Zelo & Jungkook ~cz.11 [Be my doll]

wstęp 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

                          Sytuacja nieco się uspokoiła. Mówię oczywiście o tamtym konkretnym dniu... jeśli chodzi o zachowanie Jungkooka z dnia na dzień było ono coraz gorsze. Tamtego dnia, gdy demon postanowił mu trochę odpuścić zawiozłem go do muzeum Warrenów. Jednak przed jego drzwiami, Kook znów zaczął się okropnie zachowywać...
- Jesteśmy skarbie...- spojrzałem na nieobecną twarz bruneta - Kookie...- ten jednak nie dając znaku życia ślepo wpatrywał się w drzwi wejściowe - Jungkook... słyszysz co do ciebie mówię?- na jego twarzy pojawił się demoniczny, złowrogi uśmiech.
- Słyszę!- syknął gwałtownie klękając.
- O nie...- kucnąłem obok lalki pospiesznie ją w siebie wtulając - Kookie, już dobrze, słyszysz?
- Puść mnie!- jego głos był przeraźliwy i z pewnością nie należał do mojego chłopaka.
- Zapomnij...- chwyciłem go mocniej, delikatnie całując go w głowę. Brunet jakby na chwilę się uspokoił. Wykorzystałem moment patrząc mu głęboko w oczy - Wypieprzaj z ciała mojego chłopaka...- jak patrzę na to z perspektywy czasu to dziwię się, że moje serce potrafi jeszcze normalnie bić. W tamtym okresie rozsadzało mi niemalże klatkę piersiową.
- Nie...- znów ten syczący głos - Wiesz... Zelo...
- Nie wymawiaj mojego imienia...
- Hm... tak naprawdę cię nie kocham i nigdy nie kochałem... jestem z tobą tylko dlatego, że dzięki twojej pedalskiej miłości mogę żyć. 
- Przestań...- tak, wiem... Jungkook w życiu by mi czegoś takiego nie powiedział, jednak sam fakt, że tak okropne słowa wypowiadane były za pomocą jego ust, bardzo mnie ranił.
- W łóżku też jesteś beznadziejny... - zagryzłem wargi... nie chciałem dać się sprowokować jakiemuś pieprzonemu dupkowi.
- Wstań... idziemy do środka...
- Masz tak małego, że jak zobaczyłem go pierwszy raz myślałem, że padnę ze śmiechu.
- Wstań...- warknąłem zaciskając pięści. Było mi potwornie przykro... Czułem jak do oczu napływają mi łzy. Ten okres był tak bolesny i ciężki, że momentami byłem bliski załamania psychicznego czy odebrania sobie życia. Wszystko przez docinki byłego mieszkańca Annabelle, który bestialsko kierował teraz moim chłopakiem.
- Zmuś mnie siroto.- wstałem biorąc głęboki oddech. Po chwili zauważyłem jak ciało Jungkooka podnosi się, a na jego twarzy formuje się szyderczy uśmiech.
- I z czego się tak cieszysz?!... Wyjdź z niego ty skurwielu!- czułem jak po policzkach spływają mi łzy.. miałem dość. Tak bardzo chciałem cofnąć czas i zacząć wszystko od nowa... naprawić błędy...
- Y y... szkoda, że się teraz nie widzisz. Jesteś tak bardzo żałosny...- wtedy też wydarzyło się coś, czego żałuję do dnia dzisiejszego i czego będę żałował i wypominał sobie do końca życia. [włączamy] W przypływie negatywnych emocji i bezsilności podniosłem rękę na Jungkooka, uderzając go w twarz. Po kilku sekundach dotarło do mnie co zrobiłem... głęboko oddychając wpatrywałem się w odwróconą sylwetkę bruneta - Dlaczego mnie uderzyłeś?- pękło mi serce. Ten demon gra nami jak mu się rzewnie spodoba.
- Jungkook...- chłopak odwrócił się patrząc na mnie z ogromnym przerażeniem w oczach. Jego twarz zalana była łzami, a prawy policzek był niemalże siny od uderzenia - Czemu mnie uderzyłeś?!
- Jungkook, to nie tak...- mam dość. Jedyne czego pragnąłem to rzucić się pod koła pędzących obok muzeum samochodów.
- Co ja ci zrobiłem...
- Skarbie...- wtuliłem w siebie chłopaka, płacząc przy tym jak dziecko - Nie zrozumiesz.... błagam, wybacz mi...
- To przez to, że dałem ciała w tym muzeum?- czułem jak się trzęsie. Nie sądziłem, że osoba, którą tak bardzo kocham będzie się bała przebywać w mojej obecności.
- Nie... Kookie...- spojrzałem mu w oczy... wszystko wraca do normy... jego gałki były czarne jak smoła - Pani Warren!- pomyślicie sobie pewnie, że to obciach iż dorosły chłopak w obliczu zagrożenia i bezsilności błaga o pomoc przypadkowych ludzi. Stojąc obok pomyślałbym tak samo, jednak wtedy nie widziałem innego wyjścia - Jungkook...
- Jungkooka tu nie ma!!- cisza... oczy kukły wbite były w przestrzeń znajdującą się ze mną. Po chwili jednak coś pchnęło go w moje ramiona.
- Kookie.... Pomocy!- przed muzeum wybiegł wnuk pani Warren - Błagam, pomóż mi.
- Już...- James wziął na ręce nieprzytomnego chłopaka - Spadaj do środka.- jak kazał, tak też zrobiłem. Zauważyłem krzątającą się po salonie Lorraine Warren, która w pośpiechu rozstawiała jakieś przedmioty.
- Pani Warren...
- Skup się chłopcze... musisz być silny, bo inaczej nam się nie uda.
- Słucham...- byłem w takim szoku, że zupełnie nie rozumiałem, o czym ona do mnie mówi.
- Gdzie twój chłopak?
- James...- wtedy też do pokoju wszedł wspomniany wcześniej chłopak, trzymając na rękach miotającego się Jungkooka - Boże, Jungkook!
- Spokój!- w życiu nie powiedziałbym, że staruszka potrafi zachować zimną krew widząc coś takiego - James, połóż go na ziemi.
- Za bardzo go nosi... roztrzaska sobie głowę.- złapałem się za usta powstrzymując się od płaczu. Ten widok był okropny...
- Przytrzymajcie go.- James skinął na mnie głową. Pospieszne się otrząsnąłem podchodząc bliżej.
- Usiądź za nim i trzymaj mu głowę.- chłopak położył Kooka na ziemi. Szybko klęknąłem za nim kładąc na kolanach jego miotającą się głowę. W pewnym momencie ręce oraz nogi kukły zaczęły wyginać się na wszelkie możliwe strony. Zupełnie tak jakby były z plasteliny.
- Co się dzieje?!- pani Warren stała nad nami z zamkniętymi oczami i szeptała coś pod nosem. Jej wnuk natomiast starał się utrzymać jego nogi.
- Rozmawiaj z nim.- zapłakany spojrzałem na Jamesa.
- Co...
- Rozmawiaj z nim... mów jak bardzo go kochasz... że chcesz go już zobaczyć...- skinąłem głową nachylając się niepewnie do partnera. Jego widok mnie przerażał... gałki oczne przybrały białego koloru, twarz była sina, a z ust toczyła się piana.
- Jungkookie... słyszysz mnie?- ciało kukły wygięło się w łuk, a z ust wydobył się przeraźliwy wrzask.
- Dalej! Nie poddawaj się!- przełknąłem z trudem ślinę dotykając ustami jego lodowatego czoła.
- Wiem, że tam jesteś Kookie...- złapałem oddech starając się nie rozkleić - Nie wiesz jak bardzo mi ciebie brakuje...- na każde moje słowo demon szarpał lalką łamiąc mu przy tym różne części ciała.
- Łamie się jak patyk...- James był naprawdę zdziwiony, podczas gdy pani Warren przyglądała mi się z ogromną ciekawością.
- Kim on jest...- zapytała klękając przy połamanym ciele Jungkooka. Nie potrafiłem nic z siebie wydusić. Nie puszczając jego głowy starałem się złapać odrobinę powietrza... ten widok był dla mnie zbyt bolesny - Nie pomogę mu, jeśli nie dowiem się czym on jest.
- N...nie... nie mogę...- Warrenowie wymienili się spojrzeniami. Lorraine ułożyła dłoń na moim ramieniu wzdychając.
- Chyba nie chcesz przyczyniać się do jego cierpienia...- spojrzałem na ledwo żywego Kooka zaprzeczając - Pomogę mu, jeśli się dowiem czym on jest...
- Jest... Jungkook... Jungkook jest lalką...- zacisnąłem usta spoglądając na zdezorientowaną kobietę - Nie oddam go wam... jest mój...
- Jak to możliwe...- James puścił Jungkooka uważnie mu się przyglądając.
- Błagam, pomóżcie mu!- nachyliłem się do partnera głaszcząc go po twarzy - Myszko, słyszysz mnie? Oni ci pomogą... niedługo wrócimy do domu...- majaczyłem... ze strachu, bezsilności... czułem, że teraz będę z tym sam...
- Boli...- głos mojego skarba... zacisnąłem powieki, spod których wypłynęły strużki łez.
- Jak mam ci pomóc?
- Zabij mnie...
- Jungkookie...
- Przestań mnie kochać...
- Nie, co ty mówisz?!
- To boli! Mam dość, rozumiesz?!- spojrzałem na staruszkę.
- Błagam, proszę mu pomóc... zrobię wszystko...
- Odsuń się.- pani Warren uklękła kładąc dłonie na poranionym ciele mojego chłopaka.
- Zabijcie mnie...- jej szepty mające na celu wygnanie demona przerywał co chwilę histeryczny głos Kooka - Zabijcie mnie! Błagam!... Mam już dość!- w pokoju zapanował mrok... meble, podłoga oraz ściany pokryły się szronem... w jednej sekundzie zrobiło się przeraźliwie zimno. W pewnym momencie ciało Jungkooka uniosło się na wysokość około metra. Jego kończyny ponownie zaczęły wyginać się na wszelkie możliwe strony potwornie przy tym trzeszcząc.
- Co się dzieje...- spojrzałem na Jamesa, który skinął jedynie głową - James...
- Daj mu jeszcze chwilę...- pani Warren również odsunęła się od chłopaka głęboko oddychając. Trwaliśmy w ciszy przez kilka sekund, jednak wtedy sekundy te dłużyły mi się w nieskończoność. Huk... Jungkook upadł na ziemię. W pokoju ponownie zrobiło się ciepło i jasno - Udało się...
- Jungkook...- podbiegłem do chłopaka wtulając go w siebie. Był zimny i nieprzytomny - Jungkookie... 
- Spokojnie.- Lorraine usiadła na kanapie głęboko oddychając.
- Co z nim?
- Okaż mu dużo miłości i sto procent swojej uwagi... z racji tego, że jest tylko zabawką, źle mogło się to dla niego skończyć.- skinąłem głową całując Kooka w czoło.
- Nie zabierajcie mi go...
- Nie mamy takiego prawa...
- Ale z drugiej strony jeśli będziesz chciał możesz nam o tym opowiedzieć... widzieliśmy tysiące dziwnych przypadków, ale kukłę, która pod wpływem miłości właściciela zmienia się w człowieka zdarza nam się widzieć po raz pierwszy. 
- Zelo...- otworzyłem szeroko oczy spoglądając na nieprzytomnego chłopaka.
- Jungkook...- wtuliłem go w siebie dławiąc się przy tym łzami.
- Czemu płaczesz?
- Co... niczego nie pamiętasz?
- Y y...- kukła zamknęła oczy kurczowo się we mnie wtulając - Zimno mi.- uśmiechnąłem się starając się za wszelką cenę go ogrzać - Co my tu robimy?
- Nic skarbie... za chwilę będziemy jechać do hotelu.
- Mhm... jestem troszkę zmęczony. - nie potrafię opisać emocji jakie mi wtedy towarzyszyły. Radość przeplatana z ogromnym żalem i wyrzutami sumienia. Jednocześnie okropnie bałem się, że ten koszmar do nas wróci... że Lorraine Warren zmieni jednak zdanie i będzie chciała odebrać mi Jungkooka. Dopiero taki "eksponat" sprowadziłby do jej muzeum masę gapiów...

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zelo & Jungkook ~cz.10 [Be my doll]

wstęp 1 2 3 4 5 6 7 8 9

                        Druga, nieprzespana noc. Nienawidzę siebie i chcę jak najszybciej wrócić do Korei. O czym myślałem tej nocy? O rozstaniu z Jungkookiem... rozważałem taką opcję, jednak po kilku godzinach doszedłem do wniosku, że gdyby przeze mnie coś mu się teraz stało, nie będę w stanie zostawić go samemu sobie. W sumie jakby nie patrzeć ma tylko mnie. Jego ojciec, dziadkowie czy znajomi myślą, że chłopak nie żyje... Czemu to wszystko musi być tak skomplikowane? Przez bite 10 godzin nie ruszałem się z miejsca. Cały czas czuwałem nad Jungkookiem... przytulałem go, sprawdzałem temperaturę ciała, patrzyłem na jego zachowanie. Cała noc jednak przebiegła bardzo spokojnie, a Kook ani razu nie dał po sobie poznać, że coś jest z nim nie tak. Jego temperatura była niska, jednak nie tak bardzo jak w muzeum... ewidentnie kukła wracała do siebie. Nad ranem, gdy za oknem świtało, pozwoliłem sobie ułożyć głowę na poduszce i na chwilę zamknąć oczy.
- Buzi.- usłyszałem cichutki, zaspany głos chłopaka. Zbliżyłem się do niego delikatnie go cmokając.
- Śpij jeszcze skarbie... dochodzi dopiero 6 rano.
- Wyspałem się.- brunet ziewnął wtulając się we mnie jeszcze bardziej.
- Możemy jeszcze chwilę poleżeć?
- Pewnie... śpij jeszcze jak chcesz.- otworzyłem oczy spoglądając na mojego zaspanego skarba.
- Jak się czujesz?
- Dobrze.... przepraszam za wczoraj.
- Nie zaczynaj.- przekręciłem się na plecy wtulając tym samym Jungkooka w klatkę piersiową - Co chcesz dzisiaj robić?
- Nie jedziemy do muzeum?
- Zwariowałeś? Twoja noga nigdy więcej tam nie postanie... 
- Jak to?- Jungkook podniósł głowę uważnie mi się przyglądając.
- Napiszę pracę licencjacką o czymś innym. Nie będę cię narażał...
- Ale Zelo...
- Koniec tematu.- przyciągnąłem do siebie chłopaka namietnie go całując - To co? Wiesz już co chcesz dzisiaj robić?- Kook westchnął patrząc przez okno.
- To mówisz, że jest dopiero 6 rano.
- Zgadza się.
- To mamy przed sobą cały dzień.- wtedy też mój zwierzak zanurkował pod kołdrą. Uśmiechnąłem się przygryzając wargi. Po chwili poczułem jak jego delikatne palce wodzą po moim nagim brzuchu. Jungkook dogadzał mi w ten sposób tysiące razy, jednak kiedy by tego nie robił, zawsze odczuwam to samo podniecenie... dokładnie to samo, jakie towarzyszyło mi przy pierwszym razie.
- Jungkookie...
- Ciii... pozwól pracować mistrzowi.- zachichotałem zaciskając dłonie na kołdrze. Po chwili czułem jego ciepłe, wilgotne wargi całujące linię oddzielającą moją męskość i brzuch. Jego zimne palce wjechały w nogawki moich bokserek, pieszcząc w delikatny sposób mojego członka. Mój oddech robił się coraz cięższy i głębszy - Cierpliwości olbrzymie.- szepnął zdejmując zbędny materiał - Jak ty się szybko podniecasz.
- Ale zaraz oberwiesz.- brunet zachichotał całując mnie po członku.
- Rozluźnij się.- staram się... staram się za każdym razem jak odwala mi taki numer, ale to nie jest niestety takie proste. Zacisnąłem oczy dość głośno sycząc... Jungkook rozpoczął swoją zabawę. Jego ruchy były dziś niewiarygodnie szybkie i zachłanne, ale mimo to bardzo staranne. Wiłem się po całym łóżku... nie byłem w stanie utrzymać ciała w jednej pozycji. Brunet po pewnym czasie zaczął wydawać z siebie głośne, prowokujące jęki, co pobudzało mnie jeszcze bardziej.
- Zaraz... zaraz dojdę.
- Czuję.- szepnął dogadzając mi ręką, podczas gdy jego usta zaciśnięte były na główce członka. Nie minęło nawet 10 sekund... ten gnojek zna moje czułe punkty i zawsze wie jak się ze mną zabawiać, by było mi jak najlepiej. Doszedłem... z krzykiem, zaciśniętymi na pościeli pięściami, których kolor przypominał buraka i z wielkimi wypiekami na twarzy. Czułem jak Jungkook pełza po mnie, po czym siadając na mnie okrakiem zaczął mnie całować. Nie robimy tego często, jednak gdy już do tego dochodzi jest to dla nas niezwykle przyjemne doświadczenie - Boże Zelo...- chłopak dyszał podgryzając mi wargi i szyję. Chwyciłem go za tył głowy, delikatnie szarpiąc go za włosy.
- Hm?
- Ale mam na ciebie ochotę. 
- Rób co chcesz skarbie.
- A mogę dzisiaj poszaleć?
- Możesz... tylko tak żebym był w stanie później chodzić.- nigdy nie widziałem go tak napalonego. Jungkook zerwał z siebie bokserki i koszulkę, w której spał i ponownie zaczął całować mnie po całym ciele. Owszem... czasem miewa tak ogromną chcicę, ale chyba nigdy nie widziałem go aż z tak przeogromną ochotą na seks.
- Mamy lubrykant?
- Y y... będziemy musieli później kupić.
- Dasz radę bez?
- Myślę, że tak.- brunet napluł sobie na rękę rozprowadzając wydzielinę na swoim członku.
- Zelo...- chłopak ciężko oddychając przekręcił mnie na brzuch.
- Co jest?
- Wybacz mi.- po tych słowach poczułem przeraźliwy ból przeszywający mnie od pasa w dół. Zacisnąłem dłonie na poduszce, chowając też w niej twarz. Czułem jak z oczu lecą mi łzy... co on do cholery wyprawia? Jungkook szarpał mnie za włosy ujeżdżając mnie jak skończoną szmatę, do której nie ma za grosz szacunku.
- Jungkook...- jego ostre, jak nigdy dotąd paznokcie kaleczyły moje plecy i talię. Przygryzłem wargi tak mocno, że po chwili mogłem smakować swojej słodkiej krwi. Co mu przyszło do głowy?! Mój Jungkook nigdy by mnie tak nie potraktował. Zawsze dbał o to, by było mi jak najlepiej... za każdym razem był czuły i niezwykle delikatny, a teraz? Zupełnie go nie poznaję.
- Jak się bawisz?- zapytał niskim głosem wgryzając mi się w kark. Krzyknąłem z trudem łapiąc powietrze.
- Skarbie skończ.... błagam cię.
- Właśnie kończę.- czułem jak po moim wnętrzu rozlewa się ciepły, gęsty płyn. Nawet nie wiecie jak bardzo cieszyłem się z tego, że to już koniec. Jungkook wyszedł ze mnie klepiąc mnie z całej siły w pośladek - Dobra robota.- po tych słowach jak gdyby nigdy nic narzucił na siebie koszulkę i położył się obok mnie zamykając oczy... to nie jest mój chłopak... Kook się tak nie zachowuje. Pospiesznie zerwałem się z łóżka, po czym zamknąłem się za drzwiami łazienki. Wisiałem nad ubikacją dobre pół godziny... wymiotowałem z bólu. Sam nie wiem co bolało mnie bardziej... nieczuły, pełen agresji seks czy nagła zmiana mojego partnera. Mimo, że dochodziła dopiero 7 rano sięgnąłem po telefon wybierając numer do pani Warren.
- Lorraine Warren przy telefonie.
- Dzi... dzień dobry...- nie byłem w stanie się uspokoić. Tylko ona może nam pomóc i telefon do niej był ostatnią deską ratunku.
- Witam... kto mówi?
- Wczoraj... wczoraj byłem u pani z moim chłopakiem...
- Ah tak, pamiętam... czy coś się stało?
- Jungkook... on... strasznie dziwnie się zachowuje... jak nie on.
- Musisz powiedzieć mi coś więcej.
- Jest strasznie agresywny... dzisiaj...- zacisnąłem wargi... nie mogło mi to przejść przez gardło.
- Chłopcze... muszę wiedzieć o wszystkim żeby wam pomóc.
- Kochaliśmy się...- czułem jak robi mi się gorąco ze wstydu.
- Czy coś się wtedy stało?- zero zdziwienia? Zero docinków i głupich tekstów? Aż mi się wierzyć nie chce...
- Zawsze był delikatny, a dzisiaj... był bardzo agresywny... mówił... mówił jakimś dziwnym głosem... 
- Po pierwsze uspokój się... dasz radę z nim tutaj przyjechać?
- Nie wiem... boję się go...
- Jesteś z dala od niego?
- Zamknąłem się w łazience, a on... on po wszystkim poszedł spać...- szczerze? Nigdy nie czułem się tak poniżony i upokorzony. Nie sądziłem, że kiedykolwiek będę musiał tłumaczyć się obcym ludziom z moich łóżkowych spraw.
- Poczekaj aż się obudzi... później spróbuj go do mnie przywieźć.
- Dobrze... do zobaczenia...- rozłączyłem się powstrzymując się od wybuchu płaczu. Coś złego dzieje się z Jungkookiem... coś... coś w niego weszło. Jeden z demonów musiał przenieść się do jego bezbronnego ciałka... Co ja do cholery narobiłem?!
- Zelooo... kąpiesz się?- co? Zerwałem się na równe nogi stając koło umywalki. Gdy usłyszałem ponowne pukanie do drzwi byłem bliski rozkopania podłogi, byleby tylko stąd uciec - Hej... wszystko dobrze?- jego głos... ton... mój stary Jungkook...
- T... tak... już wychodzę.
- Zadzwonię po śniadanie... na co masz ochotę?
- Weź... weź mi tylko kawę...
- Musisz coś zjeść... chcesz może naleśniki?- wrócił mój skarb... nałogowy zjadacz naleśników. Wiedziałem jednak, że nie ma powodów by się cieszyć... to było przejściowe.
- Tak...
- Okej, już dzwonię.- pospiesznie wziąłem zimny prysznic obmywając się z krwi, po czym narzuciłem na siebie hotelowy szlafrok, by nie pokazywać chłopakowi siniaków i zadrapań, które mi zrobił. Wyszedłem niepewnym krokiem z łazienki. Jungkook siedział na fotelu i oglądał poranne wiadomości. Westchnąłem upadając na kanapę... czułem, że nie dam rady usiąść - Co tam żabko?
- Nic... jak się czujesz?
- Dobrze, a czemu pytasz?
- Z troski...
- Co ty jakiś taki nie do życia dzisiaj?- Kook kucnął obok mnie głaszcząc mnie po głowie.
- Źle się czuję...
- Iść do apteki? Co cię boli?
- Spokojnie... może przeżyję.
- Nie rozumiem.
- Skarbie...- wtedy też rozległo się pukanie do drzwi.
- To pewnie śniadanie.- brunet wyrwał w stronę drzwi otwierając je. Po chwili na środek salonu wjechał stolik z kawą, naleśnikami oraz dodatkami do nich. Kukła przygotowała naleśniki z czekoladą oraz truskawkami, po czym usiadła na ziemi obok mnie - Otwieraj buzię.- gdy to zrobiłem zostałem nakarmiony pysznym, słodkim śniadaniem - I dokończ to, co zacząłeś mówić.
- Musimy dzisiaj jechać do tego muzeum...- chłopak wyraźnie posmutniał.
- Dobrze... mam porozmawiać z lalkami?
- Nie... porozmawiamy z właścicielką.
- Po co?- westchnąłem podnosząc się do siadu. Jungkook w tym czasie wyjadał z miseczki pokrojone truskawki.
- O kuźwa...- syknąłem ponownie opadając na kanapę.
- Zelo, co się dzieje?!- nie sądziłem, że seks bez lubrykantu może sprawić tyle bólu... hm... z drugiej strony może to nie wina złego nawilżenia, tylko faktu, że kochałem się z demonem...
- Nic... spokojnie...- nagle poczułem jak zadrapania, które zrobił mi chłopak zaczynają mnie okropnie piec... zupełnie tak, jakby ktoś przypalał je ogniem - Co jest do cholery...- twarz mojego chłopaka przybrała okropnego wyrazu. Nagle na jego dotychczasowej, anielskiej buzi pojawił się złowieszczy, drwiący uśmiech. Oczy natomiast były czarne jak smoła.
- Boli?- co to za głos?! Z pewnością nie należy do Jungkooka... jest... jest taki niski, oschły i... jakby... zdeformowany. Dlaczego więc wydobywa się z jego ust?!
- Czym ty jesteś?!- rany bolały mnie coraz bardziej... do tego stopnia, że miałem ochotę zedrzeć z siebie skórę.
- Trzeba było ze mną nie zadzierać.
- Zostaw... zostaw Jungkooka... błagam!- upadłem na ziemię... ten ból był nie do zniesienia. Nie chciałem nigdy pokazywać swoich słabości przy chłopaku, ale ta sytuacja nie pozostawiała mi wyboru. Poza tym to już nie jest mój kochany, cukierkowy chłopak... mogę zapomnieć o tamtym Jungkooku. W pewnym momencie ujrzałem przez łzy miotającego się po całym pokoju bruneta. To coś nie dawało mu spokoju... Rzucało nim o meble i ściany, wyrządzając mu tym samym ogromną krzywdę - Zostaw go!- cisza... ciało Kooka lewitowało w powietrzu. W pewnym momencie bezwładny chłopak runął na ziemię tracąc tym samym przytomność. Resztkami sił podszedłem do niego łapiąc niepewnie jego spoconą twarz w dłonie - Jungkookie...- głaskałem kciukami jego niewinnie wyglądającą buzię. Do czego ja doprowadziłem? Przez swoją pazerność muszę teraz znosić cierpienie najukochańszej osoby - Kookie...- nachyliłem się do niego płacząc. Stracę go... czuję, że to już koniec...
- Mmm...
- Boże Jungkook...- podniosłem głowę całując go po czole - Przepraszam...- szepnąłem dławiąc się łzami.
- Hm?- brunet złapał mnie delikatnie za rękę - Co ty Zelo... co ty mówisz?
- Niczego nie pamiętasz?- ten jedynie pokręcił przecząco głową - Ty... coś... coś w tobie jest...
- Co?- widziałem, że przestraszył się słysząc te słowa - Pomóż mi... 
- Kookie...
- Błagam, nie zostawiaj mnie...- nigdy chyba nie widziałem go tak przerażonego.
- Pomogę ci... zrobię wszystko co w mojej mocy...
- Nie, Zelo... oni zabiorą mi duszę...
- Uspokój się, słyszysz? Nie panikuj...
- Będę tylko kukłą...- Jungkook złapał kurczowo mojego szlafroka patrząc na mnie błagalnym wzrokiem - Muszę zostać z tobą!
- O czym ty mówisz?- muszę przyznać, że w tym momencie moje serce mało nie odmówiło mi posłuszeństwa.
- Zrób coś! Nie chcę być zabawką stojącą u ciebie w pokoju!- wtuliłem w siebie roztrzęsionego chłopaka starając się go uspokoić. Nie było to jednak proste... w głębi duszy bałem się tak samo jak on. Nie mogę go stracić... Jungkook zacisnął dłonie na szlafroku... uścisk był tak mocny, że jego delikatne łapki przybrały fioletowego koloru. Oddech chłopaka był szybki i bardzo niespokojny. Można powiedzieć, że dusił się z nerwów i przepełniającego go lęku.
- Jungkook... Kocham cię najbardziej na świecie... Jesteś dla mnie wszystkim i nie pozwolę żeby to gówno cię skrzywdziło... 

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zelo & Jungkook ~cz.9 [Be my doll]

wstęp cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

                        Nie spałem całą noc. Spowodowane było to zapewne nowym miejscem jak i troską o Jungkooka... Tak wiem, miałem wyluzować, ale nie potrafię. Za bardzo go kocham żeby olać jego stan zdrowia. Gdy usłyszałem jak chłopak się przeciąga i mruczy pod nosem, jak to ma w zwyczaju, zerwałem się na równe nogi siadając na łóżku obok niego.
- Hej skarbie... jak się spało?- szepnąłem głaszcząc go po lodowatym policzku.
- Dobrze.- brunet spojrzał na mnie lekko się uśmiechając.
- A jak się czujesz?
- Zelo?- Kook złapał mnie za rękę głęboko wzdychając.
- Słucham...
- Czy ty... czy ty mnie jeszcze kochasz?
- Co takiego?- naprawdę zaskoczył mnie tym pytaniem - Oczywiście, że cię kocham... czemu w ogóle o to pytasz?
- Żeby się upewnić.
- Jungkook...- wiem, że coś jest nie tak.... czuję to do cholery i w tej kwestii na pewno mnie nie oszuka.
- Co zjemy na śniadanko?
- Jungkook co się dzieje?
- Nic... jestem głodny.- miałem ochotę wrzasnąć i zacząć płakać... czy coś robię źle? Przecież darzę go ogromną miłością i dzień w dzień go o tym zapewniam... - O wiem... zjadłbym naleśniki.
- Czyli nie masz zamiaru wytłumaczyć mi co się z tobą dzieje...- kukła westchnęła powoli siadając.
- Nic się skarbie nie dzieje.
- Jesteś zimny jak lód... wczoraj zasłabłeś...
- Zasłabłem z gorąca... a dzisiaj... hm... widocznie w nocy zmarzłem, a wiesz czemu?- nic nie odpowiedziałem - Bo nie było cię przy mnie i nie miał mnie kto tulić.- w sumie to ma sens.
- No dobrze... a to pytanie o to czy nadal cię kocham?
- Wiesz, że uwielbiam słuchać jak mówisz mi, że mnie kochasz.- tu też ma rację... Jungkook uśmiechnął się cmokając mnie w policzek - Jesteś przewrażliwiony.
- Hm... za bardzo cię kocham.
- Chcę żebyś kochał mnie jeszcze bardziej.
- Jeszcze bardziej?- spojrzałem na partnera unosząc brew. Ten skinął twierdząco głową lekko się uśmiechając - Jesteś tego pewien?- Jungkook zaśmiał się wieszając mi się na szyi. Runęliśmy na łóżko... zacząłem całować delikatną szyję chłopaka, podczas gdy ten w najlepsze chichotał - Nie można chyba kochać mocniej.- zawisłem nad nim patrząc w jego czarne, wielkie oczy. Kook głaskał mnie po policzku głęboko oddychając. Po chwili jednak znów się całowaliśmy... nasza poranna rutyna... bez pocałunku dzień nie będzie tak udany.

*

Nie byliśmy w stanie wyjść z łóżka. Zamówiliśmy więc śniadanie do pokoju, po czym zjedliśmy je w łóżku leżąc obok siebie. Jungkook zjadł swoje ulubione naleśniki, a ja croissanty z różnymi dodatkami. Po takim śniadaniu byliśmy gotowi na wyjście do muzeum. Jak to brzmi... młoda parka wybrała się do Stanów... ich pierwszy dzień? Wycieczka do muzeum... oj wiecie o co chodzi. Potrzebuję tego do pracy licencjackiej. 

- Złap mnie za rękę.- szepnął Jungkook gdy schodziliśmy na stację metra. 

- Myślałem, że cię to krępuje.

- Y y... daj rękę.- przystanąłem na schodach spoglądając na mojego zagubionego i zdezorientowanego chłopaka - Czemu tak patrzysz?

- A bo cię kocham.- Nowy Jork... w sumie każdy dba tutaj o swój tyłek, a widok homoseksualnej pary nie wzbudza wśród ludzi niezdrowych sensacji. Jungkook też musiał to wyczuć, bo już po chwili skoczył na mnie z wyższego schodka namiętanie mnie całując - Byś mnie przewrócił ciołku.

- Ale to z miłości.- zaśmiałem się łapiąc bruneta za rękę.

- Nie puszczaj... jakbym cię tu zgubił...

- Zelo... jestem dużym chłopcem. 

- No powiedzmy.- westchnąłem wchodząc z nim do metra. Przed nami jakieś 10 przystanków i przesiadka w autobus - Usiądź sobie.- powiedziałem wskazując mu wolne miejsce. 

- Y y... postoję.- odpowiedział wtulając się we mnie - Wiesz...

- Co takiego?

- Trochę się boję...

- Czego?

- Annabelle i Roberta.- uśmiechnąłem się całując go w czoło.

- Niczego ci nie zrobią.

- One może i nie... ale demony, które w nich siedzą...

- No co ty skarbie... nie gadaj głupot. Poza tym nie pozwolę na to żeby ktokolwiek cię skrzywdził.
- Sam nie wiem...- westchnąłem głaszcząc go po plecach.
- Jeśli nie chcesz...
- Nie... ja chcę to zrobić... chcę ci pomóc.
- Nie chcę cię zmuszać.
- Nie odbieraj tak tego... od dawna przecież to planowaliśmy.
- Tak, ale teraz widzę, że się wahasz.
- Bo jestem boidupą... przecież mnie znasz.- spojrzałem na niego delikatnie się uśmiechając - Aishh... ale mam na ciebie ochotę.
- Teraz?
- Mhmmm.- Jungkook spojrzał na mnie znacząco przygryzając wargi.
- Nie prowokuj mnie... jesteśmy w miejscu publicznym.
- Obiecaj mi, że jak tylko wrócimy do hotelu to będę mógł się tobą zająć.
- Z przyjemnością skarbie.- nachyliłem się do niego delikatnie go całując. Chłopak odwzajemniał pocałunek chichocząc - Z czego się śmiejesz?
- Tamta grupka ludzi dziwnie się na nas patrzy.- spojrzałem we wskazane miejsce... no tak.. wycieczka z Chin.
- Przecież to nasi, to co się dziwisz.- resztę drogi staraliśmy się zachowywać z godnością, by nie narobić sobie problemów. Mimo to cholernie nas do siebie ciągnęło, a każda kolejna minuta bez możliwości zbliżenia sprawiała, że rozsadzało nas od środka.
- Zeloooo... daleko jeszcze?
- Już się zmęczyłeś?
- Y y... tylko pytam.- zamyśliłem się rozglądając się dookoła.
- Wydaje mi się, że to ten stary dom.- mówiąc to wskazałem na ogromny, stary dom, porośnięty bluszczem.
- Wygląda strasznie...
- Może trochę... ale cóż... trzeba brać się do roboty.- brunet złapał mnie za rękę i chowając się za moimi plecami szedł za mną krok w krok. Zapukałem do drzwi... w końcu muzem znajduje się w prywatnym domu i pukanie było koniecznością. Po chwili w progu stanęła starsza kobieta ubrana w bialy golf oraz starą, czarną spódnicę po kostki.
- Witam młodzieńców.... w czym mogę pomóc?- dobra... tutaj musiałem w końcu się przełamać i zacząć prowadzić rozmowę w języku angielskim.
- Witam panią... bardzo chcielibyśmy zwiedzić pani muzeum... czy... czy jest taka możliwość?
- Oh... jesteście bardzo odważni.
- Co ma pani na myśli?- pani Warren uchyliła szerzej drzwi byśmy mogli wejść do środka.
- Trzymam tu przeklęte rzeczy przez co rzadko miewam gości. Ludzie boją się, że po konfrontacji z nimi zostaną opętani czy przeklęci...
- Czyli... czyli jednak istnieje taka opcja...
- Hm... nie wydaje mi się. To zwyczajne ludzkie przesądy i głupie fobie. Nie macie się czego bać.
- Rozumiem...
- Jeśli mogę spytać... co was tchnęło do przyjścia tutaj?
- Piszemy pracę licencjacką o nawiedzonych przedmiotach... Pani muzeum bardzo nam w tym pomoże.
- Cudownie.- staruszka uśmiechnęła się otwierając kłódkę trzymającą przeklęte przedmioty za drzwiami piwnicy - Trzymam je w piwnicy... wydaje mi się to najbezpieczniejsze.
- Zelo, ja się boję.- Kook nie puszczał mojej ręki. Widziałem, że jest przerażony, ale szczerze mówiąc też nie chciałem zgrywać bohatera, gdyż otaczająca nas aura sprawiała, że człowiek nie wiem jakby nad sobą panował, to i tak będzie odczuwał lęk.
- Co kolega powiedział?
- Troszkę się boi... ale myślę raczej, że jest to bardziej ekscytacja niż lęk.
- Oh tak z pewnością.- kobieta posłała nam ciepły uśmiech otwierając szerzej drzwi - Bawcie się dobrze, tylko pamiętajcie o jednym... pod żadnym pozorem niczego nie dotykajcie i absolutnie nie otwierajcie gablotek z lalkami... kto wie, jakie demony jeszcze w nich siedzą.- przełknąłem z trudem ślinę przytakując.
- Rozumiem.... chodź skarbie.- pociągnąłem Jungkooka za sobą. Gdy zeszliśmy kilka schodków w dół usłyszeliśmy dźwięk zamykanych drzwi.
- Zelo...
- Też się boję, ale nie wiem co by się działo obronię cię... obiecuję. 
- Pocałuj mnie jeszcze.
- Myszko...
- Proszę...- westchnąłem całując czule przestraszonego partnera.
- Wszystko będzie dobrze.- Kook skinął głową, po czym ostrożnie zeszliśmy na sam dół. W piwnicy panowała ciemność oraz niesamowity chłód. Do tego wszystkiego dochodził okropny zapach wilgoci. Jedynym źródłem światła w pomieszczeniu były niewielkie lampki umieszczone w ziemi - No... postarali się.
- Nie żartuj, proszę cię.
- Nie żartuję... wydaje mi się, że to wszystko zrobione jest na pokaz.
- Tak myślisz?
- Mhm... ale nie wyjdę stąd dopóki się o tym nie przekonam i nie upewnię tak w stu procentach.- pociągnąłem upartego bruneta za sobą. Po chwili weszliśmy do sali wypełnionej manekinami, maskami, obrazami, świecznikami, kukłami oraz innymi, rzekomo nawiedzonymi przedmiotami - Jest...
- Co takiego?
- Annabelle.- naszym oczom ukazała się gablotka, w której siedziała szmaciana, ruda lalka z klauzulą "Nie otwierać" - Dasz radę?- telepałem się jak dzieciak, ale nie chciałem wyjść na mięczaka... musiałem zapewniać Jungkookowi bezpieczeństwo.
- Dla ciebie wszystko...- kukła podeszła do szklanej gabloty kładąc na niej ostrożnie dłoń. Po kilku głębszych oddechach zamknął oczy szepcząc coś pod nosem. Trwało to dość długo, a ja za cholerę nie mogłem zrozumieć co ten dzieciak wyprawia.
- Jungkook...- brunet otworzył oczy biorąc głęboki oddech. Po chwili jednak zrobił kilka kroków w tył nie odrywając w tym samym czasie oczu od lalki - Co się dzieje?
- To prawda...- szepnął, podczas gdy jego oczy robiły się coraz większe ze zdziwienia.
- Co.... co jest prawdą?
- Ona... ma w sobie demony... mnóstwo demonów... słyszałem dziesiątki głosów...- byłem bliski zawału. Podszedłem do chłopaka mocno go w siebie wtulając.
- Wszystko dobrze?- chłopak milczał - Jungkook...- nagle poczułem jak coś wyrywa kukłę z moich objęć. Jungkook wrzasnął, po czym niewidzialna siła pchnęła go na jeden z regałów - Jungkook!- momentalnie znalazłem się przy partnerze. Upadłem na kolana klepiąc delikatnie jego lodowatą twarz - Jungkook popatrz na mnie... słyszysz?
- Tak...- szepnął łapiąc mnie za rękę.
- Boli cię coś?- byłem bliski ataku paniki. Ten jednak pokręcił przecząco głową otwierając powoli oczy.
- Zabierz mnie na górę... błagam cię...- nie zadawałem zbędnych pytań. Wziąłem chłopaka na ręce, po czym pospiesznie opuściłem piwnicę. Gdy znaleźliśmy się za jej drzwiami odetchnąłem rozglądając się dookoła.
- Pani Warren!
- Już?
- Proszę mi pomóc.- kobieta otworzyła szeroko oczy.
- Zanieś go do salonu... szybko.- jak nakazała tak też zrobiłem. Położyłem wyziębionego bruneta na kanapie. Starsza pani usiadła obok niego uważnie mu się przyglądając - Co tam się stało?
- Jungkook podszedł do Annabelle... później... później coś go pchnęło na ziemię... jest lodowaty...- po moich policzkach zaczęły spływać łzy - Czułem, że to zły pomysł z przyjściem tutaj...
- Ciii, uspokój się... czy twój kolega zaczepiał lalkę? Może z nią rozmawiał?
- Znaczy on...
- Musisz mi powiedzieć.
- Ma dar rozmawiania z... z czymś takim... po tej rozmowie stwierdził, że w Annabelle jest masa demonów i później coś pchnęło go na regał...- z trudem łapałem powietrze... jak mogłem być tak głupi i zmusić do tego wszystkiego bezbronnego Jungkooka?
- Rozumiem, uspokój się.- pani Warren położyła dłonie na twarzy chłopaka - Lalka pochłonęła z niego całą energię, by się z nim porozumieć... niedługo powinien wrócić do siebie.- po chwili jej dłonie zjechały na jego klatkę piersiową. W duszy modliłem się o to, by nie wyczuła braku bijącego serca u mojej lalki. Gdyby się zorientowała czym jest mój chłopak, jestem pewien, że musiałby zostać tutaj jako kolejny eksponat do jej kolekcji. W końcu jej dłonie spoczęły na jej kolanach, a ona sama spojrzała na mnie lekko się uśmiechając - Już jest lepiej... powiem wnukowi żeby was odwiózł.
- Pani Warren...
- Tak?
- Czy... czy te demony... czy one będą nas prześladować?
- Przykro mi, ale nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie.
- Jak to? Przecież jest pani demonologiem.
- Owszem... nie wiem jednak o czym Jungkook rozmawiał z Annabelle... do czego między nimi doszło... Może być też tak, że demony, które opętały Annabelle mogą wyczuć dla siebie równie dobre miejsce w pańskim koledze. Cokolwiek by się nie działo, proszę od razu tu przyjechać.
- Słucham...
- Przykro mi chłopcze... - wbiłem wzrok w ziemię z trudem powstrzymując się od płaczu - Pójdę po wnuka.
- Zelo...- Jungkook... natychmiast znalazłem się przy nim.
- Jak się czujesz?
- Ona nie może się dowiedzieć... Nie może, rozumiesz?
- Ciii, wiem... to tylko i wyłącznie nasza tajemnica.- posadziłem lalkę delikatnie całując ją w czoło - Dasz radę wstać?
- Tak... już jest dobrze.- po chwili w salonie znalazł się James- wspomniany wcześniej wnuk pani Warren, który zaproponował nam odwózkę do hotelu. Gdy się w nim znaleźliśmy zszokowani zasiedliśmy na kanapie wbijając oczy w jeden punkt.
- Porozmawiamy?
- Musimy...
- O czym rozmawiałeś z Annabelle?
- Niczego jej nie powiedziałem... po skontaktowaniu się z nią słyszałem jedynie dziesiątki krzyków... pisków... niskich, przerażających głosów... Wszystko wydobywało się z jej wnętrza...
- Boże kochany...- westchnąłem chowając twarz w rękach.
- Wybacz mi jeśli cię zawiodłem...
- Skarbie...- spojrzałem na niego zapłakany - O czym ty mówisz? Nie zdajesz sobie sprawy z tego jak bardzo jest mi teraz wstyd... jak mogłem zmusić cię do czegoś takiego?- zerwałem się z kanapy łapiąc za stojący na stole wazon - Kurwa, jaki ze mnie pieprzony egoista!- rzuciłem przedmiotem o podłogę.
- Nie krzycz, błagam cię...- no tak... zapomniałem, że chłopak się tego panicznie boi.
- Przepraszam... przepraszam, nie chciałem...- Kook podszedł do mnie mocno mnie przytulając.
- Nie nazywaj siebie egoistą... jesteś po prostu strasznie ambitny i chciałeś, by twoja praca wypadła jak najlepiej... przykro mi, że nie udało mi się tego dociągnąć do końca...
- Błagam cię, zapomnijmy o tym...- wtuliłem go w siebie całując go po głowie - Jeśli od tego momentu coś będzie nie tak... będziesz czuł niepokój... lęk... będziesz coś słyszał... błagam cię, od razu mi o tym powiedz...
- Obiecuję...- szepnął zaciskając drobne dłonie na mojej bluzie. Nie nazywać siebie egoistą? Kim ja teraz jestem? Pieprzonym dupkiem, który kosztem swojego chłopaka chciał za wszelką cenę zdobyć jak najlepszy materiał na pracę licencjacką. W życiu sobie tego nie wybaczę. Do tego widok lecącego przez pół piwnicy Jungkooka zostanie w mojej pamięci aż do śmierci. Jeśli coś stanie mu się przez moją pazerność i głupotę, to przyrzekam... znajdę dla siebie najokrutniejszą, możliwą karę...

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Uwaga! Mam tendencję do kończenia takich tasiemców na 10 części, jednak tym razem będzie inaczej. Mam jeszcze masę pomysłów co do tego paringu, dlatego mam nadzieję, że polubiliście ten motyw i tą uroczą parkę, bo spędzimy z nimi jeszcze pare rozdziałów :) 

Zelo & Jungkook ~cz.8 [Be my doll]

wstęp cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

- Wiesz, że to co robimy jest okropne...- uśmiechnąłem się jedynie wchodząc do sauny. Jungkook rozejrzał się dookoła uważnie badając teren.
- Chodź... nikogo tu teraz nie ma.
- Skąd ta pewność?... Nie chcę być przyłapany na seksie z tobą.- mówiąc to wszedł do środka zamykając drzwi.
- Oho... czyżbyś się mnie wstydził?
- Zwariowałeś? Nie w tym rzecz...
- To o co chodzi?
- Nie chcę mieć z tego tytułu jakiś nieprzyjemności.
- Skarbie...- westchnąłem przyciągając do siebie chłopaka - Przecież już tyle razy o tym rozmawialiśmy, tak?- ten jedynie skinął głową - Najważniejsze jest to, że się kochamy i mamy wsparcie moich rodziców... cała reszta ludzi powinna nas gówno obchodzić.
- Wiem... masz rację.- położyłem dłoń na rozgrzanym już policzku bruneta lekko się uśmiechając.
- Nie chcę żeby nasz związek cię stresował... Co by się nie działo pamiętaj, że siedzimy w tym razem.
- Wiem olbrzymie.- Jungkook uśmiechnął się stając na palcach - Daj buzi... coraz trudniej mi do ciebie dosięgnąć.- zaśmiałem się całując delikatnie partnera. Kook jednak po chwili złapał mnie w talii całując mnie po obojczykach i klatce piersiowej. Przygryzłem wargi bawiąc się jego mokrymi włosami... wiedziałem co ten knypek kombinuje - Usiądź... będzie mi łatwiej.
- Boże, zadziwiasz mnie.- usiadłem dusząc w sobie śmiech. Kook niepewnie spojrzał na szklane drzwi, po czym jednym zwinnym ruchem ściągnął ze mnie kąpielówki. Fakt... to co robiliśmy było dość ryzykowne i wbrew wszystkim moralnym, ludzkim zasadom, ale w tej chwili jakoś specjalnie nas to nie obchodziło. Ręka Jungkooka zaczęła pracować. Oparłem się o drewniane ławeczki głęboko oddychając - Dzisiaj tylko rączka?
- Udusiłbym się w tych oparach jakbym chciał robić ci loda.
- No dobrze dobrze.
- A co? Coś się nie podoba?
- Mmm... czy ja wiem...
- Ależ ty jesteś wredny.- Kook przyspieszył całując mnie po udach. Skrzywiłem się zamykając oczy. Co ten dzieciak by nie zrobił, zawsze wyjdzie mu to idealnie - Koniec zabawy.- mhm... mój facet wkracza do akcji. Po chwili mogłem poczuć jak jego drobne ciałko dosiada moich mokrych ud.
- Rozerwie ci tyłek.
- Dlatego liczę na twoją delikatność skarbie.- wymieniliśmy się uśmiechami, jednak po chwili znów mogliśmy zasmakować swoich ust. Jungkook bardzo ostrożnie siadał na mojej męskości, podczas gdy ja czuwałem nad tym, by nie zrobił jakiegoś gwałtownego ruchu, który sprawiłby mu mnóstwo bólu - Już.- szepnął nie odrywając się od moich ust. Skinąłem głową przytrzymując go w talii. Wystarczyło mu dosłownie pół minuty by się przyzwyczaić. Po tym czasie z mojego skarba wyszło prawdziwe, niewyżyte zwierzę. Za każdym razem gdy się kochaliśmy potrafił zajechać mnie do nieprzytomności... tak było też i tym razem - I jak?- zapytał gryząc mnie po szyi.
- Nie starczy mi życia żeby się za to zrewanżować. 
- Aż tak ci dobrze?
- Cholernie dobrze... skąd masz na to tyle siły?
- Tajemnica kochanie.- szarpnąłem go za włosy wgryzając się w jego klatkę piersiową. Jungkook syknął uśmiechając się.
- Nie lubię jak masz przede mną tajemnice.
- Ups... musisz mnie chyba za to ukarać.- jak ten gnojek lubi prowokować. Wstałem gwałtownie stawiając go twarzą do ściany. Jego drobne rączki spoczęły na niej zaciskając się w pięści. Złapałem bruneta za biodra ponownie w niego wchodząc. Moje ruchy były coraz szybsze... jest rozciągnięty jak cholera... po pięciu miesiącach nieustannego kochania się mogliśmy pozwalać sobie na więcej.
- Taka kara panu wystarczy?- zapytałem uderzając go w pośladek. Jungkook jęknął dochodząc na ścianę. Zaśmiałem się całując go po plecach.
- T...tak...- jego nieprzytomne oczka błądziły za mną, a ręce niepewnie dotykały moich - Przyspiesz.
- Tak jest dobrze.
- Chcę żebyś doszedł.- uśmiechnąłem się całując go po uchu.
- Już to zrobiłem.
- Hm?... kiedy? Boże, nawet nie poczułem.- wyszedłem z chłopaka stawiając go przodem do siebie. Za każdym razem kiedy to ja jestem seme, Kookiś jest tak nieprzytomny i sponiewierany, że człowiek patrzący na niego ma jedynie ochotę zaopiekować się nim jak dzieckiem - Nie czuję nóg.
- Bolą cię?
- Y y... jest mi po prostu dobrze.- uśmiechnąłem się biorąc chłopaka na ręce.
- Moja kruszynka... czy my przypadkiem nie przesadzamy?- zapytałem siadając na drewnianej ławce.
- Z czym?
- Kochamy się zbyt brutalnie... za każdym razem kiedy to ja góruję mam wyrzuty sumienia...
- Boże Zelo... ten temat też przerabiany był już setki razy...
- Ale...- brunet spojrzał na mnie, po czym delikatnie pocałował mnie w kącik ust.
- Gdyby było mi źle na pewno bym ci o tym powiedział.- wyraz jego twarzy był dość niepokojący. Czarne oczy co chwilę zamykały się, a głowa opadała mi na ramię.
- Wszystko w porządku?
- Za długo tu jesteśmy... duszno mi.- pospiesznie narzuciłem na nas kąpielówki, po czym ponownie biorąc chłopaka na ręce wyszedłem z sauny.
- Chcesz wejść do basenu?- Kook skinął głową pieszcząc palcami mój kark. Nie puszczając go wszedłem do zimnej wody. Jungkook odetchnął głęboko, po czym kurczowo trzymając się moich rąk zanurzył się cały w basenie. Gdy wyszedł spod tafli wody spojrzał na mnie całując mnie w obojczyk... tak, tylko tam dosięgał - Jak się czujesz?
- Dobrze... przepraszam za kłopot. 
- Spokojnie.- usadziłem go na schodkach polewając go wodą - Przynieść ci coś pić?
- Y y... naprawdę już jest dobrze. 
- Boże, napędziłeś mi stracha...
- Naprawdę nie chciałem... nie wiem dlaczego tak zareagowałem...
- Ciii... już dobrze.- chwyciłem za ręcznik narzucając go na ramiona partnera - Chodź do pokoju... dasz radę iść?
- Tak, Zelo... mówiłem, że to było chwilowe.- chwilowe, nie chwilowe, wolałem go asekurować. Złapałem go w talii, po czym zaprowadziłem do szatni, w której ubraliśmy się w szlafroki, w których bez problemu mogliśmy przeparadować do naszego apartamentu - Wiesz co?
- Słucham.
- Poszedłbym wieczorem na spacer po mieście.
- Zapomnij... dzisiaj nie ruszamy się z pokoju.- usadziłem chłopaka na łóżku zdejmując z niego szlafrok - Chodź pod prysznic.
- Czemu nigdzie nie pójdziemy?
- Bo mało mi nie zasłabłeś... będziemy tu cały miesiąc, zdążymy pozwiedzać.
- Ale no...
- Powiedziałem "nie".- po tych słowach zaprowadziłem Jungkooka do jednej z trzech kabin prysznicowych. Oczywiście wszedłem do środka z nim i ostrożnie zacząłem obmywać go z chloru.
- Nie traktuj mnie jak dziecko...
- Martwię się... to wszystko.
- Doceniam to, ale czasami naprawdę przesadzasz.
- Zrozum do cholery, że jeśli coś by ci się stało, nigdy bym sobie tego nie darował... - chłopak westchnął wtulając się we mnie.
- Przepraszam...- objąłem go całując go w głowę.
- Dzisiaj pójdziesz już do łóżka, okej? A rano po śniadaniu pójdziemy tam gdzie zechcesz.
- Obiecujesz?
- Obiecuję.- zakręciłem wodę podając Jungkookowi ręcznik - Wskakuj w piżamę i do łóżka.
- A ty?
- Napiszę do rodziców, że nic nam nie jest i pomyślę jak dojechać do tego muzeum Warrenów. 
- Pomogę ci.
- Jungkook...- brunet westchnął łapiąc mnie za rękę.
- Obiecaj, że nie wyjdziesz z pokoju... nie chcę zostawać sam.
- W życiu nie zostawiłbym cię samego... Dawaj buzi.- brunet pocałował mnie tak delikatnie i czule jak jeszcze nigdy dotąd. Następnie uniósł moją dłoń składając na niej równie delikatny pocałunek.
- Nie siedź za długo. 
- Dobrze... dobranoc skarbie. 
- Jeszcze dwa słówka.
- Kocham cię.- kukła uśmiechnęła się pospiesznie mnie cmokając.
- Ja ciebie też.- po tych słowach uciekł do pokoju wskakując do łóżka.
- Mój matołek.- zaśmiałem się, po czym usiadłem w salonie, by zastanowić się nad dotarciem do naszego głównego punktu, jakim jest nawiedzone muzeum Warrenów. Czuję, że to może być nasza przygoda życia... ogólnie odkąd zakupiłem Jungkooka na aukcji moje życie jest jedną, wielką przygodą, ale gdy Kook natrafi na demoniczne lalki i być może się z nimi porozumie... to będzie dopiero coś. Cały czas myślę też nad jego słowami: "Doceniam to, ale czasami naprawdę przesadzasz". Może ma rację? Może rzeczywiście czasami wszystko za bardzo wyolbrzymiam? Ale z drugiej strony jak Wy zachowalibyście się w stosunku do osoby, którą tak bardzo kochacie i nie wyobrażacie sobie życia bez niej? Myślę, że każdy byłby wyczulony na swoją drugą połówkę tak samo jak ja teraz...

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------