Seungjun&Jungkook~cz.6 [Rejs donikąd]

wstęp cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

                 Dzieje się coraz gorzej. Kookie nie chce w ogóle ze mną rozmawiać. Nie mam pojęcia co mu zrobiłem, ale wydaje mi się, że zachowałem się jak najbardziej fair w stosunku do niego. Nie namawiałem go na seks, nie naciskałem na niego... gdy powiedział, że jednak tego nie chce, zgodziłem się i odpuściłem. Nie mam pojęcia o co chodzi. Wrócił do pokoju w środku nocy, a gdy chciałem z nim porozmawiać powiedział, że jest zmęczony i chce iść spać. Zaakceptowałem to i powiedziałem mu, że nie mam zamiaru na niego naciskać. Jeśli będzie chciał ze mną porozmawiać to śmiało może zacząć rozmowę. Minęły trzy dni... nadal cisza. Ostatnio też "odwiedził" mnie Changwoo. Coraz bardziej się boję i nie wiem już co mam o tym myśleć. Czego chciał? Stwierdził, że Jungkook to zły człowiek i żebym podczas pierwszego razu z nim nie był rozczarowany... co miał na myśli? Nie wiem... Najlepsze jest to, że najpierw mi go podsunął, a teraz robi wszystko żebym z nim nie był... Chora sytuacja...
- Kookie...
- Co?- brunet zerknął na mnie odrywając łaskawie wzrok od książki.
- Jesteśmy w Singapurze... nie chciałbyś pójść na spacer?... No wiesz... pozwiedzać.
- Chcę i idę...
- Oo... mogę iść z tobą? Dawno razem nigdzie nie byliśmy.
- Idę z Heejunem.- zabolało. Wziąłem głęboki oddech zabierając brunetowi książkę - Oddaj ją.
- Spokój...- chłopak złagodniał spoglądając na mnie - Możesz mi wyjaśnić co się z tobą do cholery dzieje?
- Nic się nie dzieje.
- Jungkook, nie rób ze mnie idioty.... Chodzi o nasz pierwszy raz? Zrobiłem coś nie tak? Nie wiem... może chodzi o Heejuna, co? Kręcisz z nim?
- Zwariowałeś?
- To wyjaśnij mi co się z tobą dzieje...
- Możemy o tym nie gadać?
- Jungkook zlituj się... martwię się o ciebie... martwię się o nasz związek, no zrozum mnie...
- Nie masz się o co martwić.- wtedy też rozległo się pukanie do drzwi.
- Oo... czyżby to był Heejun?
- Nawet jeśli to co?- chłopak zeskoczył z łóżka otwierając drzwi. Na jego twarzy automatycznie pojawił się szeroki uśmiech - Hej... wejdź, jeszcze nie jestem gotowy.- do pokoju wszedł rozpromieniony chłopak. Gdy mnie zobaczył zmieszał się lekko, jednak mimo to ukłonił się lekko się uśmiechając.
- Co Heejun.... nie spodziewałeś się mnie tutaj?
- Powiem szczerze, że nie...
- No cóż... niespodzianka...- chłopak westchnął siadając niepewnie na łóżku - Gdzie go zabierasz?
- Jeszcze nie wiem...
- Będę miał na was oko...
- Seungjun, daj spokój...- Jungkook zaczerwienił się spoglądając na kolegę.
- Nie, nie dam spokoju... jesteś moim chłopakiem, a prowadzasz się z niewiadomo kim.
- Nie z niewiadomo kim, tylko z Heejunem...
- O tym właśnie mówię...
- Hyung!- otworzyłem szeroko oczy nie mogąc oderwać ich od bruneta. Jungkook aż się gotował... nie poznaję go.
- Idź już...
- Hyung, ja...
- Idź... później pogadamy.- widziałem jak na twarzy Heejuna triumfuje zwycięstwo. Miałem ochotę do niego podejść i go uderzyć, ale co to by dało.
- Może... pójdziesz z nami?- parsknąłem śmiechem idąc w stronę łazienki.
- Nie rozśmieszaj mnie.- szarpnąłem za klamkę wchodząc do środka. Po chwili mogłem usłyszeć dźwięk zamykanych do kabiny drzwi. Czuję, że coś jest nie tak i nie mam zamiaru tak tego zostawić. Wyszedłem z łazienki pospiesznie narzucając na siebie bluzę. Wskoczyłem w buty, sięgnąłem po klucz do pokoju i ruszyłem na "ląd". Jakby nie patrzeć, w końcu jakaś miła odmiana. Gdy byłem blisko schodów prowadzących na dół, natknąłem się na panią Choi.
- Seungjun!- warknąłem podbiegając do niej.
- Przepraszam, ale trochę się spieszę.
- Powiesz mi co dzieje się między tobą a Jungkookiem?
- Wydaje mi się, że są to nasze prywatne sprawy...
- Tak... tak wiem to, ale Jungkook jest tu najmłodszy i...
- Nie ma się pani o co martwić... Do widzenia.- zbiegłem na ląd rozglądając się za Jungkookiem i Heejunem. Są... szli dość powoli wesoło o czymś rozmawiając. No cóż... Starałem się śledzić ich w miarę profesjonalnie. Oczywiście na tyle, ile było to możliwe. Po zrobieniu kilku zdjęć weszli do kawiarni... świetnie. Okazało się jednak, że po zamówieniu mrożonych kaw wyszli do ogródka i zajęli jeden ze stolików. To co robiłem było głupie, ale nie widziałem innej opcji. Ukryłem się między drzewkami ozdobnymi nasłuchując tego o czym rozmawiają. To co usłyszałem bardzo mną wstrząsnęło.
- Wreszcie sami, hm?
- Przestań.- Kook zaczerwienił się unosząc do góry ramiona. Zawsze tak robi gdy jest zawstydzony.
- Nie cieszysz się?
- Bardzo się cieszę, ale... nie wiem czy dobrze robię... wiesz przecież ile przeszedł Seungjun...
- I co z tego? Pomyśl w końcu o sobie...- brunet westchnął upijając łyk kawy - Pocałujesz mnie w końcu?
- A jeśli Seungjun nas zobaczy?
- Najwyższa pora żeby dowiedział się prawdy.
- Sam nie wiem...- czułem jak do oczu napływają mi łzy. Ostatni raz tak mocny ścisk w sercu czułem odbierając wiadomość o śmierci Changwoo.
- Myszko, prooooszę.- Jungkook zaśmiał się, po czym pocałował Heejuna... trwało to dość długo gdyż na dłuższą chwilę ogarnęła mnie absolutna cisza - Kocham cię.- nie wytrzymałem. Zerwałem się na równe nogi wracając pospiesznie na statek. To koniec... Boże, jaki ja byłem naiwny. Zapłakany, roztrzęsiony i w totalnym szoku wyciągnąłem telefon dzwoniąc do mamy.
- Ciii Seungjun dzwoni.- jak dobrze słyszeć jej głos... - Cześć myszko, opowiadaj. Jak tam szkoła, co?
- Zabierzcie mnie stąd!
- C... co... synu, o co chodzi?
- Mamo błagam cię, ja tego dłużej nie zniosę!
- Uspokój się... o co chodzi?
- Powiem wam wszystko! Wszystko, rozumiesz?! Tylko błagam, pozwólcie mi na powrót do domu! Mogę wylecieć nawet dzisiaj z Singapuru!
- Seungjun...
- Daj mi go.- do telefonu dobrał się ojciec - Co się dzieje?
- Tato, błagam cię...- osunąłem się po ścianie sklepu wyjąc jak bezradne dziecko.
- Ktoś cię skrzywdził?
- Życie mnie krzywdzi! Mam dość, zrozum! 
- Błagam cię, uspokój się... mów co się stało... jakoś ci pomożemy z mamą.- wziąłem głęboki oddech z zamiarem wygarnięcia im całej prawdy. Nie mam siły dłużej tego dusić.
- Pamiętacie Changwoo?
- Oczywiście, że tak.
- To nie był mój kolega tato...
- Nie rozumiem.
- Byliśmy razem od czterech lat.... to po jego śmierci popadłem w depresję i przez to miałem próby samobójcze...- wziąłem głęboki oddech czekając na reakcję z jego strony. Bałem się, że wybuchnie.
- Rozumiem... mów dalej...
- Nie wiem po jaką cholerę mnie tu wysłaliście... Poznałem tu Jungkooka... mieszka ze mną w pokoju, on... on jest identyczny jak Changwoo... Zaczęliśmy ze sobą być...- musiałem zrobić przerwę by złapać powietrze. Czułem jak robi mi się słabo - On... poznał tu takiego chłopaka... i.... właśnie przyłapałem go na zdradzie!
- Seungjun...
- Tato tak mi wstyd... przepraszam, błagam, wybaczcie mi to!
- Synu... jedyne co mogę zrobić to wysłać po ciebie samolot i tu zapewnić ci psychologa... nie wiem...
- Mogę... mogę wrócić?
- Tak... nie rozumiem dlaczego nie powiedziałeś nam tego od razu... Byliśmy pewni, że ten wyjazd dobrze ci zrobi...
- Nic już nie mów... chcę po prostu być już w domu.
- Jak długo będziesz w Singapurze?
- Jeszcze pięć dni.
- Dobrze... poczekaj... dzisiaj mamy wtorek... w piątek przyleci po ciebie Jinhong.
- Dopiero w piątek?
- Musisz wytrzymać... mamy teraz masę spraw i latamy w tą i z powrotem.
- Jasne... 
- Wróć do pokoju, poczytaj coś... idź na trening...
- Okej... cześć.- rozłączyłem się czując jak wypełnia mnie wstyd. Jak bardzo musiałem się przed nimi poniżyć, by w końcu namówić ich na zabranie mnie stąd.
                 Gdy wróciłem do pokoju położyłem się na łóżku z butelką soju w ręku. Włączyłem mecz wlewając w siebie alkohol. Z sekundy na sekundę zaczął mnie ogarniać coraz to większy spokój, jednak jak się okazało, do czasu. Nagle drzwi do pokoju otworzyły się, a w nich stanął Jungkook. Czułem jak kłuje mnie serce, jednak starałem się niczego po sobie nie pokazywać.
- Cześć Hyung.- nie odpowiedziałem. Upiłem kolejny łyk soju podgłaśniając mecz. Brunet usiadł koło mnie kładąc mi dłoń na udzie - Tak mi wstyd... przepraszam. Nie chciałem na ciebie nakrzyczeć...
- Gdzie byłeś tak długo?- czułem jak łamie mi się głos.
- Nudziłem się z Heejunem... zwiedziliśmy pare miejsc, byliśmy na kawie... jak chcesz to jutro pójdziemy razem.
- Nie mam ochoty...
- Czemu? Źle się czujesz?
- Tak... źle się czuję... kurewsko źle się czuję...- usiadłem stawiając butelkę na szafce nocnej.
- Seungjun... ale... ale dlaczego?
- Dlaczego? Może dlatego, że mnie zdradziłeś?!... Jak mogłeś do cholery?!- wstałem rzucając wszystkim co wpadło mi pod ręce - Myślałeś, że jak długo będziesz robił ze mnie idiotę?! Sądziłeś, że nigdy się o was nie dowiem?! 
- Boże Seungjun...
- Tylko tyle masz mi do powiedzenia?!... Robiłem dla ciebie wszystko! Traktowałem cię jak swój największy skarb i co otrzymałem w zamian?!
- Daj mi wytłumaczyć...- uderzyłem ręką o lustro rozbijając je na setki kawałków. Po policzkach spływały mi łzy... po ręce stróżki krwi. Jednak to było niczym w porównaniu z bólem jaki odczuwałem teraz w sercu - Seungjun, przestań!- Kook podbiegł do mnie owijając moją dłoń koszulką wiszącą na krześle.
- Nie zbliżaj się do mnie... 
- Skarbie...- odepchnąłem go głęboko oddychając. Jungkook wpatrywał się we mnie wielkimi oczyma powstrzmując się od łez.
- W piątek wracam do Seoulu... to koniec Jungkook...- chłopak otworzył usta starając się wydobyć z siebie jakikolwiek dźwięk.
- Nie... Nie możesz tego zrobić!- po jego porcelanowej buzi zaczęły spływać łzy - Hyung błagam cię! Ja to skończę!
- Żartujesz sobie?! Kochacie cię, dzisiaj się całowaliście!- starałem się spuścić z tonu widząc jego przerażoną twarz - Odpowiedz mi szczerze... kochałeś się z nim?
- Seungjun...
- Tak czy nie?
- Tak... ale to był tylko jeden raz... nie wiem co mi się stało...
- Skończ... nie chcę już tego słuchać...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Seungjun&Jungkook~cz.5 [Rejs donikąd]

wstęp cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                    Od ostatniego wydarzenia minął tydzień. Czuję się paskudnie, ale staram się to ukrywać za wszelką cenę. Jungkook bardzo chce mi pomóc... chce zwrócić na siebie moją uwagę.. robi wszystko bym był tylko jego. Nie potrafię... nie umiem z nim rozmawiać, nie umiem go przytulić, z moich ust nie może wydobyć się nic miłego... Nauczycielka chce, bym jak najczęściej wychodził do ludzi, żebym znalazł sobie nowych znajomych, żebym spędzał jak najwięcej czasu z nimi. Odkąd te homofoby zniszcyły mój album nie ruszam się z pokoju i z nikim nie rozmawiam więc znalezienie znajomych będzie raczej trudne. Poza tym ja nikogo nie potrzebuję i ze wszystkim potrafię doskonale poradzić sobie sam.
- Hyung...- westchnąłem podnosząc leniwie wzrok na Jungkooka - Masz ciemne rzeczy do prania?
- Nie.
- Seungjun...- brunet usiadł na łóżku obok mnie głaszcząc mnie delikatnie po udzie - Porozmawiaj ze mną.
- O czym?
- Jak się czujesz?
- Dobrze...
- Widzę, że nie... nie kłam...
- Nie widzę powodów, dla których miałbym kłamać. 
- Hyung...- chłopak usiadł bliżej mnie cmokając mnie w policzek - A... ty mnie jeszcze kochasz?- wziąłem głęboki oddech spoglądając na partnera.
- Czemu o to pytasz?
- Od tygodnia się do mnie nie odzywasz to jak mam się nie pytać? Bez przerwy mnie ignorujesz i mnie zlewasz...
- Nie przesadzaj.
- Nie przesadzaj? Wróciłem wczoraj do pokoju z wybitym palcem i siniakiem na całe ramię i oczywiście tego nie zauważyłeś.... Kilka dni temu nie było mnie cały dzień, bo spędzałem go z Heejunem.... jak wróciłem nie powiedziałeś ani słowa. Jestem pewien, że nawet nie zauważyłeś tego, że mnie nie ma...
- Jungkook...
- Wiem, że jest ci ciężko, ale jesteś ze mną i powinieneś poświęcić mi choć odrobinę uwagi... Jeśli mnie nie kochasz to się rozstaniemy...- gdy wypowiadał ostatnie słowo jego głos załamał się, a do oczu napłynęły łzy. Objąłem go patrząc mu głęboko w oczy.
- Kocham cię... naprawdę cię kocham i przepraszam za moje zachowanie.- czułem jak z Kooka schodzi powietrze. Brunet odetchnął wtulając się we mnie.
- Co mam zrobić żeby między nami było wszystko dobrze? Naprawdę chcę żebyś był ze mną szczęśliwy...
- Jungkook...- skarb spojrzał na mnie wycierając zapłakane oczy.
- Zrobię wszystko Hyung...
- Chciałbym się z tobą kochać...- zauważyłem strach w jego oczach jednak mimo to na jego anielskiej buźce pojawił się delikatny uśmiech.
- Dobrze... a... mógłbym wszystko przygotować?- pogłaskałem go po twarzy całując go delikatnie w czoło.
- Ile potrzebujesz czasu?
- Mmm... godzinkę?
- Miałem na myśli... hm... nie potrzebujesz czasu by przygotować się do tego psychicznie?
- Nie Hyung... jestem na to gotowy odkąd cię poznałem.- brunet uśmiechnął się całując mnie - Cieszę się, że to może poprawić nasze stosunki.
- Kookie, to nie tak...
- Wynocha... idź na basen albo na trening, a ja wszystko przygotuję, zgoda?- kochany dzieciak. Kilka minut temu chciał się ze mną rozstać, a teraz wręcz promienieje ze szczęścia.
- Może po prostu pójdę na spacer.
- A tak... od wczoraj jesteśmy w Tajlandii więc możesz...
- Jungkook...- złapałem go za twarz uważnie mu się przyglądając - Pokaż to ramię i palca...
- Ale to nic takiego.
- No już.- brunet westchnął opuszczając rękaw koszuli - Kto ci to zrobił?- siniak prezentował się paskudnie i był naprawdę sporych rozmiarów.
- Miałem wczoraj zajęcia z kosza, ale że myślałem cały czas o tobie to nie mogłem skupić się na grze i...- chłopak jęknął czując jak całuję jego ramię.
- Boli?- zapytałem ponownie je całując.
- Nie... już nie.- wymusiłem uśmiech całując go delikatnie w czoło.
- Wrócę za godzinę.- podekscytowany Jungkook odprowadził mnie do drzwi, po czym namiętnie mnie pocałował.
- Uważaj na siebie Hyung.
- Obiecuję... kupić coś?
- Nie... ja o wszystko zadbam.
- Zgoda.- otworzyłem drzwi robiąc krok przez próg - Kocham cię Kookie.
- Też cię kocham Hyung.- odpowiedział całując mnie w plecy. Pech chciał, że naszym korytarzem przechodziła pani Choi. Gdy nas zobaczyła uśmiechnęła się szeroko zatrzymując się przy naszej kabinie - Dobry wieczór pani.
- Cześć Kookie... jak się macie?
- Lepiej... myślę, że dużo lepiej, prawda Hyung?- skinąłem jedynie głową lekko się uśmiechając.
- Bardzo się cieszę... Seungjun wybierasz się gdzieś?
- Tak... idę na spacer.
- Mogłabym do ciebie dołączyć?- oczywiście, że nie, ale już nie chcę wyjść na skończonego prostaka.
- Oczywiście...
- Super... Jungkook, nie będziesz zły jak porwę ci chłopaka?
- Nie proszę pani.... to mu dobrze zrobi.- brunet uśmiechnął się wyganiając mnie z pokoju - Za godzinę Hyung.
- Dobrze dobrze.- gdy drzwi się zamknęły kobieta uśmiechnęła się biorąc mnie pod ramię.
- Jakieś plany na dzisiaj?
- Można tak powiedzieć.
- Okej, nie wnikam.- nauczycielka westchnęła prowadząc mnie najmniej zaludnionym korytarzem - Jak się czujesz Seungjun?
- Niezbyt dobrze...
- Mogę o coś zapytać?
- Tak... śmiało...
- Bardziej chodzi o ten album czy.... czy nadal tęsknisz za swoim chłopakiem?- co za durne pytanie. Westchnąłem odwracając wzrok.
- Cały czas tęsknię za Changwoo, a ten album... to była jedyna rzecz, jaka mi po nim pozostała. Po jego śmierci dbałem o ten album jak o najważniejszą i najcenniejszą rzecz na świecie, a... chwila nieuwagi i po nim...
- Tak mi przykro Seungjun...
- Spokojnie... dzięki Jungkookowi powoli o tym zapominam.
- Właśnie, jeśli już mówimy o nim... jesteś pewien, że go kochasz i chcesz z nim być?
- O co pani chodzi?
- Przepraszam, że to mówię, ale... mam wrażenie, że on... jest jedynie...
- Nie, nie jest zamiennikiem Changwoo...
- Seungjun...
- Czemu nikt do cholery nie może pojąć, że naprawdę go kocham?... Może nie potrafię tego okazać, ale bardzo mi na nim zależy...- pani Choi wzięła głęboki oddech klepiąc mnie po ramieniu.
- Rozumiem... ale... moim zdaniem mógłbyś poświęcać mu więcej czasu i uwagi bo to naprawdę fajny chłopak.
- Wiem to...- reszta spaceru minęła nam w całkowitej ciszy z czego bardzo się cieszyłem. Jakoś niespecjalnie miałem ochotę na zwierzenia, zwłaszcza w towarzystwie nauczycielki. Może i czasami dało się z nią porozmawiać, ale w większości przypadków czułem, że gdzieś w jej podświadomości jestem wyśmiewany z tego, że jestem gejem czy że opłakuję nadal swojego zmarłego chłopaka. Taki już jestem... nigdy nikomu nie zwierzam się ze swoich problemów, bo mam wrażenie, że zwyczajnie one ich bawią lub zostaną później obrócone przeciwko mnie.
           Gdy minęła umówiona godzina wróciłem pod pokój biorąc głęboki oddech. Stresowałem się, mimo iż będzie to już mój tysięczny raz. Z drugiej strony będę się teraz kochał z najsłodszą istotą na świecie. Nie mogę go skrzywdzić i muszę zrobić wszystko żeby zapamiętał ten moment na całe życie. Gdy zapukałem drzwi lekko uchyliły się, a zza nich można było usłyszeć nieśmiały głos Jungkooka.
- Hyung?
- Mhmmm... mogę wejść?- brunet otworzył szerzej drzwi wieszając mi się na szyi.
- Tęskniłem.- uśmiechnąłem się biorąc go na ręcę, po czym delikatnie go pocałowałem - Chodź do środka.- gdy weszliśmy, ujrzałem pięknie przystrojony pokój, który oświetlony był jedynie świeczkami. Łóżko udekorowane było płatkami kwiatów, a na szafce nocnej stała butelka wina i dwa kieliszki - Może być?
- Żartujesz sobie?... jest pięknie.
- Cieszę się.- brunet zaszedł mnie od tyłu wtulając się w moje plecy - Hyung?
- Tak?- objąłem go chcąc zapewnić mu poczucie bezpieczeństwa.
- Trochę się denerwuję.- posadziłem go na łóżku, po czym kucnąłem patrząc mu głęboko w oczy.
- Czym skarbie?
- No...- jego twarz zalała się rumieńcem - Boję się, że coś zrobię źle i że cię do siebie zrażę.
- Kookie...
- No bo ja się jeszcze nigdy z nikim nie kochałem.- uśmiechnąłem się głaszcząc go po policzku.
- Wiem to kotek... i wcale mi to nie przeszkadza...
- Ale...
- Wręcz przeciwnie.... cieszy mnie to.- brunet uśmiechnął się wtulając się we mnie - Ufasz mi?
- Wiesz, że tak.
- To nie masz się czego bać, naprawdę.- cmoknąłem go w ucho, po czym ponownie spojrzałem mu w oczy - Rozumiem, że to wino jest na rozluźnienie.
- Noo... tak jakby.
- Głupek.- zaśmiałem się nalewając nam alkoholu, po czym wręczyłem jeden kieliszek chłopakowi - Za nas?- ten pospiesznie skinął głową wypijając całą zawartość kieliszka - Ejjj.... co ty wyprawiasz?
- Przepraszam Hyung, ale to z nerwów.- wyjąłem kieliszek z jego delikatnych rąk, po czym postawiłem go na szafce.
- Nie masz się czym denerwować.- powtórzyłem delikatnie go całując. Czułem podczas pocałunku, że dzieciak jest potwornie zestresowany, ale wiem też, że tak bardzo mu na mnie zależy, że na pewno się nie wycofa. Gdy położyłem go na łóżku, usiadłem na nim okrakiem całując go po twarzy - Jungkook?
- Tak?- zapytał głaszcząc mnie nieśmiało po talii.
- Na pewno tego chcesz? Nie chcę cię do niczego zmuszać.
- Chcę tego, ale się wstydzę... ty... ty się Hyung nie bałeś przed swoim pierwszym razem?
- Hm... bałem się, ale robiłem to z osobą, którą bardzo kochałem więc... bardziej się tym ekscytowałem... wiesz...
- Nie powinienem był o to pytać.
- Przestań się bać wypytywać o sprawy związane z Changwoo, okej?
- Ale...
- Ale to nie teraz... teraz chcę się skupić na tobie.- uśmiechnąłem się całując go po szyi. Kookie jęknął potwornie się spinając - Rozluźnij się.- szepnąłem głaszcząc go po klatce piersiowej. W pewnym momencie poczułem wybrzuszenie w spodniach chłopaka. Uśmiechnął się widząc jego czerwoną twarz.
- Boże, jaki wstyd.- szepnął chcąc ukryć twarz.
- Spokojnie Kookie.- cmoknąłem go rozpinając mu spodnie.
- Nie, Hyung...
- Zaufaj mi.
- Ufam... ale nie chcę.- Jungkook odepchnął mnie siadając. W sumie nie mam mu tego za złe, bo byłem dokładnie taki sam...
- Myszko...- usiadłem za nim obejmując go. Oddychał bardzo ciężko, a jego plecy były mokre od potu - Przecież nic się nie stało.
- Nie chcę dzisiaj tego robić.- chłopak zerwał się z łóżka idąc w stronę drzwi.
- Rozumiem... Kookie, wróć tu.- brunet szarpnął za klamkę - Jungkook nie wygłupiaj się.- partner wyszedł z pokoju trzaskając drzwiami. W sumie może taki spacerek dobrze mu zrobi. Chociaż... może to ja go zawstydziłem tym uśmiechem? Westchnąłem kładąc się na łóżku.
<- Skarbie, proszę cię wróć.
Bez odzewu... skąd ja to znam. Moje pierwsze podejścia z Changwoo były dokładnie takie same. Z autopsji wiem, że wystarczy mu kilka minut by odetchnąć, a jak wróci... czekają nas ciche dni. No cóż... miłość wymaga poświęceń i masy cierpliwości.

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

• Przepraszam, że tak długo nic nie dodałam. Nie mam teraz na nic czasu, bo do mojej współlokatorki przyjechali goście i jest potwornie głośno. W połowie lipca planuję wyprowadzkę i mam nadzieję, że wszystko wróci do normy [tj. dodawanie postów regularnie co 1-2 dni]. Kocham pisać i fakt, że nie mogę teraz tego robić potwornie mnie dołuje, no ale cóż... Może uda mi się siąść do lapka w nocy jak wszyscy będą spać i wtedy coś napiszę. Na pewno coś wykombinuję, bo nie chcę Was zawieść czy nie daj Boże stracić.

Kocham Was!
Buziaki~

Seungjun&Jungkook~cz.4 [Rejs donikąd]

wstęp cz.1 cz.2 cz.3

                   Sprzątałem właśnie w pokoju.... dlaczego? Cholera wie gdyż z reguły nigdy tego nie robię. W domu miałem od tego gosposię, która wszystko za mnie robiła. No cóż... dopłynęliśmy do Chin, w których mamy pozostać na trzy dni. Podekscytowany Jungkook ciągnął mnie na wycieczkę, jednak zwiedzałem już ten kraj tyle razy, że nic nie jest w stanie mnie w nim zaskoczyć. Kookie poszedł więc sam, a ja zająłem się porządkami... z nudów. No i wszystko nagle stało się jasne.
Nadchodził wieczór, a ja zacząłem potwornie się nudzić. Do tego jeszcze Jungkook nie odbierał telefonu, mimo iż przed wyjściem zapewniał mnie, że będzie to robił za każdym razem, jak tylko do niego przedzwonię. Nic nie mogło mu się stać, bo na wycieczkę poszła z nim pani Choi... w sumie samego bym go nawet nie puścił. Stwierdziłem, że jak tylko ten dzieciak wróci postaram się go porządnie ukarać. Na samą myśl na mojej twarzy pojawił się szeroki, złowrogi uśmiech. No cóż... chciałem zlać mu tyłek, ale w dość romantycznych okolicznościach... jakkolwiek to nie brzmi. Cały pokój przystroiłem więc świeczkami i jego ulubionymi kwiatami, które mogłem dostać w kwiaciarni znajdującej się na statku. Przygotowałem też nasz ulubiony film oraz wino, po czym dla pięknego wykończenia rozpaliłem kilka lekkich kadzidełek.
- Idealnie.- uśmiechnąłem się patrząc na pokój. W pewnym momencie usłyszałem śmiech dobiegający z korytarza... to na pewno Jungkook. Pytanie tylko z kim mu tam tak wesoło... Jak gdyby nigdy nic usiadłem przy biurku czekając na wejście chłopaka.
- Tu jest mój pokój.- mhm... stanęli pod drzwiami.
- Mogę wejść?- o... widzę, że mój nieśmiały i uciekający za wszelką cenę od ludzi Kookie kogoś poznał.
- W środku jest pewnie mój chł... współlokator więc wiesz...
- Mmm... to może pójdziemy do mnie? Pani Choi mówiła, że póki co będę miał kabinę sam.
- Serio? Czemu?
- W Indiach ma się do nas dosiąść jakiś chłopak, który wskoczy do mojego pokoju.- ah tak... ostatnio na lekcjach nauczycielka wspominała, że w Chinach dołączy do nas jakiś chłopak. Jak mu tam... Heejun? Chyba tak... Ponoć jest koreańczykiem, ale od pięciu lat mieszka z rodzicami w Chinach - To jak?
- Wiesz co... przyjdę do ciebie jutro, hm? 
- Super... jak chcesz to pójdziemy jutro na spacer i pokażę ci jeszcze trochę Shanghai. 
- Poważnie?
- Mhm.
- Jesteś najlepszy.- oho... tego już za wiele. Podszedłem do drzwi gwałtownie je otwierając.
- Wreszcie wróciłeś...- burknąłem rzucając spojrzenie nowemu koledze Jungkooka.
- Oo Seungjun... poznaj Heejuna. 
- Ta... może innym razem. Zapraszam do środka.- brunet zmieszał się posyłając koledze lekki uśmiech.
- Do jutra.- wciągnąłem go do kabiny zamykając za nami drzwi - O...- chłopak stanął jak wryty - Ty... ty to przygotowałeś?- nie odpowiedziałem. Stanąłem przy drzwiach z założonymi rękoma wbijając tym samym wzrok w partnera - Jejuuu Hyung.- Kookie podszedł do mnie całując mnie. Złapałem go za ramiona delikatnie go od siebie odpychając.
- Czemu nie było cię tak długo...
- Heejun oprowadzał mnie po Shanghaiu.... wiesz jakie to miasto jest niesamo...
- Wiem... 
- Hyung... o co chodzi?
- No nie wiem... może o to, że miałeś zaproszenie do pokoju nowego kolegi, w którym jest sam... 
- Seungjun...
- Ile on ma lat?
- Jest rok ode mnie starszy, także... wiesz... nic dziwnego, że złapaliśmy wspólny język...
- Świetnie... jutro nigdzie nie idziesz.
- Ale jak to?... Heejun ma mi pokazać Shanghai...
- Nie chcę więcej o nim słyszeć, jasne?
- Hyung...
- Skończyłem dyskusję.- podszedłem do szafy i zacząłem szukać w niej jakiejś bluzy. Chciałem wyjść na spacer i odetchnąć, a że Shanghai znam jak własną kieszeń, to nie powinienem mieć problemu z odnalezieniem się w nim.
- Gdzie idziesz?- Jungkook złapał mnie za rękę wlepiając we mnie swoje wielkie oczy.
- Chcę się przejść...- burknąłem wyrywając rękę, po czym narzuciłem na siebie bluzę.
- A... a to co przygotowałeś?... Hyung...
- Zaproś na romantyczny wieczór swojego nowego kolegę.- rzuciłem wychodząc z kabiny. Było już dość późno więc cały statek był praktycznie pusty. Większość ludzi przesiadywała w swoich kabinach bądź plątała się po Chinach. Stanąłem przy barierkach wpatrując się w morze Chińskie, które otoczone było mrokiem i całkowitą ciszą. Tego właśnie potrzebowałem. Zamknąłem oczy ciesząc się świeżym, morskim powietrzem. Wiatr w delikatny sposób rozwiewał moje włosy i muskał moją twarz.
- On cię zdradzi Hyung.- usłyszałem szept, po którym odwróciłem się gwałtownie do tyłu. Nikogo nie widziałem... stałem na burcie absolutnie sam. Starałem się sobie tłumaczyć, że to na pewno wina wiatru, jednak wtedy dostrzegłem w głębi ciemnego korytarza niewyraźną postać, która robiła coraz to śmielsze kroki w moim kierunku - Mój Hyung... tylko ja mogłem tak mówić.- otworzyłem szeroko usta widząc lewitującą nad ziemią postać Changwoo. Osunąłem się na ziemię zaciskając kurczowo ze strachu powieki.
- To tylko twoja wyobraźnia.- starałem się sobie tłumaczyć, jednak wtedy poczułem jak ktoś dotyka mojego ramienia. Wrzasnąłem zrywając się na równe nogi, ale jedyną osobą jaką ujrzałem był Heejun. Dzieciak wpatrywał się we mnie wielkimi oczyma popijając lemoniadę.
- Wszystko w porządku?- zapytał wręczając mi napój.
- Ta...- głęboko oddychając spojrzałem ponownie w głąb korytarza lecz nikogo już nie mogłem w nim dostrzec.
- Napij się.
- Nie chcę.
- Seungjun, tak?- przełknąłem z trudem ślinę zerkając na chłopaczka - Jungkook bardzo dużo mi o tobie opowiadał.... jestem Heejun.- podałem mu od niechcenia rękę.
- Mam nadzieję, że mówił ci same dobre rzeczy.
- Ooo jak najbardziej... Ciągle cię wychwalał jaki to nie jesteś wspaniały i czego to ty nie potrafisz. Mówił też, że bardzo podziwia cię jako sportowca i że masz ogromne zadatki na modela. Hm...- chłopak zamyślił się upijając łyk lemoniady - Ah... powiedział, że jesteś strasznie kochany i opiekuńczy. Opowiada o tobie zupełnie tak, jakby był w tobie zakochany.- całą wypowiedź chłopak podsumował słodkim uśmiechem.
- Szkoda, że nie dodał, że jest moim chłopakiem.- po minie Heejuna mogłem wywnioskować, że jest nieco zawiedziony tą informacją, jednak stara się to dobrze zamaskować.
- Poważnie?
- Mhm...
- Oo... pasujecie do siebie.- Heejun westchnął lekko się spinając - To... mógłbym jutro pokazać mu Shanghai?
- Jasne... ale będę miał na was oko...
- Dlaczego? Nie ufasz mu?
- Jemu ufam...- nachyliłem się do chłopaka trzymając go za koszulkę - Ale tobie już niekoniecznie.- pchnąłem go na barierkę, po czym ruszyłem przed siebie. Mam dość tego wszystkiego. Nie rozumiem dlaczego Changwoo podsuwa mi Jungkooka, po czym nachodzi mnie mówiąc mi, że ten mnie zdradzi. Właśnie... Changwoo. Rozejrzałem się dookoła szukając cichego, ciemnego miejsca. Gdy zauważyłem ciemny korytarz, wszedłem do niego przełykając z trudem ślinę - Chan... Changwoo...- cisza. Wiem, że to co robię wydaje się Wam cholernie głupie, ale naprawdę nie wiem co mam robić i jak sobie to wszystko tłumaczyć - Changwoo...- w pewnym momencie poczułem ogarniające mnie uczucie chłodu. Mimo to nie mogłem się wycofać.
- Źle zrobiłem Hyung.- przygryzłem wargę czując jak z niedawno zrobionej rany zaczyna lecieć krew.
- O czym... o czym ty mówisz?
- Chciałem żebyś znów był szczęśliwy, ale ten cały Heejun...- ujrzałem przed sobą twarz Changwoo. Chciałem krzyknąć i uciekać jak najdalej od niego, ale nie mogłem. Mimo ogromnego strachu i napływających do oczu łez twardo stałem w miejscu - Musisz mieć na niego oko, bo ma chętkę na Jungkooka.
- Changwoo...- nic nie było w stanie opisać ogromnego bólu jaki teraz czułem - Nawet nie wiesz jak cholernie za tobą tęsknię...- klęknąłem dławiąc się łzami.
- Wiem Hyung.- chłodny wiatr delikatnie pieścił moją twarz - Mieliśmy jeszcze tyle rzeczy w planach...- to dla mnie za dużo. Ostatni raz płakałem tak bardzo gdy dowiedziałem się o śmierci chłopaka - Bardzo cię kocham.... czuję, że ty mnie też... Seungjun...- uniosłem głowę rozglądając się dookoła jednak nikogo nie widziałem - Skup się teraz na Jungkooku...
- Changwoo...- odpowiedziała mi jedynie głucha cisza. Uczucie chłodu minęło i znów mogłem czuć duszne, ciężkie powietrze - Changwoo!!
- Seungjun?- spojrzałem w stronę dobiegającego głosu. W głównym korytarzu ujrzałem panią Choi robiącą swój codzienny, nocny obchód. Nie wiedziałem jak mam jej się wytłumaczyć z tego, że klękam i wyję... bo tego nawet nie można było nazwać płaczem - Boże, co ci się stało?- kobieta podbiegła do mnie uważnie mi się przyglądając - Co się dzieje?
- Proszę... proszę dać mi spokój...
- Chodź porozmawiamy.
- Nie... proszę mnie zostawić.
- Seungjun...- gdy nauczycielka mnie objęła odepchnąłem ją zrywając się na równe nogi.
- Odpieprzcie się wszyscy ode mnie!- ruszyłem na oślep przed siebie. Znów zaczynam zachowywać się jak skończony prostak, ale szczerze mówiąc mam to gdzieś. To co się teraz dzieje jest jak dla mnie niepojęte. Chciałbym wrócić do kabiny, ale nie mam ochoty widzieć się teraz z Jungkookiem. Co ja mam ze sobą zrobić? Wiem... basen o tej porze jest na pewno pusty, a na nim najlepiej mi się myśli. Ruszyłem więc na górny pokład lecz droga na niego nie mogła obyć się bez żadnych przeszkód. Z korytarza, na którym znajdują się kabiny uczniów wyszło moich dwóch ulubieńców. Gdy mnie zobaczyli uśmiechnęli się szeroko idąc w moją stronę - Odpieprzcie się, dobrze wam radzę...
- Ciii... na twoim miejscu byłbym grzeczniejszy.- chłopak wyciągnął zza pleców mój ukochany album... jednyną rzecz, jaka została mi po Changwoo.
- Skąd to masz?!- nagle za moimi plecami pojawiło się trzech, dobrze zbudowanych chłopców. Dwóch z nich złapało mnie za ręce, wykręcając mi je do tyłu. Syknąłem nie odrywając wzroku od albumu.
- Wiesz... tak się składa, że podsłuchaliśmy twoją kłótnię z Jungkookiem. Kiedy wyszedłeś z kabiny ten debil poleciał za tobą żeby cię szukać i nie zamknął pokoju...
- Gdzie on jest...
- Z tego co wiem dawno wrócił... razem z tym nowym.- banda tego przygłupa wybuchła śmiechem - To smutne, że już znalazł sobie nowego, hm?
- Swoją drogą z nim też trzeba będzie zrobić porządek.
- Nie chcemy ani jednego pedała na tym statku.
- Spokojnie panowie, nimi zajmiemy się później... Teraz rozprawimy się z naszym ulubieńcem i jego śmiesznym albumem.... Weźcie go na górę.- zostałem pchnięty na schody. Nie spuściłem wzroku z albumu nawet na sekundę. Co oni zamierzają z nim zrobić? Jeśli go zniszczą to obiecuję, że ich zabiję... Gdy weszliśmy na górę chłopak trzymający album kazał nam się zatrzymać, po czym stanął w pewnej odległości naprzeciwo nas. Goryle trzymające mnie wzmocniły uścisk sprawiając mi tym ogrom bólu - Masz tu całkiem intymne zdjęcia Seungjun.- mówiąc to otworzył go pokazując wszystkim jego zawartość.
- Przestań!
- O... na przykład tu... nie wstyd ci było wywoływać takie zdjęcie?- mowiąc to pokazał na fotografię przedstawiającą mnie i Changwoo siedzących w wannie. Zdjęcie było robione dokładnie miesiąc przed jego śmiercią...
- Zostaw to do cholery! Nie masz prawa tego ruszać!
- Fu... jesteście po prostu obelśni. A właśnie... wiem już czemu teraz obracasz Jungkooka... Jak ten Changwoo zdechł to osoba o takim samym ryju była idealnym pocieszeniem, mam rację?- spuściłem głowę czując jak po policzkach spływają mi łzy. Błagam, niech ten horror się już skończy.
- Dość...- szepnąłem stojąc ledwo na uginających się pode mną nogach. [włączamy]
- Nie no spoko.... najlepsze zostawiłem na koniec.- chłopak przekartkował album na sam koniec, na którym wkleiłem list, który napisałem do Changwoo tuż po jego śmierci. Wylałem w nim całą swoją miłość do chłopaka i żal, jaki pozostał we mnie po jego odejściu. Oprawca usiadł przy stoliku, na którym położył album, podczas gdy reszta jego wspólników z uśmiechami na twarzach czekali na finał - "Changwoo... nie wiem nawet od czego mam zacząć i jakimi słowami wyrazić ból jaki teraz czuję..."- mówiąc to wyrywał po kolei zdjęcia z albumu, po czym darł je, wyrzucając je za burtę.
- Dość! Błagam cię, nie rób tego!!
- "Gdy dowiedziałem się o twoim odejściu mój świat całkowicie runął...".
- Przestań! Zrobię wszystko, tylko przestań!- zacząłem się wyrywać lecz wszelkie próby szły na marne.
- Hm... kuszące, ale wolę popatrzeć jak się katujesz... Co my tu mamy... o!- chłopak wyrwał z albumu nasze ostatnie, wspólne zdjęcie robione w dniu wypadku. Przed urodzinami kolegi, Changwoo spędził u mnie całe popołudnie. Oglądaliśmy filmy i się wygłupialiśmy robiąc sobie zdjęcia z głupimi minami... jedno z nich spoczywało właśnie w rękach tego kata - Czeeekaj, trochę przeskoczymy te smęty... "Nie mam już dla kogo żyć. Wraz z twoim odejściem, opuściły mnie wszelkie chęci do życia. Mieliśmy tyle planów na przyszłość...". 
- Zamknij się!
- "Po twojej maturze mieliśmy jechać w podróż po świecie... to od zawsze było twoim marzeniem."
- ZAMKNIJ SIĘ DUPKU!
- Co tu się dzieje?!- na górny pokład wbiegła pani Choi wraz z Jungkookiem i dwoma ochroniarzami. Oprawcy puścili mnie przez co z hukiem runąłem na ziemię, jednak od razu znalazł się przy mnie Jungkook - Panowie, łapcie ich!
- Hyung, już dobrze.- znalazłem się w objęciach bruneta, jednak cały czas ślepo wpatrywałem się w resztki albumu... Do tego ten pieprzony list, do którego po napisaniu go nie wróciłem ani razu. Te wspomnienia były zbyt bolesne, a ten dupek musiał je odkopać...
- Seungjun...- kobieta kucnęła przede mną głaszcząc mnie po twarzy - Wiem o wszystkim, pomożemy ci... Seungjun... 
- Proszę... proszę dać mi spokój...- szepnąłem powoli wstając.
- Seungjun...
- Pani Choi, ja się nim zajmę.- odpowiedział Jungkook - Niech pani da mu trochę czasu.- podszedłem do stolika, na którym leżał pusty, podarty album. Zacisnąłem na nim dłoń ciskając nim z całej siły o ziemię. To koniec... nie mam już nic, co wiązałoby się z Changwoo... nic... W pewnym momencie poczułem drobne dłonie Jungkooka, które niepewnie owijały się wokół mojej talii - Hyung wybacz mi... to moja wina...
- To chyba ostateczny znak żebym zapomniał o Changwoo...

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

~Z racji tego, że jest Was coraz więcej, zapraszam do lajkowania mojego fp na fb [Yaoi by XiaoLu] oraz do obserwowania mojego nudnego życia na snapie [xiaolu_95] <- jutro idę na noc horrorów więc może być ciekawie^^

Buziaki skarby~

Seungjun&Jungkook~cz.3 [Rejs donikąd]

wstęp cz.1 cz.2

                     Sobota. W końcu wolne od szkoły i obowiązków z nią związanych. Postanowiłem spędzić cały ten dzień z Jungkookiem. Chciałem zabrać go na basen żebyśmy oboje trochę się odstresowali. Wieczorem miałem w planach zabranie go na kolację i później oglądanie filmu i lekkie przytulanki w kabinie. Póki co nie mogę liczyć na nic więcej. Złączyliśmy nasze łóżka, na przeciwko których postawiliśmy komodę z plazmą... ogólnie staraliśmy się na te kilka miesięcy urządzić nasz pokój po swojemu. 

                 Spojrzałem na telefon... dochodziła ósma. Pocałowałem śpiącego jeszcze Jungkooka w czoło, po czym wstałem z łóżka szykując się na poranny trening. Wszedłem do łazienki nie zamykając za sobą drzwi. Przemyłem twarz zimną wodą, po czym na oślep zacząłem szukać ręcznika. Gdy wytarłem spływające po skórze krople wody, ujrzałem w lustrze odbicie chłopaka. Uśmiechnąłem się lekko nakładając pastę na szczoteczkę.

- Wracaj do łóżka... zrobię kilka kółek i do ciebie wrócę.- milczał. Wpatrywał się we mnie nieobecnym wzrokiem - Co jest Kookie?- odwróciłem się w jego stronę, jednak zastałem pusty pokój - Jungkook...- wszedłem do pokoju zastając śpiącego jeszcze bruneta... oniemiałem. Jungkook wyglądał identycznie, jak w momencie kiedy go zostawiałem by wyjść do łazienki więc to nie mógł być on... - Kookie...- pogłaskałem go po nagiej stopie wystającej spod kołdry. 

- Mmm...

- Myszko, popatrz na mnie.- aishhh... tej słodyczy nie da się opisać słowami. Nastolatek mrugnął kilka razy, po czym ziewnął jak kociątko spoglądając na mnie nieprzytomnym wzrokiem.

- Tak?

- Spałeś cały czas?- ewidentnie widać było, że obudziłem go dopiero teraz, ale nie dałoby mi to spokoju gdybym o to nie zapytał.

- Tak... całą noc.

- Nie wstawałeś teraz?- chłopak pokręcił przecząco głową, po czym usiadł przysuwając się bliżej mnie.

- Coś się stało Hyung?- zapytał cmokając mnie w policzek.

- Nie... nie, spokojnie.- pogłaskałem go po głowie całując go w czoło - Wracaj do spania.

- A gdzie idziesz?

- Pobiegać.

- Mogę dzisiaj z tobą nie iść? Jestem zmęczony.- uśmiechnąłem się kładąc go delikatnie do łóżka.

- Do niczego cię nie zmuszam. Śpij ile chcesz.- gdy go przykryłem pogłaskałem go po głowie uważnie mu się przyglądając. Jeśli to nie był Kookie.... Changwoo? Przecież to nie jest do cholery możliwe - Kookie?

- Tak?

- Dasz mi buzi?- brunet skinął głową wieszając mi się na szyi. Jego wargi w delikatny sposób przywarły do moich. Chłopak próbował włączyć do tej pieszczoty język, jednak po chwili się wycofał, cmokając mnie w kącik ust.

- Miłego biegania Hyung... uważaj na siebie.- cmoknąłem go w czoło przykrywając go kołdrą... zasnął od razu. To na pewno nie był on... Jestem też pewien, że to nie wyobraźnia płatała mi figle. Sądziłem, że ujrzenie martwej osoby to jedynie wymysł reżyserów... nie... co ja wygaduje? To jest absolutnie niemożliwe... Zdezorientowany i lekko skołowany wyszedłem z kabiny kierując się w stronę stadionu. Gdy zacząłem wchodzić na górny pokład, usłyszałem bardzo dobrze znany mi głos...

- Tęsknię Hyung.- Changwoo?! Usiadłem na schodach rozglądając się dookoła. Nie mogłem złapać tchu... co jest grane do cholery?! Czułem jak do oczu napływają mi łzy. Jestem w stu procentach przekonany, że był to głos mojego byłego chłopaka. 

- Changwoo?- cisza - Channie...- nadal nic... może rzeczywiście to efekt stresu czy tęsknoty za nim. Wstałem powoli odwracając się w stronę schodów. Ujrzałem przed sobą sylwetki dwóch osób na co zareagowałem krzykiem i... upadkiem ze schodów.

- Frajer.... aż tak się nas boisz?- uniosłem lekko obolałą głowę widząc stojących nade mną prześladowców Jungkooka. Kręciło mi się w głowie... ten dzień nie mógł chyba rozpocząć się w gorszy sposób.

- Czego chcecie...

- Chcę odegrać się za swój złamany nos.- poobijany i wpół przytomny podniosłem się z ziemi wbijając wzrok w chłopców.

- Załatwamy to we trójkę... nie mieszajcie w to Jungkooka.

- Na niego też przyjdzie pora... póki co zajmiemy się tobą.... bierz go.- jeden z chłopaków postawił mnie pod ścianą wymierzając mi cios w brzuch. Jęknąłem z trudem łykając powietrze. 

- O co... o co wam właściwie chodzi...

- Brzydzimy się pedałami, jasne?- syknął chłopak wyciągając z kieszeni spodni scyzoryk.

- Wyluzuj do cholery.

- Ucisz go.- drugi z oprawców powalił mnie na ziemię... byłem pewien, że mnie zabiją. Wtedy jednak chłopak ze scyzorykiem nachylił się nade mną szyderczo się uśmiechając. Ostrym przedmiotem zaczął nakreślać na mojej szyi i twarzy jakieś ślady... zupełnie jakby chciał ciąć w tych miejscach - Naprawdę myślisz, że jestem tak głupi żeby cię tu zabić i pójść siedzieć?

- Czy jeśli odpowiem, że tak, to to zrobisz?

- Podły dupek.- warknął chłopak kopiąc mnie w twarz. Poczułem jak mój nos i warga zalewają się krwią - Spadamy.- po tych słowach pospiesznie uciekli zostawiając mnie samemu sobie. Usiadłem zdejmując z siebie koszulkę, którą przyłożyłem do twarzy by zatamować krwawienie. Tak chcą się bawić? Nie ma sprawy... Gdyby nie ten cholerny upadek ze schodów, spokojnie dałbym sobie z nimi radę. Zacząłem kierować się w stronę pokoju. Po drodze jednak wstąpiłem do publicznej łazienki, by umyć twarz z krwi. Nie mogłem pokazać się tak Jungkookowi. Było mi potwornie słabo, ale wiedziałem, że muszę być twardy.

- Chyba już...- szepnąłem spluwając do umywalki resztką krwi. Spojrzałem na koszulkę... wyglądała strasznie. Wyrzuciłem ją do śmietnika, po czym udałem się do pokoju. 

- Jesteś!- cholera.. byłem pewien, że będzie jeszcze spał - Co ci się stało?!- Jungkook podbiegł do mnie uważnie mi się przyglądając.

- Upadłem ze schodów... to nic takiego.- zapewniłem go całując go w czoło.

- Hyung, nie kłam... kto ci to zrobił?

- Kookie...

- Proszę cię, bądź ze mną szczery...- jego wielkie, czarne oczy błagały wręcz o powiedzenie mu prawdy. 

- Dwójka tych oszołomów przyczepiła się teraz do mnie.... wiesz... chcieli się odegrać za ten złamany nos.- uśmiechnąłem się przytulając go. 

- Przepraszam... to przeze mnie...- brunet objął moją twarz rękoma delikatnie mnie całując - Przepraszam, załatwię to z nimi.

- Chyba sobie żartujesz.... masz ich omijać szerokim łukiem, jasne?

- Ale...

- Czy to jest jasne?

- Nie Hyung... nie pozwolę cię krzywdzić.- westchnąłem patrząc mu w oczy.

- Skarbie... poradzę sobie, przecież dobrze o tym wiesz. I bardzo cię proszę żebyś się w to nie mieszał, okej?- Jungkook z trudem powstrzymywał się od płaczu - Nie płacz.

- Chodź...- jego głos drżał... dlatego właśnie chciałem uniknąć konfrontacji z nim... wiedziałem, że tak to się skończy. Brunet położył mnie do łóżka, po czym podszedł do lodówki wyciągając z niej lodowate okłady. 

- Kookie, nie rób ze mnie kaleki.

- Cicho...- pisnął przez łzy siadając obok mnie. Jego drżąca dłoń przykładała do obitych miejsc na mojej twarzy okłady. 

- Nie płacz głupku.- zacząłem głaskać go po policzku. Jungkook zamknął powieki, spod których wypłynęły łzy, po czym wtulił się w moją dłoń - Skarbie...

- Strasznie się o ciebie martwię... mam nadzieję, że już nikt nigdy cię nie skrzywdzi.- jeśli mam być szczery... nigdy nie usłyszałem czegoś takiego z ust Changwoo. Te słowa... czułem jak do oczu napływają mi łzy.

- Jungkook...

- Zakochałem się w tobie Hyung...- podniosłem się do siadu głaszcząc bruneta po tyle głowy. Nie mogłem oderwać oczu od jego speszonej twarzy - Pocałujesz mnie?- ułożyłem go delikatnie na łóżku muskając wargami jego twarz. Jungkook westchnął obejmując mnie za szyję. Czułem jak się denerwuje... ja też zresztą czułem się dziwnie zestresowany. Pocałowałem go... po kilku niewinnych pocałunkach postanowiłem pójść o krok dalej. Włożyłem język do ust partnera. Jungkook jęknął wprawiając w ruch swój język, czym sprawił mi ogromną przyjemność. W pewnym momencie poczułem jak chłopak się rozluźnia, a jego pocałunki są coraz śmielsze - Jak mi idzie?- szepnął czerwieniąc się. Uśmiechnąłem się nie mogąc oderwać od niego wzroku.

- Świetnie.- znów połączyłem nasze usta pocałunkiem. Kookie wtulił mnie w siebie odwzajemniając tą intymną pieszczotę najdelikatniej jak tylko umiał. Kochane maleństwo... Nie sądziłem, że po odejściu Changwoo spotka mnie jeszcze coś dobrego.

~c.d.n.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------