V & Youngjae ~cz.1 [Spotkanie po latach]

wstęp

              Tamtejszą noc spędziłem w podziemiach budynku przyglądając się treningom chłopaków. Były one niezwykle brutalne, kipiące wręcz agresją. Najgorsze jest to, że walczą gołymi pięściami... bez jakichkolwiek ochraniaczy na twarzy, nogach czy rękach. Co chwilę któryś obrywał po twarzy, jednak trenerzy czy szefostwo nic sobie z tego nie robili. Chłopcy pomagali sobie nawzajem, po czym znów wracali do treningu. Mam coraz większe wątpliwości... zaraz... źle mówię. Wiem, że to co zrobiłem jest totalną głupotą, ale wiem też, że nie mam już odwrotu... to koniec. 

- Do szatni! Zaraz przyjdą na walkę!

- Kto... kto przyjdzie?- spojrzałem na mężczyznę z blizną na twarzy. Ten zerknął na mnie odpalając papierosa.

- Wierni fani naszych chłopców. Podczas każdej walki stawiają kupę kasy na swojego ulubieńca. Ten który wygra walkę zgarnia 65% pieniędzy... reszta idzie do mnie.

- Rozumiem...

- Masz szczęście, że dzisiaj cię to omija... popatrzysz na to całe przedstawienie ze mną i resztą chłopaków, którzy dzisiaj nie biorą udziału.

- A kto dzisiaj walczy?

- Jackson i Jimin... ulubieńcy tłumu.- skinąłem twierdząco głową idąc za mężczyzną we wskazane miejsce. 

- Mogę mieć pytanie?

- Dawaj.

- Ilu już zginęło?- mężczyzna zatrzmał się głęboko wzdychając.

- Jeszcze jakieś dwa lata temu ginęło max pięciu na cały rok... od jakiś dwóch miesięcy padają jak muchy... jeden za drugim.

- Codziennie ktoś ginie?- mój głos drżał... to co mówi ten dupek jest przerażające.

- No jakoś co 2-3 dni ktoś stąd odchodzi.

- Nie mogę tego zrozumieć...

- W takim razie co tutaj robisz?- przełknąłem z trudem ślinę rozglądając się po sali, którą powoli zapełniała masa zakapiorów - No właśnie... Ci chłopcy to maszyny do zabijania... to już nie są ludzie. Daje ci jakieś trzy miesiące... uwierz mi, że nie będzie się liczyło dla ciebie nic poza wpieprzeniem komuś.- wtedy też obok nas zaczęli zasiadać moi przyszli koledzy - A tak... i nie przywiązuj się zbytnio do nikogo.

- Słucham...

- Może się okazać, że ten ktoś polegnie podczas walki... nie potrzebuję tu zbędnej histerii.- wziąłem głęboki oddech patrząc na zdenerwowanych chłopców, którzy żywo o czymś dyskutowali.

- Jackson wygra...

- Wiem... w końcu jest jednym z lepszych...

- Miejmy nadzieję, że nie zatłucze Jimina.

- Wszystko zależy od kasy jaką na niego postawią.- Boże, o czym oni mówią? Wystarczy pomachać im przed oczami pieniędzmi, by ci bez żadnych wyrzutów sumienia zabili drugiego człowieka? - Oo cicho... zaczyna się.- rzeczywiście. Na sali zapanowała ciemność. Oświetlony był jedynie betonowy ring. Światło było niezwykle zimne... pasowało wręcz idealnie do tego klimatu. 

- Witam wszystkich na dzisiejszym starciu między Jacksonem a Jiminem!- na sali zapanował chaos. Mężczyźni krzyczeli, gwizdali, wymawiali imię swojego ulubieńca - Żeby nie przedłużać... Kto z was stawia na wygraną Jacksona?!- podniosło się około 3/4 sali... musi być naprawdę dobry - Mmm... myślę, że się nie zawiedziecie! Chłopak bardzo dużo trenował!- znów krzyki i gwizdy... czułem pewnego rodzaju podekscytowanie, jednak wiem jak to starcie może się skończyć i właśnie to zakończenie trzymało mnie przy zdrowych zmysłach - Chłopcy przelecą się teraz po pieniądze! Niech ten kto stawia na wygraną Jacksona wstanie!- podniosła się praktycznie cała sala... kilku chłopców zaczęło biegać między ławkami zbierając pieniądze. Szczerze mówiąc nie chciałbym być teraz w skórze Jimina... Po kilku minutach banknoty zostały wręczone prowadzącemu - No no... ktoś się dzisiaj bardzo wzbogaci!... Jesteście gotowi?!- moje serce biło jak szalone. Dłonie drżały, będąc zalewane przez zimny pot - Zaczynamy!- po dwóch stronach ringu znajdowały się kamienne drzwi, które otwierały się poprzez podniesienie do góry. Z jednych z nich wybiegł Jimin... z drugich natomiast ulubieniec tłumu- Jackson. Wiwatom nie było końca. Mężczyźni dopingowali swoich ulubieńców ze wszystkich sił - Pamiętajcie... w tej grze nie obowiązują żadne zasady. Nagrodą jest szacunek tłumu i życie... z przegranym natomiast zobaczymy się za kilkanaście lat w piekle.- zaczęło się. Chłopcy rzucili się na siebie jak zwierzęta. Cały się trząsłem gdy na to patrzyłem. Nie wyobrażam sobie siebie w ciele Jimina, który już po pierwszych dziesięciu sekundach wylądował na betonie. Wyglądało to okropnie, jednak ten pospiesznie podniósł się rzucając się z pięściami na przeciwnika, któremu po chwili pociekła po brodzie krew z rozciętej wargi. 

- To jest okropne...- szepnąłem ze łzami w oczach. Mężczyzna siedzący obok mnie uśmiechnął się klepiąc mnie po plecach.

- Spokojnie... to dopiero początek.- miał racje. Najgorsze dopiero miało nadejść. Jackson przewrócił wycieńczonego chłopaka na ziemię siadając na nim okrakiem. Z ust Jimina leciała gęsta krew... ręce natomiast drżały starając się go odepchnąć. 

- Jackson! Walczysz o okrągły milion!- tłum zaczął krzyczeć, by ten zabił go na ich oczach. Z daleka widziałem jedynie wypowiadane przez Jacksona słowa "Wybacz mi". Po nich głowa Jimina została roztrzaskana o beton. Właśnie byłem świadkiem zabójstwa... czułem jak wnętrzności podchodzą mi do gardła.

- Przepraszam...- zerwałem się na równe nogi wybiegając z sali. Pospiesznie zacząłem szukać łazienki. Gdy już ją znalazłem zamknąłem się w kabinie wymiotując i histerycznie płacząc. Ten widok był okropny... jak ja mogłem zgodzić się na coś takiego? Jak... jak można zabijać za pieniądze?! Przecież godzinę temu Jackson i Jimin byli najlepszymi kumplami. Gdy któryś oberwał, drugi biegł do niego, by wytrzeć go z krwi... co kasa potrafi zrobić z człowiekiem?!

- Youngjae.... jesteś tutaj?- starałem się pohamować łzy, by nikt mnie nie znalazł, ale wewnętrzny ból był silniejszy ode mnie - Youngjae... otwórz drzwi.

- Proszę, zostaw mnie.- nie mam pojęcia, kto stał za drzwiami. Nawet szczerze mówiąc mnie to nie interesuje... chcę jedynie stąd uciec i o wszystkim zapomnieć. 

- Otwórz, porozmawiamy.- sięgnąłem do zamka przekręcając go. Po chwili obok mnie kucnął drobny chłopak o dosłownie anielskiej twarzy - Mów na mnie Suga... tak jakby co...- skinąłem głową sięgając po papier. Suga jednak wyprzedził mnie urywając kawałek, którym zaczął wycierać mi usta. 

- Przestań... czuję się upokorzony...

- To nie wstyd... często to się tutaj zdarza.- nastolatek westchnął siadając obok mnie - Jak się czujesz?

- Źle... to było przerażające...

- Wiem... Jimin... Jimin był mi dość bliski. Wiesz... opiekował się mną jako jedyny, uczył mnie, doradzał...- wytarłem oczy spoglądając na kolegę.

- Więc jak się z tym czujesz?

- Niezbyt dobrze, ale od samego początku byłem nastawiony na stratę... 

- Jak to...

- Szef lubił wystawiać go do walk z najsilniejszymi. Jimin po każdej walce trafiał do szpitala z obrażeniami... czułem, że któregoś dnia już tego nie wytrzyma.

- Przykro mi...- pogłaskałem chłopaka po ramieniu.

- Mm spoko... tutaj musimy przyjąć zasadę, że co ma sie stać to się stanie... cokolwiek by to nie było musimy zacisnąć zęby i iść do przodu.

- Nie dam rady...

- Musisz Youngjae... niestety nie ma już odwrotu...

- Gdzie ten nowy?- dobiegł nas z korytarza męski głos. Bałem się, że to szef... że za chwilę coś mi się stanie... jednak myliłem się. 

- Tutaj!

- Kto to?- zapytałem patrząc na Sugę.

- Zaraz zobaczysz.- podniosłem głowę na osobę stojącą w drzwiach... wryło mnie w podłogę. Nie wiedziałem jak mam się zachować i co powiedzieć. Siedziałem jedynie na ziemi z szeroko otwartymi oczami i ustami nie mogąc wydusić z siebie ani słowa. 

- Youngjae...- ten głos... zaczęło wracać do mnie coraz więcej wspomnień... zarówno tych szczęśliwych jak i potwornie bolesnych spowodowanych rozstaniem.

- V... co ty...

- Suga, mógłbyś nas zostawić?- Taehyung spojrzał na zdezorientowanego chłopaka. Ten jedynie skinął głową, po czym opuścił łazienkę - Co... co ty tu do cholery robisz?

- A... a ty?- w moim gardle urosła wielka gula uniemożliwiająca mi wysławianie się. 

- Boże, Youngjae...- chłopak upadł na kolana wtulając mnie w siebie. Nie wytrzymałem... był to dla mnie zbyt duży szok. Wtuliłem się w niego płacząc - Nie wiesz jak bardzo za tobą tęskniłem.

- Czemu więc urwałeś ze mną kontakt?!... wiesz jak ja się czułem?!

- Mówiłem, że to dla twojego dobra... teraz już wiesz dlaczego.- spojrzałem na niego wycierając mokre policzki. Nic się nie zmienił... no... może zmężniał, jednak wciąż jest tym samym, słodkim chłopakiem jakiego zapamiętałem. 

- Hyung... nie wiem... nie wiem co mam powiedzieć...- byłem naprawdę poruszony naszym spotkaniem... nie przypuszczałem, że spotkam tu najlepszego przyjaciela. 

- Chodź.- zostałem wyprowadzony z łazienki. Chłopak postawił mnie przy ścianie, po czym zaczepił szefa mówiąc, że już wychodzimy. Gdy opuściliśmy budynek poczułem się trochę lepiej, jednak przez głowę wciąż przewijał mi się obraz umierającego w męczarniach Jimina - Jest tyle rzeczy, o które chcę cię zapytać... Youngjae... jest mi tak głupio, że zostawiłem cię bez słowa, ale sam rozumiesz... świat, w którym się obracam jest bardzo niebezpieczny. Nie chciałem cie narażać.- skinąłem jedynie głową. V westchnął łapiąc mnie pod ramię. Często w ten sposób spacerowaliśmy uliczkami Mokpo - Co robisz w Seoulu?

- Rodzice się rozwiedli... ojciec stwierdził, że przeprowadzimy się tutaj... jego firma się tu przeniosła.

- Mieszkasz z ojcem?

- Ta... mama uciekła z kochankiem do Chin.

- Przykro mi... naprawdę...

- Spoko... cieszę się, że ojciec się mną zajmuje.- chłopak posłał mi ciepły uśmiech.

- Masz ochotę na kawę?- wciąż pamięta... jestem wręcz od niej uzależniony. W Mokpo wypady na kawę były codziennością.

- Tak... ale chodźmy do mnie. Mamy za dużo rzeczy do obgadania.- po około godzinie jazdy nocnym autobusem dotarliśmy na miejsce. Osiedle spało... słychać było jedynie szelest drzew i szum znajdującej się nieopodal rzeki Han. Po wejściu do mieszkania zauważyłem, że Tae czuje się dość nieswojo - Co jest?

- Wiesz... czuję się jakbym był dla ciebie obcy.

- Jesteś... dlatego mamy całą noc żeby poznać się na nowo.- posłałem mu wymuszony uśmiech zapraszając go do kuchni. Wymusiłem go gdyż mimo ogromnej radości spowodowanej spotkaniem przyjaciela moje serce rozdzierało wspomnienie sprzed dwóch godzin - Siadaj... już robię kawę.

- A twój ojciec?

- Jest w Busan na delegacji.- nastawiłem wodę, po czym zająłem się przygotowaniem napoju - Opowiadaj co u ciebie.

- W sumie nic ciekawego.

- Ta... nie widzieliśmy się trzy lata... należą mi się jakieś wyjaśnienia.- usiadłem na przeciwko niego wręczając mu kubek z kawą.

- Youngjae... wiem, że głupio zrobiłem, ale mafia potrafi zrobić ci z mózgu niezłą sieczkę...

- Czekaj... co?

- Chodzi mi o walki... 

- Właśnie... jak to się stało, że do nich przynależysz? 

- Szukałem dla siebie zajęcia... nawet nie wiesz jak mi tu było źle bez ciebie...- chłopak westchnął upijając łyk kawy - Wiesz... po pewnym czasie dopiero zrozumiałem, że moja rodzina i przyjaciele dużo ryzykują zadając się ze mną. Wynająłem mieszkanie... urwałem ze wszystkimi kontakt... przynajmniej mam pewność, że nic im nie jest.

- Jak...

- Bardziej zastanawia mnie to po jaką cholerę ty tam poszedłeś... wiesz czym ryzykujesz?

- Wiem... ale tak samo jak ty szukałem z tęsknoty jakiegoś zajęcia...- zamilkliśmy. Oboje wbiliśmy wzrok w parującą ciecz. Targały mną setki emocji. Chciałem rzucić się na V i wytulić go za te wszystkie lata, powiedzieć mu jak było mi bez niego źle i jak bardzo za nim tęskniłem. Z drugiej strony czułem się jednak lekko skrępowany jego towarzystwem... bałem się o cokolwiek pytać... nie wiedziałem na co mogę sobie pozwolić - Cieszę się, że przez te trzy lata uczestniczenia w walkach nic ci nie jest...

- Chcę żyć za wszelką cenę... dopiero w tym miejscu doceniłem życie... Nie wyobrażam sobie w tej roli ciebie...

- Jak to?

- Jesteś zbyt delikatny i wrażliwy...

- A ty? Znam cię jako chodzącą oazę spokoju.

- Miesiąc walk nauczył mnie bycia bezdusznym dupkiem...

- Powinienem się bać?

- Ciebie nie skrzywdzę... i nie pozwolę na to, by ktoś zrobił ci krzywdę...- znów zamilkliśmy. Widziałem jak do oczu przyjaciela napływają łzy - Odnalazłem cię po trzech latach i nie mogę znów cię stracić.- rozmawialiśmy do 9 nad ranem. Po tym czasie jednak byliśmy tak zmęczeni, że położyliśmy się spać... tak jak kiedyś. Wtulony w swojego Hyunga mogłem w spokoju odreagować poprzedni dzień i noc...

~c.d.n.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

V & Youngjae ~wstęp [Spotkanie po latach]

                         Kolejny, bezsensowny dzień... coraz częściej mam wrażenie, że moje życie to jedno wielkie pasmo porażek i niepowodzeń. Odkąd moi rodzice się rozwiedli i wraz z ojcem przeprowadziłem się z Mokpo do Seoulu nie czuję już potrzeby życia i robienia czegokolwiek, by chociaż poegzystować na tym zasranym świecie.
Może zacznę od początku? Nazywam się Choi Youngjae i mam 19 lat. Urodziłem się w Mokpo, w którym dorastałem, uczyłem się i poznawałem świat. W wieku przedszkolnym... hm.. miałem może około 4 lat, poznałem starszego ode mnie o rok Taehyunga, z którym przyjaźniłem się do czasów liceum. Gdy ten mając 16 lat wyjechał z rodzicami do Seoulu kontakt całkowicie nam się urwał. Do tego czasu jednak byliśmy nierozłączni. Spędzaliśmy ze sobą każdą wolną chwilę. Tae pomagał mi w nauce, tłumaczył mi wiele rzeczy... był dla mnie jak starszy brat- przewodnik. Byłem zapatrzony w niego jak w obrazek. Po jego wyprowadzce załamałem się. Przestałem chodzić do szkoły, przez co rodzice zmuszeni byli do załatwienia mi korepetycji w domu. V... bo tak go nazywałem nie odezwał się do mnie ani słowem. A nie, przepraszam... utrzymywaliśmy kontakt przez jakieś trzy dni. Później jednak napisał mi, że musimy zakończyć naszą znajomość... ponoć dla mojego dobra. Kiedy próbowałem się dowiadywać o co chodzi, jego telefon milczał. No cóż... widocznie znalazł nowych znajomych, a starych postanowił odesłać w kąt... i tak bywa.
Gdy skończyłem 17 lat rodzice oświadczyli, że się rozwodzą... kolejny cios. Mama uznała, że wraz z kochankiem wyjeżdża do Chin, przez co nie chce się mną zajmować. Ojciec stwierdził, że wyjedziemy do Seoulu, gdyż tam przenosi się firma, w której pracuje. Zapisał mnie do liceum, na dodatkowe zajęcia sportowe... wszystko po to, bym nie myślał za dużo o tym, co działo się w Mokpo. W sumie to na nic. Na dodatkowe zajęcia nie chodzę gdyż nie mam na to ochoty. W zasadzie rzadko kiedy pokazuję się też w szkole. Nie czuję potrzeby chodzenia do niej. Jak już mówiłem nie widzę sensu życia... moje bynajmniej jest tak nudne, monotonne i szare, że to się w głowie nie mieści. Chciałbym coś zmienić... spróbować czegoś nowego... pytanie tylko czego?
- Youngjae...
- Hm?- nie odrywałem wzroku od telewizora.
- Musimy pogadać.
- Mów.
- Może troszkę więcej szacunku, hm?- ojciec nachylił się do telewizora wyłączając go. Westchnąłem okrywając się kocem - Co się z tobą dzieje?
- A co ma się dziać?
- Widzę przecież jak się zachowujesz... 
- No i?
- Porozmawiajmy... może jakoś ci pomogę.- uśmiechnąłem się drwiąco.
- Nie baw się w dobrego rodzica... poradzę sobie.
- Synu... po prostu się o ciebie martwię.
- Niepotrzebnie... całe życie radziłem sobie ze wszystkim sam.- przeciągnąłem się odpalając ponownie telewizor.
- Jeszcze nie skończyłem...
- Słucham... mam podzielną uwagę.
- Wieczorem wyjeżdżam w delegację do Busan.
- Spoko... ile cię nie będzie?
- Tydzień... z racji tego, że jesteś dużym chłopcem nie chcę sprowadzać tutaj babci.
- Zwariowałeś?
- Youngjae... nie przerywaj mi.- wywróciłem oczami patrząc leniwie na ojca - Jeśli będziesz czuł się źle, będziesz chciał pogadać... dzwoń... zgoda?
- Mhm...
- Mówię poważnie... o każdej porze... zawsze odbiorę.
- Nie rozmawiamy ze sobą mieszkając pod jednym dachem... myślisz, że twój wyjazd to zmieni?- ojciec westchnął siadając obok mnie.
- Co ja ci zrobiłem?... Wydaje mi się, że nie zasłużyłem na takie traktowanie.
- Pocieszę cię, że nie jesteś wyjątkiem... nie chcę mieć kontaktu z nikim, jasne?
- Youngjae...- ta... zgrywam tylko takiego bezdusznego twardziela. W rzeczywistości okropnie brakuje mi rozmów z ojcem i jego ciągłej opieki i obecności, ale przecież za cholerę mu tego nie powiem.
- Idź się pakować... jest już po 16-stej...- gdy ojciec zniknął za drzwiami swojej sypialni sięgnąłem po tablet przeglądając wiadomości. Nagłówek górujący na każdej stronie brzmiał: "Coraz więcej śmiertelnych ofiar nielegalnych, podziemnych walk... Co skłania młodych ludzi do tak drastycznej pracy?". Powiem szczerze, że bardzo mnie to zainteresowało. Przeczytałem każdy artykuł... łącznie było ich może siedem. Większość z nich mówiła o działającej, nielegalnej organizacji, która trenuje młodych chłopców na maszyny do zabijania. Ponoć każda taka walka jest niezwykle dochodowa zarówno dla sportowca jak i jego trenera - Hm... w sumie to nie takie głupie.
- Co nie jest głupie?- zablokowałem pospiesznie tablet spoglądając na ojca.
- Nic... jedziesz już?
- Niestety... chodź się pożegnać.
- Jestem dorosły...
- I co w związku z tym?- tato podszedł do mnie, po czym kucnął obok kanapy całując mnie w czoło.
- Boże, skończ.- wiem, że takim zachowaniem wyrządzam mu wielki ból, ale nie potrafię już zachowywać się inaczej w stosunku do niego.
- Przelałem ci na konto pieniądze... jakby ci brakło to dzwoń.
- Mhm...
- Zero fasfoodów, alkoholu i fajek, jasne?
- Ta...
- Zero dziewczyn... nie no... raz możesz sobie jakąś sprowadzić.
- Nie czuję takiej potrzeby... narazie... baw się dobrze...
- Uważaj na siebie, błagam cię.... i chodź do szkoły.
- Okej... pa.- ojciec wyczuł, że mam już dość jego obecności, dlatego też po moich ostatnich słowach opuścił mieszkanie zamykając je na wszystkie możliwe zamki. Szczerze? Już mi go brakuje... Wtuliłem się w poduszki zaciskając kurczowo oczy. Czemu nie potrafię być dla niego tak dobrym dzieckiem jakim on jest dla mnie rodzicem? Współczuję mu, że musi mieć takiego bachora jak ja.
Po kilku minutach użalania się nad sobą i swoim losem zwlokłem się z kanapy idąc do kuchni. Sięgnąłem po piwo imbirowe wypijając je jednym duszkiem. Z racji tego, że nie piję, czułem jak po kilku minutach alkohol uderza mi do głowy - Pora wykonać telefon.- uśmiechnąłem się sięgając po komórkę i tablet, w którym miałem wszystkie dane organizacji. Tłuc się za wielką kasę? Być szanowaną osobą w mafijnym świecie? Właśnie tego chyba potrzebowałem.
- Słucham.
- Dzień... dzień dobry... Dzwonię w sprawie nielegalnych walk...
- Pomyłka.
- Nie! Proszę poczekać! Jestem zdecydowany i chcę dla pana pracować!- cisza... przełknąłem z trudem ślinę czekając na odpowiedź.
- Przejście podziemne koło mostu Banpo... dzisiaj o 22.- rozłączył się... nawet nie zdążyłem mu podziękować. Po tym telefonie poczułem lekki strach. W sumie jakby nie patrzeć nie mam nic do stracenia. Taehyung już o mnie nie pamięta, mama też pewnie zapomniała o tym, że ma syna... hm... jedynie ojciec odczułby moją stratę. Z drugiej jednak strony popłacze tydzień czy dwa i pogodzi się z losem... stwierdzi pewnie, że tak musiało być. Sięgnąłem więc po kolejne piwo... potem jeszcze jedno... Wesoły i pewny siebie ruszyłem w umówione miejsce. Dochodziła 22. Na dworze było chłodno i bardzo spokojnie jak na Seoul. Nie było tu praktycznie żywego ducha... zdaje mi się, że mężczyzna wiedział jakie miejsce wybiera. Usiadłem na ławce rozglądając się dookoła. To miejsce mnie przerażało... wokół panowała ciemność i głucha cisza przeplatana niekiedy podmuchem wiatru. Nagle przy jednym z wejść ujrzałem postać. Budową przypominała mężczyznę. Domyślam się, że to właśnie z nim rozmawiałem przez telefon. Wbiłem wzrok w ziemię... bałem się... bałem się jak jasna cholera, ale wiedziałem, że teraz nie ma już odwrotu. Gdy usłyszałem kroki odbijające się echem po murach zamarłem. Czułem jak mężczyzna nade mną stoi, jednak nie miałem odwagi podnieść głowy - Choi Youngjae?
- Słucham?- zaskoczony podniosłem wzrok. Skąd on zna moje imię?
- To ty?
- Tak...- ale zakapior. Jego twarz wygląda okropnie. Cała pokryta jest bliznami... od razu widać czym się zajmuje.
- Za mną.- skinąłem głową od razu podnosząc się z ławki. Szliśmy w zupełnej ciszy. Na końcu korytarza czekało na nas auto, do którego zostałem niemalże wepchnięty siłą - Ruszaj.
- Dokąd... dokąd jedziemy?
- Zaraz się dowiesz.- bałem się, jednak chciałem wyjść z całej tej sytuacji z twarzą. Jechaliśmy dobre 40 minut. Po tym czasie samochód zatrzymał się w nieciekawie wyglądającej uliczce, na końcu której znajdował się słabo oświetlony, niewielki budynek - Wysiadaj.- wyskoczyłem z auta idąc za mężczyzną. Serce biło mi coraz mocniej... nie wiem czy było to spowodowane podekscytowaniem czy strachem. Po wejściu do środka nie widziałem nic poza otaczającą mnie ciemnością.
- Czemu nic nie widać?
- Musisz zadawać tyle pytań?
- Jestem po prostu ciekawy...
- Ciekawość to pierwszy stopień do piekła.- mężczyzna zatrzymał się przed wielkimi drzwiami otwierając je - Zgrzeszyłeś... witam więc w piekle.- przełknąłem z trudem ślinę przekraczając próg. Moim oczom ukazały się dziesiątki chłopców w podobnym wieku do mojego. Wszyscy wyglądali bardzo groźnie... można powiedzieć, że miejsce, po którym teraz stąpałem wyglądało jak ring. Ring, tyle że betonowy, bez lin zabezpieczających... wszystko otoczone było betonowymi ławkami znajdującymi się bardzo wysoko nad polem walki. Uczestnicy nie mieli szans, by stąd uciec...
- Ja...
- Siema... nowy?- stanął przede mną chłopak mojego wzrostu, ubrany w czarne, skórzane spodnie i biały, rozciągnięty t-shirt. Jego głowę przykrywał snapback, a w ustach z jednej strony na drugą kotłował się lizak.
- Chyba...
- Spodoba ci się... jestem Jackson.
- Youngjae...
- Rozejrzyj się dokładnie... pewnie za jakieś dwa tygodnie będziesz tu walczył o całą buźkę... lub życie... zależy na kogo trafisz.
- Jackson, durniu, nie strasz go.- stanął przy nas dobrze zbudowany, spocony chłopak... musiał być w trakcie treningu - Jestem Jimin... a ty?
- Youngjae...
- Nie masz zbyt ładnej facjaty na pracę tutaj?
- Nie rozumiem...
- Chodzi o to, że po pierwszej walce twoja twarz będzie wyglądała zupełnie inaczej.- do rozmowy znów wtrącił się Jackson. Jimin zmierzył go wzrokiem wzdychając.
- No chybaże umiesz się bić i walczyć o swoje... wtedy nic ci nie będzie.
- Umiem być twardy jak trzeba...
- Dobrze.- brunet uśmiechnął się odgarniając z twarzy mokre włosy - Spadaj do szefa... od jutra pewnie zaczniesz.- ukłoniłem się podchodząc znów do mężczyzny z blizną na twarzy.
- Nie będę pytał czy jesteś zdecydowany... nie masz już odwrotu.- w tym momencie zaczęła się moja największa i jednocześnie najniebezpieczniejsza przygoda. Jeśli chcecie wiedzieć więcej na ten temat zapraszam na ciąg dalszy.

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zelo & Jungkook ~cz.12 [Be my doll- Koniec]

wstęp 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

                 Wróciliśmy do hotelu. W dostaniu się do niego pomógł nam James- na chwilę obecną mój zaufany przyjaciel, z którym utrzymuję kontakt do tej pory. Ale o tym później. Po przyjeździe do hotelu Jungkook zażyczył sobie gorącą kąpiel. Był okropnie przemarznięty, mimo że na dworze panował środek lata. Sama Lorraine Warren nie potrafiła wyjaśnić tak wysokiego spadku temperatury jego ciała.
- Zeloooś!- odłożyłem książkę delikatnie się uśmiechając.
- Słucham.
- Przyjdziesz do mnie?- nie musiał długo czekać. Od razu podniosłem się z kanapy i ruszyłem w stronę łazienki. Po przekroczeniu progu ujrzałem skulonego w wannie drobnego chłopaczka, który po zobaczeniu mnie uśmiechnął się wyciągając do mnie ręce. Kucnąłem więc obok wanny głaszcząc go po głowie.
- Co jest żabko?
- Chodź do mnie... nie chcę tu siedzieć sam.
- No dobrze.- rozebrałem się ku wielkiej uciesze bruneta, po czym wszedłem do wrzącej wody - Nie za gorąca?
- Y y... jest idealna.- oparłem się o wannę, robiąc między nogami miejsce dla Kooka.
- Chodź.- chłopak oparł się plecami o moją klatkę piersiową, po czym wtulił twarz w moją szyję - Wszystko dobrze?
- Tak.
- A jak się czujesz?
- Dobrze... czemu ciągle o to pytasz?
- Bo cię kocham...- szepnąłem całując go w czoło - I się potwornie o ciebie martwię.- Jungkook spojrzał na mnie uśmiechając się.
- Bardzo mnie kochasz?- cały Kookie... będzie domagał się coraz to większych dowodów miłości.
- Najbardziej na świecie, przecież doskonale o tym wiesz.- cmoknąłem go, jednak to było dla nas za mało. Jungkook pogłębił pocałunek robiąc to niezwykle łapczywie i namiętnie.
- Czuję jakbym nie całował cię szmat czasu.
- Można powiedzieć, że tak było.- głaszcząc go po twarzy nie potrafiłem przerwać tej przyjemnej czynności. Tak bardzo mi go brakowało... jego czułych słów, delikatności, namiętności i pożądania.
- Mm... jesteśmy ze sobą tak długo i jeszcze nigdy nie robiliśmy tego w wannie.
- No już nie przesadzaj.- uśmiechnąłem się całując go w nos.
- Nie chcesz spróbować?
- Może nie dzisiaj, dobrze?- Kookie spojrzał na mnie wielkimi oczyma.. widziałem, że jest zawiedziony.
- Już cię nie pociągam?
- Co takiego?
- Co zrobiłem źle?
- Boże, skarbie...
- Brzydzisz się mnie?
- Jungkook...- westchnąłem mocniej go w siebie wtulając - Teraz... działo się dużo złych rzeczy... rzeczy, których nie pamiętasz... pozwól mi siebie poprzytulać... popatrzeć na siebie... Odłóżmy seks na inny dzień.
- Jakich złych rzeczy?
- Nie chcę do tego wracać.
- Zelo, jako twój chłopak mam prawo wiedzieć.
- Ale naprawdę nie ma takiej potrzeby...
- Mów!!- zamurowało mnie... nie wiedziałem czy to znów demon kieruje moim chłopakiem, czy on sam traci już nad sobą kontrolę. Widziałem jednak, że on sam przeraził się tym, że podniósł na mnie głos - Zelo...
- Wiesz... poczekam na ciebie w pokoju...- sięgnąłem po ręcznik zarzucając go na biodra, po czym opuściłem łazienkę. Nigdy jeszcze się nie pokłóciliśmy... hm... nie no, może źle to nazwałem. W sumie to nie kłótnia, a drobna sprzeczka. Sprzeczka, która rozdarła mnie na pół... trochę mnie to zabolało. Po narzuceniu na siebie koszulki i bokserek usiadłem na tarasie wbijając oczy w niesamowicie oświetlony Nowy Jork. Podoba mi się to miasto, jednak nie tak bardzo jak Seoul... w sumie czasem mam ogromną ochotę do niego wrócić... czasem chciałbym zacząć z Jungkookiem wszystko od początku... Często też myślę kim bym teraz był i czym się zajmował nie znając kukły.
- Mogę?- ten speszony, pełen wyrzutów sumienia głos...
- Chodź.- Kookie usiadł na fotelu obok mnie. Jego wzrok wbity był w ziemię, a palce nerwowo przeplatały się ze sobą.
- Zeloś...- był bliski płaczu... słychać to było w tonie jego głosu... mimo to nie chciałem ulegać, tylko wysłuchać do końca co ma mi do powiedzenia.
- Słucham.
- Tak bardzo cię przepraszam... nie wiem dlaczego podniosłem na ciebie głos.- wziął głęboki oddech wycierając spływającą po policzku łzę - Po prostu... po prostu się boję, bo masz przede mną jakieś tajemnice... Ja... ja się boję, że mnie zdradzasz.... że masz kogoś lepszego... Nie wiem już co mam o tym myśleć... Wybacz mi.- naprawdę czułem się skołowany po tym co usłyszałem.
- Naprawdę myślisz, że mógłbym cię zdradzić?
- Nie wiem...
- Wiesz... jest mi teraz trochę przykro, że masz o mnie takie zdanie...
- Przepraszam...- chłopak westchnął łapiąc mnie za rękę - Powiesz mi o co chodzi?- zawiesiłem się. Jak mógł posądzić mnie o coś takiego? Co on sobie wyobraża? Robię dla niego dosłownie wszystko... ratuję go za wszelką cenę, dbam o niego, a on? On twierdzi, że go zdradzam... - Zelo...
- Z kim niby miałbym cię zdradzić?
- Nie wiem skarbie...- Jungkook skulił się płacząc - Ja... po prostu bardzo cię kocham i jestem o ciebie strasznie zazdrosny... wybacz mi, błagam cię. Nie zniosę kłótni z tobą.- dureń... pogłaskałem go po głowie nie odrywając wzroku od Nowego Jorku.
- Nigdy więcej nie myśl, że byłbym w stanie cię zdradzić...
- Przepraszam...- Kookie spojrzał na mnie wycierając oczy - Mogę się przytulić?- skinąłem głową, na co ten od razu usiadł na mnie kurczowo się we mnie wtulając - Zeloś?
- Hm?
- Mogę ci coś powiedzieć?
- Pewnie.
- Z dnia na dzień przywiązuję się do ciebie coraz bardziej... czuję... czuję jakbym był od ciebie uzależniony... 
- Chcesz mi coś przez to powiedzieć?- spojrzeliśmy na siebie. Widziałem, że mój chłopak panicznie się czegoś boi i nie bardzo wie jak ma podejść do tej sprawy - Jungkook...
- Trochę... trochę tobą manipulowałem...
- Słucham?
- Z początku... kierowałem twoimi emocjami... ja... bardzo chciałem żebyś mnie pokochał.- nie wierzę... po prostu do cholery jasnej nie wierzę!
- Zejdź ze mnie.
- Nie, błagam...
- Zejdź oszuście...
- Nie mów tak o mnie...- byłem wściekły. Zrzuciłem z siebie chłopaka, po czym podszedłem do barierki... Tyle razem przeszliśmy i teraz dowiaduję się, że to wszystko było jego manipulacją?
- Jak mogłeś...- gdy spojrzałem na taras chłopaka już nie było - Jungkook...- wszedłem do pokoju zaglądając w każdy zakamarek - Jungkook!- drzwi do pokoju były uchylone... tylko nie to. Boję się puszczać go do osiedlowego sklepu, a teraz? Jesteśmy w centrum Nowego Jorku. Wybiegłem na korytarz, jednak po przejściu go dobre trzy razy nigdzie nie wpadłem na ślad chłopaka - Przepraszam...- podbiegłem do boya hotelowego idącego akurat korytarzem - Gdzie w hotelu znajduje się monitoring?
- Przykro mi, ale goście nie mają do niego dostępu.
- Zaginął mój chłopak... proszę mi pomóc...- mężczyzna skinął głową, po czym pokierował mnie do pokoju ochrony hotelu. Gdy do niego wszedłem zastałem w nim trzech mężczyzn wpatrujących się w dziesiątki monitorów - Przepraszam...
- Proszę stąd wyjść.
- Nie... potrzebuję nagrania z kamery moniturującej główne wejście... dosłownie sprzed 10 minut. 
- A co się stało, jeśli mogę spytać.
- Pokłóciłem się z chłopakiem...- mówiąc to wyciągnąłem portfel pokazując im jego zdjęcie - Chcę wiedzieć czy wyszedł z hotelu czy gdzieś się tu zaszył...
- No dobrze.- ochroniarz przewinął nagranie uważnie mu się przyglądając - Hm... to nie on?
- Tak... tak, to on.... zaraz.- Jungkook wbiegł gwałtownie do taksówki stojącej pod hotelem - Muszę wiedzieć gdzie pojechał.
- Nie za bardzo pan się tym przejmuje? To tylko kłótnia... zdarza się w każdym związku.
- Pan nie rozumie... proszę namierzyć tą taksówkę.- mówiąc to wyciągnąłem kilka pokaźnych banknotów rzucając je na biurko. Mężczyzna od razu sięgnął po telefon. Czułem jak moje serce bije coraz mocniej. Cholera wie co wpadło do głowy temu dzieciakowi. Teraz jestem na siebie potwornie wściekły za to co mu powiedziałem, ale wydaje mi się, że większość osób w tej sytuacji powiedziałoby dokładnie to samo.
- Hm... nie do końca wiem jak wytłumaczyć panu położenie ulicy, na którą pojechał pański chłopak.
- Namierzył ją pan?- czułem jak z serca spada mi ogromny ciężar - Nie wiem... może jakieś charakterystyczne miejsca?
- Ta uliczka jest bardzo skryta... Monroe Turnpike... hm... jest tam dosłownie kilka spożywczaków i muzeum...
- Co?... jakie muzeum?
- Już panu mówię.- mężczyzna pogrzebał chwilę w telefonie, po czym podniósł na mnie wzrok - Dość znane w Stanach... Muzeum Warrenów.- nie wierzę... po jaką cholerę Jungkook miałby tam jechać...
- Wiem gdzie to jest... dziękuję.- pospiesznie wybiegłem przed hotel łapiąc pierwszą lepszą taksówkę. Po wskazaniu miejsca sięgnąłem po telefon wybierając numer do Kooka. Starałem się dodzwonić do niego setki razy... jego komórka milczy - Kurwa mać... daleko jeszcze?
- Już dojeżdżamy.- widzę je. Jestem już tak blisko. Przez głowę przechodziły mi setki przeróżnych, złych myśli. Czułem, że czeka mnie najgorsze... Po zapłaceniu za przejazd ruszyłem w stronę domu. Nie myślałem teraz o dobrych manierach. Wszedłem bez pukania do środka - Pani Warren!... Jungkook!
- Co to za krzyki?- po chwili do przedpokoju wyszedł James - Oo to ty.
- Gdzie jest Jungkook?- podszedłem bliżej niego głęboko oddychając.
- Uspokój się...
- Jest tutaj?- chłopak złapał mnie za ramię.
- Usiądź... porozmawiamy.
- Jest tu czy nie?!
- Uspokójcie się.- po chwili zza drzwi wyłoniła się staruszka - Chłopcze... chodź za mną.- wymieniłem spojrzenie z Jamesem, po czym ruszyłem za kobietą.
- Przyjechał tu?... proszę mi odpowiedzieć.- nie rozumiem dlaczego pani Lorraine prowadziła mnie do piwnicy, w której trzymała swoją kolekcje nawiedzonych przedmiotów - On tam jest?
- Posłuchaj mnie uważnie...- zeszliśmy kilka schodów w dół. Kobieta zatrzymała się patrząc na mnie ze współczuciem - Twój chłopak przyjechał tutaj w okropnym stanie...
- Słucham?... nie rozumiem...
- Przyjechał zapłakany, po czym ruszył w stronę piwnicy.
- Tak... tak wiem, to moja wina... ale... nic mu nie jest, prawda?
- Wiesz... ciężko mi o tym mówić... w całej swojej karierze nie miałam jeszcze takiej sytuacji...
- Dowiem się o co chodzi?- czułem ogromny strach... serce rozsadzało moją klatkę piersiową, a do oczu powoli napływały łzy.
- To... Jungkook to tylko zabawka... zabawka, która nagle poczuła, że twoja miłość do niej przeminęła. Do tego targały nim ogromne wyrzuty sumienia... mówił, że twój brak miłości spowodowany jest jego głupotą i samolubstwem...
- Gdzie on jest...- staruszka wzięła głęboki oddech, po czym zeszła do końca schodów wskazując na jakieś miejsce. Pospiesznie zbiegłem na dół wbijając wzrok w szklaną gablotę - Nie... Nie! Jungkook!- podbiegłem do gabloty. W jej środku siedział mój chłopak... dokładnie w takim samym stanie w jakim go nabyłem kilka miesięcy temu - Nie!... Co pani mu zrobiła?!- otworzyłem drzwiczki wyciągając z niej Kooka.
- Zrobił to sam... prosił tylko żeby go stąd nie zabierać... mówił też, że bardzo cię kocha i za wszystko przeprasza...- upadłem na kolana wtulając w siebie drewnianą, niewielką kukiełkę. Nie potrafiłem powstrzymać łez... ból był tak ogromny i nie do zniesienia. Chciałem umrzeć. Cały mój sens i radość życia właśnie odeszły...
- Co mam zrobić żeby do mnie wrócił?!... Przecież go kocham! Kocham go ponad wszystko!... Raz tylko się pokłóciliśmy!... Jungkook nie rób mi tego! 
- Przykro mi...
- Pani jest przykro?! Wie pani co nas łączy?!- nie mogłem znieść jego widoku. Jego czarne oczy zamieniły się w kryształowe, puste kulki... - Jungkook!
- Obawiam się, że cię nie słyszy... to... to koniec kochanie...- zerwałem się z ziemi nie puszczając z objęć mojego skarba.
- Co wy mu zrobiliście?! Jak pani mogła do tego dopuścić?! 
- Naprawdę mi przykro... nie wiem jak mogłabym ci pomóc...
- Umie pani robić takie rzeczy! Proszę przywrócić go do życia!
- To tylko lalka... zwykły przedmiot...- zagryzłem wargi wybiegając na górę. Czułem nienawiść do całego świata. Gdybym wtedy w hotelu przemilczał tą sprawę, wszystko wyglądałoby teraz inaczej...
- Zelo...- poczułem na ramieniu czyjąś rękę. Po odwróceniu się ujrzałem smutnego Jamesa.
- Nie dotykaj mnie...
- Zelo, przykro mi...
- Gówno prawda... nie wiesz jak się teraz czuję!
- Uspokój się...- wyższy ode mnie mężczyzna podszedł do mnie wtulając mnie w siebie. Bardzo wtedy tego potrzebowałem. W jego ramionach przepłakałem dobre kilkanaście minut, a i tak wciąż było mi mało...- Zostawisz go tutaj?
- Nie... jest mój i wróci ze mną do Korei...
- Rozumiem... w takim razie odwiozę cię... was... do hotelu.
- Nie musisz...
- Wolę mieć pewność, że nic ci nie jest.- po tych słowach w milczeniu ruszyliśmy do auta. W drodze do hotelu nie odrywałem wzroku od Jungkooka. Co chwilę na jego drewniane ciałko spadały wielkie krople łez, których za cholerę nie potrafiłem powstrzymać - Kiedy wracasz do Korei?
- Jutro...
- Dlaczego?
- Miałem spędzić tutaj miesiąc z Jungkookiem... Nie widzę teraz potrzeby siedzenia w tych popieprzonych Stanach...- chłopak westchnął zatrzymując się na hotelowym parkingu.
- Rozumiem co teraz przeżywasz... 
- Nie rozumiesz... straciłeś kiedyś kogoś kogo kochałeś najbardziej na świecie? Koło kogo buziłeś się każdego ranka, a każdego wieczoru przed spaniem mogłeś przytulać się do jego ciała? Kogoś z kim dzieliłeś wszystkie radosne i smutne chwile?- wziąłem głęboki oddech głaszcząc Kooka po małej, drewnianej główce - Miałeś kiedyś kogoś dzięki komu postrzegałeś otaczającą cię rzeczywistość w różowych barwach?... Kogoś, dzięki komu w ogóle chciałeś żyć...- zacisnąłem powieki ponownie płacząc.
- Nie... 
- Widzisz... nie wiesz jak się teraz czuję...- otworzyłem drzwi - Dziękuję za podwózkę...
- Mam nadzieję, że kiedyś się jeszcze spotkamy...- skinąłem głową zamykając za sobą drzwi. Po wejściu do pokoju usadziłem Jungkooka na łóżku... chciałem rozpocząć pakowanie, ale emocje mi na to nie pozwalały. Zamiast ucieczki z tego przepełnionego bólem miejsca usiadłem na środku pokoju płacząc...

*

         [włączamy]  Do Korei wróciłem tydzień po tym wydarzeniu. Nie potrafiłem się spakować... zarezerwować lotu... nie miałem na to zwyczajnie siły. Tydzień przesiedziałem w pokoju... W zasadzie leżałem tylko w łóżku tuląc do siebie Jungkooka. Rozmawiałem z nim... całowałem... zapewniałem, że go kocham... wszystko na nic. 

Po powrocie do domu nie potrafiłem znaleźć dla siebie miejsca. Rodzicom powiedziałem, że zerwaliśmy... nie mogłem przecież powiedzieć im prawdy. Wziąłem też roczną przerwę na uczelni. Pewnie myślicie: "Przecież to tylko facet", "Jak nie ten, to następny"... nie... Jungkook był... w zasadzie nadal jest najlepszym co mnie spotkało w życiu. Zawdzięczam mu masę rzeczy... Dzięki niemu nauczyłem się kochać i postrzegać świat zupełnie inaczej. Od momentu jego przemiany nie wiem kim jestem. Nie jem... nie śpię... nie wychodzę z domu. Całymi dniami leżę w łóżku wpatrując się w pułkę, na której stoi Kookie z nadzieją, że któregoś dnia do mnie wróci... Odrzucam połączenia od znajomych, lektorów i rodziców. Zmieniłem zamki w drzwiach, żeby nikt nie miał do mnie wstępu. 

Po około trzech tygodniach leżąc w łóżku usłyszałem dzwonek do drzwi. Nie chciałem otwierać, jednak osoba stojąca na klatce schodowej nie dawała za wygraną. Zwlokłem się więc z łóżka otwierając drzwi. 

- Jak ty wyglądasz...

- James?- w drzwiach stał wnuk pani Warren. 

- Mogę wejść?- skinąłem głową otwierając szerzej drzwi. Gdy mężczyzna wszedł do środka ponownie udałem się do wypialni kładąc się na łóżku - Nie jesteś zbyt gościnny...- powiedział stając w progu.

- Przepraszam...- szepnąłem wbijając ponownie wzrok w lalkę - Czuj się jak u siebie...- James usiadł obok mnie głaszcząc mnie po głowie.

- Jestem tu w interesach i postanowiłem cię odwiedzić.

- To miłe...

- Jak się czujesz?

- Dobrze...

- Schudłeś z dobre 10 kilo... wyglądasz okropnie.

- Dzięki...- chłopak westchnął kładąc się obok mnie. Automatycznie wtuliłem się w jego klatkę piersiową - Wybacz...

- Nic się nie dzieje.- blondyn objął mnie cmokając mnie w czoło - Co teraz zamierzasz?

- Nie wiem... nie chce mi się żyć...

- Nie mów tak... daj sobie jeszcze miesiąc... może dwa...

- Nie, James... nie potrafię wyjaśnić ci naszej więzi, ale jest tak silna, że mimo jego zamiany czuję do niego tak samo wielkie uczucie... jak nie większe...

- Rozumiem...- chłopak zaczął głaskać mnie po talii... potrzebowałem bliskości. Wtedy nie postrzegałem tego jakbym robił coś złego...

- Co robisz?

- Ciii...- nasze usta połączyły się... z początku niepewnie z lekkim dystansem. Po chwili jednak James pozwolił sobie na więcej. Całował nieziemsko, to fakt... ale ja nadal czułem się jakbym zdradzał Kookiego.

- Mmm.... nie mogę.- oderwałem się od niego siadając.

- Za szybko?- skinąłem twierdząco głową. Chłopak usiadł całując mnie w głowę - Przyjdę do ciebie jutro... dobrze?- potwierdziłem to kolejnym skinieniem - Pójdę już.- odprowadziłem go do drzwi zamykając je za nim na wszystkie zamki. Byłem na siebie wściekły. Idąc do pokoju zrzucałem z szafek wszystko co wpadło mi w ręce. Gdy wszedłem do pokoju spojrzałem na kukłę. Siedziała w bezruchu...

- Przepraszam! Jungkook, nie chciałem tego!- osunąłem się na ziemię wbijając wzrok w panele - Co...- na ziemi znajdowało się kilka kropel wody... wyglądały jak łzy. Znajdowały się tuż pod lalką - Kookie...- zacisnąłem powieki histerycznie płacząc - Boże, ja już wariuję!- po chwili zerwałem się na równe nogi idąc do kuchni, z której przyniosłem ostry nóż. Następnie sięgnąłem po Jungkooka sadzając go wygodnie na poduszkach. Usiadłem na przeciwko niego celując ostrym narzędziem w nadgarstek - Kookie wybacz mi... naprawdę nie chciałem cię tak nazwać. Byłem po prostu w szoku... Nie słyszysz mnie, wiem... w zasadzie nie wiem po co to mówię.- wbiłem go lekko w rękę krzywiąc się - Kocham cię najbardziej na świecie i to się nigdy nie zmieni...- wbiłem nóż w nadgarstek, po którym od razu zaczęły płynąć stróżki krwi. Mimo to wbijałem go coraz głębiej z nadzieją, że moje męki za chwilę się skończą... Robiło mi się słabo... czułem, że to już mój koniec... Położyłem się na łóżku wtulając w siebie Jungkooka, po czym z uśmiechem na twarzy zamknąłem oczy... odleciałem...

*

- Co z nim?

- Jak się czuje nasze dziecko?!- zdaje mi się, że słyszę głosy rodziców... mimo to nie wiem co się ze mną dzieje... gdzie jestem? Widzę ciemność... zaraz. Czuję jakby ktoś dotykał mnie po policzku. Doskonale znam ten dotyk - Boże Kookie... gdybyś go wtedy nie znalazł...

- Zerwaliście, a ty uratowałeś mu życie...- co?! Przebudziłem się łapiąc łapczywie powietrze... czułem jak się duszę - Panie doktorze!

- Spokojnie...- po chwili znalazł się przy mnie mężczyzna głaszcząc mnie po twarzy - To normalne, spokojnie.... oddychaj... mhm...- czułem jak mój oddech się normuje - Dobrze... teraz poczujesz nieprzyjemne kłucie w przełyku.- mówiąc to wyciągnął mi  gardła długą rurkę, która wywołała u mnie odruch wymiotny - Już... powiedz mi jak się nazywasz... słyszysz mnie?

- Jungkook...- szepnąłem rozglądając się dookoła.

- Jest tu kochanie... uspokój się.- mama? Czułem się potwornie skołowany. 

- Mamuś...- czułem jak po policzkach spływają mi łzy.

- Tak skarbie?

- Gdzie... gdzie on...

- Poszedł do bufetu... spokojnie. Już dobrze.

- Nie... nie żartuj...- kobieta spojrzała do doktora.

- Proszę się nie martwić... gdy chłopak się uspokoi porozmawia z nim psycholog.

- On... on nie żył... mamo...- czułem jak znów zaczynam panikować.

- Idź po niego.- mama szturchnęła przestraszonego ojca, który od razu wybiegł z sali - Uspokój się skarbie... za chwilkę się zobaczycie.

- Ale jak...

- Uratował ci życie... jak dobrze, że przyszedł wtedy do twojego mieszkania.

- Co...- drzwi do sali otworzyły się. Spojrzałem w ich stronę. Niepewnym krokiem wszedł do środka Jungkook. Nie wierzyłem w to co widzę - Jungkook... Kookie!- zerwałem się z łóżka, jednak pospiesznie zostałem do niego przybity przez lekarza. 

- Niech pan go puści.- brunet podbiegł do mnie płacząc. Po chwili znajdowałem się w jego ramionach - Co ty sobie myślałeś?! Chciałeś mnie zostawić?!

- Zostawiłeś mnie pierwszy! Nie umiałem sobie bez ciebie poradzić!

- Wybacz mi! Gdybym wiedział, że przez coś takiego będziesz chciał się zabić...

- Przez coś takiego?!- spojrzałem na jego zapłakaną buźkę - Zostawiłeś mnie tak nagle!... Wiesz co ja przeżywałem?! 

- Przepraszam...- chłopak płakał wycierając co chwilę spływające po policzkach łzy - A... ty i James...

- Widziałeś to?!... Boże Jungkook! Dlaczego przez ten caly czas nie dawałeś znaku życia?!

- Byłem pewien, że po tym czego się ode mnie dowiedziałeś, nie chcesz mnie widzieć...

- Co?... Czy ty widziałeś w jakim ja byłem stanie?... Wiesz, że wszystko ci wybaczę...

- Tak mi głupio...- Kookie spojrzał na mnie głaszcząc mnie niepewnie po dłoni - Czy... czy ja... czy mógłbym prosić cię o jeszcze jedną szansę?

- Zawsze...- przyciągnąłem go do siebie mocno go tuląc. Czułem, że nie wypuszczę go z objęć przez najbliższe dziesięć lat. Przez kolejne będę mówił mu jak bardzo go kocham, a potem? Niech się dzieje co chce... obym miał go przy sobie. Jak sami widzicie każdy, nawet najdziwniejszy związek miewa wzloty i upadki. Każda jednak kłótnia czy drobna sprzeczka czegoś nas uczy... przynajmniej teoretycznie powinna. Mnie nauczyła umiejętności kochania i uświadomiła mi jak bardzo Jungkook jest dla mnie ważny. 

Co jeszcze mogę Wam powiedzieć? O wiem! Uważajcie na to co kupujecie... Nigdy nie wiadomo, czy kupiony przez Was przedmiot nie stanie się Waszą największą miłością i obsesją.

Trzymajcie się!

~Koniec.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zelo & Jungkook ~cz.11 [Be my doll]

wstęp 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

                          Sytuacja nieco się uspokoiła. Mówię oczywiście o tamtym konkretnym dniu... jeśli chodzi o zachowanie Jungkooka z dnia na dzień było ono coraz gorsze. Tamtego dnia, gdy demon postanowił mu trochę odpuścić zawiozłem go do muzeum Warrenów. Jednak przed jego drzwiami, Kook znów zaczął się okropnie zachowywać...
- Jesteśmy skarbie...- spojrzałem na nieobecną twarz bruneta - Kookie...- ten jednak nie dając znaku życia ślepo wpatrywał się w drzwi wejściowe - Jungkook... słyszysz co do ciebie mówię?- na jego twarzy pojawił się demoniczny, złowrogi uśmiech.
- Słyszę!- syknął gwałtownie klękając.
- O nie...- kucnąłem obok lalki pospiesznie ją w siebie wtulając - Kookie, już dobrze, słyszysz?
- Puść mnie!- jego głos był przeraźliwy i z pewnością nie należał do mojego chłopaka.
- Zapomnij...- chwyciłem go mocniej, delikatnie całując go w głowę. Brunet jakby na chwilę się uspokoił. Wykorzystałem moment patrząc mu głęboko w oczy - Wypieprzaj z ciała mojego chłopaka...- jak patrzę na to z perspektywy czasu to dziwię się, że moje serce potrafi jeszcze normalnie bić. W tamtym okresie rozsadzało mi niemalże klatkę piersiową.
- Nie...- znów ten syczący głos - Wiesz... Zelo...
- Nie wymawiaj mojego imienia...
- Hm... tak naprawdę cię nie kocham i nigdy nie kochałem... jestem z tobą tylko dlatego, że dzięki twojej pedalskiej miłości mogę żyć. 
- Przestań...- tak, wiem... Jungkook w życiu by mi czegoś takiego nie powiedział, jednak sam fakt, że tak okropne słowa wypowiadane były za pomocą jego ust, bardzo mnie ranił.
- W łóżku też jesteś beznadziejny... - zagryzłem wargi... nie chciałem dać się sprowokować jakiemuś pieprzonemu dupkowi.
- Wstań... idziemy do środka...
- Masz tak małego, że jak zobaczyłem go pierwszy raz myślałem, że padnę ze śmiechu.
- Wstań...- warknąłem zaciskając pięści. Było mi potwornie przykro... Czułem jak do oczu napływają mi łzy. Ten okres był tak bolesny i ciężki, że momentami byłem bliski załamania psychicznego czy odebrania sobie życia. Wszystko przez docinki byłego mieszkańca Annabelle, który bestialsko kierował teraz moim chłopakiem.
- Zmuś mnie siroto.- wstałem biorąc głęboki oddech. Po chwili zauważyłem jak ciało Jungkooka podnosi się, a na jego twarzy formuje się szyderczy uśmiech.
- I z czego się tak cieszysz?!... Wyjdź z niego ty skurwielu!- czułem jak po policzkach spływają mi łzy.. miałem dość. Tak bardzo chciałem cofnąć czas i zacząć wszystko od nowa... naprawić błędy...
- Y y... szkoda, że się teraz nie widzisz. Jesteś tak bardzo żałosny...- wtedy też wydarzyło się coś, czego żałuję do dnia dzisiejszego i czego będę żałował i wypominał sobie do końca życia. [włączamy] W przypływie negatywnych emocji i bezsilności podniosłem rękę na Jungkooka, uderzając go w twarz. Po kilku sekundach dotarło do mnie co zrobiłem... głęboko oddychając wpatrywałem się w odwróconą sylwetkę bruneta - Dlaczego mnie uderzyłeś?- pękło mi serce. Ten demon gra nami jak mu się rzewnie spodoba.
- Jungkook...- chłopak odwrócił się patrząc na mnie z ogromnym przerażeniem w oczach. Jego twarz zalana była łzami, a prawy policzek był niemalże siny od uderzenia - Czemu mnie uderzyłeś?!
- Jungkook, to nie tak...- mam dość. Jedyne czego pragnąłem to rzucić się pod koła pędzących obok muzeum samochodów.
- Co ja ci zrobiłem...
- Skarbie...- wtuliłem w siebie chłopaka, płacząc przy tym jak dziecko - Nie zrozumiesz.... błagam, wybacz mi...
- To przez to, że dałem ciała w tym muzeum?- czułem jak się trzęsie. Nie sądziłem, że osoba, którą tak bardzo kocham będzie się bała przebywać w mojej obecności.
- Nie... Kookie...- spojrzałem mu w oczy... wszystko wraca do normy... jego gałki były czarne jak smoła - Pani Warren!- pomyślicie sobie pewnie, że to obciach iż dorosły chłopak w obliczu zagrożenia i bezsilności błaga o pomoc przypadkowych ludzi. Stojąc obok pomyślałbym tak samo, jednak wtedy nie widziałem innego wyjścia - Jungkook...
- Jungkooka tu nie ma!!- cisza... oczy kukły wbite były w przestrzeń znajdującą się ze mną. Po chwili jednak coś pchnęło go w moje ramiona.
- Kookie.... Pomocy!- przed muzeum wybiegł wnuk pani Warren - Błagam, pomóż mi.
- Już...- James wziął na ręce nieprzytomnego chłopaka - Spadaj do środka.- jak kazał, tak też zrobiłem. Zauważyłem krzątającą się po salonie Lorraine Warren, która w pośpiechu rozstawiała jakieś przedmioty.
- Pani Warren...
- Skup się chłopcze... musisz być silny, bo inaczej nam się nie uda.
- Słucham...- byłem w takim szoku, że zupełnie nie rozumiałem, o czym ona do mnie mówi.
- Gdzie twój chłopak?
- James...- wtedy też do pokoju wszedł wspomniany wcześniej chłopak, trzymając na rękach miotającego się Jungkooka - Boże, Jungkook!
- Spokój!- w życiu nie powiedziałbym, że staruszka potrafi zachować zimną krew widząc coś takiego - James, połóż go na ziemi.
- Za bardzo go nosi... roztrzaska sobie głowę.- złapałem się za usta powstrzymując się od płaczu. Ten widok był okropny...
- Przytrzymajcie go.- James skinął na mnie głową. Pospieszne się otrząsnąłem podchodząc bliżej.
- Usiądź za nim i trzymaj mu głowę.- chłopak położył Kooka na ziemi. Szybko klęknąłem za nim kładąc na kolanach jego miotającą się głowę. W pewnym momencie ręce oraz nogi kukły zaczęły wyginać się na wszelkie możliwe strony. Zupełnie tak jakby były z plasteliny.
- Co się dzieje?!- pani Warren stała nad nami z zamkniętymi oczami i szeptała coś pod nosem. Jej wnuk natomiast starał się utrzymać jego nogi.
- Rozmawiaj z nim.- zapłakany spojrzałem na Jamesa.
- Co...
- Rozmawiaj z nim... mów jak bardzo go kochasz... że chcesz go już zobaczyć...- skinąłem głową nachylając się niepewnie do partnera. Jego widok mnie przerażał... gałki oczne przybrały białego koloru, twarz była sina, a z ust toczyła się piana.
- Jungkookie... słyszysz mnie?- ciało kukły wygięło się w łuk, a z ust wydobył się przeraźliwy wrzask.
- Dalej! Nie poddawaj się!- przełknąłem z trudem ślinę dotykając ustami jego lodowatego czoła.
- Wiem, że tam jesteś Kookie...- złapałem oddech starając się nie rozkleić - Nie wiesz jak bardzo mi ciebie brakuje...- na każde moje słowo demon szarpał lalką łamiąc mu przy tym różne części ciała.
- Łamie się jak patyk...- James był naprawdę zdziwiony, podczas gdy pani Warren przyglądała mi się z ogromną ciekawością.
- Kim on jest...- zapytała klękając przy połamanym ciele Jungkooka. Nie potrafiłem nic z siebie wydusić. Nie puszczając jego głowy starałem się złapać odrobinę powietrza... ten widok był dla mnie zbyt bolesny - Nie pomogę mu, jeśli nie dowiem się czym on jest.
- N...nie... nie mogę...- Warrenowie wymienili się spojrzeniami. Lorraine ułożyła dłoń na moim ramieniu wzdychając.
- Chyba nie chcesz przyczyniać się do jego cierpienia...- spojrzałem na ledwo żywego Kooka zaprzeczając - Pomogę mu, jeśli się dowiem czym on jest...
- Jest... Jungkook... Jungkook jest lalką...- zacisnąłem usta spoglądając na zdezorientowaną kobietę - Nie oddam go wam... jest mój...
- Jak to możliwe...- James puścił Jungkooka uważnie mu się przyglądając.
- Błagam, pomóżcie mu!- nachyliłem się do partnera głaszcząc go po twarzy - Myszko, słyszysz mnie? Oni ci pomogą... niedługo wrócimy do domu...- majaczyłem... ze strachu, bezsilności... czułem, że teraz będę z tym sam...
- Boli...- głos mojego skarba... zacisnąłem powieki, spod których wypłynęły strużki łez.
- Jak mam ci pomóc?
- Zabij mnie...
- Jungkookie...
- Przestań mnie kochać...
- Nie, co ty mówisz?!
- To boli! Mam dość, rozumiesz?!- spojrzałem na staruszkę.
- Błagam, proszę mu pomóc... zrobię wszystko...
- Odsuń się.- pani Warren uklękła kładąc dłonie na poranionym ciele mojego chłopaka.
- Zabijcie mnie...- jej szepty mające na celu wygnanie demona przerywał co chwilę histeryczny głos Kooka - Zabijcie mnie! Błagam!... Mam już dość!- w pokoju zapanował mrok... meble, podłoga oraz ściany pokryły się szronem... w jednej sekundzie zrobiło się przeraźliwie zimno. W pewnym momencie ciało Jungkooka uniosło się na wysokość około metra. Jego kończyny ponownie zaczęły wyginać się na wszelkie możliwe strony potwornie przy tym trzeszcząc.
- Co się dzieje...- spojrzałem na Jamesa, który skinął jedynie głową - James...
- Daj mu jeszcze chwilę...- pani Warren również odsunęła się od chłopaka głęboko oddychając. Trwaliśmy w ciszy przez kilka sekund, jednak wtedy sekundy te dłużyły mi się w nieskończoność. Huk... Jungkook upadł na ziemię. W pokoju ponownie zrobiło się ciepło i jasno - Udało się...
- Jungkook...- podbiegłem do chłopaka wtulając go w siebie. Był zimny i nieprzytomny - Jungkookie... 
- Spokojnie.- Lorraine usiadła na kanapie głęboko oddychając.
- Co z nim?
- Okaż mu dużo miłości i sto procent swojej uwagi... z racji tego, że jest tylko zabawką, źle mogło się to dla niego skończyć.- skinąłem głową całując Kooka w czoło.
- Nie zabierajcie mi go...
- Nie mamy takiego prawa...
- Ale z drugiej strony jeśli będziesz chciał możesz nam o tym opowiedzieć... widzieliśmy tysiące dziwnych przypadków, ale kukłę, która pod wpływem miłości właściciela zmienia się w człowieka zdarza nam się widzieć po raz pierwszy. 
- Zelo...- otworzyłem szeroko oczy spoglądając na nieprzytomnego chłopaka.
- Jungkook...- wtuliłem go w siebie dławiąc się przy tym łzami.
- Czemu płaczesz?
- Co... niczego nie pamiętasz?
- Y y...- kukła zamknęła oczy kurczowo się we mnie wtulając - Zimno mi.- uśmiechnąłem się starając się za wszelką cenę go ogrzać - Co my tu robimy?
- Nic skarbie... za chwilę będziemy jechać do hotelu.
- Mhm... jestem troszkę zmęczony. - nie potrafię opisać emocji jakie mi wtedy towarzyszyły. Radość przeplatana z ogromnym żalem i wyrzutami sumienia. Jednocześnie okropnie bałem się, że ten koszmar do nas wróci... że Lorraine Warren zmieni jednak zdanie i będzie chciała odebrać mi Jungkooka. Dopiero taki "eksponat" sprowadziłby do jej muzeum masę gapiów...

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------