Korepetycje~cz.9 [Hyunjin&Jeongin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

- Yang Jeongin. - Hyunjin właśnie napisał mi, że dzisiaj podczas długiej przerwy idziemy wszyscy za szkołę, w miejsce, w które zawsze chodzę, by odpocząć. Tak się cieszę, że spędzimy tam przerwę sami, bez zbędnego tłoku. Odkąd wpadłem na stołówce w szkolnego zapaśnika, mój chłopak robi wszystko, bylebym go tylko unikał - Yang Jeongin, proszę do odpowiedzi.
- Jeongin. - poczułem, jak jestem mocno szturchany w ramię. Schowałem telefon, odwracając się do siedzącego za mną Seungmina.
- Co jest? - ten jedynie pokazał na nauczycielkę matematyki, głęboko wzdychając.
- Cieszę się, że w końcu oderwałeś się od telefonu... proszę do odpowiedzi. - no to pięknie.. Wziąłem swój zeszyt podchodząc do biurka tej wiedźmy. Mam ochotę rzucić się na nią i wydłubać jej oczy, mimo że ostatnio ma wyjątkowo dobry humor - Zapisz na tablicy wszystkie wzory na obliczenie logarytmu. 
- Wszystkie?
- A to nie wiem... mówię jakoś niewyraźnie? - westchnąłem, sięgając po kredę.
- Nie... po prostu nie dosłyszałem. 
- No proszę, nie mamy na ciebie całej lekcji. - dobra... uczyłem się tego z Hyunjinem. Muszę coś pamiętać. Swoją drogą ciekawe, dlaczego ta podła baba ma ostatnio taki dobry humor? W sumie wcale bym się nie zdziwił, jakby wprowadził się do niej mój ojciec. W końcu dupek nie miał dokąd pójść. Jakie to żałosne... mam nadzieję, że nie skończę nigdy tak, jak on - Mhmm.. to wszystko?
- Tak... tylko tyle umiem.
- Jest kilka błędów, dlatego dostaniesz dzisiaj czwórkę. - czwórkę? Z matematyki? Wow... toż to jak szóstka.
- Dziękuję. - zdziwiony do granic możliwości sięgnąłem po swój zeszyt, idąc do ławki.
- Dobra dzieciaki, dzisiejszym tematem zajęć będą funkcje. - coś musiało się stać. To na pewno sprawka ojca. W sumie jakoś szczególnie mnie to nie interesuje, niech robi co chce... grunt, że moja rodzina i ja mamy spokój.
                            Na długiej przerwie, zgodnie z obietnicą, poszedłem z Seungminem we wskazane przez Hyunjina miejsce. Strasznie już chciałem zobaczyć się z Hyungiem, bo jeszcze dzisiaj nie miałem takiej okazji, a nie ukrywam, że już zdążyłem się za nim stęsknić.
- Są! - gdy tylko wyszliśmy zza rogu szkoły, usłyszałem donośny krzyk Chana - Chodźcie! 
- Cześć. - uśmiechnąłem się do kolegów, po czym zająłem miejsce między nogami Hyunjina.
- Buzi. - cmoknąłem go w policzek, opierając się wygodnie o jego klatkę piersiową - Tylko tyle?
- Póki co ci wystarczy.
- No daj buziola. - czując na sobie spojrzenie kilku osób, nie byłem w stanie pocałować swojego chłopaka.. to takie krępujące.
- Zawstydzasz go Hyunjin. 
- Moje maleństwo. - chłopak objął mnie, całując mnie w głowę. Zachichotałem, spoglądając na zajadających się czymś chłopaków.
- Co jecie?
- Mamy bibimbap i tteokbokki... bierzcie coś. 
- Seungmin, co chcesz? - zapytał Changbin, podając mu pałeczki.
- Ja dziękuję.. 
- Co ty, wstydzisz się nas?
- Wyluzuj trochę.
- Trzymaj. - Hyunjin sięgnął po pudełko z bibimbap, wręczając je mojemu przyjacielowi.
- Dzięki.
- A ty Jeonginie?
- Mmm.. może też zjem bibimbap. - mimo dość paskudnej pogody, przerwa spędzona na dworze była bardzo przyjemną odmianą. Stwierdziliśmy, że odpuścimy sobie kolejną lekcję, żeby spędzić trochę czasu razem. Naprawdę było wesoło i bardzo miło, do momentu dopóki nie zaczęliśmy rozmawiać o wspólnych planach na weekend.
- Czyli co... decydujemy się na namioty czy wynajmiemy domek?
- Chyba lepszy będzie domek... jest coraz zimniej na dworze.
- Bym miał dobry pretekst żeby cały czas przytulać Jeongina. - Hyunjin zaśmiał się, głaszcząc mnie po głowie.
- To my weźmiemy domek, a wy namiot i rozbijecie go obok domku. - podsumował Felix, sięgając po napój.
- Moment, bo się pogubiłem. - wtrącił wyjątkowo nieprzytomny dziś Minho - Bierzemy domek, tak?
- Jezu, przecież non stop to wałkujemy. - warknął Jisung - Czy tobie naprawdę trzeba zawsze wszystko powtarzać milion razy? Nie umiesz zapamiętać jednej, prostej rzeczy? - zamilkliśmy. Ewidentnie wszystkich zamurowało. Wiem, że ludzie będący w związkach miewają kłótnie, ale to, jak Jisung traktuje swojego chłopaka, przechodzi ludzkie pojęcie.
- Przepraszam.. po prostu się zamyśliłem..
- Nie za często się ostatnio "zamyślasz"? O kim ty tak myślisz?
- Jisung przestań..
- Nie no, powiedz nam właśnie.
- Jisung, daj spokój. - Woojin westchnął, dając wyraźnie do zrozumienia Minho, by ten usiadł obok niego.
- Kurwa, już po prostu momentami nie wytrzymuję z tą sirotą! - zerknąłem na Minho, widząc jak ten z trudem powstrzymuje płacz.
- Minho..
- Pójdę już. - wydusił, po czym wstał z ziemi, zbierając swoje rzeczy.
- No siedź już... sorry. 
- Zgadamy się później chłopaki. - blondyn wytarł pospiesznie spływającą po policzku łzę, idąc w kierunku bramy wyjściowej ze szkoły.
- Minho! - Jisung westchnął, wyjmując z plecaka papierosy - Minho, chodź tutaj! 
- Boże, jaki ty jesteś podły.. - warknął Hyunjin - Jak możesz go tak traktować? 
- Niby jak?
- Naprawdę nie widzisz, że traktujesz go jak psa? - dodał Chan, upijając kilka łyków coli - On ci non stop ratuje dupę.. a ty bez przerwy się na niego drzesz.
- Bo momentami zachowuje się jak upośledzony umysłowo.
- Nie... on się boi przy tobie słowem odezwać, dlatego to tak wygląda.
- Skąd wy niby możecie wiedzieć, jak wygląda nasz związek? - Jisung zaciągnął się dymem, wypuszczając go w moim kierunku - Poza tym ja nie trzymam go przy sobie na siłę... sam chce ze mną być.
- A ty Hyung? - spojrzałem na niego, czując jak Hyunjin mocniej mnie obejmuje - Nie chcesz z nim być? - chłopak zamyślił się, odwracając wzrok.
- Chcę.. ale momentami nie mogę z nim wytrzymać. 
- Dlaczego? On ewidentnie chce dla ciebie jak najlepiej..
- Jeongin, bez urazy, ale gówno wiesz o związkach więc proszę cię, nie wtrącaj się... kocham go, ale mamy teraz gorszy okres, tyle w temacie. - mówiąc to wstał z ziemi, narzucając plecak na ramię.
- Przepraszam..
- Jisung, pogadaj z Minho.
- A jak nie, to się rozstańcie... oszczędzisz mu na pewno wielu zmartwień. 
- Wiecie co? Walcie się wszyscy..
- Jisung..
- Nie macie pojęcia przez co teraz przechodzę i jakie pieprzone piekło mam w domu! A wy potraficie tylko krytykować! 
- My nie wiemy, ale Minho owszem..
- I ci we wszystkim pomaga, mimo że traktujesz go jak ścierę.
- Bo momentami nie potrafię nad sobą panować.. - nie mam pojęcia dlaczego, ale zrobiło mi się go potwornie żal.. Wiem, że bywa momentami podły dla swojego chłopaka, ale widać, że nie ma lekko w życiu, a my jeszcze wszyscy na niego naskoczyliśmy.. - Wyżywam się na Minho, bo... bo on non stop przy mnie jest i jak mam gorszy moment to niestety obrywa się jemu.. 
- Jisung siadaj.. pogadamy.
- Sorry, ale nie mam ochoty.
- Hyung. - wstałem, przyglądając się uważnie koledze - Chcesz pogadać na osobności? Może nie wiem za dużo o związkach, ale umiem słuchać.. 
- Zgadamy się.. napiszę do ciebie. - skinąłem jedynie głową, widząc jak ten idzie w kierunku bramy. Kurcze... jakbym przeklinał, to bym wyładował w tym momencie całą swoją złość i żal, jakie czuję.
- Ja pieprzę.. to się porobiło. - westchnął Changbin.
- Naprawdę chcesz z nim rozmawiać Jeongin? - spojrzałem na Felixa, przytakując.
- Nie zgadzam się. - wtrącił Hyunjin - On jest fajny, ale do czasu... jak powiesz mu kilka słów, których nie chciał słyszeć, to źle to się skończy.
- Przecież mnie nie uderzy. 
- Spróbowałby..
- Hyung, daj spokój. - usiadłem, łapiąc mojego chłopaka za rękę - On musi mieć naprawdę dużo problemów.. 
- Ma.. ale kretyn nie potrafi ich rozwiązywać.. 
- Z drugiej strony pomyślmy.. jakby nasi starsi byli alkoholikami, chcielibyśmy o tym gadać? - zapytał Chan, mierząc nas wzrokiem - Sami widzicie. 
- Ale przyjaźnimy się od kilku lat... widocznie Jisung nam nie ufa. - westchnąłem, przytulając się do Hyunjina. Mam nadzieję, że nas nigdy nie dopadnie gorszy okres, nie wyobrażam sobie tego.
- Ufa nam kretynie... boi się tylko z nami rozmawiać.
- No dobra, a co z Minho? 
- Myślicie, że jakby się rozstali, to byliby szczęśliwsi?
- Wątpię.
- Minho świata nie widzi poza Jisungiem. 
- Może to już nie miłość, tylko zwykłe przywiązanie?
- No.. albo wiecie.. Minho czuje się za niego odpowiedzialny. Przecież Jisung jak jest spity albo ma problemy z rodzicami, od razu leci do Minho, bo wie, że ten mu pomoże. 
- Nie rozumiem ich związku, naprawdę. - uniosłem jedynie wzrok na mojego chłopaka, czując na czole czułego buziaka.
- Co tam? - szepnął, głaszcząc mnie po twarzy.
- Szkoda mi ich.
- Coś wymyślimy, nie martw się. 
- My nigdy się nie pokłócimy, prawda?
- Jejuuuu. - uniosłem wzrok na rozczulonego do granic możliwości Felixa - Jesteście tacy słodcy. 
- Opanuj się człowieku. - zaśmiał się Woojin, szturchając przyjaciela.
- Może tobie też trzeba znaleźć chłopaka, Hyung? - zażartował dość nieśmiało Seungmin.
- Hmm... ja zrobiłbym wyjątek tylko dla Jeongina. 
- O nie.. on jest mój. - Hyunjin objął mnie, zarzucając mnie falą buziaków.
- Hyunjiiiiiiin! - mówiłem już, jak bardzo go uwielbiam? Nie? Ten chłopak uszczęśliwia mnie jak nikt inny... Jest najwspanialszą osobą na świecie i mam ochotę być przy nim w każdej sekundzie swojego życia. Wiem, że to mój pierwszy w życiu związek i może dlatego tak do tego podchodzę, ale naprawdę śmiało mogę powiedzieć, że kocham tego głupka, chociaż ciężko jest mi się do tego przyznać. Może on powinien zrobić to pierwszy? Chociaż z drugiej strony na pewno będzie mu miło, jak usłyszy "kocham cię" pierwszy. Hm... widzę, że mam teraz nad czym myśleć.

*

- Jak tam młody? - uniosłem głowę znad książki, widząc stojącego w drzwiach Jongsoo.

- W porządku.

- Co czytasz?

- Jutro mam sprawdzian z koreańskiego. - westchnąłem, odkładając książkę na biurko. Mój starszy brat wszedł do pokoju, szeroko się uśmiechając - Co jest?

- A tak sobie myślę... jak tam w twoim pierwszym związku, co?

- Oj Hyung...

- No opowiedz mi coś. - chłopak usiadł obok mnie, szczerząc się. 

- Nie wiem co.

- Jest dla ciebie dobry? - skinąłem jedynie głową, szeroko się uśmiechając - I dobrze cię traktuje?

- Najlepiej na świecie Hyung. - oparłem się wygodnie na krześle, wbijając wzrok w sufit - Jest.. aishh no jestem bardzo szczęśliwy, naprawdę. A Hyunjin jest najlepszym chłopakiem jakiego kiedykolwiek poznałem. 

- Cieszę się młody... w końcu widzę cię szczęśliwego. 

- Mam nadzieję, że będziesz widział mnie takiego baaardzo długo. - westchnąłem, wyciągając się. Wtedy jednak usłyszałem dźwięk telefonu.

- Jakiś niezapisany numer.

- Ciekawe kto to..

- Lepiej nie odbieraj.

- A tam. - sięgnąłem po telefon, odbierając, co wyraźnie nie spodobało się bratu - Słucham.

- Hej.. to ja Jisung.. wziąłem twój numer od Seungmina.

- O.. Hyung. - wyprostowałem się, otwierając szerzej oczy - Coś się stało?

- Możemy się spotkać?

- Tak, pewnie... może do mnie przyjedziesz?

- Nie jesteś teraz z Hyunjinem?

- Nie, siedzę sam.

- W porządku. Wyślij mi adres, to przyjadę.

- Okej.. to do zobaczenia. - rozłączyłem się, pisząc koledze gdzie ma przyjść.

- Kto to?

- Przyjaciel Hyunjina. 

- Coś się stało?

- Powiedzmy.. 

- A o co chodzi?

- Ajj... trochę to skomplikowane. 
- Mów, może jakoś pomogę.
- A nie będziesz się śmiać? 
- Jeongin... mów, co się tam u was dzieje. - odłożyłem telefon na biurko, zamyślając się.
- W tej naszej paczce jest para.. no.. gejów. - zaczerwieniłem się, zerkając na Jongsoo - Minho i Jisung. Oni.. chłopaki mówią, że kiedyś byli super parą i w ogóle, a potem zaczęło się między nimi psuć. Jisung zdradził Minho, ale ten mu wybaczył i no.. 
- Czemu ty się tak denerwujesz? - brat poklepał mnie po ramieniu, uśmiechając - Wyluzuj trochę.
- Oj.. bo to wszystko jest dla mnie jeszcze nowe i nie umiem o tym mówić.
- Spokojnie... Dobra, czyli mamy dwóch łebków, którzy są ze sobą i ostatnio się między nimi psuje, tak? - skinąłem jedynie głową, potwierdzając jego słowa - Jeongin, to normalne.. w związkach zdarzają się takie rzeczy.
- No nie do końca..
- To znaczy?
- Ten Jisung ma rodziców alkoholików... jego brat ponoć zapił się na śmierć i wiesz.. Jisung jest dość agresywny w stosunku do Minho. Co chwilę na niego krzyczy, szarpie go... nawet przy nas.
- Czekaj... i ty się zadajesz z kimś takim?
- Hyung, to nie jest zły człowiek..
- No z tego co mówisz, to totalna patologia.
- Nie, nie mów tak. 
- A jak mam to inaczej nazwać?
- Dzisiaj go zobaczysz, to dopiero będziesz mógł oceniać. Nie powinieneś wystawiać komuś opinii na podstawie tego, co ci przed chwilą powiedziałem.
- Tak, masz rację, ale z tego co opowiadasz, to nie jest to za ciekawy typ.
- Ale wiesz co? Nie dostaje od rodziców ani grosza... sam chodzi do pracy w każdej wolnej chwili. Z tego co wiem, uczy się też nie najgorzej..
- No to dobrze, że robi coś dla siebie i swojej przyszłości... Mam tylko nadzieję, że nie ściągnie cię na dno.
- Jongsoo..
- Sorki... po prostu się martwię.  
- To się nie martw, tylko mi odrobinę zaufaj. 
                         Za prośbą Jisunga, wyszedłem do ogrodu, by się z nim spotkać i porozmawiać. Nie chciał wchodzić do mojego domu, mówiąc, że jest tym speszony i dodatkowo czuć od niego alkohol... rewelacja.
- Hej.
- Cześć Hyung. - podbiegłem do kolegi, czując od niego ohydny smród soju - Dlaczego piłeś?
- Bo pokłóciłem się z Minho.. - westchnąłem, łapiąc chłopaka za nadgarstek.
- Chodź na taras... przynieść ci coś do picia?
- Wody.
- Okej. Siadaj, za moment przyjdę. - jak on wygląda.. znowu się spił, ale przynajmniej stoi o własnych siłach i nie bredzi jak potłuczony. Mam tylko nadzieję, że mama nie wróci w tym czasie z pracy i nie poczuje od niego alkoholu, bo może się go niepotrzebnie dodatkowo czepiać - Proszę.
- Dzięki. - Hyung wypił pół szklanki na raz, po czym wziął głęboki oddech, zerkając na mnie - Dzięki, że zdecydowałeś się ze mną pogadać... wprawdzie się nie znamy za dobrze i... wow, no właśnie.. nawet ode mnie oberwałeś.. ale mimo to czuję, że mogę z tobą szczerze pogadać. - skinąłem jedynie głową, lekko się przy tym uśmiechając - Sorki za tamto.. 
- Mam wszystkie zęby więc nie ma o czym mówić. 
- Po prostu jestem o niego zazdrosny..
- Właśnie.. jak to w końcu z wami jest? - usiadłem po turecku na huśtawce, lekko nią bujając.
- Zdradziłem go.. powiedziałem mu o tym, on mi wybaczył. Myślałem, że wszystko między nami wróci do normy, ale tak nie jest. Kłócimy się o byle pierdołę... a w zasadzie ja się kłócę. Najlepsze jest to, że Minho nie jest absolutnie niczemu winien, a ja wylewam na niego całą swoją złość związaną z tym, że go zdradziłem.. nielogiczne, co?
- Jesteś na siebie zły za to, co zrobiłeś?
- Jak cholera.. - mówiąc to wyjął z kurtki papierosy - Mogę?
- Pewnie. - sięgnąłem po popielniczkę, stawiając ją na stoliku przed kolegą.
- Codziennie męczą mnie wyrzuty sumienia, wiesz? - chłopak odpalił papierosa, smrodząc nim na cały taras - Ale nie cofnę czasu, choćbym nie wiem, jak chciał.
- A dlaczego wtedy przespałeś się z tym chłopakiem?
- Bo byłem nawalony jak cholera i nie wiedziałem, co robię. Rano się dowiedziałem o tym, że przeleciałem jakiegoś pierwszaka. 
- Może lepiej byłoby jakbyś nie mówił o tym Minho?
- To mój chłopak Jeongin... ktoś, kogo cholernie kocham i z kim chcę być. Miałbym go okłamywać przez całe życie?
- No racja.. - westchnąłem, wbijając wzrok w ogród - A kiedy ostatnio powiedziałeś mu coś miłego?
- Już nawet nie pamiętam. 
- Ale go kochasz, tak? - Jisung skinął jedynie głową, zaciągając się dymem - To słowa "kocham cię" powinny ci przychodzić naturalnie.
- No właśnie.. a mam z tym ogromny problem.
- A Minho?
- Minho?
- Mówi ci takie rzeczy?
- Codziennie po kilka razy.. - westchnął, sięgając po wodę - Kurwa mać..
- Wiesz Hyung... myślę, że jakbyś go gdzieś zaprosił i przy okazji powiedział coś miłego, Minho byłby w niebo wzięty. Musisz się jedynie przełamać.. 
- Może my po prostu do siebie nie pasujemy?
- Co ty mówisz..
- On jest dla mnie za dobry, a ja wiem, że na to nie zasługuję. 
- Zbyt krytycznie o sobie myślisz Hyung... Może nie znamy się za dobrze, ale mimo wszystko wydajesz się porządnym, fajnym i wrażliwym chłopakiem, który może niekoniecznie lubi pokazywać tą swoją wrażliwą stronę, a to jest błąd... Uważasz, że bycie wrażliwym chłopakiem to wstyd?
- Facet powinien być silny, a nie być płaczliwą pipą... Chciałbym żeby Minho czuł się... aishh..
- Jak się czuł?
- Bezpiecznie.. ale to, co robię jest totalnym zaprzeczeniem. 
- Hyung.. wydaje mi się, że Minho wolałby mieć przy sobie wrażliwego chłopaka, który zapewni mu bezpieczeństwo, a nie..
- Dupka? - przemilczałem to, uciekając wzrokiem - Co do mnie, masz rację.. a Minho.. nie wiem w zasadzie kogo on by chciał.. 
- Ciebie, Hyung. Ale wrażliwego i czułego ciebie... kogoś, kim jesteś naprawdę. 
- Wiesz... patrząc na ciebie i Hyunjina, widzę siebie i Minho sprzed roku. Wyglądaliśmy identycznie. - uśmiechnął się, odpalając kolejnego papierosa - Później zmarł mój brat, zdradziłem Minho i się wszystko spieprzyło. - Jisung zaciągnął się dymem, zerkając na mnie - W sumie mamy po 18 lat... można tu mówić o poważnym, stałym związku?
- Myślę, że tak.
- Y y... zawsze coś się wypala, któraś ze stron zdradza, daje ciała w pewnej kwestii albo Bóg wie co jeszcze robi.. Oczywiście nie życzę źle ani tobie ani Hyunjinowi, ale weź to pod uwagę młody.
- Dzięki.. - burknąłem, zamyślając się. W sumie ma rację. Jesteśmy jeszcze dzieciakami... Nie wiadomo jak potoczy się nasze życie, uczucia, jak zmienią się osoby wokół nas. Nie wyobrażam sobie utraty Hyunjina. Fakt, nie jesteśmy ze sobą długo, dopiero się poznajemy i uczymy wspólnego życia, ale już teraz wiem, że moje życie bez niego będzie potwornie nudne, smutne i niekompletne.. po prostu go potrzebuję żeby uzupełniał moje braki i poprawiał to, co już we mnie jest.. Czuję, że jest to osoba, która robi to wszystko wręcz idealnie..

*

                        Czwartkowy wieczór. Jechałem właśnie do mojego chłopaka żeby obejrzeć jakiś film i zjeść coś dobrego. Jestem strasznie podekscytowany, bo jutro po szkole jedziemy wszyscy za Seoul nad niewielkie jeziorko w środku lasu. Pagórki, dużo zieleni, drewniane domki... tak się cieszę! Trochę jak scena z horroru. Dziewięciu licealistów, deszczowa pogoda i dwie noce spędzone z dala od ludzi, wśród ciemnego lasu... Ale super! Dodatkowo cieszy mnie fakt, że wczorajszego wieczoru Jisung zabrał Minho do jakiejś knajpki na jedzenie, a potem poszli na długi spacer, podczas którego dużo rozmawiali o ich związku i wspólnej przyszłości. Ponoć kilka razy się pokłócili, polały się łzy i generalnie było dużo chwil zwątpienia, ale koniec końców wszystko dobrze się skończyło i chłopaki postanowili rozpocząć wszystko od nowa. Mam szczerą nadzieję, że im się to uda.

- Cześć Jeonginie. - gdy zauważyłem uśmiechniętego w drzwiach Hyunjina, rzuciłem mu się na szyję, szczerząc się jak głupi - Aaa, jesteś cały mokry!

- Przepraszam. - puściłem go, chichocząc.

- Dostanę buziaka? 

- Mmm, nie wiem. - zrzuciłem z siebie kurtkę, po czym oparłem się o szafkę, zdejmując przemoczone buty. 

- Ale ja wiem. - po chwili zostałem przyciągnięty do chłopaka, zanurzając się w jego wargach - Uwielbiam cię całować. - szepnął, całując mnie w policzek.

- Czemu?

- Bo robisz to tak delikatnie i ostrożnie i...

- Hyung! - uderzyłem go w ramię, czerwieniąc się.

- Tylko nie mogę się dalej przyzwyczaić do tego drutu na zębach.

- Ale jesteś wredny.

- Wiesz, że tylko się z tobą droczę?

- Ponoć ten drut, jak to go pięknie nazwałeś, dodaje mi sporo uroku.

- Mm.. bez niego nie byłbyś taki uroczy. 

- Ty.. - uniosłem rękę, zaciskając przy tym zęby - Aishh.. - ruszyłem do kuchni, chcąc zrobić sobie herbatę. Wiedziałem, że do późnych godzin nocnych jego rodziców nie ma w domu więc przychodząc do niego, czułem się wyjątkowo swobodnie. 

- Żartuję przecież. - Hyunjin zaszedł mnie od tyłu, mocno mnie przytulając - Uwielbiam cię, wiesz?

- Mój aparat też?

- Oczywiście! To najpiękniejszy i najsłodszy aparat na całym świecie... a wiesz dlaczego?

- Dlaczego?

- Bo należy do mojego skarba. - uśmiechnąłem się, całując go pospiesznie w policzek - Robisz herbatkę?

- Mhm.

- To ja też chcę.

- Jaką?

- Jakąś owocową. 

- Już się robi. - Hyung przywarł wargami do mojego ucha, całując je, ssąc i lekko podgryzając. Zacisnąłem jedynie powieki, szczerząc się jak wariat.

- Hyunjiiiiin!

- Hm?

- Łaskocze! 

- Łaskocze? - zaśmiał się, mocno mnie przytulając - Trzeba to robić częściej żeby cię nie łaskotało. 

- Nie zgadzam się. - uśmiechnąłem się, zalewając nasze herbaty - Weźmiesz je Hyung?

- Mhm. 

- A co oglądamy?

- A na co masz ochotę?

- Idzie burza... to może horror?

- Boję się horrorów. - zaśmiał się, idąc w kierunku salonu. 

- Obronię cię. - wszedłem do pokoju, widząc buchający w kominku ogień.. ale czad - Ale klimacik. - usiadłem na kanapie, biorąc od Hyunga herbatę. 

- Podoba ci się?

- Bardzo. - Hyunjin rozsiadł się obok mnie, sięgając po pilot.

- Chodź do mnie... chcę cię poprzytulać. - usiadłem między nogami chłopaka, czując jak ten głaszcze mnie po brzuchu. Po chwili włączył jakiś film, całując mnie co jakiś czas w głowę. Czułem się cudownie i o dziwo dość swobodnie, mimo że Hyung dotykał mojego czułego punktu, jakim jest brzuch. Co do filmu.. muszę przyznać, że wybrał wyjątkowo straszny ten horror. Nawet ja - miłośnik horrorów, się go bałem - Nie boisz się?

- Trochę się boję. - Hyunjin wzmocnił uścisk, głaszcząc mnie po ramieniu - Hyu... - w tym momencie szalejący za oknem wiatr musiał uszkodzić linie przewodzące prąd, gdyż w całym domu zrobiło się maksymalnie ciemno. Gdyby nie kominek, to chyba umarłbym ze strachu. Odruchowo wtuliłem się w klatkę piersiową chłopaka, głęboko oddychając.

- W porządku? - skinąłem jedynie głową, zaciskając dłoń na jego koszulce - Aishh.. na całej ulicy nie ma prądu.. zobacz. 

- I co teraz?

- Nic mychu... musimy poczekać.

- Boję się.

- Ty? Mój obrońca?

- Oj Hyung.. 

- Żartuję. Obiecuję, że jak przyjdzie tu jakiś morderca, to cię obronię. - pisnąłem na cały głos, wtulając się ponownie w chłopaka - Ciiii... bo nas szybciej namierzy.

- Hyunjin! 

- Żartuję, uspokój się. - zaśmiał się, po czym wziął mnie bez problemu na ręce, siadając ze mną bliżej kominka. 

- Nie noś mnie... dostaniesz przepukliny.

- Przy tobie? Jesteś lekki jak piórko. - usiadłem okrakiem na nogach mojego chłopaka, wtulając się w niego - Nie bój się. - mówiąc to włożył rękę pod moją bluzą, drapiąc mnie po plecach.

- Jak w horrorze, prawda?

- Nie Jeonginie... jak w jakimś romansidle. - uśmiechnąłem się, unosząc głowę - Dasz mi buzi?

- Dam. - usiadłem nieco wyżej, muskając ostrożnie usta chłopaka. Hyung głaskał mnie po policzku, przejmując całkowicie nasz pocałunek. Zawsze w zasadzie dominuje, bo ja nie mam jeszcze na tyle odwagi, by być takim śmiałym w kontaktach z nim. 

- Jesteś przeuroczy. - szepnął, po czym rozpiął moją bluzę, zdejmując ją ze mnie. Zarzuciłem ręce na jego kark, czując jak Hyung kładzie mnie na puchatym dywanie, po czym nachylił się do mnie, kontynuując pocałunek. Hyunjin wsunął dłoń pod moją koszulkę, głaszcząc mnie po nagim brzuchu.

- Hyung.. - jęknąłem, krzywiąc się. 

- Za wcześnie?

- To krępujące.

- W porządku. - chłopak zakrył pospiesznie moje ciało, po czym oparł się na rękach między moją głową, nadal mnie całując. Głaskałem go po twarzy, czując jak z każdą kolejną chwilą zawstydzam się coraz bardziej - Przepraszam. 

- Nie masz za co Hyung. - Hyunjin przywarł wargami do mojego czoła, delikatnie je całując.

- Bardzo mi na tobie zależy, wiesz? 

- Mi na tobie też. - spojrzałem mu w oczy, lekko się uśmiechając - Zawsze przy mnie będziesz, tak?

- Obiecuję ci to. 

- Synu.. - pisnąłem, łapiąc odruchowo za ramiona bruneta. Ten jedynie otworzył szerzej oczy, wstając z podłogi, po czym zerknął na mnie, przełykając z trudem ślinę.

- To mój ojciec.. - poderwałem się na równe nogi, czując jak telepie mnie ze strachu - Em... nie ma prądu.

- To już zauważyłem... i niestety nie tylko to. 

- Tato, my..

- Jesteś gejem? To twój chłopak? - skinąłem jedynie lekko głową, nakładając niezdarnie bluzę - Jak się nazywasz?

- Yang Jeongin.. - ukłoniłem się, czując tak ogromne zażenowanie, jak jeszcze nigdy dotąd.

- Mhm.. chodzicie do tej samej szkoły?

- Tato, proszę cię..

- No tak czy nie?

- Tak.

- Powinienem już iść.. - wydusiłem pod nosem, zerkając na mojego chłopaka. 

- Nie, Jeongin..

- Zostań u nas. - uniosłem głowę, wbijając wzrok w ojca Hyunjina - Autobusy pewnie tutaj nie jeżdżą, a na dworze jest burza.

- Ale..

- Porozmawiamy o tym jutro... wszyscy. Czy to jest jasne?

- Tak. - powiedział pospiesznie mój Hyung, lekko się kłaniając. 

- Idźcie do pokoju... i najlepiej nie wychodźcie stamtąd do końca dnia.. - ewidentnie jego ojciec nie popiera tego, że Hyunjin jest gejem... Czuję, że jutro czeka nas poważna i nieprzyjemna rozmowa, no chyba że do jutra zejdą trochę z niego emocje i postara się rozmawiać z nami spokojnie. Kurczę... gorzej nie mogłem go poznać. Oczywiście nie mogłem przyjść do nich na obiad, poznać jego rodziców jak cywilizowany człowiek, nie, po co? Lepiej było leżeć na dywanie i wić się pod ciałem ich syna... co za wstyd. 

~c.d.n.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Korepetycje~cz.8 [Hyunjin&Jeongin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

- Jeongin! Twój chłopak przyjechał! - wywinąłem oczami, narzucając na siebie grubą bluzę.
- To nie jest mój chłopak baranie! 
- Zbieraj się szybko i chodź! - przyjrzałem się jeszcze w lustrze, po czym nałożyłem czapkę z daszkiem, biegnąc do przedpokoju. Nie chciałem żeby Hyunjin rozmawiał z Jongsoo... ten głupek powiedziałby mu o mnie tak ciekawe rzeczy, że Hyung na bank nie chciałby mieć już ze mną nic wspólnego - Cześć.. jestem Jongsoo. 
- Hyunjin, miło mi. 
- No tak... młody dużo mi o tobie opowiadał. 
- Hyung, przestań. - burknąłem, podchodząc bliżej nich - Hej.
- No hej. Jak tam?
- W porządku. - widząc uśmiech na jego twarzy, uśmiechnąłem się szeroko, sięgając po kurtkę przeciwdeszczową.
- O wow... nie widziałem tego uśmiechu ze sto lat. - podsumował Jongsoo, uważnie nam się przyglądając - Masz chyba dobry wpływ na mojego brata.
- Mam taką nadzieję. 
- A czekaj.. ty grasz w nogę, tak?
- Zgadza się.
- Też kiedyś grałem.
- Poważnie? W takim razie musimy kiedyś razem zagrać. - o matko... wiem, że nic dobrego z tego nie będzie. Jongsoo prędzej czy później palnie jakąś durnotę, przez którą zapadnę się pod ziemię.
- To może jutro, co? Wpadnij do nas na obiad, a potem pogramy.
- Serio? Wow, dzięki. 
- Hyung... przypominam ci, że masz kontuzję kolana i nie możesz grać. - wtrąciłem, ubierając buty.
- A tam.. jak trochę się powydurniamy, to nic mi nie będzie. 
- Widzę, że Jeongin martwi się tak absolutnie o każdego. - Hyunjin uśmiechnął się, zapinając mi kurtkę.
- Tak, już taki jest... a w rzeczywistości sam potrzebuje opieki jak dziecko. 
- Jongsoo..
- Trochę w tym prawdy jest.. ale mimo wszystko to bardzo zaradny chłopak. - uśmiechnął się Hyung, podszczypując mój policzek.
- To my już pójdziemy. - złapałem za klamkę, widząc kątem oka cwaniacki uśmieszek na twarzy brata.
- Uważaj na siebie.
- Dobrze, nie musisz się martwić. 
- Będę miał na niego oko. 
- O to to ja wiem. - chłopcy uścisnęli sobie ręce, przyprawiając mnie o kolejną falę potwornego wstydu. Jak Jongsoo coś czasem palnie, to normalnie aż niedobrze mi się robi.
- Sympatyczny ten twój brat.
- To tylko pierwsze wrażenie. - westchnąłem, wsiadając na rower.
- No coś ty.
- Poważnie. - spojrzałem w niebo, krzywiąc się - Może nas nie złapie deszcz, jak myślisz?
- Ciężko powiedzieć. Najwyżej się gdzieś schowamy.
- A gdzie jedziemy?
- Han?
- Oo super. 
- A ubrałeś się ciepło? 
- Tak, spokojnie. - uśmiechnąłem się, podjeżdżając pod furtkę - Chodź. - widząc jak Hyunjin mierzy mnie bardzo dokładnie wzrokiem, zalałem się rumieńcem, odwracając pospiesznie wzrok - Hyung..
- Tak?
- Chodź już. 
- A tak... sorki, zamyśliłem się.
- Hm.. nad czym? - uśmiechnąłem się pod nosem, wyjeżdżając na ulicę.
- Zastanawiałem się, czy aby na pewno dobrze się ubrałeś.
- Sprawdź. - spojrzałem na niego, widząc szeroki uśmiech na jego buzi.
- Nie no, zaufam ci. 
- Jednak? - chłopak skinął jedynie głową, podjeżdżając bliżej mnie.
- Ja prowadzę.
- Tak jest Hyung!
- Jedź za mną i uważaj. 
- Dobrze. - chyba Jongsoo miał wczoraj rację... Hyunjin non stop dziwnie mi się przygląda i odpływa gdzieś myślami.. Co jeśli on jest gejem? Chociaż miał dziewczynę, a nawet i kilka. To może jest biseksualny? Ale numer... - Hyunjin... halooo. 
- Hm?
- Jedź. - zaśmiałem się, czując mocniejsze bicie serca.
- Przepraszam. - chłopak zaśmiał się nerwowo, łapiąc za kierownicę - Nie wiem co mi dzisiaj jest. 
- Może się zakochałeś? - uniosłem brew starając się grać cwaniaka, ale w głębi duszy wariuję i płonę ze wstydu. Na samą myśl, że Hyunjin miałby mnie dotknąć w jakikolwiek, bliższy sposób, telepie mną z nerwów.
- Hm.. nie to nie to. - jak to nie to?! Otworzyłem odruchowo szerzej usta, nie odrywając wzroku od kolegi. Po tym jak mnie obejmował, opiekował się mną, całował w czoło, on mówi, że to nie to?!
- Ale jak to..
- Co? 
- Znaczy... jedźmy w końcu, bo może nas złapać deszcz. - burknąłem, jadąc wyznaczoną ścieżką rowerową. Chyba to, co mówiłem to prawda. Hyunjin traktuje mnie jak swojego młodszego brata... nic więcej. Ale ze mnie głupek! Jest mi tak wstyd, że nawet nie potrafię tego opisać. Na co ja liczyłem? Aishh, ale ze mnie kretyn. Jak mogłem pomyśleć, że on jest gejem albo że czuje do mnie coś więcej? Nie wiem tylko, czy chce mi się śmiać z samego siebie czy płakać, bo nie ukrywam, że jestem troszkę rozczarowany. Cóż... muszę wyprzeć te myśli i myśleć o nim, jak o swoim przyjacielu.

*

- Zaczekaj! - zatrzymałem się, widząc jak zdyszany Hyunjin wyciąga telefon, odbierając. Cały dzień jeździliśmy na rowerach. Teraz byliśmy w trakcie wyścigu, który wygrywałem, ale widocznie to coś poważnego, skoro Hyung postanowił go przerwać - Co tam? - podjechałem bliżej niego, uważnie przysłuchując się jego rozmowie - Że co?!.. Tylko błagam, nie mów mi, że mu pomogłeś... Kiedy ty w końcu zmądrzejesz, co? - ciekawe o co chodzi. Nie chcę pytać wprost, bo wyjdę na wścibskiego, a nie chcę być tak postrzegany przez Hyunjina - Minho... nie, zawsze możesz na mnie liczyć i zawsze ci pomogę, ale jak widzę, co ty ostatnio wyprawiasz, to mi się niedobrze robi, rozumiesz?... Nie idioto, bo się o ciebie martwię. - odsunąłem się od kolegi, siadając na jednej z ławek, po czym wyjąłem telefon, udając, że jestem nim całkowicie pochłonięty. Sam nie lubię, jak ktoś nade mną stoi gdy rozmawiam przez telefon - I co? On teraz u ciebie jest? Taki spity i zarzygany? - Hyunjin westchnął siadając obok mnie... cóż.. widocznie nie ma przede mną tajemnic w kwestii swojego najlepszego przyjaciela - Mam do was przyjechać? Trzeba ci jakoś pomóc?... Nie, jestem z Jeonginem na rowerach... Dobra, jakby co to masz do mnie dzwonić, to przyjadę... No, pa. - uniosłem niepewnie wzrok, spoglądając na wyraźnie zmartwionego Hyunjina. W jednej chwili z roześmianego od ucha do ucha chłopaka, zmienił się w smutnego gbura. 

- Hyung.. - brunet uśmiechnął się lekko, zerkając na mnie.

- Co tam?

- Coś się stało? 

- Minho i Jisung się stali... znowu. - usiadłem bliżej niego, łapiąc go za zmarzniętą dłoń - Jisung zadzwonił do Minho, że musi się z nim zobaczyć... okazało się, że jest nawalony jak świnia i znowu go uderzył. - spiąłem się lekko, odwracając wzrok. Ich związek, który tak bardzo popierałem i starałem się ratować, ewidentnie rozpada się na naszych oczach... - A Minho jak to Minho... wziął go znowu do siebie, wykąpał go, bo ponoć ten burak zrzygał się pod siebie... Boże, ja nie wiem, co się z nimi dzieje..

- Chcesz do nich pojechać?

- Nie, spokojnie. Minho mówi, że Jisung śpi, to pewnie do rana będzie miał z nim spokój.. Rano wytrzeźwieje, to powinno być w porządku. 

- Powinniście się wszyscy spotkać i o tym porozmawiać.. tak dalej nie może być. 

- Powinniśmy Jeongin.. ty też. - na moje usta cisnął się uśmiech, ale wiedziałem, że nie jest to odpowiedni moment, by promieniować teraz radością - Dasz radę jutro wieczorem? Pogadam z chłopakami.

- Tak, pewnie. 

- To co? - Hyunjin wstał, wyciągając się - Chyba coś przer... o cholercia. - uniosłem głowę, czując na twarzy kilka lodowatych kropel deszczu - Wskakuj na rower. 

- Ścigamy się do mnie. 

- Nie, teraz nie wariuj.

- Hyung, to tylko deszcz.

- Zaraz będzie ślisko, nie ma opcji. - wystawiłem mu język, wskakując na rower - Chowaj go, dobrze ci radzę. - zaśmiałem się, narzucając kaptur na głowę - Jedziemy coś zjeść? 

- W sumie dochodzi 21.

- A ty nic dzisiaj jeszcze nie jadłeś... jesteś chudy jak patyk. - zaśmiałem się, przytakując. 

- Okej, namówiłeś mnie... prowadź Hyung. - zajechaliśmy do pobliskiej knajpy, po czym zamówiliśmy solidne miski ramenu z dużą ilością mięsa, warzyw i jajek.. pycha! Z resztą, w towarzystwie Hyunjina, wszystko mi bardziej smakuje. 

- Jedz i zamówię ci drugi.

- No co ty... nie wcisnę w siebie tyle.

- Wyciągnąłem cię z domu na cały dzień i zapomniałem cię zabrać na obiad... musisz to teraz nadrobić.

- Hyunjin no..

- Co byś zjadł? Może galbi?

- Nie.. to strasznie drogie. 

- Przestań... przepraszam! - chłopak uniósł rękę, zerkając na kelnera - Poproszę jeszcze galbi! 

- Oddam ci pieniądze..

- Nie wygłupiaj się. Ja stawiam. 

- Hyung.. non stop mi coś fundujesz. 

- Taka rola starszego kolegi. - westchnąłem, ładując do buzi kawałek mięsa.

- Jaka jest w takim razie moja rola?

- Hmm... po prostu bądź przy mnie. - na moje usta cisnęło się jedynie słowo "tylko"? Ale chyba dla Hyunjina bycie z kimś blisko znaczy bardzo dużo. Wyciągnąłem w jego kierunku mały palec, posyłając mu przy tym szeroki uśmiech - Obiecujesz?

- Obiecuję. 

- I to jest właśnie dla mnie najważniejsze.

                        Po solidnej kolacji, po której się niemalże toczyliśmy, pojechaliśmy do mnie. Hyunjin chciał mnie jedynie odwieźć do domu, ale tak bardzo padało, że kazałem mu zostać u mnie na noc. Poza tym było już późno, bo dochodziła 24 i bałbym się o niego, jakby miał wracać po nocy. 

- Ciemno.. chyba wszyscy śpią. - zerknąłem przez okno do wnętrza domu, po czym zająłem się otwieraniem drzwi.

- Na pewno nie będę wam przeszkadzać?

- Hyung... jakbym umiał i mógł, to bym na ciebie krzyknął. 

- Na mnie? Za co?

- Za to, że gadasz głupoty. - weszliśmy do środka. Faktycznie było strasznie cicho... w całym domu słychać było jedynie tykanie zegarów - Jesteś zmęczony?

- Nawet nie.

- To może zrobię nam coś ciepłego i pójdziemy na taras?

- Super.. skoczę tylko do łazienki, okej?

- Do końca korytarza i na lewo.

- Okej. - jakby Jongsoo to zobaczył, to do końca życia nie dałby mi spokoju z dogadywaniem mi. Dobrze, że ten głupek już śpi. Mimo że dzisiejszy dzień spędziłem naprawdę rewelacyjnie, to słowa Hyunga nie dają mi spokoju. Non stop myślę o tym, co mógł mieć na myśli dziś rano. Skoro się we mnie nie zakochał, to czemu robi to wszystko? Kurczę, a mi tak bardzo na nim zależy, mimo że za nic w świecie nie potrafię tego pokazać. Za bardzo się wstydzę kontaktu z drugim człowiekiem.. - Jestem. - skinąłem głową, zalewając nam herbaty - Wezmę to żebyś się nie poparzył. 

- Dasz radę wziąć dwie?

- Jasne. A ty się ubierz porządnie. 

- Może wezmę koc, co?

- Oo pewnie. - wyszliśmy na taras, po czym zajęliśmy miejsce na drewnianej huśtawce. Usiedliśmy blisko siebie, okryliśmy się kocem i wsłuchiwaliśmy się w dudniący wśród totalnej ciemności, deszcz - Nie jest ci zimno? - Hyunjin objął mnie, upijając łyk herbaty.

- Y y.

 - A o czym teraz myślisz?

- Sam nie wiem... o wszystkim i o niczym. - byłem już trochę zmęczony i zamyślony, przez co odruchowo oparłem głowę na ramieniu chłopaka. Czując bijące od niego ciepło, uśmiechnąłem się pod nosem, czując mocniejsze bicie serca. Hyung głaskał mnie po ramieniu, popijając co chwilę herbatę. Idealnie. To tak niepozorne gesty, a mimo to sprawiały, że byłem teraz bardzo szczęśliwy. 

- Pamiętasz naszą jedną z pierwszych rozmów?

- Hmm.. rozmawialiśmy o tym, że jestem beznadziejny z matematyki. 

- Nie to miałem na myśli. - chłopak zaśmiał się, odstawiając kubek na stolik.

- Nie? A co w takim razie?

- Jak odwoziłem cię po imprezie.. tej, co była u mnie... mówiłeś mi wtedy o tym, że chciałbyś pamiętać swój pierwszy pocałunek.

- A tak.. faktycznie.

- Jak sobie go wyobrażasz?

- Wo... w sumie nigdy o tym nie myślałem. - napiłem się, wbijając wzrok w ciemny ogród - A ty pamiętasz swój pierwszy pocałunek?

- Niestety. - zaśmiał się, przecierając twarz wolną dłonią.

- Opowiesz mi?

- Jeju, to było tak żenujące.. pierwszy raz całowałem się w pierwszej klasie liceum z taką Soojung. Ona była wtedy w trzeciej klasie i wydawała mi się taka dorosła, doświadczona i w ogóle.. I pamiętam, że zabrałem ją do kina i jak zaczęliśmy się całować, to ta skórka od popcornu poleciała mi nie tam, gdzie trzeba i tak zacząłem się dusić i kaszleć, że myślałem, że się zapadnę ze wstydu pod ziemię. - zaśmiałem się, unosząc wzrok na Hyunjina - Ej, nie śmiej się.

- Przepraszam, ale wyobraziłem to sobie. 

- Ty małpo. - odstawiłem herbatę, chichocząc - Dobrze, że dzisiaj nie zaserwowałeś popcornu.

- Hm? - w jednej sekundzie spoważniałem, otwierając szerzej oczy. Hyung przyłożył dłoń do mojego policzka, uważnie mi się przyglądając. Na jego twarzy gościł ciepły uśmiech, przyprawiający mnie o palpitacje serca.

- Starałem się z tym walczyć, ale nie umiem.. ja.. czuję się przy tobie tak dobrze i swobodnie, jak przy nikim innym. - zalałem się rumieńcem, odwracając pospiesznie wzrok - Przepraszam... wiem, że pewnie czujesz się teraz niekomfortowo.. - Hyunjin westchnął, zabierając powoli dłoń trzymaną na moim policzku.

- Hyung..

- Tak?

- Ja... ja już chyba wiem, jak powinien wyglądać mój pierwszy pocałunek.. - jak mam być szczery, to mdliło mnie z nerwów. Hyunjin się zadławił? Pikuś... ja za moment zwymiotuję. Moje serce biło tak mocno, że jestem pewien, że cała ulica je słyszała. Uniosłem niepewnie wzrok, spotykając się z ciepłym spojrzeniem kolegi. Nie wiedziałem, co robić... naprawdę. Totalnie mnie zamroczyło. Hyung pogłaskał mnie po policzku, składając delikatny pocałunek na moim czole, przy którym przeszedł mnie bardzo wyraźny dreszcz. 

- Denerwujesz się? - szepnął, łapiąc mnie drugą dłonią za rękę. Skinąłem jedynie głową, przełykając z wielkim trudem ślinę - Popatrz na mnie. - spojrzałem w oczy chłopaka, głęboko oddychając - Bardzo cię lubię, wiesz? I nie zrobię niczego, z czym czułbyś się źle.

- Wiem Hyung. - przysunąłem się bliżej niego, lekko się uśmiechając. Hyunjin głaskał mnie po policzku, pieszcząc nosem mój nos oraz usta. W pewnym momencie przechylił minimalnie głowę, dotykając moich warg. Z mocno bijącym sercem, odwzajemniłem jego pocałunek, czując przyjemne mrowienie w brzuchu. Mimo potwornego stresu, czułem się niesamowicie. W końcu poczułem się niezwykle bezpiecznie i dobrze... W sobotnią, deszczową noc, grubo po godzinie 24 przeżyłem swój pierwszy pocałunek i to na dodatek z Hyunjinem. Śmiało mogę powiedzieć, że była to najlepsza rzecz, jaka spotkała mnie w życiu. 

*

- Jeonginie.. - mruknąłem jedynie, wtulając się w Hyunjina. Chłopak objął mnie mocniej, całując mnie przy tym w głowę. Wczorajszej nocy siedzieliśmy na tarasie jakoś do godziny czwartej rano... dopiero jak zacząłem przysypiać na siedząco, Hyung zarządził, że idziemy spać. Położył się obok mnie i obiecał, że będzie mnie przytulać aż do rana... kurcze.. chyba naprawdę się w nim zakochałem - Ekhem.. panowie, mama woła na śniadanie. - otworzyłem pospiesznie oczy, podrywając się do siadu - Wstała śpiąca królewna. 

- Jongsoo.. 

- No ładnie, ładnie... wiedziałem.

- My nic..

- O.. - Hyunjin przebudził się, siadając nieśmiało obok mnie. Gdy zobaczył mojego starszego brata, skinął jedynie głową, zalewając się rumieńcem - Cześć..

- No dzień dobry. Jak się spało? 

- My.. my tylko spaliśmy.. - wymamrotałem, pesząc się.

- Czy nie o to właśnie zapytałem? - Jongsoo zaśmiał się, wstając z łóżka - Mogę was o coś zapytać? - skinąłem jedynie głową, nie wiedząc do końca czy jestem bardziej senny czy zażenowany.. - Długo już jesteście razem?

- Nie!

- Od wczoraj. - odpowiedzieliśmy z Hyunjinem w tym samym momencie, wywołując śmiech ze strony brata. Po chwili jednak sami zaczęliśmy chichotać, chowając ze wstydu twarze w dłoniach.

- Jaki wstyd.

- Nie no wiecie.. jakby co jestem po waszej stronie, tylko ani słowa przy mamie i Jejoonie.

- Ale mama..

- Póki co spokojnie młody... kiedyś jej o tym powiesz. - Jongsoo westchnął, rzucając nam jakieś bluzy - Chodźcie jeść.

- Może ja już pójdę.. - Hyunjin wstał z łóżka, ubierając się.

- Wprawdzie zapraszałem cię na obiad, ale będzie mi też miło, jak zjesz z nami śniadanie... chętnie poznam chłopaka mojego braciszka. 

- Aishh... to takie krępujące..

- Posłuchaj... wydajesz się naprawdę fajnym i poukładanym chłopakiem, ale jeśli kiedykolwiek skrzywdzisz Jeongina..

- Jongsoo, przestań..

- Czekaj no.. przemawiam jako starszy brat. - mój chłopak zaśmiał się, przytakując - No.. jeśli kiedykolwiek go skrzywdzisz, to przysięgam, że cię zabiję. O tymi rękoma. - mówiąc to, uniósł ręce do góry, uśmiechając się - Czy to jasne?

- Tak jest... przyjąłem.

- Boże Hyung.. przynosisz mi wstyd. 

- Nie... wypełniam obowiązki starszego brata. A teraz won do kuchni. 

*

                       Moje życie od kilku dni to jedna, wielka bajka. Mimo panującego na dworze ciągłego mroku i chłodu, przeplatanego deszczem, ja czuję się szczęśliwy i naładowany pozytywną energią, jakby nadchodziła wiosna. Hyunjin daje mi tyle radości, że nie jestem w stanie tego opisać. Codziennie zaskakuje mnie czymś nowym. Robi mi niespodzianki, zabiera na obiady i kolacje.. ostatnio nawet przyjechał po mnie przed lekcjami i zabrał mnie na śniadanie. Ciągle się przy nim uśmiecham i w końcu czuję, że żyję. Nie wiedziałem, że jak człowiek się zakocha, to jego nastawienie do życia tak diametralnie się zmienia. 

- Mysza.. - oderwałem wzrok od tacy z jedzeniem, zerkając na Hyunjina. Tradycyjnie siedziałem z jego przyjaciółmi podczas przerwy i jedliśmy razem obiad.

- Hm?

- Widziałeś? - Hyung wskazał na pusty stolik w rogu stołówki, przy którym siedział Seungmin... sam.

- Dziwne.. nie siedzi z Yeri? - rozejrzałem się po stołówce, widząc jego dziewczynę w towarzystwie swoich koleżanek. Śmiały się w najlepsze, podczas gdy ten wpatrywał się w swoją tacę z jedzeniem, nie sięgając nawet po jeden kawałek czegokolwiek.

- Może się pokłócili? 

- Nie mam pojęcia... ale chyba powinienem z nim pogadać.

- Po tym, jak cię potraktował? - wtrącił Felix, sięgając po picie - Odpuść młody.

- Ale to mój przyjaciel.. mimo wszystko. 

- Leć do niego. - spojrzałem na Hyunjina, czując jak ten daje mi buziaka w głowę.

- Tak myślisz?

- Mhm.. w końcu to twój przyjaciel.

- Okej.. za moment wrócę. - sięgnąłem po swoją puszkę z napojem mlecznym, idąc do stolika Seungmina - Hej. - chłopak spojrzał na mnie, lekko się uśmiechając - Mogę?

- No pewnie. - usiadłem naprzeciwko niego, uważnie mu się przyglądając. Znam go jak własną kieszeń i wiem, że coś nieźle go gryzie.

- Wszystko w porządku?

- Tak... dzięki, że pytasz.

- Hyung.. - westchnąłem, podsuwając mu obiad - Zjedz coś. 

- Nie jestem głodny. - Seungmin sięgnął po colę, upijając kilka łyków - Jeongin... jest mi tak głupio, za to jak cię potraktowałem..

- Nie ma o czym mówić.

- Jest... miałeś rację, co do Yeri, a ja zachowałem się jak skończony dupek. 

- Nie rozumiem..

- Zerwała ze mną.

- Co? Dlaczego?

- Nie mów, że cię to dziwi..

- Hyung..

- Przepraszam.. ona.. poznała kogoś z trzeciej klasy i ze mną zerwała. Ale wiesz.. tak chamsko, totalnie równając mnie z ziemią. - westchnąłem, przesiadając się bliżej przyjaciela - Ośmieszyła mnie.. Rozgadała dziewczynom, że jestem beznadziejny w łóżku i takie tam... tak mi wstyd.

- Hyung, daj spokój... jesteś świetnym chłopakiem, naprawdę. Inteligentnym, zabawnym, opiekuńczym, a ona? Zwykła pusta panna, która nie potrafiła cię docenić..

- Dzięki Jeongin. - chłopak uśmiechnął się, wzdychając - I strasznie cię przepraszam.. Zbierałem się do tych przeprosin tyle czasu, ale jakoś nie potrafiłem się przełamać..

- Jeongin-ah! - spojrzałem w stronę stolika, widząc wołającego mnie Chana - Chodź!

- Chodź do nas. 

- Ah... nieee, nie chcę wam przeszkadzać.

- Proszę cię, chodź.. 

- Oni chyba za mną nie przepadają.

- Nie znają cię.

- Ale..

- Chodź... poza tym będę musiał ci o czymś powiedzieć. - stęskniłem się za nim. Mimo że miałem przy sobie Hyunjina, non stop myślałem o Seungminie i tym, jak się czuje.

- A o czym?

- Musisz być cierpliwy. - wstałem gwałtownie, czując jak ktoś wpada we mnie z impetem. Syknąłem jedynie odwracając się pospiesznie w kierunku tej osoby - Przepraszam, ja.. - zauważyłem przed sobą trzecioklasistę, który jest kapitanem szkolnej drużyny zapaśniczej... rewelacja - Nie zauważyłem..

- Ty szczylu.. - warknął, otrzepując mundurek - W czym ja mam teraz chodzić, co?! - na stołówce zapanowała absolutna cisza. Seungmin wstał z ławki, stając w mojej obronie.

- Nie zrobił tego specjalnie, daj spokój.

- Nie gadam z tobą. - chłopak odepchnął mojego przyjaciela, tak że ten z powrotem usiadł przy stoliku - Dawaj swój mundurek.

- Co?.. Ale... ale jak? Mam się tutaj rozebrać?

- Jednak nie jesteś taki głupi... no dawaj! 

- Nie pomyliło ci się coś? - uniosłem wzrok, widząc stojącego przede mną Hyunjina, w towarzystwie Felixa i Changbina.

- Nie wtrącaj się. Załatwiam sprawy z tym gnojem.

- Nie nazywaj go tak. 

- Bo co?

- Po prostu go przeproś... on potrafił to zrobić. 

- Jaja se robisz? Widzisz jak ja wyglądam?

- Przepraszam. - ukłoniłem się, wychodząc zza kolegów - Naprawdę zrobiłem to niechcący.

- Zdejmuj te rzeczy gnoju, ale już! - w ułamku sekundy zauważyłem jedynie, jak ten unosi rękę, by mnie uderzyć. Skuliłem się odruchowo, słysząc jak ręka trzecioklasisty jest zatrzymywana - Hyunjin, nie wtrącaj się!

- Podniosłeś właśnie rękę na kogoś, kto jest dla mnie cholernie ważny, a ja nie toleruję czegoś takiego.. - zapaśnik warknął jedynie, zabierając pospiesznie rękę.

- Jeszcze się z tobą policzę szczylu. - mówiąc to trącił mnie w bark, idąc w stronę drzwi.

- Szukacie taniej sensacji?! - krzyknął Changbin - Zajmijcie się swoimi sprawami! 

- Hyunjin, ja naprawdę zrobiłem to przypadkowo..

- Wiem, spokojnie. - Hyung objął mnie, uśmiechając się - W porządku?

- Tak... dziękuję. 

- Nie przejmuj się, jakoś to z nim załatwię. 

- Chyba w końcu sam powinienem załatwiać takie rzeczy. - westchnąłem kucając, po czym zająłem się zbieraniem bałaganu, jaki narobiłem. Muszę w końcu nauczyć się stawiać ludziom. Nie mogę być całe życie kozłem ofiarnym, prawda? A co jak ktoś zechce zrobić coś Hyunjinowi, a jego przyjaciół nie będzie w pobliżu? Będzie zdany na mnie, a ja? Boję się nawet podnieść głos, a co dopiero mówić o pyskowaniu czy stanięciu w czyjejś obronie..

~c.d.n.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Korepetycje~cz.7 [Hyunjin&Jeongin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

                  Ostatnie dni musiałem przeleżeć w łóżku. Mój spacer po Seoulu, bez jakiejkolwiek kurtki i parasolki, skończył się solidnym przeziębieniem, które zatrzymało mnie w domu. Dzisiaj jednak w końcu mogłem iść do szkoły. Mówię "w końcu", bo nareszcie będę mógł zobaczyć się z Hyunjinem. Zabroniłem mu przyjeżdżania do siebie, bo nie chciałem go niczym zarazić, ale z drugiej strony on też wyczuł, że nie jest to najlepszy moment na odwiedziny i jedynie do mnie pisał i dzwonił, żeby dowiedzieć się, jak się czuję. Mój starszy brat powiedział mamie o tym, co zrobił ojciec i ta bez chwili zastanowienia wyrzuciła go z domu. Przepraszała mnie, mówiła, że nie miała o niczym pojęcia... pewnie chodziło jej o to, jak traktował mnie ojciec. Cieszę się jednak, że przysłowiowo "pokazała jaja" i nie dała się po raz kolejny zmanipulować ojcu. Nie sądziłem, że mama przyjmie zdradę tego dupka z takim spokojem. Bałem się, że się załamie, popadnie w depresję... nic. Całe szczęście, że jest taka silna.
- Ooo Jeongin! - odwróciłem się, widząc za sobą uśmiechniętego Felixa w towarzystwie Woojina i Changbina.
- Cześć. - uśmiechnąłem się, lekko się kłaniając.
- W końcu wróciłeś do szkoły.
- Jak się czujesz?
- Dobrze.. tylko katar mi został. - Felix objął mnie, prowadząc mnie w kierunku budynku - Aa... Hyunjin jest już może w szkole?
- Na parkingu stoi jego samochód więc pewnie jest. - zaśmiał się Changbin, odpalając przy tym papierosa.
- Zadzwonię do niego. - Woojin wyciągnął telefon, jednak pospiesznie złapałem go za rękę, uniemożliwiając mu wybranie numeru - Co ty..
- Niee, nie dzwoń. - uśmiechnąłem się nerwowo, widząc zdezorientowane miny kolegów - Nie zawracajmy mu głowy. 
- Jak uważasz.
- Właśnie.. idziemy po szkole na obiad. - powiedział Felix, któremu Changbin odpalał w międzyczasie papierosa - Chodź z nami.
- Ah.. dzięki Hyung, ale nie będę wam przeszkadzać. 
- Właśnie, nie będziesz nam przeszkadzać, także chodź. - zaśmiałem się, czując jak jestem mocno przez kogoś popychany.
- I co gnojku? - zrobiłem krok w tył, widząc wściekłą, byłą dziewczynę Hyunjina.
- A ta dalej swoje... odpuść Yunjin.
- Dokładnie, nie bądź śmieszna. - Felix parsknąłem śmiechem, obejmując mnie - Pogódź się z tym, że Hyunjin nie chce z tobą być. 
- Byłby, gdyby nie ten śmieć. 
- Nie mówię Hyunjinowi z kim ma się spotykać, a kogo ma unikać. - wydukałem, czując na sobie spojrzenia wszystkich - To mądry chłopak, ma swój rozum.. 
- Słyszałaś? - Changbin zaciągnął się dymem, unosząc przy tym brew - A teraz żegnamy panią. 
- Sukinsyny.. - warknęła, odchodząc od nas. Wypuściłem powietrze z płuc, śledząc ją wzrokiem.
- Przyczepiła się jak gówno do buta.. - westchnąłem, słysząc śmiech chłopaków - No co?
- Coraz bardziej cię lubię. - zachichotał Woojin, czochrając mi włosy. Jestem bardzo wdzięczny losowi za to, że postawił ich na mojej drodze, w momencie, w którym najbardziej kogoś potrzebuję. Dzieli nas kilka lat różnicy, ale mimo to wydaje mi się, że dobrze się dogadujemy, mimo że dopiero się poznajemy. Mam nadzieję, że jest to początek czegoś większego.

*

   

                          Zgodnie z wcześniejszym ustaleniem, zostałem wyciągnięty po lekcjach na obiad w towarzystwie Hyunjina, Changbina, Woojina, Felixa, Chana i niestety Minho i Jisunga. Nic do nich nie mam, ale czuję się dziwnie w ich obecności. Minho czuje się skrępowany tym, co zrobił, a Jisung nie odrywa ode mnie wzroku nawet na sekundę. Hyunjin miał rację.. ten chłopak jest tak potwornie zazdrosny o Minho, że byłby w stanie za niego zabić. Z drugiej strony, wyczułem dzisiaj między nimi dziwne napięcie. Minho jest dość struty, podczas gdy jego chłopak aż chodzi ze złości... ciekawe o co im poszło.

- Napij się młody. - Chan wyciągnął w moim kierunku kieliszek pełen soju. Chłopcy pili już trzecią butelkę, a ja, jak to ja... spędzałem to popołudnie w towarzystwie coli.

- Nie, dziękuję.

- Jeongin nie może pić. - podsumował Hyunjin, obejmując mnie w talii - Zjedz coś jeszcze. 

- Śmierdzi od ciebie alkoholem. - zaśmiałem się, sięgając po mięso.

- Wypiłem tylko dwa kieliszki.

- Widocznie to wystarczyło. - spojrzałem na niego, podsuwając pałeczki pod jego usta - Aaaa. - chłopak zjadł kawałek wołowiny, uśmiechając się - Hyung..

- Hm?

- Minho i Jisung się pokłócili? - szepnąłem, zerkając na nich. Chłopcy przez cały obiad rozmawiali tylko i wyłącznie między sobą. Jisung co chwilę się unosił, a jego chłopak starał się go uciszać, by nie robić niepotrzebnej sensacji.

- Niestety... ale nie wiem dokładnie, o co im poszło. 

- Może powinieneś z nimi pogadać?

- Nie chcę się wtrącać... to ich sprawy. - sięgnąłem po colę, zerkając na chłopaków. Pod względem wizualnym pasują do siebie idealnie i nie chciałbym, żeby się rozstali. Ciekawe co takiego się między nimi stało, że od dłuższego czasu się nie dogadują.

- Minho! Wyciągnijcie kije z dupy i się z nami napijcie! - zaśmiał się Changbin, podsuwając im soju.

- Minho musi na chwilę wyjść. - burknął Jisung wstając od stołu. Spojrzałem jedynie na zdezorientowanego Hyunjina, wpatrującego się w swoich kolegów.

- Panowie, co z wami?

- Musimy pogadać. - burknął chłopak, wyciągając Minho przed knajpę. 

- Co z nimi?

- Znowu pewnie mają jakąś spinkę. 

- Mam złe przeczucia Hyung. - szepnąłem niemalże, wstając od stołu.

- Jeongin, daj spokój... pogadają i wrócą. - mimo gadaniny Hyunga, wolałem sprawdzić o co chodzi. Nie znam Minho zbyt długo, ale wiem, że to potwornie delikatny, wrażliwy chłopak i nie chcę, by czuł się źle po kłótni z Jisungiem. 

- Wiesz co... jak mogłeś mi to zrobić? - schowałem się za ścianą, słysząc jak ci za rogiem restauracji "wymieniali" się uwagami na jakiś temat.

- Jisung.. przypominam ci, że to ty mnie pierwszy zdradziłeś.. - o wow, więc to o to chodzi. Jisung niby jest tak zapatrzony w swojego chłopaka, a mimo to z kimś go zdradził... no pięknie. 

- Aha, no tak, to zmienia postać rzeczy... to rzeczywiście mogłeś jak gdyby nigdy nic, całować się z Jeonginem.

- Nie... ja cię nie chciałem zdradzić. Po prostu potrzebowałem czyjejś bliskości..

- Nie chrzań, bo się zrzygam za moment... 

- Poza tym, ja nie wskoczyłem nikomu do łóżka... a ty owszem. - usłyszałem jedynie wyraźny dźwięk, charakterystyczny dla uderzenia. Zacisnąłem odruchowo dłonie w pięści, otwierając szerzej oczy - Ty dupku.. 

- Ile chcesz mi to jeszcze wypominać?! - wyszedłem zza rogu, widząc Minho, starającego się zatamować krew z rozbitej wargi.

- Hyung, zostaw go! 

- Jeongin wypad stąd.

- Zostaw go, oszalałeś?! - podszedłem do Minho, wręczając mu chusteczkę - To twój chłopak... jak mogłeś go uderzyć?

- Nie wtrącaj się do cholery. 

- Chodź do środka Minho. - blondyn skinął głową, idąc w kierunku knajpy.

- Minho... Hej, nie wygłupiaj się! Przepraszam!... Minho! 

- Nie słuchaj go. - szepnąłem, wprowadzając go do środka. 

- No jesteście! - Hyunjin uśmiechnął się, otwierając szerzej oczy - Co jest..

- Nic, przewróciłem się. - Minho usiadł przy stole, po czym nalał sobie soju, pospiesznie je wypijając. 

- Przewróciłeś się..

- Tak. Koniec tematu. - usiadłem obok mojego Hyunga, czując jak ten ponownie mnie obejmuje.

- Co się stało? - szepnął, zerkając na mnie.

- Jisung go uderzył. - westchnąłem, bawiąc się nerwowo palcami.
- Co.. - Hyunjin spojrzał na swojego przyjaciela, puszczając mnie - Minho, do cholery... uderzył cię? Twój facet?
- Głośniej idioto. - warknął, pijąc kolejny kieliszek. Przy stoliku zapanowała totalna cisza. Chan przysunął się bliżej blondyna, uważnie mu się przyglądając.
- Pokaż tą wargę. - westchnął, amatorsko ją opatrując.
- Dlaczego cię uderzył?
- Bo go zdradziłem. Zasłużyłem, koniec tematu... nie chcę o tym gadać. 
- To nie prawda. - wtrąciłem, nie odrywając wzroku od kolegi - Nie rozumiem dlaczego bierzesz całą winę na siebie.
- Odpuść, proszę cię.
- Nie... Hyung, to twoi przyjaciele. Powiedz im prawdę.
- Przestań młody. - szepnął Hyunjin, podszczypując mnie.
- Ale ja..
- Dobra, niech wam będzie. - Minho wypił trzeci kieliszek soju, unosząc wzrok na kolegów - Jisung mnie zdradził.. przespał się z jakimś pierwszakiem, a i tak o wszystko obwinia mnie. No... i dlatego się między nami wszystko spieprzyło.. - odruchowo przysunąłem się do chłopaka, łapiąc go za rękę - Właśnie.. przepraszam, że całą winę zwaliłem na ciebie, ale się bałem... Sam widzisz, jaki jest Jisung.
- W porządku. - uśmiechnąłem się, ściskając mocniej jego dłoń - Rozumiem to Hyung. 
- Minho... dlaczego Jisung cię zdradził? - zapytał zdezorientowany Felix - Przecież mu cholernie na tobie zależy..
- Ponoć był pijany... pamiętacie tą imprezę, którą robiła Dayoung? Zaraz na początku roku..
- No tak.
- Nie mogłem wtedy iść... miał wolną rękę i przeleciał jakiegoś pierwszaka. Nie wnikałem nawet kogo. Po prostu mu wybaczyłem.. - Chan westchnął, obejmując chłopaka.
- Niech ochłonie... spróbuj z nim szczerze o wszystkim pogadać.
- Dokładnie.. pewnie znowu się przy tym pokłócicie, ale przynajmniej wszystko sobie wygarniecie. 
- Będziecie wiedzieć na czym stoicie.
- Panowie, no bez jaj... Jisung go uderzył. - wtrącił Hyunjin. Widziałem, że jest naprawdę zły, a naprawdę rzadko kiedy mu się to zdarza - Przecież jak go spotkam, to go zatłukę.
- Nie, sam to załatwię. 
- Nie, nie załatwisz. Znowu podkulisz ogon i będziesz na każde jego zawołanie. - Hyung nalał sobie soju, pospiesznie je wypijając - Bądź w końcu asertywny, do cholery. 
- Ja... to samo powiedziałem kiedyś mojemu przyjacielowi. - westchnąłem, zerkając na Minho - W absolutnie każdej kwestii, musisz mieć swoje zdanie. Wiem, że go kochasz, ale nie możesz mu na wszystko przytakiwać i robić czegoś wbrew sobie..
- Młody dobrze gada. - Changbin odpalił papierosa, rozglądając się - Chyba można tu jarać, co?
- Można, pal. - Woojin westchnął, sięgając po wołowinę - Może powinniście też przemyśleć separację?
- Odkąd mnie zdradził, nasz związek to jedna wielka separacja.. - Minho dotknął wargi, lekko się przy tym krzywiąc - Auć.. przepraszam! - chłopak pomachał w kierunku kelnera, pokazując na nasz stolik - Poprosimy jeszcze trzy butelki soju! 
- Dzisiaj chyba będziemy się czołgać do domu.
- No i dobra... jest dzisiaj wyjątkowy dzień.
- Odprowadzisz mnie do domu, jakbym za dużo wypił? - szepnął mi do ucha Hyunjin, wywołując ciarki na moim ciele. Spojrzałem na niego, czując jak się czerwienię.
- Tak... tak, pewnie. - Hyunjin lekko się uśmiechnął, odgarniając mi grzywkę z czoła.
- Żartuję. Nie pozwoliłbym ci później wracać po nocy. - chłopak nachylił się do mojego ucha, ponownie się uśmiechając - Zaczerwieniłeś się.
- Ja? Wcale nie.
- Wcale tak.
- Hyung no.. - szczypnąłem go w brzuch, dotykając swoich policzków. Rzeczywiście były gorące - Może znowu mam gorączkę. 
- Mhm.. pokaż. - chłopak przyłożył dłoń do mojego czoła, unosząc przy tym brew - Zimne. 
- Ej właśnie. - Minho wlał w siebie pół butelki soju, zerkając na nas - Wy przy sobie ładnie wyglądacie... i tak uroczo się sobą zajmujecie. - tego już za wiele. Uderzyła we mnie taka fala gorąca, że mało nie eksplodowałem.
- Ty to już lepiej nie pij. - zaśmiał się Changbin - Zaczynasz gadać głupoty.
- Czy ja wiem, czy takie głupoty. - Felix zamyślił się, nie odrywając od nas wzroku.
- Co z wami? - wyjąkałem, wstając od stołu.
- No i co narobiliście?
- Jeongin, siadaj... oni żartują.
- I tak miałem już iść.. - sięgnąłem po kurtkę, czując jak Hyunjin łapie mnie za nadgarstek.
- Jeonginie... to tylko żarty. 
- Mnie takie żarty naprawdę nie bawią.
- No już. - chłopak pociągnął mnie za rękę tak mocno, że siadłem z powrotem obok niego - Posiedź z nami jeszcze chwilę.
- Zmienimy temat. - Woojin spojrzał na pustego grilla, zamyślając się - To co? Jemy coś jeszcze?
- Ooo jestem za.
- Ja też! - Hyunjin uśmiechnął się, głaszcząc mnie po dłoni.
- Wyluzuj troszkę... oni mają dość specyficzne żarty.

*

- Najadłeś się? - skinąłem jedynie głową, głęboko wzdychając - A jak się czujesz? Nie miałem dzisiaj nawet okazji żeby cię o to zapytać.

- Dobrze... mam tylko kata...

- Nie mówię o tym. - spojrzałem na Hyunjina, wysiadając z autobusu. Hyung zaproponował mi, że odprowadzi mnie pod sam dom, bo jak twierdzi, jest późno, a on "się o mnie martwi". 

- A o czym?

- Wiesz... o twoich rodzicach. - skinąłem głową, unosząc wzrok w stronę pochmurnego, ciemnego już nieba.

- Mówiłem ci, że ojciec się od nas wyprowadził... Mama nawet jakoś to znosi, nie wiem.. może wcześniej coś podejrzewała. - westchnąłem, chowając dłonie do kieszeni kurtki - Jejoon ma do mnie ciągłe pretensje, bo świata poza ojcem nie widział..

- Jejoon to twój młodszy brat, tak? - skinąłem jedynie głową - Ile ma lat?

- Dwanaście.

- To jeszcze jest głupiutki i niewiele pewnie z tego rozumie. Dobrze, że to w końcu wyszło na jaw... Teraz będziecie czuć do niego żal i nienawiść, ale z czasem to się jakoś rozejdzie, zobaczysz.

- Obyś miał rację, Hyung. 

- A ty?

- Ja?

- Jak się z tym wszystkim czujesz?

- Hm.. szczerze mówiąc, ulżyło mi. Nikt się na mnie nie wyżywa i nie boję się wracać do domu.. - parsknąłem śmiechem, czując jak Hyunjin mnie obejmuje - Jak to głupio brzmi.

- Wcale nie... czego się bałeś?

- Tego, że znowu nazwie mnie idiotą, debilem, że będzie krzyczał, walił rękoma o stół.. to było dość nieprzyjemne.

- Znęcał się nad tobą?

- Tylko psychicznie... nigdy nie podniósł na mnie ręki. - spojrzałem na kolegę, przygryzając wargę - Bardziej martwię się o Minho i Jisunga. 

- Nie myśl teraz o nich..

- Nie, naprawdę. Widziałem, że sam byłeś zły, jak Minho powiedział, że Jisung go uderzył. 

- Tak, bo to mój najlepszy przyjaciel i wiem, ile Jisung dla niego znaczy.. Bardzo dużo razem przeszli i... aishh... nie mogę patrzeć, jak to wszystko się teraz sypie. 

- A jak to się stało, że zaczęli się spotykać? 

- Hmm. - Hyunjin zamyślił się, spoglądając w niebo - To było podczas wakacji.. dosłownie jakoś na koniec, jak robiliśmy ognisko. I wtedy oznajmili nam, że są razem... spędzali ze sobą bardzo dużo czasu podczas wakacji, bo pracowali w tym samym miejscu. 

- Oo a gdzie?

- W jakiejś knajpce. Pakowali jedzenie, roznosili ulotki, przyjmowali zamówienia... widzisz, jak takie rzeczy łączą ludzi? - zaśmiałem się, przytakując - Nie sądziłem, że tak szybko to się schrzani... Od samego początku podchodzili do siebie bardzo poważnie..

- Ale to nie jest jeszcze przesądzone Hyung..

- Wiesz, to nawet nie chodzi o to. Znam Minho i wiem, że wybaczy Jisungowi wszystko, tylko pytanie "co z tego"? On go uderzył do cholery... dla mnie to wystarczająca odpowiedź.

- To znaczy?

- To znaczy, że jak raz podniósł na niego rękę, to znowu to zrobi... Jisung to bardzo fajny chłopak, ale nie potrafi panować nad emocjami. Nie ma w domu odpowiednich wzorców, totalna swawola..

- Nie rozumiem..

- Jeongin.. obiecaj mi, że to zostanie między nami.

- Oczywiście... wszystko o czym rozmawiamy, zostaje między nami. - chłopak przytaknął, wzdychając.

- Rodzina Jisunga to totalna patologia. Ojciec pije od rana do nocy, matka to samo... jego brat zapił się na śmierć jakiś niecały rok temu. Minho mu bardzo wtedy pomagał... nadal w sumie to robi, a w zamian za to dostaje po gębie.. - odchrząknąłem, spoglądając na kolegę.

- To przykre.. 

- Mm... Jisung nie chce być taki, jak rodzice. Pracuje w każdej wolnej chwili, bo od nich nie dostaje przecież żadnych pieniędzy, ale ostatnio coś słabo mu idzie... ajj, nie ma o czym mówić. 

- Widzę, że problem jest poważniejszy niż myślałem. 

- Życie to jeden wielki problem, Jeongin. - Hyunjin uśmiechnął się, podprowadzając mnie pod furtkę - My dopiero tkwimy na samym starcie. 

- Niezbyt optymistyczna puenta na koniec. - westchnąłem, wbijając wzrok w ziemię. 

- Nie przejmuj się, poradzimy sobie. 

- Obiecujesz? - wyciągnąłem w jego kierunku rękę z wysuniętym małym palcem. 

- Obiecuję. - zaśmiał się, splatając go ze swoim chudym palcem - A teraz zmykaj, bo zmarzniesz. Już ci kapie z nosa.

- Ej, nie prawda.

- Ej, nie prawda. - przedrzeźnił mnie, stając ze mną twarzą w twarz - Fajnie się dzisiaj z tobą bawiłem. - szepnął, po czym chwycił mnie ostrożnie za buzię, całując mnie w czoło. Uśmiechnąłem się jedynie, przytakując.

- Ja też Hyung.. dziękuję. 

- Hmm... masz jakieś plany na jutro? 

- Zaraz będę mieć. - zachichotałem, czując lekki rumieniec na twarzy.

- Rowery? 

- Pewnie, jestem za.

- Tylko ubierz się ciepło. - skinąłem głową, szeroko się uśmiechając - Przyjadę po ciebie koło 12-stej.. pasuje?

- Pasuje. - Hyunjin pocałował mnie ponownie, posyłając mi przy tym potwornie rozczulający uśmiech - To.. to pa.

- Cześć dzieciaku. - wszedłem do domu, z ogromnym uśmiechem na ustach, który za nic w świecie nie mógł zejść z mojej buzi. Jestem taki podekscytowany i szczęśliwy. Jak Hyung całuje mnie w czoło, czuję za każdym razem przyjemne mrowienie w brzuchu i rozchodzące się po moim ciele ciepło... wow.

- No ładnie. - złapałem się za klatkę piersiową, uderzając plecami o drzwi - Gdzie byłeś cały dzień? - zapytał Jongsoo, siadając na pufie. 

- Ja?

- Nie, pytam parasolki. 

- Ha ha ha... w szkole byłem.

- Mhm. - chłopak zerknął na zegarek, unosząc brew - Jest 21.

- Byłem na obiedzie z kolegami.

- Z kolegami, tak? A... długo już się spotykasz z tymi "kolegami"?

- W sensie, że...

- Ten Hyunjin, tak? Wy coś..

- Co? Nie! Nie, nie, nie, nic z tych rzeczy! 

- Widziałem, jak całuje cię w czoło.

- On mnie traktuje jak młodszego brata. - rozebrałem się, idąc do kuchni - Ja nie wiem o co wam wszystkim chodzi. - włączyłem czajnik, wywijając oczami.

- Wszystkim? Czyli jego znajomi też widzą to, że ewidentnie się do ciebie przystawia. 

- Czy was wszystkich pogrzało?

- Ty... nie tym tonem.

- Posłuchaj Hyung... ja i Hyunjin tylko się razem uczymy i... czasami gramy w piłkę i jemy obiady, ale nic więcej! 

- Co to za krzyki? - do kuchni weszła opatulona szlafrokiem mama.

- Chcesz mamuś herbatki?

- Chętnie. - zrobiłem trzy herbaty, po czym wziąłem jedną z nich, robiąc krok w stronę drzwi - Pójdę już.

- Czekaj no synek... gdzie ty dzisiaj byłeś? 

- Uwaga mamo... twój Jeongin był dzisiaj na randce.

- To nie była żadna randka!

- No to cudownie... co to za dziewczyna?

- Milcz.. - warknąłem, zerkając na zadowolonego brata - Byłem po prostu z kolegami na obiedzie, a ten baran źle to zinterpretował.

- Kotku, jeśli się z kimś spotykasz, to możesz mi śmiało o tym powiedzieć. 

- Nawet jeśli to jest chłopak? - zapytał Jongsoo, chichocząc.

- Nawet jeśli to jest ch... co? - postawiłem kubek na blacie, czując jak się czerwienię - Myszko... nigdy nie mówiłeś, że wolisz chłopców.

- Bo nie wolę i nikogo teraz nie szukam mamo... A Hyunjin, czyli chłopak, z którym rzekomo się umawiam, to mój przyjaciel, który daje mi korepetycje, ot cała filozofia. 

- Aishh, no to co ty Jongsoo za bzdury opowiadasz?

- Jongsoo lubi wszystko interpretować po swojemu. - dotknąłem policzków, czując jak te znowu płoną - Pójdę już do siebie. 

- Idź skarbie. - co za wstyd. Gdybym tak bardzo nie kochał Jongsoo, zabiłbym go gołymi rękoma. Hm.. przynajmniej dzięki temu wiem, że gdybym spotykał się z chłopakiem, to moja rodzina nie miałaby nic przeciwko. Nie, moment... co ja za bzdury opowiadam? Tylko się razem uczymy i kolegujemy... to wszystko. Jak Hyunjin będzie mi fundował więcej takich atrakcji, to przysięgam, że się przy nim wykończę. 

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Korepetycje~cz.6 [Hyunjin&Jeongin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

- Szukasz miejsca? - odwróciłem głowę, widząc stojącego obok siebie Hyunjina. Stałem na środku stołówki od dobrych kilku minut i jak głupek, rozglądałem się za wolnym miejscem. Wszędzie jednak siedziały grupki znajomych i czułbym się niezręcznie, przysiadając się do nich.
- Mhm.
- No to chodź do nas. 
- Dzięki Hyung. - uśmiechnąłem się, idąc za kolegą do jego stałego miejsca, gdzie zawsze siedzi ze swoją dziewczyną, Minho, Jisungiem, trzema chłopakami, których nie znam i chyba dziewczyną jednego z nich. Zawsze się do siebie kleją więc chyba są razem. Czuję się trochę niezręcznie, idąc zjeść obiad z chłopakiem, od którego ostatnio oberwałem, ale co mi tam.. przynajmniej będę siedział z Hyunjinem. On raczej nie pozwoli zrobić mi krzywdy.
- Suńcie się. - uśmiechnął się do swoich znajomych, gdy podeszliśmy do stolika.
- A ten tu czego? - burknął Jisung, robiąc mi niechętnie obok siebie miejsce.
- Jeongin zje dzisiaj z nami obiad... siadaj młody. - zająłem swoje miejsce, zerkając niepewnie na speszonego Minho - O czym gadaliście?
- O tym, że ostatnio spędzasz za dużo czasu z tym dzieciakiem.. - warknęła w moim kierunku dziewczyna Hyunjina.
- Przestań już.. - powiedział cicho Minho, wbijając wzrok w swoją tacę.
- Dokładnie... daj już spokój, Yunjin. - jakiś chłopak z lekko kręconymi włosami spojrzał na mnie, podając mi rękę - Chan jestem. 
- Jeongin. - ścisnąłem jego dłoń, lekko się kłaniając.
- No to i ja się przedstawię. - blond włosy chłopak uśmiechnął się, machając mi z drugiego końca stołu - Woojin... a tu siedzi wieczny gbur Changbin. - mówiąc to, uderzył siedzącego obok niego chłopaka w bok.
- Miło mi. - uśmiechnąłem się, lekko się pesząc.
- Mamy nowego kolegę? - słysząc za sobą niesamowicie niski głos, podskoczyłem, gwałtownie się odwracając.
- Nie strasz dzieciaka.
- A to chyba cię znam... Jeongin, tak?
- Tak.
- Jestem Felix. - ukłoniłem się jedynie, sięgając po pałeczki - Hyunjin ostatnio sporo mi o tobie mówił. Uczycie się razem matmy?
- Tak... Hyung dużo mi pomaga. 
- A to dobrze trafiłeś... mi też pomagał wiele razy, dzięki czemu jeszcze jestem w tej szkole. - zaśmiał się, zapychając usta ryżem.
- Nie posrajcie się, serio. - burknęła Yunjin, nie odrywając ode mnie wzroku.
- Wiesz.. niektórzy po prostu potrafią docenić to, co robi dla nich Hyunjin. - wtrącił Felix, uśmiechając się złośliwie w kierunku dziewczyny.
- Nie mówię o tym kretynie.. Skaczecie obok Jeongina, jakby był Bóg wie kim. 
- A co? Boli cię to, że cała uwaga nie jest skupiona na tobie? - zerknąłem jedynie na Hyunjina, którego ewidentnie bawiło to, że Felix dogryza jego dziewczynie.
- Dość tego. - Yunjin uderzyła ręką o stół, wbijając we mnie wzrok - Może się pochwalisz wszystkim wyczynami swojego ojca? - wryło mnie w ławkę, na której siedziałem. Odłożyłem pałeczki, spuszczając jedynie wzrok. Skąd ona o tym wie? Aż tak mnie nienawidzi, że wyciąga z mojego życia największe brudy, by obrócić je przeciwko mnie? - No.. słuchamy.
- Ja.. nie wiem, o czym mówisz. 
- Yunjin, przestań do cholery...
- Nie. Mam dość tego, że całą swoją uwagę poświęcasz jakiemuś gnojkowi, a nie mi. - dziewczyna wstała od stołu, po czym oparła się o niego, nachylając się do mnie - Powiedz wszystkim, że twój ojciec posuwa matematyczkę. - poczułem na sobie spojrzenia wszystkich osób siedzących przy stoliku - Wiesz... swoją drogą to dziwne, że mimo tego, że ją bzyka, ty masz same jedynki. 
- Opanuj się dziewczyno! - krzyknął Minho, wstając od stołu.
- Jeongin.. - słysząc głos Hyunjina, poderwałem się od stolika, zbierając szybko swoje rzeczy.
- Widocznie twój stary jest słaby w łóżku i dlatego matematyczka odgrywa się na tobie. 
- Teraz już wiesz dlaczego poświęcam swoją uwagę Jeonginowi? - warknął Hyunjin, podrywając się z ławki. Zabrałem swoją tacę i plecak, po czym ruszyłem w kierunku wyjścia - Dlatego, że jest wrażliwym, cholernie inteligentnym chłopakiem! A ty jesteś wredną, zapatrzoną w siebie panną!
- Hyunjin..
- Mam cię dość, rozumiesz? Koniec z nami Yunjin. - zostawiłem swoją tacę w odpowiednim miejscu, słysząc jedynie "buczenie" ludzi siedzących na stołówce. W głębi serca miałem nadzieję, że było to spowodowane tym, że Hwang Hyunjin zerwał właśnie na oczach wszystkich ze swoją dziewczyną, a nie tym, że mój ojciec miał romans z nauczycielką. Skąd ona o tym wie? W życiu nie spodziewałbym się, że to kiedykolwiek wypłynie.. Jest mi tak potwornie wstyd - Jeongin, zaczekaj! - zbiegłem po schodach, wybiegając z budynku, w którym znajduje się stołówka. Chciałem jak najszybciej dotrzeć do domu i powiedzieć ojcu, co o nim myślę. Mam dość świecenia za niego oczami - Jeongin! - chłopak złapał mnie za nadgarstek, zatrzymując mnie.
- Puść. 
- To prawda? - skinąłem jedynie głową, czując spływające po policzkach łzy.
- Puść Hyung. 
- Jeongin, przepraszam... nie miałem pojęcia.. 
- To nie twoja wina. - pociągnąłem nosem, unosząc wzrok - Puść... chcę iść do domu.
- Odprowadzę cię.
- Nie. - chłopak puścił moją rękę, wzdychając.
- Jakbyś chciał pogadać.. - skinąłem jedynie głową, odwracając się tyłem do Hyunjina. Mam nadzieję, że mnie zrozumiał, ale nie miałem wtedy ochoty na jakiekolwiek pogaduszki i obecność drugiej osoby.

*

                          Wróciłem do domu, trzaskając przy tym ostentacyjnie drzwiami. Bałem się ojca i jego reakcji na to, co chcę mu powiedzieć, ale nie mam już na to wszystko siły. Jongsoo miał rację... mogliśmy od razu powiedzieć o tym mamie. Mielibyśmy już to piekło za sobą.
- Jeongin? Co ty robisz tak wcześnie w domu? - zapytał mój starszy brat, krzątający się po kuchni.
- Ojciec jest u siebie?
- Tak... coś się stało? - zrzuciłem z siebie kurtkę przeciwdeszczową, po czym ruszyłem pospiesznie do gabinetu taty - Hej, Jeongin.. - byłem tak nabuzowany nienawiścią do niego, że nie myślałem o tym, co robię.
- Jeongin? - stanąłem w drzwiach, zaciskając dłonie w pięści - Dochodzi dopiero 12-sta.. dlaczego nie jesteś na lekcjach?
- Dlaczego nie jestem na lekcjach? - wydusiłem przez ściśnięte gardło, czując spływające po policzkach łzy - Dlatego, że teraz cała szkoła huczy o tym, że masz romans z moją nauczycielką! - Jongsoo złapał się za usta, otwierając szerzej oczy - Nienawidzę cię, rozumiesz?! Nienawidzę! 
- Co... Jeongin.. 
- Mama się o wszystkim dowie! Zniszczyłeś życie nam wszystkim!
- Synu..
- O nie... nie nazywaj mnie swoim synem.. - rzuciłem mu pełne nienawiści spojrzenie, po czym ruszyłem w kierunku drzwi.
- Jeongin.. - brat ruszył za mną, łapiąc mnie za ramię.
- Zostaw mnie.
- Co ty chcesz zrobić? - odtrąciłem jego rękę, wychodząc z domu - Jeongin! - padał zimny, jesienny deszcz, który idealnie odzwierciedlał to, jak się w tym momencie czułem. Mimo potwornego bólu i strachu, cieszę się, że wygarnąłem wszystko ojcu. Mam nadzieję, że będzie miał na tyle godności, że sam odsunie się od naszej rodziny. Czy będzie mi go brakować? Absolutnie nie. Nie cierpię go i wiem, że on mnie też. Od zawsze uważał mnie za darmozjada, debila i nieudacznika. W końcu, jak się wyprowadzi, będę miał święty spokój. Szkoda mi w tym wszystkim mamy i Jejoona... ja i Jongsoo zdążyliśmy już oswoić się z myślą, że ojcu było źle z naszą rodziną i dlatego poszedł do innej baby.
Wylądowałem na dworcu. Chciałem uciec od deszczu i potwornego zimna. Deszcz przemoczył moją mundurkową koszulę, moje włosy, buty... telepało mną jak diabli. Usiadłem na jednej z ławek, pociągając dość solidnie nosem.
- Ale zimno. - szepnąłem, kuląc się. Mimo to nie chciałem wracać do domu. Bałem się... wolałem nawet nie myśleć, co tam się teraz dzieje.
- Jeongin? - uniosłem wzrok, widząc stojącego nade mną Felixa. Zmieszany odwróciłem wzrok, czując jak ten okrywa mnie swoją marynarką - Co ty tutaj robisz?
- Nic..
- Gdzie są twoje rzeczy? - kichnąłem, zasłaniając przy tym usta. Felix złapał mnie za dłoń, mocno ją ściskając - Jesteś strasznie przemarznięty.
- To nic.
- To nic? Kupię ci coś ciepłego..
- Nie. - spojrzałem na niego, wycierając pospiesznie zapuchnięte policzki - Nie wydawaj na mnie pieniędzy Hyung. 
- Wstawaj.
- Hm?
- Metro przyjechało.. chodź, mieszkam dwie stacje stąd. 
- Nie..
- No chodź. - chłopak pociągnął mnie za rękę, wprowadzając mnie do metra. Jechaliśmy w absolutnej ciszy. Było mi przed nim tak głupio, ale już nie miałem wyjścia.. przecież nie ucieknę. Felix wymieniał jedynie z kimś wiadomości, co chwilę na mnie zerkając. Mam tylko nadzieję, że nikomu o tym nie powie. Wystarczy mi upokorzeń, jak na jeden dzień. W absolutnym milczeniu dotarliśmy pod jego mieszkanie. Felix otworzył drzwi, rzucając plecak na jedną z puf - Wróciłem! 
- Cześć!
- Ja... jeśli twoi rodzice..
- Mieszkam z bratem. Moi rodzice mieszkają w Australii. - wyjaśnił mi, lekko się przy tym uśmiechając.
- Przyszedłeś z kimś? 
- Tak, z kolegą. - do przedpokoju wszedł wysoki, niesamowicie przystojny brunet. Ukłoniłem się pospiesznie, kichając przy tym.
- Przepraszam.
- Oho... ładnie się załatwiłeś. - chłopak westchnął, mierząc mnie wzrokiem - Zrobię wam coś ciepłego. 
- Dzięki... a ty chodź młody. - Felix złapał mnie za nadgarstek, ciągnąc mnie do łazienki - Dam ci ręcznik i jakieś swoje rzeczy.
- Przepraszam.
- Niby za co? - zapytał wręczając mi ręcznik - Trzymaj.
- Zawracam ci głowę, a... praktycznie w ogóle się nie znamy.
- Jesteś kumplem Hyunjina, a Hyunjin jest moim przyjacielem i mówi o tobie same dobre rzeczy... nie rozumiem więc, dlaczego mam ci nie pomóc. - uśmiechnął się, łapiąc za klamkę - Powycieraj się, a ja skoczę po suche rzeczy. - skinąłem jedynie głową, zrzucając z siebie mokre ubrania. Ciekawe o jakich "dobrych rzeczach" mówił Felix, ale jak zacznę wypytywać to wyjdę na durnia.. lepiej więc chyba będzie to przemilczeć.
            Siedziałem w pokoju 3-klasisty w kompletnej ciszy. Chłopak co chwilę mnie zagadywał, ale moje myśli krążyły tylko i wyłącznie wokół ojca i tego, co stało się w szkole.
- Hyung..
- Tak?
- Ja... to, co powiedziała Yunjin.. 
- Daj spokój Jeongin, nie zawracaj sobie tym głowy.
- Ale ona..
- Jest podłą pindą, której nikt nie bierze na poważnie. Tego, co powiedziała, też nie... nie martw się. 
- Myślisz, że nikt jej nie uwierzył?
- Wiesz.. jeśli chodzi o chłopaków, to jestem pewien, że zatrzymają to dla siebie, a ona... może próbować ci zaszkodzić, ale szczerze w to wątpię, żeby ktoś jej uwierzył.
- Za co ona mnie tak nie lubi?
- Hyunjin ostatnio spędzał z tobą dużo czasu, a ona była o to zazdrosna... A jeszcze teraz, jak z nią zerwał..
- Tak mi głupio... mam wrażenie, że to moja wina.
- Coś ty. Ja tam się cieszę, że się rozstali... Hyunjin też w końcu odetchnie. To strasznie fajny chłopak... tylko się przy niej marnował. - skinąłem głową, upijając kilka łyków herbaty, kiedy usłyszałem, jak ktoś wchodzi do pokoju.
- Hej... sorki, ale nie mogłem wcześniej.
- Nie ma sprawy. - odwróciłem się, widząc wchodzącego do pokoju Hyunjina.
- Hyung?
- Coś ty zrobił? - chłopak kucnął przede mną, dotykając mojego czoła - Masz gorączkę. 
- Ja.. - zalałem się rumieńcem, nie wiedząc do końca, jak powinienem się zachować. Jesteśmy tylko kolegami, a on... czemu on tak się zachowuje?
- Dzięki, że się nim zająłeś. 
- Nie ma za co, serio. - Felix wstał, sięgając po swój kubek - Ta... herbata mi się skończyła, także na moment was zostawię. - powiedział, wychodząc z pokoju. Uniosłem niepewnie wzrok na Hyunjina, pociągając nosem.
- Jeongin, co się stało?
- Wygarnąłem ojcu, co o nim myślę i... powiedziałem mu, że o wszystkim wiem.
- Boże..
- Bałem się i uciekłem z domu... przepraszam, nie chciałem wam zawracać głowy. 
- Nie zawracasz nam głowy. - Hyung westchnął, przecierając twarz - Zabiorę cię do siebie, co?
- Wrócę do domu.
- Jeongin... ja wiem, że możesz nie mieć do mnie do końca zaufania, ale ja nie chcę dla ciebie źle.
- Nie chodzi o to. - kichnąłem, czując jak przez moje ciało przebiega potworny dreszcz - Ja.. po prostu jest mi głupio. Ciągle koło mnie skaczesz Hyung.. 
- Chodź. 
- Hyunjin..
- No chodź, chodź. - nie miałem nic do gadania. Hyunjin zabrał mnie do siebie, zajmując się mną, jak swoim młodszym bratem. Jak mam być szczery, bardzo mi to schlebia, że starszy kolega tak bardzo chce się mną opiekować. Cieszę się, że go poznałem i naprawdę bardzo go lubię, choć nie do końca potrafię mu to pokazać. Trochę krępuje mnie jeszcze jego obecność. Generalnie nie lubię, jak ktoś jest blisko mnie, dotyka mnie, patrzy się na mnie przez dłuższą chwilę... to strasznie niezręczne i nie wiem, co mam wtedy robić. Czasami mam ochotę się do niego przytulić, podziękować za wszystko, wyżalić się, powiedzieć, co mnie cieszy, ale nie umiem... poczułbym się wtedy jak skończony dureń.

*

                  Leżałem w łóżku Hyunga, starając się zatrzymać atak kaszlu. Nigdy nie miałem zbyt wysokiej odporności, ale dzisiaj to już przeszedłem samego siebie.

- Siadaj. - Hyunjin wszedł do pokoju, stawiając na szafce szklankę z jakąś musującą tabletką - Nie jesteś uczulony na leki?

- Y y. - usiadłem, odchrząkując. Hyung usiadł obok mnie, podając mi leki - Dziękuję. - wypiłem całą zawartość, krzywiąc się przy tym jak głupi. 

- Niedobre?

- Fu.

- Leki mają działać, a nie smakować, pamiętaj. - skinąłem głową, wpatrując się w zaniepokojonego chłopaka. Felix ma rację. To taki dobry człowiek, a osoby, którym ufał i które obdarowywał miłością, podle go wykorzystywały... - Pokaż czoło. - nachyliłem się do niego, czując na czole jego rękę - Chyba gorączka ci spadła. - złapałem go za dłoń, lekko się przy tym uśmiechając.

- Dziękuję... za wszystko. - wydaje mi się, że to, że Hyunjin ma w sobie tak wiele czułości, miłości i opiekuńczości, może wiązać się z tym, że jest non stop sam. Bez rodziców, rodzeństwa... wprawdzie miał dziewczyny, ma przyjaciół, ale... aishh sam kurcze już nie wiem. Może po prostu potrzebuje kogoś, kim mógłby się zająć i oddać mu całego siebie... Wiem tylko to, że chcę być dla niego najlepszym przyjacielem, który już zawsze przy nim będzie. 

- No co ty. - Hyunjin uśmiechnął się, odgarniając grzywkę z mojego czoła. 

- Naprawdę... gdyby nie ty, już wielokrotnie byłoby po mnie. - zaczerwieniłem się, pociągając nosem. Hyung sięgnął po chusteczkę, wycierając nią mój nos. 

- Po prostu bardzo cię polubiłem i... jakoś tak wyszło. - uśmiechnął się, uważnie mi się przyglądając. 

- Coś się stało? 

- Zamknij oczy. - nie dociekając o co mu chodzi, zamknąłem oczy, czekając na jego ruch. Po chwili poczułem, jak ten łapie mnie za twarz, głaszcząc ją delikatnie kciukami. Nie zdążyłem się nawet uśmiechnąć, kiedy poczułem na czole jego wargi. Spiąłem się lekko, czując przebiegający przez moje ciało dreszcz. Tym razem jednak bardzo przyjemny, przyprawiający mnie o szybsze bicie serca i przyjemny ścisk w żołądku. 

- Hyung.. - szepnąłem, otwierając niepewnie powieki. 

- Przepraszam. - mruknął, pieszcząc cały czas wargami moje rozgrzane czoło - Nie mogłem już wytrzymać.  

~c.d.n.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko.. Obiecuję, że jeszcze to jakoś rozkręcę:)