Seungjun&Heejun~cz.9[Służący-Koniec]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

- Jeszcze nie przyszedł?- chłopak westchnął stawiając obok kanapy jakiś jogurt.
- Śpij... jak przyjdzie od razu cię obudzę.
- Nie zasnę.- usiadłem owijając się kocem, po czym sięgnąłem po jogurt - Boję się Hyung...
- Uwierz mi, że ja też... byłem pewien, że on cię lubi.
- Ja też, ale jak widać myliłem się... Lubił mnie dopóki usługiwałem jego synowi... Gdy poszliśmy krok za daleko zmienił o mnie zdanie.- Inseong westchnął kucając przede mną, po czym ostrożnie uniósł materiał mojej bluzy i koszulki.
- Paskudnie to wygląda...
- To tylko siniaki, nie przejmuj się. 
- Siniaki? To krwiaki... podłe bydle...
- Nie mów tak, widocznie zasłużyłem.
- Czyś ty zwariował?... Nie miał prawa tak cię potraktować.- wzruszyłem ramionami sięgając po telefon z nadzieją, że znajdę w nim jakąś wiadomość od chłopaka... oczywiście się pomyliłem - Nic?
- Nic...- pociągnąłem nosem spoglądając na kolegę - Już za nim tęsknię...
- Heejun...
- Tak wiem, że to głupie...
- Nie... chcę ci tylko powiedzieć, że ostrzegałem cię.
- Wiem, ale teraz jest już za późno... kocham go, a on mnie, jedyną przeszkodą jest jego ojciec...
- Jesteś pewien, że Seungjun cię kocha?- zmarszczyłem brwi nie mogąc zrozumieć co Inseong ma na myśli - Wiesz... życzę ci tego żeby miał wobec ciebie szczere intencje, ale mówię... dla mnie to jakiś podejrzany typ.
- Ranisz mnie gdy tak mówisz.
- Przepraszam...- ułożyłem się ponownie na kanapie zamykając oczy. Czułem się paskudnie... szczerze mówiąc najchętniej bym zniknął. Jeśli nie będzie przy mnie Seungjuna to przysięgam, że się zabiję. Odkąd pamiętam to on był sensem mojego życia i motorkiem, który je napędzał... bez niego to nie to samo - Oh... chyba ktoś przyszedł...- rzeczywiście słychać było wyraźnie dźwięk otwieranych drzwi - Zaraz do ciebie wrócę.- skinąłem głową biorąc głęboki oddech. Ile ja bym dał żeby leżeć teraz w objęciach Seungjuna... dotykać jego ciała i czuć bijące od niego ciepło i poczucie bezpieczeństwa - Nieee, nic mu nie jest, nie martw się.
- Heejun...- poderwałem się z kanapy widząc wchodzącego do pokoju Seungjuna - Nic ci nie jest?- rzuciłem się na niego histerycznie płacząc - Heejun, uspokój się.- pokręciłem przecząco głową zaciskając dłonie na jego kurtce - Heejunnie, popatrz na mnie.- pociągnąłem nosem unosząc niepewnie wzrok na swojego partnera - Jak się czujesz?
- Dobrze... nie martw się.- pocałowałem go łapiąc go delikatnie za twarz - Nie pobił cię?
- Nie, spokojnie...- chłopak westchnął wycierając łzy spływające po moich policzkach - Nie płacz skarbie.
- Przepraszam, ale... Hyung, tak bardzo się boję.
- Załatwiłem to.- szepnął całując mnie w czoło. Uniosłem wzrok wbijając go w Seungjuna.
- Co... ale jak? Hyung, jeśli twój ojciec mnie nie chce...
- Ufasz mi?- skinąłem pospiesznie głową głaszcząc go po policzku.
- Oczywiście, że tak.
- To wróć ze mną do domu i porozmawiaj z moim ojcem.
- Co? Nie... nie Hyung, to zły pomysł, ja...
- Zaufaj mi.
- Dlaczego nagle miałby zmienić zdanie?
- Siła argumentów jego kochanego synka.- uśmiechnąłem się ponownie go całując.
- Jest mi wstyd Hyung... on mnie widział nago...
- To nie powinien być teraz twój największy problem Heejun.- zaśmiał się Inseong podchodząc do nas - Na pewno załatwiłeś sprawę z ojcem?- zapytał wbijając wzrok w Seungjuna.
- Oczywiście... nie wierzysz mi?
- Jest to jednak trochę podejrzane.
- O co ci do cholery chodzi?
- O to, że przez ciebie Heejun mógł stracić dosłownie wszystko...
- Nie kłóćcie się.- wtrąciłem się głęboko oddychając.
- To nie kłótnia skarbie.- uspokoił mnie partner obejmując mnie - Kocham go, ale nie mam zamiaru ci tego udowadniać, ponieważ jesteś ostatnią osobą, na której opinii mi zależy.... Opiekuję się nim i nigdy w życiu nie pozwoliłbym żeby coś mu się stało. Nawet jeśli mój ojciec nie zmieniłby zdania wziąłbym swoją część majątku i wyniósł się od niego, byleby tylko być z Heejunem... masz jeszcze jakieś uwagi?
- Nie chcę żeby jutro Heejun wrócił tu roztrzęsiony i zapłakany jak dzisiaj.
- O to się nie martw...- Seungjun sięgnął po kurtkę ubierając mnie - No cóż... dzięki, że się nim zająłeś.
- To mój przyjaciel... nie musisz mi dziękować za takie rzeczy. 
- Wolę wyjść stąd z czystym sumieniem.- chłopak złapał mnie za rękę wyprowadzając mnie z zaplecza.
- Dziękuję Hyung!- krzyknąłem tuż przed wyjściem ze sklepu - Seungjun...- ten zatrzymał się gwałtownie wbijając się w moje wargi. Jęknąłem nieco zdziwiony, jednak po chwili odwzajemniałem jego pieszczotę... przez te kilka godzin cholernie mi tego brakowało.
- Tak za tobą tęskniłem.- szepnął całując mnie po twarzy.
- Hyung.- zastygliśmy głęboko oddychając. Chłopak pocałował mnie w czoło głaszcząc mnie po policzku.
- Nie bój się, przysięgam, że nikt już cię nie skrzywdzi...
- Ale...
- Wybacz mojemu ojcu jego zachowanie... ma świadomość tego, że zrobił źle i teraz tego żałuje.
- Wiesz, że się na niego nie gniewam... za to co dla mnie zrobił, nie potrafiłbym.- chłopak przyłożył dłoń do mojego brzucha.
- Bardzo cię boli?
- Teraz nie.- uśmiechnąłem się lekko całując go - Wróćmy do twojego domu... chyba chcę mieć tą rozmowę już za sobą.
- To jest też twój dom Heejun... zapamiętaj to. 

*

- Tato, jesteśmy!

- Jestem w salonie!- nigdy nie odczuwałem takiego strachu przekraczając próg tego domu. Czułem jak żołądek odmawia mi posłuszeństwa i samoistnie wędruje po całym moim brzuchu.

- Źle się czuję...- szepnąłem odwieszając kurtkę.

- Co się dzieje?

- Denerwuję się.

- Skarbie będzie dobrze.

- Może zdążył zmienić zdanie?

- Proszę cię, zaufaj mi.- po tych słowach pocałował mnie w policzek, po czym zaciągnął mnie do salonu. Gdy do niego weszliśmy ukłoniłem się głęboko zastygając w tej pozycji.

- Chciałbym bardzo Pana przeprosić... Ja... kocham Seungjuna więc proszę wybaczyć mi moje zachowanie... naprawdę nie chcę dla niego źle. 

- Usiądź koło mnie.- wyprostowałem się biorąc głęboki oddech, po czym podszedłem do mężczyzny siadając obok niego na kanapie - To ja źle zrobiłem, nie powinieneś mnie przepraszać.- spojrzałem na niego pytająco - Po prostu mnie zaskoczyliście... nigdy nie powiedziałbym, że ty i mój syn... aishh...- mężczyzna westchnął sięgając po papierosa.

- Wiem, że bardzo dużo brakuje mi do Seungjuna, ale staram się jak mogę, by dorównać mu klasą i inteligencją...

- A nie nie, spokojnie, ja nie mówię o tym...- ojciec chłopaka zaciągnął się dymem - Chodzi mi o to, że w życiu nie spodziewałby się, że moje dziecko będzie w związku z chłopakiem... najgorsze jest to, że jestem przywiązany do ciebie równie mocno jak do Seungjuna i... traktuję cię jak swoje własne dziecko.

- Rozumiem pana i bardzo dziękuję, ale...

- Zaakceptuję was.- zamilkłem nie odrywając od niego wzroku - Seungjun jest moim jedynym dzieckiem i chcę by był szczęśliwy... poza tym jest dorosły więc nie powinienem się wtrącać.- zerwałem się z kanapy wtulając się w Seungjuna - Jest jeden warunek panowie.- spojrzeliśmy na niego pytająco - Żadnych buziaków i innych podobnych rzeczy na moich oczach, jasne?

- Tak jest!- odpowiedzieliśmy szczerząc się.

- Ah Heejun.

- Tak?

- Podnieś proszę bluzę i koszulkę.

- Ale...

- No już.- westchnąłem unosząc niechętnie materiał - Seungjun opatrz to.- mężczyzna wstał wzdychając - Przepraszam Heejun, poniosło mnie.

- Nic się nie stało, naprawdę.... niech się pan tym nie przejmuje. 

                        Jak się skończyło nasze dość dziwne i nietypowe love story? Jak wiecie ojciec Seungjuna nas zaakceptował i pozwolił mi nadal z nimi mieszkać. Mój pokój został przerobiony na garderobę, a ja wprowadziłem się do pokoju mojego chłopaka z czego potwornie się cieszę. Z przyzwyczajenia wstaję codziennie najwcześniej i szykuję śniadanie dla mojego chłopaka i jego ojca, o ile ten jest w domu co jest rzadkością. Nadal staram się usługiwać tak dobrze jak do tej pory, jednak za każdym razem dostaję przez to porządnie po tyłku od Seungjuna, który jest przeciwny temu bym koło nich skakał. Stwierdził, że teraz role się zamienią i to on zrobi coś dobrego dla mnie. Póki co sprawdza się w tej roli idealnie. Gotuje mi obiady, szykuje kąpiele, zapełnia wolny czas swoją osobą i... uwaga... zapewnił mi domowe nauczanie, dzięki czemu za kilka lat będę mógł się udać na wymarzone studia. Nie kochamy się już tak często jak kiedyś, ale w ogóle nam to nie przeszkadza. Czasami wolimy się po prostu poprzytulać, popatrzeć sobie w oczy, powiedzieć coś miłego... Wreszcie mogę powiedzieć, że naprawdę jestem cholernie szczęśliwy i wdzięczny losowi za to, że naprowadził mnie na drogę pana Parka. Nie chcę nawet zastanawiać się jakby wyglądało moje życie gdybym pozostał z rodzicami lub został kupiony przez kogoś innego. Mimo bolesnej przeszłości doszedłem na szczyt szczęścia i cieszę się każdą sekundą swojego życia. Znajdźcie w swoim życiu coś... bądź kogoś, kto Was uszczęśliwia i trzymajcie się tego za wszelkę cenę, choćby nie wiem co się działo. Po prostu się nie poddawajcie i nigdy nie rezygnujcie z tego co przynosi Wam radość i chęć do życia.

~Koniec.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Do kolejnego ficzka potrzebuję jakiejś uroczej sirotki :) Czekam na Wasze propozycje ;*

Seungjun&Heejun~cz.8[Służący]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

- Nie wypinaj się tak, bo cholernie mnie kusisz.- uśmiechnąłem się odwracając się w stronę dobiegającego głosu.
- Dzień dobry.- chłopak podszedł do mnie łapiąc mnie za biodra, po czym wbił się w moje wargi dociskając mnie do kuchennego blatu - Twój ojciec nas przyłapie.
- Jeszcze śpi.- owinąłem ręce wokół jego szyi oddając namiętne pocałunki.
- Powtórzymy to dzisiaj Hyung?- mruknąłem zasysając się na jego wardze.
- Oczywiście... jeśli tylko będziesz grzeczny.
- Postaram się.- Seungjun usadził mnie na ladzie rozpinając kilka guzików w jego koszuli, którą dał mi dziś rano, po czym zaczął pieścić wargami mój obojczyk - Nie... nie ryzykujmy tak.
- Nie bój się... wiem co robię.
- Wiesz, że na tym się nie skończy.- uniosłem twarz partnera ponownie łącząc nasze wargi pocałunkiem. Seungjun dotykał moich ud ocierając członkiem o mojego - Błagam, nie...- pisnąłem rozglądając się nerwowo.
- Uspokój się do cholery.- szepnął przenosząc wargi na moje ucho. Jęknąłem dobierając się do jego bokserek. Po włożeniu ręki w ich materiał poczułem cudowne ciepło bijące od jego męskości.
- Chcę się z tobą kochać.- wtuliłem twarz w jego klatkę piersiową głęboko oddychając.
- Rozumiem, że dzisiaj na śniadanie mam zjeść ciebie.
- Myślę, że nie mogłeś dostać niczego lepszego.- chłopak zaśmiał się spoglądając mi w oczy.
- Idź do mojej sypialni, za chwilę do ciebie przyjdę.
- Ale...
- Ojciec idzie... zmykaj.- zeskoczyłem pospiesznie z blatu zapinając nerwowo koszulę. Po chwili do kuchni wszedł zaspany ojciec chłopaka patrząc na nas ze zdziwieniem.
- Dzień dobry... wy już na nogach?
- Dzień dobry.- ukłoniłem się czując jak się czerwienię - Nie mogliśmy spać...
- Spaliście razem?- poczułem jak zalewa mnie zimny pot.
- Mhm... nie mogłem spać i poprosiłem Heejuna żeby do mnie przyszedł.
- Ahhh no tak tak... zrób mi synu kawy.
- Jasne.- Seungjun posłał mi znaczące spojrzenie. Skinąłem głową udając się po cichu do jego pokoju. Czułem jak wewnętrznie cały się trzęsę. Tak mało brakowało by nas przyłapał, a Seungjun i tak potrafił odpowiednio wybrnąć, co za ulga. Po wejściu do jego sypialni stanąłem przed ogromnym lustrem znajdującym się przy jego garderobie. Westchnąłem uważnie przyglądając się swojemu odbiciu.
- Co on we mnie widzi?- szepnąłem rozpinając powoli koszulę.
- Powiedzieć ci co?- zadrżałem spoglądając w stronę drzwi, w których stał uśmiechnięty Seungjun.
- Podałeś ojcu kawę?
- Mhmmm.... ale mówi, że nie równa się twojej.- chłopak wszedł do pomieszczenia zamykając za sobą drzwi, po czym podszedł do mnie stając za moją osobą - Jesteś piękny.- zaczerwieniłem się lekko się uśmiechając.
- Nie prawda.
- Nie kłóć się ze mną.- mruknął całując mnie po uchu. Jego ręce w tym czasie rozpinały powoli koszulę znajdującą się na moim ciele. Po chwili materiał zsunął się z moich ramion na puchaty dywan.
- Musimy to robić przed lustrem?
- Będziemy się kochać w łóżku... chcę ci jedynie coś pokazać.- po tych słowach pocałował mnie w szyję wsuwając dłoń w moje bokserki. Syknąłem spinając się.
- Nie... nie rób tego na stojąco.
- Podniecenie nie pozwoli ci stać?
- Przecież mnie znasz.- chłopak uśmiechnął się zdejmując ze mnie bieliznę.
- Popatrz na siebie.- westchnąłem spoglądając na swoje nagie odbicie.
- Nie lubię tego widoku.
- Zaraz go pokochasz, zaufaj mi.- Seungjun chwycił w rękę moją męskość ostrożnie mi dogadzając. Jęknąłem zarzucając rękę na jego kark.
- N... nie... Hyung...
- Patrz na swoje odbicie.- przeniosłem wzrok na lustro. Seungjun zamknął powieki całując mnie po szyi i uchu. Jego palce w bardzo ostrożny i subtelny sposób pieściły mojego członka.
- Wy... wyglądam okropnie... nie powinienem się podniecać.- zaśmiałem się nerwowo spinając się zaraz po tym gdy poczułem kciuk partnera na swojej cewce.
- Kocham twój wyraz twarzy gdy jesteś podniecony... uwielbiam gdy spina się każdy mięsień w twoim ciele gdy cię dotykam... kocham ten widok Heejun.- nabrałem powietrza do płuc odwracając się w stronę partnera. Ten spojrzał mi w oczy szeroko się uśmiechając - Co maluchu?
- Dziwnie się czuję...- wydusiłem ze łzami w oczach.
- Co się dzieje?- ułożyłem dłonie na jego twarzy łapiąc łapczywie powietrze.
- Czuję się przy tobie bardzo szczęśliwy, ale z drugiej strony to uczucie cholernie mnie przytłacza...
- Nie rozumiem...
- Seungjun...- spojrzałem na niego pieszcząc palcami jego wargi - Nie uważasz, że nasza relacja jest dość dziwna?
- Proszę cię, przejdź do sedna... o co chodzi?
- Ciągle uprawiamy seks... chciałbym wyjść z tobą do kina, na kolację... poprzytulać się...
- Poczekaj, spokojnie...- chłopak zaprowadził mnie na łóżko, po czym usadził mnie na nim zakrywając moje nagie ciało kołdrą - Heejun, przecież oboje cholernie siebie pragniemy...
- Tak.... tak, to prawda, ale czasem chciałbym czegoś więcej. 
- Powiedz mi czego chcesz... wyjść gdzieś ze mną? Wiesz, że się na to zgodzę, tylko ze mną o tym porozmawiaj...
- Nie będziesz się wstydził?
- Zwariowałeś... dlaczego mam się wstydzić najważniejszej osoby w moim życiu?- otworzyłem szerzej oczy unosząc je na chłopaka.
- Uważasz mnie za najważniejszą osobę w swoim życiu?
- Oczywiście, że tak.- partner ułożył mnie na łóżku, po czym zawisł nade mną całując mnie w czoło - Staram się dla ciebie zmienić... być kimś lepszym... Chcę mieć cię przy sobie do końca świata i jeden dzień dłużej.- uśmiechnąłem się lekko czując jak po policzku spływa mi łza - Nie płacz, proszę cię. 
- Hyung...
- Przy tobie zmieniam się na lepsze...- uśmiechnąłem się delikatnie go całując. Seungjun odwzajemniał pocałunki wodząc palcami po moim brzuchu. Mimo że przed chwilą powiedziałem mu, że nasze relacje opierają się wyłącznie na łóżku, to nadal mam ochotę skakać po nim i czuć przeszywający moje ciało potworny ból pomieszany z ogromną przyjemnością.
- Pamiętasz co ci przed chwilą powiedziałem?
- Oczywiście.
- Zapomnij o tym.- mruknąłem dobierając się do jego koszulki.
- Wiedziałem.... do cholery jasnej wiedziałem!- zatkało mnie. Seungjun zszedł ze mnie pospiesznie spoglądając z przerażeniem w swojego wściekłego ojca, który ni stąd ni zowąd znalazł się przy jego łóżku.
- Uspokój się, wytłumaczę to.- mężczyzna złapał mnie za włosy rzucając mną o ziemię - Przestań!
- Wynoś się z mojego domu, ale już!
- Uspokój się do cholery!- jego ojciec skopał mnie rzucając w moim kierunku wyzwiskami - TATO PRZESTAŃ!
- Dałem ci dom! Kochającą cię rodzinę, a ty tak mi się odwdzięczasz!?
- On nic nie zrobił, to wszystko moja wina!- mężczyzna odwrócił się w stonę chłopaka uderzając go w twarz. Przerażony nałożyłem bokserki podnosząc się chwiejnym krokiem.
- Nie... niech pan go nie bije...
- Wypad stąd!- spojrzałem pospiesznie na Seungjuna udając się do swojego pokoju. Nie wierzę... ukrywaliśmy to przez tyle lat... jak mogliśmy dać się tak złapać?!
- Jak śmiałeś podnieść na niego rękę?! Jak mogłeś go tak pobić?!
- Przestań mi pyskować, bo zaraz też stąd wylecisz!- zamknąłem się w pokoju pospiesznie się ubierając.... boję się. Nie mam dokąd pójść, nie wiem co teraz ze mną będzie, po prostu nie wiem - Nie tak cię wychowałem gnoju! Jest mi za ciebie wstyd!- z moich oczu toczyły się łzy. Mam nadzieję, że gdy się stąd wyniosę jego ojciec mu odpuści... nie mogą przecież toczyć wojny z mojego powodu.
- Heejun, gdzie jesteś?!- nałożyłem na siebie bluzę udając się do drzwi.
- Hyung...- chłopak podbiegł do mnie całując mnie w czoło.
- Nie bój się, załatwię to.
- Co ja mam zrobić?- pisnąłem zalewając się łzami.
- Inseong... idź do Inseonga, przyjdę do ciebie.
- Jeszcze tu jesteś?!- mężczyzna złapał mnie ponownie za włosy ciągnąc mnie w stronę drzwi.
- Puść go do cholery!
- Jak mogłeś zrobić coś takiego mojemu dziecku?!- warknął rzucając mną na idealnie poukładane buty - Ubieraj się i wypad stąd!
- Błagam... niech pan się na niego nie złości.
- Nie mów mi co mam robić! 
- Proszę nam wybaczyć.- ukłoniłem się spoglądając na przestraszonego Seungjuna - My naprawdę nie chcieliśmy źle...
- Wypad stąd... no już!- mężczyzna otworzył drzwi rzucając mną na oblodzony chodnik, po czym zamknął za sobą drzwi. Nie byłem w stanie się ruszyć... byłem w takim szoku, że odebrało mi czucie w nogach. Nigdy nie czułem takiego strachu i niepewności - Wynocha!- zerwałem się na równe nogi biegnąc w stronę wyjścia. Potrzebuję teraz Seungjuna... nie chcę jego pieniędzy, willi, łaźni, najlepszych ubrań, nie.... chcę jedynie mieć przy sobie jego osobę. Nigdy się z tym nie pogodzę jeśli go teraz stracę.
                 Wpół przytomny wbiegłem do sklepu, w którym pracuje Inseong. Na szczęście było dość wcześnie więc sklep był całkowicie pusty.
- Hyung!
- Idę, idę!- z zaplecza wyszedł uśmiechnięty brunet, jednak gdy mnie zobaczył uśmiech z jego twarzy automatycznie zniknął - Heejun... co się stało?- podszedłem do chłopaka wtulając się w niego. Zawsze czułem się bezpieczniej w czyichś ramionach.
- Seungjun... nie mam gdzie mieszkać, co ja mam zrobić?... Jeśli go stracę to się zabiję.
- Jezu, poczekaj.... uspokój się i powiedz mi o co chodzi.
- Ja... ja i Seungjun jesteśmy razem... dzisiaj... dzisiaj rano się kochaliśmy i przyłapał nas jego ojciec.- chłopak złapał się za usta otwierając szerzej oczy - Wyrzucił mnie z domu... Seungjun powiedział, że mam czekać na niego tutaj.... błagam pomóż mi. 
- Chodź.- Inseong zaprowadził mnie na zaplecze sadzając mnie na kanapie - Chcesz wody? Może coś na uspokojenie?
- Powiedz mi co ja mam zrobić.- pisnąłem formując ciało w kulkę.
- Mówiłem ci żebyś się z nim nie wiązał...
- Przestań, błagam cię.- chłopak westchnął głaszcząc mnie po głowie.
- Seungjun ma tu przyjść?
- Tak.
- Jesteś pewien, że to zrobi?
- Oczywiście, że tak... nie zostawiłby mnie...
- Skoro tak mówisz...
- Hyung znam go...
- Dobrze, przepraszam... nie denerwuj się.- Inseong sięgnął po koc wzdychając - Połóż się i odpocznij... jak przyjdzie Seungjun to go tu przyprowadzę.
- A ty...
- Muszę lecieć do pracy, ale będę do ciebie przychodził.- skinąłem głową kładąc się na kanapie. Brunet przykrył mnie kocem całując mnie w głowę - Uspokój się, wszystko będzie dobrze, zobaczysz.

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Seungjun&Heejun~cz.7[Służący]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

                       Pan mnie w ogóle nie poznaje co bardzo mnie boli. Żyjemy już tak od trzech dni... Nie mam pojęcia ile jeszcze to potrwa i co mam zrobić żeby wszystko wróciło do normy. Seungjun leży całymi dniami w łóżku wychodząc z niego jedynie do łazienki. Wszystko muszę mu podawać do łóżka. Nie pamiętam kiedy ostatnio mnie pocałował czy powiedział coś miłego... cholernie mi tego brakuje.
- Panie...- wszedłem do pokoju wzdychając.
- No.- chłopak oderwał wzrok od telewizora spoglądając na mnie.
- Pański ojciec wrócił z delegacji.... czeka na Pana w salonie.- Seungjun poderwał się z łóżka zrzucając na dywan miskę z gorącym ramenem.
- Aishh... posprzątaj to.- skinąłem jedynie głową widząc jak ten uradowany wybiega z pokoju. To nie jest w porządku... co się z nim znowu dzieje? Spojrzałem na zapaskudzony dywan głęboko wzdychając.
- Kurwa mać...- syknąłem udając się na dół gdzie znajdowały się wszystkie potrzebne do sprzątania rzeczy.
- Heejun powiedział mi, że wróciłeś.- przystanąłem przysłuchując się rozmowie Pana z jego ojcem.
- Puścili mnie nieco wcześniej, ale za kilka dni znowu wyjeżdżam.... Co ci się stało?
- Nic takiego... rozwaliłem głowę na treningu.
- Tyle razy mówiłem ci żebyś uważał.- w pokoju zapadła chwilowa cisza - Jak ci idzie na uczelni?
- Bardzo dobrze... póki co zbieram piątkę za piątką.
- Brawo... tak ma być synu.- mężczyzna upił łyk kawy biorąc głęboki oddech - Może weźmiesz sobie wolne i pojedziesz ze mną do Singapuru, co?
- Jak to?
- Mam wyrzuty sumienia, że non stop cię zostawiam. 
- Coś ty.... jestem przecież dorosły.
- Niby tak, ale to nie zmienia faktu, że jestem twoim ojcem, a praktycznie w ogóle nie spędzam z tobą czasu. 
- Musisz pracować, rozumiem to.
- No tak tak.... a powiedz mi... jak z Heejunem?
- W jakim sensie?
- Dobrze wypełnia swoje obowiązki?
- Tak... wiesz, że jest niezastąpiony.- coś mi tu nie gra... czyżby przy ojcu nagle wróciła mu pamięć? Może tak naprawdę wcale jej nie stracił?
- Wiem... tylko odpuść mu trochę.
- Nie rozumiem...
- Kazałeś mu mówić do siebie "panie"?... Seungjun nie przeginaj.
- Nie... on sam tego chciał, a mi to w niczym nie przeszkadza, wręcz przeciwnie.
- Miał być dla ciebie jak młodszy brat, a nie sługa.... nie wiem co ty z niego zrobiłeś.
- Przepraszam...- wszedłem do pokoju kłaniając się.
- Ooo Heejun... napijesz się z nami kawy?
- Nie, bardzo dziękuję... mógłbym chwilę porozmawiać z moim Panem?
- Po prostu z Seungjunem...- poprawił mnie ojciec chłopaka mierząc go wzrokiem.
- O czym chcesz ze mną rozmawiać?- zapytał odstawiając filiżankę na stolik.
- Myślę, że wie Pan o czym...- chłopak westchnął wstając z fotela. Po odejściu kilku metrów dalej wbiłem w niego wzrok głęboko oddychając.
- No słucham.
- Oszukał mnie Pan... dlaczego?!
- Uspokój się.- syknął zasłaniając mi usta dłonią, po czym zaciągnął mnie do jednego z pokoi - Nie drzyj się tak.- szepnął puszczając mnie.
- Jak Pan mógł... po co to wszystko?
- O czym ty mówisz?
- Nie rób ze mnie idioty do cholery!- Seungjun otworzył szerzej oczy nie wiedząc co powiedzieć - Od 14-stu lat skaczę koło ciebie jak pies... Tańczę koło ciebie tak jak mi zagrasz, a ty mnie tak podle oszukujesz... dlaczego?
- Heejun...
- Oczekuję konkretnej odpowiedzi...
- Chciałem zobaczyć czy jesteś wobec mnie szczery i uczciwy...- parsknąłem śmiechem czując jak do oczu napływają mi łzy.
- To przez tyle lat jeszcze się na mnie nie poznałeś?
- Nie wiem co mam ci powiedzieć, naprawdę...
- Głupie "przepraszam" załatwiłoby sprawę, ale ty nie znasz takich słów...- trąciłem chłopaka z bara udając się do swojego pokoju. Co za dupek. Jak on śmiał mnie tak oszukać? Chciał sprawdzić czy jestem wobec niego szczery? Przez 14 lat nie robię nic poza usługiwaniem mu... nie skończyłem przez to żadnej szkoły, nie umiem robić nic poza sprzątaniem i gotowaniem, nie wiem już kim jestem... Całe swoje życie podporządkowałem właśnie jemu, a on wciąż ma wątpliwości co do mojej osoby.
Po wejściu do pokoju zamknąłem drzwi rzucając się na łóżko. Mam ochotę przespać kolejny tydzień, dopóki nie zejdą ze mnie emocje. To co zrobił Seungjun może co poniektórym wydawać się świetnym żartem, ale mnie naprawdę cholernie to zabolało. "Panie".... sranie.... nie mam teraz do niego za grosz szacunku. Czy go nadal kocham? Oczywiście, że tak i to bardzo, ale to nie zmienia faktu, że czuję się teraz paskudnie. Wstałem niechętnie zasłaniając rolety i zasłony, po czym ponownie rzuciłem się na łóżko zamykając oczy. Po kilku głębszych oddechach udało mi się zasnąć...
- Heejunnie... obudź się...- mrugnąłem kilka razy starając się oprzytomnieć - Heejun...
- Czego chcesz?- warknąłem widząc nad sobą sylwetkę Seungjuna. Chłopak usiadł na łóżku wzdychając. Usiadłem uważnie mu się przyglądając... wyglądał naprawdę źle - Zadałem pytanie.
- Chcę cię przeprosić...
- Mhm... 
- Heejun do cholery, błagam wybacz mi... spędziłem bez ciebie cały dzień, nie potrafię tak.
- Ciężko jest robić koło siebie samemu, co?
- Dobrze wiesz, że nie mówię o tym.
- Nie? A o czym?- Seungjun usiadł na mnie okrakiem łapiąc mnie za twarz - Puść mnie do cholery.
- Wysłuchaj mnie...- przestałem się szarpać wbijając wzrok w idealną twarz tego dupka - Muszę mieć cię cały czas przy sobie... czuję się źle gdy nie ma cię w pobliżu. Wiem, że cię skrzywdziłem i jest mi z tym strasznie źle...- złapałem go za ręce odciągając je od swojej twarzy.
- Co jest ze mną nie tak, że wciąż nie masz do mnie zaufania?
- To nie tak... to we mnie tkwi problem, a nie w tobie... Błagam, wybacz mi.
- Nie mogę tego zrozumieć.... Nawet sobie sprawy nie zdajesz jak bardzo mnie wystraszyłeś i ile ta cała sytuacja kosztowała mnie stresu... I wszystko musiało się posypać w najpiękniejszym dniu mojego życia...- chłopak zmarszczył brwi patrząc na mnie pytająco - Powiedziałeś mi, że mnie kochasz.... też tego nie pamiętasz?
- Doskonale to pamiętam i chcę żebyś wiedział, że cholernie cię kocham Heejun.- westchnąłem walcząc wewnętrznie z samym sobą... co ja mam teraz do cholery zrobić? - Skarbie...
- Przestań tak do mnie mówić...- szepnąłem czując jak po policzkach spływają mi łzy. Ten dupek doskonale wie jak grać mi na emocjach... wie jak bardzo go kocham i że zawsze mu ulegnę. Po chwili poczułem jak jego dłonie ponownie pieszczą moją twarz - Nienawidzę cię za to co zrobiłeś...
- Wiem... mam tego świadomość, ale proszę, spróbuj mi wybaczyć.- szepnął mi do ucha delikatnie mnie w nie całując.
- Już ci wybaczyłem, ale nadal cholernie mnie to boli i długo będzie boleć. 
- Przepraszam.- mruknął muskając moje wargi - Przepraszam Heejun.- znów mu uległem... znów tańczę tak jak on gra... po chwili nasze języki przepychały się, a z ust wydobywały się stłumione jęki. Nie odrywając się od moich ust, Seungjun ułożył mnie ostrożnie na łóżku wodząc dłonią pod moją koszulką.
- Nie mam na to ochoty.- kogo ja oszukuję... każdy milimetr mojego ciała krzyczał, że chce więcej.
- Jeśli tego nie chcesz to mnie odepchnij albo daj mi w twarz.- chłopak zawisł nade mną uważnie mi się przyglądając. Wystawiłem rękę w jego stronę jednak po chwili chwyciłem go za kark przyciągając go do siebie. Jego wargi pieściły moją szyję, a dłoń dotykała niepewnie mojego nagiego brzucha. Jęczałem wijąc się pod wpływem jego dotyku. Seungjun usiadł przenosząc pocałunki na moją klatkę piersiową i brzuch. Po chwili zrzucił ze mnie koszulkę zataczając językiem kółka wokół moich sutków.
- Nie...- jęknąłem chwytając kurczowo pościel.
- Powiedz mi wprost, że tego nie chcesz.- zagryzłem wargi głęboko oddychając. Dłonie chłopaka sunęły po moich nagich udach zatrzymując się co chwilę na gumce bokserek. Nie wytrzymam... czy on musi tak się ze mną ciągle drażnić? - Masz małą plamkę od preejakulatu.- szepnął łapiąc mnie za członka. Krzyknąłem szarpiąc go za włosy.
- Pieść go dzisiaj tak długo jak to możliwe.
- Jak sobie życzysz.- chłopak zsunął się niżej pochłaniając wargami mojego penisa. Czułem jak moje bokserki robią się coraz ciaśniejsze i bardziej mokre od tego cholernego płynu. Moje ciało skręcało na wszelkie możliwe strony... kocham jego dotyk, uwielbiam czuć jego bliskość - Uwielbiam cię Heejun.- wysapał zdejmując ze mnie bokserki. Po chwili mój członek znajdował się w jego ręce. Jęknąłem siadając. Czułem jakbym miał za chwilę zejść... głaskałem chłopaka po głowie uważając na jego ranę. W pewnym momencie Seungjun zerwał się z łóżka, po czym po stanięciu na ziemi złapał mnie za uda przyciągając moje ciało na krawędź łóżka. Rozszerzyłem nogi widząc jak ten klęka na podłodze - Chcesz żebym go dzisiaj pieścił?- skinąłem jedynie głową głęboko oddychając - Mam nadzieję, że trzymasz tu nadal nasze zabawki.- mruknął sięgając pod łóżko, spod którego wyciągnął niewielki wibrator o dość dużej, cholernie podniecającej mocy - Jest.- uśmiechnął się włączając go - Bawisz się nim czasami?- zaczerwieniłem się przytakując.
- Za każdym razem myśląc o tobie.- Seungjun uśmiechnął się lekko biorąc w wolną dłoń mojego członka, po czym przyłożył do niego wibrator. Jęknąłem wyginając się w łuk. Po chwili wargi partnera przywarły do moich spoczywających na skraju łóżka pośladków delikatnie je całując.
- Nie wierć się tak.- chwyciłem pościel starając się zapanować nad ruchami swojego ciała. Nie potrafię nad sobą panować gdy jestem w towarzystwie Seungjuna... ta szuja za bardzo mnie podnieca. Zamknąłem więc oczy głęboko oddychając... miałem nadzieję, że to pozwoli mi zapanować nad moim podnieceniem. Nagle poczułem na członku zaciskające się dość ciasno wargi chłopaka. Pisnąłem z trudem łapiąc powietrze... Wibrator przesuwał się powoli w kierunku mojego wejścia. Gdy poczułem go między pośladkami krzyknąłem wijąc się ponownie po łóżku - Ciii bo ojciec nas usłyszy.
- Nie... nie mogę... zaraz dojdę.- jęknąłem zerkając na usatysfakcjonowanego chłopaka, który ponownie pochłonął wargami mojego członka - Ja...- wygiąłem się w łuk dochodząc w usta partnera. Gdy opadłem na łóżko zamknąłem powieki czując jak z nadmiaru emocji kręci mi się w głowie. Po chwili poczułem wiszące nad sobą ciało Seungjuna. Otworzyłem niepewnie oczy widząc przed sobą zamgloną twarz chłopaka. Ten jedynie nachylił się do mnie wbijając się w moje usta, które po sekundzie zlepiła słodkawa, lepka maź.
- Uwielbiam cię.- mruknął naciskając kolanem na moją męskość. Objąłem go głęboko oddychając.
- Kocham cię...- spojrzałem na niego pieszcząc drżącą dłonią jego twarz - Tak bardzo cię kocham Hyung...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko, ale jestem potwornie zmęczona. Postaram się jutro poprawić. 

Seungjun&Heejun~cz.6[Służący]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

- Słucham...- otworzyłem szerzej oczy wpatrując się w beznamiętną twarz Pana.
- Wiesz, że nie lubię się powtarzać.
- Pan... Pan to powiedział żebym się z nim nie zadawał, prawda?- nie pamiętam kiedy ostatnio czułem się tak skołowany.
- Chciałeś żebym powiedział ci o swoich uczuciach... gdy o nich mówię ty mi nie chcesz uwierzyć...
- Bo... zdawało mi się, że Pan...
- Że wyładowuję się jedynie na tobie?- chłopak westchnął całując mnie w czoło - Wybacz mi Heejun, ale inaczej nie potrafię.- uniosłem wzrok na Seungjuna głęboko oddychając - Bycie dominatorem mam we krwi.- uśmiechnął się głaszcząc mnie po policzku.
- Nie wiem co powinienem powiedzieć...- wydusiłem ze ściśniętym gardłem starając się nie rozkleić.
- Może powinieneś mi powiedzieć to, co lubisz mi tak bardzo powtarzać?
- Lubię... ale nie wiem czy Pan to lubi i czy powinienem to mówić.
- Powiedz to.- wziąłem głęboki oddech ujmując w dłoń jego delikatną, idealną twarz.
- Kocham Pana... jest Pan najważniejszą osobą w moim życiu.- speszyłem się uciekając wzrokiem - Chciałbym dzielić z Panem wszystkie smutki i wszystkie radosne chwile... chciałbym codziennie zasypiać w Pana ramionach i budzić się z Pańską twarzą przed oczami.- chłopak złapał mnie za twarz zmuszając mnie do spojrzenia w jego oczy - Chciałbym mówić do Pana inaczej... chociażby Hyung... nie śmiem prosić o mówienie do Pana po imieniu...- objąłem chłopaka za szyję wtulając twarz w jego szyję - Tak bardzo pragnę być z Panem blisko cały czas... nie potrafię wyjaśnić tego co czuję, prosze mi wybaczyć.
- Heejun...- poczułem jak dłoń Seungjuna przesuwa się po moich plecach - Jesteś najsłodszą istotą jaką znam... Tak bardzo chciałbym się dla ciebie zmienić, ale nie potrafię...
- Nie musi się Pan zmieniać.- spojrzałem na chłopaka głęboko oddychając - Jest Pan idealny... proszę takim pozostać.- trwaliśmy w ciszy przez dłuższą chwilę. W końcu wspiąłem się na palce pieszcząc palcami wargi chłopaka - Mógłbym Pana pocałować?
- Przestań już tak do mnie mówić.- mruknął muskając moje wargi. Zassałem się na nich łapczywie pieszcząc dłonią kark partnera. Nasze języki wirowały wokół siebie przepychając się i tocząc ze sobą walkę o dominację.
- Niech Pan pozwoli mi nad sobą dominować.
- Mówiłem, że masz tak do mnie nie mówić.- po tych słowach poczułem uderzenie w pośladek. Jęknąłem przygryzając wargę chłopaka.
- Proszę mi wybaczyć... muszę do tego przywyknąć.- chłopak dotykał mojego ciała całując mnie po twarzy i szyi - Co na to pański ojciec?
- Heejun.- Seungjun warknął ponownie mnie uderzając. Oblizałem wargi robiąc krok w tył.
- Co na to twój ojciec Hyung?- poczułem jak robi mi się niedobrze z nerwów. W życiu nie przyszłoby mi do głowy, by tak do niego powiedzieć - Przepraszam...
- Wyluzuj trochę... Nie wiem co na to mój ojciec... najlepiej by było jakby się o niczym nie dowiedział. 
- Ale...
- Możesz wtedy stracić pracę i dach nad głową więc uważaj.
- Proszę tak nie mówić...
- Nie chcę cię stracić, ile mam to powtarzać?- co się z nim znowu dzieje? Wziąłem głęboki oddech przytakując.
- Rozumiem, będę uważał przy pań... przy twoim ojcu Hyung.- wziąłem głęboki oddech kłaniając się - Co dziś...
- Muszę załatwić jedną sprawę w urzędzie, ale mam nadzieję, że zrobię to dość szybko.
- Rozumiem...- chłopak rozebrał się z domowych ubrań, po czym zaczął nakładać na siebie typowo wyjściowe ubrania - Co na kolację?
- Chcę dziś coś delikatnego... hmmm coś słodkiego... coś, co rozbudzi moje wszystkie zmysły.- mówiąc to podszedł do mnie delikatnie muskając moje usta - Proszę, czekaj na mnie w łóżku.
- Mogę mieć do Pan... proszę mi wybaczyć.- wypuściłem z siebie powietrze spoglądając w jego oczy - Mogę mieć do Pana prośbę?... Nie potrafię inaczej do Pana mówić.- chłopak westchnął głaszcząc mnie po głowie.
- Popracujemy nad tym... co to za prośba?
- Chciałbym raz w życiu kochać się z Panem całą noc... długo, czule i namiętnie... chcę żeby mnie Pan całował po całym ciele i dopieszczał każdy jego skrawek... jest to jedna z wielu rzeczy, o których marzę i które związane są z Panem.... W sumie nie mam innych marzeń. Wszystkie moje marzenia kręcą się wokół Pana.- chłopak uśmiechnął się całując mnie w czoło.
- Dziś będzie tak jak mi zagrasz Heejun.- po tych słowach jak gdyby nigdy nic opuścił pokój.

*

                          Nadszedł wieczór. Po kąpieli i przygotowaniu pokoju Pana do spania usiadłem przy kuchennym blacie zajadając się pomarańczami i czekając na powrót Seungjuna. Nadal nie może do mnie dojść, że osoba, którą znam dobre 14 lat wyznała mi w końcu miłość. Nie sądziłem, że kiedykolwiek do tego dojdzie... że ktoś kiedyś powie mi, że mnie kocha... 

- Gdzie on jest?- jęknąłem idąc w stronę przedpokoju. Stwierdziłem, że przed "spaniem" zajrzę jeszcze do psów Pana... tak na wszelki wypadek. Po wyjściu na dwór spojrzałem w niebo wzdychając. Jest już bardzo ciemno, a tego głupka jeszcze nie ma... mam tylko nadzieję, że nic się nie stało.

- Heejun!- hm? Spojrzałem w stronę głosu szeroko się uśmiechając. Po oblodzonym chodniku w moim kierunku zmierzał Seungjun.

- Proszę uważać, jest ślisko!- cholera, jak mogłem zapomnieć o posypaniu chodnika. Ruszyłem w stronę chłopaka jednak wtedy stało się coś, czego za cholerę się nie spodziewałem. Seungjun przewrócił się na lodzie uderzając z impetem głową o beton - O mój Boże...- podbiegłem do chłopaka kucając przy nim - Panie.... proszę na mnie spojrzeć.- czułem jak po policzkach spływają mi łzy - Seungjun!- potrząsłem nim jednak widok jaki zastałem zmroził mi krew w żyłach. Chodnik w miejscu, w którym spoczywała głowa Pana pokryty był krwią - Nie, nie, nie! Hyung!- chłopak się nie ruszał. Co ja mam teraz zrobić? Heejun, do cholery uspokój się. Wdech i wydech i tak kilka razy. Muszę się uspokoić żeby zacząć działać. Boże, jesteśmy sami w willi... ogrodnik, kierowca... wszyscy już rozjechali się do swoich domów. Z trudem narzuciłem ciało Pana na barki niosąc go pospiesznie do domu. Pamiętam jak kiedyś pokazywał mi jak się zakłada szwy gdyż miał z tego egzamin praktyczny. Słuchałem go bardzo uważnie gdyż chciałem być taki jak on... mam nadzieję, że będę potrafił zachować teraz zimną krew i zrobić to czego się dzięki niemu nauczyłem. Nie... a może powinienem zawieźć go do szpitala? Co jeśli uderzenie jest znacznie poważniejsze?
Po wejściu do domu zaniosłem go do pracowni, w której chłopak uczy się praktyki. No tak... który student może pozwolić sobie na coś takiego? Mniejsza z tym. Ułożyłem ciało Seungjuna na stole trzęsąc się z emocji - Seungjun...- poklepałem go po twarzy, jednak ten nadal był nieprzytomny - Gdzie on to wszystko trzyma?- nie byłem w stanie się skupić ani niczego znaleźć. Stan zdrowia najważniejszej osoby w moim życiu zależał tylko i wyłącznie ode mnie, nie mogłem dać ciała. Po znalezieniu wszystkich najważniejszych rzeczy zabrałem się za zszywanie rany na głowie chłopaka. Po obmyciu jej okazało się jednak, że jest niegroźna. Seungjun musiał doznać wstrząsu, z którego mam nadzieję wybudzi się jak najszybciej. Po założeniu zaledwie czterech szwów owinąłem głowę Pana bandażem, po czym z trudem zaniosłem go do jego sypialni kładąc go ostrożnie do łóżka. Nie chciałem zostawić go nawet na sekundę. Usiadłem więc obok łóżka łapiąc go niepewnie za rękę... bałem się... czułem jak drży każdy mięsień w moim ciele. Co jeśli zrobiłem coś nie tak? Może źle odkaziłem ranę? Może w ogóle źle zrobiłem nie zawożąc go od razu do szpitala?
Trzymając go za rękę położyłem głowę na pościeli zamykając oczy... dosłownie na chwilę... obudziłem się jednak kilka godzin później.
- Śpisz?- hm? Poderwałem się wbijając nieprzytomny wzrok w leżącego w dalszym ciągu w łóżku Pana.... wybudził się, co za ulga.
- Panie...- usiadłem na łóżku głaszcząc go po policzku - Jak Pan się czuje? Zadzwonić po lekarza?
- Wody.
- Oczywiście.- zerwałem się na równe nogi biegnąc pospiesznie do kuchni, z której zabrałem butelkę wody i szklankę. Gdy wróciłem do pokoju chłopak siedził oparty o ramę łóżka i masował się po zapewne obolałej głowie - Proszę nie dotykać... ma Pan kilka szwów.- powiedziałem pojąc go wodą.
- Co się w ogóle stało?
- Wczoraj poślizgnął się Pan na lodzie i uderzył Pan głową o chodnik... Proszę mi wybaczyć, zapomniałem go posypać...
- Ahh... to ty jesteś moją gosposią.- otworzyłem szerzej oczy siadając z wrażenia na łóżku... miałem szczerą nadzieję, że się przesłyszałem.
- Słucham?
- Ty dla mnie pracujesz, tak?- po moim policzku spłynęła łza.
- Nie poznaje mnie Pan?- ten pokręcił jedynie przecząco głową... nie wierzę. Czy on do cholery stracił pamięć? - Proszę na mnie spojrzeć...- usiadłem na nim okrakiem delikatnie go całując - To ja Heejun... 
- Co ty wyprawiasz gnojku?- chłopak zrzucił mnie z siebie wycierając usta.
- Jak to co?- z trudem hamowałem łzy - Kocham Pana, a Pan mnie.... nie pamięta Pan tego?
- A czy wyglądam ci na kogoś, kto zajmuje się takimi głupotami?
- To... Pan uważa, że... że sprawy między nami to głupoty?- zacisnąłem dłonie w pięści czując jak z trudem łapię powietrze.
- Masz mi usługiwać i włazić w dupę, ale w zupełnie innym tego słowa znaczeniu.
- Powinienem pojechać z Panem do szpitala... proszę się na to zgodzić.
- Nie ma takiej potrzeby.... wszystko jest ze mną w porządku.

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Następny rozdział pojawi się prawdopodobnie dopiero we czwartek gdyż do tego dnia mam masę pracy związanej z uczelnią i nie będę miała niestety kiedy pisać ;; Wtorek i środę spędzam od rana do nocy na uczelni. Jeśli ktoś z Was zechce wybrać się na studia... odradzam;)
Buziaki~

Seungjun&Heejun~cz.5[Służący]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                   Minęło kilka dni... jestem obolały i nie mogę nawet spokojnie usadzić czterech liter, gdyż automatycznie przez moje ciało przebiega potworny ból. Od kilku dni również zbieram się do tego, by porozmawiać z Panem o tym, czy mogę sobie pozwolić na zaproszenie gościa. Od jakiegoś czasu gdy wychodzę na zakupy spotykam w sklepie Inseonga... chłopak jest starszy ode mnie o dwa lata i pracuje na co dzień w sklepie, by zarobić na studia. Za każdym razem gdy do niego przychodziłem zagadywał mnie, żartował, dopytywał o moją "pracę". Koniec końców poznaliśmy się i zostawałem w jego sklepie coraz dłużej. Inseong opowiadał mi dużo o swojej dziewczynie, o rodzicach o studiach, których cholernie mu zazdroszczę... Ja jedynie mogłem mu powiedzieć o tym jak to jest codziennie sprzątać, gotować, prać koszule czy wypuszczać psy i konie z boksów... co za wstyd.
- Cześć.
- Dzień dobry.- ukłoniłem się wymuszając uśmiech.
- Co robisz?
- Naleśniki i Pana ulubioną kawę.
- Dobrze.- chłopak usiadł przy stole sprawdzając coś w telefonie. Gdy podałem mu śniadanie usiadłem obok niego wbijając wzrok w stół - Możesz już normalnie siedzieć?- zaśmiał się upijając łyk kawy.
- Tak... proszę się nie martwić.- uśmiechnąłem się lekko drapiąc się nerwowo po głowie.
- Coś się stało?
- Nie... dlaczego Pan o to pyta?
- Znam cię już 14 lat i widzę, że coś jest na rzeczy.
- Nie, naprawdę...
- Heejun...- ton jego głosu mówi tylko jedno... pora mu wszystko wyśpiewać.
- Mógłbym... mógłbym zaprosić tutaj kolegę?- Seungjun odstawił kubek z kawą uważnie mi się przyglądając.
- A jakich ty masz kolegów? Z tego co wiem nie wychodzisz z domu.
- Wychodzę Panie na zakupy...
- Mhm... w takim razie zakupy będzie robić ktoś inny.
- Ale Panie...
- Bez dyskusji... zaproś go, ale tylko w mojej obecności.
- Dziękuję.- ukłoniłem się odchodząc od stołu. W sumie czego ja się spodziewałem? I tak zaskoczył mnie tym, że pozwolił mi go zaprosić. Byłem pewien, że powie "nie". Pytanie tylko dlaczego mam go gościć w jego obecności? Mam nadzieję, że nie zrobi niczego głupiego i nie narobi mi wstydu.... jest to mój pierwszy kolega jakiego w życiu miałem i chciałbym, by nim pozostał.
- Hej, w końcu dzwonisz.- uśmiechnąłem się zamykając się w swoim pokoju.
- Tak.. chciałbym żebyś dzisiaj do mnie wpadł... o której kończysz pracę?
- Ooo zgodził się?
- Sam się dziwię.- zaśmiałem się siadając na łóżku.
- Kończę o 16-stej, to od razu bym wpadł... oczywiście jeśli nie będzie wam to w niczym kolidować.- usłyszałem cichy śmiech, po którym zalałem się rumieńcem.
- O czym ty mówisz Hyung?
- A nie ważne... kończę młody, bo klienci mi się schodzą. Do zobaczenia.
- Miłego dnia.- westchnąłem rozłączając się. Położyłem się w czystej, ciepłej pościeli zamykając oczy. Jestem potwornie zmęczony... nie śpię od kilku nocy, non stop skaczę koło Pana, potrzebuję chwili odpoczynku.
- Już?- poderwałem się z łóżka spoglądając w stronę drzwi, w których stał Seungjun.
- Tak Panie... Hyung przyjdzie po 16-stej...
- Hyung?- chłopak uniósł brew podchodząc bliżej mnie.
- Jest starszy ode mnie o dwa lata... zwracam się do niego z szacunkiem.
- Hm... a czemu nigdy do mnie nie odnosiłeś się per Hyung?
- Wydaje mi się, że "Pan" jest bardziej odpowiednie... jeśli nie, to proszę mi wybaczyć.- chłopak złapał mnie za włosy nachylając się do mojej twarzy.
- Powiedz do mnie Hyung... nie bój się.
- Nie powinienem Panie...- poczułem na włosach mocniejszy ucisk. Syknąłem układając niepewnie dłonie na jego talii.
- Mów.- przełknąłem z trudem ślinę stając lekko na palcach.
- Hyung...- mruknąłem całując go nieśmiało w ucho. Chłopak zachłysnął się powietrzem lekko drżąc. Wsunąłem dłonie pod jego koszulkę pieszcząc nieśmiało jego ciało - Pragnę cię Hyung.- uniosłem wzrok na Pana lekko się uśmiechając. Ten przyłożył dłoń do mojego policzka, po czym połączył nasze wargi pocałunkiem. Owinąłem dłonie na jego szyi oddając się w pełni jego pieszczotom. Seungjun jednak pchnął mnie na łóżko rozbierając mnie. Wbiłem wzrok w sufit głęboko oddychając. Gdy zostałem w samych bokserkach usiadłem dobierając się do piżamy Pana. W zasadzie wystarczyło jedynie ściągnąć z niego koszulkę.... nie chciałem rozbierać go do naga. Chłopak usiadł na łóżku sadzając mnie na swoich nogach. Gdy zasiadłem na nim okrakiem zacząłem delikatnie dotykać jego twarzy uważnie się jej przyglądając. Pan w tym czasie głaskał mnie po plecach i talii głęboko oddychając - Kocham Pana.- dotknąłem czołem jego czoła zamykając oczy - Tak bardzo Pana kocham...
- Jak bardzo?- szepnął muskając moje wargi.
- Najbardziej na świecie... jestem w stanie zrobić dla Pana wszystko.- rzuciłem się na chłopaka namiętnie go całując. Ten złapał mnie za włosy odrywając się od moich ust, po czym przeniósł wargi na moją szyję zostawiając na niej krwawe ślady. Jęczałem drapiąc go sprawną ręką po klatce piersiowej. Pan mruczał liżąc i ssąc moją klatkę piersiową, obojczyki oraz szyję. W pewnym momencie złapałem go za twarz przywierając ponownie do niego czołem - Panie...
- Tak?
- Kim dla Pana jestem?
- Moim małym skarbem.... już o tym rozmawialiśmy.- no tak... za każdym razem podczas stosunku mi to powtarza...
- A... czy coś Pan do mnie czuje?- zapytałem delikatnie go całując. Chłopak milczał ostrożnie dotykając mojego ciała - Panie...
- Nawet jeśli tak jest to nigdy ci się do tego nie przyznam.- spojrzałem na Seungjuna czując jak serce pęka mi na setki kawałków.
- Ale nie zaprzeczył Pan... niech Pan się przede mną otworzy i powie mi o swoich uczuciach.
- Wiesz, że nienawidzę tego tematu...- zostałem zepchnięty na łóżko. Seungjun wstał pospiesznie ubierając się.
- Nie chciałem Pana urazić... przepraszam.
- Mówisz, że o której przychodzi ten twój kolega?
- O 16-stej...
- Dobra... idę do siebie, nie zawracaj mi do tego czasu głowy.
- Panie...- chłopak wyszedł za drzwi trzaskając nimi. Poczułem jak po policzku spływa mi łza... dlaczego ta chodząca, bezuczuciowa skała nie potrafi powiedzieć mi o swoich uczuciach? Jeśli jestem dla niego jedynie zabawką do zaspokajania jego potrzeb niech mi o tym do cholery powie... przynajmniej nie będę się łudził i robił sobie jakichkolwiek nadziei. A jeśli czuje do mnie coś więcej co jest oczywiście niemożliwe, to może w końcu zeszlibyśmy z tych durnych zwrotów typu "Pan" i mówili sobie normalnie po imieniu... kochali się namiętnie i czule... spędzali ze sobą każdą wolną chwilę... nie musiałbym mu usługiwać. Nie musiałbym, ale nadal bym tego chciał... tak bardzo go kocham, że chcę by miał jak najlepiej i by wszystko miał podane jak na tacy.

*

                Dzwonek do drzwi. Poczułem jak żołądek podchodzi mi do gardła. Zerwałem się na równe nogi biegnąc w stronę drzwi. Gdy je otworzyłem ujrzałem w nich uśmiechniętego Inseonga.

- Heeej.- podszedł do mnie przytulając mnie.

- Cześć, fajnie cię widzieć Hyung.- chłopak uśmiechnął się rozglądając się.

- Jesteś sam?

- Coś ty... mój Pan pewnie zaraz się tu zjawi.- chłopak westchnął rozbierając się.

- Szkoda... chciałem właśnie z tobą o tym porozmawiać.

- Nie rozumiem...

- Koleś jest w moim wieku, a płaszczysz się przed nim jakby był niewiadomo kim... szkoda mi ciebie Heejun. 

- Heejun!

- Na dole Panie!- westchnąłem spoglądając na Inseonga - Boję się... nie potrafię inaczej do niego mówić.

- Oo tu jesteś.- Seungjun uśmiechnął się podchodząc do nas - Ty pewnie jesteś Inseong.

- Tak... miło mi cię w końcu poznać. Heejun dużo mi o tobie opowiadał.

- Mam nadzieję, że mówił same dobre rzeczy, co skarbie?- mówiąc to objął mnie całując mnie w głowę. Poczułem jak zalewam się rumieńcem... widziałem, że mój gość jest dość zaskoczony zaistniałą sytuacją. Jakby nie patrzeć ja również.

- To... to może my pójdziemy na górę...

- Poczekaj... chodźcie do salonu, porozmawiamy.

- Jasne, nie mam nic przeciwko.- Inseong uśmiechnął się podążając za Seungjunem. Wziąłem głęboki oddech biegnąc za nimi. Ku mojemu wielkiemu zdziwieniu w salonie czekało na nas ciasto i świeżo zaparzona kawa... co on do cholery kombinuje? 

- Czym się zajmujesz Inseong?

- Pracuję w sklepie i studiuję... niestety muszę sam zarabiać na swoje studia.

- Mhm, rozumiem... a co studiujesz?

- Nic specjalnego... poszedłem na psychologię.

- Twoim zdaniem to nic takiego?

- Wiem, że ty studiujesz medycynę.... mój kierunek przy twoim jest niczym.- Pan zaśmiał się upijając łyk kawy. Czułem się okropnie... kiedy wreszcie ja będę mógł się pochwalić kierunkiem swoich studiów? - Siadaj klusko... czemu tak stoisz?- nie, nie, nie... Hyung błagam cię, milcz. Pan wziął głęboki oddech odstawiając na stolik filiżankę kawy. 

- Klusko? Widzę, że jesteście ze sobą dość blisko.

- Jesteśmy kolegami... mogę tak do niego mówić.

- Mhm...- usiadłem obok Inseonga wbijając wzrok w stół - Wiesz... cieszę się, że Heejun kogoś poznał, ale jeśli go skrzywdzisz...

- Szczerze mówiąc nie mam takiego zamiaru, ale jestem ciekawy co by się stało gdybym jednak to zrobił.- Pan uśmiechnął się drwiąco.

- Na pewno nie chciałbym być wtedy w twojej skórze... Jeśli Heejuna spotka przez ciebie jakaś nieprzyjemność to cię zabiję.- w pokoju zapanowała cisza. 

- My... może my już pójdziemy na górę...- wstałem kłaniając się Seungjunowi - Mam nadzieję, że nie ma Pan nic przeciwko.

- Nie... możecie iść.

- Dziękuję.- chwyciłem chłopaka za rękę ciągnąc go pospiesznie do swojego pokoju. Gdy się w nim znaleźliśmy ten odetchnął zerkając na mnie.

- Mieszkacie w tak niesamowitej willi, a tobie dali do mieszkania tylko taki pierdolnik?

- Jestem z niego bardzo zadowolony, naprawdę.- Hyung przetarł twarz podchodząc do okna.

- Kim on dla ciebie jest?

- Pan?

- Zwał jak zwał...

- Jest... jest najważniejszą osobą w moim życiu...- chłopak usiadł na łóżku wzdychając.

- Czujesz coś do niego, prawda?

- Co? Skąd ten pomysł?- poczułem jak płonę ze wstydu. 

- Nie jestem ślepy Heejun.- usiadłem obok chłopaka bawiąc się palcami - Podoba ci się?

- Hyung...

- Śmiało.

- Bardzo dużo mu zawdzięczam... kocham go jak cholera, ale on...- wziąłem głęboki oddech zerkając na chłopaka - Jestem dla niego tylko służącym...

- Nie mów tak... wydaje mi się, że też nie jesteś mu obojętny.

- Nie, to niemożliwe... Pan jest bardzo przystojny i inteligentny... w życiu by nie spojrzał na kogoś takiego jak ja.

- Uważasz, że czegoś ci brakuje?

- Kilkudziesięciu punktów IQ i pieniędzy na operację plastyczną. 

- Aishhh.... czemu gadasz takie głupoty? Słuchać się tego nie da.

- Mówię prawdę.

- Jeśli ten pajac nie zobaczy w tobie niesamowitej osoby, to znaczy, że jest skończonym idiotą. Uwierz w końcu w siebie Heejun.- Hyung westchnął kładąc się na łóżku - Z drugiej strony nie wiem co w nim widzisz, ale skoro chcesz z nim być...

- Musiałbyś go po prostu lepiej poznać... nie dość, że jest niezwykle przystojny, to jeszcze jest inteligentny, wychowany, z klasą... wie absolutnie wszystko co dzieje się na świecie, do tego będzie kiedyś lekarzem.... bardzo mi imponuje.

- Oh jak słodko... ale cię na niego wzięło.

- Przestań.- uderzyłem chłopaka w udo czerwieniąc się.

- Serio bym chciał żebyś z nim był, ale wiem, że prędzej czy później możesz tego pożałować.

- Dlaczego?

- Zobacz co on z ciebie zrobił... mówisz do niego "panie". Nie uważasz, że to lekka przesada?

- Ale...

- A to?- mówiąc to wskazał na moją szyję - Te wszystkie malinki to też jego zasługa jak zgaduję... Twoja zagipsowana ręka to też jego wina... Heejun, on jest nienormalny.

- Nie mów tak, proszę cię...

- Boję się po prostu, że któregoś dnia naprawdę cię skrzywdzi.

- Nie zrobi tego...

- Za bardzo mu ufasz.... ja na twoim miejscu trzymałbym go jednak na dystans.

- Nie potrafię tak...- wtedy też po pokoju rozległ się dźwięk telefonu Inseonga.

- O, to Sohye... przepraszam, muszę odebrać.

- Jasne.

- Tak?.... Jestem u kolegi skarbie, a co się dzieje?... Mhmmm.... dobrze, to za chwilę będę.... no, buziaki.

- Coś się stało?- Hyung wstał z łóżka poprawiając się.

- Sohye ma chorą babcię, muszę jej pomóc.

- Ahh rozumiem, to leć.

- Mam nadzieję, że jutro się zobaczymy, co?

- Obowiązkowo.- wymusiłem uśmiech odprowadzając kolegę do drzwi. Na schodach minęliśmy się z Panem, który akurat szedł do swojego pokoju.

- Twój kolega już idzie?

- Tak Panie...

- Odprowadź go i przyjdź do mnie.

- Tak jest.- gdy zeszliśmy do przedpokoju Inseong westchnął uważnie mi się przyglądając.

- Nie mogę na to patrzeć.

- Na co?

- Czekam aż zmądrzejesz i przejrzysz na oczy młody.

- Ale...

- Trzymaj się.- chłopak poklepał mnie po ramieniu wychodząc z willi. Naprawdę nie rozumiem o co mu chodzi... Wziąłem głęboki oddech udając się do pokoju Pana. Gdy zapukałem do środka zaprosił mnie jego ciepły, niski głos. Gdy wszedłem do sypialni zastałem Seungjuna siedzącego przed telewizorem. 

- Jestem Panie.

- Podejdź do mnie.- gdy to zrobiłem Pan chwycił mnie w talii wstając z fotela.

- Coś się stało?

- Nie życzę sobie żebyś się z nim zadawał.

- Co... znaczy... ale dlaczego? Panie...

- Kto jest dla ciebie ważniejszy? Ja czy on?

- Ale...

- Odpowiedz mi.

- Pan... Pan jest dla mnie najważniejszy.- uniosłem na Pana oczy, w których stały już łzy - Dlaczego nie mogę się z nim spotykać?- Seungjun przyłożył dłoń do mojego policzka wpatrując się we mnie z kamiennym wyrazem twarzy.

- Bo cię kocham i nie pozwolę żeby ktoś mi ciebie zabrał, rozumiesz? Nie pozwolę żebyś zniknął z mojego życia...

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Przepraszam jeśli piszę jak potłuczona, ale kiedy piszę ficzka zerkam do notatek z wykładów, piszę referaty itp itd, także za wszelkie błędy czy brzydkie, niepoprawne słownictwo bardzo Was przepraszam. W połowie lutego to się zmieni, obiecuję. :) <3

Seungjun&Heejun~cz.4[Służący]

cz.1 cz.2 cz.3

                        Hm... Pan będzie dopiero o 18-stej, a ja już wykonałem wszystkie zadania jakie miałem przypisane na dzisiejszy dzień. Dochodzi dopiero 15-sta... co ja mam ze sobą zrobić? Może upiekę dla Pana jego ulubione ciasto? Albo... nie, w sumie to głupie. Pan nie przepada za słodyczami. Usiadłem przy kuchennym stole głęboko wzdychając. Wtedy jednak z rozmyśleń wyrwał mnie dźwięk telefonu. Poderwałem się sięgając po komórkę, w której czekał na mnie sms.
<- Siwon ma wolne.... przyjedź po mnie na uczelnię o 17:30.- Siwon ma wolne? Ah tak... rzeczywiście ostatnio wspominał, że idzie w końcu na upragnione wolne. Uśmiechnąłem się pod nosem ciesząc się, że będę miał zaszczyt odebrania Pana z uniwersytetu.
-> Oczywiście Panie... do zobaczenia. 
                       Po wzięciu prysznica, przebraniu się i zapakowaniu lunchu dla Pana do pudełka ruszyłem po niego na uczelnię. Nie wiem czemu fakt odebrania go ze szkoły tak bardzo mnie cieszył. Dodatkowo spędzone razem pół godziny przepełniało mnie ogromną radością, której sam nie potrafiłem do końca zrozumieć. Gdy usiadłem za kółkiem poczułem ogromną trudność w prowadzeniu auta. Przeszkadzała mi w tym dłoń, która gdy tylko coś dotknąłem dawała dość wyraźnie o sobie znać. Mimo to zacisnąłem zęby jadąc pod najbardziej doceniany, Seoulski uniwersytet. Przybyłem punktualnie na czas. Stojąc na parkingu rozglądałem się za Panem masując obolałą rękę. Czas jednak mijał, a jego wciąż nie było. Seungjun nie ma w zwyczaju spóźniania się. Zawsze jest punktualny... brzydzi się niepunktualnością o czym dawał wyraźnie znać przychodzącym do niego znajomym.
- Gdzie on jest?- westchnąłem wychodząc z auta. Na dworze panował okropny mróz... było potwornie ślisko i mroźnie... spokojnie było kilka stopni na minusie. Bałem się, że Pan mógł się poślizgnąć i coś sobie zrobić. Zamknąłem auto idąc powolnym krokiem w stronę głównego wejścia. W międzyczasie wyciągnąłem telefon wybierając numer do Pana, jednak jego komórka milczała - Dziwne...- szepnąłem rozglądając się po dziedzińcu uczelni, który naprawdę robił niesamowite wrażenie. Poczułem w sercu pewnego rodzaju zazdrość... zazdroszczę tym wszystkim osobom, które są tak naprawdę w moim wieku, że studiują i to jeszcze na tak cudownym uniwersytecie. Momentami chciałbym uciec od tego wszystkiego i spróbować czegoś zupełnie nowego, jednak wiem, że jest to absolutnie niemożliwe. Składałem przysięgę... muszę być wierny Panu i być na każde jego zawołanie... studia by jedynie mi w tym przeszkadzały i ze wszystkim kolidowały - Mmm Seungjun...- jęknąłem wypuszczając z ust masę pary.
- Dupek... myślisz, że jak twój stary ma kasę to możesz mieszać całą resztę z błotem?- zmarszczyłem brwi skradając się niepewnie w stronę groźnego dość głosu jakiegoś chłopaka.
- Nie masz prawa się tak do nas odnosić śmieciu!- oho... czyżby szkolna bójka? Hm... to chyba normalne w tym wieku i to jeszcze między facetami. Wyjrzałem zza rogu budynku chcąc zobaczyć całą tą scenę, jednak to co ujrzałem rozerwało mnie na setki kawałków. Mój Pan leżał na śniegu przydeptany przez jakiegoś dupka. Poczułem jak ze strachu i bezsilności uginają się pode mną nogi. Z drugiej strony wiedziałem, że muszę coś zrobić i chyba właśnie kierująca mną złość doprowadziła do tego, że stanąłem w obronie Pana.
- Co wy wyprawiacie?!- wybiegłem zza budynku sprawiając, że jeden z oprawców stojących na Seungjunie zeskoczył z niego wpatrując się we mnie wielkimi oczyma.
- Nie mieszaj się gnojku!
- Gnojku? Kim ty jesteś, że tak do mnie mówisz?
- Z tego co widzę nie jesteś studentem naszej uczelni... nie zadajemy się z niższą klasą.- chłopcy wybuchli śmiechem.
- Zabawne, doprawdy... Widzę, że żarty stoją u was na bardzo wysokim poziomie.- starałem się zachować spokój, jednak leżący na ziemi Pan nie dawał mi spokoju. Widziałem kątem oka, że podnosi się, jednak idzie mu to bardzo topornie.
- Odpieprzcie się w końcu... a ty Heejun nie mieszaj się.- hm? Odwróciłem się w stronę Pana zakrywając usta, by nie wybuchnąć płaczem. Z jego wargi leciała krew, a twarz pokryta była siniakami.
- Panie...- szepnąłem podbiegając do niego.
- Przestań... to nic takiego.- uspokoił mnie biorąc głęboki oddech.
- Panie? O kurwa co to ma być?
- To twój chłopak Seungjun? Nie dość, że robisz się na siłę na pieprzonego inteligenta to jeszcze jesteś pedałem?- dość... warknąłem odwracając się dość gwałtownie w stronę chłopców.
- Nie macie prawa tak o nim mówić...
- Bo co? Z tego co wiem żyjemy jeszcze w wolnym kraju i mogę mówić o tym śmieciu co chcę.- zacisnąłem sprawną dłoń w pięść czując jak się we mnie gotuje.
- Widzę, że Seun...- wziąłem głęboki oddech zerkając na chłopaka... nie jestem w stanie powiedzieć mu po imieniu w jego obecności - Widzę, że mój Pan najechał ci bardzo na ambicje skoro tak bardzo boli cię jego zdanie. Skoro tak się stało to znaczy, że masz świadomość tego, że miał rację i za cholerę nie możesz się z tym pogodzić...- chłopak warknął robiąc krok w moim kierunku - Wystarczy się jedynie trochę douczyć tułmanie...- czarnowłosy chłopak rzucił się na mnie szarpiąc mnie za kurtkę. Słyszałem jak Pan bije się obok z drugim chłopakiem. Byłem wściekły... jak ktoś mógł tak podle potraktować najważniejszą osobę w moim życiu? Nigdy nikomu nie podaruję wszelkich obelg w kierunku Seungjuna. W pewnym momencie uniosłem obolałą dłoń i w przypływie emocji zacisnąłem nią w pięść, uderzając tym samym przeciwnika prosto w nos... łamiąc go. Chłopak jęknął puszczając mnie, po czym złapał się za krwawiący nos odciągając od Pana swojego kolegę.
- Ty dupku... przysięgam, że znajdę cię i zabiję.- ledwo go widziałem.... płynące z oczu łzy całkowicie zamazywały mi obraz - Słyszysz, co do ciebie mówię?!- czułem jak ląduję w ramionach Pana. Oprawcy po rzuceniu w naszym kierunku kilku nieprzyjemnych słów oddalili się. Mimo zawrotów głowy i potwornego bólu musiałem skupić się na Seungjunie... to nie ja gram najważniejszą rolę w tej relacji.
- Panie...- jęknąłem ciągnąc nosem. Przyłożyłem sprawną dłoń do jego policzka delikatnie go po nim głaszcząc - Jak Pan się czuje?
- Powiedz mi po jaką cholerę się w to mieszałeś...- syknął oglądając ostrożnie moją rękę. Jęknąłem przygryzając wargę... nie mogłem pokazywać przed nim, że coś jest nie tak.
- Przestraszyłem się... mówiłem, że będę chronił Pana za wszelką cenę... jeśli... jeśli zrobiłem coś nie tak proszę mi wybaczyć.- chłopak jedynie westchnął całując mnie w sflaczały nadgarstek.
- Dziękuję... ale proszę cię, na drugi raz zostaw to mnie.- pociągnąłem nosem przejeżdżając kciukiem po jego krwawiącej wardze.
- Musi Pana zobaczyć lekarz.
- I kto to mówi?
- Nie... mi nic nie jest, proszę się nie martwić.
- Zawiozę cię do szpitala...- powiedział prowadząc mnie w stronę parkingu.
- Ale... proszę zrozumieć, że nic mi się nie stało... Bardziej martwię się o Pana.
- Mi nic nie jest.- zatrzymałem się gwałtownie wyrywając się z uścisku chłopaka. Ten spojrzał na mnie wielkimi oczyma, w których rodziła się coraz większa złość - Heejun... co ty właśnie zrobiłeś?- pociągnąłem nosem czując jak po policzkach spływają mi łzy.
- Kiedy Pan w końcu zrozumie, że moje zdrowie i to jak się czuję nie jest najważniejsze?... Pan ma rozciętą wargę i masę siniaków...
- A ty złamany nadgarstek idioto.- zamilkłem biorąc głęboki oddech.
- Idioto?
- Po jaką cholerę się wcinałeś? Gdybyś się nie wtrącał nie płakałbyś teraz z bólu.
- Jak...- zacisnąłem powieki głęboko wzdychając - Jak Pan może mówić coś takiego?! Stanąłem w Pana obronie! 
- Po co do cholery?! Poradziłbym sobie!
- Nie chciałem by ktoś krzywdził osobę, na której mi zależy!- cisnąłem w Pana kluczykami do auta oddalając się od niego.
- Wróć tu!.... Heejun!- pierwszy raz się go nie posłuchałem. Pierwszy raz w życiu zignorowałem jego polecenie. Nie mam zamiaru jednak słuchać jego zarzutów w stosunku do mnie. Poradziłby sobie? Tak samo jak radził sobie z nimi dopóki nie przyszedłem. Wiem, że powinienem zostać z nim mimo wszystko i bezpiecznie odwieźć go do domu, ale dzisiejszego dnia było to zupełnie ponad moje siły.

*

                      Wróciłem do willi na noc. Z powodu braku pieniędzy musiałem wracać do domu piechotą. Po drodze jednak uznałem, że Pan miał rację i wizyta w szpitalu jest jak najbardziej wskazana. Moja dłoń została ponownie złamana, a następnie złożona i wsadzona w gips... Byłem bliski zejścia i w głębi duszy pragnąłem by był przy mnie Pan... żeby mnie przytulał i uspokajał. Wiedziałem jednak, że po powrocie czeka mnie okrutna kara, której skutki będę nosił na swoim ciele przez bardzo długi czas. Bałem się, ale wiedziałem, że tak musi być... taka jest kolej rzeczy i sposób działania Seungjuna. 

Wszedłem po cichu do domu nie zapalając nawet światła. Byłem święcie przekonany, że Pan o mnie zapomniał i teraz już śpi. Byłem przygotowany na karę, ale dopiero następnego dnia...

- Gdzieś ty był?- zrobiłem krok w tył łapiąc się za klatkę piersiową.

- Wystraszył mnie Pan...- chłopak podszedł do mnie łapiąc mnie za włosy, po czym wbił się w moje wargi namiętnie mnie całując. 

- Gdzie byłeś tak długo?- zapytał przywierając czołem do mojego.

- W szpitalu.- szepnąłem całując go. Seungjun jednak przerwał pocałunek zerkając na moją rękę.

- Gips?

- Proszę się nie złościć... zrobię wszystko, by kości pozrastały się jak najszybciej...- chłopak objął moją twarz swoimi dłońmi głęboko oddychając.

- I tak czeka cię kara za to, że uciekłeś.

- Panie... to nie była ucieczka. Nigdy bym Pana nie zostawił.- w tym samym momencie rzuciliśmy się na siebie namiętnie się całując - Mógłbym otrzymać swoją karę teraz?- wysapałem oddając się jego pieszczotom.
- Jesteś aż tak niecierpliwy?
- Sądziłem, że Pan już to doskonale wie.- chłopak jedynie uśmiechnął się zadziornie przejeżdżając językiem po moich wargach.
- Nie wiesz na co się piszesz Heejun.
- Mogę się jedynie domyślać Panie.- Seungjun zrobił krok w tył mierząc mnie wzrokiem.
- Jesteś tego pewien?
- Byłem bliski ucieczki... powinienem ponieść karę.- Pan złapał mnie za włosy prowadząc mnie w stronę piwnicy. Tak jak myślałem... od dzisiejszej nocy przez bardzo długi czas nie będę w stanie usiąść czy się położyć. Po zejściu do najniższej kondygnacji, w której Seungjun ma swoje pomieszczenie do torturowania mnie, chłopak rozebrał mnie do naga uważnie mnie obserwując - Krępuje mnie Pan.
- Wiesz, że uwielbiam na ciebie patrzeć. 
- Owszem... ale jest to bardzo krępujące.- ten parsknął śmiechem wyciągając kilka sznurów.
- Poznajesz?- poczułem jak moje serce przyspiesza. Skinąłem głową czując jak chłopak przywiązuje moje dłonie do umieszczonych pod sufitem haków. Jęknąłem z powodu bolącej dłoni, jednak Pan nie zwrócił nawet na to uwagi - Stań w rozkroku.- wykonałem jego polecenie czując jak ten przywiązuje moje kostki do prętów umieszczonych w podłodze - Wyglądasz pięknie.
- Proszę więc zrobić ze mną to, co Pan uważa za słuszne.
- Nie wiesz co mówisz.- zaśmiał się pod nosem udając się za drzwi, za którymi znajdował się piec ogrzewający całą willę. Po chwili przyniósł kilka rozgrzanych drewienek uważnie mi się przyglądając. Przełknąłem z trudem ślinę zamykając oczy. Pan nałożył na dłoń grubą rękawicę, po czym chwycił za jedno z drewienek przykładając je do mojego ciała. Syknąłem czując po chwili lekki swąd spalenizny - Boli?
- Nie... proszę się nie martwić.
- Otwórz oczy... chcę żebyś na to patrzył.- skinąłem głową otwierając powieki. Seungjun posłał mi uśmiech jeżdżąc dokładnie drewnem po moim ciele. Zagryzłem wargi czując jak do oczu napływają mi łzy. Ból był przeogromny... do tego wszystkiego dochodziła jeszcze połamana dłoń wisząca bezwładnie w górze - Mam dla ciebie coś specjalnego.- szepnął mi do ucha delikatnie mnie w nie całując. Przytaknąłem czując jak po mojej skroni spływa strużka potu. Chłopak wyjął z wiadra węgielek niewielkich rozmiarów, po czym klęknął przede mną przywierając wargami do mojego podbrzusza. Jęknąłem chcąc błagać go o więcej, jednak wiedziałem, że nie mogę kierować w stronę Pana takich próśb. Chłopak liżąc mnie po brzuchu włożył w moje wejście żarzący się węgielek. Krzyknąłem szarpiąc rękoma, przez co sprawiłem sobie jeszcze więcej bólu. Po moich policzkach popłynęło kilka łez. Pan jedynie trzymał mnie za miednicę całując mnie zachłannie po brzuchu. Żar skumulowany na węgielku powoli słabł, a ja mogłem cieszyć się rozkoszą dawaną mi przez Pana. Nagle usta Seungjuna znalazły się na moim członku. Jęknąłem wyginając się w tył przez co ponownie zrobiłem sam sobie krzywdę - Podoba ci się to?- zapytał całując mnie po nim.
- Ba... bardzo...- wydyszałem czując jak pod wpływem pocałunków mój członek twardnieje.
- Aż za bardzo.- zaśmiał się biorąc go do ust. Krzyknąłem czując jak ogarnia mnie błoga rozkosz. Mimowolnie pod wpływem emocji włączyłem do zabawy swoją miednicę wykonując nią powolne, dokładne ruchy, przez co czułem jak mój penis ląduje coraz głębiej w ustach Pana - Nie za dobrze ci?- zapytał zaraz po tym jak wyjął go z ust, po czym podtrzymując go ręką zaczął go lizać. Zacisnąłem jedynie powieki czując jak język Pana wędruje po moim ciele coraz wyżej. Gdy stanęliśmy twarzą w twarz Pan popatrzył na mnie z uśmiechem wodząc palcami po mojej talii - Rozgrzałeś się?- skinąłem głową czując jak po nogach spływają mi drobne strużki krwi. Seungjun pocałował mnie udając się do chłodni, w której trzymamy masę produktów, napoi i co za tym idzie... dużo lodu. Po chwili chłopak wrócił z kolejnym wiaderkiem, w którym trzymał lód. Na sam jego widok po moim ciele przeszły ciarki. Pan postawił wiadro przede mną wyjmując z niego dwie, niewielkie kostki, które przyłożył do moich sutków. Syknąłem czując jak uginają się pode mną nogi - Podoba ci się?
- Tak Panie...
- Hm... pewnie masz nadzieję, że ta kostka znajdzie się teraz w najbardziej obolałej części twojego ciała, co?
- Bardzo... bardzo bym o to prosił.
- Masz szczęście, że mam dziś dobry dzień...- Pan stanął za mną wyjmując z pomiędzy moich pośladków węgielek - Uuuu... chyba trochę przegiąłem.
- To nic Panie.
- Zaraz to naprawię.- mruknął całując mnie po plecach, po czym włożył we mnie kostkę lodu. Wypuściłem powoli powietrze czując jak uchodzi ze mnie cały ból - Czujesz się lepiej?
- Tak... znacznie lepiej.
- Świetnie... mam nadzieję, że taka kara ci wystarczy.
- To już zostawiam Panu.- chłopak uśmiechnął się całując mnie delikatnie w kark.
- Zostawię cię tu na noc... zobaczymy się rano.- skinąłem głową widząc jak Seungjun zbiera się do wyjścia.
- Dobrej nocy Panie...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Seungjun&Heejun~cz.3[Służący]

cz.1 cz.2

- Jak wylądujesz to napisz.
- Jasne, nie martw się synu.- pan Park spojrzał na mnie uśmiechając się - Uważajcie na siebie.
- Proszę się nie martwić. Będę dbał o pańskiego syna.- mężczyzna uśmiechnął się kłaniając się.
- Lecę, bo spóźnię się na samolot.- ukłoniłem się oddalając się od Pana i jego ojca. Stwierdziłem, że zostawię ich samych, a sam zajmę się rozwieszaniem prania. Mamy sobotę, godzinę 9-tą rano... co tydzień o tej porze piorę mundurki i koszule Pana. Później je prasuję i odwieszam do szafy, w której czekają na nadejście poniedziałku. Stając na palcach, by dosięgnąć do wiszącego w suszarni tuż przy suficie sznurka poczułem ręce owijające się wokół mojej talii.
- Rozumiem, że pański ojciec już pojechał.- Seungjun nic nie odpowiedział. Całując mnie po karku masował moją męskość bardzo ostrożnie i dokładnie. Jęknąłem ściskając w rękach białą koszulę - Pańska... Pańska koszula...
- Nie przejmuj się nią.
- Ale...
- Zostaw ją.- chłopak wyjął z moich rąk kawałek materiału wrzucając go z powrotem do kosza z praniem. Odwróciłem się gwałtownie w jego stronę stając na palcach by go pocałować, jednak ten chwycił mnie za dłonie lekko się uśmiechając.
- Co Pan robi?
- Mam dzisiaj ochotę na dość bolesną zabawę.- przełknąłem głośno ślinę otwierając szerzej oczy. Ostatnio po "bolesnej zabawie" z moim Panem miałem podbite oko, rozciętą wargę i całe ciało pokryte siniakami, przez które nie byłem w stanie usiąść - Czyżbyś się bał?
- Ależ skąd... ufam Panu.
- Powiedz szczerze.
- Wie Pan, że dostosuję się do wszystkiego, jednak osobiście chciałbym kochać się z Panem w... bardziej spokojny i delikatny sposób. 
- Robimy już to tyle lat... naprawdę nie widzisz, że takie delikatne rzeczy mnie nie kręcą?
- Widzę to Panie... dlatego skoro ma Pan ochotę mnie skrzywdzić, nie wypowiem nawet jednego słowa sprzeciwu.
- Grzeczny z ciebie chłopiec.
- Ah... mógłbym zadać Panu pytanie?
- Myślę, że tak.
- Czemu nie znajdzie sobie Pan kogoś z kim spędzi Pan resztę życia? Jakby nie patrzeć to już taki wiek...
- Nie mam na to najmniejszej ochoty.
- Dlaczego?- Seungjun chwycił mnie za włosy dość brutalnie mnie za nie szarpiąc.
- Sugerujesz, że powinienem się związać żeby dać ci święty spokój?
- Nie... nie to miałem na myśli Panie.- czułem jak do oczu napływają mi łzy - Chcę jedynie by mój Pan był szczęśliwy.
- Jestem szczęśliwy jak widzę twój ból mieszający się z podnieceniem i obrzydliwym pożądaniem z twojej strony... Czuję się szczęśliwy widząc nowe siniaki i ślady pejcza na twoim ciele...
- Czy to oznacza, że szczęście czuje Pan jedynie przy mnie?- zapytałem czując jak po policzkach spływają mi łzy.
- Może... to zostawię twoim głupim, prymitywnym domysłom.- chłopak puścił moje dłonie biorąc głęboki oddech. Z bezsilności upadłem na kolana wbijając wzrok w podłogę.
- Czy... czy jest Pan teraz na mnie zły?
- Owszem...
- Proszę mnie uderzyć... zasłużyłem na karę, a Pan... Pan poczuje się szczęśliwszy.- Seungjun sięgnął po pręt, którym zimą poprawiam drewno w piecu, po czym stanął przede mną obracając go w dłoniach.
- Wystaw ręce.
- Panie... błagam, nie...- jest to chyba najgorsza forma kary. Żaden ból nie może równać się z tym.
- Sprzeciwiasz mi się?
- Nie... absolutnie nie... proszę wybaczyć.- wystawiłem dłonie czując po chwili potworny ból przeszywający całe moje ciało. Momentalnie zrobiło mi się czarno przed oczami, a żołądek jakby nagle znalazł się przy moim gardle. Po drugim uderzeniu wrzasnąłem upadając na ziemię - Prze.... przepraszam... Panie...- zacisnąłem wargi starając się powstrzymać płacz, ale był on silniejszy ode mnie.
- Taka kara powinna ci póki co wystarczyć.... wiesz w ogóle za co oberwałeś?- opierając się na przedramionach podniosłem się do siadu głęboko oddychając.
- Proszę... proszę mi powiedzieć. 
- Odniosłem wrażenie, że masz mnie dość Heejun, a ja mam tylko ciebie...- uniosłem wzrok na Pana rozklejając się jeszcze bardziej.
- Panie...- podsunąłem się do chłopaka dotykając jego twarzy sinymi, zbolałymi, trzęsącymi się dłońmi - Nigdy Pana nie zostawię... proszę tak nie myśleć.
- Na pewno?- zagryzłem wargę niepewnie się w niego wtulając.
- Kocham Pana... jak się kogoś kocha to się go nie opuszcza.- szepnąłem bojąc się jego reakcji. Ten jedynie westchnął głaszcząc mnie po głowie.
- Nie wierzę w takie brednie.
- Co Pan ma na myśli?
- Nie ma czegoś takiego jak miłość.
- Jak to?
- Czy gdyby mój ojciec mnie kochał zostawiałby mnie bez przerwy?
- On... Pan zrozumie, że on musi ciężko pracować... poza tym... kupił mnie z miłości do Pana...- westchnąłem unosząc na niego wzrok - Nie chciał, by czuł się Pan samotny.
- Bzdury...- wstałem dość chwiejnie czując jak z bólu kręci mi się w głowie.
- Mogę... mógłbym zadać Panu pytanie?- ten jedynie skinął głową - Czy... czy widok moich rąk sprawia Panu przyjemność?- zapytałem unosząc je do góry. Wyglądały okropnie... nie dość, że były fioletowo- bordowe, to jeszcze za cholerę nie mogłem przywrócić w nich czucia. Pan jedynie wstał biorąc głęboki oddech - Panie...
- Trzeba wypuścić konie z boksów... i jak możesz zrób coś dobrego na obiad...
- Dobrze.- ukłoniłem się czując, że w głębi duszy mój Pan ma chyba lekkie wyrzuty sumienia po tym co zrobił - Co Pan zamierza dziś robić?
- Pomyśleć.- po tych słowach opuścił suszarnię zostawiając mnie samemu sobie...

*

- Robisz obiad?- odwróciłem się w stronę drzwi lekko się uśmiechając.

- Właśnie miałem Pana wołać... proszę usiąść.- gdy chłopak zasiadł przy stole podałem mu miskę z jego ulubiony ramenem - Smacznego.- Seungjun zmierzył mnie wzrokiem.

- Czemu trzymasz drugą rękę w kieszeni fartucha?

- Tak mi jest wygodniej Panie. 

- Nienawidzę kłamstwa...- westchnąłem wyciągając ostrożnie rękę, po czym ułożyłem ją na dłoniach Seungjuna - Porusz nią.

- Ale po co Panie?

- No już.- zagryzłem wargi spuszczając głowę w dół.

- Nie mogę... ale proszę nie być złym... nadal będę dobrze wykonywał swoją pracę.

- Usiądź...- warknął sprawiając, że pospiesznie wykonałem jego polecenie - Za chwilę przyjdę.- skinąłem głową czekając na najgorsze. Co on zamierza? Mam niesprawną rękę... Boże, oby to było chwilowe... mam nadzieję, że Pan nie chce mnie stąd wyrzucić. Co ja wtedy ze sobą zrobię? Gdy Seungjun wrócił do kuchni postawił na stolę torbę dość sporych rozmiarów. Przełknąłem z trudem ślinę wbijając w niego wzrok.
- Co Pan zamierza?
- Pokaż tą rękę.- ułożyłem niepewnie rękę na stole nie odrywając wzroku od Pana. Ten wyjął z torby jakieś maści, usztywniacz oraz bandaż.
- Panie...
- Możesz być cicho?- skinąłem głową pospiesznie zamykając usta. Fakt... mój Pan studiuje medycynę, ale nie sądziłem, że kiedykolwiek się nade mną zlituje i mi pomoże. Jego dłonie w bardzo delikatny i ostrożny sposób smarowały mój nadgarstek, po czym założył na niego gazy i bandaż, a całość umieścił w usztywniaczu - Jak ci się nie poprawi przez następne dwa dni to zabiorę cię do szpitala.
- Ale...
- Skończyłem temat.- wstałem stając przed chłopakiem, po czym głęboko mu się ukłoniłem.
- Bardzo Panu dziękuję... jestem pewien, że moja dłoń szybko wróci do normalnego stanu.
- Mam nadzieję... musisz dobrze wykonywać swoją pracę.
- Tak jest Panie.- wyprostowałem się patrząc mu głęboko w oczy. Chłopak westchnął przykładając dłoń do mojego policzka. Zamknąłem oczy ciesząc się jego chwilową pieszczotą. Naprawdę jego dotyk potrafił na mnie działać niezwykle kojąco i wyciszająco.
- Podziękujesz mi w jeszcze piękniejszy sposób?- skinąłem głową sadzając chłopaka na krześle. Gdy usiadł siadłem na nim okrakiem bawiąc się sprawną dłonią jego włosami.
- Czemu Pan nie wierzy w miłość?- zapytałem całując go delikatnie w kącik ust - Chciałbym Panu udowodnić, że Pana kocham. 
- Nie ma miłości między dwójką osób Heejun... jest to jedynie chore, obrzydliwe pożądnie siebie nawzajem... to nie ma nic wspólnego z miłością. 
- Zgodzę się z pożądaniem Panie.- mruknąłem całując go po szyi - Pragnę Pana w każdej sekundzie mojego życia... Tęsknię gdy Pan wyjeżdża, nie lubię gdy rozstaje się Pan ze mną na noc, czuję zazdrość gdy widzę Pana w towarzystwie innych osób... Mimo to gdy widzę uśmiech na Pana twarzy gdy znajduje się Pan w towarzystwie znajomych czy rodziny, czuję się równie szczęśliwy jak Pan.- spojrzałem na niego delikatnie muskając jego wargi - Myślę o Panu bardziej niż o sobie... martwię się o Pana i pragnę Pana szczęścia... Gdy coś Pana boli chciałbym wtedy wziąć cały ból na siebie, by Pan nie musiał cierpieć... wydaje... wydaje mi się, że to jest właśnie miłość.- Seungjun milczał... wziąłem jedynie głęboki oddech głaszcząc go niepewnie po twarzy - Jestem jedynie niedouczonym służącym... mogę się mylić, proszę mi wybaczyć... 
- Zaskoczyłeś mnie Heejun...- szepnął nie odrywając ode mnie wzroku.
- W głębi serca mam nadzieję, że Pana nie rozczarowałem... Bardzo chcę dorównać Panu klasą i intelektem... staram się jak mogę...- chłopak zdjął ze mnie koszulę całując mnie po szyi i obojczykach. Objąłem go głęboko oddychając.
- Nie miałem pojęcia, że masz o mnie takie zdanie.- mruknął pieszcząc dłońmi moje nagie plecy.
- Podziwiam Pana odkąd skończyłem 10 lat i zacząłem cokolwiek rozumieć... Bałem się Panu o tym powiedzieć.- ukryłem twarz w jego włosach starając się złapać oddech. Moje dłonie błądziły przy spodniach Pana chcąc je rozpiąć - Sam się sobie dziwię, że powiedziałem Panu o swoich uczuciach.
- Boisz się mnie?
- Nie Panie... Boję się, że dobiorę nieodpowiednio słowo i Pan mnie za to wyśmieje.- rozpiąłem guzik i zamek w spodniach Pana wyjmując z nich jego męskość, którą zacząłem ostrożnie dopieszczać - Mógłbym się teraz z Panem kochać czy sobie Pan tego nie życzy?- ten jedynie pozbawił mnie pospiesznie bokserek, po czym chwycił mnie za pośladki unosząc mnie delikatnie do góry, po czym nabił mnie na swojego członka. Mimo wątłego, szczupłego ciała, Seungjun ma w sobie masę siły. Zadrżałem czując jak po chwili ogarnia mnie błoga rozkosz.
- Pokaż jak mnie kochasz Heejun.- zamknąłem oczy łącząc nasze usta delikatnym, namiętnym, czułym pocałunkiem. Dłonie Pana wodziły po mojej talii sprawiając mi masę przyjemności. Moje biodra poruszały się w przód bardzo ostrożnie i powoli. Spowodowane to było bólem z powodu braku lubrykantu, ale też tym iż pragnąłem pokazać Panu, że kochać można się również czule, a nie jak zwierzęta. Jedna z dłoni Seungjuna głaskała moje plecy... druga natomiast pieściła opuszkami palców mój policzek doprowadzając mnie do szaleństwa. Nie sądziłem, że tak z pozoru prosta czynność może sprawić tyle przyjemności - Nie boli cię?- szepnął zjeżdżając dłonią na mój pośladek.
- Nie Panie... nigdy nie czułem się tak dobrze.- odpowiedziałem wtulając się w niego. Chłopak wstał przytrzymując mnie za pośladki, po czym ustawił mnie na wprost stołu kładąc na nim mój tułów. Zaczerwieniłem się zerkając na niego przez ramię. Ten wszedł we mnie ponownie wykonując o dziwo delikatne, powolne ruchy. Po chwili jego dłonie zsunęły ze mnie koszulę, a wargi Pana zaczęły pieścić mój kark oraz plecy. Jego dłoń chwyciła mojego członka delikatnie za niego ściskając. Muszę przyznać, że takie czułe pieszczoty działały na mnie znacznie bardziej niż brutalne zabawy Pana. Byłem teraz w niebo wzięty. Czułem jak oddech Seungjuna staje się coraz cięższy i szybszy... czyżby był już blisko spełnienia? - Proszę przyspieszyć Panie.- chłopak zassał się na mojej szyi dochodząc. Jęknąłem czując jak ciepły płyn rozlewa się po moim wnętrzu. Pan wyszedł ze mnie klękając - P... Panie...
- Stań w rozkroku.- skinąłem głową rozszerzając nogi. Po chwili dłoń Pana znalazła się ponownie na moim penisie wykonując dość szybkie ruchy, podczas gdy jego język dopieszczał moje wejście. Pisnąłem czując jak uginają się pode mną nogi. Czemu on musi mnie tak podniecać? Jestem pewien, że samymi pocałunkami sprawiłby, że poczułbym się jak w niebie. Po chwili rękę Pana pobrudziła ciecz wypływającą dość obficie z mojej męskości.
- Pan... Pan wybaczy.- odwróciłem się w jego stronę przytrzymując się stołu. Po chwili złapałem go za rękę kierując ją w stronę swoich ust.
- Nie musisz...- warknął mierząc mnie wzrokiem. Przełknąłem ślinę łapiąc dość łapczywie powietrze.
- Ale...- ten jedynie uśmiechnął się lekko całując mnie w czoło. Po tym geście wytarł rękę kierując się na górę willi. Pocałunek w czoło... Pan nie mógł w lepszy sposób podsumować naszego dzisiejszego zbliżenia...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------