Stypendium~cz.10 [Felix&Hyunjin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8 cz.9

- Hyunjin... Hyunjinnie... - otworzyłem oczy, podnosząc dość leniwie głowę z łóżka Felixa - Cześć.
- O... dzień dobry. - przetarłem rękoma zaspaną twarz, kłaniając się lekko ojcu mojego chłopaka.
- Cześć synku. - mężczyzna nachylił się do blondyna, całując go w czoło, po czym zerknął na mnie, wzdychając - Jak się czujesz?
- Kiepsko.
- Słyszałem, że cały czas tutaj siedzisz. - skinąłem jedynie głową, spoglądając na Felixa - A szkoła?
- Właśnie chciałem o tym z panem porozmawiać. - pan Lee podszedł do mnie, głaszcząc mnie po ramieniu.
- Pójdę po kawę i porozmawiamy, dobrze? - potwierdziłem jego słowa ponownym skinieniem głowy, łapiąc chłopaka za rękę. Gdy mężczyzna opuścił salę, westchnąłem, całując jego poobijaną dłoń.
- To już dwa tygodnie... jak długo chcesz się tak nade mną znęcać, co? - sięgnąłem po kulę, pomagając sobie nią wstać - Tęsknię za tobą Felix. - szepnąłem, całując go w czoło - Cholernie za tobą tęsknię. - westchnąłem, siadając ponownie na krześle - To nie ma sensu... - wtuliłem twarz w jego dłoń, czując jak do moich oczu siną się łzy - Nie słyszysz mnie, prawda? Jakbyś mnie słyszał, to próbowałbyś zrobić cokolwiek... daj nam jakikolwiek znak do cholery. - pociągnąłem nosem, znów poddając się emocjom - Zwariuję tu, rozumiesz? Po prostu zwariuję...
- Potrzebuje czasu. - poderwałem się do pionu, wycierając pospiesznie policzki. Pan Lee wręczył mi kawę, siadając obok mnie - Płacz jeśli chcesz... to nie wstyd. 
- Przepraszam.
- Za co? Za to, że się o niego martwisz i cały czas przy nim jesteś? - wbiłem wzrok w kawę, głęboko wzdychając - Jestem ci bardzo wdzięczny... a Felix na pewno czuje twoją obecność i jest bardzo szczęśliwy.
- Tak pan myśli?
- Oczywiście, że tak. - mężczyzna napił się kawy, po czym złapał Felixa za rękę - Chciałeś rozmawiać ze mną o szkole.
- Nie wiem czy to odpowiedni moment. 
- Znowu od dwóch tygodni nie pojawiłeś się w szkole... dlaczego?
- Dlaczego? - wbiłem wzrok w spokojną twarz mojego chłopaka, biorąc głęboki oddech - Bo nie mam na to siły... bo ten wypadek uświadomił mi, co jest dla mnie tak naprawdę ważne... i nie, nie jest to szkoła i przymus ciągłego bycia na pierwszym miejscu. 
- Hyunjinnie...
- Moja rodzina nie należy do inteligencji i elity... Czemu więc mam na siłę do tego dążyć? - spojrzałem na mężczyznę, widząc na jego twarzy ogromne zdziwienie - Muszę się pogodzić z tym, kim jestem i do jakiej grupy ludzi należę... Zdam egzaminy i pójdę do pracy... może będę pomagać mamie... albo wrócę do kawiarni, w której pracowałem... nie pójdę na studia. 
- Nie wiem, co mam powiedzieć. - upiłem łyk kawy, przenosząc wzrok na Felixa - Dlaczego tak nagle odpuściłeś? Zawsze przecież chciałeś być kimś...
- A teraz chcę jedynie, żeby Felix się wybudził z tej przeklętej śpiączki. Naprawdę nie chcę od życia niczego więcej. - ojciec mojego chłopaka usiadł bliżej mnie, głaszcząc mnie po plecach.
- Wiem, że jest ci ciężko...
- Pański syn wywrócił moje życie do góry nogami... przeżyłem z nim najlepsze chwile w tym popieprzonym życiu. - pociągnąłem nosem, kłaniając się przed mężczyzną - Przepraszam... nie potrafię nad sobą panować. 
- W porządku, rozumiem. 
- Chciałem prosić pana o pomoc w szkole weekendowej. - spojrzałem mu w oczy, czując jak po moim policzku spływa łza - Jakiejkolwiek... byleby zdać egzaminy. 
- Oczywiście, że ci pomogę, ale proszę cię, przemyśl to jeszcze... masz ogromny potencjał. 
- Niech pan zrozumie, że nie dam rady wrócić do szkoły... Chcę być cały czas tutaj. - między nami zapadła cisza. Mężczyzna dokończył swoją kawę, uważnie mi się przyglądając.
- Hyunjin... ty i Felix... to nie jest zwykła przyjaźń, co? - zaprzeczyłem skinieniem głowy, czując mocniejsze bicie serca - Tak myślałem. 
- Przepraszam.
- Nie, w porządku... Felix wie, co robi. - skinąłem głową, łapiąc mojego chłopaka za rękę.
- A jak to wszystko znosi Jikyo?
- Bardzo źle... strasznie się o niego martwię. 
- Nie widziałem go tutaj ani razu.
- Siedzi cały czas w pokoju i płacze... Boi się tutaj przychodzić. 
- Boi się? - mężczyzna skinął głową, wzdychając.
- Chłopcy ciągle sobie dogryzają, ale bardzo mocno się kochają... Jikyo jest bardzo zapatrzony w Felixa, a Felix traktuje Jikyo jak oczko w głowie... Jakby młody zobaczył go w takim stanie...
- Rozumiem. - szepnąłem, oblizując spierzchnięte, popękane wargi - Może powinienem do niego przyjechać?
- Mógłbyś?
- Jasne... Jikyo potrzebuje teraz bardzo dużo wsparcia. 
- Ma... załatwiłem mu najlepszego psychologa w Seoulu.
- Wsparcia kogoś bliskiego. - spojrzeliśmy na siebie, po czym pan Lee skinął głową, unikając przy tym mojego wzroku - Jak któryś z chłopaków przyjdzie do Felixa to do pana przyjadę... Nie chcę żeby Felix był sam. 
- Strasznie dobry z ciebie chłopak. 
- Dziękuję. - mężczyzna uśmiechnął się lekko, łapiąc mnie za rękę.
- Jak już mamy okazję porozmawiać... twoja sytuacja w domu się wyjaśniła?
- Tak... ojciec dostał wyrok na siedem lat. - westchnąłem, zerkając na ojca Felixa - Jedno piekło się skończyło i zaczęło się drugie. 
- Nie mów tak Hyunjin. Jestem pewien, że Felix niedługo się wybudzi... To kawał silnego chłopa. Typ fightera... nie podda się tak łatwo. 
- Oby miał pan rację...

*

                       Trzeci tydzień katorgi. Zmęczony do granic możliwości, wyszedłem na korytarz, by pójść po jakąś kawę. Uwierzcie mi, nie wyolbrzymiam tego. Nie wiem już na jakim świecie żyję... jaki mamy dzień, godzinę.. nic. 

- Hyunjinnie.. - zatrzymałem się, słysząc dobiegający ze schodów głos Hyunsoo. Mrugnąłem kilkakrotnie, by upewnić się, że na pewno dobrze widzę - W porządku? - brat chwycił mnie w talii, uważnie mi się przyglądając.
- Co ty tu robisz?
- Nie rozumiem twojego zdziwienia... jestem tu praktycznie codziennie. - odetchnąłem, klepiąc się po policzkach.
- Przepraszam... nie kontaktuję już. 
- Właśnie widzę... dokąd szedłeś?
- Po kawę.
- Czekaj, przyniosę ci. - usiadłem na wprost sali Felixa, wpatrując się beznamiętnie przed siebie. Fakt... Hyunsoo jest tu praktycznie codziennie. Nie wiem, co mi się poprzestawiało w głowie, że o tym zapomniałem - Proszę.
- Dzięki. - chłopak usiadł obok mnie, wbijając we mnie wzrok.
- Jak tam Felix?
- Bez zmian. 
- Niedługo się wybudzi...
- Nie... proszę cię, przestań. Już nie mam siły tego słuchać. 
- Co?
- Wszyscy non stop mówią, że niedługo się wybudzi, ale jak widać wcale mu się do tego nie pali... - upiłem łyk kawy, wypuszczając z płuc sporą ilość powietrza.
- Powinieneś odpocząć... tak porządnie. 
- Ta? I co to zmieni?
- Jesteś przemęczony Hyunjin... nie pamiętasz, co działo się wczoraj, rzucasz się o wszystko... Od trzech tygodni nie wyszedłeś nawet na krok ze szpitala. Ile chcesz to jeszcze ciągnąć?
- Czekam aż Felix się wybudzi.
- Może wybudzić się jutro, za miesiąc albo za rok... będziesz tu siedział tyle czasu? Co z twoim życiem?
- Nic nie rozumiesz...
- Rozumiem... zakochałeś się, mieliście poważny wypadek... naprawdę to rozumiem. Ale pomyśl w końcu do cholery jasnej, o sobie. - Hyunsoo westchnął, przecierając rękoma twarz - Jego ojciec u nas był.
- Co?
- Powiedział, że dawał ci kasę na naukę... swoją drogą, miło z twojej strony, że mi o tym powiedziałeś...
- Hyung...
- Nie ważne... mówił, że chcesz zrezygnować ze szkoły i iść do szkoły weekendowej. Zdajesz sobie sprawę z tego, że to totalna głupota?
- Nie rozumiem, dlaczego.
- Dlatego, że po tej szkole będziesz nikim... a możesz zajść naprawdę wysoko.
- Ale ja tego nie chcę.
- Nie chrzań Hyunjin, znam cię. Zawsze przerażała cię myśl fizycznej pracy za psie pieniądze... Zawsze marzyłeś o pracy naukowca czy prawnika... co się z tobą stało?
- Powiem ci to samo, co ojcu Felixa... dopiero teraz wiem, co jest dla mnie ważne. Nasza rodzina nie należy do inteligencji i elity... pora się z tym pogodzić. 
- Nie no, po prostu nie wierzę... a pomyślałeś, co z tobą będzie, jak zerwiecie z Felixem?
- Co?
- On sobie poradzi, bo ma dzianego ojca, a ty? Zostaniesz bez niczego... bez szkoły, bez uczelni, z pracą na kasie czy w jakimś barze... i tak do usranej śmierci.
- Przestań. - warknąłem, ściskając papierowy kubek, z całą jego, gorącą zawartością - Aishh...
- Coś ty narobił. - Hyunsoo złapał mnie za nadgarstek, chcąc pomóc mi wstać.
- Zostaw.
- Chodź do jakiegoś lekarza.
- To tylko poparzenie, daj spokój. 
- To chodź pod zimną wodę.
- Powiedziałem, żebyś dał mi spokój. - podmuchałem rękę, krzywiąc się.
- Jasne... cwaniakuj dalej... Nie poznaję cię Hyunjin. - wtedy też na korytarzu zapanował gwar. Do sali mojego chłopaka wbiegło dwóch lekarzy i pielęgniarki - Co jest? - mimo złamanej nogi, poderwałem się gwałtownie, idąc do sali najszybciej jak mogłem - Hyunjin!
- Co się dzieje? - wszedłem do sali, widząc jak mój chłopak poddawany jest defibrylacji - Felix...
- Proszę wyjść z sali!
- Ale co się dzieje?! - ciągły dźwięk jawnie pokazujący, że to koniec, przeszedł przez moją głowę z ogromnym impetem.
- Hyunjin, chodź stąd. 
- Proszę go stąd zabrać. - Hyunsoo chwycił mnie w pasie, podnosząc mnie bez problemu do góry.
- Powiedzcie mi, co się dzieje! - brat wyniósł mnie z sali, mocno mnie przytulając - Puść mnie!
- Ciii, uspokój się. - okładałem chłopaka pięściami, jednak to wszystko na nic... Hyunsoo nie odpuszczał - Pomogą mu, uspokój się. 
- Puść... - Hyung pocałował mnie w głowę, głaszcząc mnie po plecach.
- Jest w najlepszych rękach, pamiętaj. - nie mogłem pohamować łez. Czasami mam wrażenie, że całe zło tego świata, upatrzyło sobie mnie na ofiarę - Nie płacz. - Hyunsoo posadził mnie na jednym z krzeseł, po czym kucnął przede mną, wycierając moje policzki - Proszę cię, nie płacz już. - uniosłem wzrok, wpatrując się w drzwi do sali.
- To koniec..
- Nie, nie gadaj głupot. Wyjdzie z tego. 
- Kurwa mać! - zacisnąłem dłonie na włosach, głęboko oddychając - Nie wytrzymam! 
- Nie krzycz, hej. - chłopak złapał mnie za dłonie, delikatnie je głaszcząc - Jestem tu przy tobie, słyszysz? - Hyung sięgnął do kieszeni, wyjmując telefon - Minho dzwoni. - wpatrywałem się w drzwi, starając się unormować oddech - Słucham?... Jestem teraz z nim w szpitalu.... Nie, ma telefon w sali, a siedzimy teraz na korytarzu.... Noo, jakbyś mógł... Okej, to czekamy. - chłopak spojrzał na mnie, wzdychając - Minho zaraz do ciebie przyjedzie. - drzwi do sali otworzyły się. Poderwałem się, wpatrując się w stojącą w nich pielęgniarkę.
- Przywróciliśmy akcje serca. 
- Czyli wszystko jest w porządku, tak? - zapytał Hyunsoo, podtrzymując mnie w talii.
- Tak, możecie być spokojni. - odetchnąłem, czując jak uginają się pode mną nogi.
- Hyunjin. - chłopak podtrzymał mnie, spoglądając na pielęgniarkę - Może mu pani dać coś na uspokojenie?
- Tak, za moment coś przyniosę.
- Hej... w porządku? - skinąłem jedynie głową, łapiąc się za serce - Hyunjin.
- W porządku... jest okej... - wziąłem głęboki oddech, kuśtykając do sali. Praca serca Felixa znów była spokojna i miarowa. Podszedłem do łóżka, wbijając wzrok w chłopaka - Co ty wyprawiasz? Chcesz żebym dostał przez ciebie zawału? - usiadłem na krześle, łapiąc go za rękę - Nie rób tak nigdy więcej, proszę cię...
- Hyunjin... martwię się o ciebie. - wziąłem głęboki oddech, nie odrywając oczu od spokojnej buźki mojego chłopaka.
- Wszystko będzie dobrze. - szepnąłem, całując go w rękę.
- Mówię do ciebie... Hyunjin, ty potrzebujesz pomocy. 
- Mów ciszej... daj mu odpoczywać.
- Zwariowałeś. Po prostu przez to wszystko, coś ci się poprzestawiało w głowie...

*

                           Miesiąc. Chan i Woojin zadeklarowali się do całodniowej opieki nad Felixem. Minho sprytnie to z nimi ukartował, wyciągając mnie ze szpitala. Muszę przyznać, że dostałem szoku, wychodząc po 30 dniach na dwór. 

- Zjemy coś dobrego... pospacerujemy. - chłopak wziął głęboki oddech, uśmiechając się - Jest pięknie, nie?... Hyunjin.

- Tak... możemy gdzieś iść. - mam wyrzuty sumienia, zostawiając Felixa w szpitalu. Powinienem przy nim być, a nie zajmować się sobą.

- No dobra... powiedz mi, na co masz ochotę. Co byś zjadł? 

- Nic.

- Nic? Wyglądasz jak szkielet.

- Nie jestem głodny, naprawdę. 

- Pójdziemy na wielką michę ramenu, hm? A jak ładnie zjesz, to pójdziemy na lody... winogronowe. - uśmiechnął się, zerkając na mnie. Zatrzymałem się, spoglądając na przyjaciela.

- Robisz to specjalnie?

- Hm?

- Naprawdę nie musisz się bawić w Felixa.

- Ale o czym ty mówisz?

- Felix codziennie zabierał mnie na lody...

- Ja... Hyunjin, nie miałem pojęcia, przepraszam... Skąd miałem to wiedzieć? 

- Wiesz co? To nie ma sensu... wróćmy do szpitala.

- Nie... 

- Naprawdę nie mam ochoty na takie spacery, rozumiesz? - Minho skinął głową, wzdychając - Przepraszam... wiem, że chcesz dobrze. 
- Hyunjin, nie poznaję cię. - chłopak spojrzał na mnie, przygryzając nerwowo wargę - Wiem, co musisz teraz czuć... naprawdę cię doskonale rozumiem, tylko... odtrącasz mnie, Hyunsoo, Chana i Woojina... żyjesz tylko Felixem, jego bratem i ojcem, a masz po swojej stronie dużo więcej osób, niż ci się wydaje... Wiesz... nigdy nie miałem żadnego wypadku... i to na dodatek z kimś, kogo kocham, ale wydaje mi się, że w takiej sytuacji chciałbym mieć przy sobie rodzinę i przyjaciół. Samemu można się w tym wszystkim strasznie pogubić i zwariować... 
- Masz rację. - westchnąłem, siadając na jednej z ławek - Masz rację Minho. - przyjaciel usiadł obok mnie, łapiąc mnie za rękę - Przerosło mnie to wszystko... Ja... - uśmiechnąłem się lekko pod nosem, czując jak moje serce przyspiesza - Zakochałem się, wiesz? Pierwszy raz w życiu. - chłopak uśmiechnął się, ściskając moją rękę - To takie fajne uczucie... spędzaliśmy razem każdą wolną chwilę... rozmawialiśmy o wszystkim... Felix jest osobą, której bardzo potrzebowałem, mimo że z początku nienawidziliśmy się jak cholera. - westchnąłem, wbijając wzrok w chodnik - A potem wystarczyła chwila... dosłownie kilka sekund, żeby się wszystko spieprzyło. 
- Hyunjin, nic nie jest przesądzone...
- Jak się obudzi, to pewnie wyląduje na wózku... niby go operowali pod tym kątem, ale nikt nie chce mi nic powiedzieć.
- I co? Jak będzie nie daj Boże jeździł na wózku, to zostawisz go?
- Nigdy. - zaprzeczyłem pospiesznie skinieniem głowy - Za bardzo mi na nim zależy... Nigdy nie zostawiłbym go z tym samego... Wiem, że będzie nas to kosztować dużo nerwów, ale będzie dobrze, prawda?
- Pewnie, że tak... musi być. - Minho uśmiechnął się, szczypiąc mnie lekko w policzek - Uśmiechnij się.. brakuje mi tego. - posłałem chłopakowi najszczerszy uśmiech, jaki tylko potrafiłem z siebie wykrzesać - Do Felixa też się tak uśmiechaj... pomoże mu to. 
- Tak myślisz?
- Mhm... jakbym ciągle słuchał twojego płaczu, też nie chciałbym się budzić. - wymieniliśmy się uśmiechami, po którym Minho poczochrał moje włosy, chichocząc - Bądź dobrej myśli Hyunjin. Wiesz.. musisz mu przesyłać dużo dobrej energii. - uniosłem jedynie brew, uśmiechając się - Poważnie... ponoć to pomaga.

*

                            Trzymałem na kolanach śpiącego Jikyo. Dzieciak po miesiącu przełamał się i przyszedł w końcu do szpitala. Starałem się grać przy nim twardego i non stop wmawiałem mu, że z Felixem jest coraz lepiej i że na pewno wkrótce z nim porozmawiamy. Serce mi pękało jak słuchałem monologu chłopaka. Płakał, przepraszał Felixa, że do niego nie przychodził, prosił żeby się obudził, mówił, że go bardzo kocha i że będzie teraz dla niego najlepszym bratem na świecie... Bez wątpienia był to dla nas obojga bardzo ciężki dzień. Wraz z zajściem słońca, Jikyo przytulił się do mnie, zasypiając. Ten dzień musiał kosztować go sporo nerwów i emocji... Okryłem go swoim kocem, po czym poprawiłem dość niezdarnie kołdrę Felixa. 

- Zobaczymy się rano. - szepnąłem, łapiąc go za rękę - Kocham cię. - uśmiechnąłem się, czując jak się czerwienię - Chciałbym ci to w końcu powiedzieć. Żałuję, że nie zrobiłem tego wcześniej, no ale cóż... lepsze było wyzywanie się od dupków i zgrywanie niedostępnych, co? - pokręciłem zrezygnowany głową, wzdychając - Nie ma co Felix... nadrobimy to wszystko, obiecuję. - pocałowałem go w rękę, opierając głowę o jego materac. Odruchowo dałem buziaka na dobranoc Jikyo, który jedynie uśmiechnął się lekko, śpiąc dalej. Kochany dzieciak... Mam nadzieję, że w końcu wszystko zacznie nam się układać tak, jak należy. 

                        Czułem, jak ktoś drapie mnie delikatnie po głowie. W pół śpiący, mruknąłem jedynie nie podnosząc głowy. Byłem przekonany, że to Jikyo, a że byłem potwornie zmęczony, nie miałem siły reagować. Ten jednak nie przestawał.

- Jikyo... przestań. - mruknąłem, mocniej go przytulając.

- Hm? 

- Nie drap.

- Co drap? - czułem jak ten się podnosi. Puściłem go, wtulając się bardziej w kołdrę Felixa.

- Nie drap mnie młody... chce mi się spać. 

- Felix... - szepnął, dotykając niezdarnie mojej twarzy - Felix! - po sali rozległ się przeraźliwy pisk. Nieprzytomny uniosłem pospiesznie głowę, wbijając wzrok w Jikyo.

- Co ty...

- Patrz! - przeniosłem wzrok na mojego chłopaka, widząc jego wpół przytomną, lekko uśmiechniętą twarz - Felix!

- O matko... - zatkało mnie. Ewidentnie widziałem wpatrującego się w nas z uśmiechem Felixa. Normalnie pomyślałbym, że całkowicie zwariowałem, ale to wszystko widział też Jikyo - Lekarz...

- Co?

- Leć po lekarza. - poderwałem się z krzesła, nachylając się do chłopaka - Boże. - uśmiechnąłem się, czując jak z moich oczu płynął łzy. Drżącymi z emocji dłońmi, chwyciłem twarz Felixa, całując go w czoło - Obudziłeś się dupku. - chłopak zamknął oczy, uśmiechając się. Nie mogłem powstrzymać łez. Byłem tak cholernie szczęśliwy, że nie panowałem nad emocjami.
- Hyunjin, zmykaj na korytarz. - do sali wszedł lekarz, który opiekuje się moim chłopakiem - Słyszysz? - skinąłem jedynie głową, szczerząc się jak głupi.
- Hyung! - sięgnąłem po kule, widząc wołającego mnie z korytarza Jikyo - Dzwoniłem już do taty, zaraz przyjedzie. - zamknąłem drzwi do sali, siadając na jednym z krzeseł - Hyunjin.. - chłopak usiadł obok mnie, łapiąc mnie za rękę.
- No i widzisz? - spojrzałem na niego, pociągając nosem - Wystarczyła twoja jedna wizyta żeby się wybudził. - Jikyo zaśmiał się, wtulając się we mnie.
- Cud, co?
- Ogromny. - szepnąłem, obejmując go ramieniem - Uszczypnij mnie.
- Co?
- Uszczypnij. - chłopiec uniósł brew, szczypiąc mnie z całej siły w rękę - Aishh, dobra, dobra... Już wiem, że nie śpię. - Jikyo zaśmiał się, po czym podszedł bliżej drzwi.
- Chcę już z nim porozmawiać.
- Ja też. - westchnąłem, wycierając policzki - Ale jeszcze trochę to pewnie potrwa.
- Czemu? Przecież już nie śpi.
- Ponad miesiąc był w śpiączce... musi dojść do siebie. 
- A ty Hyung?
- Ja?
- Byłeś w śpiączce po tym wypadku? - pokręciłem przecząco głową, wbijając wzrok w podłogę.
- Nie... byłem tylko pod narkozą na czas operacji. - wtedy też usłyszałem swój telefon. Zdziwiony, kto dzwoni do mnie o siódmej rano, odebrałem, przecierając twarz - Słucham.
- Cześć... ojciec Felixa do mnie dzwonił. Ponoć Felix się wybudził, to prawda? - zmarszczyłem brwi, starając się poskładać myśli.
- Chan?
- Wziąłem twój numer od Minho. 
- Ah... tak, wybudził się jakiś czas temu. - uśmiechnąłem się, zerkając na podekscytowanego do granic możliwości Jikyo.
- Boże, no nareszcie... Wpadniemy do was po szkole, co?
- No jasne. Felix na pewno się ucieszy. 
- Rozmawiałeś już z nim? Opieprzyłeś go za to wszystko? - zaśmiałem się, widząc wchodzących do sali dwóch lekarzy.
- Nie... nie miałem jeszcze okazji. Jest totalnie nieprzytomny. Wiesz... niby patrzy na mnie, a oczy fruwają mu na wszystkie strony. - Chan zaśmiał się, przytakując.
- No tak... Słyszałem, że młody z tobą jest. Wszystko z nim w porządku? 
- Tak... za moment tutaj jajko zniesie. 
- Chan? - Jikyo spojrzał na mnie, marszcząc brwi. Skinąłem jedynie głową, widząc jak ten do mnie podchodzi - Mogę telefon?
- Jikyo chce z tobą rozmawiać.
- No daj go, daj. 
- Trzymaj. - uśmiechnąłem się, wręczając chłopakowi telefon, po czym sięgnąłem po kule, podchodząc bliżej drzwi. Miałem nadzieję, że uda mi się coś podsłuchać, ale w szpitalu mimo wczesnej pory, panował takich ruch, że było to totalnie niemożliwe. Nagle drzwi do sali otworzyły się i wyszedł z nich jeden z lekarzy - Proszę pana...
- Oo Hyunjin... za moment będziecie mogli do niego wejść.
- Ale wszystko z nim w porządku?
- Wstępnie wszystko jest w porządku. Jak całkowicie dojdzie do siebie, to zaczniemy badania. Teraz ma niezłą śrubę, to pewnie za dużo nie pogadacie, bo mówi jak potłuczony. - uśmiechnąłem się przez łzy, przytakując.
- Czyli jak zawsze. - mężczyzna zaśmiał się, klepiąc mnie w ramię.
- Później do was zajrzę.
- Dobrze. Dziękuję panu. 
- Co z nim? - Jikyo podszedł do mnie, oddając mi telefon.
- W porządku... zaraz będziemy mogli do niego wejść. - zmierzyłem młodego wzrokiem, zamyślając się - Lubisz Chana?
- Mhm... jest świetny. 
- Długo się znacie?
- Hmm... jakoś trzy lata, a co?
- A tak tylko się zastanawiam. 
- Zapraszam panów. - unieśliśmy wzrok na stojącego w drzwiach lekarza.
- Już... już możemy?
- Tak, tylko nie męczcie go. Nie wie zbytnio, co się dzieje. - Jikyo wbiegł do sali, po czym nachylił się do Felixa, wtulając się w jego klatkę piersiową - Uważaj, żebyś mu nie zrobił krzywdy.... to jego brat?
- Tak... strasznie to przeżył. - wszedłem do sali, czując jak tracę grunt pod nogami. Felix objął swojego młodszego brata, całując go niezdarnie w głowę... to niemożliwe. Jeszcze wczoraj nie wykonał najmniejszego ruchu palcem, a teraz?
- Śmiało Hyunjin... nie gryzie. - skinąłem głową, podchodząc bliżej łóżka.
- Felix... - na sam dźwięk mojego głosu, chłopak uśmiechnął się, spoglądając na mnie.
- Koć... - szepnął, zachęcając mnie do podejścia, znikomym ruchem palców.
- Ciii... nic teraz nie mów. - nachyliłem się do niego, całując go bardzo ostrożnie. Tęskniłem za jego wargami. W chwilach zwątpienia byłem pewien, że już nigdy nie poczuję jego bliskości... że do końca życia będę siedział przy jego łóżku, rozmawiając z powietrzem... że to już koniec. Nie wiem, co wpłynęło na poprawę stanu zdrowia mojego chłopaka. Wiem tylko tyle, że to cud i muszę dać teraz z siebie absolutne maksimum, żeby Felix doszedł jak najszybciej do siebie.



~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Chcecie skarby kolejne części? :) Mam jeszcze trochę pomysłów na tego ficzka więc w sumie można go jeszcze trochę pociągnąć. Co Wy na to?

Buziaki

+ zapraszam na fp na fb :) --> K-pop Yaoi

Stypendium~cz.9 [Felix&Hyunjin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

                           Piątek. Stałem przed domem Felixa, czując jak wariuję ze szczęścia. Chłopak zaprosił mnie do siebie na noc. Jego tata non stop pracuje, a Jikyo idzie ponoć na noc do przyjaciela. Będziemy sami w domu... w sumie to do czegoś zobowiązuje... tak czysto teoretycznie. Nie powiem, ale trochę to stresujące. Z mocno bijącym sercem wszedłem na posesję, idąc w kierunku drzwi do domu. Nie no spokojnie... czym ja się stresuję? Idę tylko na noc do mojego chłopaka. Przecież to nic takiego.
- Ooo Hyunjinnie... cześć.
- Dobry wieczór. - ukłoniłem się pospiesznie, widząc na twarzy mężczyzny szeroki uśmiech.
- Wejdź, proszę. - wszedłem do środka, czując jak się cały trzęsę. Ciekawe czy Felix wspomniał mu o tym, że jestem jego chłopakiem - Felix! Hyunjin przyszedł! 
- Idę! 
- Hyunjin?! - usłyszałem dodatkowo wysoki głos Jikyo.
- To do mnie młody.
- Ale obiecałeś mi coś, nooo.
- Noooo... skończ z tym przedłużaniem zdań, bo mnie irytujesz. - zaśmiałem się, widząc na twarzy pana Lee zrezygnowanie całą tą sytuacją.
- Mówię ci Hyunjin... zachowują się jak 10-letnie dzieciaki. 
- Cześć. - gdy ujrzałem Felixa, moje serce dwukrotnie przyspieszyło, mimo że jeszcze dwie godziny temu widziałem go w szkole.
- Hej. - czyli jego ojciec nic nie wie... w sumie może to i lepiej.
- Feliiiiix. - ujrzałem chowającego się za plecami blondyna, drobnego, niezwykle uroczego chłopaczka. Mój chłopak pokręcił głową, wzdychając.
- Hyunjin... to jest właśnie Jikyo. Nasz ojciec dużo mu o tobie opowiadał i młody bardzo chciał cię poznać.
- Ojej... w takim razie bardzo mi miło. - uśmiechnąłem się, podając Jikyo rękę.
- Mi też. - chłopiec uśmiechnął się, ciągnąc mnie w głąb domu.
- Jikyo, co ty...
- Zaraz ci go oddam grubasie. - patrząc na nich, widzę dokładnie siebie i Hyunsoo... identyczna relacja - Słyszałem, że jesteś bardzo mądry... mógłbyś mi coś wytłumaczyć?
- Jasne... a co konkretnie? - Jikyo zaciągnął mnie do salonu, w którym cały stół pokryty był masą książek, zeszytów i notatek.
- Robię zadania z fizyki na poziomie uniwersyteckim i utknąłem w jednym punkcie. Felixa nie zapytam, jak to się robi, bo to pacan. - zaśmiałem się, przybijając z chłopakiem piątkę - Tato mówi, że jesteś geniuszem, to na pewno nie będziesz miał z tym problemu. 
- Twój tato tak o mnie mówi?
- Mhm. Lubi mądre dzieciaki. 
- No dobrze. - wziąłem głęboki oddech, spoglądając w książki - Ahh to proste... zobacz. - usiadłem obok Jikyo, rozrysowując mu modele, na których powinien bazować.
- Już cię gnojek wykorzystał? - Felix usiadł obok nas, czochrając włosy swojego, młodszego brata.
- A tam, wykorzystał... poprosił mnie o pomoc. 
- Właśnie. Wal się Hyung. 
- Hej. - spojrzałem na Jikyo, unosząc brew - Jak ty się odzywasz do brata?
- Normalnie.
- Nie... ja się tak nigdy nie odezwałem do mojego, starszego brata. - przesłodki do granic możliwości chłopak, nadymał policzki, zerkając na Felixa.
- Przepraszam. - przechodzący przez salon pan Lee zatrzymał się, otwierając szeroko oczy.
- Wow... nie wiem, jak ty to robisz Hyunjin. 
- To nic takiego.
- Nic takiego? Jakbyś z nimi pomieszkał przez dłuższy okres czasu i posłuchał, jakimi lecą do siebie tekstami, to byś się załamał. - zachichotałem, zerkając na Felixa - Zbieraj się młody... wychodzimy. 
- Już?
- Nie musisz iść, ale myślałem, że chcesz iść na noc do kolegi. - Jikyo wstał od stołu, zbierając swoje rzeczy - Ruchy synek, bo się spóźnię na kolację. 
- No już, już. - chłopiec spojrzał na mnie, uśmiechając się - Pouczysz mnie jutro fizyki? 
- Pewnie... nie ma sprawy. 
- Super. - wyszczerzył się, zbierając się do wyjścia.
- Nie sądziłem, że tak szybko cię polubi. - Felix spojrzał na mnie, posyłając mi słodki uśmiech.
- No powiem ci, że ja też jestem w szoku. - pan Lee podszedł do mojego chłopaka, całując go w głowę - Bawcie się dobrze chłopcy... Jakby coś się działo, to dzwoń.
- Okej. 
- Trzymajcie się w takim razie.
- Paaa... uważaj na siebie.
- Do widzenia. - pomachałem mężczyźnie, po czym wbiłem wzrok w Felixa. Wpatrywaliśmy się w siebie przez dłuższą chwilę, dopóki nie mieliśmy pewności, że wszyscy opuścili dom - Wyszli. - szepnąłem, oblizując wargi. Blondyn nachylił się do mnie, obdarowując mnie długim, czułym pocałunkiem.
- Chyba jestem zazdrosny, wiesz? - uniosłem brew, chichocząc - Może mnie też czegoś pouczysz?
- Mhmm... a z czym masz największe problemy?
- No wiesz. - mruknął, wykonując kilka szybkich ruchów brwiami.
- Ty palancie. - zaśmiałem się, uderzając go w ramię - Nie ma mowy. 
- Jeszcze nad tym popracuję. - mówiąc to złapał mnie za rękę, prowadząc mnie do swojego pokoju - Wszystko już przygotowałem, wiesz? 
- A...ale co? Co przygotowałeś? - nasza rozmowa nawiązywała do seksu... czyżby zaproszenie mnie na noc sprowadzało się tylko i wyłącznie do tego?
- Jąkasz się? - zaśmiał się, otwierając mi drzwi.
- Ah... nie... nie, ja... - wszedłem do pokoju Felixa. Pokój wielkości całego, mojego mieszkania, prezentował się niesamowicie - Wow. 
- Chcesz obejrzeć jakiś film? A może wolisz pogadać, hm? Albooo...
- Albo chciałbym się z tobą poprzytulać. - chłopak uśmiechnął się zadziornie, prowadząc mnie na łóżko.
- Sam chciałem ci to zaproponować.
- Ta... ja już wiem, co się kotłuje w tym twoim łbie. - usiadłem okrakiem na chłopaku, przeczesując jego włosy.
- Tak? Co masz na myśli? 
- Seks, seks i jeszcze raz seks. - Felix zaśmiał się, głaszcząc mnie po plecach - Z czego się śmiejesz?
- Widzę, że tylko to ci w głowie.
- Co?
- Nie sądziłem, że po trzech dniach związku, będziesz już nawiązywał do seksu. - zgłupiałem. Chłopak chichocząc, głaskał mnie po policzku, po czym nachylił się do mnie, delikatnie mnie całując - Nie ładnie. 
- No jaja sobie ze mnie robisz...
- Y y... w życiu nie namawiałbym cię na seks... nie tak szybko. - zamknąłem oczy, czując jak zalewa mnie solidny rumieniec - Zmieńmy temat, co? - Felix widząc moje zażenowanie, położył mnie na łóżku, po czym sięgnął do szuflady, machając mi przed twarzą paczką winogronowych żelek - Patrz co mam. Walczyłem o nie z jakimś dzieciakiem, jak lew. - zaśmiałem się, zabierając mu słodycze.
- Zabrałeś dziecku żelki?
- Jednemu musiałem zabrać, żeby drugie dziecko je dostało. 
- Ty mendo. - prychnąłem, zajadając się słodyczami. Czułem na sobie spojrzenie chłopaka, jednak nie miałem na tyle odwagi, by na niego zerknąć. Było mi potwornie głupio, przez to, co powiedziałem chwilę wcześniej - Nie gap się na mnie. 
- Lubię się na ciebie gapić. - Felix usiadł na mnie, unosząc brew.
- Złaź. 
- Złaź... już się uruchomił tryb buntownika. Co cię znowu w dupę ugryzło?
- Zaraz ja ciebie ugryzę jak chcesz.
- Oj nie kuś. - chłopak nachylił się do mnie, muskając moje wargi - Ale słodkie. 
- Aaa.... jest mi tak głupio. 
- Tu cię boli. Wyszło na jaw twoje prawdziwe "ja". 
- Nie prawda. - burknąłem, słysząc dzwonek do drzwi.
- Mogę nie wstawać? - wzruszyłem ramionami, jednak po chwili dobiegł nas ponowny dzwonek.
- Chyba musisz. 
- Poczekaj chwilkę. - Felix pocałował mnie w czoło, po czym zeskoczył z łóżka, biegnąc do drzwi. Ciekawy, kto przychodzi w piątkowy wieczór do mojego chłopaka, zszedłem z łóżka, idąc w stronę przedpokoju - Ooo Jinyoung. 
- Cześć... wpadłem po jakieś kwity. Ponoć twój ojciec zostawił je w swoim biurze.
- Nic mi nie wspominał.
- Wiesz... wszyscy mamy dużo na głowie, pewnie zapomniał. - stanąłem na środku przedpokoju, otwierając usta ze zdziwienia. W drzwiach domu Felixa stał Jinyoung z GOT7... po prostu szok. W życiu nie pomyślałbym, że spotkam osobę, na której się wzoruję i która jest dla mnie wzorem do naśladowania. Dlaczego ten dupek nie wspomniał mi, że go zna? - Ooo, masz gościa. 
- Hm? - Felix odwrócił się, szeroko się uśmiechając - A tak... poznaj Hyunjina. - podszedłem do chłopaka, głęboko się kłaniając.
- Jestem Jinyoung. 
- No wiem. - byłem tak podekscytowany tym spotkaniem, że nie wiedziałem, co ze sobą zrobić i jak się zachować. Ściskałem dłoń chłopaka, wpatrując się w niego przeszklonymi oczami i z ogromnym uśmiechem na twarzy - Jesteś niesamowity.
- Hm?
- Śledzę cię odkąd zadebiutowałeś. Znaczy nie tak osobiście śledzę, ale wiesz... wow. - Jinyoung zaśmiał się, zerkając na zdziwionego Felixa.
- Miło mi, naprawdę. 
- Em... to ja pójdę po te papiery. - mój chłopak westchnął, zostawiając nas samych.
- Felix mi nie wspominał, że się znacie... zna całe GOT7? W ogóle jak to? O matkooo. - Jinyoung pogłaskał mnie po głowie, śmiejąc się w najlepsze.
- Jesteś uroczy, naprawdę.
- Ja? - zachichotałem, czując jak moja twarz płonie - A nie, co ty. 
- Mam te papiery... faktycznie były w biurze. - Felix wręczył chłopakowi teczkę, zerkając na mnie - Hyunjin... Jinyoung ma na pewno dużo roboty... puść go już. 
- A tak. - uśmiechnąłem się, puszczając rękę chłopaka - Przepraszam.
- Nie ma sprawy... dzięki za te papiery.
- Spoko.
- Miło było poznać Hyunjin. - jak tak teraz na to patrzę, to zachowałem się wtedy jak zakochana nastolatka... co za wstyd.
- Ah... mi też było baaardzo, bardzo miło. - posłałem mu swój najsłodszy uśmiech, lekko się kłaniając.
- Spadam... trzymajcie się.
- Na razie. - Felix zamknął drzwi, idąc bez słowa w stronę kuchni.
- Wow! Dlaczego mi nie powiedziałeś, że znasz Jinyounga? - pobiegłem za nim, szczebiocząc jak głupi - Jest jeszcze bardziej przystojny niż na zdjęciach. Skąd się znacie?
- Mój ojciec i Park Jinyoung robią razem interesy...
- I nic mi o tym nie powiedziałeś? Podziwiam go odkąd zadebiutował!
- Ta? Co jest w nim takiego niesamowitego?
- Żartujesz? Wszystko! On jest idealny pod każdym względem!.. Boże, poznałem Jinyounga z GOT7!
- Mało się nie posikałeś na jego widok... - burknął, wyjmując z lodówki colę.
- Przepraszam, ale to jest dla mnie tak niesamowite. - odetchnąłem, zerkając na pijącego napój chłopaka - Czekaj... jesteś zazdrosny.
- O niego? Nie żartuj. 
- Feliiiiix.
- Powiedziałem, że nie jestem zazdrosny. - westchnąłem, opierając się o blat.
- Przepraszam... ale spotkałem osobę, którą podziwiam od kilku lat i... wiesz... nie mam na co dzień dostępu do tak ekskluzywnego świata, jak ty. To spotkanie to było dla mnie naprawdę coś wielkiego. - chłopak spojrzał na mnie, przytakując.
- Sorry... trochę mnie poniosło... - Felix podszedł do mnie, głaszcząc mnie po policzku - Poznam cię z nim i... z całym tym GOT7 jeśli chcesz. - uśmiechnąłem się lekko, całując Felixa w czoło.
- Y y... nie chcę. 
- Myślałem, że chce...
- Nie myśl tak dużo. - zarzuciłem ręce na jego szyję, wpatrując mu się w oczy - Uwielbiam cię, wiesz?
- Ojej... czym sobie zasłużyłem na takie wyznanie? 
- Aa... pomyślałem, że teraz pobędę miły dla ciebie. - chłopak prychnął, szczypiąc mnie w pośladek - Auć!
- Należało ci się mendo. - naburmuszyłem się jedynie, sięgając po colę Felixa - On... podoba ci się? 
- Co? - zaśmiałem się, spoglądając na mojego chłopaka - Dobrze, że nie zacząłem pić.
- Hyunjin...
- Nie, nie podoba mi się baranie. Wiedziałem, że jesteś zazdrosny. 
- Nie wiem po prostu, czy zlecić ojcu zatrucie go czy nie.
- Oszalałeś? 
- Oszalałeś?... Żartuję.
- Ale wiesz co powiedział?
- Mm... umieram z ciekawości.
- Powiedział, że jestem uroczy. 
- Pf... widocznie cię dobrze nie poznał. 
- Wiesz co? Momentami jesteś okropny. - westchnąłem, idąc w stronę wyjścia.
- A ty dokąd?
- Do ogrodu. 
- No to czekaj, wezmę tylko fajki.
- Nie... jestem na ciebie zły. 
- Jestem na ciebie zły. - przedrzeźnił mnie, po czym zaszedł mnie od tyłu, mocno mnie przytulając.
- Wal się.
- Wal się. - uśmiechnąłem się, przygryzając lekko wargę.
- Jesteś uroczy.
- Jeste... aaaa sprytnie. - Felix spojrzał na mnie, zamyślając się - Mmm nie, nie jesteś. Ale dziękuję za tak miły komplement. 

*

                       Sobotni wieczór. Siedziałem przed domem, wpatrując się w gwieździste niebo. Z uśmiechem na ustach wspominam wczorajszą noc spędzoną z Felixem. Dla jasności - do niczego między nami nie doszło - ale to jak szczerze ze sobą rozmawialiśmy, przytulaliśmy się, całowaliśmy... aishh... na samą myśl dostaję wypieków. Felix całą noc leżał wtulony w moje plecy i szeptał mi do ucha swoim niskim głosem, tak przyjemne rzeczy, które z sekundy na sekundę sprawiały, że zakochiwałem się w nim coraz bardziej. 

Usłyszałem dźwięk telefonu. Oderwałem wzrok od nieba, po czym sięgnąłem po leżącego na stoliku smartfona.

-> Będę u Ciebie za 5 minut 

Uśmiechnąłem się do telefonu, wyglądając mojego chłopaka. Wyszedłem dzisiaj od niego zaledwie dwie godziny temu, a ten już zdążył się stęsknić... z resztą ja za nim też. 

- Hyunjinnie! - odwróciłem głowę, słysząc za plecami głos Hyunsoo.

- Co?

- Mama pyta, co chcesz na kolację.

- Mmm... nie będę jadł.

- Dlaczego? - brat podszedł do mnie, głaszcząc mnie po głowie.

- Zaraz przyjedzie Felix. 

- Ooo no to zjemy razem.

- Oszalałeś? To za wcześnie. 

- Za wcześnie na co? Na kolację? - zaśmiał się, siadając obok mnie.

- Ha ha ha... zaproszę go dopiero, jak wiesz... będę go pewny.

- Oo... to nie jesteś?

- Dobra... źle to zabrzmiało. Jestem, ale wiesz... tyle się ostatnio działo, że póki co wolę oszczędzić mamie dodatkowych atrakcji. 

- Jak uważasz... nie będę cię do niczego zmuszał.

- Słyszysz? - poderwałem się na równe nogi, słysząc odgłosy silnika. Widząc zażenowanie na twarzy Hyunsoo, wziąłem głęboki oddech, poprawiając włosy i koszulkę - Racja... muszę udawać, że jest mi obojętny... niech się jeszcze stara.

- Boże. - Hyung zaśmiał się, patrząc na mnie z politowaniem - Zachowujesz się jak zakochana pierwszy raz w życiu, nastolatka.

- Jestem za to, zakochanym pierwszy raz w życiu nastolatkiem... zejdź ze mnie. - wtedy też pod dom podjechał Felix... Matko.. jak on seksownie wygląda na tym motorze - Hej! - chłopak zeskoczył na ziemię, zdejmując kask.

- Cześć Hyunjinnie. - mówiąc to pocałował mnie w policzek, po czym podał rękę Hyunsoo - Cześć.

- No witam, witam.... gdzie się dzisiaj wybieracie?

- Jeszcze nie wiem... wszystko zależy od Hyunjina. - uśmiechnąłem się, zamyślając się na chwilę.

- Pojedźmy po prostu za miasto.

- Po prostu za miasto... mówisz, masz. - kątem oka widziałem, że Hyunsoo cholernie cieszy się moim szczęściem, choć nie do końca chce to jeszcze pokazywać. 

- Tak szalejecie na tym motorze... uważajcie na siebie.

- Spooooko... Felix jest najlepszym kierowcą na świecie. 

- No mam nadzieję. - Hyunsoo westchnął, zerkając na zegarek - Wrócicie na kolację, co?

- Chętnie. - powiedział pospiesznie mój chłopak, wręczając mi kask.

- Super. W takim razie bawcie się dobrze. - chwilę potem pędziliśmy ulicami Seoulu, w kierunku drogi wylotowej z miasta. Uwielbiam z nim jeździć. Czuję się taki wolny. Nic nie jest w stanie mnie wtedy powstrzymać przed niczym. W pewnym momencie tuż obok nas zaczął jechać inny motor, ewidentnie prowokując Felixa do tego, by poszalał z nim na drodze. Wiem, że motocykliści tak robią, ale miałem szczerą nadzieję, że Felix mu nie ulegnie. 

- Nie ścigaj się z nim! - mój chłopak przyspieszył. Na ulicy było potwornie głośno i każda próba porozumienia się z chłopakiem, kończyła się niepowodzeniem - Felix! Nie ścigaj się z nim! Proszę cię! - blondyn przyspieszył. Zacisnąłem owinięte wokół jego talii dłonie na jego koszulce, po czym przywarłem mocniej do jego pleców. Nasz motor i motor osoby, która sprowokowała Felixa do tego wyścigu, przeplatały się między samochodami w niesamowicie szybkim tempie. Coraz bardziej się bałem. Ufam Felixowi, ale miałem złe przeczucia co do tej głupiej zabawy - Felix, zwolnij! - wychyliłem lekko głowę, otwierając szerzej oczy. Zabije nas... jeśli w końcu nie przestanie, to za moment nas zabije. Chłopak wyprzedził jakiś samochód, wciskając się między samochodem osobowym a tirem. Trzymając go jedną ręką, uderzyłem go w plecy, chcąc dać mu do myślenia, jednak na niewiele się to zdało. Wtedy też nagle z naprzeciwka wyjechał van. Całe życie w ułamku sekundy przeleciało mi przed oczami - Felix! - zacisnąłem powieki, słysząc jedynie potworny huk i czując bardzo mocne uderzenie. Przekoziołkowałem kilkakrotnie przez betonową ulicę, czując z każdym zderzeniem się z jezdnią, potworny ból. Zamknąłem oczy, starając się złapać oddech. Byłem w ogromnym szoku... nie wiedziałem do końca, co właściwie się stało. 

- O boże... żyje! Żyje, oddycha! - uchyliłem lekko powieki, widząc nad sobą jakąś kobietę.

- Zadzwoniłem już po karetkę. 

- Tam jest ten drugi!

- On nie oddycha! Dzwoń ktoś po karetkę!

- Już jedzie! 

- Kask... niech pan mu zdejmie kask. - z momentem zdjęcia kasku, złapałem głębszy oddech, krztusząc się powietrzem - Spokojnie, uspokój się. Oddychaj. - przekręciłem z trudem głowę, widząc jak przez mgłę, przygniecionego motorem Felixa. Jakiś dwóch mężczyzn próbowało go spod niego uwolnić.

- Niech nie rusza głową. Może mieć uszkodzone kręgi. - wspomniana wcześniej kobieta chwyciła moją twarz w obie dłonie, trzymając ją w jednej, stabilnej pozycji. 

- Felix... - szepnąłem, czując jak po moim policzku spływa łza. 

- Jest przytomny?

- Tak, tak... ale nie wiemy co z drugim chłopakiem. - zauważyłem krzątających się nade mną ratowników. 

- Felix. - próbowałem się podnieść, jednak wtedy poczułem rwący ból całego ciała. Wrzasnąłem, czując jak znów brakuje mi tchu.

- Nie ruszaj się. - przez głowę przechodziły mi najczarniejsze myśli, przez co nie potrafiłem się uspokoić. Bałem się, że to koniec...

*

                           Mam dość tego dźwięku... przewija się przez moje uszy od ośmiu dni. Osiem dni Felix leży w szpitalu, podpięty do respiratora. Nie mogę już tego znieść... Nie mogę wytrzymać tej ciągłej ciszy, zagłuszanej jedynie tym pieprzonym pikaniem. Wypadek skończył się dla mnie jedynie otwartym złamaniem kości udowej i licznymi otarciami, a on? Wstrząs mózgu, uszkodzone kręgi, złamana przez motor noga... po cholerę był mu ten przeklęty wyścig?! Zacisnąłem dłoń na kołdrze, pod którą leży Felix, czując jak znów się rozklejam. 

- Ty pieprzony dupku. - pisnąłem, zanosząc się łzami - Ty podły egoisto. - wtuliłem twarz w rękę chłopaka, płacząc jak dziecko - Błagam cię, obudź się... obudź się do cholery. 

- Hyunjin... - wytarłem pospiesznie policzki, odwracając się za siebie. Chan? Co on tutaj robi? - Cześć... - chłopak podszedł do Felixa, głaszcząc go po głowie - Cześć Felix. - zagryzłem wargi, nie mogąc powstrzymać łez - Jak się czujesz? - chłopak usiadł obok mnie, głęboko wzdychając - Głupio pytam..

- Co ty tutaj robisz? - wydusiłem przez ściśnięte gardło, poprawiając chłopakowi kołdrę. 

- Przyszedłem do mojego przyjaciela...

- Teraz? - spojrzałem na niego, wzdychając - Wypiąłeś się na niego. 

- Byłem po prostu w szoku, że jesteście razem.. Ale teraz jak wiem, że non stop siedzisz przy jego łóżku... Felix musi być z tobą bardzo szczęśliwy. 

- Mam nadzieję. - pociągnąłem nosem, łapiąc Felixa za rękę. 

- Woojin mi o wszystkim powiedział... masz w nas wsparcie, pamiętaj.

- W nas?

- Jestem po waszej stronie. - skinąłem głową, spoglądając na Chana.

- Dzięki... doceniam to. - wstałem z dość sporym trudem, sięgając po stojącą na szafce wodę.

- Pomogę ci.

- Nie... to moja robota. - polałem wodą niewielki ręcznik, zwilżając usta Felixa - To mój jedyny, bliski kontakt z nim.. 

- Hyunjin...

- Brakuje mi go. - szepnąłem, czując, że muszę z siebie wszystko wyrzucić - Debil jechał jak głupi... ścigał się z jakimś sukinsynem... co on chciał tym udowodnić?

- Felix zawsze lubił wariować na tym przeklętym motorze... Za każdym razem jak na niego wsiadał, baliśmy się z Woojinem, że już go nie zobaczymy... Kretyn jeździł jak szalony. 

- Ile ja bym dał, żeby cofnąć czas..

- Hyunjin, nic teraz nie zrobimy... Musimy czekać i wierzyć, że wszystko będzie dobrze.

- Wybudzi się, prawda?

- Na sto procent. To silny facet, wyjdzie z tego. - Chan podsunął mi krzesło, pomagając mi usiąść - Siadaj. Nie powinieneś nadwyrężać tej nogi. 

- Pieprzyć tą nogę. - pociągnąłem nosem, łapiąc Felixa za rękę - Obudź się wreszcie...

~c.d.n.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jakby ktoś z Was zastanawiał się, dlaczego wplątałam tutaj Jinyounga z GOT7 :)

Stypendium~cz.8 [Felix&Hyunjin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

                Następnego dnia, wieczorem, zajechaliśmy motorem pod mój dom. Noc spędzona pod gołym niebem, nad morzem w Incheon, była czymś niesamowitym, co będę pamiętał do końca życia.
- No i znowu tutaj. - westchnąłem, zdejmując kask.
- Jeśli chcesz, to na weekend gdzieś wyskoczymy. 
- A gdzie? - zeskoczyłem z motoru, lekko się uśmiechając.
- Gdzie tylko zechcesz. Czekam na twoje propozycje. - oddałem chłopakowi kask, głęboko wzdychając - Co jest?
- Dziękuję za ten wyjazd... świetnie się bawiłem. - Felix uśmiechnął się, pokazując na swój policzek.
- Czekam na nagrodę.
- No nie żartuj.
- Dawaj. - zaśmiałem się, zbliżając się do policzka chłopaka. Gdy już miałem dać mu buziaka, ten odwrócił się do mnie twarzą, przez co pocałowałem go w usta. Zatkało mnie... Otworzyłem szerzej oczy, czując jak się czerwienię - To do jutra. - zaśmiał się, po czym włożył kask, odjeżdżając. Moje serce biło jak szalone... nigdy nie czułem się tak dobrze. Ten krótki, ale niesamowicie przyjemny pocałunek, utwierdził mnie jedynie w przekonaniu, że czuję do tego drania coś więcej.
- Hyunjinnie! - wziąłem głęboki oddech, nie odrywając wzroku od uliczki, w którą skręcił Felix - Hej. - mój brat wybiegł z domu, po czym podbiegł do mnie, mocno mnie przytulając - Wreszcie wróciłeś... tęskniłem za tobą. 
- No.
- No? Na co tam tak patrzysz? 
- Pogadamy? - spojrzałem na Hyunsoo, czując jak wszystko we mnie wariuje.
- Pewnie. Musisz mi opowiedzieć jak było. - skinąłem głową, zerkając ponownie na uliczkę - Wiesz co? Siadaj tutaj, pójdę tylko po coś do picia. 
- Okej. - usiadłem przy jednym ze stolików, uśmiechając się pod nosem. Nie wiedziałem, że takie rzeczy dają tyle frajdy. Tylko czy to oznacza, że jestem gejem?
- Trzymaj. - brat podał mi puszkę napoju, po czym usiadł obok mnie - No to słucham. O czym chciałeś rozmawiać?
- Kurde... jak tak teraz o tym myślę... chyba mam problem.
- Jaki problem? - otworzyłem picie, wypijając na raz całą puszkę - Pokłóciliście się?
- Nie... chyba się zakochałem... 
- No w końcu! Poznałeś ją w Incheon? - spojrzałem na zadowolonego Hyunsoo, przełykając z trudem, zalegającą w moim gardle gulę - Hyunjin... mówisz o Felixie... tak? - skinąłem jedynie głową, odwracając wzrok - Poczekaj... w tym Incheon... doszło między wami do czegoś?
- Nie.
- Nic nie rozumiem...
- Pocałował mnie dzisiaj. - uśmiechnąłem się, dotykając delikatnie warg - Jest dla mnie taki dobry... ciągle się o mnie troszczy i... świetnie czuję się w jego towarzystwie...
- Pocałował cię? - Hyunsoo odsunął się od stołu, biorąc głęboki oddech - Hyunjin... ja się cieszę, że masz przy sobie kogoś takiego... Kogoś, kto się tobą zaopiekuje, kto będzie dla ciebie dobry, ale... może się wcale nie zakochałeś? Może po prostu bardzo go lubisz?
- Nie... wiem, co czuję.
- Chcesz mi powiedzieć, że czujesz się gejem?
- A to coś złego?
- Nie... absolutnie nie, tylko... po tym, co robił ci ojciec... - spojrzałem na brata, otwierając szerzej oczy - Może to miało jakiś wpływ...
- Jak śmiesz?
- Hyunjin, nie zrozum mnie źle... - poderwałem się od stołu, rzucając w chłopaka puszką.
- Jak możesz tak mówić?! ... Boże, jesteś okropny! - sięgnąłem po plecak, idąc pospiesznie do domu.
- Hej, poczekaj.
- Jesteś wstrętny! - zatrzymałem się przed wejściem, wpatrując się w brata z żalem i ogromnym rozczarowaniem - Jeszcze mi powiedz, że to, co robił mi ojciec, sprawiało mi przyjemność!
- Boże, uspokój się. - Hyunsoo przytulił mnie, głaszcząc mnie po plecach - Przepraszam... zachowałem się jak kretyn. Źle to zabrzmiało, wiem... przepraszam.
- Daj mi już spokój. - odepchnąłem go, wchodząc do domu.
- Hyunjin, przepraszam.
- Nie, wiesz co? Po prostu tego nie rozumiem... Zwierzam ci się z potwornie wstydliwej dla mnie sprawy, a ty porównujesz to do tego, co robił ojciec. Jeszcze zarzuć mi, że przez to, że czuję się gejem, wyrosnę na takiego samego degenerata i zboczeńca jak on.
- Słucham? O czym wy mówicie? - zamknąłem oczy, słysząc za sobą głos mamy - Synku, co ty mówisz?
- Nic... nic już nie mówię. - burknąłem, idąc do swojego pokoju.
- Pogadam z nim mamuś. - trzasnąłem drzwiami, rzucając się na łóżko. Po chwili do mojej sypialni wparował Hyunsoo, uważnie mi się przyglądając - Młody..
- Po prostu wyjdź, okej? 
- Wyjdę dopiero, jak sobie wszystko wyjaśnimy.
- Ale tu nie ma czego wyjaśniać. Powiedziałem ci... aishh nie ważne. - chłopak usiadł na łóżku, dając mi klapsa - Wal się no.
- Przepraszam. Proszę cię, nie bądź na mnie zły... Wiesz, że w każdej sprawie będę stał za tobą murem, a że czasem walnę coś głupiego... znasz mnie przecież. 
- Hyung, to nie było głupie.. To było obleśne i okrutne, rozumiesz? Nie sądziłem, że kiedykolwiek powiesz mi coś takiego. - odwróciłem się plecami do niego, wpatrując się w ścianę. Chłopak westchnął, po czym położył się za mną, głaszcząc mnie po ramieniu.
- Nie wiem, dlaczego to powiedziałem, naprawdę... Wiesz, że nie chciałem cię skrzywdzić. 
- A jednak...
- Hyunjin, błagam cię... nie cierpię, jak taki jesteś. Kocham cię najbardziej na świecie i wolałbym sobie coś zrobić, niż skrzywdzić w jakikolwiek sposób ciebie. - westchnąłem, sięgając po jego rękę, którą przełożyłem przez siebie.
- Przytul mnie dupku... może tego nie spieprzysz. - Hyunsoo wtulił się w moje plecy, głaszcząc mnie przy tym po dłoni.
- Jest mi tak głupio...
- Daj spokój.
- Zawiodłem jako starszy brat... przepraszam. - jestem na niego wściekły, ale przez całe moje życie, zrobił dla mnie tyle dobrego, że nie potrafię wpędzać go teraz w poczucie winy i patrzeć, jak się zadręcza. Odwróciłem się do niego przodem, przykładając dłoń do jego twarzy.
- Wiesz w ogóle o co się tak burzę? - chłopak skinął głową, a jego oczy zaszły łzami - Hyunsoo... Nie płacz debilu.
- Sam jesteś debilem. - Hyung pocałował mnie w czoło, uważnie mi się przyglądając - Chcesz jeszcze ze mną rozmawiać? - skinąłem jedynie głową, biorąc głęboki oddech.
- Boję się, że możesz mieć rację. 
- Nie... Hyunjin, nie, nie mam racji. W tej kwestii masz się mnie nie słuchać... Ja pierdzielę. - Hyunsoo usiadł, łapiąc się za włosy - Kurwa, tak to jest, jak ma się brata idiotę.
- A jeśli rzeczywiście to wszystko miało na mnie jakiś wpływ?
- Owszem, miało... bardzo negatywnie wpłynęło to na twoją psychikę i wraz z wczorajszym pójściem tego sukinsyna do pierdla, powinieneś odciąć swoją przeszłość grubą kreską. - chłopak złapał mnie ostrożnie za dłonie, wpatrując mi się w oczy - Skoro Felix jest osobą, przy której jesteś szczęśliwy, to co mam ci powiedzieć? Próbuj... może właśnie to jest to, czego potrzebujesz? Potrzebujesz takich osób jak on. Osób, które się tobą zaopiekują i dadzą ci masę ciepła, a widzę, że on wbrew pozorom właśnie taki jest..
- Tak... jest świetny, naprawdę. - uśmiechnąłem się lekko pod nosem, po czym uniosłem wzrok na brata - Nie jest to twoim zdaniem dziwne?
- Niby co?
- To, że przez ojca nie mam wstrętu do chło...
- Hyunjin, błagam. Ojca już nie ma, rozumiesz? Ten człowiek nie istnieje. Wiem, że łatwo tak tylko mówić, bo nie przeszedłem przez to, co ty, ale musisz się teraz otworzyć na ludzi, dużo z nimi przebywać... potrzebujesz tego. - skinąłem głową, czując jak napływa do niej coraz więcej myśli i obaw.
- A jak kiedyś będę taki, jak on? Może właśnie powinienem izolować się od ludzi, żeby później ich nie krzywdzić? 
- Za dużo myślisz... czasami żałuję, że trafił mi się tak cholernie inteligentny brat. 
- Po prostu się boję.
- Musisz przebywać z ludźmi... po prostu musisz. A to, jak traktował cię ojciec... - Hyunsoo westchnął, siadając bliżej mnie - Wydaje mi się, że to sprawiło, że jesteś jeszcze bardziej wrażliwym i empatycznym chłopakiem... naprawdę nie musisz się o nic bać. 
- Tak myślisz?
- Ja to wiem. - uśmiechnąłem się, siadając bratu na kolanach - Komuś się przytyło.
- Spadaj. - przytuliłem go, całując go w policzek - Koooocham cię. - chłopak westchnął, głaszcząc mnie po głowie.
- Czasami nie mogę pogodzić się z tym, że tak szybko dorastasz.
- No coś ty.
- Serio... niedługo będzie tak, że w ogóle nie będziesz mnie potrzebował.
- Zwariowałeś... Będę cię potrzebował i żalił ci się ze wszystkiego do końca życia... że już będziesz miał tego dość.
- Obiecujesz? - zaśmiałem się, szczypiąc go w ramię - Auć.
- Obiecuję durniu. 

*

- Bu! - podskoczyłem, łapiąc się za klatkę piersiową.

- Zwariowałeś?! - usiadłem na ławce znajdującej się na tyłach szkoły, głęboko oddychając - Mało zawału nie dostałem. - Minho zaśmiał się, siadając obok mnie.

- Chowasz się przed kimś? 

- Tak... przed takimi debilami, jak ty. 

- Uuu.... znowu ci się język wyostrzył. A był już okres, gdzie byłeś takim słodkim, potulnym chłopaczkiem. - zaśmiałem się, uderzając go w ramię.

- Buntownik robi comeback. 

- Mmm... niech mój stary przyjaciel zrobi comeback.

- Co? - spojrzałem na Minho, przeczesując włosy.

- Tęsknię za tobą baranie... a każdą wolną chwilę spędzasz z Felixem.

- Czekaj... skąd o tym wiesz?

- Cała szkoła o tym gada... wiesz... nowobogacki dupek i kujon... bez urazy oczywiście. - westchnąłem, wbijając wzrok w ziemię. 

- Nienawidzę tego, że nikt tutaj nie potrafi żyć własnym życiem. 

- Ludzie uwielbiają plotki, nie wiesz tego?

- Racja..

- Pójdziemy gdzieś dzisiaj po szkole? - uśmiechnąłem się, przytakując. Rzeczywiście, odkąd zaprzyjaźniłem się z Felixem, coraz bardziej zaniedbuję Minho - Co powiesz na ramen?

- Uuu jestem za. 

- Mamy sporo rzeczy do nadrobienia. 

- Co masz na myśli?

- Jak to co? O niczym mi nie mówisz, non stop mnie unikasz... jak nie uciekasz do biblioteki, to w ogóle nie ma cię w szkole, a jak już w niej jesteś to zaraz po niej znikasz gdzieś z Felixem. - przyjaciel spojrzał na mnie, uśmiechając się - Ty... a może coś was łączy? - zamarłem. Odwróciłem pospiesznie wzrok, czując jak moje serce nadaje na szybszych obrotach.

- W życiu... jak gejowski związek, to tylko z tobą. 

- No ja myślę. - brakowało mi w sumie takich rozmów z Minho. Świetny z niego chłopak, a przez ostatnie wydarzenia totalnie go zaniedbałem. 

                   Po popołudniu spędzonym z przyjacielem, poszedłem na klif, znajdujący się niedaleko mojego domu. Przez cały dzisiejszy pobyt w szkole, starałem się unikać Felixa. Nie wiem, jak mam się przy nim zachowywać po tym pocałunku. Może to był dla niego jedynie żart? Chociaż... jest dla mnie tak miły i jawnie mówi mi o tym, że lubi ze mną przebywać... Nie wiem co mam o tym myśleć. 

- Wiedziałem, że cię tutaj znajdę. - odwróciłem się pospiesznie, słysząc za sobą głos Felixa - Zdziwiony?

- Trochę... co ty tutaj robisz?

- Unikałeś mnie cały dzień... nie odpisujesz na moje wiadomości... Chciałem wiedzieć, co się stało. 

- Nic... nic się nie stało. - chłopak podszedł do mnie, po czym stanął ze mną ramię w ramię, wbijając wzrok w Seoul.

- Nie jest ci zimno? - wiał dość chłodny, wieczorny wiatr, jednak przy tym chłopaku absolutnie nic mi nie przeszkadzało.

- Nie... jest okej. - Felix westchnął, zerkając na mnie. Nie potrafiłem pozbierać myśli. Moje oczy latały w każdą stronę, patrząc raz w jego oczy, a zaraz potem na pełne, duże wargi, które aż prosiły się o to, by je pocałować. 

- Chciałbym cię o coś zapytać. - moje serce wariowało. Czułem, że lada moment dostanę na miejscu zawału. Co ten drań ze mną wyprawia?!

- Śmiało.

- Mógłbym... aishh... mógłbym cię jeszcze raz pocałować? - moje serce chyba nigdy nie biło tak szybko. W napływie emocji, skinąłem jedynie głową, widząc malujący się na twarzy chłopaka uśmiech. Zaraz po tym, Felix nachylił się do mnie, delikatnie muskając moje wargi. Czułem jak moja twarz płonie, a nogi stają się niczym z waty. Wymieniliśmy się uśmiechami, po którym odwróciłem pospiesznie głowę, szczerząc się jak głupi. Blondyn jedynie stanął za mną, obejmując mnie.

- Chyba pierwszy raz w życiu przeżyłem coś w rodzaju deja vu. 

- Tak? W jakim sensie?

- Mam wrażenie, że kiedyś już cię pocałowałem. 

- Mmm nie... wydaje ci się.

- Na pewno?

- Pamiętałbym. - zaśmiał się, całując mnie w ucho - Nie unikaj mnie, co?

- Przepraszam... po prostu nie wiedziałem, jak mam się zachować. - Felix wtulił się w moje plecy, głęboko oddychając.

- Ale mocno bije ci serce.

- Tobie też.. czuję. 

- To wszystko przez ciebie. 

- Mogę powiedzieć dokładnie to samo. - uśmiechnąłem się, czując się w tym momencie najszczęśliwszą osobą na świecie. Po chwili odwróciłem się przodem do Felixa, przygryzając nieśmiało wargę - Czyli co? Od dzisiaj mam chłopaka? - wbiłem wzrok w ziemię, czując jak ten dotyka ostrożnie mojego policzka.

- Mhmm... zapamiętaj dobrze ten dzień. - zaśmialiśmy się, po czym uniosłem wzrok na mojego chłopaka... jak to fajnie brzmi - To co? Mogę pocałować cię jeszcze raz?

- Nie musisz o to pytać za każdym razem. 

- Jestem uprzejmym gentlemanem... wolę pytać o takie rzeczy.

- Ty gentlemanem? Od kiedy? - zaśmiałem się, czując na sobie zabójcze spojrzenie Felixa.

- W sumie racja... nie znam takiego pojęcia. - mruknął swoim niskim głosem, ponownie przywierając do moich warg. 

*

                       Przerwa. Siedziałem w klasie, wpatrując się w swój telefon. Od rana nie miałem jeszcze okazji spotkać Felixa, dlatego też non stop wisiałem z nim na telefonie. W pewnym momencie po klasie rozległy się masowo dźwięki wiadomości. Zdziwiony tym dość nietypowym zjawiskiem zerknąłem w telefon, czując jak wbija mnie w krzesło. 

- Hyunjin... - uniosłem wzrok, widząc wpatrującą się we mnie klasę. 

- Ale jaja.

- Nie wiedziałam, że jest gejem.

- Nikt chyba tego nie wiedział. - Minho poderwał się z krzesła, stając w mojej obronie.

- Nie macie swojego życia? Odpieprzcie się od niego. 

- A ty wiedziałeś o tym, że twój przyjaciel spotyka się z Felixem?

- Tak, wiedziałem... i co w związku z tym? - spojrzałem ponownie na telefon i znajdujące się w nim zdjęcie, przedstawiające mnie i Felixa z wczorajszego wieczoru, jak się całujemy... co za wstyd. 

- Już wiemy, czemu kujon był taki wycofany. - wstałem gwałtownie z miejsca, idąc w kierunku drzwi.

- Hyunjin, zaczekaj! - Minho ruszył za mną, łapiąc mnie za nadgarstek.

- Puszczaj.

- Nie przejmuj się tym.

- Nie przejmuj się tym? Wiesz, jak ja się teraz czuję? - drżącymi dłońmi wszedłem w profil osoby, która rozesłała to zdjęcie - Kurwa... jakiś anonimowy dupek. 

- Hyunjin...

- Muszę poszukać Felixa, przepraszam. - ktoś nas ewidentnie śledzi. Ktoś się na nas uwziął i za wszelką cenę chce nam uprzykrzyć życie - Felix. - wbiegłem do klasy chłopaka, czując na sobie spojrzenia wszystkich uczniów.

- Ooo... jesteśmy właśnie świadkami spotkania, naszej pierwszej, szkolnej, pedalskiej pary. 

- Stul pysk ćwoku. - warknął mój chłopak, po czym złapał mnie za nadgarstek, wyprowadzając mnie z sali. 

- Felix... 

- Widziałem. - chłopak przytulił mnie, głaszcząc mnie po plecach - Cały się trzęsiesz.

- Ktoś za wszelką cenę chce nam spieprzyć życie... jestem pewien, że to ta sama osoba, która rozpowiedziała, że jesteś adoptowany. - blondyn spojrzał na mnie, marszcząc czoło.

- Tak myślisz?

- Jestem tego pewien. Na sto procent.

- Po pierwsze, uspokój się. - Felix wytarł moje policzki, wzdychając. Starał się zachować kamienną twarz, ale czułem, że to też nim wstrząsnęło - Znajdę tą osobę. 

- Jak? Felix, jesteśmy skończeni w tej szkole.

- Nie, nie jesteśmy. - wokół nas zaczęło gromadzić się coraz więcej uczniów, wytykających nas palcami i śmiejących się w najlepsze. Odsunąłem się lekko od chłopaka, chcąc uniknąć kolejnych plotek i upokorzeń - Kto to zrobił, co?... No kto?! - na korytarzu zapadła cisza. Uniosłem niepewnie wzrok, zerkając na Felixa - Bawi was to?! Naprawdę nie macie swojego życia?! - nikt z uczniów nawet nie drgnął - Nagle nie macie nic do powiedzenia?! Kto zrobił to pieprzone zdjęcie?! - Felix parsknął śmiechem, chowając telefon do kieszeni spodni - Nie chcecie mówić? Nie ma sprawy... Pamiętajcie tylko, że to mój ojciec sponsoruje tą szkołę i na każdą moją prośbę, będzie wypieprzał po kolei każdego z was.

- Że co? Nie możesz tego robić! 

- Pewny jesteś? - blondyn podszedł do jednego z chłopaków z równoległej klasy, popychając go - A wy możecie śledzić mnie i Hyunjina, robić nam takie zdjęcia i rozsyłać je po całej szkole? Uważasz, że takie zagrywki są w porządku?!

- Ja... ja wiem, kto to zrobił. - oczy wszystkich zgromadzonych uczniów zostały skierowane na drobną dziewczynę z pierwszej klasy.

- Zwariowałaś? Nic nie mów.

- Nie mogę wylecieć ze szkoły! - dziewczyna wzięła głęboki oddech, pokazując na tablicę z wynikami w nauce, wszystkich uczniów - Han Jisung... zawsze ląduje na drugim miejscu, zaraz po Hyunjinie... Mści się. - otworzyłem szerzej oczy, nie mogąc uwierzyć w to, co słyszę.

- Super... macie szczęście. - czułem, że Felix teraz nie odpuści. Ruszyłem za nim, widząc jak ten wściekły, idzie do klasy Jisunga. Co za podły dupek. Za każdym razem gratulował mi pierwszego miejsca, żartował ze mną... nie sądziłem, że wyniki w nauce są dla niego na tyle ważne, że będzie w stanie posunąć się do czegoś takiego. 

- Felix. - chłopakiem kierowała złość. Pierwszy raz nie zareagował na to, co do niego mówię - Proszę cię poczekaj... możesz mieć problemy. 

- Jisung! - mój chłopak wparował do klasy, widząc zadowolonego z całej tej sytuacji Jisunga - Za szkołę, ale już.

- Jak sobie pan życzy. - wraz z nim zaczęli iść jego koledzy.

- A wy dokąd? Wołałem Jisunga, a nie jego obstawę. 

- Idziemy z nim.

- Nie. Kolega miał na tyle odwagi, żeby ingerować w mój związek, to teraz też sobie poradzi. - Felix złapał Jisunga za mundurek, prowadząc go za szkołę. Nie wiedziałem, co mam zrobić. Ta cała sytuacja nie mieściła mi się w głowie i wszystko działo się tak szybko, że nie wiedziałem, jak reagować. Gdy wyszliśmy z budynku, Jisung odepchnął mojego chłopaka, śmiejąc się.

- I co? Przyszedłeś po więcej zdjęć? Jeszcze trochę ich mam.

- Ty dupku... - Felix przycisnął go do muru szkoły, mierząc go wzrokiem - Czego ty chcesz, co? Kasy? Spoko, powiedz tylko ile.

- Żartujesz? Mam dzianych rodziców.

- To mów, czego chcesz! 

- Chcę być pierwszy... - mówiąc to, spojrzał na mnie z nienawiścią - Mam kupę kasy i zapewnioną przyszłość więc nie rozumiem, dlaczego jestem za takim śmieciem, jak ty Hyunjin. - Felix zamachnął się, uderzając w twarz Jisunga. 

- Felix! - podbiegłem do niego, odciągając go od chłopaka. Jisung jedynie złapał się za twarz, śmiejąc się.

- Cały Felix... potrafisz myśleć tylko łapami. Coś ci się nie spodoba więc dajesz po mordzie. 

- Hyunjin, puść mnie.

- Nie. - wziąłem głęboki oddech, czując jak coś we mnie pęka. Mam dość bycia ofiarą i ponad to, nie pozwolę, żeby byle gówno obrażało mojego chłopaka - Masz pieniądze i zapewnioną przyszłość, tak? Ja tego nie mam i muszę sobie ciężko na to wszystko zapracować. - mimo obolałych dłoni, złapałem chłopaka za mundurek, unosząc go do góry - Odpieprz się od nas, dobrze ci radzę... A jeśli tak bardzo zależy ci na pierwszym miejscu, to może przyłóż się do nauki, zamiast biegać za nami z telefonem. 

- Puść mnie... wali od ciebie rynsztokiem. - parsknąłem śmiechem, puszczając Jisunga, po czym poprawiłem jego koszulę i marynarkę. 

- No jasne. W końcu z elitą się nie zadziera. - odwróciłem się, słysząc za plecami śmiech chłopaka.

- Dobrze, że to zrozumiałeś psie. - wtedy też zamachnąłem się, uderzając z całej siły w nos Jisunga. Chłopak jedynie jęknął, osuwając się na ziemię.

- Jeszcze masz zamiar szczekać? - nachyliłem się do niego, wyjmując z jego spodni telefon.

- Oddaj to złodzieju! 

- Za moment ci go oddam. - zrobiłem reset systemu, odkładając telefon chłopaka na miejsce - Już. 

- Zapłacisz mi za to, zobaczysz! 

- Pamiętaj, że ja też mam dzianego tatusia. - Felix kucnął obok Jisunga, uśmiechając się - Dobrze ci radzę, nie zaczynaj, bo i tak przegrasz. 

- Jeszcze zobaczymy. - blondyn złapał chłopaka za włosy, unosząc przy tym brew.

- Jeśli chcesz to za moment już nigdy, nic nie zobaczysz. 

- Puszczaj! Jesteście nienormalni! 

- Stul pysk i pilnuj własnych spraw. - Felix wstał, łapiąc mnie za rękę - Chodź Hyunjin. - moje serce biło jak szalone. Gdy zniknęliśmy za rogiem szkoły, chłopak spojrzał na mnie, zatrzymując się - W porządku?

- Tak. - Felix uniósł lekko moje dłonie, krzywiąc się.

- Chodź do pielęgniarki. 

- Nie... sam to opatrzę. - spojrzałem na niego, lekko się uśmiechając - Wiesz co?

- Hm?

- Czuję się przy tobie cholernie bezpiecznie. 

- Mogę powiedzieć dokładnie to samo. - Felix pocałował moje dłonie, po czym pogłaskał mnie po policzku - Nie wiedziałem, że drzemie w tobie taki fighter. 

- Nie wytrzymałem... poza tym obraził cię. 

- Nie daj się Hyunjin... masz w sobie ogromną siłę, tylko musisz się nauczyć ją wydobywać. 

~c.d.n.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Stypendium~cz.7 [Felix&Hyunjin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

                    Dochodziła 22. Zmęczony do granic możliwości, odłożyłem książki, po czym wskoczyłem do łóżka, sięgając po telefon. Zacząłem przeglądać różne społecznościówki, na których widniał profil Felixa. Nie wiem, co mi odbiło, że zacząłem przeglądać jego zdjęcia, szczerząc się przy tym jak głupi. Oglądając jego profil na instagramie, usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi. Cholera jasna, zapomniałem je zamknąć. Odłożyłem po cichu telefon, przekręcając niepewnie głowę w kierunku drzwi.
- Hyunsoo? - szepnąłem, czując w głębi duszy, że mam zdrowo przechlapane. Moja mama wyszła dzisiaj na spotkanie ze swoją starą znajomą, a Hyunsoo... zaraz... czy on nie szedł dzisiaj na wieczorną zmianę? - Hej...
- 22, a ty już w łóżku? - przełknąłem z trudem ślinę, zaciskając dłonie na kołdrze.
- Chcę już spać... idź stąd. - sięgnąłem pospiesznie po telefon, pisząc drżącą dłonią wiadomość do brata, by jak najszybciej wrócił do domu. Gdy ojciec usiadł na łóżku, poczułem potworny smród alkoholu - Wyjdź. - wtedy tato złapał mnie za rękę, ściskając z całej siły mój nadgarstek - Co ty...
- Za dużo gadasz. - wymamrotał, wkładając moją dłoń w swoje spodnie. Kilkakrotnie miewałem podobne sytuacje i za każdym razem, bardzo długo dochodziłem po niej do siebie.
- Nie. - poderwałem się z łóżka, jednak ojciec pchnął mnie drugą ręką, przygniatając mnie do niego - Przestań! - nie mogłem znieść jego smrodu, dotyku, ponownego upokorzenia - Dość, błagam! 
- Stul ten pysk! - ojciec uderzył mnie w twarz, kontynuując dogadzanie sobie moją ręką. Było mi niedobrze. Nienawidzę go dotykać... nienawidzę przebywać w jego obecności... najchętniej bym go zabił.
- Nienawidzę cię! - dławiłem się łzami. Miałem nadzieję, że odpuści... że w końcu przestanie mnie tak traktować... ale jak on ma racjonalnie myśleć, jak non stop jest pijany? - Zostaw mnie! - ugryzłem go w ramię, czując na wargach smak jego krwi.
- Aishh! Ty gnoju! - ojciec uderzył mnie z otwartej dłoni w policzek, przez co obiłem się o znajdujący się nad łóżkiem parapet - Podły sukinsynie! - mężczyzna pchnął mnie na łóżko, przywierając do mnie swoim ciałem. Byłem przerażony. Nie miałem pojęcia, co robić.
- Pomocy! 
- Zamknij się. - warknął, ocierając się o mnie swoim paskudnym cielskiem. Nie mogłem pozwolić na to, by mój własny ojciec mnie zgwałcił. Boże, jakie to obrzydliwe.
- Zostaw mnie do cholery! - w całym tym amoku sięgnąłem po leżącą na parapecie latarkę, po czym zacząłem okładać nią tył głowy ojca - Złaź ze mnie! - gdy na białej latarce zobaczyłem ślady krwi, w napadzie złości zacząłem uderzać nią jeszcze mocniej.
- Ty gnoju! - warknął, schodząc ze mnie. Poderwałem się pospiesznie z łóżka, uciekając do łazienki, w której od razu się zamknąłem.
- Dupek... - pisnąłem, zanosząc się łzami - Chory, popieprzony dupek. - nachyliłem się nad ubikacją, wymiotując. Nienawidzę jego i siebie... Jak mogłem dać mu się tak zmanipulować? Jak mogłem na to wszystko pozwolić? Dlaczego tak długo milczałem? - Dość... mam tego dość... - sięgnąłem po drucianą gąbkę, szorując nią dłonie. Obrzydliwe. Siedem lat to znosiłem i czekałem aż ktoś zjawi się w moim życiu i mnie uratuje. Siedem lat żyłem w ciągłym lęku, że ten potwór przyjdzie do mnie w nocy, pobije mnie albo znowu będzie mnie dotykał. Siedem lat... dzień w dzień... ciągłego strachu i coraz większej, targającej mną nienawiści - Nie wytrzymam. - zagryzłem wargi, widząc jak z moich dłoni zaczyna lecieć krew. Powoli zaczynałem czuć, jak cały bród zaczyna ze mnie schodzić.
- Hyunjin... Hyunjin, gdzie ty jesteś?! - rzuciłem gąbkę do zlewu, słysząc głos Hyunsoo - Hyunjin!! - gdy szarpnął za klamkę, zerknąłem na drzwi, głęboko oddychając - Hyunjin, to ja. Wiem, że tu jesteś, otwieraj. - przekręciłem zamek w drzwiach, osuwając się po zimnych kafelkach na ziemię - Młody...
- Zamknij drzwi.
- Coś ty narobił? - przeraził się, wpatrując się w druciaka i pokrytą krwią umywalkę.
- Drzwi! - poderwałem się, zamykając je - Aishh.. - syknąłem, przenosząc wzrok na moje drżące ręce.
- Hyunjin... - brat kucnął przede mną, łapiąc moją zapuchniętą twarz w obie dłonie - Co się stało? 
- Prosiłem cię, żebyś nie brał wieczornych zmian... Prosiłem!! - Hyunsoo złapał za moje ręce, po czym uniósł je do góry, przykładając do nich ręcznik.
- Powiedz mi, co się tutaj stało... Co on ci zrobił? 
- Trzeba go zamknąć... zamknąć, rozumiesz? 
- Uspokój się. 
- Nie wytrzymam tego... Zabijmy go.
- Hyunjin, opanuj się. - chłopak spojrzał na mnie wielkimi oczami, głaszcząc mnie po policzku - Już dobrze.
- Nie... nic nie jest dobrze. Ty nic nie rozumiesz! 
- To mi wytłumacz... powiedz mi o wszystkim. 
- Przychodzi do mnie w nocy.... od siedmiu lat... - w końcu coś we mnie pękło. Nie miałem już siły dusić w sobie tego wszystkiego. Czułem, że jak komuś o tym nie powiem, to zwariuję - Dotyka mnie... on mnie molestuje, rozumiesz? Każe sobie dogadzać... 
- Co? Hyunjin, o czym ty mówisz?
- O tym, co dzieje się w tym pieprzonym domu od siedmiu lat... Siedem lat! - Hyunsoo poderwał się na równe nogi, wybiegając z łazienki. Mimo targającego mną strachu, ruszyłem za nim.
- Ty skurwysynie! - stanąłem w drzwiach, wpatrując się w to, jak mój brat powala na ziemię naszego ojca, po czym okłada go pięściami - To twoje dziecko! Jak mogłeś robić coś takiego?! - jedno uderzenie, drugie, kolejne... widok cierpiącego ojca sprawiał mi ogromną przyjemność.
- Boże kochany! - byłem taki oszołomiony. Mama wbiegła do mieszkania, po czym odepchnęła mnie na bok, wparowując do salonu - Hyunsoo, co ty wyprawiasz?! 
- On molestował twojego syna! Rozumiesz?! 
- Co ty za bzdury opowiadasz?! - mama wyciągnęła telefon, dzwoniąc na policję. Pytanie czy miała zamiar donosić na swojego winnego męża... czy syna, który jako jedyny stanął w mojej obronie.

*

- Synku... - nawet nie drgnąłem. Leżąc wtulony w Hyunsoo, rozmyślałem o ostatnich wydarzeniach, zeznaniach na policji, o tym, jak policja wyprowadza z domu mojego ojca. Całą noc spędziliśmy na policji. Musiałem opowiedzieć o wszystkim... o każdym najmniejszym szczególe... to było okropne. Najważniejsze, że ojciec siedzi w areszcie, a ja w końcu będę miał święty spokój - Śpi?

- Nie, ale jest zmęczony. - szepnął Hyunsoo, głaszcząc mnie po głowie - Co jest?

- Felix do niego przyjechał. 

- Dobrze się składa. - Hyung wstał z łóżka, po czym wyszedł z mojego pokoju. Nawet nie zaprotestowałem... - Cześć.

- Hej... mogę się zobaczyć z Hyunjinem?

- Posłuchaj... mój brat miał bardzo ciężką noc... Nie męcz go żadnymi pytaniami dotyczącymi ojca, proszę cię.

- Co? Co on znowu zrobił?

- Znowu? To ty o czymś wiesz?

- Widziałem raz jak się na nim wyżywa... widziałem, że Hyunjin jest cały w siniakach, ale nigdy nie chciał mi nic więcej powiedzieć.

- Sam dowiedziałem się dopiero teraz... 

- Ale o czym?

- To nie jest coś, o czym mówi się ot tak. Nie rób mu przesłuchania, tylko o to cię proszę. - drzwi do mojego pokoju otworzyły się. Uniosłem wzrok, widząc wchodzącego do środka Felixa.
- Cześć. - usiadłem leniwie, wymuszając przy tym uśmiech.
- Hej... co tam? - blondyn usiadł obok mnie, uważnie mi się przyglądając.
- To ja powinienem zapytać o to ciebie... znowu nie było cię w szkole.
- Miałem... miałem dość ciężką noc.
- Tak, wiem... słyszałem. - chłopak złapał mnie ostrożnie za zabandażowaną dłoń, głęboko przy tym wzdychając - Co zrobiłeś z rękoma?
- Pomagałem mamie... poparzyłem się. - uśmiechnąłem się, czując jak po moim policzku spływa łza.
- W porządku. - Felix wytarł ją, po czym pogłaskał mnie po plecach - Może się przejdziemy, co? - spojrzałem na niego, czując jak moje serce przyspiesza.
- Zabierzesz mnie na lody?
- No jasne. - uśmiechnął się, po czym wstał z łóżka, szukając dla mnie jakiś ubrań - Woojin o ciebie pytał, wiesz? Chyba cię polubił. - skinąłem głową, nakładając niezdarnie spodnie i bluzę.
- A Chan? Jest na ciebie zły?
- Nie rozmawiamy ze sobą więc chyba tak. 
- Przepraszam.
- Przestań durniu. Mam go gdzieś, naprawdę. - gdy wyszliśmy z domu, ruszyliśmy w ciszy przez puste, spokojne uliczki. Felix co chwilę podchodził bliżej mnie, zaczepiając palcami o moją dłoń. Wymienialiśmy się jedynie nieśmiałymi uśmiechami, spacerując w absolutnej ciszy.
- Obiecałeś mi coś. - przerwałem milczenie, zatrzymując się pod sklepem.
- Winogronowe? - skinąłem jedynie głową, siadając na wystawionym pod sklepem krzesłem - Za moment wrócę. - westchnąłem, wystawiając twarz w kierunku słońca. Wczoraj był jeden z gorszych dni w moim życiu, a wystarczyła chwila, bym czuł się odrobinę szczęśliwy. Boję się przyznać przed samym sobą, że Felix mi się podoba... w sensie, że jest strasznie przystojnym chłopakiem... opiekuńczym i zabawnym, mimo iż kreuje się na wyrachowanego, zapatrzonego w siebie dupka. Bardzo lubię spędzać z nim czas. Mam jeszcze pewne hamulce i nie potrafię do końca się przed nim otworzyć, ale potrzebuję zwyczajnie czasu. Ciężko jest mi się otworzyć przed osobą, z którą jeszcze kilka miesięcy temu wyzywałem się, biłem i zachowywałem się jak skończone bydło - Patrz co mieli. - uniosłem głowę, widząc zadowolonego Felixa, z ogromnym waflem wypełnionym kulkami lodów.
- Wow. - uśmiechnąłem się, wstając z krzesła - Same winogronowe? - zaśmiałem się, licząc kulki.
- Ponoć takie lubisz najbardziej.
- Trzynaście? - wymieniliśmy się uśmiechami, po czym chłopak nabrał trochę na łyżeczkę, dając mi spróbować.
- Otwieraj japę.
- Jesteś taki subtelny, że aż strach.
- Sorry. - zaśmiał się, dając mi lody - I jak?
- Mmm... pyszne. 
- Będę cię karmił... jak dziecko.
- Co? Dlaczego? - ruszyliśmy w stronę klifu, nad którym byliśmy kiedyś na spacerze.
- Te poparzone ręce... pomyślałem, że cię wyręczę. - moje serce przyspieszyło, a policzki zrobiły się nieco cieplejsze.
- Dzięki. 
- Zaczerwieniłeś się.
- Co? Nieprawda. - odwróciłem głowę, chcąc uniknąć jego wzroku.
- Prawda, prawda. Widziałem. 
- Jesteś okropny. 
- A ty ur... - spojrzałem na niego pospiesznie, unosząc brew - Głupi... głupi, to chciałem powiedzieć.
- Jestem uroczy? - przyłożyłem palec do twarzy, nadymając przy tym policzki.
- Nie. 
- Jestem. 
- Może tak w jednym procencie.
- To i tak zawsze więcej niż ty. - Felix zaśmiał się, karmiąc mnie lodami.
- Jedz... i nie pyskuj gnoju. 
- Sam jesteś gnój. - gdy doszliśmy na klif, oparłem się o barierkę, ciesząc się delikatnym wiatrem i słońcem. Nagle poczułem, jak chłopak staje za mną, przywierając ciałem do moich pleców - Co ty robisz? 
- Tak będzie mi wygodniej. - mówiąc to oparł brodę na moim ramieniu, po czym nabrał lodów - Aaaa.
- Serio jesteś głupi. - staliśmy tak przez bardzo długi czas... nawet długo po tym, jak skończyły nam się lody. Felix objął mnie, obserwując Seoul i rozmawiając ze mną - A co u Jikyo?
- W porządku... pytał, kiedy cię w końcu bliżej pozna.
- Co?
- Mmm... nie był usatysfakcjonowany waszym ostatnim spotkaniem.
- Poznaliśmy się, jak przywiozłem ci kurczaka.
- No właśnie. - uśmiechnąłem się, wystawiając twarz do słońca.
- Znasz słowo "usatysfakcjonowany"? 
- Mówiłem ci już, jak bardzo mnie irytujesz? 
- Tylko kilka razy.
- Widocznie to nie wystarczyło. - prychnął, wtulając się w moje plecy - Wiesz co?
- Hm?
- Lubię spędzać z tobą czas... mimo że nic nie robimy. - uśmiechnąłem się, przytakując.
- A ja z tobą nie. 
- Przestań się zgrywać. - oburzył się, dając mi klapsa.
- Przepraszam. - zaśmiałem się, odwracając się do niego przodem - W takim razie poróbmy coś. 
- Okej... czekam na propozycje. 
- Hmm... zabierz mnie motorem do Incheon. 
- Do Incheon? - skinąłem głową, uśmiechając się.
- Nad morze. 
- Zgoda. 
- Co? - otworzyłem szerzej oczy, jednak po chwili zacząłem nabierać co do niego podejrzeń - Żartujesz sobie ze mnie.
- Nie... to raptem półtorej godziny.
- Ale Felix...
- Chcesz jechać czy nie?
- Chcę, ale szkoła...
- I tak byś jutro nie przyszedł, a dla mnie opuszczanie zajęć to czysta przyjemność. 
                      Jeszcze tego samego wieczoru byliśmy w drodze do Incheon. Nie wierzę, że Felix to dla mnie zrobił. Nigdy nie byłem nad morzem, a zawsze cholernie o tym marzyłem. Będzie to na pewno przyjemna odskocznia od szarej codzienności. Będąc przy nim, zupełnie zapominam o ojcu i tym, co robił.

*

- Ejjj... długo jeszcze tak będziemy iść? - jak tylko zajechaliśmy na jeden z parkingów, Felix zasłonił mi oczy, prowadząc mnie od kilku dobrych minut... cholera wie gdzie.

- Jeszcze chwila... cierpliwości. 

- Pewnie prowadzisz mnie na jakiś klif, gdzie dokonasz zabójstwa i od razu pozbędziesz się ciała.

- Cholera... rozgryzłeś mnie. - zaśmiałem się, czując jak się zatrzymujemy - Gotowy?

- Jak nigdy. - Felix opuścił dłonie, pokazując mi tym samym najpiękniejszy widok, jaki kiedykolwiek widziałem. Rzeczywiście staliśmy na jakimś klifie, z którego widać było horyzont, z chowającym się za taflą morza, słońcem. 

- Podoba ci się? - zaniemówiłem. Blondyn stanął przede mną, uśmiechając się - Płaczesz? - zaprzeczyłem skinieniem głowy, wycierając pospiesznie policzki. Wtedy też chłopak zrzucił z ramienia plecak, przygotowany o dziwo przez mojego brata... widzę, że zaczął żyć z Felixem w niezłej konspiracji - Wyskakuj z ciuchów.

- Co?

- Szkoda przyjechać nad morze i nie popływać, hm?

- Nie mówisz poważnie. - Felix uniósł brew, pozbywając się wszystkich ubrań - Okej... jednak mówisz.

- Nie będę na ciebie czekać. - gdy w końcu zostaliśmy w samych bokserkach, Felix złapał mnie ostrożnie za rękę, uśmiechając się - Gotowy?

- Chcesz skakać?

- Czasami fajnie jest zrobić coś szalonego, wiesz? 

- Dobra... powiedzmy, że ci ufam. 

- Powiedzmy?

- Ufam no.

- No i o to chodzi. - poczułem szarpnięcie, po którym nastąpił krótki bieg, zwiastujący najlepsze. Lecieliśmy... trwało to dosłownie ułamki sekund, ale uczucie temu towarzyszące było niesamowite.
- Wow! - wynurzyłem się spod wody, spoglądając na klif, z którego skakaliśmy.
- Super, co?
- To było niesamowite! - uśmiechnąłem się, nie mogąc oderwać wzroku od klifu. Do tej pory byłem święcie przekonany, że radość w życiu może dać mi jedynie ciężka harówa i nauka... jak się okazuje, byłem w ogromnym błędzie. Czasem zrobienie czegoś szalonego z osobą, którą uwielbiasz jest w stanie dać ci więcej radości niż dotychczasowe, długie, monotonne zajęcia.
- Obudź się księżniczko. - zaśmiał się, rzucając się na mnie.
- Ej! To nie fair! - zanurkowałem, ciągnąc chłopaka za nogi. Gdy oboje znaleźliśmy się pod wodą, Felix chwycił mnie od tyłu, uniemożliwiając mi jakikolwiek ruch. Dobrze, że szybko się wynurzyliśmy - Chcesz mnie utopić czy co?
- Oj nie kuś. 
- Ty palancie. - chłopak puścił mnie, płynąc do brzegu - A ty dokąd?! Żartowałem no! - ten jednak nie reagując, płynął dalej - Nie zostawiaj mnie tutaj! - ruszyłem za nim, przebierając nogami najszybciej jak tylko umiałem - Feliiiiiix! - po jakimś czasie, blondyn dopłynął do brzegu, po czym wyszedł na powierzchnie po kilku, niewielkich skałkach - Poczekaj!
- Przecież czekam. Nie rozumiem, dlaczego krzyczysz. - chłopak podał mi rękę, wciągając mnie na górę.
- Przepraszam no.
- To było całkiem zabawne. Nie wiedziałem, że boisz się wody.
- Zrobiłeś to specjalnie...
- Mmm... no. - prychnąłem, dźgając go w brzuch.
- Burak.
- Niedługo skończą ci się na mnie określenia. 
- O to się nie martw. Na ciebie zawsze coś znajdę.
- Może dla odmiany coś miłego.
- Może innym razem. 

*

                              Siedzieliśmy na klifie przy rozpalonym ognisku, zajadając się przekąskami z pobliskiego sklepu. 

- Nie jest ci zimno?

- Może trochę. - Felix pokręcił głową, wyjmując z plecaka moją bluzę - Skąd ją masz?

- Jak rzuciłeś hasło "Incheon", napisałem do Hyunsoo żeby cię spakował. 

- Zdążyliście się wymienić numerami?

- Mhm.

- Kiedy?

- Nie za dużo chciałbyś wiedzieć? 

- Pytam o same podstawy.

- Na które nie musisz znać odpowiedzi. - uśmiechnął się, narzucając mi na ramiona bluzę - Daj ręce.

- Po co?

- Hyunsoo prosił żebym ci zmienił bandaże. 

- Nie trzeba.

- Wolę nie zachodzić mu za skórę.

- Uuu... czyżby na tym świecie była osoba, przed którą czujesz respekt?

- Tak... to właśnie twój brat. - zaśmialiśmy się, po czym Felix wyjął z plecaka coś na wzór apteczki.

- Nieźle się przygotowałeś.

- Podziękuj Hyunsoo... on wiedział, co nam dać. - chłopak klęknął przede mną, po czym ułożył ostrożnie moje ręce na swoich udach - Bolą cię?

- Nie... nie jest tak źle. - gdy Felix zdjął z moich dłoni bandaże, uniósł na mnie wzrok, wzdychając.

- One nie są poparzone. 

- Chcesz żebym pochwalił twój zmysł obserwacji? 

- Hyunjin...

- Sorki. - zabrałem ręce, uważnie im się przyglądając - Ohyda. 

- Daj... przemyję je i pozawijam... Hyunjin... - westchnąłem, oddając się pod opiekę chłopaka - Powiesz mi, co się stało?

- Musiałem zmyć z siebie coś obrzydliwego.

- Co to było, że aż musiałeś wydrapać dłonie do krwi?

- Mój ojciec. - szepnąłem spotykając się ze spojrzeniem Felixa. Chłopak jedynie skinął głową, kontynuując opatrywanie moich rąk - Nienawidzę go.

- Nie musisz o tym mówić, jeśli nie chcesz. 

- A jak było z twoim biologicznym ojcem?

- W jakim sensie?

- Wykorzystywał cię? - blondyn zamilkł, wiążąc supeł na końcu bandaża.

- Nie... ale Jikyo wielokrotnie. - westchnął, zabierając się za moją drugą rękę - Z tym że nasza matka nie była wcale lepsza. Piła całymi dniami i było jej wszystko jedno, co robił z nami ojciec. 

- Moja też nie zareagowała ani razu...

- Bała się.

- Pewnie tak.

- Ale miała świadomość tego, co się z tobą dzieje... Dla niej na pewno to też nie jest łatwe... Boli ją to jak cholera, ale nie wie, jak ci pomóc. 

- Mam nadzieję, że ten koszmar już się skończy.

- Czemu?

- Ta wczorajsza noc... - westchnąłem, przyglądając się zabandażowanym dłoniom - Po mojego ojca przyjechała policja. Siedzi teraz w areszcie...

- Dobrze zrobiliście Hyunjin. Ten dupek powinien zgnić w więzieniu. 

- A co, jak nic mu nie udowodnią i go wypuszczą?

- Nie... na pewno tak nie będzie. Jak wezwą cię na szczegółowe zeznania, musisz powiedzieć im o wszystkim.

- Trochę już powiedziałem...

- Trochę, to za mało Hyunjin... Będzie cię to kosztować sporo nerwów, ale będziesz musiał im się przyznać do wszystkiego. 

- To taki wstyd.

- Nie... wstyd powinno być twojemu ojcu, za to, co robił... Ty nie jesteś niczemu winien, pamiętaj. - skinąłem głową, siadając między nogami chłopaka. Felix przytulił mnie, opierając głowę na moim ramieniu - Będzie dobrze, zobaczysz. 

- Musi być... w końcu ile można być ofiarą.

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------