptować twojego związku z Jungkookiem...
- Co... ale tato...
- Zaczekaj... kończysz teraz szkołę...
- Nie wyjadę na studia do Stanów... będę studiować tutaj...
- Tak myślałem, dlatego też... stwierdziłem, że na studia pójdziesz za dwa lata...
- Co...
- Wyślemy cię teraz do wojska na służbę.
- Nie... nie możesz mi tego zrobić...
- Muszę synu... to jest tylko i wyłącznie dla waszego dobra...
- Dla naszego dobra chcesz nas rozdzielić?!- zadrżałem łapiąc odruchowo chłopaka za koszulkę - Śpij Kookie...
- Co się dzieje?- szepnąłem nie mogąc oderwać wzroku od jego wściekłej twarzy.
- Muszę porozmawiać z ojcem... zaniosę cię do pokoju, dobrze?
- Nie... nie zostawiaj mnie.- wtuliłem się w niego czując ponownie ogarniające mnie poczucie bezpieczeństwa.
- Sam widzisz...- "braciszek" przeniósł wzrok na ojca - Błagam, nie rób nam tego... 
- Służba dobrze ci zrobi... za ten czas Jungkook skupi się w pełni na rehabilitacji...- o czym oni do cholery mówią? Złapałem Jacksona za kark podnosząc się do siadu.
- O czym wy mówicie...- moje oczy na zmianę obserwowały Jacksona i jego ojca.
- No powiedz mu...- powiedział przez zaciśnięte gardło chłopak głaszcząc mnie po plecach.
- Sungjun, skończcie na dzisiaj... to dla Jungkooka za dużo...- jeszcze mama... co tu się do cholery jasnej dzieje?!
- Powiedzcie mi o co chodzi... [włączamy]
- Kookie... Jackson wyjedzie teraz do wojska na służbę... na dwa lata...- otworzyłem szeroko oczy nie mogąc oderwać ich od mężczyzny.
- Co... ale dlaczego?- do oczu napływały mi łzy... co jeszcze się dziś wydarzy?!
- Bo mój kochany ojciec nie jest w stanie zaakceptować naszego związku!- Jackson usadził mnie na kanapie, po czym wstał nerwowo chodząc po pokoju.
- Przecież my nie robimy nic złego...- zacisnąłem dłonie na kocu czując spływające po policzkach łzy.
- Kookie...- mama usiadła obok mnie mocno mnie w siebie wtulając.
- Mamo, błagam cię...- podniosłem głowę spoglądając na zmieszanego całą tą sytuacją Sungjuna - Hyung...
- Kookie, ja naprawdę... 
- Kocham Jacksona... nie możesz nam tego zrobić... Ja bez niego zwariuję.
- Tato, on mnie potrzebuje.
- Dzięki niemu zapominam o ojcu i wózku... nie wysyłaj go do wojska...- wytarłem policzki starając się pozostać twardym i doprowadzić sprawę do końca - Nasz związek nie przeszkadza mi w rehabilitacji, a Jacksonowi w dalszej nauce... wręcz przeciwnie...
- Daje nam siłę do dalszej walki...- dokończył brunet podchodząc do mnie - Nie płacz.- szepnął biorąc mnie na ręce. Sungjuna zamurowało... nie wiedział jak ma to skomentować i jak się teraz zachować.
- Jackson...- mama podeszła do nas kładąc dłoń na ramieniu chłopaka - Czy Jungkook mógłby dzisiaj u ciebie spać?... Okno w jego pokoju...
- Tak, oczywiście.
- Idźcie spać... jutro o tym porozmawiamy.- powiedziała patrząc na swojego partnera - Skarbie... mamy do pogadania.- Jackson skinął głową niosąc mnie do swojej sypialni. Nie potrafiłem odezwać się ani słowem... mam już dość. Wyjazd ukochanej osoby byłby dla mnie kolejnym gwoździem do trumny. Wtedy z pewnością bym się zabił...
- Skarbie...- szepnął kładąc mnie na łóżku.
- Nie mam ochoty rozmawiać...
- Myszkooo...- brunet położył się za mną przytulając mnie - Nie ma opcji żebym cię zostawił... nie martw się.- szepnął całując mnie w kark. Złapałem go za dłoń przykładając ją do swoich ust, po czym złożyłem na niej delikatny pocałunek.
- Boję się...
- Nie masz czego... przyrzekam ci to.- westchnąłem wtulając jego dłoń w policzek.. nie spałem całą noc... czułem, że mój chłopak też. Oboje baliśmy się tego, co ma nadejść... wiedzieliśmy, że to będzie koniec. Sungjun jest fantastycznym człowiekiem, ale jak się przy czymś uprze to nie ma zmiłuj. Czy tylko dla nas ta miłość wydaje się być prosta? Mam na myśli fakt, że nic tak naprawdę nie stoi na przeszkodzie byśmy byli razem... nie ma w tym nic skomplikowanego. Nasi rodzice są ze sobą... owszem, ale nie pobrali się... poza tym jeśli nawet to zrobią to nas i tak w żaden sposób nie połączą więzy krwi. Nie jesteśmy braćmi biologicznymi... w ogóle nie możemy nazwać się braćmi. Czemu tylko my tak do tego podchodzimy? Czemu tylko moja mama potrafiła nas zaakceptować? Dlaczego Sungjun nie chce byśmy byli razem? Przecież chce naszego szczęścia... czy on nie rozumie, że osiągamy szczęście będąc ze sobą? Co my mamy zrobić...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------





14 kwietnia 2016

Jackson & Jungkook~cz.7 [Nowa rodzina]



               Leżałem na brzuchu z biodrami uniesionymi ku górze. Moje dłonie były fioletowe od uścisku na pościeli. Po bladej ze strachu twarzy ściągniętej zaschłymi łzami zaczęła spływać drobna strużka krwi z rozciętej kilka minut wcześniej wargi. Ostatnie pchnięcie... krzyk ojca... skończył. Moje ciało bezwładnie opadło na łóżko, podczas gdy to bydle z uśmiechem na twarzy wstało ubierając spodnie.
- Szkoda, że to już koniec, co?- leżałem w bezruchu... nie potrafiłem nawet mrugnąć - Trzeba cię niestety odstawić do domu.... zbieraj się.- zostaw mnie ty pieprzony draniu. Przez cały weekend byłem pozbawiony kontaktu z rodziną i chłopakiem. Zmuszałeś mnie do seksu z odstępami dosłownie godziny... wciąż ci było mało... ciągle chciałeś więcej. Pieprzyłeś mnie jak przedmiot... moja twarz obijała się jedynie o oparcie łóżka w rytmie nadawanym jej przez twoje obleśne ciało... nienawidzę cię za to - Głuchy jesteś?!- po moich policzkach znów popłynęły łzy. Wściekły tyran podszedł do mnie przewracając mnie na plecy, po czym z całej siły uderzył mnie w twarz... zamknąłem jedynie oczy. Krzyk i błaganie o to by przestał w niczym tu nie pomogą. Gdy ojciec zobaczył, że bicie w niczym nie skutkuje, wziął głęboki oddech ubierając mnie - Mam to zrobić?- otworzyłem oczy niepewnie na niego spoglądając - Dobra...- po tych słowach usadził mnie nakładając na mnie ubrania - Dlaczego mój syn musi być takim nieudacznikiem...- nie będę z nim dyskutować. Boję się... chcę być już w domu... w swoim pokoju... otoczony ciszą, ciemnością i spokojem. W pewnym momencie ojciec wziął mnie na ręce i zaniósł do samochodu rzucając mnie na jego tylne siedzenia. Nie potrafiłem się ruszyć... Chciałem żebyśmy w drodze do domu mieli wypadek samochodowy, w którym oboje byśmy zginęli. Ja nie musiałbym znosić jego gwałtów, a mama jego przytłaczającej jej obecności. Tak... wypadek to dobry pomysł... - Teraz mnie uważnie posłuchaj.- gdy usiadł za kierownicą odpalił silnik odwracając się do tyłu - Przy matce i tym pieprzonym Sungjunie mówisz, że weekend był bardzo przyjemny i że chcesz przyjeżdżać tutaj co tydzień, jasne?- wpatrywałem się w niego wielkimi oczyma... Nie patrz się już na mnie tylko jedź... - Pytam czy jest to dla ciebie jasne...- przełknąłem z trudem ślinę kiwając twierdząco głową - Super...- wreszcie ruszył. Za jakieś pół godziny będę w domu... bezpieczny... z dala od tego zboczeńca - Właśnie... miałem o coś zapytać.- skuliłem się zaciskając dłoń na bluzie, którą zabrałem Jacksonowi - Powiesz mi z kim się pieprzyłeś pod moją nieobecność?- co takiego? Uniosłem powoli obolałe ciało, po czym wlepiłem wzrok w lusterko łapiąc tym samym kontakt wzrokowy z ojcem - Kto cię pieprzył synu?... Mów póki jestem miły.
- Ni... nikt...- szepnąłem przez zaciśnięte gardło spuszczając głowę.
- Byłeś rozciągnięty ty pieprzona dziwko!- zacisnąłem kurczowo powieki starając się złapać oddech.., nienawidzę tych ataków paniki - Z kim to robiłeś?!
- Z... z moim.... z chło...
- A więc masz chłopaka...- spuścił z tonu robiąc przy tym zamyśloną minę.
- Byłym...- dodałem dławiąc się łzami.
- Jak długo z nim byłeś?... ile razy cię pieprzył?
- Raz...
- Mhm... nie pozwalam ci nikogo mieć, czy to jest jasne?- skinąłem jedynie głową wybuchając płaczem - Nie wyj do cholery.- zabiję go... przysięgam, że jak przyjadę z nim do tego pieprzonego domku w następny weekend to go zabiję. Nie mam już siły tego znosić - Zamknij ten ryj, bo inaczej zaraz porozmawiamy...- nie mogę... nie można tak nagle przestać płakać... za bardzo się go boję. W pewnym momencie mężczyzna zajechał na pobocze, po czym wysiadł z auta idąc w stronę moich drzwi... zacząłem panikować jeszcze bardziej. Gdy je otworzył rzucił się na mnie z pięściami - Zamknij się, rozumiesz?!- przyjmowałem jego ciosy z pokorą... chciałem żeby mnie zatłukł na śmierć. Boże... gdybym tylko miał władzę w nogach. Miałem idealną okazję, by kopnąć go pod koła pędzących samochodów - Będzie spokój?!- warknął wlepiając we mnie swoje przepełnione nienawiścią spojrzenie. Położyłem się jedynie na siedzeniach zamykając oczy... była to dla niego wystarczająca odpowiedź. Reszta drogi do Seoulu minęła nam w całkowitej ciszy. Gdy zajechaliśmy na osiedle podstawił pod drzwi wózek, po czym usadził mnie na nim udając troskliwego ojca - Spróbuj im coś zdradzić to cię zatłukę...- skinąłem jedynie głową kierując wózek w stronę klatki. W sumie nie musiałem nic mówić... mam poobijane całe ciało oraz twarz... Mama na pewno domyśli się o co chodzi... w końcu widziała mnie setki razy w takim stanie.
Wreszcie.... wreszcie mogę przekroczyć próg mieszkania.
- Jungkook?!- mama... jak dobrze słyszeć jej głos. Po chwili znajdowałem się w jej roztrzęsionych ramionach - Wreszcie jesteś.- spojrzała na mnie robiąc przy tym ogromne oczy - Jung.... nie... Sungjun, dzwoń na policję!- wtedy jednak przypomniałem sobie o umowie z ojcem.
- Sam to zrobiłem...- szepnąłem wbijając wzrok w głąb mieszkania - Gdzie Jackson?
- Jak sam to zrobiłeś?!- Sungjun kucnął przede mną uważnie mnie oglądając - Ewidentnie są to ślady pobicia.
- Wychodziłem z wanny... i upadłem na szafkę...- spojrzałem na ojczyma półprzytomnym wzrokiem - Gdzie Jackson?
- Sami widzicie...- poczułem na głowie obleśną łapę ojca, która czochrała moje włosy z udawaną czułością - Zabieram go za tydzień.
- Nie... zapomnij o tym. Był to pierwszy i ostatni raz, kiedy się z tobą widział!- wrzasnęła mama wsuwając wózek w głąb mieszkania.
- Może posłuchajmy tego, co ma do powiedzenia Jungkook.- przełknąłem z trudem ślinę spoglądając na rodziców.
- Chcę do niego jechać...- szepnąłem powstrzymując się od płaczu - Gdzie jest Jackson...
- Nie... nie pozwalam na to... 
- Obawiam się, że nie masz już nic do powiedzenia w tej kwestii.- ojciec uśmiechnął się szyderczo - Do piątku Kookie.- po tych słowach wyszedł z mieszkania... wreszcie. Zacisnąłem dłonie na wózku wybuchając płaczem.
- Wiedziałam...- mama kucnęła przy mnie mocno mnie przytulając - Co on ci zrobił skarbie?- płakała razem ze mną... to jest ponad moje siły.
- Jadę na policję złożyć zeznania...- Sungjun przejęty całą tą sytuacją zaczął krzątać się po mieszkaniu - Załatwimy temu gnojowi dożywocie.
- Gdzie jest Jackson?!- jak długo można zadawać to samo pytanie?! Cisza... mama wraz z Sungjunem spojrzeli na mnie wielkimi oczyma.
- Jest u kolegi...- odpowiedział cicho mężczyzna wymieniając znaczące spojrzenie z mamą.
- Kolegi?.... jakiego kolegi?
- U BamBama.... niedługo powinien wrócić.
- Skarbie... teraz musimy wziąć się w garść i złożyć skargę na ojca...
- Puść mnie...- warknąłem wyrywając się z objęć mamy, po czym pospiesznie ruszyłem do swojego pokoju trzaskając przy tym drzwiami. Gdy tylko się w nim znalazłem w końcu mogłem wyładować całą złość i ból, które zabijały mnie od środka. Gwałt i bicie przez ojca... nasilająca się depresja mamy i... i Jackson, który pod moją nieobecność zdradza mnie ze swoim byłym. Wrzasnąłem ile miałem siły w płucach zrzucając z szafek wszystko co wpadło mi w ręce.
- Jungkook!.... Jungkook otwórz te drzwi!
- Odpieprzcie się wszyscy ode mnie!- krzyknąłem zrzucając na ziemię stojący na wprost łóżka telewizor.
- Co ty wyprawiasz?!... Otwieraj!
- Nie! Mam was dość, rozumiesz?!... Mam dość tego pierdolonego wózka!- złapałem za lampkę stojącą na biurku, po czym z całej siły cisnąłem nią w okno rozbijając jedną z jego szyb w drobny pył.
- JUNGKOOK!
- Cały weekend ojciec pieprzył mnie jak jakąś szmatę, a wy?!.... Co zrobiliście żeby mi pomóc?!- usłyszałem histeryczny krzyk mamy... moje serce w tym momencie pękło na tysiące kawałków. Wziąłem głęboki oddech podjeżdżając bliżej drzwi - Nienawidzę mojego życia...
- Jungkook...- ton Sungjuna uległ zmianie - Proszę cię, otwórz drzwi... porozmawiamy...
- Nie...
- Jungkook, nie skrzywdzę cię... Zrób to dla swojej mamy i otwórz te drzwi...- drżącą ręką złapałem za klucz niepewnie go przekręcając... drzwi od razu otworzyły się i do środka wparowała mama ostatkiem sił biorąc mnie na ręce i wtulając w siebie.
- Skarbie, wybacz mi... Przepraszam.- pocałowałem ją w policzek wtulając się w nią.
- Mamo, pomóż mi...- szepnąłem zalewając się łzami.
- Ciii.... oczywiście, że ci pomogę... spokojnie.
- Nic nie rozumiesz...
- Dzisiaj porozmawiamy... cichutko.- zawsze gdy mam ataki paniki czy złości mama bierze mnie na ręce mówiąc do mnie jak do małego dziecka. Wtedy też usłyszałem dźwięk pinu wklepywanego w drzwi wejściowe - Sungjun, Jackson wrócił.
- Pójdę po niego.- mężczyzna pogłaskał mnie po głowie, po czym ruszył do przedpokoju.
- Weźmiesz mnie na spacer?- zamknąłem oczy głaszcząc mamę po karku.
- Tak... uspokój się skarbie.
- Rozbiłem okno i telewizor...
- To nic... 
- Jungkook!- poczułem kłucie w sercu. Od dzisiaj nienawidzę jego głosu - Co tu się stało...
- Nic... wszystko już jest dobrze.- odpowiedziała mama.
- Mogę z nim porozmawiać?
- Tak... Kookie...- podniosłem głowę spoglądając na chłopaka. Gdy mnie zobaczył otworzył szeroko oczy.
- Co... co on ci zrobił...
- A ty co robiłeś z BamBamem?
- Co... Jungkook ja...
- Nie tłumacz się...- mama spojrzała na nas zdezorientowana.
- Chłopcy...
- Proszę nas zostawić.- brunet wziął mnie na ręce posyłając kobiecie znaczące spojrzenie.
- Powinnam o czymś wiedzieć?
- Proszę dać nam kilka minut.- po chwili mama opuściła pokój zamykając za sobą drzwi.
- Posadź mnie na wózku...- jak nakazałem, tak zrobił.
- Kookie... skarbie, co on ci...
- Zdradziłeś mnie?
- Boże, o czym ty mówisz?
- Tak czy nie?
- Oczywiście, że nie...
- Po co u niego byłeś?- czułem jak do oczu napływają mi łzy.
- Skarbie, nie zdradziłbym cię... 
- Po co u niego byłeś do cholery?! 
- Wyjaśniłem mu w końcu, że już nigdy ze sobą nie będziemy... byłem tam tylko pogadać...
- Mhm...- zacząłem jechać w stronę drzwi, jednak chłopak pospiesznie mnie zatrzymał.
- Kookie...
- Nie wierzę ci...  
- Jak mam ci udowodnić, że do niczego między nami nie doszło?! 
- I tak nie uwierzę w żadne twoje słowo.
- Jungkook do cholery.- Jackson kucnął przede mną łapiąc moją twarz w obie ręce. Widziałem w jego wielkich oczach łzy - Kocham cię, rozumiesz? Nie zdradziłbym cię...
- Nie mam ochoty o tym rozmawiać... mam już wszystkiego dość...
- Wiem... mam tego świadomość, ale błagam cię, musisz mi uwierzyć.- zawiesiłem się. Wpatrując się w chłopaka do głowy przyszedł mi pewien pomysł.
- Udowodnij mi, że mnie kochasz...
- Dobrze... jak mam to zrobić?
- Pomóż mi ze sobą skończyć.- jego twarz wyrażała w tej chwili setki emocji.
- Co?- chłopak uśmiechnął się nerwowo, po czym oblizał wargi - O czym ty mówisz?
- O tym żebyś pomógł mi ze sobą skończyć.
- Skarbie... Kookie.... chodzi o ojca, tak? 
- O ojca... wózek... spieprzone życie... i teraz o ciebie...- westchnąłem bawiąc się palcami - Nie chcę tak żyć.
- Poradzimy sobie ze wszystkim, uspokój się...
- Ty na pewno sobie poradzisz... znajdziesz chłopaka, wyprowadzisz się stąd... 
- Znalazłem chłopaka i siedzi tu przede mną... kiedy to w końcu do ciebie dotrze? Nigdy cię nie zostawię, bo cię cholernie kocham Jungkook.
- Czemu mnie nie szukałeś?- nie myślę dziś trzeźwo... te napady agresji i ciągłe zmiany tematu - Czemu zamiast mnie szukać pojechałeś do swojego byłego?
- Zadzwonił do mnie, że chce się spotkać żeby porozmawiać o naszym związku... specjalnie się zgodziłem pod twoją nieobecność żebyś się nie denerwował. Powiedziałem mu wprost, że nie istnieje dla mnie za to co zrobił i że to ty jesteś moim chłopakiem i to ciebie kocham...
- Przyrzekasz?
- Tak skarbie...- wtuliłem w siebie chłopaka głaszcząc go po plecach.
- Mam taki mętlik w głowie...
- Spokojnie... ze wszystkim pomału się uporamy.- Jackson cmoknął mój obolały policzek obejmując mnie.
- Jackson?
- Tak?
- Dziękuję, że jesteś...

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



12 kwietnia 2016

Jackson & Jungkook ~cz.6 [Nowa rodzina]

[Osoby wrażliwe proszone są o niezapoznawanie się z treścią tej części]
   
             
       
           Minęło dokładnie 6 dni i 14 godzin odkąd jestem z Jacksonem. Wiem, że takie odliczanie jest głupie i dziecinne, ale kocham go tak bardzo, że liczę dosłownie każdą sekundę spędzoną w jego towarzystwie.
Piątek... dochodziła godzina 16-sta. Zmęczony czekałem na "braciszka" na szkolnym dziedzińcu ciesząc się ciepłymi promieniami słońca. Jackson skończył właśnie ostatnią lekcję. Tego dnia umówiliśmy się, że na niego poczekam i wrócimy razem. Gdy usłyszałem dzwonek uśmiechnąłem się sam do siebie na myśl, że za chwilę go zobaczę. Położyłem na nogach plecak, po czym ruszyłem w stronę drzewa, pod którym się umówiliśmy. Gdy pod nim stanąłem spojrzałem w stronę głównego wejścia, z którego wychodził Jackson... z jakąś laską. Warknąłem pod nosem czekając aż do mnie podejdą. Gdy brunet mnie zobaczył pomachał mi radośnie, po czym pociągnął dziewczynę w moim kierunku. Po cholerę on ją do nas ciągnie? Czułem jak się we mnie gotuje.
- Cześć Kookie.- rzucił czochrając mi włosy... nie odpowiedziałem. Nie mogłem oderwać wzroku od... nawet ładnej dziewczyny stojącej naprzeciwko mnie - Poznaj moją przyjaciółkę Youngji.- dziewczyna wyciągnęła rękę w moją stronę uśmiechając się przy tym.
- Miło mi cię poznać. Jackson bardzo dużo mi o tobie opowiadał.- podałem jej od niechcenia rękę spoglądając na chłopaka.
- Co ciekawego ci o mnie powiedział?
- Że jesteś jego kochanym, młodszym braciszkiem.- to jej pseudo aegyo w ogóle na mnie nie działa... no cóż... nie każdy, tak jak Jackson lubi takie słodkie idiotki.
- Mhm... mówisz, że jesteście przyjaciółmi...
- Zgadza się... odkąd tu przyjechał ze Stanów jesteśmy nierozłączni.
- Słodko...- syknąłem odblokowując wózek - W takim razie mało ci mówi jak na najlepszego przyjaciela.- rzuciłem Jacksonowi spojrzenie przepełnione wyrzutami i bólem, po czym ruszyłem w stronę wyjścia.
- Kookie...- brunet złapał za wózek kucając przede mną - O co znowu chodzi?
- Może o to, że jej o nas nie powiedziałeś?.... Wstydzisz się mnie?- parsknąłem śmiechem - W sumie głupio się pytam... to jest wręcz oczywiste.
- A nie nie.- Youngji podeszła do nas uśmiechając się - Wiem, że jesteście parą, ale wolę nie wspominać o tym na terenie szkoły.- fajnie... znów wyszedłem na idiotę. Zerknąłem na Jacksona, który wpatrywał się we mnie z uśmiechem na twarzy.
- Jadę do domu.- spojrzałem na koleżankę tego pacana - Miło było cię poznać.- ta jedynie odpowiedziała uśmiechem.
- Leć zazdrośniku... za chwilę cię dogonię.- Jackson wstał umożliwiając mi wyjazd z terenu szkoły.
- W to nie wątpię...- Boże mam dość... po co on ją ze mną zapoznawał? Po raz kolejny wyszedłem na debila... Swoją drogą ta cała Youngji niezbyt mi się podoba... Jest... ładna, nie oszukujmy się, ale jej charakter i zachowanie wobec mojego Jacksona mnie irytują. Z czasem na pewno mnie dla niej zostawi...
- Kookie, czekaj!- nie zatrzymywałem się... przecież dogoni mnie z palcem w tyłku. Po chwili poczułem szarpnięcie uderzając tym samym plecami o oparcie wózka. Syknąłem przenosząc wzrok na stojącego za mną chłopaka - Czemu się nie zatrzymałeś?
- Nie miałem na to ochoty. 
- Oho... znów mamy foszka?- zapytał kucając przede mną.
- Nie...
- Skarbie...
- Nie skarbuj mnie... jestem teraz na ciebie zły...
- Ale o co ci konkretnie chodzi?
- Ile masz jeszcze tych przyjaciółek i byłych? Starczy mi życia żeby wszystkich poznać?- chłopak westchnął głaszcząc mnie po nogach.
- Nie bądź taki zazdrosny.
- Nie jestem zazdrosny...- spojrzenie Jacksona nakazywało mi powiedzenie prawdy - Dobra jestem... ale to dlatego, że cię ko...- czemu te słowa nie mogą mi przejść przez gardło? Westchnąłem wbijając wzrok w plecak leżący na moich nogach - Zależy mi na tobie... nie chcę żeby mi ktoś cię zabrał.
- Kochasz mnie?- zapytał po dłuższej chwili.
- Powiedziałem, że mi na tobie zależy...
- Jungkook... powiedz mi to...- zacisnąłem dłonie w pięści biorąc głęboki oddech. Czemu wyznanie miłości musi być tak stresujące?
- Kocham cię... bardzo cię kocham i... chcę po prostu żebyś był mój... nie chcę się tobą z nikim dzielić...- czekałem na falę śmiechu z jego strony. Ten jednak złapał moją twarz w obie dłonie, po czym czule mnie pocałował.
- Jesteś dla mnie najważniejszy zazdrośniku... to ciebie kocham, a nie tych wszystkich ludzi, których ciągle poznajesz.- uśmiechnąłem się lekko spoglądając na chłopaka - I co? Powiedzenie tego było tak trudne?- zaśmiałem się zarzucając dłoń na jego kark, po czym znów przyciągnąłem go do siebie namiętnie go całując. Nikt tak dobrze jak on nie potrafi mi poprawić humoru. Po kilkuminutowych czułościach Jackson złapał za wózek prowadząc mnie do mieszkania - Co dzisiaj robimy?
- Myślałem nad nocą horrorów.
- Mmm... nie boisz się?
- Przy tobie nie muszę się bać.- odchyliłem głowę w tył posyłając mu słodki uśmiech. Jackson odwzajemnił go pocałunkiem w kącik ust - Nie wiem tylko co z rodzicami.
- Hm... dzisiaj można znowu wysłać ich do kina.
- A sobota i niedziela?
- I właśnie tutaj mamy problem... mogę pogadać z ojcem żeby zabrał gdzieś twoją mamę... romantyczny wypad tylko we dwoje czy coś takiego.
- A my kiedy będziemy mieć romantyczny wypad tylko we dwoje?
- No wiesz... wakacje są coraz bliżej.
- Nie masz żadnych planów?
- W sumie to mam.
- A właśnie...- westchnąłem robiąc smutną minę.
- Ale wszystkie te plany związane są z tobą... wiesz, że bez ciebie się nigdzie nie ruszę.- kąciki moich ust uniosły się lekko ku górze... i jak tu nie kochać tego jełopka?
- A co z chłopakami?
- Jaebum jedzie na obóz językowny do Chin, Mark jedzie do rodziny do Stanów, a Jinyoung pewnie znowu wyjedzie do pracy.
- A BamBam?- cisza... w sumie nie wiem po co poruszam ten temat.
- Nie wiem Kookie... nie interesuje mnie to.- reszta drogi minęła nam w całkowitej ciszy. Dopiero gdy byliśmy w windzie nie mogłem znieść jego milczenia i go zagadałem.
- Ciekawe co jest na obiad... jestem strasznie głodny.
- Czemu nic nie mówiłeś? Zabrałbym cię do jakiejś knajpy.
- Nie chciałem żebyś wydawał na mnie pieniądze.
- Też mi coś.- powiedział pospiesznie mnie całując - Za chwilkę zjesz.- gdy wysiedliśmy z windy usłyszeliśmy odgłosy awantury dobiegające z naszego mieszkania.
- O co chodzi?- spojrzałem przestraszony na bruneta, który podobnie jak ja czuł się zdezorientowany.
- Nie mam pojęcia... tylko spokojnie...- włożył klucz do zamka pospiesznie go przekręcając. Po otwarciu drzwi usłyszałem histeryczny krzyk mojej mamy. Bałem się, że Sungjun jej coś zrobił więc pospiesznie ruszyłem w stronę pokoju, z którego dobiegały krzyki - Jungkook, wróć tu.- gdy wjechałem wózkiem do kuchni zamarłem... Przy blacie stała zapłakana mama... obok niej Sungjun przeglądający jakieś papiery, a przy stole... przy stole siedział mój ojciec... to chyba jakiś koszmar. Gdy mnie ujrzał wstał szeroko się uśmiechając.
- Jungkook! Chłopie jak ty wyrosłeś.- gdy kucnął przy mnie i wystawił rękę, by pogłaskać mnie po policzku odtrąciłem ją pospiesznie wymierzając mu cios w twarz.
- Nie dotykaj mnie!- po policzkach zaczęły mi spływać łzy... nie wierzę... przecież ten zwyrodnialec powinien gnić w więzieniu... co on tutaj robi?!
- Ojjj synu... lepiej bądź grzeczny. Spędzisz ze mną cały weekend.
- Powiedziałam ci wyraźnie, że nigdzie go nie zabierzesz!- stan mamy był okropny. Po chwili do kuchni wparował Jackson od razu stając w mojej obronie.
- Ma pan trzy sekundy żeby stąd wyjść, inaczej wezwę policję.
- Nie wtrącaj się szczylu.
- Wypad stąd...
- Bądź tak miły i go spakuj... wróci do was w niedzielę wieczorem.
- Nie!- spojrzałem na mamę, która właśnie szła w moją stronę - Mamo, nie! Nie chcę! 
- Ciii... nie pozwolę mu cię zabrać.- kucnęła wtulając mnie w siebie. Jackson złapał mojego ojca za koszulę ciągnąc go w stronę jadalni, w której stał Sungjun.
- Jesteś prawnikiem do cholery... czy osoba, która gwałciła własne dziecko może mieć teraz prawo do zabrania go od opiekuna wyznaczonego przez sąd?
- Z tych papierów wynika, że tak...- Sungjun westchnął spuszczając głowę na co to bydle zwane moim ojcem zareagowało triumfalnym uśmiechem. Brunet nie wytrzymał... wyrwał papiery z rąk swojego taty uważnie je przeglądając.
- Molestował go, gwałcił, bił i znęcał się nad jego matką... trzy lata w pierdlu i nagłe pozwolenie na widywanie się z dzieckiem jest chyba dość podejrzane, nie uważasz?
- Przestań się spinać gnoju.- rzucił mój ojciec - Przynieś mi klika jego rzeczy... chcę w końcu rozpocząć weekend ze swoim dzieckiem.- zadrżałem w ramionach mamy. Nie mogłem pohamować łez... Cały czas starałem się być twardy... nie martwić jej... pokazywać, że sobie radzę... że jestem szczęśliwy... Wystarczył niespodziewany powrót tego potwora, by moja maska twardziela odeszła w niepamięć - Kookie...- mężczyzna podszedł do mnie chcąc pownownie mnie dotkąć.
- Nie dotykaj go zwyrodnialcu!- mama stanęła w mojej obronie rzucając się na niego... miałem dość. Wspomnienia sprzed trzech lat wróciły w mgnieniu oka...
- Mamo nie!- Sungjun odciągnął ją, po czym ją w siebie wtulił... poczułem ulgę wiedząc, że z nami jest i że się nią zajmie. Nie było sensu ciągnąć tego cyrku... czym prędzej zejdę z oczu mamie tym lepiej. Spojrzałem na ojca, jednak po chwili wbiłem wzrok w nogi... nie jestem w stanie na niego patrzeć - Daj mi 5 minut...- ruszyłem do pokoju wyciągając z szafy torbę, w którą ze łzami w oczach pakowałem to, co wpadło mi w ręce. Po chwili usłyszałem dźwięk zamykających się drzwi... był to Jackson. Podbiegł do mnie mocno mnie w siebie wtulając - Dam radę...- szepnąłem z zaciśniętym gardłem.
- Kookie...
- Zajmij się mamą, błagam cię...- wyrwałem się z objęć ukochanego rzucając torbą o ziemię - Kurwa mać...- syknąłem łykając łzy.
- Jungkook.... skarbie...- brunet złapał mnie za dłoń... drugą ręką zaczął głaskać mnie po policzku - Nie pozwolę mu cię skrzywdzić... podaj mi szybko jego adres.
- Nie znam... 
- Jak to...
- Dopiero wyszedł z więzienia... nie wiem gdzie mieszka.- znów wybuchłem płaczem. Jackson przytulił mnie głaszcząc mnie po głowie.
- Nic ci nie zrobi... obiecuję ci to...
- Zrobi...- szepnąłem trzęsąc się - Jackson... zrobisz coś dla mnie?
- Wszystko...
- Zaopiekujesz się mamą?... Ona to pewnie przeżywa bardziej niż ja...
- Jungkook...
- Muszę jej pokazać, że dam radę... nie mogę jej martwić.- wtedy też rozległo się głośne pukanie do drzwi.
- Ile mam czekać?!
- Idę!- spojrzałem na chłopaka delikatnie go całując - Obiecaj mi, że się nią zajmiesz...
- Obiecuję...- uśmiechnąłem się lekko cmokając go w czoło.
- Kocham cię... zobaczymy się w niedzielę.... chyba.- po tych słowach rzuciłem na nogi torbę, po czym otworzyłem drzwi - Jedźmy już...- ojciec uśmiechnął się łapiąc za wózek.
- Grzeczny chłopiec.- gdy przejeżdżaliśmy przez kuchnię spojrzałem na mamę posyłając jej ciepły uśmiech... nie potrafiła go odwzajemnić - Przywiozę go w niedzielę.- rzucił wyprowadzając mnie z mieszkania. Milczałem... ten człowiek mnie przeraża. Przeraża mnie do tego stopnia, że nie jestem w stanie wypowiedzieć przy nim nawet słowa - Ale mamy czasu do nadrobienia, co?- nic nie odpowiedziałem... zacisnąłem powieki licząc na to, że na tym zakończy rozmowę - Nie chcesz ze mną rozmawiać?- ojciec wsadził mnie do samochodu, po czym zaczął pakować rzeczy do bagażnika. Gdy to zrobił usiadł za kierownicą uśmiechając się do mnie - Daj mi swój telefon.
- Nie...
- Dawaj go!- zadrżałem, po czym powolnym ruchem wyciągnąłem z bluzy telefon wręczając go ojcu. Mężczyzna rzucił go na tył auta - Nie będzie ci potrzebny.- po tych słowach położył dłonie na moich nogach, po czym zbliżył się do mnie wodząc nosem po mojej szyi i twarzy... czułem jak robi mi się niedobrze - Tęskniłem za tym.
- Przestań...- szepnąłem odwracając od niego głowę.
- Racja... tu nie będziemy tego robić.- pocałował mnie pospiesznie w policzek i ruszył... nie mam pojęcia dokąd. Starałem się zapamiętać każdy szczegół z tej drogi... chciałem później dopaść telefon i o wszystkim powiadomić Jacksona. W głębi duszy liczyłem na to, że mnie odnajdzie i uchroni przed najgorszym - Co mi ciekawego powiesz?
- Nic...
- Hm.... mama jest szczęśliwa z tym dupkiem?
- Tak... 
- Pieprzy ją?- czułem jak zaczyna się we mnie gotować. Gdybym tylko miał sprawność w nogach dawno bym go zabił... - Pieprzy tą dziwkę czy nie?!
- Nie mów tak o niej!- poczułem uderzenie w twarz... przywykłem - Gówno ci do tego co z nią robi...
- Widzę, że ładnie cię wychowała... pieprzona suka...
- Jeszcze raz tak nazwiesz moją mamę...
- To co? Co ty mi możesz kaleko zrobić?
- Obrażaj mnie...- nie mogłem złapać oddechu... cała ta sytuacja była dla mnie zbyt bolesna - Wyżywaj się na mnie...- do oczu napłynęły mi łzy - Ale nie mów źle o mamie... nie pozwolę ci jej obrażać...
- Jaki heroiczny synek... matka musi być z ciebie bardzo dumna.
- Jest...- rzuciłem wyglądając przez okno... wyjechaliśmy za Seoul... co ten dupek kombinuje? - Gdzie jedziemy?
- Zobaczysz. 
- Chcę wiedzieć dokąd mnie zabierasz...
- Zaraz będziemy na miejscu.- stwierdziłem, że nie ma sensu z nim dyskutować. Zamilkłem nastawiając się psychicznie na najgorsze. Po koło 15 minutach zajechaliśmy do niewielkiego domku ukrytego w środku lasu... super. Potwór wiedział co robi... tu nikt nie usłyszy mojego wołania o pomoc - Rozumiem, że mam cię zanieść.
- Przez ciebie nie chodzę... poczuj się do obowiązku...- ojciec wysiadł z auta, po czym przerzucił mnie przez ramię jak jakiś przedmiot - Posadź mnie na wózku... 
- Zaraz go przyniosę.- wisząc zauważyłem pokój z wstawionymi w oknie kratami... wiem już gdzie będę mieszkał. Po wejściu do domku mężczyzna skierował się od razu do wyznaczonego dla mnie pokoju, po czym pchnął mną o łóżko - Nie ruszaj się stąd.
- Zabawne...- nie miałem siły się podnieść. Ojciec opuścił dom, jednak po kilku sekundach wrócił z wózkiem i moją torbą. Stojąc w progu uśmiechnął się przygryzając wargi... zaczyna się - Tylko mnie tknij... 
- To co?- zapytał zamykając za sobą drzwi.
- Znowu trafisz do pierdla...- ten jedynie zaśmiał się szyderczo zasuwając w oknach rolety.
- Nic mi już nie mogą zrobić.- usiadł obok mnie uważnie mi się przyglądając. Jego ręka powoli sunęła po mojej talii.
- Nie dotykaj mnie! 
- Mam cię przywiązać i zakneblować?
- Tato, błagam...- po moich policzkach znów zaczęły spływać łzy. Ojciec nachylił się do mnie przytrzymując mi nad głową ręce, po czym zaczął całować mnie po twarzy - Nie!- wrzasnąłem histerycznie starając się wyrwać - Nie rób tego, błagam cię!
- Mmmm Kookie...- jego obleśne usta zaczęły pieścić moje ucho.
- NIE! PRZESTAŃ!
- Ciii...- szepnął mi w usta delikatnie je całując - Pójdziemy na pewien układ, co ty na to?- pokręciłem jedynie przecząco głową zaciskając przy tym kurczowo powieki - Albo mi się oddasz.... albo twoja matka gorzko pożałuje.- przełknąłem z trudem ślinę spoglądając z obrzydzeniem na ojca.
- C...co...
- A widzisz... będziesz teraz się ze mną grzecznie kochał... jeśli będziesz stawiał opory zatłukę twoją matkę. 
- Nawet nie próbuj jej tknąć!- nie mogłem powstrzymać się od płaczu... nie pozwolę na to żeby ją skrzywdził - Nie rób jej nic, błagam...
- Musisz się zgodzić na taki układ... co dwa tygodnie w weekendy będziesz tu ze mną przyjeżdżał i będziesz robił wszystko co ci każę.- otworzyłem usta, by coś powiedzieć, jednak ten mówił dalej - Jeśli będziesz stawiał opory potraktuję tą szmatę jak najgorszego psa... rozumiesz?
- Tak...- szepnąłem przestając z nim walczyć - Obiecaj, że dotrzymasz słowa... że wystarczę ci tylko ja...
- Obiecuję.... a teraz się rozluźnij.- szepnął całując mnie. Odwzajemniałem pocałunek z trudem powstrzymując się od wymiotów. To co ze mną robił było obrzydliwe... wolałem jednak, by do końca zgnoił mnie niż znęcał się nad mamą - Daj łapkę.- jęknął wsuwając moją dłoń w swoje spodnie. Skrzywiłem się z trudem mu dogadzając... kurwa, mam dość tego pieprzonego zboczeńca - Dobrze Kookie... nie przestawaj.
- Przestań... błagam cię.- szepnąłem zaciskając powieki. Ojciec zaśmiał się rozpinając sobie spodnie, po czym osunął je wraz z bielizną.
- Otwórz buzię.
- Nie... zapomnij...
- Jungkook, umowa.
- Nie rób tego...- mężczyzna złapał mnie za włosy ciskając moją głową o stos poduszek.
- Otwórz ten ryj szczylu...
- N... nie...
- No już!- wrzasnął bijąc mnie po twarzy. Starałem się bronić, jednak był o wiele silniejszy ode mnie.
- Przestań!- po chwili poczułem jego ciężar na swojej klatce piersiowej, a jego męskość po sam koniec wsunęła się w moje usta. Dusiłem się... nie mogłem złapać tchu, a do tego potwornie ciągnęło mnie na wymioty.
- Rozluźnij się Jungkook.- czułem, że walka z nim do niczego nie doprowadzi. Zacisnąłem powieki łykając kolejną dawkę wstydu i upokorzenia, po czym z pokorą spełniałem jego zachciankę - Mocniej synu.- wydusiłem z siebie kolejne łzy zasysając usta na jego członku. Mężczyzna zadrżał sycząc, po czym doszedł w moje gardło. Nie wytrzymałem... odepchnąłem go pospiesznie, po czym spuściłem głowę za łóżko, wymiotując. Co ja zrobiłem... czym zawiniłem, że muszę tak teraz cierpieć?! - Jak na taką przerwę, nie było najgorzej.- usiadłem wycierając usta drżącą ręką. Ojciec wstał ubierając się - Wrócę do ciebie w nocy.- skinąłem twierdząco głową... kierował mną strach. Pragnąłem być teraz w domu w objęciach Jacksona. Gdy mężczyzna wyszedł z pokoju położyłem się na łóżku zakrywając się po uszy kołdrą... płakałem... nie sądziłem, że ten koszmar kiedykolwiek wróci. Czuję się jak szmata... jestem... taki brudny. Jak można dawać się wykorzystywać własnemu ojcu? Przecież to jest chore. Gdy był w więzieniu powinni go byli wykastrować, a później żywcem spalić. W sumie nie wiem czy to byłaby wystarczająca kara. Takich jak on od razu powinni wysyłać na stryczek. Błagam... nie patrzcie na mnie źle... wiecie, że to nie moja wina...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Czas na konkurs, o którym wspominalam Wam w 1 części tego opowiadania. Zasady są proste. Wystarczy wysłać mi na maila [ xiaoluyaoi@gmail.com ] odpowiedź na pytanie: Które z opowiadań znajdujących się na tym blogu podoba Ci się najbardziej? Oraz uzasadnij dlaczego.
Macie na to czas do końca miesiąca:) Autora najciekawszej recenzji nagrodzę swoją książką, która jest już przeze mnie jedynie dopieszczana oraz koreańskimi przysmakami :)
Powodzenia!~