Moimi oczami~cz.8 [Jinho&Wooseok]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

-> Spotkajmy się.
-> Jinho, żyjesz?
-> Hej... wszystko w porządku?
-> Okej... jeśli nie odpiszesz, to do ciebie przyjadę.
Westchnąłem jedynie, mieląc w dłoniach telefon. Powinienem mu odpisać, ale co? Że pobił mnie ojciec? Że jestem przerażony tą sytuacją? Że wstydzę mu się na oczy pokazać, bo mam całą twarz w siniakach... teraz przynajmniej wiem, jak na co dzień czuje się mój chłopak.
<- Wszystko jest okej
<- Przepraszam, że nie odpisywałem, ale musiałem się uczyć
-> No nareszcie! Chcesz żebym zawału przez ciebie dostał?
<- Przepraszam. Jak się czujesz?
-> Teraz dobrze.. martwiłem się o ciebie dupku 
<- Przepraszam
-> Przestań mnie przepraszać.. Co dzisiaj robimy?
<- Chyba nic.. nie dam rady 
-> Jak to?
-> Zrobiłem coś nie tak?
-> Hej, Jinho
Nie powinienem go ignorować. Wiem, że mnie potrzebuje, a każda próba olania jego wiadomości, jedynie go rozwściecza i powoduje, że znów tracę jego zaufanie. W momencie, w którym wymyśliłem idealną historyjkę, którą chciałem mu napisać, zadzwonił do mnie telefon.. Nie chciałem z nim rozmawiać. Bałem się, że nie wytrzymam i powiem mu całą prawdę.
- Halo.
- Cześć... powiedz mi co się dzieje.
- Wooseok..
- Zrobiłem coś nie tak, prawda? 
- Nie... po prostu.. po prostu dużo się uczę i..
- Kłamiesz. Słyszę, że kłamiesz. - poczułem kumulującą się w moim gardle gulę. Wziąłem jedynie głęboki oddech, oblizując przy tym nerwowo wargi - Powiedz mi, o co chodzi. Martwię się, rozumiesz?
- Powiedziałem rodzicom prawdę.. że byłem z tobą..
- Naprawdę? I jak to przyjęli?
- Mama to zaakceptowała, a... a ojciec..
- Był zły?
- Pobił mnie. - po drugiej stronie zapadła głucha cisza. Słyszałem jedynie swoje mocno bijące serce i ciężki oddech chłopaka - Wooseok..
- Jesteś w domu?
- Tak.
- Przyjadę do ciebie.
- Co? Nie, naprawdę dzisiaj..
- Na razie. - cholera jasna... Dobrze, że moi rodzice są w pracy. W sumie ja powinienem być teraz w szkole, ale ojciec tak mnie zlał, że zabronił mi do niej iść. Może to i lepiej. Przynajmniej ominą mnie niewygodne pytania. Bałem się reakcji chłopaka. Może się wściec na mojego ojca... cholera wie, co przyjdzie mu do głowy. Po około 40-tu minutach do moich drzwi zadzwonił dzwonek. Naciągnąłem pospiesznie golf na kawałek twarzy, idąc w ich kierunku.
- Cze.. - nie wiem nawet kiedy zdążyłem wylądować w jego ramionach. Olbrzym wtulił mnie w siebie, obdarowując moją głowę pocałunkami. Zacisnąłem dłonie na jego kurtce, czując ogarniający mnie spokój. Chyba jednak jego obecność jest najlepszym lekarstwem na całe zło tego świata.
- Pokaż się. - szepnął, biorąc ostrożnie moją twarz w obie dłonie. Uniosłem na niego wzrok, widząc przerażenie w jego oczach - Boże.. 
- To nic. - brunet przejechał kciukiem po mojej pękniętej wardze, jednak zaraz po tym nachylił się, delikatnie mnie całując.
- Jest w domu?
- Nie. 
- Poczekam aż wróci. 
- Nie, Wooseok.. 
- Zaufaj mi. - skinąłem jedynie głową, zamykając za nim drzwi - Sukinsyn.. 
- Nic nie brałeś, prawda? 
- Za kogo ty mnie masz?
- Przepraszam.. po prostu..
- Nie zrobię mu nic tylko dlatego, że jest twoim ojcem.. ale gdyby to był obcy facet, to przysięgam, że bym chuja zatłukł.
- Wooseok.. - chłopak przetarł twarz dłońmi, biorąc przy tym głęboki oddech.
- Przepraszam, nie powinienem tak mówić. 
- To nic, naprawdę. - podszedłem do mojego kochanego olbrzyma, wtulając się w jego klatkę piersiową - Przytul mnie. - chłopak objął mnie, głaszcząc mnie po głowie i plecach.
- Nie pozwolę, żeby ktoś cię krzywdził.
- Jesteś najlepszy. - złożyłem pocałunek na jego klatce piersiowej, unosząc na niego wzrok - Wiesz co?
- Co takiego?
- Chciałbym stąd uciec... z tobą. 
- Dokąd kurduplu?
- Dokądkolwiek. Zapomnieć o wszystkich problemach.. o ojcu.. o dilerach.. o szkole..
- Chcesz zapomnieć o problemach?
- Mhm.. chociaż na chwilę. - brunet zdjął kurtkę, nie odrywając przy tym ode mnie wzroku.
- Chodź... coś ci dam. 
- Co takiego? - Wooseok złapał mnie w talii, prowadząc mnie w kierunku mojego pokoju.
- Zaraz zobaczysz. 
- Mam się bać?
- Nie powinieneś. - chłopak usadził mnie na łóżku, po czym kucnął przede mną, wyciągając coś z kieszeni spodni.
- Co to?
- Maryśka.
- Co? - otworzyłem szerzej oczy, widząc jak Wooseok przygotowuje to przeklęte zielsko - Wooseok, no co ty..
- To tylko Marycha... potrzyma cię dwie godzinki i puści.
- Nie będę ćpać.
- To nie narkotyki, skąd ty się urwałeś. 
- Ale..
- Zaufaj mi.. Zapalisz, rozluźnisz się, a na powrót rodziców będziesz czyściutki.
- Na pewno? 
- Obiecuję. - szepnął, całując mnie przy tym w czoło - To co? Zaszalejesz?
- Boję się.
- Nie masz czego... to naprawdę nic złego. 
- No dobrze.. - bałem się i miałem masę obaw, ale nie potrafiłem mu odmówić. Poza tym ufam mu. Skoro Wooseok twierdzi, że po tym poczuję się lepiej, a do powrotu rodziców całe to uczucie minie, jestem w stanie mu w to uwierzyć.
- Rozpalę to i ci dam. - skinąłem jedynie głową, widząc jak chłopak odpala lufkę z zielskiem. Moje serce biło niesamowicie szybko. Czułem jakbym robił coś zakazanego i mimo obaw, czułem lekkie podekscytowanie - Trzymaj... tylko nie poparz ust. - ale smród. Zapach jest nie do zniesienia, ale zobaczymy jak tam z działaniem. Zaciągnąłem się, widząc na ustach mojego chłopaka lekki uśmiech - Nie tak. 
- Palę tak, jak umiem.
- No dobrze. - wypaliłem całą lufkę. Nie wiem nawet kiedy to zleciało. Z początku strasznie szumiało mi w głowie. Potem jednak z każdą kolejną minutą, czułem coraz większe rozluźnienie i ogarniającą mnie błogość. Czułem się tak lekko... moje myśli krążyły wokół samych dobrych rzeczy, a z moich ust nie schodził uśmiech. Cudowne uczucie - Jak się czujesz? - Wooseok siedział za mną, całując mnie po karku i ramionach - Wszystko okej?
- Mmmm... bardzo okej. - odwróciłem się niezdarnie w jego stronę, całując ostrożnie jego wargi - Auć. 
- Boli? - chłopak dotknął moich ust, wpatrując się w moje oczy.
- Boli... masz na to jakieś lekarstwo?
- Coś bym pewnie znalazł.
- A pokaż.
- A pokaż. - zaśmiał się, układając mnie na łóżku - Tu jest pierwsze lekarstwo. - mruknął, całując mnie w czoło - Tu jest drugie - szepnął obdarowując pocałunkami moją klatkę piersiową - Tu trzecie - chłopak przywarł do mojej szyi, lekko ją ssąc i podgryzając.
- O.. Wooseok. - Boże, jakie to było przyjemne. Wiłem się pod jego ciałem, czując jakbym leżał z nim na puchatej chmurze. Słabe porównanie, ale w życiu nie czułem takiej lekkości. Pieściliśmy się tak przez bardzo długi czas. Byłem non stop skupiony na bliskości mojego chłopaka, a moje myśli nie chciały nawet na sekundę odbiec do innego tematu. Zacząłem czuć się normalnie po dłuższym czasie. Widziałem, że na dworze zaczęło się już robić nieco ciemniej i dopiero w tym momencie zacząłem myśleć trzeźwiej - Wooseokie..
- Hm?
- Strasznie chce mi się jeść. - brunet zaśmiał się, obdarowując mnie kilkoma, czułymi pocałunkami - Czuję się jakbym nie jadł rok czasu. 
- Coś ci zrobię w takim razie. - przetarłem twarz dłońmi, głęboko przy tym wzdychając - A jak się czujesz?
- Źle... wszystko do mnie wraca. 
- Naprawdę? - skinąłem głową, układając dłoń na policzku Wooseoka - Nie martw się, proszę cię.
- Dziękuję. 
- Za co?
- Za wszystko.. za to, że jesteś. 
- No co ty, krasnalu..
- Ty jesteś najlepszym lekarstwem na wszystko. - musnąłem jego wargi, lekko się przy tym uśmiechając.
- Uwielbiam cię, ale robi się zbyt ckliwie.
- Oj no olbrzymie..
- Idę ci coś zrobić.
- Powiedz mi coś miłego. 
- Coś miłego? - brunet wstał z łóżka, przeciągając się - Nawet cię lubię.
- Wooseoooook..
- Bardzo cię lubię? - zrobiłem minę zbitego psa, przekręcając się leniwie na bok - Kocham cię, okej? I nie każ mi tego mówić już nigdy więcej. - uśmiechnąłem się szeroko, czując pękającą wargę, jednak w tym momencie zupełnie mi to nie przeszkadzało. Nie wiedziałem, że usłyszenie tych dwóch słów naładowuje człowieka taką masą energii. Po wykrzesaniu z siebie tego wyznania, Wooseok opuścił pokój, idąc do kuchni. Ile ja bym dał, by było już tak zawsze? Tylko on, ja i ogarniający nas spokój. Z tyłu głowy miałem jednak świadomość tego, że lada moment do domu wróci ojciec... boję się nawet myśleć, co wtedy zrobi Wooseok. Sięgnąłem po kule, kuśtykając w kierunku kuchni. Gdy do niej wszedłem, zauważyłem stojącego przy blacie chłopaka. Nie robił nic specjalnego... przygotowywał jedynie ramen. Ale wyglądał przy tym tak perfekcyjnie. Nie mam słów, jakimi mógłbym wyrazić swój zachwyt do jego osoby - Czuję, że na mnie patrzysz.
- Naprawdę? 
- Twój wzrok przeszywa na wylot. - uśmiechnąłem się, wtulając się w plecy chłopaka.
- Kocham cię. 
- Zioło cię dalej trzyma?
- Nie... potrafię powiedzieć co czuję bez takich wspomagaczy. 
- Może kiedyś też się tego nauczę.
- Powiedziałeś, co czujesz.
- Ale nie było to łatwe.
- Czemu?
- Bo nigdy tego nikomu nie powiedziałem... i nigdy też nikt nie powiedział czegoś takiego mi, więc... sam rozumiesz.
- Hej, popatrz na mnie. - Wooseok odwrócił się w moim kierunku, poprawiając mi przy tym włosy - Jesteś dla mnie najważniejszą osobą na świecie i chcę ci codziennie mówić, że cię kocham.
- Ja..
- Y y, nic nie mów... nie powinienem niczego na tobie wymuszać. - posłałem chłopakowi uśmiech, całując go w policzek - Co z tym ramenem? Za moment umrę z głodu. - Wooseok jednak milczał, nie odrywając ode mnie wzroku. Cholera jasna, znowu powiedziałem coś nie tak? - Hej.. co z tobą?
- Chodź do mnie. - brunet przyciągnął mnie do siebie, namiętnie mnie całując. Z początku było to dla mnie dość ciężkie, przez moją pękniętą wargę, jednak po kilku sekundach cały ból minął. Czułem ponownie ogarniającą mnie radość i lekkość. Chciałem jeszcze bardziej podkręcić tą chwilę, jednak wtedy usłyszeliśmy dźwięk zamka do drzwi. Oderwałem się pospiesznie od Wooseoka, oblizując nerwowo wargi.
- Jestem skarbie. 
- Cześć mamo. - szepnąłem niemalże, widząc jak ta wchodzi z zakupami do kuchni.
- Oo... mamy gościa. 
- Tak.. to..
- Wooseok, bardzo mi miło. - mój chłopak ukłonił się, lekko się przy tym uśmiechając.
- Wooseok... ach, to ciebie widziałam codziennie w szpitalu, prawda? 
- Tak. 
- Miło, że odwiedziłeś Jinho.
- To mój chłopak. - burknąłem pod nosem, widząc lekkie skołowanie na twarzy mamy. Kobieta położyła reklamówki na blacie, wpatrując się w nas szeroko otwartymi oczyma - Bardzo mi zależy na tym, żebyś go zaakceptowała... na ojca nie mogę liczyć. 
- Bardzo mi miło w takim razie. - na jej twarzy pojawił się uśmiech - Przepraszam, jestem trochę skołowana... cieszę się, no.. cieszę się synu. 
- Naprawdę?
- Jeśli ty jesteś szczęśliwy, to ja też... wy.. usiądźcie, co? Zrobię wam coś jeść, pogadamy..
- Właśnie robiłem ramen. - Wooseok wyłączył płytę grzewczą, wskazując na garnek.
- Usiądźcie, zrobię wam coś dobrego. - ale niezręczna sytuacja. Mimo to strasznie się cieszę, że przedstawiłem mamie Wooseoka. To bardzo wyrozumiała i pełna empatii kobieta, więc myślę, że z czasem oswoi się z tą myślą - No dobrze... Wooseok. Jesteś studentem?
- Ach... nie, nie. Jestem w pierwszej klasie liceum. 
- Naprawdę? Nieźle wystrzeliło cię w górę. 
- Tak, to prawda. - zaśmiał się, siadając przy stole.
- Chodzicie do tej samej szkoły?
- Tak... dołączyłem do niej trochę później i Jinho oprowadzał mnie po szkole. Tak w sumie się poznaliśmy. - myślałem, że będzie bardziej skrępowany, ale widzę, że mój chłopak nie ma w sobie za grosz wstydu... może to i lepiej.
- No tak, cały Jinho.. zawsze był taki pomocny.
- Mamo..
- No co? Przecież mówię prawdę. - uśmiechnęła się, wypakowując zakupy - Długo jesteście razem? - spojrzeliśmy na siebie z Wooseokiem, wzruszając przy tym ramionami.
- W sumie to...
- Nie liczymy.
- Po prostu jakoś tak wyszło. 
- Rozumiem... oj dzieciaki dzieciaki. - mój chłopak odchrząknął, przenosząc wzrok na moją mamę.
- A... przepraszam, że zmienię temat.. Ale kiedy pani mąż wróci do domu? - o mały włos serce mi nie stanęło. Kopnąłem go pod stołem, rzucając mu przy tym mordercze spojrzenie.
- Zaraz powinien być. - westchnęła, nastawiając przy tym jakiś garnek - Proszę was chłopcy, zamknijmy ten tem..
- Przepraszam, ale nie przemilczę tego.
- Wooseok, przestań. - chwyciłem go za rękę, czując jak z nerwów brakuje mi tchu.
- Cieszę się, że troszczysz się o Jinho, ale dyskusja z jego ojcem to nie jest najlepszy pomysł.
- Nie będę dyskutować. Powiem wprost, co o tym myślę. - dlaczego on taki jest? Czemu ciągle szuka zaczepki? Dlaczego nie potrafi przemilczeć choć jednej sprawy? Naprawdę boję się, że któregoś dnia zejdę przy nim na zawał. Minęło około 40-ści minut, kiedy po mieszkaniu rozległ się dźwięk zamka. Zamarłem.. Spojrzałem jedynie na Wooseoka błagalnym wzrokiem, choć i tak wiedziałem, że zrobi swoje.
- Wróciłem! 
- Chodź na kolację! - krzyknęła mama, po czym wstała od stołu, dostawiając ojcu naczynia.
- Idziemy do pokoju? - szepnąłem, głaszcząc olbrzyma po ręce.
- Najpierw pogadam z twoim ojcem.
- Wooseokie...
- O... mamy gościa? - wbiłem wzrok w stół, słysząc za plecami głos mojego ojca. Odkąd mnie zlał, pałam do niego tak ogromną nienawiścią, że nawet sobie nie wyobrażacie. Poza tym, boję się go. Boję się nawet na niego spojrzeć.
- Jestem chłopakiem Jinho. - brunet wstał od stołu, stając twarzą w twarz z moim ojcem. Tego jednak zamurowało. Poczerwieniał na twarzy, ale nie wypowiedział ani słowa... jego też chciał uderzyć?
- Wyjdź... wyjdź z mojego domu zboczeńcu.
- Zboczeńcu? - Wooseok parsknął śmiechem, oblizując przy tym wargi - Wyjdę.. ale najpierw powiem panu, co o tym wszystkim myślę.
- Nie interesuje mnie twoje zdanie gówniarzu.
- Domyślam się, ale mimo to, zaryzykuję. 
- Sprowadziłeś mojego syna na złą drogę. 
- Jinho to mądry chłopak i sam decyduje o tym, czego chce. Widocznie związek z chłopakiem jest tym, czego Jinho potrzebuje. - zrobiło mi się gorąco z nerwów. Wstałem od stołu, by go powstrzymać przed dalszą dyskusją, jednak poczułem wtedy na nadgarstku dłoń mamy. Sam nie mogłem uwierzyć w to, że pozwoliła na dalszą rozmowę ojca z Wooseokiem.
- Nie był pedałem, dopóki nie poznał ciebie. 
- Prowadzi pan swój biznes.. na pewno jest pan inteligentnym i oczytanym człowiekiem.. a mimo to nie wie pan, że orientacja jest czymś, co człowiek kształtuje przez lata, a nie w dwa dni.. 
- Posłuchaj gnoju..
- Jeszcze coś.. co do pobicia Jinho.. Jak mógł pan upaść tak nisko?
- Słucham?
- Tylko patologiczne sukinsyny znęcają się nad swoimi dziećmi.. i to jeszcze za co? Za to, że nie spełnia pana oczekiwań w tak błahej sprawie? Jest najlepszym uczniem w szkole... jest ambitny, pracowity, poukładany... a to, że ma chłopaka.. 
- Zamknij się, bo nie ręczę za siebie. - Wooseok parsknął śmiechem, unosząc gwałtownie do góry swoją koszulkę, prezentując w pełnej okazałości posiniaczone ciało, pełne rozległych krwiaków i blizn.
- Proszę, niech pan patrzy... To wszystko zrobił mój ojciec. Wie pan kim jest? - widziałem, że ewidentnie mojego ojca zamurowało. Wpatrywał się w ciało bruneta szeroko otwartymi oczyma, nie wydobywając z siebie nawet najmniejszego dźwięku - Całymi dniami leży na kanapie i chleje, a wieczorami szlaja się po knajpach... i pan bijąc Jinho udowodnił, że jest nikim... tak samo jak mój ojciec. - warknął, opuszczając koszulkę. Zaraz po tym spojrzał na moją mamę, lekko się kłaniając - Przepraszam... pójdę już. 
- Wooseok. - ruszyłem za chłopakiem w kierunku przedpokoju, starając się go zatrzymać - Hej.
- Lepiej będzie, jak już pójdę.
- Nie zostawiaj mnie. 
- Jak będzie chciał coś ci zrobić, to od razu do mnie zadzwoń. - chwyciłem go za nadgarstek, spotykając się z jego wściekłym spojrzeniem.
- Dziękuję za to, co zrobiłeś. 
- Najchętniej dałbym mu w pysk. - warknął, narzucając na siebie kurtkę - Pieprzony hipokryta.
- Hej. - wspiąłem się na palce, wbijając się w wargi chłopaka, jednak ten szybko przerwał pocałunek, zostawiając mnie w kompletnym osłupieniu - Wooseok..
- Przepraszam, ale za moment mnie rozniesie. - rzucił, wychodząc z domu. Zamurowało mnie. Widziałem, że jest zły, ale nie sądziłem, że widok mojego ojca tak bardzo go rozwścieczy. Mam tylko nadzieję, że w przypływie złości nie naćpa się jakimś gównem. Będę musiał później do niego zadzwonić i to skontrolować... Zamknąłem drzwi za brunetem, po czym ruszyłem powoli w kierunku swojego pokoju. Przechodząc obok kuchni, usłyszałem jednak głos taty.
- Chodź tu. - już po mnie... Wszedłem niepewnie do środka, bojąc się nawet unieść na niego wzrok.
- Przepraszam. 
- Nie sądziłem, że kiedykolwiek moje dziecko upadnie tak nisko.. - zadrżałem, ściskając dłonie w pięści. O czym on mówi? - Związek z chłopakiem i to jeszcze z patologicznego domu..
- Nie, on..
- Z ojcem z rynsztoka, który nie zdążył nauczyć gnoja, jak należy odnosić się do innych ludzi. 
- Nie pozwalam ci tak mówić.
- A mnie to gówno obchodzi, wiesz? 
- Przestań. - wtrąciła mama - To bardzo inteligentny i miły chłopak... W stosunku do mnie był bardzo kulturalny. 
- A w stosunku do mnie nie... i w tym momencie przesrał sobie sprawę po całości. - uniosłem gwałtownie głowę, wpatrując się w ojca.
- O czym ty mówisz?
- Daję ci wybór... Ty chcesz zmieniać szkołę w klasie maturalnej, czy mam załatwić mu przeniesienie gdzie indziej?
- Słucham?
- Nie rób tego..
- Jinho nie będzie zadawał się z marginesem społecznym... aha.. na studia też nie zostaniesz w Seoulu. Załatwię ci uczelnię w Busan... z dala od tego dewianta.
- Tato, nie możesz mi tego zrobić.
- Nie? A dlaczego? 
- Bo to jest osoba, na której bardzo mi zależy. - pociągnąłem nosem, czując napływające do oczu łzy.
- Nawet nie chcę tego słuchać.
- Przecież nadal się dobrze uczę... nie mam żadnej czwórki, chodzę na dodatkowe zajęcia, w weekendy się uczę, jestem na wszystkich lekcjach... Nie robię niczego złego.
- Koniec z tym pedalstwem, rozumiesz?! Trzeba cię zacząć leczyć! - bałem się go i wiedziałem, że każda próba podniesienia głosu może się dla mnie źle skończyć, ale nie wytrzymałem. Nie pozwolę, by ktoś bezpodstawnie obrażał mojego chłopaka i nie pozwolę na to, by ktoś mi go odebrał.
- Nienawidzę cię, wiesz?! Do tej pory uważałem cię za wzór! Chciałem być taki jak ty! - wytarłem nerwowo mokre policzki, trzęsąc się przy tym z nadmiaru emocji - Robiłem wszystko żebyś mógł kiedyś z dumą i spokojem oddać mi firmę! Uczę się po nocach, jestem najlepszym uczniem, udzielam się w samorządzie, ale nie! Bo to za mało! Ciągle ci mało i co nie zrobię, to mówisz, że to jest źle! W jednej chociaż kwestii chciałem sam o sobie decydować! Zakochałem się i tego nie zmienię, rozumiesz?! 
- Skarbie, nie krzycz.. - mama podeszła do mnie, wycierając moją twarz.
- Nie wiem czy dobrze robię.. - pociągnąłem nosem, spoglądając ponownie na tatę - Nie mam pojęcia czy związek z chłopakiem jest tym czego potrzebuję.. wiem, że bardzo mi zależy na Wooseoku i nie mogę go stracić, rozumiesz? On też potrzebuje mnie... staram się wyprowadzić go na prostą.
- Jinho..
- My naprawdę nikogo nie krzywdzimy i nie robimy niczego złego. 
- Idź już do siebie.. 
- Proszę cię, nie zabieraj mi tego. 
- Tato mówi żebyś poszedł do siebie... uciekaj. 
- Ale mamo..
- No szybciutko. - miałem w głowie okropny mętlik. Dodatkowo bardzo bałem się o to, że mój ojciec zdecyduje się przepisać mnie do innej szkoły. Jeszcze te studia... przecież nie mogę wyjechać do Busan. Nie ma opcji, bym zostawił tu Wooseoka. Teraz się o niego martwię. Nawet wolę nie myśleć co by było, gdybym znajdował się na drugim końcu kraju.

*

- Jinhoooo! - zatrzymałem się niechętnie, słysząc za sobą głos Hongseoka. Dobrze, że chociaż jemu codziennie dopisuje humor - Cześć!

- Hej. - burknąłem beznamiętnie, idąc dalej w kierunku szkoły.

- Ty... co z twoją twarzą?

- Nic.

- Jak to nic? Skąd te siniaki?

- Daj spokój.

- Byłeś u Wooseoka..

- Co? 

- Ostatnio jak się widzieliśmy, miałeś iść do Wooseoka. Uderzył cię?

- Pogięło cię? 

- Skąd te siniaki?

- Boże, daj spokój.

- Czyli to on... Powiem o wszystkim dyrektorowi.

- To nie on, przysięgam. I proszę cię, zmieńmy temat.

- Boisz się go? Powiedz mi prawdę. - wziąłem głęboki oddech, starając się nie wybuchnąć. Miałem ogromną ochotę w tym momencie na niego nawrzeszczeć. 

- Mówię prawdę.. między mną a Wooseokiem wszystko jest w porządku. 

- To skąd masz te siniaki? 

- Nie powinno cię to interesować. - mój przyjaciel otworzył szerzej oczy, kręcąc przy tym głową.

- Słucham?

- Mam teraz ciężki okres w życiu... daj mi spokój. 

- Hej. - chłopak złapał mnie za rękę, nie odrywając ode mnie wzroku - Co się dzieje? 
- Daj mi czas żebym sobie wszystko poukładał.
- Kurwa mać.... jesteś moim przyjacielem, boję się o ciebie, rozumiesz? Skoro to nie Wooseok stoi za tym pobiciem, to kto?
- Mój ojciec. - burknąłem, zabierając rękę - Zadowolony? - Hongseok zrobił krok w tył, głęboko przy tym oddychając.
- Że co? Jak... jak to twój ojciec?
- Dowiedział się, że jestem z Wooseokiem.
- I dlatego cię pobił?
- Tak.. dlatego, że jestem pedałem. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, kontynuując drogę do budynku szkoły.
- Jinho, poczekaj. 
- Jinho! - usłyszałem krzyk mojego chłopaka. Nie zdążyłem się jednak odwrócić, gdyż poczułem, jak ten obejmuje mnie od tyłu - Cześć. - szepnął, dając mi szybkiego buziaka w ucho - Jak się czujesz? - nie byłem w stanie nic powiedzieć. Odwróciłem się do niego, mocno wtulając się w jego ciało. Miałem w nosie fakt, że znajdujemy się na dziedzińcu szkoły. Wiedziałem, że wszyscy zaczną nas obgadywać, ale miałem to gdzieś. Obecność Wooseoka była czymś, czego cholernie teraz potrzebowałem - Hej, co jest?
- Ojciec go zlał.. - burknął Hongseok, stając bliżej nas.
- Znowu?! 
- Nie, spokojnie... Seok mówi o tej starej sprawie. - wspiąłem się na palce, łapiąc ostrożnie twarz chłopaka w obie dłonie - Daj mi buzi.
- Na pewno o starej? Nic ci wczoraj nie zrobił?
- Nie... tylko rozmawialiśmy. - pocałowałem go, ponownie lądując w jego objęciach - Chodźmy stąd. 
- Masz lekcje Jinho. - pouczył mnie przyjaciel, robiąc krok w kierunku szkoły - Chodźcie.
- Nie mam ochoty... chcę stąd iść.
- Idziemy do mnie? - brunet pogłaskał mnie po głowie, na co ja jedynie przytaknąłem.
- Ale Jinho..
- Spokojnie... skoro Jinho nie ma siły na lekcje, niech się nie zmusza. Pójdziemy pogadać... widocznie bardziej tego potrzebuje. - mój przyjaciel przytaknął jedynie, wymieniając z moim chłopakiem znaczące spojrzenia.
- Zaopiekuj się nim... proszę cię. 
- Jest w dobrych rękach, nie bój się. 
                         Wooseok zabrał mnie do siebie. Gdy weszliśmy do jego domu, uderzył we mnie silny zapach alkoholu i dość głośno grający telewizor, przed którym na kanapie spał jego pijany ojciec.
- Napijesz się czegoś?
- Nie, dziękuję.
- A może byś coś zjadł? 
- Y y... chcę z tobą pogadać. - chłopak zamknął drzwi na zamek, siadając obok mnie na łóżku - Mogę się przytulić?
- Jasne. - usiadłem między jego nogami, mocno wtulając się w jego klatkę piersiową. Słuchając jego spokojnie bijącego serca czułem się z każdą sekundą coraz lepiej. Nie jestem sobie nawet w stanie wyobrazić, że kiedyś mogłoby mi to zostać odebrane - Co cię gryzie?
- Wooseok... - w sumie to nie wiedziałem, jak zacząć temat. Było to dla mnie bardzo trudne i bałem się każdego słowa, które wypowie w moim kierunku - Kim dla ciebie jestem?
- No... moim chłopakiem.. - wiem, że te tematy go drażnią i nie potrafi mówić o uczuciach, ale muszę wiedzieć na czym stoję. Jeśli nie jestem dla niego nikim ważnym, to może przeniesienie do innego liceum i wyjazd do Busan będą dobrą opcją, żebym nie cierpiał?
- A... myślisz o mnie jak o chwilowej przygodzie, czy... czy może podchodzisz do tego bardziej poważnie? - uniosłem głowę spotykając się z jego zawstydzonym wzrokiem - To bardzo ważne..
- Jinho..
- Wiem, że nie lubisz mówić o uczuciach i wiem, że to nie jest proste... ale zrozum proszę, że ja muszę to wiedzieć. 
- O czym rozmawiałeś ze swoim ojcem?
- Wooseok.. - spojrzałem na niego ze łzami w oczach, czując się coraz gorzej. Czułem, że za moment wybuchnę.. za bardzo przytłacza mnie ta sytuacja.
- Dobrze no.. - brunet wziął głęboki oddech, uciekając przy tym wzrokiem - Wiesz, że jesteś dla mnie najważniejszą osobą na świecie, że... że zawdzięczam ci bardzo dużo rzeczy. No kocham cię do cholery... na swój własny sposób, ale cię kocham... i wiem, że to jest szczere uczucie z mojej strony.. Nie potrafię o tym mówić, ale.. musisz wiedzieć, co czuję. - usiadłem na nim okrakiem, wieszając się na jego szyi. Nie potrafiłem już hamować emocji, nie chciałem. Wtuliłem twarz w jego szyję, dając upust emocjom. Płakałem jak dziecko, a zdezorientowany Wooseok nie miał pojęcia, jak mnie uspokoić - Hej.. popatrz na mnie. - płakałem bardzo długo. W pewnym momencie poczułem się całkowicie wypompowany z sił... zrobiło mi się aż słabo, a do tego byłem bardzo senny - Jinho. - uniosłem głowę, czując na zmęczonych powiekach delikatne wargi olbrzyma - Nie płacz, proszę cię. 
- Przepraszam.
- W porządku, nie przepraszaj... nie przepraszaj krasnalu. - Wooseok pocałował mnie w czoło, posyłając mi przy tym lekki uśmiech - Nie smuć się.
- Nie potrafię. 
- Co cię gryzie, hm? Powiedz mi, co z twoim ojcem.
- Właśnie w nim tkwi problem... nienawidzę go, rozumiesz?
- Poczekaj, spokojnie... pomału. O co chodzi?
- Wiesz co mi wczoraj powiedział? Że on nie akceptuje tego, że jestem gejem, ale to nic.. Chce żebym zmienił liceum i żebym wyjechał na studia do Busan, gdzie całe życie rozmawialiśmy o tym, że mam się starać o miejsce na Korea University. 

- Moment... wyjeżdżasz?
- Nie wiem, ale strasznie się tego boję. - Wooseok wstał z łóżka, drapiąc się nerwowo po głowie. Zaczął chodzić po pokoju, głęboko przy tym oddychając - Wooseok..
- Zaufałem ci, a ty... ty chcesz mnie zostawić? 
- Co? Zwariowałeś? 
- Jinho, ja nie mam nikogo poza tobą. Nie rób mi tego do cholery. - poderwałem się gwałtownie z łóżka, podbiegając do chłopaka.
- Nie chcę cię zostawiać. - szepnąłem, wpatrując się w niego ze łzami w oczach - Potrzebuję cię jak nikogo innego. - chciał płakać, widziałem to. Bardzo ze sobą walczył, podczas gdy jego oczy błyszczały już od łez. Jego duma jednak nie pozwoliła mu na pokazanie swojej wrażliwej strony - Nie płacz..
- Nie płaczę... nigdy nie płaczę. - brunet zagryzł wargę, wyrywając przy tym rękę z mojego uścisku - Kurwa mać! 
- Wooseokie.. - przestraszyłem się. Nie sądziłem, że decyzja mojego ojca doprowadzi go do takiego stanu. Chłopak kucnął obok łóżka, gwałtownie czegoś pod nim szukając. W końcu wyciągnął spod niego sporych rozmiarów pudełko, wyjmując woreczek z jakimś proszkiem - Co to jest? - milczał. Trzęsącymi się dłońmi wysypał zawartość opakowania na szafkę nocną, układając proszek w prostą, dość cienką kreskę - Wooseok, co to jest do cholery?
- Muszę się uspokoić..
- Ale co to jest?! 
- Koka. - zatkało mnie. Poczułem dziwny ścisk w żołądku. Ogarnął mnie przy tym strach, którego nie potrafiłem wyjaśnić. Bałem się, że jesteśmy na czyimś celowniku i że w każdej chwili ktoś może nas przyłapać - Chcesz?
- Ty.. oszalałeś? To nielegalne. 
- Trawę wczoraj jarałeś... w Korei też jest nielegalna.
- Ale..
- Chcesz czy nie?
- Mówiłeś, że nie dilujesz.
- Bo nie diluję... ale mam jeszcze sporo towaru. - burknął, wciągając w mgnieniu oka jedną z kresek.
- Przestań! - klęknąłem gwałtownie obok chłopaka, łapiąc jego twarz w obie dłonie - Błagam cię, przestań. Nie bierz tego. - po jego sinej buzi spłynęły łzy, które rozdarły moje serce na setki kawałków. Bił od niego taki ból i gorycz, których nie potrafiłem wyjaśnić. W życiu nie czułem, by czyjś lęk i cała masa negatywnych uczuć, tak bardzo odbijały się na mnie - Wooseok..
- Nie możesz mnie teraz zostawić. - szepnął, spoglądając w kierunku narkotyków znajdujących się na szafce - Zaćpam się... zaćpam się żeby o tym nie myśleć.
- Nigdzie nie wyjeżdżam, słyszysz? 
- Mówiłeś coś innego.
- To tylko durny pomysł mojego ojca. - załamał mi się głos. Przełknąłem z trudem ślinę, czując cisnące się do moich oczu łzy - Błagam cię, nie bierz tego... nie bierz tego gówna. 
- Zapomnę o tym, co złe.. - mamrotał jak potłuczony. Nie znam się na narkotykach i ich działaniu, ale koka jest chyba dość mocna.. nie wiedziałem, że tak szybko go złapie - Weź... poczęstuj się. 
- Wooseokie..
- Zapomnijmy o tym, co złe.. cieszmy się sobą póki możemy. Beztrosko i.. bądźmy po prostu szczęśliwi. - spojrzałem na biały proszek, czując jak wykręca mi żołądek na drugą stronę.
- Boję się.
- Jinhooo.. - chłopak przywarł wargami do mojego ramienia, ostrożnie mnie po nim całując - Czuję się po prochach taki spokojny... wolny.. Niczym się nie przejmuję. 
- Niczym?
- Niczym... spróbuj. - wziąłem głęboki oddech, przenosząc wzrok na jego twarz. Po chwili złożyłem pocałunek na jego czole, wbijając wzrok w jego piękne oczy.
- Wziąłbym najchętniej to wszystko... Zrobiłbym wszystko żebyś wyszedł z tego bagna. 
- Jestem dla ciebie taki ważny?
- Najważniejszy.
- To weź to.... no weź. - wiem, że to namawianie mnie wynika z tego, że narkotyk zaczął już działać. Trzeźwo myślący Wooseok w życiu nie namawiałby mnie na ćpanie - Bierz.
- Ale... jak to się robi?
- Słodziak. - zaśmiał się, zatykając mi jedną dziurkę nosa - Na raz... śmiało. - zawsze się tym brzydziłem. Narkotyki wydawały mi się największym gównem, w jakie może wpakować się człowiek, a teraz? Biorę je żeby uratować mojego faceta przed totalnym dnem. Obiecuję, że jest to pierwszy i ostatni raz kiedy mam styczność z tym cholerstwem. Jak tylko Wooseok dojdzie do siebie, poważnie z nim o tym porozmawiam. Nie chcę żebyśmy skończyli jako para ćpunów, która zatapia swoje smutki w śmiertelnym proszku. To może być fajne na raz... w ramach zaspokojenia zwykłej, ludzkiej ciekawości. Ale mój chłopak ma już poważny problem, a ja nie mogę pozwolić na to, by stoczył się przez to na dno lub co gorsza, zaćpał się na śmierć...






~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Moimi oczami~cz.7 [Jinho&Wooseok]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

         

                          Od kilku dni nie kontaktuję się z Wooseokiem. W ogóle nie pojawia się w szkole, a ja też nie mam siły za nim biegać po tym, co ostatnio usłyszałem. Czuję się wrakiem człowieka. Przez znajomość z tym chłopakiem moje życie diametralnie się zmieniło. Toczy się w niezwykle szybkim tempie, dzieje się w nim masa rzeczy... szkoda tylko, że tych negatywnych, które bardzo źle się na mnie odbijają. Zależy mi na nim i śmiało mogę powiedzieć, że go kocham, ale co z tego? Popełniłem błąd, przez co całkowicie straciłem jego zaufanie. Ba! Zaczął mnie wręcz nienawidzić. Nie wiem czy na to wszystko zasłużyłem...
- Przepraszam. - uniosłem rękę, nie odrywają przy tym wzroku od szkolnej ławki.
- Tak Jinho?
- Mógłbym wyjść?
- Źle się czujesz? - wstałem dość niezdarnie, sięgając po swoje kule.
- Nie... za chwilę przyjdę.
- W porządku, idź. - wyszedłem z sali, po czym ruszyłem w kierunku najbliższej ławki. Nie miałem już siły na to, by siedzieć na lekcji. I tak nie wiedziałem o czym mówiła nauczycielka, gdyż moje myśli krążyły tylko wokół Wooseoka. Chciałbym do niego iść, ale nie wiem czy dam radę. Przez te przeklęte kule bardzo ciężko mi się porusza, a do jego domu prowadzi kilka bocznych uliczek idących ku górze. Sam nie wiem, co będzie słuszną opcją. Walka o niego czy odpuszczenie?
- Jinho.. - uniosłem głowę, widząc stojącego nade mną Hongseoka - Mogę?
- Tak. - przyjaciel usiadł obok mnie, głęboko przy tym wzdychając - Wyszedłeś z lekcji?
- Martwię się o ciebie.
- O mnie? Dlaczego?
- W ogóle ze sobą nie rozmawiamy.. unikasz mnie.. - odwróciłem jedynie głowę zamyślając się. Faktycznie ostatnio w ogóle nie mam z nim kontaktu. Przerwy spędzam sam, nie chodzę na przerwę obiadową, nie odpisuję na jego wiadomości... nie mam już na to wszystko siły - Co się dzieje?
- Wiesz... ostatnio moje życie.. ono.. - wziąłem głęboki oddech, czując napływające do oczu łzy. To wszystko za bardzo mnie przytłoczyło. Ostatnio moje życie bardzo przyspieszyło, a ja przez to wszystko okropnie się pogubiłem - Po prostu nie wiem co mam robić.. 
- Chodzi o wypadek? Nie radzisz sobie po nim?
- Nie.. można powiedzieć, że w ogóle o nim nie myślę.
- Pewnie tata, tak? Za dużo od ciebie wymaga? 
- Hongseok, ja się zakochałem. - wypaliłem chcąc mieć w końcu to wyznanie z głowy. Przyjaciel otworzył szerzej oczy, klepiąc mnie przy tym ostrożnie po ramieniu.
- To przecież świetnie... co to za dziewczyna? Znam ją?
- Go... znasz go. - jego mina diametralnie się zmieniła. I wiem, że tu wcale nie chodzi o to, że przyznałem mu się właśnie do tego, że jestem gejem. Wydaje mi się, że on doskonale wie, kto jest obiektem moich westchnień.
- Ja... nigdy wcześniej nie wspominałeś, że jesteś gejem. - odwróciłem głowę, zanosząc się przy tym łzami. Mam dość. Dlaczego Wooseok nie może być tą kochaną, zagubioną, spokojną istotką, którą był podczas naszego pierwszego i w zasadzie jedynego zbliżenia? Czemu znowu musiało mu coś odwalić? - Jinho, to przecież nic złego. 
- Nie... nic złego...
- Powiem wprost, przepraszam... chodzi o Wooseoka, prawda? - potwierdziłem jego słowa skinieniem głowy. Cieszę się, że nie musiałem mu tego wyznawać, bo chyba oszalałbym z rozpaczy - Jinho.. - Hongseok usiadł bliżej mnie, obejmując mnie przy tym ramieniem - On... To nie jest chłopak dla ciebie. Jesteś ambitnym, pracowitym i dobrym chłopakiem, a on jest patologią bez perspektyw... ściągnąłby cię na samo dno, nie pozwolę na to..
- Nie mów tak.
- Zgodzę się z tobą, że jest przystojny, ale co z tego? Ty zasługujesz na kogoś znacznie lepszego niż on..
- Ty nic o nim nie wiesz... nic. - syknąłem przez zaciśnięte zęby, wbijając w niego mokre od łez oczy.
- Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że coś między wami było. - zamilkłem. Nie sądziłem, że rozmowa o tym będzie mnie kosztować tyle nerwów - Dobrze go znasz?
- Tak... a przynajmniej tak myślałem.
- A... jak blisko byliście?
- A jakie to ma znaczenie? 
- No tak... Byliście razem?
- Hongseok, ja nie wiem.
- Dobra, poczekaj. - przyjaciel wytarł moje policzki, uważnie obserwując moją twarz - Po kolei, okej? I na spokojnie... jak wyglądała wasza relacja? - może powiedzenie mu o wszystkim jest dobrym pomysłem? Sam nie wiem. Mówi się, że ponoć po wyrzuceniu z siebie dręczących nas rzeczy, człowiekowi robi się lżej... warto spróbować.
- Nie bądź na mnie zły... to wszystko działo się tak szybko..
- Przestań. Niby za co mam być zły? Wiesz, że nie będę cię oceniał... chcę tylko znać prawdę. - skinąłem głową, nabierając przy tym powietrza do płuc. Od dłuższego czasu chciałem porozmawiać o tym z przyjacielem, ale nie miałem wystarczająco odwagi. Dobrze, że sam wyszedł z inicjatywą. W innym wypadku nadal bym się dusił tymi informacjami.
- Miałem pokazać mu szkołę..
- Tak, to wiem.
- Zlał to.. już pierwszego dnia potraktował mnie jak wroga. Był cały posiniaczony... taki... buchał nienawiścią, ale czułem, że za tym kryje się coś głębszego. Znasz mnie.. - uśmiechnąłem się pod nosem, uciekając przy tym wzrokiem - Któregoś dnia poszedłem za nim do domu. 
- Sam? Zwariowałeś?
- Chciałem zobaczyć gdzie i jak mieszka.. czułem, że to może mieć między innymi wpływ na jego zachowanie. I miałem rację.. do tego dochodzi kilka innych rzeczy i... przepraszam, ale to tylko i wyłącznie sprawa Wooseoka..
- W porządku, a... a ten jego dom?
- Jego ojciec jest alkoholikiem, który się nad nim znęca.. tylko błagam cię..
- Wiem stary, spokojnie... wszystko zostaje między nami. 
- Dzięki. - szepnąłem, wycierając przy tym mokre policzki - Wiesz... miałem z nim dość nieprzyjemny incydent, ale dzięki temu zrozumiałem, że.. że mi się podoba.
- Jaki incydent?
- Szedłem kiedyś za nim do domu i.. teraz jak o tym myślę, co ja wyprawiałem, czuję się jak skończony idiota.
- Po prostu się o niego martwiłeś.. taki już jesteś.
- Właśnie.. i.. i wtedy jak za nim szedłem.. on mnie na tym przyłapał. Zaczął na mnie krzyczeć, nawet od niego oberwałem.. - zatrzymałem się, przypominając sobie moment, w którym zostałem zaciągnięty przez Wooseoka w jedną z bocznych uliczek. Kiedy postawił mnie pod ścianą budynku i przywarł do mnie swoim ciałem. Nie wiem dlaczego tamto wspomnienie, tak bardzo zabolało mnie w tym momencie - Wooseok... zarzucił mi wtedy, że jestem pedałem i dlatego za nim chodzę. To nie była prawda, ale on nie chciał mnie słuchać i... chciał mnie przestraszyć, udawał, że.. że się kochamy. - szepnąłem, czując ciepło ogarniające moje ciało.
- Poczekaj... chciał cię.. chciał cię zgwa..
- Nie, przestań. Nic z tych rzeczy.
- Ale to..
- Hongseok, błagam cię. - zrozumiał, że nie chcę o tym mówić. Przytaknął jedynie, łapiąc mnie ostrożnie za rękę.
- Wtedy zrozumiałeś, że coś do niego czujesz?
- Chyba tak.
- W porządku.. i co było dalej?
- Pamiętasz jak przyszedł do szkoły i dał mi to mleko?
- Pamiętam.
- Od tamtego momentu nasze relacje się poprawiły, ale też do czasu... za bardzo ingerowałem w jego życie, a on się jedynie denerwował.. Pokłóciłem się z nim w dniu wypadku. Szedłem za nim aż do domu i wtedy... wtedy ktoś go zaczepił. Wooseok kazał mi się schować, ale ja nie mogłem stać z boku i patrzeć na to jak jest bity. Władowałem się pod samochód na własne życzenie.. A wszystko między nami zaczęło się jak wyszedłem ze szpitala. Przyszedł do mnie i... i jakoś tak wyszło. 
- Jak długo byliście razem? - parsknąłem śmiechem, czując ponownie cisnące się do oczu łzy.
- Wszystko spieprzyło się na drugi dzień. 
- Co? Dlaczego?
- Przeze mnie.. powiedział mi coś bardzo ważnego, a ja.. ja byłem w takim szoku, że nie potrafiłem zareagować.
- Wiesz.. nie chcę wypytywać o to, co to było, ale.. może słowo "przepraszam" i szczera rozmowa, załatwią sprawę?
- Nie załatwią... próbowałem.
- Rozumiem. - chłopak westchnął, ściskając mocniej moją dłoń - Naprawdę tak ci na nim zależy?
- Jak cholera... nigdy czegoś takiego nie czułem, rozumiesz? Nie wiem, co się ze mną dzieje. 
- Jinho..
- Nie potrafię się na niczym skupić, czuję się ciągle przybity, ja.. myślę ciągle o nim, czuję się jak idiota, rozumiesz? Pieprzony, zakochany pedał..
- Hej, co z tobą? - chłopak pociągnął mnie za dłoń, wbijając wzrok w moje oczy - Przestań tak mówić, zakochałeś się..
- W facecie? Hongseok, ja... czy można nazwać mnie normalną osobą? Gubię się w tym wszystkim..
- Bo jest to dla ciebie świeża sytuacja... nic dziwnego, że czujesz się zagubiony. 
- A ty?
- Ja?
- Nie dziwi cię to?
- Może trochę.. ale i tak nadal jesteś moim najlepszym kumplem.
- Dziękuję... naprawdę.
- No przestań. - zaśmiał się, wycierając ponownie moje policzki. Trochę mi ulżyło. Czuję się odrobinę lepiej wiedząc, że mam w kimś wsparcie i że nie będę brnął przez to sam - A teraz? Co planujesz zrobić?
- Sam nie wiem.
- Nie znam go tak jak ty, ale.. proszę cię, przemyśl to jeszcze tysiąc razy..
- On nie jest złym człowiekiem, zrozum.. Potrzebuje po prostu kogoś, kto go naprowadzi na właściwą drogę. 
- Skoro nie jest złym człowiekiem, to dlaczego przez niego płaczesz..
- Wiesz co..
- Przepraszam, nie powinienem... po prostu się o ciebie boję. 
- Jestem dorosłym facetem, poradzę sobie.
- Tak myślisz?
- Jeśli nadal masz zamiar mnie obrażać...
- Nie, ja cię nie obrażam. Przepraszam. - skinąłem głową, głęboko przy tym wzdychając - Jinho..
- Wezmę na przerwie swoje rzeczy i pójdę do Wooseoka. 
- Myślisz, że to dobry pomysł?
- Nie mam pojęcia.. chcę spróbować.
- Może w takim razie pójdę z tobą?
- Dzięki... ale wydaje mi się, że powinniśmy załatwić to sami. 
- W porządku.. jakby co..
- Wiem.. dzięki Hongseok.

*

                     Długo myślałem nad tym, czy rzeczywiście powinienem odwiedzić Wooseoka. Domyślam się, że nie chce mnie widzieć, ale zależy mi na nim i chcę walczyć o naszą relację. Poza tym bardzo się o niego martwię. Od dawna nie było go w szkole i nie daje żadnego znaku życia, a ja czuję się totalnie bezradny gdyż nie mam pojęcia, o co chodzi. Mam tylko nadzieję, że nic mu się nie stało, a jego nieobecność wynika z czystego lenistwa.

Mimo wszelkich obaw i wątpliwości, postanowiłem zobaczyć się z chłopakiem. Nawet jeśli nie ma ochoty mnie oglądać i nie cierpi mnie jak psa, chcę zobaczyć chociaż czy wszystko jest z nim dobrze. W przerwie między lekcjami zabrałem swoje rzeczy, idąc powoli w kierunku domu mojego byłego. Ten 15-minutowy spacer wydłużył się aż do godziny i był dla mnie niesamowitym wyzwaniem. Chodzenie o kulach po uliczkach, które prowadzą do góry bardzo mnie zmęczyło i w momencie dochodzenia do jego domu, byłem cały zlany potem i wypompowany z sił. Gdy wszedłem na rozpadające się, betonowe podwórko, moje serce zabiło ze zdwojoną siłą. Stresowała mnie wizja spotkania go, ale jeszcze bardziej bałem się słów jego ojca, że Wooseokowi nie daj Boże coś się stało. Zapukałem do drzwi, czując jak w tym samym momencie mocny, niesamowicie chłodny wiatr uderza w moje ciało. Poczułem, że to może być zły omen... za bardzo wierzę w takie brednie. 

- Czego kurwa.. - odsunąłem się od drzwi, słysząc niski, ochrypnięty i przede wszystkim przepity głos starszego mężczyzny. 

- Dzień dobry. - ukłoniłem się odruchowo, nie mogąc oderwać od niego wzroku.. co ten człowiek z siebie zrobił - Czy... czy zastałem może Wooseoka?

- Wooseok i taki wypieszczony, idealny dzieciak? - zaśmiał się, po czym upił kilka łyków trzymanego w dłoni soju - Wooseok! Chodź tu gnoju!

- Niech pan tak go nie nazywa..

- A ty co? Obrońca uciśnionych czy jak?

- Nie, po prostu..

- Co chcesz? - uniosłem wzrok, widząc stojącego w drzwiach olbrzyma. Chłopak wbił we mnie przekrwione oczy, nieco szerzej je otwierając - Jinho.. 

- Co to za dzieciak?

- Idź tato do środka. 

- Idź do środka.. - burknął, znikając za drzwiami domu. Uniosłem wzrok na chłopaka, widząc jak świeża porcja siniaków przykrywa jego twarz. Miałem ochotę się rozpłakać. Ciekawe czy to sprawka jego ojca czy tych dwóch zwyrodnialców.. 

- Co ty tu robisz?

- Chcę z tobą porozmawiać.

- Nie mamy o czym... niepotrzebnie się fatygowałeś.

- Wooseok, proszę, posłuchaj mnie..

- Odwal się, nie dociera?

- Przestań być taki uparty.. Nic ci nie zrobiłem.

- Nic.. no tak.

- Wysłuchaj mnie. - złapałem go za rękę, jednak chłopak pospiesznie ją odtrącił - Wooseok..

- Nie pokazuj mi się nigdy więcej na oczy.

- Wooseok! - wrzasnąłem, widząc zamykające się przed moimi oczami drzwi - Nie ruszę się stąd dopóki ze mną nie porozmawiasz! - nie odpuszczę. Nie pozwolę, by nasza relacja przepadła przez jedną sprzeczkę. Zrobię wszystko żeby odzyskał do mnie zaufanie i żeby wszystko wróciło do normy. Chociaż... normą jest to, co jest teraz. Dziwną odskocznią były niecałe dwa dni, które spędziliśmy w miłej atmosferze. Usiadłem na ławce stojącej przed jego domem, opierając się plecami o zimny beton. Powiedziałem sobie, że będę siedział tam tak długo, dopóki Wooseok nie zdecyduje się na rozmowę ze mną. Być może za bardzo mu się narzucam, ale wiem czego chcę, wiem, że chcę dla niego jak najlepiej i wiem, że cholernie go kocham i chcę z nim być. Czuję, że on też tego potrzebuje tylko bardzo się tego boi. Z każdą kolejną minutą na niebie pokazywało się coraz więcej ciemnych chmur. Czułem, że nie zwiastowały one niczego dobrego i miałem rację. Po około godzinie siedzenia pod jego domem zaczęło tak koszmarnie padać, że już wtedy wiedziałem, że przeziębienie będzie najluźniejszą opcją, która może mnie spotkać. Mimo to przemoczony i zmarznięty do granic możliwości, siedziałem na rozpadającej się ławce, trzęsąc się z zimna. W pewnym momencie, gdy zacząłem tracić już jakiekolwiek nadzieje na rozmowę z chłopakiem, drzwi do jego domu otworzyły się. W progu stał Wooseok, przyglądając mi się z lekkim uśmiechem na buzi.
- Uparty jesteś. 
- Wooseok..
- Właź. - wstałem niepewnie z ławki, wpatrując się w niego z wyraźnym znakiem zapytania na twarzy - Chcesz moknąć czy gadać? 
- Gadać..
- No to już. - wszedłem niepewnie do środka. Znowu nie rozumiem jego zmiany nastawienia. Może musiał zauważyć, że naprawdę mi na nim zależy i że nie jest mi obojętny? Chociaż z drugiej strony myślałem, że już mu to wyraźnie powiedziałem. Po wejściu do domu poczułem ohydny zapach alkoholu, wymieszany z papierosowym dymem, który unosił się w powietrzu. Można było zobaczyć go gołym okiem - Rozbierz się.. dam ci suche rzeczy.
- Ale..
- No rozbieraj się, chory będziesz. 
- I ty się tym przejmujesz? - Wooseok zmierzył mnie wzrokiem, wzruszając przy tym ramionami.
- Nie.. ale nie chcę żebyś mnie zaraził. - znam tą gadkę. Odpuścił mi, tylko przysięgam, że te jego wahania nastrojów mnie wykończą. Westchnąłem jedynie, zdejmując z siebie przemoczony mundurek oraz buty.
- A twój tata?
- Śpi, luz. Zostaw to, zaraz się tym zajmę. - burknął, idąc wgłąb domu. Rozejrzałem się po wnętrzu, widząc naprawdę ładnie urządzone mieszkanie. Meble były nowoczesne, dywany, obrazy... wszystko wydawało się być naprawdę w porządku. Problem w tym, że wszystko było niesamowicie zapuszczone, przesiąknięte smrodem papierosów, wszędzie po podłodze walały się puszki, butelki, brudne ubrania... gdzieniegdzie dopatrzyłem się pustych opakowań po ramenie i innym, tanim jedzeniu - Trzymaj. - brunet wręczył mi swoją wielką bluzę i parę skarpet - Spodni ci nie dam, bo zlecą ci z tyłka. 
- Dziękuję. - w momencie nakładania jego bluzy, poczułem ogarniające mnie, euforyczne więc uczucie. Ubranie przesiąknięte było jego zapachem, który tak bardzo uwielbiam, a sam materiał sięgał mi aż za kolana.
- Kurdupel..
- Olbrzym. - burknąłem, sięgając po kule.
- Dobra... idź prosto i na końcu korytarza skręć w lewo... a ja się zajmę tymi mokrymi ciuchami.
- Wooseok.. - chwyciłem go za nadgarstek, spotykając się z jego spojrzeniem - Dziękuję. - nic nie powiedział. Uśmiechnął się jedynie, idąc gdzieś z moim mokrym mundurkiem. Cieszyłem się, że będę mieć możliwość wyjaśnienia sobie z nim naszych spraw. Czułem dziwne podekscytowanie będąc w jego domu... miałem wrażenie, że to nowy etap. Że w pewien sposób mi zaufał, skoro zaprosił mnie do środka. Niby to nic wielkiego, ale wiem, że w jego przypadku to znaczy bardzo dużo. W końcu jego dom i ojciec to jego największe kompleksy. Zgodnie z instrukcją chłopaka, skręciłem do pokoju znajdującego się po lewej stronie korytarza. Moim oczom ukazał się sporych rozmiarów pokój. Skromnie urządzony, ale dość schludny. Znajdowało się w nim duże łóżko, szafa, biurko i okno wybiegające na ulicę. Moją uwagę przykuło jednak zdjęcie stojące na szafce nocnej. Zdjęcie pięknej kobiety, na oko około 40-tego roku życia. Uśmiechała się... ma dokładnie taki sam uśmiech jak Wooseok. I te oczy... tak samo duże, czarne, kryjące w sobie coś niezwykłego. Podszedłem do szafki, sięgając po ramkę. Wooseok jest kropka w kropkę jak jego mama. Mówił o niej tyle złych rzeczy i buchał do niej taką nienawiścią, ale widzę, że bardzo musi za nią tęsknić.
- Zawsze pchasz łapy tam, gdzie nie trzeba. - podskoczyłem, słysząc za sobą głos chłopaka.
- Przepraszam... ja..
- Luz. - Wooseok podszedł do mnie, spoglądając na trzymane przeze mnie zdjęcie - Moja matka.. 
- Piękna.. jesteś do niej bardzo podobny. 
- Jedynie wizualnie.. nie jestem takim pazernym tchórzem, jak ona..
- A.. mimo tych wszystkich obelg trzymasz jej zdjęcie przy łóżku.
- Bo za nią tęsknię. - burknął wyrywając ramkę z mojej ręki, rzucając ją na łóżko - Po co tutaj przyszedłeś?
- Muszę z tobą porozmawiać.
- O czym?
- O nas.
- O nas... zaczęło się ciekawie. - przełknąłem ślinę z dość sporym trudem, kuśtykając w kierunku bruneta.
- Musimy porozmawiać o tym, co mi ostatnio powiedziałeś. - jego twarz nabrała znów groźnego wyrazu, jednak mimo to starałem się dociągnąć to do końca - Posłuchaj.. powiedziałeś mi o tym, co cię bardzo boli, a ja... Wooseok to nie jest tak, że olałem tą sprawę. Ona mnie tak bardzo zaskoczyła i zabolała, że nie potrafiłem nic powiedzieć. I.. bardzo doceniam to, że tak się przede mną otworzyłeś.. - rzuciłem pod siebie kule, łapiąc ostrożnie rękę chłopaka. Moje serce biło tak niesamowicie szybko, jak jeszcze nigdy dotąd. Czułem, że jest to ostatnia szansa, by o niego zawalczyć - Daj mi jeszcze jedną szansę, proszę cię.
- Dlaczego? - jego głos się załamał. Odwróciłem pospiesznie wzrok, czując jak nerwy biorą nade mną górę. Z każdą kolejną sekundą robiło mi się coraz bardziej słabo - Dlaczego tak bardzo o mnie walczysz? - uniosłem niepewnie wzrok, widząc stojące w jego oczach łzy - Jestem nikim... spójrz na mnie do cholery. Jesteśmy z dwóch, różnych światów.. Ty jesteś taki spokojny.. poukładany, delikatny.. Masz plan na siebie, wiesz czego chcesz, a ja? 
- Wooseok..
- Nie potrafię sobie radzić z emocjami.. Boję się, że któregoś dnia coś ci zrobię, a nie chcę.. nie chcę, rozumiesz? Potrzebowałem wyrzucić z siebie te wszystkie złe rzeczy i wspomnienia, ale.. na dłuższą metę, to nie ma racji bytu. 
- Nie mów tak..
- Ty nie jesteś przy mnie bezpieczny, zrozum. 
- Ale ja cię kocham kretynie. - syknąłem przez zaciśnięte zęby, trzymając niezwykle kurczowo jego dłonie - Sam nie dojdę do niczego, rozumiesz? Tylko z tobą jestem w stanie osiągnąć wszystko. 
- Co..
- Kocham cię. - mimo dokuczliwego bólu nogi, wspiąłem się na palce, muskając niezdarnie usta chłopaka... nie byłem w stanie do nich dosięgnąć - Spójrz na mnie i powiedz, że nic do mnie nie czujesz i że mam ci się nie pokazać nigdy więcej na oczy... Popatrz na mnie i mi to powiedz. - Wooseok spojrzał na mnie wielkimi oczyma, głęboko przy tym oddychając. Bałem się. Bałem się, że każe mi wyjść z domu.. że powie, że jednak związek z chłopakiem to nie jest to, czego on chce.. że nie jestem dla niego wystarczająco dobry - Przełam się wreszcie.. - wtedy też poczułem jak chłopak łapie mnie za pośladki, unosząc mnie bez żadnego trudu do góry. Owinąłem odruchowo ręce wokół jego szyi, wpatrując się w jego czarne oczy.
- I co chcesz ode mnie usłyszeć krasnalu? Że jeszcze nigdy nie spotkałem kogoś, kto by się mną zainteresował? Że jesteś pierwszą osobą, która pyta mnie o to, jak się czuję, jak mi minął dzień... czy wszystko u mnie w porządku.. Że mimo, że bycie z chłopakiem to dla mnie kompletna abstrakcja to.. to czuję się przy tobie cholernie szczęśliwy? 
- Wooseok..
- Zależy mi na tobie.. Po prostu boję się tego wszystkiego. - ułożyłem dłoń na jego sinym policzku, ostrożnie go po nim głaszcząc. Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę, ale mimo ogromnej radości, musiałem zachować zimną krew. Wiem jaką osobą jest Wooseok i wiem, że za kilka dni jego humor może ulec zmianie.
- Wiem, że nie zrobisz mi krzywdy. - szepnąłem, przywierając do jego czoła. Zamknąłem oczy wsłuchując się w nasze ciężkie oddechy i czując jego mocno bijące serce - Ty... ty nie panujesz nad sobą, kiedy bierzesz prochy..
- Jinho, nie mówmy o tym.
- Proszę cię, skończ z tym. Skończ z tym i.. i skup się na mnie. - spojrzeliśmy na siebie, przywierając do siebie po chwili wargami - Skup się na nas, Wooseok. - tęskniłem za jego czułością. Wooseok całuje jak zwierzę, ale potrafi też być niezwykle czuły i ostrożny. W tym momencie obchodził się ze mną jak z jajkiem. Muskał moje usta, dotykając w międzyczasie w niemal niewyczuwalny sposób, mojego języka. W moim brzuchu znów zaczęły fruwać przysłowiowe motyle, a ja czułem, jak moje ciało pod wpływem emocji aż płonie. Po chwili zostałem ułożony na łóżku. Chłopak klęknął między moimi nogami, zdejmując ze mnie bluzę, którą dał mi kilka minut wcześniej, a ja... ja nie miałem nic przeciwko. W ogóle nie czułem skrępowania jego obecnością i tym, że leżę przed nim niemalże nagi. Gdy Wooseok się nade mną pochylił, zacisnąłem dłonie na jego koszulce, niezdarnie ją z niego ściągając. Na szczęście chłopak to przemilczał i zajął się całowaniem mojej klatki piersiowej. Wplątałem dłoń w jego włosy, mając wrażenie, że płonę. W życiu nie czułem się tak dobrze, tak lekko.. nigdy nie byłem taki szczęśliwy. Każdy milimetr mojego ciała miał ochotę wykrzykiwać miłość do tego wielkoluda. Starałem się nie myśleć o tym, że w każdej chwili nasza relacja może znów wejść w kryzys. Cieszyłem się tym, co było teraz... Tym, że za oknem padał deszcz, tym, że leżałem w łóżku Wooseoka, tym, że byłem o krok od kochania się z nim, jednak tym razem tego nie zepsuję. Chcę tego i wierzę, że Wooseok zrobi to w odpowiednio delikatny sposób.
- Jinho.. - skinąłem jedynie głową, po czym usiadłem, nie przerywając przy tym pocałunku. Drżącymi z emocji dłońmi zacząłem rozpinać jego spodnie. Sam byłem zaskoczony, że tak sprawnie mi to poszło. Oderwałem się od warg chłopaka, ściągając z niego spodnie wraz z bokserkami. Dopiero w momencie gdy moje dłonie spoczęły na jego nagich pośladkach, dotarło do mnie, że właśnie za kilka minut będę w trakcie swojego pierwszego razu. Cholera jasna, mogłem o tym za dużo nie myśleć... trochę to stresujące. Zależy mi na tym głupku i nie chcę go sobą rozczarować. Czułem, że muszę dać z siebie wszystko. Osunąłem jego spodnie i bieliznę do wysokości jego kolan. Wooseok klęczał, wpatrując się we mnie z zaciekawieniem. Miałem nadzieję, że nie myślał o tym, jakiego ma przed sobą błazna... Chwyciłem jego smukłe biodra, obdarowując pocałunkami jego płaski brzuch. Korciło mnie, by zjechać niżej. Naprawdę bardzo tego chciałem, ale bałem się, że zrobię coś nie tak - Denerwujesz się? - skinąłem jedynie głową, czując jak jego dłoń drapie mnie ostrożnie po głowie. Czułem się beznadziejnie. To ja jestem starszy i powinienem przejąć inicjatywę, a czuję, że to on będzie musiał mnie uczyć, jak to wszystko wygląda... - W porządku. - szepnął, odsuwając się ode mnie. Spojrzałem na niego, obserwując to, jak całkowicie się rozbiera.
- Przepraszam.
- Hm?
- Nigdy tego nie robiłem i..
- Nie myśl o tym. - Wooseok nachylił się do mnie, gwałtownie mnie całując - Nie myśl o tym, okej?
- Okej. - szepnąłem, czując jak brunet zdejmuje ze mnie bokserki. Chwyciłem go za kark, ciągnąc go za sobą na łóżko. Gdy przywarliśmy do siebie nagimi ciałami, z moich ust wydobył się cichy jęk. Ta czynność sama w sobie była tak niesamowicie przyjemna, że aż bałem się myśleć, co będzie dalej.
- W porządku? - skinąłem głową, wijąc się pod jego ciałem. Na twarzy chłopaka pojawił się jedynie zadziorny uśmiech, po którym znów wbił się w moje wargi. Bałem się bólu, ale to wszystko tak mnie nakręcało, że dzięki temu podekscytowaniu mogłem o tym zapomnieć - Jinho.. - spojrzałem na chłopaka z wypiekami na twarzy, lekko się przy tym uśmiechając - Przepraszam, że tak się spieszę, ale..
- Nie.. w porządku. - przyłożyłem dłoń do jego twarzy, wymieniając z nim pojedyncze pocałunki - Jeszcze będziemy mieć czas na dłuższe czułości. - może nie powinienem mieć takiego podejścia, ale chciałem mieć to już za sobą. Z każdą, kolejną minutą, mimo ogromnego podekscytowania, ogarniał mnie coraz większy stres, a przejście do konkretów było jedyną rzeczą, o której teraz marzyłem - Wooseok..
- Tak?
- Tylko bądź delikatny, dobrze?
- Będę... chcę żebyś zapamiętał to dużo lepiej niż ja. 
- Wooseok. - pociągnąłem nosem, czując cisnące się do moich oczu łzy. Wiem, że to fatalny moment na wywlekanie takich rzeczy, ale to, co powiedział bardzo mnie poruszyło.
- Nie płacz kurduplu... Hej, nie płacz.
- Kocham cię. - szepnąłem, łapiąc jego twarz w obie dłonie - Jesteś najwspanialszym chłopakiem na świecie, wiesz? - pocałowałem go w nos, posyłając mu przy tym delikatny uśmiech - Zasługujesz na wszystko co najlepsze. 
- Na ciebie.. - powiedział bardzo cicho, wtulając się we mnie. Objąłem go, czując, że trzymam w rękach swój największy skarb. Przeszła mi ochota na seks... bardziej liczyła się dla mnie jego bliskość i to, że dzięki takim momentom nasz relacja się pogłębia.
- Myślisz, że jestem najlepszy? 
- Wiem to.. i mam nadzieję, że kiedyś to w pełni docenię i będę w stanie ci się odwdzięczyć.
- Przestań.. 
- Kiedy to prawda. - Wooseok uniósł głowę, całując mnie dość długo w czoło - Przepraszam, ale.. chciałbym tylko się do ciebie przytulić. - skinąłem głową, widząc jak brunet narzuca na nas koc, po czym ponownie przytula się do mojego ciała. Czuł się zagubiony... samotny... przygnębiony.. Musiałem stanąć na wysokości zadania i zapewnić mu bezpieczeństwo i odrobinę spokoju.

*

- Jinho.. - usłyszałem cichy szept i delikatne, wilgotne wargi pieszczące moją twarz. Uśmiechnąłem się jedynie, wyciągając się przy tym jak kot. Zostałem na noc u Wooseoka. Przytulaliśmy się, całowaliśmy, pieściliśmy delikatnie nasze ciała.. nie potrafiłem tego przerwać i wyjść - Ktoś ciągle się do ciebie dobija. - przez cały wieczór wydzwaniali do mnie rodzice, ale po raz pierwszy w życiu poczułem, że mogę się im przeciwstawić. Wyciszyłem więc telefon, skupiając się w pełni na moim chłopaku.

- Dalej? - westchnąłem, wyciągając rękę w kierunku telefonu. 52 nieodebrane połączenia... ojciec mnie zabije. 

- Oddzwoń... pewnie rodzice się o ciebie martwią. - skinąłem głową, czując jak Wooseok wtula się w moje nagie plecy, ostrożnie mnie po nich całując. Mimo że dopieszczał mnie tak przez całą noc, ja w zachłanny sposób chciałem więcej i więcej. 

- Ta...

- Gdzie ty się włóczysz gówniarzu?! - moje serce przyspieszyło. Mój ojciec jest dość surowy i szczerze mówiąc boję się teraz wracać do domu. A ten poranek zapowiadał się tak dobrze... 

- Ja..

- Coś się stało?! Jesteś cały!?

- Tato, spokojnie... nic mi nie jest.

- Gdzie ty jesteś?!

- Tato..

- Wracaj do domu i to w tej chwili!

- Ale..

- W tej chwili! - wrzasnął, rozłączając się. Wziąłem głęboki oddech, czując jak chłopak drapie mnie po głowie.

- Jest bardzo zły?

- Zły? Jest wściekły.. 

- Na pewno się o ciebie martwił. - mruknął, całując mnie po ramieniu - Powiedz mu po powrocie do domu, gdzie byłeś. 

- Zabije mnie..

- Przestań. - zaśmiał się, dając mi buziaka w policzek - To twój ojciec, na pewno cię zrozumie. 

- W życiu by tego nie zrozumiał. 

- Spróbuj. - spojrzałem na obitą twarz bruneta, głęboko przy tym wzdychając.

- Nasz związek jest na tyle poważny, że mogę o nim powiedzieć rodzicom? 

- Mmm kto wie. Myślałem o tym całą noc.. - jego palec pieścił moje ramię. Uśmiechnąłem się, obdarowując pocałunkami jego czoło - Jesteś dla mnie bardzo ważny, Jinho... Będę się starać, obiecuję. 

                           Długo jeszcze nie mogłem wyjść z łóżka chłopaka. Wooseok działa na mnie jak magnes. Ta noc utwierdziła mnie w przekonaniu, że jest to najważniejsza osoba w moim życiu i kocham go najbardziej na świecie. 

Powrót do domu był dla mnie dość ciężki. Bałem się ojca. Bałem się jego reakcji i wiedziałem, że bardzo mocno wystraszyłem mamę. Nie zrobiłem w zasadzie niczego złego... jestem w 3 klasie liceum i takie rzeczy wydają się być normalne. Aishh sam nie wiem. Przy Wooseoku uczę się nowych rzeczy i nie mam pojęcia czy są one dobre, czy złe. Po wejściu do mieszkania, zamknąłem za sobą dość cicho drzwi, chcąc udać się do swojego pokoju. W momencie zrobienia kilku kroków w kierunku sypialni, usłyszałem donośny głos ojca.
- Jinho?! 
- Tak.. już jestem. - przywarłem plecami do ściany, widząc wychodzącego z kuchni ojca w towarzystwie przestraszonej mamy - Przepraszam.
- Gdzieś ty był?! 
- Nie krzycz na niego. 
- Jak mam nie krzyczeć?! Włóczy się gdzieś po nocach, jeszcze wstydu nam narobi! 
- Tato..
- Mów, gdzie byłeś. - warknął, grożąc mi palcem - Wiesz, że prędzej czy później i tak się dowiem.
- Ja.. 
- Kochanie, martwiliśmy się o ciebie. - powiedziała mama, uważnie mnie obserwując.
- Przepraszam.. 
- Jinho, liczę do trzech.. jeden..
- Byłem u chłopaka. - i tak prędzej czy później to by się wydało. Myślę o Wooseoku bardzo poważnie i chciałbym, by moi rodzice go zaakceptowali.
- Chło... chłopaka? - zapytała mama, odchrząkując - Masz skarbie chłopaka? 
- Tak.. ja.. - poczułem mocne uderzenie w głowę. Czułem, że mój ojciec się wścieknie, ale nie sądziłem, że podniesie na mnie rękę.
- Co ty wyprawiasz?! - krzyknęła mama chcąc go odciągnąć, jednak mój ojciec nie odpuścił. Wpadł w szał. Rzucił się na mnie z pięściami, krzycząc na mamę, by ta się nie wtrącała. W międzyczasie rzucał we mnie wyzwiskami i obelgami... mówił, że się mnie wstydzi... że wybije mi pedalstwo z głowy.. że nie tak mnie wychował. Wiem, że mój ojciec jest bardzo konserwatywny, ale w życiu nie pomyślałbym, że będzie w stanie uderzyć własne dziecko... w tym momencie zacząłem go szczerze nienawidzić.. Nie zrobiłem przecież nic złego..







~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Moimi oczami~cz.6 [Jinho&Wooseok]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

- O czym myślisz? - leżałem z Wooseokiem na moim łóżku, wpatrując się w sufit od dobrej godziny. Leżeliśmy w kompletnej ciszy, trzymając się jedynie za ręce. Cały czas nie docierało do mnie, co właśnie się stało i jak w ogóle do tego doszło. W życiu bym się tego nie spodziewał.
- Staram się ułożyć sobie wszystko w głowie. - spojrzałem na chłopaka, lekko się przy tym uśmiechając. Był taki skupiony... przez chwilę, przez myśl mi przeszło, że może nawet zmartwiony.
- Co konkretnie? Pomyślimy nad tym razem. - Wooseok przekręcił głowę, całując przy tym moje czoło.
- To. - mruknął unosząc do góry nasze splecione dłonie - Nie sądziłem, że coś takiego kiedykolwiek mi się przydarzy.
- Ja też. - westchnąłem przekręcając się przy tym na bok. Ułożyłem brodę na jego klatce piersiowej, wpatrując się w jego czarne jak smoła oczy - Może niedługo do tego przywykniemy. 
- A jak nie? Rozstaniemy się?
- Nie. - powiedziałem stanowczo, pieszcząc palcem jego wargi - Będziesz przy mnie uziemiony do końca życia. - Wooseok zaśmiał się, całując ostrożnie mój palec.
- A twoi rodzice i znajomi?
- Rodzice nie mogą się dowiedzieć... a znajomi na pewno zrozumieją.
- Tak myślisz? Nie cierpią mnie.
- Bo cię nie znają. - nachyliłem się nad chłopakiem, muskając subtelnie jego wargi - Zaproponuję im za jakiś czas wspólne wyjście, co myślisz? 
- Nie za wcześnie?
- Może.. - westchnąłem, układając się wygodniej na jego klatce piersiowej. Wooseok objął mnie, głaszcząc przy tym moje ramię - Po prostu tak się cieszę, że cię mam i.. i jestem z tego dumny. 
- Dumny z takiej osoby, jak ja?
- Oczywiście. - poczułem jak chłopak przyciągają mnie bliżej siebie, zatapiając się po chwili w moich wargach. Wymieniliśmy się kilkoma czułymi pocałunkami, po których fala endorfin ponownie uderzyła w moje ciało niczym tsunami.
- Nie potrzebuję akceptacji innych ludzi..
- Dlaczego?
- Ty mi w zupełności wystarczysz. - gdyby nie ten nieszczęsny usztywniacz na nogę, skakałbym z radości jak wariat. Jest cudownym facetem, tylko muszę w nim wyrobić jeszcze kilka, zdrowych nawyków. Mam nadzieję, że wyprowadzę go na prostą - Wiesz co?
- Hm?
- Będę niedługo uciekać.. pewnie twoi rodzice zaraz wrócą.
- Nie idź... mam tyle rzeczy, o których chcę z tobą porozmawiać.
- Tak? Na przykład jakich? - uśmiechnąłem się czując jego dłoń głaszczącą mnie po tyle głowy.
- Nie zaprzeczaj... To ty byłeś codziennie w szpitalu i trzymałeś mnie za rękę, prawda?
- Co?
- Czułem to. 
- Naprawdę? - skinąłem głową, ponownie przywierając do jego ust. Nie wiem co się ze mną dzieje, ale nie jestem w stanie się od niego odkleić. Nie miałem pojęcia, że tak bardzo potrzebuję czyjejś bliskości - Myślałem, że spałeś.
- Spałem, ale wszystko czułem. 
- Ty cwaniaku.. - zaśmiałem się, zatapiając się w jego ciele coraz bardziej.
- Nie wstydź się okazywać uczuć. 
- Daj spokój, to dla frajerów.
- Uważasz, że jestem frajerem? - zapytałem całując go w policzek.
- Nie... ty masz takie słodkie usposobienie, a ja.. ja mam skorupę z nienawiści i tego całego syfu, który mnie otacza.
- Przestań. Wiem, że dużo przeszedłeś...
- Nie Jinho, tak naprawdę nic nie wiesz.
- Ale..
- Widziałeś tylko mojego ojca.. ale nic o nim nie wiesz. Nie wiesz co robi.. co robił kiedyś.. - moje serce zabiło szybciej. Spojrzałem na Wooseoka, muskając delikatnie palcami jego policzek. Chciałem być dla niego wsparciem.. osobą, która go wysłucha i doradzi. Chciałem po prostu, żeby poczuł się lepiej.
- Wyrzuć to w końcu z siebie.. Wysłucham cię i pomogę, jak będę mógł.
- Niepotrzebnie będę cię tym obciążać.
- Czegoś nie rozumiesz, Wooseok. Jesteśmy razem. - gdy to powiedziałem, na mojej twarzy pojawił się lekki uśmiech, nad którym nie potrafiłem zapanować - Chcę żebyś dzielił się ze mną swoimi troskami, chcę ci pomagać i być dla ciebie wsparciem. Zaufaj mi. Nie każdy jest twoim wrogiem..
- Po prostu mnie zniszczył. - usiadłem, łapiąc chłopaka za rękę, którą głaskałem najdelikatniej jak umiałem. Nie chciałem mu przerywać... chciałem jedynie siedzieć w ciszy i słuchać tego, co ma mi do powiedzenia - Bił moją matkę... lał ją jak psa, a ona to znosiła, bo przynosił do domu dużo kasy... Potem.. potem wylali go z roboty, a ten zamiast wziąć się za siebie, zaczął pić.. pić i ćpać. Zrobił z siebie kompletne dno. Byłem już w takim wieku, że zaczynałem zwracać mu uwagę.. stawałem w obronie matki.. nie bałem odezwać, a on.. całą swoją złość przelewał na mnie. - miałem ochotę się rozpłakać. Chciałem go przytulić i nigdy nie puszczać. Czuję się za niego odpowiedzialny i nie mogę pozwolić na to, by stała mu się jakakolwiek krzywda - Moja matka w końcu tego nie wytrzymała i uciekła.. nie mam z nią kontaktu. Nawet nie mam pojęcia gdzie jest, czy żyje.. Ale ona zupełnie się mną nie przejmowała, kiedy uciekała. - odruchowo pochyliłem się nad Wooseokiem, całując go w czoło. Ten jedynie objął mnie ramieniem, wtulając mnie w swoje ciało - Po jej wyjeździe problemy mojego ojca nasilały się coraz bardziej. I wtedy któregoś dnia do naszego domu zapukali dilerzy, których już doskonale znasz.. Mój ojciec zaciągnął u nich dług, a ci przyszli upomnieć się o kasę.. Pech chciał, że ja wtedy otworzyłem. Miałem może z 14-ście lat. - leżąc na jego klatce piersiowej, czułem jak jego serce pracuje na pełnych obrotach. Wiedziałem, że to zwierzenie kosztuje go masę emocji i nerwów - Wciągnęli mnie w swój biznes, żebym odkupił winy ojca. Bałem się jak jasna cholera, ale robiłem posłusznie to, co mi kazali.. - uniosłem głowę, spoglądając w jego oczy, w których stały łzy. Na ich widok moje serce o mały włos nie pękło, a myśli przywoływały najczarniejsze scenariusze.
- Już dobrze. - szepnąłem, całując go w policzek. Chciałem uciąć ten temat, ale Wooseok nadal kontynuował.
- Nauczyłem się pić, ćpać, imprezować i uprawiać seks... i tak całe gimnazjum. - nie mogłem uwierzyć w to, co słyszę. W głowie mi się to nie mieściło, to przerażające - To było okropne i tak uwłaczające... a wszystko przez mojego pieprzonego ojca... A wiesz co jest najgorsze? - zaprzeczyłem skinieniem głowy, bojąc się cokolwiek powiedzieć - Że mam tylko niego i kocham go tak bardzo, że nie mogę go zostawić i po prostu uciec. 
- Wooseok.. 
- Wiesz... powinienem już iść.
- Co? Zaczekaj.. - chłopak wstał z łóżka, zbierając się do wyjścia - Wooseok, błagam cię. - sięgnąłem po kule, starając się go dogonić - Proszę cię, zostań. 
- Ja.. jutro, nie.. zadzwonię do ciebie.
- Porozmawiajmy.. - olbrzym nachylił się do mnie, obdarowując mnie czułym buziakiem - Wooseokie..
- Przepraszam. - wyszedł. Po prostu wyszedł, dlaczego? Zrobiłem coś nie tak? Uraziłem go czymś? Może za bardzo na niego napierałem? Ale ze mnie idiota... ledwo dostałem to, czego tak bardzo pragnąłem i już to spieprzyłem. Trzeba mieć po prostu do tego dar..

*

- Co z tobą Jinho? - uniosłem głowę, słysząc głos ojca - Jedz... musisz zaraz przyjąć leki.
- Nie jestem głodny.. przepraszam. 
- Znowu? Co się z tobą dzieciaku ostatnio dzieje?
- Kochanie, daj spokój. - wtrąciła mama, łapiąc mnie za rękę - Wszystko w porządku? - skinąłem jedynie głową, jednak cały czas moje myśli zajmował Wooseok i to, co mi powiedział. Za dużo się dzisiaj wydarzyło. Najpierw sprzeczka między nami, potem nagły, niespodziewany związek, jego wyznanie... jak dla mnie to za dużo jak na jeden dzień.
- Mógłbym iść do pokoju?
- Ta..
- Nie, masz zjeść. Weźmiesz leki i cię przekręci na drugą stronę. - westchnąłem jedynie, słysząc dźwięk kakaotalka, dobiegającego z mojej bluzy - Zostaw ten telefon... nie przy stole.
- To ważne, przepraszam. - Wooseok.. odezwał się.
<- Jinho, przepraszam. Zachowałem się jak gówniarz, ale kosztowało mnie to za dużo nerwów. Nigdy nikomu o tym nie mówiłem i poczułem się cholernie źle. Przepraszam
-> Rozumiem to, naprawdę. Jak się teraz czujesz?
<- Jest okej, nie martw się
-> Na pewno? Gdzie teraz jesteś?
<- W domu
-> A twój ojciec?
<- Chleje po barach.. Mógłbym jutro wpaść?
-> No jasne. Nie mogę się doczekać
Już nie odpisał, ale cieszę się, że dał w ogóle znak życia. Chciałbym cały czas nad nim czuwać i mieć na niego oko. Przeszedł w życiu piekło, a ja zbyt wcześnie wydałem na niego wyrok, niesprawiedliwie go oceniając. Dupek ze mnie.. Dopiero teraz widzę jakim podłym gatunkiem są ludzie i jest mi w tym momencie wstyd za swoje wcześniejsze zachowanie...

*

                     Obudziłem się słysząc głośny dzwonek do drzwi. Wyskoczyłem z łóżka sięgając po kule, po czym kuśtykając ruszyłem w ich kierunku. Dopiero nie mając na nodze usztywniacza zrozumiałem, jak bardzo ta noga jest uszkodzona. Strasznie mnie bolała.. 

- Cześć. - na mojej zaspanej twarzy pojawił się szeroki uśmiech - Obudziłem cię? - zaprzeczyłem skinieniem głowy, czując na ustach delikatny pocałunek mojego chłopaka.

- Kawki?

- Mhm.. ale ja zrobię, a ty wracaj do łóżka. - uśmiechnąłem się, wtulając się w jego klatkę piersiową, gdyż tylko do niej sięgałem - Rodziców nie ma?

- Nie, już wyszli. - uniosłem wzrok, wbijając go w oczy, które tak cholernie kocham - Jak się czujesz?

- A ty?

- Pierwszy zapytałem. 

- Dobrze się czuję.. przepraszam jeszcze raz. 

- No już przestań. - stanąłem na palcach, czując paraliżujący ból w nodze. Jęknąłem jedynie, lądując w ramionach Wooseoka, który bez chwili zastanowienia wziął mnie na ręce. 

- Aż tak cię boli?

- Trochę.

- Trochę... gdzie masz usztywniacz?

- W pokoju. - po chwili znajdowałem się już w łóżku. Wooseok usiadł obok mnie, wpatrując się w podłogę.

- Mogłem poczekać. Nie musiałeś lecieć jak wariat.

- Nic takiego się nie stało.

- Nie chrzań. - odwróciłem pospiesznie wzrok, czując się bardzo niekomfortowo. Dlaczego tak do mnie mówi? Trochę mnie zabolała ta noga, ale co z tego? Za moment przecież przejdzie.

- Nie mów tak do mnie.

- Myśl, błagam cię.. - Wooseok ułożył dłonie na moim dresie, głęboko przy tym oddychając... przerażał mnie. Co on chce zrobić?

- Co ty..

- Chcę ją zobaczyć.

- Ale..

- Przecież cię nie skrzywdzę. 

- Wiem... w porządku. - czułem dziwny ścisk w brzuchu i lekkie podekscytowanie. Przecież to wyglądało jak... a dobra. Wooseok ściągnął ze mnie spodnie w bardzo ostrożny sposób, przyglądając się uważnie mojej nodze.

- Boże..

- To nic. - chłopak nachylił się do niej, trzymając mnie przy tym za biodra. W mojej głowie kotłowało się tysiące brudnych myśli, choć wiem, że do niczego między nami nie dojdzie - Wooseok.. - jego wargi przywarły do mojej sinej nogi, obdarowując ją delikatnymi pocałunkami. Z moich ust wydobył się cichy jęk, którego zacząłem się wstydzić jeszcze w tym samym momencie - To.. to mnie krępuje. - nie reagował. Cholera jasna, to jest tak przyjemne i jednocześnie tak krępujące, że nie wiem, co powinienem zrobić. Czułem jak moje ciało się spina i wiem, że on to czuje. Przecież jesteśmy ze sobą dopiero od wczoraj.. Takie gesty są dla mnie stanowczo zbyt śmiałe. 

- Przepraszam za nią.. 

- To nie jest twoja wina. I proszę cię, nie rozmawiajmy już o tym. 
- To mi nie daje spokoju...
- Wooseok. - usiadłem gwałtownie, wbijając się w jego słodkie wargi - Proszę cię, przestań. - szepnąłem, głaszcząc go po buzi - Przestań się tym zadręczać. Żyję, siedzę tutaj koło ciebie... to jest najważniejsze. 
- Tak... tak, wiem..
- Wszystko jest w porządku. - nie rozumiem naszej relacji. Po tym dziwnym incydencie, znów leżeliśmy w kompletnej ciszy przez najbliższe kilka godzin. Przytulałem go... on co chwilę mnie całował.. w szyję, po twarzy, pieścił moje wargi.. Leżał na mojej klatce piersiowej, słuchając mojego serca, które jak twierdzi, bardzo go uspokaja. To jest jego prawdziwe oblicze? A może to tylko chwilowe i niedługo znów zobaczę starego, agresywnego Wooseoka? Nie wiem... Wooseok to tykająca bomba, na której stoję. Nie mam pojęcia kiedy wybuchnie i jak wielkich szkód dokona, ale mimo wszystko mu ufam i.. kocham go. Może właśnie potrzebował kogoś, kto poświęci mu chwilę i skupi na nim całą swoją uwagę? Może samotność sprowadziła go na złą drogę? - Wooseok..
- Hm?
- Mogę mieć pytanie?
- Myślę, że tak.
- Ile.. ile miałeś dziewczyn? - chłopak uniósł głowę, wbijając we mnie zaciekawiony wzrok.
- Skąd to pytanie?
- No.. jestem ciekawy. - brunet westchnął robiąc przy tym minę, jakby intensywnie się nad czymś zastanawiał. Chyba moje koleżanki z klasy miały rację i ten gnojek musi być niesamowicie doświadczony w tych sprawach.
- Tak na poważnie to chyba trzy... no i parę pobocznych incydentów. 
- A... te poboczne incydenty?
- Nie chcę o tym gadać.
- Ale..
- A ty?
- Ja?
- Mhm... ile miałeś lasek? - na mojej twarzy pojawił się lekki rumieniec, na widok którego na ustach chłopaka pojawił się zadziorny uśmiech - Prawiczek? - mruknął, całując mnie po szyi.
- No przestań.
- No powiedz... przecież to takie słodkie.
- Słodkie? - zaśmiałem się, wijąc się pod wpływem jego dotyku.
- Mhmm.. - chłopak ułożył mnie na łóżku, wbijając się w moje wargi. Odwzajemniałem jego czułe pocałunki, czując znów to przyjemne mrowienie w brzuchu - Jeśli chcesz, możemy nad tym popracować.
- Co? - oderwałem się od niego, wbijając wielkie oczy w jego rozpromienioną twarz.
- Masz 19-ście lat..
- Ale..
- To tylko seks. 
- Poczekaj. - odsunąłem się od niego, czując jak trzęsę się z emocji. Tak, chciałbym to wreszcie zrobić, ale nie w taki sposób do cholery - Wooseok... jeszcze wczoraj mówiłeś, że nie jesteś gejem, a teraz chcesz iść ze mną do łóżka? 
- Posłuchaj mnie..
- Poza tym.. jak to 'tylko seks'? Przecież to cholernie ważne,a... a my jesteśmy ze sobą zaledwie dwa dni. Bardzo cię lubię.. uwielbiam cię, ale ja nie jestem gotowy..
- Mogę coś powiedzieć? - skinąłem jedynie głową, starając się uspokoić. Niepotrzebnie się uniosłem... mogłem powiedzieć to w delikatniejszy sposób - Pierwszy raz trafiłem z facetem do łóżka jak miałem 15-ście lat... i tak, to był tylko seks.. Nie było tam krzty czułości i delikatności...
- Wooseok.. - byłem w szoku. Przez koszmarnie bolesny ścisk w klatce piersiowej, nie potrafiłem wydusić z siebie niczego więcej.
- Mam do tego inne podejście... zapomniałem, że jesteśmy z dwóch, różnych światów. Przepraszam. - chłopak wstał z łóżka, zbierając swoje rzeczy, a ja? Ja tylko na niego patrzyłem, czując spływające po policzkach łzy. Nie miałem pojęcia, co powiedzieć, jak zareagować.. Ta informacja była dla mnie kolejnym, bolesnym ciosem, którego nie potrafię przetrawić. On ma rację... niczego o nim nie wiem, a każda kolejna informacja w pewien sposób mnie niszczy. Mamy zupełnie inne osobowości, charaktery, historie, poglądy... nasze środowiska są zupełnie inne, a mimo to chcę mieć tego chłopaka cały czas przy sobie. Co więc tak bardzo mnie do niego przyciąga? Co takiego ma w sobie, że chce być ciągle blisko niego? O co mi w tym wszystkim do cholery chodzi?

*

                       Pamiętacie moją ostatnią rozmowę z Wooseokiem? Nie widziałem się z nim od tamtego czasu, a minęły dwa tygodnie. Pisałem do niego dziesiątki razy, przepraszałem go, prosiłem o spotkanie, a on? Totalnie mnie olewał. Nie wiem, co znowu zrobiłem nie tak. Odmówiłem mu seksu... to takie złe? Było to coś, co zrobiłbym wbrew sobie. Związek to nie jest ciągłe zgadzanie się na to, czego chce druga osoba, prawda? Nie wiem, może źle to rozumuję... W końcu to moja pierwsza taka relacja, może robię coś źle? Powiem tylko tyle, że cholernie za nim tęsknię. Chciałem być dla niego swego rodzaju ostoją... przyjacielem.. psychologiem... chłopakiem.. Kimś, kto go wesprze, zrozumie, wysłucha, przytuli, doradzi... a mam wrażenie, że zawodzę go na każdym kroku. Jestem beznadziejny...
                      Po długich rozmowach udało mi się namówić rodziców na powrót do szkoły. Chciałem jak najszybciej spotkać się z moim chłopakiem i osobiście go przeprosić... porozmawiać o tym wszystkim jeszcze raz. Mój ojciec podwiózł mnie dzisiaj do szkoły, gdyż nadal poruszam się o kulach, jednak opuchlizna nogi i krwiaki wreszcie się trochę uspokoiły. Po wejściu na szkolny korytarz, wreszcie poczułem, że żyję. Brakowało mi tego. Tęskniłem za tym harmidrem, masą ludzi, nauką, moimi przyjaciółmi... cieszyłem się niesamowicie z powrotu do szkoły. Mimo to zamiast pójść przywitać się ze swoją klasą, ruszyłem pod salę, w której ma zajęcia Wooseok. Czułem, że jeśli za moment go nie zobaczę, to rozsypię się na tysiące kawałków.
- Cześć. - zaczepiłem pierwszaka chodzącego z nim do klasy, wymuszając przy tym uśmiech.
- O cześć hyung. Jak dobrze cię widzieć. - niby nie lubię być rozpoznawalny, ale jestem przewodniczącym samorządu i najlepszym uczniem w szkole... siłą rzeczy każdy mnie tu zna.
- Dzięki, ciebie też.
- Wszystko w porządku? Jak się czujesz?
- Bardzo dobrze... cieszę się, że w końcu wróciłem. - oblizałem nerwowo wargi, rozglądając się po korytarzu - Wooseok przyszedł dzisiaj do szkoły?
- Tak, jest w łazience. Pewnie zaraz przyjdzie.
- Super, dzięki. 
- Znowu coś zrobił?
- Co? Jak mnie nie było, to coś przeskrobał?
- Mmm... raz przyszedł do szkoły strasznie wściekły, ale nie wiem o co chodziło. Zrzucił chłopaka ze schodów.
- Słucham? 
- Generalnie był spokojny... bardzo spokojny. A jakoś może ze dwa tygodnie temu przyszedł tak nabuzowany jakby się czegoś nabrał. Jaemin z pierwszej klasy niechcący na niego wpadł i od razu go przeprosił..
- A on?
- Wpadł w szał. Złapał go za mundurek i zrzucił go ze schodów, rozumiesz to?
- Co z nim? Co z nauczycielami?
- Nauczyciele nic nie zrobili... dyro rozmawiał z Wooseokiem, ale jak widać chodzi normalnie do szkoły, więc nic mu raczej nie zrobią..
- A Jaemin?
- Wszystko z nim dobrze... ma tylko kilka siniaków.
- Boże, całe szczęście..
- O... Wooseok idzie. - odwróciłem się gwałtownie, widząc wychodzącego z łazienki olbrzyma. Na jego widok moje serce zabiło ze zdwojoną siłą. Chciałem go przytulić i dać mu w twarz jednocześnie. Obiecał, że się poprawi, a to co on wyprawia przechodzi ludzkie pojęcie. Na jego buzi znów widoczne były świeże siniaki.. przysięgam, że oszaleję przez niego.
- Wooseok.. - zaczepiłem chłopaka, jednak ten przeszedł obok mnie, jakby mnie nie zauważył. Stop. On mnie widział, tylko olał mnie w perfidny sposób. Dlaczego? Cym znowu zawiniłem? - Hej, Wooseok! - pierwszoklasista odwrócił się, wbijając we mnie wściekły wzrok. Doskonale go znam... wygląda jak wersja, którą poznałem jakiś czas temu. Ten sam pogardliwy wzrok, ta sama agresja i buchająca do całego świata nienawiść. O co mu znowu chodzi?
- Czego..
- Słucham? Co z tobą? - brunet podszedł do mnie, gwałtownie się do mnie nachylając - Twoja twarz. - dotknąłem jej ostrożnie, jednak Wooseok brutalnie odtrącił moją rękę. Do moich oczu napłynęły łzy.. nie wierzę, że to zachowanie wynika z tego, że nie chciałem pójść z nim do łóżka. Coś musiało się stać - Wooseok..
- Chcesz czegoś konkretnego czy będziesz tak mędził? - jego oczy... są... są inne. To nie są te oczy, w których się zakochałem.
- Porozmawiajmy, błagam cię.
- A o czym ja mam z tobą rozmawiać?
- Nabrałeś się jakiegoś gówna? - syknąłem przez zaciśnięte zęby, czując jak moje serce pęka.
- Powiedzieć ci coś kurduplu? - skinąłem głową, widząc zadziorny uśmiech na jego twarzy - Chuj ci do tego. - zaśmiał się, odpychając mnie, przez co wylądowałem na ścianie. W tym samym momencie podbiegło do mnie kilku uczniów, chcąc mi pomóc. Czułem się tak cholernie upokorzony, jak nigdy dotąd. Co mu się znowu stało?
- On chodzi o kulach, nie widzisz?!
- To pochodzi dłużej. 
- Wooseok.. - zostawiłem kule, kuśtykając w kierunku bruneta. Nie zwracałem uwagi na to, że jesteśmy w szkole, na widoku wszystkich uczniów i nauczycieli. Nic poza nim się teraz dla mnie nie liczyło. Chwyciłem jego twarz w obie dłonie, wpatrując się w jego buchające nienawiścią oczy - Co się z tobą stało? 
- Powiedzieć ci co? - Wooseok odtrącił ponownie moje ręce, łapiąc mnie za koszulę - Chciałem być z tobą blisko, wiesz? Powiedziałem ci o sobie najgorszą rzecz, jaka spotkała mnie w życiu... pamiętasz, co wtedy zrobiłeś? 
- Ja..
- Nic nie zrobiłeś... zero.. poczułem się jak największy śmieć. 
- To był dla mnie ogromny szok, zrozum..
- Szok? Nie chciałem twoich wywodów na ten temat... Chciałem tylko żebyś pokazał mi, że jesteś blisko mnie, a ty mnie zlałeś. Tak chcesz się bawić?
- Wooseok..
- Teraz ja będę zlewać ciebie. 
- Przestań. - nie wytrzymałem. Nie potrafiłem zapanować nad łzami, które ciurkiem spływały po moich policzkach - Nabrałeś się jakiegoś gówna, nie wiesz, co mówisz. 
- Nie... to ty nie chcesz usłyszeć z mojej strony takich słów. Ja doskonale wiem, co mówię. 
- Błagam cię, przestań. 
- Odpieprz się... jesteś taki sam, jak inni. - mówiąc to pchnął mnie na podłogę, zostawiając mnie w absolutnym osłupieniu. Myślałem, że coś nas łączy, że coś do mnie poczuł. Że jestem dla niego kimś więcej. Pomyliłem się... znowu.






~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------