Hongbin&Hyuk~cz.3[Busan]

cz.1 cz.2

- Zabiorę cię do siebie, co ty na to Hyung?- uśmiechnąłem się głaszcząc chłopaka po ramieniu.
- A twoi rodzice?
- A nie, nie... mieszkam z kolegą.
- Ahh to zmienia postać rzeczy, ale wiesz... mam pokój w hotelu.
- Ale tam są twoi znajomi z pracy... czułbym się dziwnie...
- A w twoim mieszkaniu? Co jak twój kolega nam przeszkodzi?
- Jest czwartek... w piątki nie ma zajęć więc pojechał już do domu. 
- Dobrze... skoro będziesz czuł się pewniej u siebie, to nie ma problemu.- Hyuk uśmiechnął się łapiąc mnie za rękę.
- Nawet nie wiesz jak się cieszę, że cię znowu widzę. Strasznie za tobą tęskniłem.
- Mam nadzieję, że niedługo będziemy spędzać razem każdy dzień.- chłopak zatrzymał się na przystanku sprawdzając rozkład autobusów.
- A co z Sohee? Rozmawiałeś z nią?
- Nie chcę z nią póki co rozmawiać.
- Jak długo chcesz ją jeszcze okłamywać?
- Hyuk, nie rozumiesz... ja od dawna jej nie kocham. Jesteśmy razem z czystego przyzwyczajenia.
- Nie rozumiem dlaczego w takim razie jeszcze się nie rozeszliście.
- Sohee jest... dość trudną osobą. Wie o mnie dość sporo rzeczy, które wiem, że po rozstaniu obróci przeciwko mnie. 
- Co na przykład? Wiesz, że nie uwierzę w żadne jej słowo... twoi bliscy na pewno też także nie przejmuj się.- wymusiłem uśmiech głaszcząc chłopaka po policzku - Powiesz mi co takiego Sohee ma na ciebie, czego tak się boisz?- wtedy też podjechał autobus, do którego zostałem zaciągnięty przez Hyuka. Gdy zajęliśmy miejsca wziąłem głęboki oddech zerkając na chłopaka.
- No... na przykład to, że przez bardzo długi czas odkąd zaczęliśmy być razem, nie chciałem iść z nią do łóżka...
- Dlaczego?- spojrzałem na chłopaka wymownie czując jak robi mi się gorąco ze wstydu - Ooo prawiczek... jakie to urocze.
- A przestań... to było bardzo uwłaczające mojej męskości.- Hyuk zaśmiał się opierając głowę na moim ramieniu.
- Też pierwszy raz kochałem się z tobą... Nie uważam tego za wstyd.- pocałowałem go w głowę wzdychając - Jest coś jeszcze?
- Nie chcę o tym rozmawiać Hyukkie.
- No dobrze, nic na siłę.- westchnął łapiąc mnie za rękę, w którą po chwili mnie pocałował - Chciałbym żeby tak było już zawsze.
- Będzie, obiecuję. Daj mi tylko trochę czasu.
           Gdy dojechaliśmy na osiedle, na którym Hyuk i jego kolega wynajmują mieszkanie, ten złapał mnie za rękę szeroko się uśmiechając.
- Zawsze tak chciałem.
- Nie boisz się? Ktoś może to zobaczyć.
- I co z tego? Jestem szczęśliwy, nikogo nie powinno to obchodzić. 
- Niby masz rację, ale to nie zmienia faktu, że wciąż mieszkamy w ciemnogrodzie jakim jest Korea więc wiesz... to może być trochę źle odebrane.
- Hyuuung... ty stary pierniku. Daruj sobie, co?- chłopak posłał mi swój najsłodszy uśmiech, po czym zaprowadził mnie do swojego mieszkania. Miłe, przestronne, 3-pokojowe mieszkanie prezentowało się naprawdę przyjemnie. Gdy tylko weszliśmy do sypialni Hyuka, ten rzucił plecak w kąt pokoju, po czym podszedł do mnie układając dłonie na guzikach mojej koszuli - Co powiesz na wspólny prysznic?
- Wspólny mówisz... nie wiem, nie wiem.
- Nie daj się prosić.- uśmiechnąłem się pieszcząc dłońmi biodra chłopaka.
- A co jak nie dam rady się pohamować i pójdę o krok dalej pod tym prysznicem?
- Myślę, że jakoś przymknę na to oko.- zaśmialiśmy się patrząc sobie głęboko w oczy. Po chwili jednak twarz Hyuka nabrała dość poważnego wyrazu, co z początku nieco mnie zaniepokoiło - Hongbin...
- Tak?
- Bardzo cię kocham, wiesz? I naprawdę strasznie się cieszę, że jesteś teraz w Busan.- uśmiechnąłem się całując mojego uroczego kochanka w czoło.
- Też cię kocham skarbku... Mam nadzieję, że niedługo uda nam się być razem.
- Musi... tylko pozbądź się tej Sohee.- zaśmiał się rozpinając moją koszulę.
- Dla ciebie wszystko.- szepnąłem wbijając się w jego pełne wargi. Czuję się jak pijawka... jego wargi są dla mnie niczym narkotyk. Nie potrafię przestać ich smakować i pieścić. Hyuk czuje chyba podobnie. Oddając pocałunki mruczał cicho prowadząc mnie w kierunku łazienki. Gdy do niej weszliśmy cmoknąłem go w kącik ust zerkając na niego.
- Nie przerywaj Hyung.- uśmiechnąłem się cwaniacko stawiając kochanka przodem do wielkiego lustra, po czym całując go po karku rozpinałem guziki w jego mundurkowej koszuli. Ten jedynie zamknął oczy pojękując... tak cholernie mi tego brakowało. Serce nastolatka biło jak szalone... podobnie z resztą jak moje. Czułem się jak przy pierwszym razie z nim... masa emocji, podekscytowanie pomieszane z obrzydliwym pożądaniem i chęcią posmakowania jego niewinnego ciała. Gdy rozpiąłem ostatni guzik w jego koszuli, zsunąłem materiał z ciała chłopaka, po czym przygryzłem wargi przywierając nimi do łopatek partnera - Hon... Hongbin...- mruknąłem jedynie odwracając kochanka przodem do swojej osoby, całując go po obojczykach, klatce piersiowej, aż w końcu zszedłem do klęczka pieszcząc wargami jego idealny brzuch. Hyuk jęcząc ułożył drżące dłonie na moich włosach lekko za nie szarpiąc - Ja... ja już zapomniałem...- chłopak wziął głęboki oddech lekko się uśmiechając - Już nie pamiętam jak to jest.- zaśmiałem się rozpinając jego spodnie, po czym zsunąłem je na ziemię wraz z bokserkami.
- Z chęcią ci przypomnę Hyukkie.- moje wargi spoczęły na członku chłopaka. Było mi teraz niewyobrażalnie dobrze, podobnie z resztą jak temu dzieciakowi.
- Hyung.- chłopak oparł się o ścianę głęboko oddychając - Pry... prysznic.
- Uwielbiam cię takiego.- szepnąłem wstając. Jego oczy były już absolutnie nieobecne, a tak naprawdę do niczego między nami jeszcze nie doszło.
- A ja nienawidzę gdy doprowadzasz mnie do takiego stanu.- uśmiechnął się lekko ciągnąc mnie pod prysznic. Gdy poszły na nas ciepłe strużki wody uśmiechnąłem się całując chłopaka po twarzy.
- Pozwolisz mi teraz dokończyć to co zacząłem?- gdy ten skinął głową, klęknąłem całując główkę jego członka.
- Aishh... Hongbin.- uwielbiam ten grymas na jego uroczej buźce. By nie przedłużać jego męk zassałem się na jego żołądziu pieszcząc jednocześnie językiem jego wrażliwe wędzidełko. Chłopak krzyknął osuwając się na ziemię. W sumie kończyło się tak za każdym razem gdy chciałem dogodzić mu na stojąco - Nie wytrzymam.
- Jesteś dużym chłopcem.- mruknąłem całując go - Na pewno dasz sobie radę.- dodałem zajmując ponownie usta jego twardą już męskością. Hyuk trzymał mnie kurczowo za włosy wijąc się jak mały robaczek na deszczu. Uwielbiam to, że jest tak nieśmiały i niespokojny podczas zajmowania się nim. Widać, że jednocześnie bardzo tego chce, ale też potwornie się wstydzi.
- Dojdę...
- Mhmmm...- przytaknąłem poruszając głową nieco szybciej. Po chwili mogłem słyszeć niezykle podniecający krzyk partnera, podczas gdy moje usta wypełniła lepka, słodkawa maź. Nie sądziłem, że tym razem pójdzie aż tak szybko. Gdy zebrałem całą spermę z członka chłopaka, usiadłem na nim okrakiem znacząco na niego spoglądając. Ten jedynie zachichotał przyciągając mnie do siebie, po czym połączył nasze wargi pocałunkiem.
- Nigdy nie zrozumiem twojego fetyszu... ale podoba mi się.- uśmiechnął się oblizując wargi.
- Ty jesteś moim największym fetyszem.- chłopak jedynie posłał mi uśmiech głaszcząc mnie po mokrej od wody twarzy - Pozwól mi zrobić to, co robiliśmy w wojsku.- ten pokręcił przecząco głową całując mnie w nos.
- Nigdy więcej.
- Hyukkie... 
- Nie Hyung... to było upokarzające. 
- Byłem przekonany, że ci się to podobało. 
- Nawet nie wiesz jak głupio się czuję patrząc ci teraz w oczy.
- Skarbie, no co ty...
- Y y, naprawdę... zgodzę się na wszystko, tylko nie na to.- westchnąłem przytakując, po czym wstałem podając chłopakowi rękę - Jesteś na mnie zły?
- Nie... nie mam prawa cię do niczego zmuszać.
- Ale Hyung...
- Uspokój się... zajmę się tobą inaczej.- pocałowałem go w czoło sięgając po ręcznik, którym zacząłem wycierać ociekającego wodą chłopaka. Ten jednak złapał za niego patrząc mi głęboko w oczy.
- Pieprzyć to.- szepnął wieszając mi się na szyi, podczas gdy jego wargi ponownie posmakowały moich. Odwzajemniałem jego zachłanne pocałunki idąc za nim pospiesznie do pokoju. Gdy w końcu się w nim znaleźliśmy, Hyuk położył się na łóżku ciągnąc mnie za sobą. Gdy wylądowałem na jego wilgotnym ciele zacząłem pieścić dłonią jego talię. Wiem, że tego nie lubi... dostaje od razu spazmów wijąc się jak głupi, ale co ja na to poradzę, że tak bardzo lubię go dotykać - Hyung...- chłopak szeptał ugniatając moje pośladki. Jęknąłem podgryzając ucho kochanka, na co ten reagował cichymi jękami - Ho... Hongbin...
- Hm?
- Telefon... twój telefon...- cmoknąłem płatek jego ucha zerkając na leżący na szafce telefon. Westchnąłem sięgając po niego, po czym ponownie zatopiłem się w ciele partnera.
- Słucham?
- No wreszcie! Ile można do ciebie dzwonić?!- mm Sohee... jak dobrze słyszeć jej miły głosik. Hyuk drapał mnie po plecach pocierając ostrożnie członkiem o moją męskość. Aż chciałoby się mruknąć, ale chyba nie będę tak ryzykował.
- Wybacz... jestem zajęty.
- Tak?! A co przepraszam bardzo jest ważniejsze ode mnie?!
- Ja.- szepnął Hyuk uśmiechając się.
- Sohee... mówiłem ci, że jadę do pracy... tutaj również pracujemy. 
- Wyobraź sobie, że dzwoniłam do twojego szefa. Ponoć zniknąłeś, podczas gdy reszta pracowników szykuje się na jakieś wyjście pracownicze... możesz mi powiedzieć co robisz?
- Zwiedzam. Poza tym czemu zawracasz głowę mojemu szefowi?
- Bardzo mnie lubi... wyśpiewa mi wszystko o co go poproszę.
- A w zamian dostaje od ciebie co?
- Nie twoja sprawa.- usiadłem będąc w lekkim szoku... czyżby ta małpa miała romans z moim szefem?!
- Czekaj... chcesz mi powiedzieć, że mnie z nim zdradzasz?
- Ja tego nie powiedziałam.
- Jeśli tak jest dobrze ci radzę... od razu się przyznaj.
- Naprawdę chcesz rozmawiać o tym przez telefon?
- Sohee, mów do cholery...- Hyuk otworzył szerzej oczy siadając, po czym spojrzał na mnie z wielkim zaciekawieniem.
- Spotkałam się z nim kilka razy podczas twojej nieobecności.
- Mhm... cudownie... jak długo to trwa?
- Jakieś dwa lata... Hongbin, ja z tym skończę...
- Nie musisz... życzę wam dużo szczęścia.
- Ale...
- Nie, nie, nie wycofuj się teraz. Może to i lepiej, że już kogoś masz.
- Jak to?
- Miałem w końcu z tobą porozmawiać o tym, że powinniśmy się rozstać.
- Co?! Ale jak to?! Oppa, ja...
- Daj spokój, to naprawdę nie ma sensu... 
- Ale przyjmujesz to tak spokojnie?! 
- Mhm... jestem zakochany i w sumie ułatwiłaś mi sprawę...
- Co... czekaj... masz jakąś inną dziewczynę?!
- Przestań krzyczeć... Jesteśmy dorośli i proszę cię, zachowujmy się tak. 
- Kto to jest?! Znam ją?!- westchnąłem zerkając na przerażonego do granic możliwości partnera.
- Nie... i nigdy nie poznasz. 
- Pewnie jest tak paskudna, że aż wstydzisz się ją pokazywać.- parsknąłem śmiechem głaszcząc Hyuka po udzie.
- Jest najpiękniejsza na świecie... w przeciwieństwie do ciebie wrażliwa, urocza, inteligentna, spokojna... 
- Ty chuju...
- Bez wyzwisk... zachowuj się.
- Nienawidzę cię!
- Mhm... w niedzielę przyjadę po swoje rzeczy i zapewniam cię, że już nigdy więcej nie będziesz musiała mnie oglądać. 
- I co niby ze sobą zrobisz?! Nie masz dokąd iść!
- Mam Sohee... o to nie musisz się martwić.- rozłączyłem się biorąc głęboki oddech. Hyuk usiadł niepewnie za mną delikatnie mnie obejmując.
- Przykro mi...- szepnął całując mnie w plecy.
- Oboje przecież tego chcieliśmy.- spojrzałem na niego lekko się uśmiechając.
- Widzę, że cierpisz... proszę cię, zastanów się jeszcze.
- Skarbie... jestem po prostu w szoku, ale cieszę się, że tak to się skończyło.- odwróciłem się w stronę chłopaka delikatnie go całując - W końcu mogę z tobą być.
- Hongbin...
- Hm?
- Nie brzmisz przekonująco...

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hongbin&Hyuk~cz.2[Busan]

cz.1

                      Dni mijają, a ja coraz bardziej tęsknię za Hyukiem. Nie ma dnia, podczas którego nie myślałbym o tym dzieciaku. Zacząłem nawet mieć obawy, że Sohee może coś podejrzewać, gdyż non stop wiszę na telefonie, jestem nieobecny i dość nieprzyjemny w stosunku do niej. Nie wiem jak mam z nią o tym porozmawiać. Szczerze mówiąc nie mam chyba na tyle odwagi, by powiedzieć jej, że jej nie kocham... że pragnę być z kimś innym. Wiem, że Sohee byłaby w stanie zrobić mi piekło na ziemi z tego tytułu.
- Hongbin... Hej Hongbin.- wyjąłem z ucha słuchawkę zerkając na stojącego obok siebie szefa działu.
- Tak?
- Po pierwsze... dlaczego pracujesz ze słuchawkami na uszach?
- Przepraszam... mam gorszy okres, muszę się odciąć.
- Rozumiem... w takim razie wiadomość o wyjeździe integracyjnym powinna poprawić ci humor.
- Oo... dokąd jedziemy?
- Cztery dni w Busan... powinieneś odetchnąć.
- Na pewno tak będzie.- uśmiechnąłem się sięgając po telefon. Gdy szef opuścił mój gabinet wybrałem numer do Hyuka. Nie słyszałem jego głosu od ponad miesiąca... czułem jak serce rozsadza mi klatkę piersiową... naprawdę się denerwowałem.
- Hyung?- ten słodki, wesoły, świeży głos... jak mi tego cholernie brakowało. Wziąłem głęboki oddech uśmiechając się jak psychicznie chory.
- Hyuk... aishh... jak dobrze cię słyszeć.- chłopak zaśmiał się łykając łapczywie powietrze.
- Czemu do mnie zadzwoniłeś?
- Ja... niedługo wybieram się do Busan i...
- Naprawdę?!- Hyuk tak krzyknął, że aż musiałem zabrać słuchawkę od ucha, by nie ogłuchnąć.
- Naprawdę.- zaśmiałem się podchodząc do okna - Mam nadzieję, że uda nam się spotkać.
- Jasne... oczywiście, że tak. Nie widzę nawet innej opcji.- uśmiechnąłem się czując jak robi mi się ciepło w podbrzuszu.
- Widzę, że jesteś już śmielszy w stosunku do mnie.
- Aishh Hyung... pewnie podczas spotkania wszystko się zmieni. Nie widzieliśmy się ponad miesiąc.
- Hm... a przypomnij sobie co robiliśmy w noc przed powrotem.- chłopak zamilkł przyprawiając mnie o szybsze bicie serca. Jego twarz musiała aż płonąć ze wstydu.
- Jesteś okropny.- szepnął wywołując uśmiech na mojej twarzy.
- Wiesz, że z chęcią to powtórzę?- mruknąłem czując w sobie niepohamowaną chęć bliskości z nim.
- Przestań... nie dam się drugi raz.
- Ponoć ci się podobało.
- Byłem pewien, że widzę cię ostatni raz... Byłem gotów zrobić wszystko.
- Żałujesz?
- Tego nie powiedziałem.- westchnąłem wyglądając przez okno - Podobało mi się, ale... nie wiem czy bym to powtórzył.
- Nie będziesz miał wyboru Hyukkie.
- Aishh ty potworze.- zaśmiałem się oblizując wargi... uwielbiam jak mnie tak nazywa.
- Twój potwór musi niestety kończyć.
- Jesteś w pracy?
- Mhm.
- Rozumiem... ja właśnie jestem w drodze na zajęcia.
- A właśnie...
- Pogadamy o tym jak przyjedziesz.- a to drań. Uśmiechnąłem się przytakując.
- Zgoda... uważaj na siebie, okej?
- Obiecuję.
- Pa... do zobaczenia.
- Mhm... nie mogę się już doczekać.- rozłączyłem się czując się jak zakochany nastolatek. Dawno nie czułem tak fajnego uczucia. Nie sądziłem, że ten gnojek uczyni mnie tak szczęśliwym facetem.

*

               Po powrocie do domu zjadłem pospiesznie obiad, po czym po wygrzebaniu z dnia szafy walizki rozpocząłem pakowanie się. Byłem strasznie podekscytowany faktem, że znów ujrzę Hyuka. Wiedziałem też, że czeka mnie wojna gdy tylko Sohee wróci do domu. Strasznie nie lubi gdy gdzieś wyjeżdżam, zwłaszcza sam... Pewnie będzie myślała, że jadę tam tylko po to, by zabawić się z panienkami z biura... obawiam się, że bardzo bym ją zaskoczył gdybym wyznał jej prawdę. Dlatego lepiej chyba będzie gdy wszelkie informacje zostawię dla siebie i nie pisnę jej o Hyuku ani słowem. 

- Wróciłam!- wywinąłem oczami idąc do przedpokoju. Czuję, że nasz związek dawno się wypalił i że jesteśmy ze sobą jedynie z czystego przyzwyczajenia. 

- Hej... jak było w pracy?
- Świetnie... zleceniodawcy zaakceptowali mój projekt także szykuje się spora wypłata.- Sohee uśmiechnęła się podchodząc do mnie - Jakbyś mi się w końcu oświadczył mielibyśmy odłożone już trochę na ślub.- uśmiechnąłem się od niechcenia odsuwając się lekko od dziewczyny.
- Jesteś pewna, że chciałabyś spędzić całe życie z takim facetem jak ja?
- O czym ty mówisz? Oczywiście, że tak. W ogóle dlaczego o to pytasz?
- Sam nie wiem.- westchnąłem drapiąc się po głowie - Jutro wyjeżdżam na cztery dni do Busan.
- Co? Po co?
- Mam w pracy wyjazd integracyjny. Wiesz... po dwóch latach w wojsku przyda mi się wyjazd z nowym zespołem.
- Ah no pewnie... zespół jest ważniejszy ode mnie.
- Skarbie... w niedzielę wieczorem wrócę. Zrozum, że potrzebuję tego.
- Ta... jedź... przecież jak ci zabronie to i tak się mnie nie posłuchasz.
- Z jakiej racji masz mi zabronić tego wyjazdu?
- Z takiej, że jestem twoją dziewczyną.
- Wybacz, ale co w związku z tym? Nie masz prawa zabraniać mi czegokolwiek... Możesz się ze mną nie zgadzać, ale nie zabraniać mi... nie jestem twoim dzieckiem. 
- Ale bardzo często się tak zachowujesz.
- Wyjazd z pracy uznajesz za dziecinną zachciankę, tak? Sohee, czy ty siebie słyszysz?
- Nie będę dłużej z tobą dyskutować.
- Widzę, że siła argumentu jak zwykle stoi u ciebie na wysokim poziomie.
- Pieprz się.- machnąłem ręką wracając do pokoju. Nienawidzę się z nią kłócić, ale z drugiej strony robimy to tak często, że powinienem już do tego przywyknąć.

*

                 Gdy się obudziłem Sohee już nie było. Może to i lepiej... chociaż z drugiej strony wypadałoby się pożegnać, mimo że jadę tylko na cztery dni. Myślę, że przebieg mojej porannej rutyny czy tego jak siedziałem przez ponad cztery godziny w busie z pracownikami z mojego biura nie jest dla Was zbyt ciekawy, dlatego też pozwoliłem to sobie pominąć. Po zameldowaniu się w hotelu mieliśmy caly dzień dla siebie, gdyż dopiero wieczorem planowana była impreza rozpoczynająca nasz wyjazd. Nie mogłem zmarnować tego czasu na siedzenie w pokoju hotelowym. Wiem, że Hyuk składał papiery na Dongju College... jeśli udało mu się tam dostać, to zapewne tam go znajdę. Nie chciałem go uprzedzać... chciałem, by mój przyjazd był dla niego niespodzianką... mam nadzieję, że udaną. Po lekkim błądzeniu po mieście, dojechałem pod uczelnię mojego... kochanka? Hm... w zasadzie nie wiem jakim mianem powinienem go określić. 

- Hej... przepraszam, ale szukam Han Sanghyuka. Wiesz może gdzie go znajdę?- zaczepiłem jednego ze studentów siedzących na dziedzińcu uczelni.

- Nie znam go zbyt dobrze, ale pokaże ci chłopaka, z którym się trzyma.

- Oo super... będę wdzięczny.- niesamowicie delikatny blondyn uśmiechnął się prowadząc mnie w kierunku jakiejś grupki palącej przed głównym wejściem. 

- Widzisz tego chłopaka z termosem na kawę?

- Mhm.

- To jego najlepszy kumpel... na pewno będzie wiedział gdzie jest Hyuk.

- Super... dziękuję ci bardzo.- uśmiechnąłem się podchodząc do grupki młodszych ode mnie chłopców - Hej... mogę cię na chwilę prosić?- wskazałem na chłopaka, na co ten wymienił jedynie spojrzenia z resztą kolegów - Spokojnie, nic ci nie zrobię.- zaśmiałem się widząc, że chłopak odrobinę wyluzowuje.

- Okej, to chodź.- gdy odeszliśmy na bok westchnąłem zerkając na lekko wystraszonego chłopaka.

- Szukam Hyuka... ponoć dobrze go znasz. 

- Tak, to mój przyjaciel.

- Tak się składa, że mój też. Powiesz mi gdzie go znajdę?

- Jasne.- ruszyłem za chłopakiem rozglądając się po uczelni. Czułem jak serce rozsadza mi klatkę piersiową. Czułem się niezwykle podekscytowany tym spotkaniem - Jesteś trochę do niego podobny więc myślałem, że jesteście może braćmi.- zaśmiałem się spoglądając na chłopaka.

- Nie, nie, nic z tych rzeczy. 

- Rozumiem... wybacz, palnąłem tradycyjnie głupotę.

- Nie przejmuj się.- kolega Hyuka zatrzymał się rozglądając się.

- Widzisz tamte drzwi?

- Mhm.

- To pracownia biologiczna... dosłownie za dwie minuty powinien skończyć ćwiczenia. 

- Nie wiem jak mam ci dziękować.

- Żaden problem.- chłopak ukłonił się wracając do swojego towarzystwa. Z mocno bijącym sercem stanąłem pod drzwiami pracowni czekając aż Hyuk wyjdzie z sali. Jak mam się zachować jak go zobaczę? Przecież nie będę mógł pocałować go na korytarzu gdyż wszyscy studenci wytykaliby go palcami. Gdy go przytulę, co poniektórzy również mogą to dwuznacznie odebrać. Aishh... co robić? 

- Do widzenia!- drzwi do sali otworzyły się... o mój Boże, w końcu zobaczę Hyuka. Nie ma słów, którymi mogę opisać teraz to, jaki jestem szczęśliwy. 

- Hyuk, co dostałeś za projekt?- zaraz wyjdzie z sali... ależ się stęskniłem za tym dzieciakiem.

- Tradycyjnie pięć.

- Aishh ty kujonie.

- A tam kuj...- nie Hongbin, nie płacz... bądź facetem do cholery. Uśmiechnąłem się szeroko czując jak serce szuka wolnego ujścia, przez które mogłoby uciec - Hyung... Hongbin!- chłopak rzucił mi się w ramiona o mały włos nie wywalając mnie na ziemię - Nie mówiłeś, że przyjedziesz już dzisiaj!

- Ciii, nie krzycz.- zaśmiałem się mocno go przytulając. Znów byłem szczęśliwy... tak samo jak ponad miesiąc temu, gdy byłem jeszcze blisko Hyuka. 

- Jak dobrze cię widzieć.- Hyuk spojrzał mi w oczy pieszcząc delikatnie moją twarz - Jesteś jeszcze bardziej przystojny...- uśmiechnął się lekko, podczas gdy z jego oczu wypłynęły strużki łez - Jak ty to robisz?

- Proszę cię, nie płacz... nie chcę żebyś przeze mnie płakał.

- To ze szczęścia Hyung... naprawdę bardzo się cieszę.- wydusił delikatnie mnie całując. Mimo, że obiecałem sobie, że nie będę robił scen na jego uczelni, by nie miał przeze mnie nieprzyjemności, to nie byłem w stanie się pohamować. Tak bardzo brakowało mi jego słodkich warg. 

- Hyuk...- kochanek oderwał się ode mnie oblizując nieśmiało wargi. Odsunąłem się lekko od niego widząc wpatrzonego w nas jakiegoś chłopaka. 

- Tak?- szepnął niemalże spoglądając na kolegę.

- Rozumiem, że nie idziesz na wykład.

- Nie... właśnie wychodziłem z uczelni...

- Mhm...- chłopak zmierzył mnie wzrokiem, po czym lekko zniesmaczony poszedł w swoim kierunku.

- Przepraszam... mogłem bardziej uważać.- złapałem Hyuka za dłoń głaszcząc ją delikatnie kciukiem.

- Nie przejmuj się nim.- odpowiedział ponownie wieszając mi się na szyi.

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hongbin&Hyuk~cz.1[Busan]

                          Wreszcie wróciłem do domu... "Wreszcie"- czy to aby na pewno jest odpowiednie słowo? Mimo początkowej tęsknoty, absolutnego odizolowania i zmiany stylu życia, z czasem zaczęło mi się podobać w wojsku. Takie z pozoru nic nie znaczące dwa lata służby wojskowej kształtują ludzki charakter, siłę i przy okazji potrafią nieźle namieszać. Jestem w Seoulu zaledwie drugi dzień i już nie potrafię sobie poradzić z najprostszymi czynnościami jakimi są chociażby zakupy. Sohee- moja dziewczyna, poprosiła mnie bym wyszedł rekraacyjnie na spacer i kupił przy okazji kilka rzeczy potrzebnych na kolację. Wziąłem więc na spacer naszego pudla i teraz krążę po Seoulu starając się sobie przypomnieć co gdzie jest. Nie sądziłem, że przez dwa lata pozmienia się tutaj tak dużo.
- Kashi, gdzie my jesteśmy, co?- rudy psiak uniósł jedynie głowę wbijając we mnie wzrok, po czym szczeknął machając ogonem - Dzięki... teraz wszystko jasne.- uśmiechnąłem się głaszcząc jej puszysty łebek. Po przejściu kilku wąskich uliczek trafiłem w końcu do sklepu, ktróy jak się okazało znajdował się naprzeciwko domu, który wynajmowałem wraz z Sohee. Jak to możliwe, że wcześniej go nie zauważyłem? Podczas pobytu w wojsku miałem wszystko podane przed oczami na tacy... nie musiałem skupiać się na takich rzeczach. Z resztą, co ja mówię? Spokojnie Hongbin... po tygodniu znów będziesz żyć jak kiedyś... chyba. Po wejściu do domu zaniosłem rzeczy do kuchni, po czym zacząłem je rozpakowywać, by móc przygotować jakąś dobrą kolację. Sohee nie wróciła jeszcze z pracy, ale mam nadzieję, że zda się na mój gust kulinarny i dzisiejszego wieczoru nie będzie wybrzydzać. Zerknąłem na telefon jednak nie miałem w nim ani jednej wiadomości... cholera jasna.

*

- Oppa!! Wróciłam!- uśmiechnąłem się wstając z kanapy, po czym ruszyłem w kierunku przedpokoju.

- Witam moją księżniczkę.- podszedłem do dziewczyny delikatnie ją całując - Jak było w pracy?

- Nudno jak zawsze.- brunetka uśmiechnęła się wieszając mi się na szyi - Nie mogłam się doczekać powrotu do domu.

- Mmm a to dlaczego?

- A jak myślisz? 

- Nie wiem, oświeć mnie.

- Wczoraj byłeś zmęczony... ale dzisiaj już ci nie odpuszczę.- szepnęła przygryzając wargę - Jestem pewna, że reszta twoich kolegów ze służby w pierwszej kolejności zaciągnęła swoje kobiety do łóżka.

- Nie byłbym tego taki pewien.- mruknąłem głaszcząc ją po plecach. 

- No tak... mógł ci się trafić jakiś pedał.

- Gej.

- No tak tak.- Sohee westchnęła rozbierając się - Co dobrego przygotowałeś?

- Zobaczysz... mam nadzieję, że będzie ci smakować.

- Oczywiście, że tak. W końcu przygotował to mój mężczyzna.- dziewczyna pobiegła do kuchni po czym usiedliśmy przy stole do kolacji. Jedząc piliśmy wino i rozmawialiśmy bardzo dużo o moim pobycie w wojsku. Mogłem mówić o tym non stop. Oczywiście dla własnego dobra nie mogłem zdradzać co poniektórych rzeczy... niektóre z nich wręcz odbijały się na mnie kłując mnie potwornie w sercu, jednak sam temat wojska mogłem przerabiać setki razy. W sumie nie miałbym nic przeciwko ponownemu wysłaniu mnie na służbę. Po kolacji posprzątałem w kuchni, wziąłem prysznic, po czym czym prędzej wskoczyłem do łóżka z nadzieją, że szybko zasnę. Szczerze mówiąc nie miałem ochoty na seks z Sohee. Kocham ją, ale nie mam ochoty na żadne czułości - Hongbiiiin... śpisz skarbie?- udawaj, że śpisz do cholery - Oppa, widzę, że nie śpisz. Spójrz co kupiłam.

- Zasypiam już.- mruknąłem przekręcając się na drugi bok.

- Oppaaa... popatrz na mnie.- westchnąłem zerkając na dziewczynę, stojącą przede mną w niesamowicie wyzywającej, czerwonej bieliźnie.

- Ładna, ale gdzie ty masz zamiar w niej chodzić?- Sohee zaśmiała się wskakując na łóżko. 

- Do łóżka z moim Oppą.

- Skarbie, nie dzisiaj.

- Ale dlaczego?- brunetka położyła się na mnie pieszcząc palcami moje wargi - Wiem, że nie robiłeś tego dwa lata i pewnie się boisz, ale spokojnie... poradzimy sobie.

- Nie Sohee... po prostu nie mam dzisiaj ochoty na seks. 

- Proszę cię... tak bardzo za tobą tęskniłam.

- Muszę napisać raporty... przepraszam.- pocałowałem dziewczynę w czoło, po czym wstałem z łóżka udając się do pokoju, w którym miałem coś na wzór swojego biura. Nie potrafię pójść z nią do łóżka... czuję potwornie silną blokadę. Gdy zamknąłem za sobą drzwi, usiadłem w fotelu biorąc głęboki oddech. Nie powinienem tak dużo myśleć o tym dzieciaku. Czemu ten gnojek nie może mi wyjść z głowy? Obiecaliśmy sobie, że po powrocie do Korei nasze ścieżki się rozejdą i o sobie zapomnimy. Czemu to jest takie trudne? Nie wiecie zapewne o czym mówię... Chodzi o to, że po III roku studiów przed pójściem na magisterkę, zdecydowałem, że pójdę do wojska, by odbębnić swoją obowiązkową, dwuletnią służbę. Zostawiłem swoją rodzinę, przyjaciół i dziewczynę na rzecz masy ćwiczeń, musztry i życia pod odstrzałem. Po około czterech miesiącach poznałem tam Hyuka- 19-letniego koreańczyka mieszkającego w Busan. Chłopak zdecydował się na pójście do wojska jeszcze przed rozpoczęciem studiów, by później móc w spokoju oddać się nauce. Gdy tylko na siebie wpadliśmy, od razu złapaliśmy wspólny język... chętnie Wam to przytoczę.
/
- Hej... mogę się do ciebie dosiąść?- uniosłem głowę widząc stojącego na przeciwko siebie bruneta, o uroczym uśmiechu i... dość charakterystycznym, jednak niemniej słodkim nosku.
- Jasne, siadaj.
- Dziękuję.- gdy chłopak zajął miejsce zerknął na mnie uśmiechając się - Nazywam się Hyuk, a ty?
- Hongbin, miło mi.- wymieniliśmy się uśmiechami łapiąc za pałeczki - Wyglądasz bardzo młodo.
- Ah tak... mam dopiero 19 lat.
- I już zdecydowałeś się na wojsko? Wow, podziwiam.
- Aaa to nic takiego... w końcu nikogo to niestety nie ominie. Czym szybciej to odbębnię tym lepiej.
- W sumie masz rację.- westchnąłem nakładając Hyukowi na tacę swoją porcję mięsa.
- Co ty...
- Jedz... musisz mieć dużo siły.
- Ale...
- Jedz, jedz.
- Aish... dziękuję Hyung.
/
Od tamtego dnia byliśmy nierozłączni. Wspólne treningi, wyjścia, spacery, poranny jogging, nawet głupia zamiana pokoi... jak dzieci. Dzięki temu dzieciakowi jednak nie myślałem o tym, co dzieje się w Seoulu. Zapomniałem całkowicie o Sohee i o tym jaką potrafi być dla mnie zołzą. Gdy raz w tygodniu mieliśmy zgodę na telefon, dzwoniłem jedynie do rodziców, by uspokoić ich, że wszystko ze mną w porządku. Z dnia na dzień zapominałem o przyjaciołach... o swojej dziewczynie, której planowałem się oświadczyć zaraz po powrocie do Korei. O moich planach na przyszłość zadecydowała jedna jedyna noc spędzona sam na sam z Hyukiem... Wciąż nie mogę pojąć tego dlaczego wylądowaliśmy razem w łóżku... dlaczego się ze sobą kochaliśmy... po co to wszystko... Byłem święcie przekonany, że jestem zagorzałym heteroseksualistą... otóż nie jestem... całkowicie pomyliłem się co do samego siebie. Dopiero 19-latek mnie w tym uświadomił. Przez bardzo długi czas nie mogłem się z tym pogodzić. Można powiedzieć, że przez około miesiąc po seksie z Hyukiem unikałem go, bo nie wiedziałem jak mam się zachować. Nie wiedziałem co on myśli o tej całej sytuacji. Czy wziął to na poważnie, czy potraktował jako jednorazową przygodę? Starałem się dokładnie przeanalizować tą sytuację... rozważyć wszystkie za i przeciw. Wszystko wskazywało na to, że czułem się o niebo lepiej z Hyukiem. Gdy po miesiącu pogodziłem się ze swoją "odmienną" orientacją zdecydowałem się na rozmowę z chłopakiem. Jak się okazało podejście tego dzieciaka było podobne do mojego... lekki strach pomieszany z niezwykłą ekscytacją, chęcią poznania drugiej osoby, pożądaniem, zauroczeniem... Po tej dość długiej rozmowie spędzaliśmy wspólnie każdą noc. Z początku czułem się dziwnie uprawiając seks z dzieciakiem... z czasem jednak gdy poznałem go lepiej, zobaczyłem jaki jest dojrzały, że twardo stąpa po ziemi i wie czego chce. Podoba mi się w nim absolutnie wszystko... to jakie ma podejście do życia, charakter, zapał do wszystkiego, jaki jest pozytywny, inteligentny, oczytany... Każdy spędzony z nim dzień to była czysta przyjemność, której teraz cholernie mi brakuje, mimo że rozstaliśmy się zaledwie dwa dni temu...
Nie wytrzymam tej ciszy z jego strony. Fakt... obiecaliśmy sobie, że po powrocie do Korei nie odezwiemy się do siebie ani słowem. Hyuk ze względu na rozpoczęcie studiów w Busan, ja ze względu na Sohee. Przecież gdyby moja dziewczyna dowiedziała się o tym, że podczas pobytu w wojsku zdradziłem ją z chłopakiem to by mnie wykastrowała, a moją męskość wystawiła na widok publiczny z dopiską "Jaja zdrajcy". Mimo to bardzo za nim tęsknię i jednak chciałbym utrzymać z nim kontakt. Jak mogło nam przyjść do głowy coś tak głupiego, by zerwać ze sobą kontakt po tych wszystkich, wspólnych chwilach jakie przeszliśmy? Sięgnąłem po telefon nie mogąc dłużej już walczyć z samym sobą... po prostu nie potrafię udawać, że przez ostatnie dwa lata nic się nie stało.

<- Hej... wiem, że obiecaliśmy sobie, że zerwiemy ze sobą kontakt, ale ja tak nie potrafię, przepraszam. Bardzo za Tobą tęsknię... Proszę, daj znać co u Ciebie.- Hongbin 

Czemu on nie odpowiada? Może zmienił numer? Może spieprzyłem właśnie sprawę i nie powinienem był w ogóle do niego pisać? Co ja mam ter...

-> Cześć... Przepraszam, że odpisuję po takim czasie, ale jestem w szoku. Hyung, obiecaliśmy sobie, że to koniec. Masz dziewczynę, nie chcę psuć Waszej relacji.
<- Rozmawialiśmy o tym... Hyuk, zerwę z nią, potrzebuję tylko czasu.
-> Nie chcę Cię do niczego zmuszać. Przemyśl to tysiąc razy zanim podejmiesz jakąś decyzję. 
<- Wiem czego chcę... Hyuk, nie skreślaj mnie.
-> Nie skreślam... Mówiłem ci w wojsku co do Ciebie czuję, pamiętasz? To się nie zmieniło i nie prędko się zmieni... Kocham Cię, chcę być z Tobą, ale Ty masz Sohee, z którą jesteś od 5 lat. Mnie znasz zaledwie 2 lata... Przemyśl to.
<- Powiem to jeszcze raz... Kocham Cię... bardzo Cię kocham i bardzo za Tobą tęsknię. Obiecuję, że niedługo się zobaczymy i spokojnie o tym porozmawiamy.
-> Wpadniesz do Busan?
<- A czemu by nie? Mówiłem Ci, że dla Ciebie zrobię wszystko.
-> Haha dureń. No dobrze, trzymam Cię za słowo Hyung. Pamiętaj żeby skasować wszystkie wiadomości i połóż się już do łóżka... dochodzi 1.
<- To samo tyczy się Ciebie. Śpij dobrze.

Skasowałem wiadomości szeroko się uśmiechając. Nie sądziłem, że 5 minut pisania sms-ów może tak uszczęśliwić człowieka.
- Z kim pisałeś?- poderwałem się z krzesła wbijając wzrok w Sohee.
- Z kolegą z wojska.... czemu nie śpisz?
- Po rozmowie z kolegą masz takie rumieńce na twarzy?
- On... opowiedział mi coś śmiesznego...
- Czyżby? Może poznałeś tam jakąś panienkę?
- Gdzie? W wojsku? W wojsku gdzie są sami faceci? 
- Hongbin, dobrze ci radzę... lepiej powiedz mi prawdę.
- Skarbie, mówię ci prawdę. Wiesz, że bym cię nie okłamał.- dziewczyna zamyśliła się biorąc głęboki oddech.
- Żeby mi to był ostatni raz...- burknęła wracając do sypialni. Odetchnąłem rozsiadając się ponownie na fotelu, po czym wyciągnąłem potrzebne rzeczy do napisania raportu... Widzę, że na drugi raz muszę się bardziej pilnować.

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tak jak mówiłam, następna część pojawi się prawdopodobnie w poniedziałek, ponieważ na weekend jadę do przyjaciół do Krakowa. Dzisiaj już jednak życzę Wam udanego weekendu! :)

Taeyong&Ten~cz.10[Trainee-Koniec]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8 cz.9

                  Siedzieliśmy w ciszy od dłuższego czasu niepewnie na siebie zerkając. Żaden nie wiedział jak odpowiednio zacząć ten dość dotkliwy temat. Z drugiej strony cisza ta była potwornie irytująca i wprowadzała mnie w niesamowity dyskomfort. Chociaż kto wie... może jest to nasze ostatnie, wspólne siedzenie gdy jesteśmy jeszcze razem... gdy któryś rozpocznie rozmowę, lada moment wszystko może się zakończyć.
- Podjąłeś jakąś decyzję?- uniosłem wzrok na Taeyonga kręcąc przecząco głową. Chłopak westchnął łapiąc mnie za rękę - Mam pewien pomysł, ale nie wiem czy wypali...
- Jaki? Zawsze możemy spróbować.- blondyn pocałował mnie w policzek biorąc głęboki oddech.
- Zawsze można wszystkim wmówić, że się rozstaliśmy. 
- Jak to...
- Skarbie, skup się... Powiemy szefowi, że robienie kariery jest dla nas najważniejsze i że podjęliśmy decyzję o rozstaniu...
- Ale nadal będziemy razem...
- Bystrzak.- zaśmiał się głaszcząc mnie po dłoni, za którą mnie trzymał - Nie chcę rezygnować ani z marzeń moich rodziców ani z ciebie... nie chcę zawieźć żadnej strony.
- Rodzice powinni tu odgrywać ważniejszą rolę...
- Nie... to ich marzenia, które pokornie spełnię... moim marzeniem jest bycie z tobą... nigdy z tego nie zrezygnuję.- aishhh Chittaphon, nie płacz! Uśmiechnąłem się lekko przygryzając wargę, po czym wtuliłem twarz w szyję chłopaka - Nie płacz... jakoś sobie poradzimy.
- Nie będzie łatwo...
- Oczywiście, że nie, ale wierzę, że nam się uda... musi.- spojrzałem na chłopaka zerkając niepewnie na jego wargi - Dawaj buzi.- skinąłem głową całując niepewnie chłopaka. Bałem się, że ktoś nas przyłapie, ale z drugiej strony nie miałem już nic do stracenia - Kocham cię... bądź silny, proszę cię.
- Postaram się...- pociągnąłem nosem wycierając policzki.
- Nie płacz już... albo nie, czekaj... płacz, to będzie bardziej wiarygodne, jak powiem, że podjęliśmy decyzję o rozstaniu.
- Dureń.- burknąłem uderzając Taeyonga w klatkę piersiową - I tak jak powiesz coś takiego, to się rozpłaczę... 
- Chittaphon...
- Miało być wiarygodnie, tak?- wstałem głaszcząc chłopaka po głowie - Chodź.- ten jednak wtulił się w moje nogi wzdychając. Zalałem się rumieńcem bawiąc się jego włosami - Tae, nie teraz. 
- Aishh... nie robię ci loda tylko cię przytulam.
- Przestań zboku.- odsunąłem się od Tae mierząc go wzrokiem - Tylko jedno ci w głowie.
- A powiedz mi jaki mam być mając przy sobie takiego chłopaka?
- Zaraz naprawdę z tobą zerwę.
- Wytrzymałbyś beze mnie?- zamyśliłem się otwierając drzwi.
- Nie... a teraz chodź.- blondyn zaśmiał się idąc za mną do biura szefa. Serce bijące w mojej klatce piersiowej zachowywało się tak, jakby miało zaraz nawiać najprostszą drogą jaką jest moja lewa pierś... ał, okropny widok.
- Proszę.- po wejściu do środka stanęliśmy naprzeciwko mężczyzny czekając na ruch z jego strony - Aa to wy... podjęliście decyzję tak szybko?
- Tak.- widzę, że Taeyong przejął rozmowę... jak dobrze - Rozstaliśmy się... ma pan rację, kariera jest najważniejsza... poza tym nie chcemy żadnych skandali.
- Ten?- uniosłem wzrok na szefa czując jak po policzku spływa mi łza. Nie wiem czemu tak bardzo przejąłem się tą rozmową. Z drugiej strony może to i lepiej... przynajmniej wygląda to wiarygodnie.
- Tak?
- Jesteś tego samego zdania co Tae?
- Tak... doszliśmy do wniosku, że... że jednak się nie kochaliśmy więc... nie było chyba sensu ryzykować kariery dla czegoś takiego...- ał... czemu sobie to robię? Mężczyzna westchnął przytakując.
- Cieszę się, że zmądrzeliście... Będzie wam teraz ciężko, ale proszę, skupcie się na pracy i promocji.
- Tak zamierzamy.- sprostował Tae zerkając na mnie.
- No dobrze... to jedną kwestię mamy wyjaśnioną.- dyrektor usiadł na krześle zerkając w jakieś papiery - A co z waszą chorobą? Jak się czujecie?... Ten, jest już lepiej?
- Póki co nie ma żadnych, niepokojących objawów... cały czas się leczę więc...
- Rozumiem... a ty Tae?
- Narazie czuję się dobrze, dziękuję. 
- Oby tak dalej... musisz o siebie dbać Taeyong. Jesteś najbardziej pożądanym członkiem NCT.-  pf... ja mu dam. Niech tylko jakaś panna się do niego zbliży to przysięgam, że zginie.
- Oh... bardzo się cieszę, ale... może nie powinniśmy rozmawiać o tym teraz... rozumie pan...
- Ah tak, oczywiście. No cóż panowie... wracajcie do dormu i tak jak mówiłem, spróbujcie skupić się na pracy. 
- Tak jest.
- A... dostaliście razem pokój, tak?
- Tak... jest jeszcze z nami Mark.
- Jeśli chcecie możecie się z kimś zamienić.
- Oczywiście, jakoś sobie poradzimy.- ukłoniliśmy się kierując się w stronę drzwi.
- Narazie.
- Dobranoc.- gdy wyszliśmy z gabinetu Taeyong spojrzał na mnie łapiąc mnie za rękę - Ale nawymyślałeś.
- Nic nie mów... myślałem, że mi serce pęknie.- blondyn westchnął patrząc mi w oczy.
- Na pewno się dobrze czujesz?
- Tak... póki co jest okej.
- Wiesz co zrobię gdy wrócimy do dormu?
- Co takiego?
- Jak tylko Mark zaśnie wycałuję cię za wszystkie czasy.- zaśmiałem się, jednak po chwili wbiło mnie w ziemię gdy ujrzałem wychodzącego zza rogu Minho z Shinee.
- Spoko... udam, że nie słyszałem.- powiedział unosząc ręce do góry, po czym z uśmiechem na ustach zniknął za drzwiami szatni.
- Dobra... o matko...- wypuściłem powietrze patrząc z zażenowania w podłogę - Tooo ten... do zobaczenia w dormie kolego.
- Chittaphon, no co ty.
- Wybacz, muszę uważać.- chłopak jedynie zaśmiał się udając się za mną.

*

           Trochę głupio kończyć tę historię w takim miejscu, co? Jednak przez mój napięty grafik, masę zajęć, występów i promowania kawiarni rodziców, nie mam niestety czasu na dłuższe opowieści, mimo że bardzo bym tego chciał. Tak naprawdę każda minuta spędzona w towarzystwie Taeyonga jest warta opisania. No cóż... może po kolei. Tak jak wspomniałem wyżej życie mojej rodziny w końcu się ustabilizowało. Mama otworzyła kawiarnię, w której pomaga jej Hathai, zaraz po tym gdy wróci ze szkoły. Mój ojciec znalazł pracę w jednej z firm zajmujących się marketingiem, także powoli idziemy do przodu. Co do mojego związku z Taeyongiem... Aishh w życiu nie byłem tak szczęśliwy. Układa nam się wręcz idealnie. Mimo wykreowanemu przez wytwórnię wizerunkowi podłego, zbuntowanego chłopaka, Tae jest niezwykle zabawnym, ciepłym, opiekuńczym partnerem, który dba o mnie jak o swój największy skarb. Podczas tego czasu pokłóciliśmy się tylko jeden jedyny raz... o co? Podczas pobytu w Tajlandii będąc w hotelu opowiadaliśmy sobie historie o duchach. Tae po tym wszystkim poszedł na trening... ja jednak wolałem zostać w pokoju, wziąć prysznic i się położyć. Bałem się jednak tak bardzo, że pod prysznic wszedł ze mną Doyoung, który jak na złość musiał wygadać się w busie, że brał prysznic ze mną. Taeyong był tak wściekły, że nie odezwał się do mnie do końca wyjazdu. Po powrocie do Korei sprostowałem sprawę... po pójściu z nim do łóżka i wielokrotnym przepraszaniu w końcu mi uwierzył i wybaczył. Tak jak mówiłem... od tamtego czasu układa nam się jak w bajce i chyba przez całe swoje życie nie czułem się tak szczęśliwy jak teraz. Szef mimo rozmowy z lekarzami, którzy kazali nam przychodzić na kontrolę raz w miesiącu, każe nam biegać do szpitala co tydzień i badać się pod każdym kątem. Dzięki temu przynajmniej wiem, że choroba Taeyonga się zatrzymała i są duże szanse na skuteczniejsze leczenie. Oczywiście gdy pyta mnie o wyniki, mówię mu to samo... "Choroba się cofa". Wiem, że nie powinienem go okłamywać, ale z drugiej strony nie chcę go martwić. 

           Powiem Wam, że w życiu nie spodziewałbym się, że ze zwykłego sprzątacza przeistoczę się w artystę SM. Życie rzeczywiście potrafi nas nieźle zaskoczyć... zarówno pozytywnie jak i negatywnie oczywiście, jednak ja jestem zdania, że w każdej najgorszej nawet sytuacji jest jakiś cel i że po całym tym złym okresie czeka na nas coś dobrego. Dlatego nigdy się nie zniechęcajcie gdy podwinie Wam się noga czy napotka Was coś nieprzyjemnego. Przeskoczcie to i brnijcie dalej po swoje!

~Koniec.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zbieram zamówienia na paring:) Gdy do jutra coś dostanę, postaram się dodać kolejnego ficzka we czwartek. Później jednak druga część pojawiłaby się dopiero w poniedziałek, ponieważ wyjeżdżam na weekend do przyjaciół. 

I przy okazji chciałabym zaprosić Was na stronę mojej uczelnianej gazety, w której mam zaszczyt być. Z mojej strony znalazł się już na stronie artykuł o koreańskim przemyśle muzycznym i o tym jak go postrzegam--> Coś Nowego . Generalnie z mojej strony pojawiać się będą wpisy dotyczące głównie Korei, Japonii, Chin czy Tajlandii. Jeśli macie chwilę czasu to serdecznie zapraszam. :)