Wymiana~cz.12 [Taeyong&Jihoon]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8 cz.9 cz.10 cz.11

                  Wyszedłem spod prysznica, wycierając mokre jeszcze włosy. W momencie, w którym usiadłem na łóżku, by odetchnąć, usłyszałem jak ktoś wchodzi do mojego pokoju. Widząc niezadowolonego znowu Jungwoo, wstałem pospiesznie, kłaniając mu się.
- Co ty kombinujesz dupku? - warknął, uderzając mnie w twarz. Chwyciłem się odruchowo za policzek, unosząc pospiesznie wzrok na mężczyznę. Przysięgam, że nie miałem pojęcia, o co mu chodzi.
- Za co?
- Za co? - Jungwoo pchnął mnie na łóżko, stając nade mną - Naprawdę nadal zamierzasz robić ze mnie idiotę?! 
- Przysięgam, że nie wiem, o co chodzi! - zasłoniłem twarz, czując jak ten na mnie siada - Przepraszam!
- Ty sukinsynie.. - mężczyzna odtrącił moje ręce, uderzając mnie ponownie w twarz - Chciałeś skontaktować się z Taeyongiem, tak? Luo-han o wszystkim mi powiedział. - co.. wydał mnie? Przecież obiecał, że pochwali mnie przed tym potworem. Że przekaże Tae list.. - Teraz nie masz nic do powiedzenia?! 
- Przepraszam! 
- A seks? - Jungwoo złapał mnie za koszulkę, unosząc mój tułów lekko ku górze - Jak było?
- Dobrze... chyba... chyba dobrze.
- Ty psie. - warknął okładając mnie pięściami - Jak śmiesz mnie tak okłamywać?! 
- Przestań! - 40-latek złapał mnie za włosy, dość mocno mnie za nie szarpiąc.
- Obiecuję ci, że przy następnym kliencie, nie siądziesz na dupie przez tydzień. To oduczy cię kłamania i wiecznego kombinowania.
- Nie, błagam.. - zostałem ponownie przyciśnięty do łóżka i po raz kolejny oberwałem w twarz. W sumie, jak tak ma wyglądać moje życie, to chyba rzeczywiście wolę żeby mnie teraz zatłukł.
- Pieprzona dziwka..
- Zostaw go. - Jungwoo poniósł się dość powoli, po czym wstał z łóżka, zerkając w kierunku drzwi.
- Taeyong. - na jego twarzy pojawił się cwaniacki uśmiech. Tae? Otworzyłem niepewnie oczy, zerkając na drzwi, w których stał chłopak z tym samym, zimnym wyrazem twarzy i spojrzeniem przepełnionym nienawiścią do całego świata - Co cię do nas sprowadza, hm? 
- Trzymaj. - mówiąc to, wręczył mężczyźnie sporą sumę pieniędzy - Chcę go na godzinę.
- Żartujesz?
- Dostałeś kasę, a teraz wypad. - Jungwoo uśmiechnął się cwaniacko, przyglądając się swojemu byłemu chłopakowi.
- Tęsknisz za tym dzieciakiem, co? 
- Wyjdź.
- Znam cię na wylot Taeyong... czuję, że dręczą cię wyrzuty sumienia i wiesz co? Będziesz musiał z nimi zdechnąć, bo dzieciak już stąd nie wyjdzie. - zaśmiał się, wychodząc z pokoju. Usiadłem, dotykając ostrożnie, opuchniętej twarzy. Nie wiem, co czuję. Z jednej strony jestem cholernie szczęśliwy, że widzę w końcu znajomą twarz... z drugiej natomiast nienawidzę go za to, co mi zrobił i najzwyczajniej w świecie się go boję. Teraz już wiem, że jest zdolny do wszystkiego.
- Dostałem twój list. - spojrzałem na niego, jedynie przytakując. Jednak... Luo-han wygadał się przed Jungwoo w akcie solidarności, ale mimo to przekazał Hyungowi moją wiadomość - To prawda, co napisałeś? - nie mogę na niego spojrzeć, boję się. Czuję się potwornie dziwnie w jego obecności. Oczywiście, że go kocham.. że jest dla mnie ważny, ale nie potrafię się teraz przełamać i udawać, że nic się nie stało - Jihoonie..
- Jihoonie? - wydusiłem przez ściśnięte gardło - Teraz Jihoonie? Nie dziwko? Szmato? Psie?
- Przestań.
- Mam przestać? Ja? - uniosłem wzrok, spotykając jego spojrzenie - Hyung, czym zawiniłem? Co ja ci zrobiłem?! 
- Wyciągnę cię stąd. - odsunąłem się od niego, uważnie mu się przyglądając.
- Czemu miałbym ci wierzyć? Tyle razy mnie zawiodłeś..
- Wiem, że cię skrzywdziłem..
- Mówisz o tym tak, jakbyś zrobił mi siniaka, a nie sprzedał do chińskiego burdelu. Taeyong, ufałem ci..
- A ja to podle wykorzystałem, wiem. - chłopak usiadł obok mnie, jednak ponownie odsunąłem się od niego, chowając się przy ramie łóżka - Co z tobą?
- Mam do ciebie ogromny żal Hyung. Praktycznie codziennie dostaję po gębie za nic.
- Jihoon, posłuchaj mnie.
- Nie Hyung, teraz ty mnie posłuchasz... w końcu to ty posłuchasz tego, co ja mam do powiedzenia. - wytarłem mokry policzek, lekko się przy tym krzywiąc - Jak tylko poznałem twoją historię i to, jak wyglądał twój związek z tym tyranem, powiedziałem sobie, że zrobię wszystko żeby ci to wynagrodzić.. żebyś w końcu był szczęśliwy i zobaczył, co to jest prawdziwa miłość. - Tae odwrócił wzrok, biorąc głęboki oddech - Każda chwila spędzona z tobą dawała mi tyle radości, że nawet nie jestem w stanie wyrazić tego słowami. Uwielbiałem z tobą przebywać, rozumiesz? Patrząc na ciebie miałem wrażenie, że ty chyba też to lubisz.. - pociągnąłem nosem, czując się coraz gorzej. Ten pieprzony monolog jest ponad moje siły - Oddałem ci całego siebie Hyung, ale jak widać, to nie wystarczyło. Już nie wiem czego ty oczekujesz od drugiej osoby, ale chyba ja nie potrafię ci tego dać.. 
- Nie wiem, co ci powiedzieć.
- Dlaczego mnie wykorzystałeś? Dlaczego wykorzystałeś to, że cię kocham? Wykorzystałeś moją ufność..
- Jihoon... byłem z tobą bardzo szczęśliwy.. Dałeś mi wszystko, czego potrzebowałem, a nawet i więcej. 
- Ale..
- Nie wiem, co mi strzeliło do głowy, żeby cię tutaj oddać..
- Pieniądze były ważniejsze niż ja... ile za mnie dostałeś?
- Jihoon, to nie tak..
- No ile? - Taeyong westchnął, spoglądając na mnie.
- 30 milionów wonów.
- Co..
- Wybacz mi. - parsknąłem śmiechem, odwracając przy tym wzrok.
- A moja rodzina? Rozmawiałeś z nimi? - Hyung przysunął się bliżej mnie, układając dłonie na moich kolanach.
- Tak... powiedziałem, że coś stało ci się z telefonem i żeby się nie martwili. 
- Mhm. - zerknąłem na niego, czując mocniejsze bicie serca.
- Jihoonie..
- Nie dotykaj mnie.
- Posłuchaj.
- Hyung, brzydzę się tobą, rozumiesz? Nienawidzę cię za to, co mi zrobiłeś..
- Wiem.. 
- Naprawdę nie mieści mi się to w głowie... Jak można być tak podłym? - Taeyong odwrócił wzrok, przygryzając przy tym wargę - A Minseong? - zauważyłem, jak ten się spina. Ewidentnie ten temat go drażni - Jak mogłeś wkopać w to bagno swojego najlepszego przyjaciela?
- Sam tego chciał.
- Gówno prawda! - mam dość jego ciągłych kłamstw. Hyung otworzył szerzej oczy, wpatrując się we mnie ze zdziwieniem - Przestań kłamać do cholery... dlaczego nam to zrobiłeś?
- W porządku, posłuchaj mnie. - chłopak usiadł obok mnie, łapiąc mnie niepewnie za rękę - Jihoonie... to nie jest tak, że robię to wszystko, bo tego chcę... bo nie mam sumienia.. i nie wiem.. jestem podłym dupkiem. Ja się po prostu boję. - spojrzałem na nasze splecione dłonie, starając się wyłapywać każde kłamstwo, którym ponownie celował w moim kierunku - Może i mam silny charakter, ale Jungwoo jest jedyną osobą, której się boję i od której chyba nigdy się nie uwolnię. 
- Chyba nie rozumiem..
- Zawarłem z nim umowę. Niby nie taką oficjalną, ale wywiązywałem się z niej jak głupi... Za kasę i jego milczenie miałem dostarczać mu młodych, naiwnych chłopaczków. Interes i kasa kręciły się na najwyższym poziomie więc Jungwoo mi odpuścił i siedział cicho...
- Hyung.. nadal niczego nie rozumiem. Dlaczego miał milczeć? Coś ty zrobił?
- Co zrobiłem? - chłopak westchnął, lekko się przy tym uśmiechając - Nic.. po prostu byłem zakochany... a miłość do tego dupka wiążę się z poważnymi konsekwencjami. 
- Taeyong...
- Ma moje nagie zdjęcia... filmy, na których się kochamy, filmy na których robię mu loda. - Tae zaśmiał się, wstając z łóżka - Przed tym, jak do was przyjechałem, bardzo się pokłóciliśmy. Strasznie się na mnie wkurzył i rozesłał kilka filmów do mojej rodziny i znajomych z uczelni... spanikowałem i uciekłem do Korei. - otworzyłem szerzej usta, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszę - Minseonga wkopałem w to gówno dużo wcześniej... byłem młodszy, myślałem tylko o kasie.. dopiero teraz zacząłem tego żałować. A co do ciebie.. - Taeyong spojrzał na mnie, przejeżdżając językiem po zębach - Jihoon, to jest tak upokarzające... zrozum, że nie miałem wyjścia.
- Czekaj.. - musiałem mieć chwilę przerwy, by poskładać myśli - Chyba nadal nie rozumiem.. sprzedałeś mnie w zamian za milczenie tego palanta. Mnie.. osobę, która.. okej, może nie sprawdziłem się do końca jako partner... ale mimo wszystko wydaje mi się, że dałem ci dużo więcej niż Jungwoo. 
- Jihoon..
- Przede wszystkim szczerze cię kochałem, troszczyłem się o ciebie i starałem się być dla ciebie najlepszą osobą na świecie, a teraz? - wskazałem na pokój, czując jak do moich oczu napływają łzy - A teraz jestem dziwką. Chłopcem do bicia, do pieprzenia, do robienia tak chorych rzeczy, że na samą myśl chce mi się rzygać, rozumiesz?.. I to wszystko twoja wina!! - wybuchłem płaczem, czując potworny ból - Chcę wrócić do domu! Do rodziców i Jiseoka! Zwariuję tutaj, rozumiesz?! Zwariuję! - Tae otworzył usta, by coś powiedzieć, jednak wtedy do mojego pokoju wszedł zaniepokojony moim wrzaskiem, Minseong.
- Mały, co jest? - spojrzałem jedynie na chłopaków, zrywając się z łóżka - Co ty tu robisz..
- Przyszedłem do Jihoona.
- To nie ośrodek dla trudnej młodzieży, tylko burdel... Jihoon nie potrzebuje twojego towarzystwa. - Taeyong przyjrzał mu się uważnie, oblizując przy tym wargi.
- Możesz nas zostawić? 
- Nie wiem.. zaraz się okaże. - Minseong podszedł do mnie, wycierając moje policzki - W porządku?
- Tak.
- To dlaczego płaczesz? Zrobił ci coś..
- Nie.. nic mi nie zrobił. 
- Mówicie o mnie, jakby mnie tutaj nie było. - oburzył się Taeyong, podchodząc bliżej nas. Minseong odwrócił się jedynie, łapiąc go gwałtownie za koszulę.
- Uwierz mi, że zrobiłbym wszystko, żeby cię tutaj nie było... Żeby cię w ogóle nie było, ty pieprzony sukinsynie. - warknął przez ściśnięte zęby.
- Minseong, nie wygłupiaj się i mnie puść..
- Ja się wygłupiam? Urządziłeś mi tutaj piekło... a byliśmy kiedyś najlepszymi kumplami. - po policzkach chłopaka popłynęły łzy. Odwróciłem jedynie wzrok, czując się jak bohater najgorszego dreszczowca na świecie - Żebyś ty słyszał, co mówił o tobie Jihoon... jak mogłeś zrobić coś takiego temu dzieciakowi? 
- Daj mi się wytłumaczyć..
- Nie.. mam głęboko w dupie twoje tłumaczenie. Mam szczerą nadzieję, że wkrótce bardzo tego pożałujesz i że ktoś bardzo mocno cię skrzywdzi..
- Hyung, nie mów tak. - szepnąłem, stając między nimi - Taeyong zrozumiał swój błąd..
- Jihoon. - Minseong parsknął śmiechem, przenosząc na mnie wzrok - On ci tak powiedział, tak? Że zrozumiał swój "błąd"... Ten człowiek nigdy, niczego nie zrozumie. Zapatrzony w siebie, skurwiel.. 
- Wyciągnę was stąd.
- Tak? - mój kolega spojrzał ponownie na Taeyonga, cwaniacko się uśmiechając. Czułem jednak, że w głębi duszy czuje potworny żal, który chce wylać, by sobie ulżyć - Jak? Wykupisz nas? Nie wykupisz, bo Jungwoo sra pieniędzmi... porwiesz nas? Nie, bo wszędzie są kamery i ochroniarze... Co niby chcesz zrobić, hm? 
- Po prostu mi zaufaj.
- Czekaj, co? Bo chyba nie dosłyszałem... mam ci zaufać? Tobie? 
- Minseong..
- Już raz ci zaufałem... i wylądowałem w burdelu, jako dziwka. - chłopak zrobił kilka kroków w kierunku drzwi, po czym zatrzymał się, odwracając się w naszym kierunku - Najchętniej bym cię zatłukł... ale wiem, ile znaczysz dla tego dzieciaka. - dodał, opuszczając mój pokój. Wytarłem niezdarnie policzki, biorąc głęboki oddech. Ta cała sytuacja jest ponad moje siły. Do tego jeszcze Minseong... siedzi tu już trzy lata. Od trzech lat jest poniżany i biedny musi tłumić w sobie cały ten ból. Z resztą, co ja się dziwię.. niedługo to samo czeka mnie.
- Jihoon... ja nie wiem, co on ci o mnie powiedział...
- Wydaje mi się, że wystarczająco dużo, Hyung. - usiadłem na łóżku, wbijając wzrok w podłogę - Ale wiesz, co jest najgorsze? Że nadal kocham tak samo mocno, potwora, dla którego nic nie znaczę... - spojrzałem na niego, pociągając nosem - Znajome uczucie, co? 
- Jihoon, nie jesteś mi obojętny.
- Jestem, przestań w końcu kłamać.. ale wiesz co? Poradzę sobie. Mam tu Minseonga... innych chłopaków. Wiesz... kto lepiej zrozumie szmatę, jak nie druga szmata, co? - zaśmiałem się, zaciskając dłoń na spodenkach. Nie wytrzymałem... zacisnąłem powieki, ponownie płacząc. Nie, nie poradzę sobie. Nie radzę sobie, odkąd tu wylądowałem, nie wiem, co mam ze sobą zrobić. Czuję się jak zwierzę, hodowane na rzeź. Zamknięty w ciasnej klatce, bez dostępu do światła i ludzi. Taeyong kucnął przede mną, łapiąc mnie za dłonie.
- Wybacz mi..
- Wiesz, co kiedyś sobie powiedziałem? Że będę w stanie znieść wszystko... każdy ból i każde upokorzenie, bylebyś ty był szczęśliwy. Masz za mnie kupę kasy.. Jungwoo nikomu nie pokaże twoich filmików... chyba dobrze się spisałem. - zabrałem ręce, kładąc się na łóżku - Dziękuję, że mnie odwiedziłeś, ale nie rób tego nigdy więcej.
- Jihoon, daj mi coś powiedzieć.
- Idź już.
- Ale..
- A tak.. - spojrzałem na wiszący na ścianie zegar, wzdychając - Zapłaciłeś za godzinę. - usiadłem dość niechętnie, po czym chwyciłem Taeyonga za biodra, przyciągając go do siebie.
- Co ty wyprawiasz? - rozpiąłem mu spodnie, czując jak skręca mnie od środka - Przestań do cholery. - zacisnąłem dłoń na jego koszuli, wtulając twarz w jego brzuch.
- Nie dam rady.
- Opanuj się. - Hyung kucnął, łapiąc moją twarz w obie dłonie - Wyciągnę cię stąd, przysięgam.
- Tae..
- Ciiii. - chłopak przytulił mnie, głaszcząc mnie po głowie - Wytrzymaj jeszcze trochę, proszę cię. 
- Ile?
- Nie wiem.. daj mi trochę czasu.
- Każda sekunda spędzona tutaj to koszmar..
- Posłuchaj mnie. - Taeyong spojrzał na mnie, głaszcząc mnie po buzi - Ty i Minseong niedługo stąd wyjdziecie... obiecuję ci to. Przysięgam, że w tej kwestii nie zawiodę. - skinąłem głową, unosząc wzrok na chłopaka - Wierzysz mi?
- Tak. - Hyung pocałował mnie w czoło, głęboko wzdychając.
- Dzielny z ciebie chłopak... musisz dać radę. 






~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko i pewnie bez składu i ładu. OBIECUJĘ POPRAWĘ, JUŻ ZA DWA TYGODNIE!

Wymiana~cz.11 [Taeyong&Jihoon]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8 cz.9 cz.10

- Ty mówić tylko koreański? - spojrzałem na jednego z chłopaków, który zaczepił mnie moim ojczystym, łamanym językiem. Skinąłem jedynie głową, po czym rozejrzałem się nerwowo po korytarzu, na którym staliśmy - Ja jestem Dai-lin.
- Jihoon..
- Nie bać się. - uśmiechnął się, głaszcząc mnie po ramieniu. Mam się nie bać? Czy ludzie, którzy tutaj przychodzą, wyprali im mózgi? Jak mam się nie bać? Jestem w burdelu, a nie w disneylandzie, do cholery - Ty... emm... mieć z kimś seks? - skinąłem ponownie głową, czując napływające do oczu łzy - Ooo to mieć szczęście. 
- Dlaczego?
- Ja... ahh ciężko. - Dai-lin wziął głęboki oddech, zamyślając się - Kto tu trafi.. ma.. ma seks z Jungwoo. Ten pierwszy seks. I to nie fajne. - nie wiem dlaczego, ale mimo wszelkich okoliczności, zaciekawił mnie ten temat. W końcu Tae przeżył swój pierwszy raz z tym dupkiem.
- Ty kochałeś się z Jungwoo? - pociągnąłem nosem, wycierając niezdarnie policzki.
- Tak... on bić i... mówić do ciebie brzydko. Hmm... boli. Wszystko wtedy boli. - osunąłem się po ścianie, wybuchając płaczem. Nie chcę tu być. Żałuję, że tu przyjechałem i mam do siebie ogromny żal o to, że tak łatwo zaufałem Taeyongowi. Zrobiłbym wszystko żeby być teraz w domu, w Seoulu - Nie płakać. - chłopak kucnął przede mną, głaszcząc mnie po głowie - Będzie dobrze. - spojrzałem na jego delikatną, niezwykle chłopięcą buzię. Jestem święcie przekonany, że jest młodszy ode mnie. Co on tutaj robi? Gdzie są rodzice tych chłopaków? Jak to jest, że nie zainteresowała się tym policja?
- Dai-lin..
- Hm?
- Ile masz lat?
- Ja lat? Czternaście. - zatkało mnie. Przecież to dziecko... dziecko, które jest koszmarnie wykorzystywane. To obrzydliwe..
- Co ty tutaj robisz? - chłopak ponownie zamyślił się, układając sobie odpowiedź w głowie.
- Ja ze wsi... mieszkałem na wsi. I to wieś niedaleko Szanghaju. I ja byłem z domu dziecka.. rozumiesz? - skinąłem jedynie głową - I Jungwoo mnie znale... ahh..
- Znalazł cię?
- Tak... i teraz ja tutaj. 
- Chcesz tutaj być?
- Tak. Mieć tu wszystko co chcę. - czyli co? Własne łóżko i uwagę starych zboczeńców? Może jestem wredny, ale jestem tak przerażony, że nie potrafię spojrzeć na to wszystko z jego perspektywy.
- Tu jesteście. - uniosłem gwałtownie wzrok, widząc stojącego nad sobą Jungwoo. Mężczyzna spojrzał na 14-latka, mówiąc coś po chińsku. Ten jedynie ukłonił się, po czym zniknął w jednym z pokoi - Wstań gnojku. - zrobiłem to, co chciał. Wolę z nim nie dyskutować w żadnej kwestii - Dobrze.. i teraz chodź za mną. - ten ton.. zupełnie jakbym słyszał Tae zaraz po tym, jak się poznaliśmy. Ruszyłem za mężczyzną, idąc cichym, ciemnym korytarzem, na którym znajdowało się bardzo dużo pomieszczeń. W wielu drzwiach stali chłopcy, zainteresowani nowym nabytkiem tego obrzydliwego miejsca. Szeptali coś między sobą, ale nie zrozumiałem ani słowa. Tylko jeden z nich przyglądał mi się z lekkim uśmiechem na twarzy... jestem pewien, że to Koreańczyk - Właź. - burknął Jungwoo, otwierając przede mną drzwi znajdujące się na końcu korytarza. Spojrzałem na niego, robiąc krok w tył. Było mi niedobrze gdy na niego patrzyłem - Głuchy jesteś?
- Nie.
- No to wejdź do tego pieprzonego pokoju. - wszedłem do sporych rozmiarów pomieszczenia, w którym znajdowało się łóżko, biurko i szafa. Okna zabite były jakimiś deskami, a na karniszach wisiały ciężkie, czerwone zasłony. W pokoju świeciło jedynie kilka dość ciemnych lampek... zwariuję tutaj - Od dzisiaj mieszkasz tutaj. Przez pierwsze kilka dni nie będziesz wychodził z pokoju, później zobaczymy... zależy, jak będziesz się zachowywać. 
- Gdzie jest Taeyong? - szczerze mówiąc nie interesowało mnie nic innego. Mimo tego, co mi zrobił, wciąż martwię się bardziej o niego, niż o siebie.
- Tae? Pojechał zaraz po tym, jak zniknąłeś mu z pola widzenia. - mężczyzna usiadł na łóżku, uśmiechając się - Ale cię wyrolował, co? Nawet ja bym się tego po nim nie spodziewał.
- Wróci po mnie. - szepnąłem, bawiąc się bandażem, którym miałem owiniętą dłoń.
- Nie liczyłbym na to. Chociaż powiem ci, że jak na niego, to nieźle się zaangażował. Nie dałem mu tego, co ty... pewnie czuł się przy tobie bardzo dobrze. - wbiłem wzrok w podłogę, gryząc z nerwów wargi - No cóż... wystarczyło tylko trochę kasy żeby kopnął cię w dupę. Tak to już jest Jihoon... kasa ponad wszelkie wartości. 
- To nieprawda..
- Dlaczego tak uważasz?
- Zrobił to, bo się pana boi. 
- Pana. - zaśmiał się, przyciągając mnie do siebie - Urocze... Taeyong się mnie boi? - skinąłem jedynie głową - A ty się mnie boisz? - nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Każda odpowiedź niosła za sobą ryzyko - Zapytałem cię o coś.
- Nie. 
- Mów całymi zdaniami.
- Nie boję się pana. 
- Hm... chyba jednak troszkę powinieneś, wiesz? - czułem, że co nie powiem, to będzie błąd - Powinieneś czuć przede mną respekt, gnojku.
- Czuję. 
- Gówno prawda. Przytakujesz na wszystko, bo się mnie cholernie boisz. Myślisz, że tego nie czuję?
- Przepraszam. - szepnąłem, zamykając powieki, spod których wypłynęły kolejne strużki łez.
- Masz szczęście, że nie jesteś pyskaty. Tutaj tatuś-prawnik cię nie poratuje. 
- Wiem.. - Jungwoo ułożył dłonie na moich pośladkach, uśmiechając się.
- Ile razy pieprzyłeś się z Taeyongiem? - zaczerwieniłem się, uciekając wzrokiem - Jihoon, błagam cię.. jesteś dorosłym chłopakiem, a nie dzieckiem. Umiesz dać komuś dupy, to powinieneś też o tym otwarcie mówić.
- Nie wiem... ciężko powiedzieć. 
- Wiesz, że mi się to potwornie nie podoba? 
- Przepraszam. - mężczyzna ułożył dłonie na moich spodniach, unosząc na mnie wzrok. Poczułem narastającą w gardle ogromną gulę... seks z nim to ostatnia rzecz, na jaką miałem ochotę.
- Hm... dzisiaj ci odpuszczę. - Jungwoo wstał, głęboko wzdychając - Nie martw się. Jak będziesz grzecznie współpracował, to z czasem bardzo ci się to opłaci. - mówiąc to pchnął mnie na łóżko, po czym wyszedł z pokoju. Chcę płakać, krzyczeć, uderzać we wszystko, co wpadnie mi w ręce. Nie wytrzymam tu. Czuję się jak w zaawansowanym szpitalu psychiatrycznym, w pokoju bez okien i klamek. Strasznie się boję, a wiem, że to dopiero początek tego koszmaru.

*

- Cześć. - leżałem na łóżku, wpatrując się beznamiętnie w ścianę. Jestem tutaj zaledwie dwa dni, a już mam dość. Jungwoo dał mi jedną książkę, żebym miał czym zająć myśli, ale nawet po nią nie sięgnąłem. Ciągle myślę o Taeyongu... co robi, jak się teraz czuje, czy Jungwoo aby na pewno nic mu nie zrobił, kiedy ja zniknąłem za drzwiami burdelu. Do tego moja rodzina.. jestem pewien, że odchodzą od zmysłów, a mój telefon został w samochodzie Tae. Co ja mam do cholery zrobić.. - Hej.. słyszysz? - uniosłem głowę, widząc stojącego nad łóżkiem Koreańczyka, którego widziałem w dniu przyjazdu.

- Słyszę. - chłopak usiadł obok mnie, uśmiechając się.

- Jihoon, mam rację? - skinąłem jedynie głową - Jestem Minseong. - wymusiłem uśmiech, spoglądając ponownie na ścianę. Nowy kolega położył się obok mnie, wdychając - Co ty tu robisz, dzieciaku?

- To samo, co i wy..

- Jaka pyskówka... Tae cię tu przywiózł?

- Skąd wiesz?

- Wszyscy o tym mówią. Ponoć byliście razem. - zacisnąłem dłoń na kołdrze, przełykając z trudem ślinę - Jak się poznaliście?

- Co cię to w ogóle obchodzi?

- Wyluzuj... nie wiesz tego, ale wszyscy jesteśmy tutaj dla siebie wsparciem. Nie jestem przeciwko tobie dupku. - westchnąłem, przekręcając się na plecy, po czym zerknąłem na leżącego obok mnie chłopaka.

- Przepraszam. - oblizałem wargi, czując znów potworne rozdarcie - Przyjechał do Korei na roczną wymianę. Mój brat zaoferował mu mieszkanie.. - westchnąłem, głaszcząc się po poharatanej dłoni - Tak się poznaliśmy.

- Wiesz... dziwię się, że mu zaufałeś. 

- Jak to?

- Kawał dupka i tyle... zawsze robił to, co kazał mu Jungwoo. Dopiero jakiś czas temu w końcu się zbuntował i stąd odszedł. 

- To nie jest zły człowiek...

- Mhm... to właśnie z dobroci serca wystawił cię Jungwoo i zamknął w burdelu... Jihoon, błagam cię.

- On się go boi..

- Tae? - Minseong zaśmiał się, spoglądając na mnie - Chyba nic nie wiesz o swoim chłopaku... Ten potwór się niczego nie boi, a już na pewno nie Jungwoo. Tae kręcił nim jak marionetką, a ten stary kretyn był na każde jego zawołanie. Z resztą... obaj są siebie warci. 

- Chyba nie rozumiem..

- Może to i lepiej dla ciebie. Grunt, że już nie masz z nim nic wspólnego. 

- Nie obrażaj go.

- Oj tak tak... święty Taeyong. Ja nie wiem, co ten chłopak z ciebie zrobił..

- Mniejsza, serio. - nie mam ochoty na słuchanie jakiś bezsensownych i nieuzasadnionych teorii, oczerniających mojego Hyunga - A ty co tu robisz?

- Ja? Tae był moim najlepszym przyjacielem... resztę sobie dopowiedz. 

- Minseong.. mów do cholery jaśniej.

- Jestem od ciebie starszy, także uważaj na słowa. 

- Przepraszam.

- Aishh... Mieszkam w Chinach od urodzenia, a Tae był moim sąsiadem zaraz po tym, jak się tutaj przeniósł z Korei. Jesteśmy w tym samym wieku i bardzo szybko się zaprzyjaźniliśmy. No... a jak skończyłem 20 lat, to Taeyong zapoznał mnie z Jungwoo... Wiedziałem, że są razem i często spotykaliśmy się we trójkę. - chłopak westchnął, odwracając wzrok - Sam rozumiesz... trafienie tutaj było kwestią czasu.

- Nie zbuntowałeś się?

- Próbowałem, ale z nimi nie wygrasz Jihoon. Nie wiem co by musiało się stać żebyś stąd zwiał. 
- A twoi rodzice? Nie szukają cię?
- Na pewno szukali.. ale po trzech latach to już nie ma najmniejszego sensu.
- Zaraz... to oni w ogóle nie wypuszczają cię na dwór?
- Nie no, aż tak to nie... chodzę na dwór z którymś z ochroniarzy... ale tylko po tym ogrodzonym terenie.
- Widziałem, że niektórzy wychodzą sami.
- Ta... głupie dzieciaki, zapatrzone w Jungwoo, jak w Boga. Powyciągał ich z biedy i teraz w dupach im się poprzewracało.
- Jak to?
- Za dobre zachowanie dostali książki do nauki, zarabiają kasę, Jungwoo puszcza ich gdzie tylko zechcą, bo i tak wie, że wrócą... Jak ktoś tańczy tak, jak zagra Jungwoo, to naprawdę można mieć tutaj dobrze.
- Ta... gdyby nie fakt, że trzeba dawać dupy obleśnym staruchom.
- Serio myślisz, że tacy tu przychodzą?
- No a nie?
- Oj zdziwisz się. - przekręciłem się na bok, wpatrując się uważnie w chłopaka - Najstarszy facet, który tu przychodzi jest lekko po 40-stce. Raczej na niego nie trafisz, bo ma swojego ulubieńca, do którego przyłazi od jakiś trzech lat... A tak to wiesz... początkujący biznesmeni, goście którym nie układa się w małżeństwie... czasami nawet zdarzają się studenci. 
- Poważnie?
- Mhm... pod tym względem nie ma tragedii. Oczywiście, jak już się wprawisz... Kochałeś się z Tae, nie? - skinąłem jedynie głową - No to luz... nie będzie tak źle.
- Dai-lin mówił mi, że ci co trafiają tu jako prawiczki, idą do łóżka z Jungwoo.
- Ta... koszmar, serio. Ciesz się, że ciebie to nie dotyczy. 
- Co on takiego robi?
- Gwałci cię. - chłopak zaśmiał się nerwowo, zerkając na mnie - Wyzywa cię od najgorszych, bije cię, poniża... chory dupek. - spuściłem wzrok, wyobrażając sobie w tej sytuacji Taeyonga. Przez co on musiał przejść..
- Myślisz Hyung, że Tae też tak traktował?
- Na pewno. On traktuje ciała młodych chłopaków jak zabawki... ale jak mam być szczery, ani trochę nie jest mi go szkoda. Zasłużył sobie na to. - poderwałem się nerwowo, wbijając wzrok w stojące na przeciwko mnie biurko - Nie mów, że ci go szkoda.
- Szkoda, bo go kocham... - szepnąłem, czując jak ten siada obok mnie.
- Jihoon... on cię podle wykorzystał. Litujesz się nad nim, a on? Nawet mu powieka nie drgnęła, jak cię tu zostawiał. 
- Nakrzyczał na Jungwoo, jak uderzył mnie w twarz..
- Serio? - skinąłem głową, wzdychając.
- Powiedział też, że odda Jungwoo pieniądze, jak ten mnie zostawi w spokoju..
- Co ty gadasz? Tae zrobił coś takiego?
- Tak.
- Wow... nie poznaję go. 
- Mówię ci, że to dobry człowiek... dobry, tylko pogubiony. 
- Jihoon... z drugiej strony, jakby był dobrym człowiekiem, to żadne pieniądze świata nie zmusiłyby go do tego, żeby cię tu zostawić... On widział jak to wszystko funkcjonuje przez wiele lat. Wiedział, co tu się dzieje.. 
- Widocznie musiał mnie tu oddać... ale na pewno po mnie wróci. - Minseong położył dłoń na moim udzie, biorąc głęboki oddech.
- Ten dupek na ciebie nie zasługuje. Byłeś dla niego za dobry.
- Wiedziałem przez co przeszedł... chciałem mu to wszystko jakoś wynagrodzić. Poza tym naprawdę mi na nim zależy i jestem w stanie znieść wszystko, byleby on był szczęśliwy.
- Chodź tu, dzieciaku. - chłopak przytulił mnie, głaszcząc mnie po głowie. Bardzo tego potrzebowałem. Chociaż przez chwilę mogłem wyobrazić sobie, że są to ramiona Taeyonga i uciec myślami jak najdalej stąd. Mam nadzieję, że to co mówię to prawda i że Tae rzeczywiście kiedyś po mnie przyjedzie... jeśli tego nie zrobi, to ja nie wiem, co ze mną będzie.

*

                        Wariuję tu. Od kilku dni chodzę po pokoju jak głupi, byleby zabić czas. Jestem totalnie odcięty od świata. Nie mam telefonu, nie mam internetu, nie wychodzę na dwór... czasami jedynie porozmawiam z chłopakami, którzy jako tako znają koreański, no i oczywiście z Minseongiem. Fajny z niego chłopak, tylko nie podoba mi się to, że ciągle oczernia Tae. 

- Zbieraj się. - podskoczyłem, słysząc za sobą głos Jungwoo - Na co się tak gapisz? Ducha zobaczyłeś? 

- Pan wystarczył.. - mężczyzna uśmiechnął się, oblizując wargi.

- Postaram się o to, żebyś pożałował tej uwagi.

- Hm?

- Przyszedł do ciebie pierwszy klient. - otworzyłem szeroko usta, czując jak uginają się pode mną nogi - No zbieraj się. I dobrze ci radzę... bądź dla niego miły. Płaci za ciebie dużą kasę.

- Ale..

- Masz minutę Jihoon. - mężczyzna wyszedł z pokoju, zostawiając mnie samego. Nie wiedziałem, co robić. Nie mogłem nawet ruszyć się z miejsca. Pierwszy klient? Boże, czuję się jak szmata. Jak tania dziwka z przydrożnego burdelu. Po chwili drzwi do mojego pokoju otworzyły się. Wbiłem w nie wzrok, widząc jak wychodzi zza nich, na oko 30-letni mężczyzna ubrany w garnitur. Widząc mnie, uśmiechnął się, lekko się kłaniając.

- Dobry wieczór. - skinąłem głową, trzęsąc się jak galareta. Mężczyzna usiadł na łóżku, zdejmując z siebie marynarkę - Robię trochę błędów w koreańskim, także jak się pomylę, to mnie popraw. - znów skinąłem jedynie głową. Błagam, niech on już stąd idzie - Jihoon, tak?

- Tak.

- Jestem Luo-han. - przytaknąłem, zaciskając dłoń w pięść - Jestem twoim pierwszym klientem?

- Tak.

- Ahh... nie denerwuj się. Nie skrzywdzę cię... siadaj obok mnie. - wziąłem głęboki oddech, siadając obok mężczyzny. Bałem się nawet na niego spojrzeć. Nawet przystojny jak na chińczyka, ale wizja kochania się z nim przyprawia mnie o wymioty - Opowiesz mi coś o sobie? - pociągnąłem nosem, wpatrując się w podłogę.

- Ja... jestem tu od jakiegoś tygodnia... 

- Mhm.. a czemu akurat taka praca?

- Zostałem porwany... wcale nie chcę tu być. - spojrzałem na niego, znów się rozklejając - Proszę mi pomóc. 

- Poczekaj... jak to porwany?

- Proszę mnie stąd wydostać... błagam. 

- Jesteś naćpany?

- Nie... ja tu nie chcę być..

- Zapłaciłem za ciebie. 

- Ja nie chcę..

- Jihoon... Jungwoo to mój dobry znajomy, nie zrobię nic przeciwko niemu. - pisnąłem, płacząc jak głupi - Uspokój się, hej.. - klęknąłem przed mężczyzną, kładąc niemalże twarz na jego butach.

- Błagam, ja nie dam rady.

- Wstań, nie musisz się przede mną poniżać. - uniosłem na niego wzrok, czując jak ten wyciera moje policzki - Nie musisz niczego robić... i tak cię pochwalę przed Jungwoo.

- Dziękuję.. - odetchnąłem, kładąc głowę na jego nogach - Dziękuję panu.

- Chodź. - Luo-han podniósł mnie, sadzając mnie na łóżku - Różni ludzie tutaj przychodzą... nie każdy się nad tobą zlituje.

- Wiem.. i tym bardziej bardzo.. bardzo dziękuję. 

- Ile masz lat?

- 18-naście.

- Gówniarz z ciebie. - pociągnąłem nosem, wpatrując się w mężczyznę - Współpracuj z Jungwoo... opłaci ci się to. 

- Nie... nie cierpię go..

- Dlaczego?

- Bo mnie tu trzyma? Bo przez wiele lat krzywdził Ta.. - zamknąłem się, widząc lekki uśmiech na jego twarzy.

- Więc chodzi o Taeyonga... Czułem, że to on cię tutaj przywlókł. 

- Zaraz... ma pan z nim kontakt?

- Z Tae? - skinąłem jedynie głową - Swego czasu miałem... teraz już nie bardzo.

- Ale wie pan, gdzie go szukać.

- Pewnie tak. - poderwałem się z łóżka, po czym usiadłem przy biurku, pisząc na skrawku papieru coś w rodzaju listu. 30-latek stanął nade mną, uśmiechając się - Rozumiem, że mam mu to przekazać.

- Będę panu bardzo wdzięczny. 

- Nie jestem dla ciebie za dobry?

- Pewnie pan jest. - spojrzałem na niego, widząc na jego twarzy łagodny uśmiech.

- W porządku... pisz.

"Hyung,

nie wierzę w to, że mam jakąkolwiek możliwość skontaktowania się z tobą. Pan Luo-han zgodził się przekazać ci ten list. Hyung, błagam, wróć po mnie. Jest mi tu potwornie źle i bardzo za tobą tęsknię... mimo wszystko. Chłopcy są dla mnie naprawdę mili, ale ja tak dłużej nie wytrzymam. Codziennie myślę o tobie i o tym, jak się czujesz. Czy dobrze zjadłeś, czy się wyspałeś, czy przyniosłeś do domu kolejną piątkę z uczelni.. Boję się też o moją rodzinę. Odzywali się do ciebie? Wszystko z nimi w porządku? Proszę cię, daj im znać, że coś jest nie tak z moim telefonem i dlatego nie dzwonię. Powiedz im, że wszystko ze mną w porządku, proszę. 

Hyung, ja wiem, że Jungwoo tobą manipuluje. Wiem, że robisz to ze strachu przed nim, ale błagam cię... chociaż mnie odwiedź. Muszę z tobą porozmawiać.. muszę cię zobaczyć. Pamiętaj, że to, że tutaj jestem niczego nie zmienia. Kocham cię tak samo mocno, jak kiedyś.

Czekam na ciebie Hyung.

Jihoon"

~c.d.n.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wymiana~cz.10 [Taeyong&Jihoon]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8 cz.9

- Ja dostałem piątkę. 
- A ty Jiseok?
- Tróję.
- Przecież robiliście projekt na ten sam temat. Nie mogłeś zapytać Taeyonga, jak to trzeba zrobić?
- Dajże spokój... zaliczone? Zaliczone. Nie potrzebuję piątek.
- Weź się synu za naukę, bo mi wstyd za ciebie. 
- A ty kochanie? - sięgnąłem po ryż, dokładając go sobie - Jihoon.
- Hm? - uniosłem głowę, widząc wpatrujących się we mnie rodziców, Tae i brata.
- Jak ci idzie w szkole?
- Dobrze.. dostałem dzisiaj piątkę z matmy.
- No pięknie. - ucieszył się ojciec, głaszcząc mnie po głowie - Moja krew.
- A właśnie. - odłożyłem pałeczki, biorąc głęboki oddech - Muszę z wami o czymś pogadać.
- Coś się stało..
- Nieee.
- Mów o co chodzi. - wywinąłem oczami, biorąc głęboki oddech.
- Możecie nie panikować? Nic się nie stało.
- W porządku... mów synku, o co chodzi.
- No bo moja szkoła oferuje stypendia dla najlepszych uczniów. - zerknąłem na Taeyonga, widząc na jego twarzy ogromne zainteresowanie - No i tak sobie pomyślałem, że może mógłbym z takiego stypendium skorzystać..
- Ale po co? Przecież nie brakuje ci na nic pieniędzy.
- Nie rozumiesz mamuś... Chodzi o to, że dzięki temu mógłbym między innymi jeździć na takie wymiany jak Taeyong. - mój chłopak uśmiechnął się, ładując do buzi wołowinę - Mamy wyjazdy na rok nauki do Chin, Singapuru, Australii i w ogóle... no i tak sobie pomyślałem, że może mógłbym pojechać z Tae do Chin... jak on będzie już wracać. 
- Jedź młody. - powiedział Jiseok, spoglądając na rodziców.
- Nie ma mowy. - tradycyjnie... wbiłem wzrok w talerz, biorąc głęboki oddech.
- Mamo, zlituj się... to dorosły chłopak, niech jedzie. 
- Do kraju, w którym nikogo nie zna?
- No przecież chce jechać z Taeyongiem.
- Taeyong ma tam swoje życie... nie będzie niańczył Jihoona.
- Bardzo chętnie go poniańczę. - uśmiechnął się, czochrając mi włosy - Poza tym, tak jak powiedział Jiseok... to dorosły chłopak. Na pewno by sobie poradził. Takie wymiany to naprawdę świetna sprawa... będzie mógł nauczyć się nowej kultury, języka.. 
- Poczekajcie. - ojciec spojrzał na mnie, mierząc mnie dokładnie wzrokiem - A ty w ogóle rozmawiałeś o tym z dyrekcją? Ktoś powiedział, że będziesz mógł pojechać na coś takiego?
- Tak, rozmawiałem o tym z dyrektorem. Jestem jednym z lepszych uczniów w szkole i takie stypendium mi się po prostu należy.. 
- Nie Jihoonnie, nigdzie nie pojedziesz.
- Mamoooo... nie będę tam sam. Pojadę z uczniami, którzy wybiorą Chiny. Będziemy mieszkać razem w internacie i w ogóle.
- Dlaczego akurat Chiny? - zmieszałem się, uciekając od wszystkich wzrokiem.
- Skarbie, dobrze, że postawił na te Chiny... przecież tam będzie miał Taeyonga.
- Tak, tylko pytanie do jakiego miasta trafi i z jakiego miasta jest Tae, hm?
- Moja szkoła oferuje tylko Pekin i Szanghaj. 
- No to świetnie się składa. - wtrącił mój Hyung, kłaniając się przed moim ojcem, który polał mu kolejny kieliszek soju - Mieszkam z rodziną w Szanghaju. Naprawdę jakby udało mu się wyjechać, to chętnie bym się nim zajął.
- W to to ja nie wątpię. - zaśmiał się mój brat, jednak pospiesznie kopnąłem go w nogę - Auć. 
- Pomyślimy... jedzcie i uciekajcie do siebie. 

*

- Jestem taki podekscytowany! - zaszczebiotałem, gdy auto moich rodziców zatrzymało się na parkingu, tuż przed lotniskiem. Otrzymałem stypendium na roczną wymianę do Chin. Moja mama marudzi do tej pory i płacze po nocach, odkąd dowiedziała się, że jej ukochany synek zniknie na rok z domu. Tak potwornie się cieszę. Spędzę cały rok poza domem, razem z moim chłopakiem. Zobaczę Chiny, poznam język i nowych ludzi, będę szaleć jak głupi. Wykorzystam ten czas na maksa. 

- Za kilka godzin zobaczysz Chiny, młody. - zaśmiał się Taeyong, wysiadając z samochodu.

- No wiem! Obiecaj mi, że jeszcze dzisiaj gdzieś pójdziemy.

- Obiecuję.

- Chcę jechać z wami. - burknął Jiseok, lądując pod ramieniem Tae - Wiesz, że mimo wszystko będę tęsknić?

- Wiesz, że możesz wpaść do mnie na wakacje?

- Ty przyjedź tutaj... masz już nawet swój pokój.

- Mmm będzie mi go brakować, to fakt.

- Tae..

- No, co tam.

- Tylko nie zajedź mi młodego.. chcę żeby jeszcze kiedyś usiadł. - szepnął Jiseok, chichocząc.

- Nie mogę niczego obiecać.

- Ja tam liczę na to, że nie będę mógł długo usiąść. - zaczerwieniłem się, słysząc śmiech Taeyonga.

- O czym tak rozmawiacie? - zapytał ojciec, wyciągając nasze rzeczy z bagażnika. 

- A gadamy z Tae, że polecę do niego na wakacje.

- Mhm... to zależy jak zaliczysz następny rok nieuku. - uśmiechnąłem się, czując jak jestem obejmowany przez mamę.

- Co tam? - spojrzałem na nią, widząc jej zapuchniętą, zmartwioną twarz.

- Nie jedź skarbie.

- Mamuś, ja nie jadę na wojnę, tylko do szkoły... Wrócę jeszcze mądrzejszy, żebyś była ze mnie dumna.

- Synku, ja już jestem z ciebie dumna.

- A możesz być jeszcze bardziej. - pocałowałem ją w policzek, posyłając jej przy tym słodki uśmiech - Nie płacz, proszę cię... Jestem strasznie szczęśliwy, że tam jadę. Chcę żebyś ty też była...

- Jestem szczęśliwa i dumna... tylko boję się o ciebie Jihoon.

- Dlaczego? Jestem dorosły..

- Po prostu mam złe przeczucia, przepraszam. - zmarszczyłem brwi, uważnie jej się przyglądając. Mówi się, że matki czują takie rzeczy - Obiecaj mi, że codziennie będziesz dzwonić.

- Obiecuję.

- I uważaj tam na siebie. 

- Mamo, będę z Tae... nie bój się. 

- No właśnie..

- Mamo..

- Jihoon, chodź! - spojrzałem w stronę Jiseoka, który machał do mnie z jakiejś lotniskowej kawiarni. Dziwne.. o co jej chodzi? Przecież uwielbia Taeyonga, świetnie się dogadywali, Tae jej pomagał wielokrotnie, wyręczał ją w wielu rzeczach... nie wiem dlaczego, ale zacząłem mieć pewne obawy przed tym wyjazdem.

*

                     Taeyong wraz ze swoją rodziną, która odebrała nas z lotniska, odwieźli mnie do internatu, znajdującego się przy szkole, do której mam chodzić. Mam farta, gdyż jestem sam w pokoju i nikt nie robi żadnych problemów w związku z odwiedzinami czy późnymi powrotami. Mój chłopak ma rewelacyjną rodzinę... poczułem się, jakbym wcale nie wyjechał z Korei. Jego rodzice są tak samo pokręceni i opiekuńczy, jak moi. Teraz Tae spędza czas z nimi, a ja siedzę w pokoju, rozpakowując swoje rzeczy. Potem będę musiał załatwić kilka papierkowych spraw iiii... wieczorem idę na kolację z Hyungiem. Tak się cieszę! W końcu możemy gdzieś razem wyjść, bez obaw, że ktoś nas przyłapie. Jestem cholernie zadowolony, że Taeyong woli dzisiaj spędzić czas ze mną, a nie ze swoimi przyjaciółmi, którym powiedział, że wraca jutro. Ciekawe czy mnie im przedstawi. Pewnie tak, ale wątpię żeby powiedział, że jesteśmy razem.
               Spojrzałem na leżący na łóżku telefon, który poinformował mnie o dobijającym się do mnie Tae. Uśmiechnąłem się, sięgając po niego, po czym rzuciłem się na łóżko, odbierając.
- Halo.
- No hej, jak sobie radzisz?
- Mmm tak sobie.
- A co się dzieje?
- Tęsknię za tobą. - przekręciłem się na brzuch, głęboko wzdychając.
- No przecież niedługo się zobaczymy. 
- Wieeem... ale ja chcę już.
- Jaki ty jesteś niecierpliwy, dzieciaku. - wtedy też po moim pokoju rozległo się pukanie do drzwi.
- Tae, ktoś puka. 
- No to otwórz, poczekam.
- Ale ja nie znam chińskiego. 
- Może to ktoś od ciebie, nie wygłupiaj się. - zaśmiał się Hyung.
- A jak nie?
- To dasz temu komuś telefon i ja to załatwię.
- No dobrze. - wstałem z łóżka, podchodząc do drzwi - Boże, stresuję się. - zaśmiałem się, otwierając - Hyung! 
- Niespodzianka kretynie. - wtuliłem się w niego, chichocząc.
- Przestraszyłeś mnie. 
- Od jutra bierzemy się za twój chiński... nie ma zmiłuj.
- Tak jest! - Taeyong pogłaskał mnie po głowie, wchodząc do pokoju.
- No no... jeszcze kilka poprawek i będziesz miał tu naprawdę fajnie. 
- Wiesz czego mi tu brakuje?
- Czego? - zapytał, siadając na łóżku.
- Mojego starego... brzydkiego... upierdliwego... i momentami chamskiego, Hyunga. - uśmiechnąłem się, siadając na nim okrakiem.
- Kogo? - uniosłem jedynie brew, wpatrując się w chłopaka - Serio jest ze mną tak źle?
- No wiesz... ja cię i tak akceptuję. 
- Dzięki dupku. - zaśmiałem się, wbijając się w wargi Taeyonga. Nie widziałem go kilka godzin, a stęskniłem się, jakbym nie widział go przez kilka dni - Aż tak tęskniłeś?
- Bardzo. - wtuliłem się w niego, zamykając przy tym oczy - Boję się być tutaj sam.
- Wiem... dlatego do ciebie przyjechałem.
- A zostaniesz ze mną na noc?
- Na noc, to ja mam dla ciebie inną propozycję.
- Uuu jaką?
- Nie taką jak myślisz, niewyżyty gnojku. 
- No ej... a kiedy się ostatnio kochaliśmy?
- Niech pomyślę... wczoraj?
- No właśnie, to już minęło dużo czasu. 
- Boże, co ja się z tobą mam.. - uśmiechnąłem się, przywierając ustami do jego szyi.
- Jeśli nie masz ochoty, to powiedz Hyung.
- Aaa dobra... rób co chcesz. - wiedziałem... Tae tylko gada takie durnoty, a w rzeczywistości też nie wypuszczałby mnie z łóżka. Pieszcząc jego szyję, zacząłem dobierać się dość niezdarnie do jego spodni. Rozpięcie ich jedną ręką nie należy jednak do łatwych czynności - Może ci pomogę, co?
- Jakbyś mógł. - chłopak położył mnie na łóżku, po czym zdjął ze mnie spodnie, uśmiechając się.
- Niby taki grzeczniutki, a tu proszę... byś tylko non stop wykorzystywał swojego Hyunga.
- Tae no.. - usiadłem, przyglądając się 23-latkowi, zdejmującemu z siebie spodnie - Jeśli nie masz na to ochoty, to mi powiedz.
- Ojeju, żartuję przecież. 
- No ja już nie wiem, kiedy żartujesz, a kiedy mówisz serio. - Taeyong usiadł, opierając się o parapet, po czym westchnął, mierząc mnie wzrokiem.
- No chodź do mnie... już się nie złość. 
- Ja się nie złoszczę, tylko jest mi trochę przykro. - usiadłem bliżej niego, czując jego dłoń na swoim policzku.
- Jihoon... wiesz, że cię kocham i że cholernie mnie pociągasz, prawda?
- No chyba wiem.
- Chyba?
- Nie no, wiem.
- No właśnie... a że czasami sobie pożartuję, to przecież absolutnie nic nie zmienia. Lubię sobie z ciebie żartować.
- Pf... jesteś podły. 
- Jestem twoim Hyungiem.. taka moja rola. - uśmiechnąłem się, oblizując po chwili wargi.
- Tak mówisz? - usiadłem między jego nogami, zdejmując z niego bokserki.
- Mhm.
- No to zamknij teraz oczy.
- Znowu? Zawsze każesz mi przy tym zamykać oczy.
- No bo nie lubię, jak wtedy na mnie patrzysz.
- Ale ja lubię na ciebie patrzeć... wiesz, jak uroczo wtedy wyglądasz?
- Boże, zawstydzasz mnie. - zaśmiałem się, obejmując wargami jego członka. Taeyong jęknął, kładąc rękę na mojej głowie. Drapał mnie po niej, głęboko przy tym oddychając. Uwielbiam mu dogadzać... czuję, że to mu się podoba i jest wtedy cholernie zadowolony i pobudzony. O to mi właśnie chodzi.
- Mocniej Jihoonnie. - zacisnąłem wargi, po czym przyspieszyłem, czując jak chłopak dociska mnie do swojego penisa. Zacisnąłem dłoń na jego koszulce, robiąc wszystko, co w mojej mocy, by ten był zadowolony. Spojrzałem na chłopaka, lekko się uśmiechając. Oblizałem jego członka, po czym położyłem się na brzuchu, biorąc go w dłoń. Jeżdżąc nim po swoich wargach, wpatrywałem się w wijącego się z zadowolenia Hyunga - Słodko wyglądasz. - zachichotałem, powracając do wcześniej wykonywanej czynności. Odkąd jestem z Taeyongiem, robię to praktycznie codziennie i dumnie mogę stwierdzić, że jestem wprawiony, o czym świadczy satysfakcja i podniecenie mojego chłopaka.
- Już Hyung? - mruknąłem, ssąc główkę jego członka.
- Mhm.. za sekundę to ja dojdę. 
- Nie tak szybko. - zdjąłem bokserki, siadając na nim okrakiem.
- Jesteś coraz lepszy w te klocki. 
- Mam najlepszego nauczyciela. - pocałowałem go, starając się nabić na jego członka - Pomożesz? 
- Mhm... powoli. - usiadłem na nim czując rozchodzące się po moim ciele przyjemne ciepło - W porządku?
- Jak zawsze. - uśmiechnąłem się, łącząc nasze wargi. Moje biodra poruszały się powoli, jednak nie długo. Po chwili nabrały szybszego tempa, doprowadzając mnie do obłędu. Tae ma rację. Niby jestem nieśmiałym i poukładanym chłopakiem, ale jak jestem blisko niego, to nie potrafię nad sobą panować. Zachowuję się wtedy jak niewyżyte zwierzę, ale co ja na to poradzę, że on tak na mnie działa.

*

- Dokąd jedziemy? - jak tylko się ściemniło, Taeyong kazał mi się zebrać, mówiąc że ma dla mnie niespodziankę. Jechaliśmy w absolutnej ciszy, a ja wpatrywałem się w niego, jak w Boga. Prowadził swój samochód z taką klasą i spokojem. Aishh... kocham go.

- Mówiłem ci, że to niespodzianka.

- Za moment nie wytrzymam.

- Za moment to my już będziemy na miejscu... cierpliwości dzieciaku. 

- Tae, boję się. - zaśmiałem się, kładąc rękę na jego udzie.

- A to znaczy, że mi nie ufasz.

- Ufam ci, przecież wiesz. - wyjrzałem przez okno, marszcząc brwi - Tylko jakaś taka, nieciekawa ta dzielnica.

- A to na to nie zwracaj nawet uwagi. 

- No dobrze. - po kilku minutach samochód zatrzymał się przed jakimś wysokim, ciemnym budynkiem, otoczonym siatką z drutem kolczastym - Co to? Dom strachów?

- Zobaczysz. - gdy Hyung wysiadł z auta, pospiesznie poszedłem w jego ślady. Taeyong objął mnie, wprowadzając mnie na teren tego budynku. Stało przed nim trzech chłopaków, nieco młodszych ode mnie, którzy palili papierosy, rozmawiając o czymś po chińsku.

- Ooo Taeyong! 

- Patrzcie kto wrócił! - spojrzałem na uśmiechniętego Tae, czując jak przyspiesza mi serce.

- Potem pogadamy. Zawołajcie Jungwoo. - Jungwoo? Zrobiłem krok w tył, jednak chłopak przytrzymał mnie mocniej, zerkając na mnie.

- Hyung, chodźmy stąd.

- Nigdzie nie pójdziesz.

- Ale mi się nie podoba ta niespodzianka, chodź stąd.

- Boże, jaki ty jesteś głupi. - parsknął śmiechem, sprawiając, że do moich oczu napłynęły łzy. Miałem w głowie najczarniejszy scenariusz i byłem pewien, że za moment stanę się jego głównym bohaterem. 

- No nareszcie! - otworzyłem szerzej usta, widząc wychodzącego z budynku, rzekomo byłego faceta Tae - Już myślałem, że go nie przywieziesz. 

- Przecież ci obiecałem.

- Co? - szarpnąłem się, jednak Taeyong trzymał mnie tak mocno, że nie miałem żadnej możliwości ucieczki - Hyung, to nie jest śmieszne! Puszczaj!

- Daj mi go. - Jungwoo szarpnął mnie za ramię, mocno za nie ściskając.

- To boli!

- Przestań się drzeć. - warknął, sprawiając, że po moich policzkach popłynęły łzy. Spojrzałem na 23-latka, widząc lekki uśmiech na jego twarzy.

- Hyung...

- Jesteś taki naiwny Jihoon. Myślałem, że będę musiał zaciągnąć cię tutaj siłą, a ty sam mi się podłożyłeś.

- Co? - zagryzłem wargę, czując tak ogromny ból, jakiego chyba jeszcze nigdy nie doznałem - Nasz związek... Taeyong, okłamałeś mnie.

- Szybko się połapałeś.

- Przecież zerwaliście... Tae, mówiłeś, że mnie kochasz. 

- Tak, zerwaliśmy. Ale Jungwoo obiecał mi za ciebie sporą kasę... grzechem było odmówić.

- Sprzedałeś mnie... Hyung, błagam nie! - wtedy też poczułem silne uderzenie w twarz. Klęknąłem jedynie, będąc nadal trzymanym przez to stare, obleśne bydle.

- Mówiłem, że masz go nie lać! - oburzył się Taeyong, pomagając mi wstać - Nie masz prawa podnosić na niego ręki, rozumiesz?

- Jest teraz mój, zapomniałeś? Za każdą pyskówkę będzie obrywał po mordzie. 

- Nie tak się umawialiśmy.

- Dostałeś za niego kasę? Dostałeś... a teraz wypad. - spojrzałem na Taeyonga, zanosząc się łzami. Byłem przerażony. Tak ma wyglądać moja wymiana, tak? Dopóki będę młody, będę wykorzystywany przez jakiś obleśnych, chińskich biznesmenów? Przecież nie mogę tak skończyć - Chyba że schowasz różki i do mnie wrócisz. Będziesz miał wgląd na dupodajność tego gnojka.

- Tae, proszę.. - pisnąłem, płacząc jak głupi.

- Wiesz co Jungwoo? Zrobimy inaczej.

- No słucham.

- Oddam ci kasę, a ty mi Jihoona. 

- Nie bądź śmieszny. - parsknął śmiechem, wołając stojących na schodach, na oko 15-latków - Trzymajcie go. - mówiąc to odpalił papierosa, stając bliżej Taeyonga - Nie miałeś żadnych skrupułów, kiedy brałeś za niego kasę, a przecież ten gnojek dał ci wszystko, czego ja ci nie dałem, hm? - chłopak zacisnął dłonie w pięści, zerkając na mnie - Czułe słówka, wyznania miłości, nadmierna opiekuńczość i zapewne czuły, namiętny seks... a ty za kilka papierków oddałeś go jak psa. - zaśmiał się, zaciągając się dymem. Bolało... każde słowo tego dupka, tak cholernie mnie bolało. Boli, bo wiem, że ten człowiek ma rację. Tae przez ten cały czas mnie oszukiwał... szkoda, że sumienie ruszyło go dopiero teraz - To jak? Zostajesz z nim czy spadasz?

- Spadam stąd... mam dość poniżania się dla ciebie. 
- Nie.. Hyung, błagam cię! - Jungwoo złapał mnie za twarz, dość mocno ją ściskając.
- Stul pysk gnoju... weźcie go do środka. - chłopcy złapali mnie za ramiona, prowadząc mnie w stronę budynku.
- Taeyong, zabierz mnie stąd! - odwróciłem głowę, widząc wpatrującego się we mnie chłopaka - Hyung, błagam cię! Proszę, zrób coś! - zostałem zdradzony i sprzedany przez osobę, której bezgranicznie ufałem... którą kocham ponad wszystko i poza którą świata nie widzę. Przez chłopaka, za którego dałbym się pokroić i za którego wielokrotnie nadstawiałem policzek, byleby jemu nie stała się żadna krzywda... Bardziej niż fakt trafienia do chińskiego burdelu, boli mnie to, że zostałem tak podle potraktowany przez kogoś, za kogo byłbym w stanie oddać życie, a on? Bez zająknięcia wykorzystywał mnie i potem jeszcze oddał mnie w to miejsce. Ciekawe ile było warte moje życie i zdrowie psychicznie... ile musiał dostać za mnie kasy, że był w stanie posunąć się tak daleko..









~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wymiana~cz.9 [Taeyong&Jihoon]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

                   
                 Od ostatnich wydarzeń minęło sporo czasu. Między mną a Taeyongiem układa się naprawdę świetnie. Codziennie bardzo szczerze i długo ze sobą rozmawiamy i coraz lepiej się rozumiemy. Z jednej strony bardzo mnie to cieszy.. z drugiej jednak non stop myślę o tym, co z nami będzie, jak Tae wyjedzie. Jinyoung nadal się do mnie nie odzywa. Traktuje mnie jak powietrze. Przepraszałem go, zagadywałem, prosiłem żebyśmy się przyjaźnili... zero.
               Piątkowy wieczór. Wróciłem do domu z zamiarem spędzenia czasu z Tae. Miałem ochotę na jakiś głupi film i na leżenie brzuchem do góry. Gdy wszedłem do środka, zastała mnie panująca w całym domu ciemność i głucha cisza.
- Nikogo jeszcze nie ma? - wzruszyłem ramionami, idąc do kuchni. Pomyślałem, że przygotowanie dla wszystkich kolacji będzie dobrą opcją, by zająć czymś myśli i zabić czas. Rzuciłem plecak na ziemię, zapalając światło.
- Niespodzianka! - otworzyłem szeroko oczy, widząc uśmiechniętych rodziców, Tae i Jiseoka. Niespodzianka? Jaka niespodzianka do cholery? Czyżbym o czymś zapomniał?
- Zaniemówiłeś synku?
- Pewnie się tego nie spodziewałeś, co? - mrugnąłem kilkakrotnie, starając się unormować oddech.
- A ja jestem pewien, że zapomniał. - Jiseok podszedł do mnie, uśmiechając się - Dzisiaj są twoje urodziny durniu. 
- Masz już osiemnaście lat staruszku. - Taeyong zaśmiał się, po czym podszedł do mnie, nakładając mi na głowę stożkową czapeczkę.
- Synku, powiedz coś. 
- Wow... - uśmiechnąłem się, czując jak robi mi się ciepło na sercu - Dziękuję. Naprawdę, bardzo wam dziękuję. - mój brat przyłożył dłoń do mojej klatki piersiowej, otwierając szeroko usta.
- Prawie go zabiliśmy. 
- No w sumie było ryzyko. - ojciec odsunął moje krzesło, na którym zawsze siedzę przy stole, uśmiechając się - Chodź synek. - usiadłem, mając przed sobą niesamowicie pysznie zastawiony stół. Nie mogłem się doczekać aż spróbuję... wszystkiego.
- Chłopcy zrobili ci tort. - spojrzałem na Tae i Jiseoka, czując jak z moich barków spada ogromny ciężar. Cieszę się, że się między sobą dogadali.
- Poważnie? I ten dom nie poszedł z dymem? - zażartowałem, czując na sobie zabójczy wzrok brata.
- Z tego co widziałam, baaardzo się starali.
- Nie mówcie o torcie, tylko zabierajcie się za kolację. Na tort trzeba sobie zasłużyć. 

*

- Jihoonnie. - poczułem jak ktoś łapie mnie za nadgarstek. Wyszedłem właśnie z łazienki, wbity w biały, puchaty szlafrok. Zatrzymałem się, widząc uśmiechniętego Taeyonga.
- Tak?
- Jak tam?
- W porządku.
- Masz osiemnaście lat. - skinąłem głową, lądując w jego ramionach - Mam teraz mówić do ciebie "stary"?
- Y y... absolutnie nic się nie zmieniło. - uśmiechnąłem się, zerkając na niego.
- Mam cię nazywać "dzieciakiem"? 
- Tak. 
- Tak. - zaśmiał się, całując mnie w czoło - Mam dla ciebie specjalny prezent.
- Naprawdę? A co to?
- Chcesz zobaczyć teraz? Czy wolisz poczekać?
- Teraz. - podskoczyłem z podekscytowania, wywołując śmiech ze strony chłopaka.
- Faktycznie nic się nie zmieniło. 
- Mój Hyung ma dla mnie prezent z okazji urodzin, o których sam zapomniałem... cieszę się no.
- Hmm... mam nadzieję, że sam prezent też ci się spodoba.
- Na pewno.
- No dobrze. - chłopak stanął za mną, zakrywając mi oczy - Idź przed siebie... tylko powoli. 
- A jak w coś uderzę?
- Będę cię pilnować. - uśmiechnąłem się, idąc powoli przed siebie. 23-latek prowadził mnie korytarzem, co chwilę chichocząc.
- Zaczynam się bać. 
- Chyba nie masz czego.
- Chyba?
- No w moim mniemaniu, nie masz się czego bać.
- Ufam ci. - Taeyong otworzył jakieś drzwi, po czym wziął głęboki oddech, całując mnie przy tym w tył głowy.
- Gotowy?
- Jak nigdy. - moim oczom ukazał się pokój Taeyonga. Absolutna cisza i masa świeczek, oświetlających każdy kąt sypialni. Otworzyłem usta, czując mocniejsze bicie serca. W końcu doczekałem się swojego pierwszego razu... wow - Jak ty to wszystko przygotowałeś?
- Trochę ciężko było skitrać przed tobą tyle świeczek, ale jakoś się udało. - uśmiechnął się, zamykając drzwi na klucz - Zaskoczony?
- I to jak. - Taeyong podszedł do mnie, po czym ułożył dłonie na mojej twarzy, uważnie mi się przyglądając - Troszkę się zestresowałem. 
- Widzę... Nie denerwuj się. - mruknął, całując mnie w czoło. Jego dłonie zjechały po moim szlafroku, odwiązując pasek owinięty wokół mojej talii - Wszystkiego najlepszego dzieciaku. - szepnął, zdejmując ze mnie puchaty materiał. Stałem przed nim całkowicie nagi i rozgrzany pozytywnymi emocjami. Uniosłem jedynie niepewnie wzrok, widząc uśmiech na twarzy Tae.
- Dziękuję Hyung. - owinąłem ręce wokół jego szyi, ostrożnie go całując - Na pewno zamknąłeś drzwi?
- Tak, nie bój się. - chłopak chwycił mnie w talii, po czym wbił się w moje wargi, prowadząc mnie w stronę łóżka. Byłem taki podekscytowany i jednocześnie tak speszony całą tą sytuacją, że nie wiedziałem, co mam robić i jak powinienem się zachować. Taeyong położył mnie na łóżku, nachylając się nade mną - Śliczny jesteś. 
- Już nie jestem spasioną świnią? - uśmiechnąłem się lekko, pieszcząc palcami jego twarz.
- Nie jesteś i nigdy nie byłeś... przepraszam. - mówiąc to, nachylił się do mnie, całując mnie po szyi i klatce piersiowej. Jęknąłem, bawiąc się włosami chłopaka. Powinienem coś zrobić? Przecież nie mogę leżeć pod nim jak ta kłoda. Boże, co robić.. - Jihoonnie.
- Tak? - Taeyong spojrzał na mnie, odgarniając mi grzywkę z czoła.
- Mam do ciebie jedną, malusieńką prośbę.
- Jaką?
- Rozluźnij się... jesteś tak spięty, że boję się cokolwiek robić.
- Okej. - zachichotałem, przyciągając go do siebie.
- Chcesz buziaka? - skinąłem jedynie głową, czując słodkie wargi Hyunga. Odwzajemniałem jego pocałunki, głaszcząc go po nagim ramieniu. Naprawdę nie miałem pojęcia, co robić. 23-latek pieścił moją talię i brzuch, wywołując z mojej strony jakieś dziwne miauki, niczym u ciężko chorego kota - Jesteś uroczy. - zaśmiał się, po czym oderwał się od moich warg.
- Hyung.
- Hm? - chłopak usiadł za mną, nachylając się do mojego brzucha, który po chwili był obdarowywany czułymi buziakami z jego strony.
- Ja.. ahh.. - Tae uśmiechnął się, zasysając się na mojej skórze - Tae!
- Ciii. - Hyung zerknął na mnie, głaszcząc mnie po udach - Co tam chciałeś?
- Ja... powinienem coś robić?
- W jakim sensie?
- No.. też chciałbym ci... oj Hyung.
- Pamiętasz, co ci kiedyś powiedziałem? Powinieneś mówić wprost o tym, czego chcesz... zwłaszcza przy mnie. 
- Nie wiem po prostu co mam robić. 
- Hmm... mówi się, że pierwszy raz nigdy nie jest taki, jakbyśmy to sobie wyobrażali... gówno prawda. 
- Jak to?
- Jak sobie wyobrażałeś to wszystko?
- Myślałem, że podejdę do tego dużo śmielej i będę wiedział, co robić. 
- Wiesz, co robić Jihoon... tylko się tego wstydzisz.
- Właśnie.. - westchnąłem, odwracając wzrok.
- Niepotrzebnie. Daj się ponieść emocjom, młody.
- Ale..
- Spróbuj. - uniosłem wzrok na chłopaka, czując mocniejsze bicie serca. Pamiętacie moje fantazje o Taeyongu? Chciałem się na niego rzucić, gryźć go, całować, wić się pod jego ciałem do rana... Chciałem słyszeć jego ciężki oddech i czuć zapach jego ciała. Czemu to wszystko nie może wyglądać tak, jak w mojej głowie? Z drugiej strony raz się żyje... jak Tae wyjedzie, to zapomni o tym, że zbłaźnił się przed nim jakiś nastolatek - Mały.. - usiadłem, nie odrywając wzroku od Taeyonga. Widząc lekki, zachęcający mnie do działania uśmiech na jego twarzy, usiadłem na nim okrakiem, po czym przywarłem wargami do jego szyi. Pieściłem ją najlepiej jak umiałem, słysząc ciche jęki chłopaka. Strasznie mi się to podobało. Tae chwycił mnie za pośladki, ugniatając je, jakby były czymś w rodzaju zabawki, w jego rękach. Przywarłem do jego warg, głęboko oddychając.
- Hyung..
- Hm?
- Kocham cię. - szepnąłem, całując go.
- Co?
- Kocham cię Taeyong. - powiedziałem nieco głośniej, czując jak jestem rzucany niemalże na łóżko. Chłopak wpatrywał się we mnie przez dłuższą chwilę, jednak po upływie kilkudziesięciu sekund, zdjął bokserki, przywierając do mnie nagim ciałem - Hyung.. - uśmiechnąłem się, zamykając przy tym oczy. Ale przyjemne uczucie.. wiecie, jestem prawiczkiem. Dla mnie równało się to z najlepszym seksem.
- Powiedz to jeszcze raz.. proszę. - spojrzałem na niego, wsuwając się bardziej pod jego ciało.
- Kocham cię. Kocham cię najbardziej na świecie. - szepnąłem, całując go po twarzy - Kocham cię. - uśmiechnąłem się, łącząc nasze wargi pocałunkiem - Kochajmy się, bo nie wytrzymam. - Taeyong pocałował mnie, po czym sięgnął po gumkę i wspomniany kiedyś lubrykant... przynajmniej już wiem, o co chodzi. 23-latek nałożył prezerwatywę, po czym wylał na dłoń sporą ilość żelu, wbijając we mnie wzrok.
- Przepraszam... zapomniałem, że trzeba cię trochę porozciągać.
- Co? 
- No wiesz... żeby cię nie bolało. 
- Ale... ale jak? - oparłem się na łokciach, otwierając szerzej oczy.
- No wiesz. - mówiąc to uniósł do góry rękę, wskazując na swoje palce.
- Nie Hyung, nie zgadzam się.
- Jihoonnie... przepraszam, że to mówię, ale to trochę boli..
- Wiem, domyślam się... ale mimo wszystko..
- Wstydzisz się?
- Tak... proszę cię, nie rób tego. 
- Mnie się wstydzisz? - Tae nachylił się do mnie, całując mnie w czoło - Nie wstydź się. 
- Tae, nie.. 
- Dobrze no... przecież nie mogę cię do niczego zmusić.
- Najwyżej mnie trochę poboli.
- A moglibyśmy tego całkowicie uniknąć.
- Oj Hyung.. 
- Dobrze... nie denerwuj się. - chłopak spojrzał na mnie, unosząc brew - Nóżki. - wziąłem głębszy oddech, rozchylając niepewnie nogi. Po chwili poczułem na swoim wejściu zimne, lepkie palce Taeyonga. Skrzywiłem się jedynie, czując lekki strach, pomieszany z niesamowitym podekscytowaniem - Jak tam nastrój? - zapytał, siadając bliżej mnie.
- Zajmujesz mnie rozmową, żebym się nie zorientował, że za moment umrę z bólu?
- Musisz być taki bystry?
- Przepraszam skarbie. - zaśmiałem się, przytulając ponownie chłopaka.
- Skarbie?
- Przepraszam... mogę tak nie mówić. 
- Mów tak do mnie cały czas... strasznie mi się to podoba.
- Poważnie? - wtedy też poczułem napierającego na moje wejście, członka chłopaka... koszmarne uczucie.
- Poważnie. - Tae spojrzał na mnie, oblizując wargi - Oddychaj głęboko i postaraj się rozluźnić, okej?
- Chwilka. 
- Za chwilkę to mi opadnie.
- Nie bądź wulgarny. 
- Jihoon... zamknij oczka.
- A to ju... - wgryzłem się w ramię chłopaka, czując przeszywający mnie, paraliżujący ból, przyprawiający mnie o mdłości. Zamroczyło mnie... czułem się tak samo paskudnie, jak wtedy, kiedy Taeyong uszkodził mi dłoń. Zaczęło mną trząść... wtuliłem się w chłopaka, starając się złapać oddech.
- Już... - Hyung spojrzał na mnie, głaszcząc mnie po policzku - Hej, popatrz na mnie... Jihoonnie.. - uchyliłem lekko powieki, widząc nad sobą zmartwionego chłopaka. Czuję, że nie siądę na tyłku przez tydzień - Spokojnie... W porządku? - skinąłem jedynie głową, łapiąc w miarę normalny rytm oddechu - Nie płacz, błagam cię. 
- Boli.
- Boli? - przytaknąłem, chowając się w jego ramionach - Boże, przepraszam... Jihoonnie, słyszysz?
- Hyung.. jest... jest okej. 
- Nie, przełóżmy to.
- Nie. - uniosłem głowę, całując go - Nie Tae. 
- A puszcza cię choć trochę?
- Tak.. spokojnie. - wziąłem kilka głębokich wdechów, uspokajając się - Wziąłeś mnie z zaskoczenia.
- Myślałem, że tak będzie lepiej... przepraszam. - uśmiechnąłem się, głaszcząc go po policzku.
- W porządku Hyung... miałeś jednak rację. Mogłem cię posłuchać.
- Mówiłem... ja mam zawsze rację. 
- Wieeeem. - owinąłem ręce wokół jego szyi, wpatrując mu się w oczy. Kocham go... kocham go najbardziej na świecie i nie wyobrażam sobie naszego rozstania. Nie mam pojęcia dlaczego myślałem o tym w tej chwili, ale boję się go stracić. Naprawdę potwornie boję się zostać sam...

*

                    Sobotni ranek. Na zegarze dochodziła dopiero dziewiąta, a ja już, o dziwo w pełni sił, biegałem po kuchni, przygotowując śniadanie dla Tae. Przez całą noc nie zmrużyłem oka nawet na sekundę. Byłem tak obolały i podekscytowany tym, co się stało, że przez całą noc leżałem obok Hyunga, wpatrując się w jego spokojną, śpiącą twarz. Kiedy tylko skończyliśmy się kochać, ten pajac padł jak przecinek... zasnął dosłownie po kilku sekundach. Starczy wiek jednak robi swoje.
- Cześć dzióbku. - podskoczyłem, czując jak Taeyong zachodzi mnie od tyłu.
- Hyung, nie strasz mnie. - chłopak pocałował mnie w policzek, chichocząc.
- Jak się czujesz?
- Świetnie. - uśmiechnąłem się, nalewając mu świeżo zaparzonej kawy - Tylko popsułeś mi niespodziankę.
- Jak to?
- Chciałem ci przynieść śniadanie do łóżka.
- Aaa okej... to już mnie nie ma. - mówiąc to, zrobił krok w kierunku pokoju, wpadając na mojego brata - O dzień dobry. - w pół przytomny Jiseok stanął na środku kuchni, mierząc nas wzrokiem.
- Kawki? - uśmiechnąłem się, wręczając bratu kubek.
- Darłeś się wczoraj jak głupi. - burknął, upijając łyk kawy - Dobrze, że rodziców nie było w domu.
- Aa... wydurnialiśmy się z Tae.. 
- Mhm... "nie Hyung! Aishh nie tak mocno!", "Mm teraz dobrze"... Jihoon, nie mam pięciu lat. - zalałem się rumieńcem, wracając do szykowania śniadania.
- Przestań go zawstydzać. - Taeyong podszedł do mnie, obejmując mnie.
- Hyung, rodzice..
- O nich się nie martwcie. Wrócili nad ranem z jakiegoś bankietu... pewnie wstaną dopiero na obiad.
- Sam widzisz.
- Ale na moich oczach też nie musicie się obściskiwać. - westchnąłem, nakładając Jiseokowi śniadanie, po czym "rzuciłem" mu je na stół.
- Jedz i najlepiej nic już nie mów. 
- Co ty taki zły jesteś? Dupsko boli? 
- Uważaj żeby zaraz ciebie nie zabolało. - zaśmiał się Tae, jednak gdy dostał ode mnie z łokcia w brzuch, od razu się zamknął.
- Zazdrosny Jihoon... jak żyję, nie widziałem czegoś takiego.
- Jiseok, proszę cię.. - wtedy też po domu rozległ się dzwonek do drzwi. Westchnąłem, zerkając na mojego chłopaka - Chyba nic nam nie wyjdzie z dzisiejszego śniadania. - ruszyłem w stronę drzwi, gwałtownie je otwierając - Jinyoung..
- Hej.
- Cześć... wejdź. - otworzyłem szerzej drzwi, wpuszczając chłopaka do środka - Em.. nie wiem, przyszedłeś do Jiseoka czy Tae..
- Do ciebie. - otworzyłem szerzej oczy, przytakując skinieniem głowy.
- Okej.. a o co chodzi?
- A jak myślisz?
- Nie wiem, nie każ mi się domyślać.. 
- No tak.. miałeś wczoraj urodziny. - wziąłem głębszy oddech, przyglądając się uważnie chłopakowi - Czułem, że wczoraj świętowałeś z Taeyongiem, dlatego wolałem wpaść dzisiaj..
- Mhm.
- Jihoon, ja sobie to wszystko przemyślałem.. jest mi tak potwornie głupio za swoje zachowanie. 
- Mówisz o tym, jak wypiąłeś się na mnie po tym, jak powiedziałem ci, że jestem gejem? 
- Jihoonnie, kto to?! - słysząc głos Tae, uśmiechnąłem się pod nosem, zerkając w stronę kuchni.
- Jinyoung! Zaraz do was przyjdę! 
- Jihoonnie? Jesteście razem?
- Tak... ohyda, co? - uniosłem brew, wpatrując się w kolegę.
- Nie... przepraszam. Naprawdę, szczerze cię przepraszam. 
- Jinyoung... pisałem do ciebie dziesiątki razy. Jak kretyn, przepraszałem cię za to kim jestem... Chciałem odzyskać najlepszego przyjaciela, a ty mnie zlewałeś jak największe gówno... Wydaje mi się, że nie zasłużyłem na takie traktowanie, po tym, co przeszliśmy, wiesz? Wiesz, jak ja się beznadziejnie czułem przez to wszystko?
- Domyślam się... Jihoon, ja po prostu musiałem sobie to wszystko przemyśleć. Zaskoczyłeś mnie..
- Mówisz o tym tak, jakbym powiedział ci, że zamordowałem człowieka albo nie wiem... wywaliłem jakąś szkołę w powietrze... A ja tylko powiedziałem ci, że jestem gejem... Tobie.. mojemu rzekomo najlepszemu przyjacielowi.. - Jinyoung podszedł do mnie, przytulając mnie. Nie umiem się na niego gniewać... Powiedziałem mu, co miałem do powiedzenia, ale to nie zmienia faktu, że go uwielbiam i cholernie potrzebuję.
- Przepraszam. 
- Ekhem. - spojrzeliśmy w kierunku kuchni, widząc uśmiechniętego Taeyonga - Pogodzeni?
- Hej.. - powiedział speszony Jinyoung, robiąc krok w tył. 23-latek podszedł do mnie, obejmując mnie.
- Cześć.. jak już jesteś, to chodź na śniadanie. 
- Nie, dzięki. Nie chcę wam przeszkadzać.
- Chodź kretynie.. - westchnąłem, opierając głowę na ramieniu mojego chłopaka. Mojego chłopaka... podoba mi się to stwierdzenie - Hyung... dosypiesz mu czegoś na przeczyszczenie?
- O jaki ty wredny jesteś. - zaśmiał się, całując mnie w głowę - Dla ciebie wszystko.... a ty rozbieraj się i chodź. 







~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Obiecuję, że jakość ficzków poprawi się, jak tylko skończę tą nieszczęsną sesję:(