Za zamkniętymi drzwiami~cz.1[Chani&Rowoon]

- Jesteś gotowy? 
- Od kilku tygodni. - zaśmiałem się, zapinając walizki.
- Może jednak zrezygnujesz?
- Dlaczego miałbym to zrobić?
- Chani... to niebezpieczne.
- Praca kelnera jest niebezpieczna? - zażartowałem ponownie, podnosząc walizki z ziemi - Ale ciężkie.
- Wiesz o czym mówię... praca na statku to ogromne wyzwanie..
- Z którym świetnie sobie poradzę. Nie musisz się martwić.
- Jestem twoją matką, zawsze będę się martwić.  
- Poradzę sobie, obiecuję. - uśmiechnąłem się, całując ją w policzek - Będę codziennie do ciebie dzwonić, hm?
- Obowiązkowo. Obraziłabym się, jakbyś tego nie robił.
- Koniec gadania... zwijaj się synu.
- Jestem już gotowy. - spojrzałem na mamę, po czym mocno ją przytuliłem, uśmiechając się - Do zobaczenia za dwa miesiące.
- Boże, tak się o ciebie martwię.
- Mamuś, dam radę. Wiesz, że o tym marzyłem..
- Wiem skarbie.
- Dodatkowo coś sobie zarobię i nauczę się pracy, więc same plusy. 
- Wiem... wiem, przepraszam. Jestem po prostu panikarą. 
- Mmmm tak... ja to też wiem. 
- Puszczaj go, bo się chłopak spóźni. 
- Pa mamuś, kocham cię. - cmoknąłem ją jeszcze raz, po czym chwyciłem za walizki, idąc z nimi do drzwi.
- Uważaj na siebie Chanhee! 
- Ty też! - wyruszam dziś w swoją wymarzoną podróż, realizując tym samym swoje największe marzenie. Przede mną dwumiesięczny rejs po Azji. Nie dość, że w końcu popłynę statkiem i zwiedzę trochę świata, to jeszcze zarobię, gdyż zgłosiłem się tam w charakterze kelnera. Niesamowicie się cieszę i już nie mogę się doczekać, kiedy odbijemy od portu. Troszkę się boję, wiadomo, ale jednak znacznie bardziej przemawia przeze mnie podekscytowanie. Ofert zacząłem szukać na początku roku, jak tylko zaczął się styczeń. Wiedziałem, że raczej nigdy nie będzie mnie stać na rejs statkiem, dlatego też zdecydowałem się na pracę połączoną w pewien sposób z wakacjami. Gdy udało mi się znaleźć ofertę pracy na jednym z wycieczkowców, od razu wysłałem swoje CV. Pamiętam, że siedziałem w szkole jak na szpilkach. Odświeżałem maila co chwilę sprawdzając, czy mam już jakieś wieści. Zawsze jednak mojego maila obiegała totalna pustka, a ja z każdym kolejnym dniem traciłem jakiekolwiek nadzieje. Otrzymałem odpowiedź dopiero w maju. Musiałem zdecydować się od razu i na drugi dzień jechać na rozmowę i ewentualne szkolenia... cóż... udało się. Dziś spełniam swoje marzenie.
                          Po pożegnaniu z ojcem, w końcu wszedłem na statek czując jak ogarnia mnie niesamowite szczęście i euforia. Był przeogromny... wiedziałem, że wycieczkowce to olbrzymy, ale jak żyję, nie spodziewałem się czegoś takiego. To wyszło ponad moje wszelkie wyobrażenia i fantazje o tym miejscu. Wiedziałem jednak, że przede mną ponad 60 dni życia na tym olbrzymie i zdążę jeszcze się nim nacieszyć. Musiałem udać się teraz do mężczyzny, który miał wskazać mi miejsce, w którym będę spać i omówić ze mną kwestię pracy.
- Emm.. przepraszam.
- Tak? - w moim kierunku odwróciła się długowłosa brunetka w eleganckim mundurku, charakterystycznym dla tego miejsca.
- Szukam pana Choi zajmującego się kadrą i...
- Ach tak... proszę za mną. - ale jestem podjarany, ja nie mogę. Ruszyłem za kobietą z ogromnym uśmiechem na buzi. Szliśmy długim, wąskim korytarzem, po bokach którego znajdowały się pomieszczenia. Słyszałem jedynie odbijające się od ścian szpilki kobiety i moje hałasujące walizki - Ostatnie drzwi na lewo.
- Dziękuję pani. - ukłoniłem się, kierując się od razu we wskazane miejsce. Niewiele myśląc zapukałem do drzwi. Byłem tak podekscytowany, że chciałem załatwić wszystko w jednej chwili - Dzień dobry.
- Dzień dobry... słucham.
- Nazywam się Kang Chanhee i aplikowałem o pracę tutaj..
- Jako kto?
- Kelner.
- A tak. - mężczyzna podał mi rękę, obdarowując mnie przy tym ciepłym uśmiechem - Miło mi.. usiądź, proszę. - zaraz po tym mężczyzna sięgnął po jakąś teczkę, przeglądając z niej stosy dokumentów - Mhmmm mam cię. Przygotowałem dla ciebie umowę... przeczytaj ją i sprawdź, czy na pewno wszystko ci odpowiada.
- Bez czytania jestem pewien, że tak.
- Podoba mi się twój entuzjazm. - uśmiechnąłem się, przeglądając wręczoną mi umowę. W sumie i tak niewiele z niej rozumiem, więc co za różnica - Cieszysz się z tej pracy?
- Bardzo. Spełnię w tej chwili swoje największe marzenie.
- Naprawdę? Rozumiem, że lubisz pływać.
- Mhm. - skinąłem głową, oddając mężczyźnie dokumenty - Rejs był od zawsze moim marzeniem.
- W takim razie cieszę się, że pomożemy ci je spełnić. - zaraz po tym sięgnął do szuflady wyjmując z niej klucze z doczepionym numerem 9 - Proszę... klucz do twojej kajuty. Pewnie byłeś powiadomiony na rozmowie, że pokoje są dwuosobowe.
- Tak.
- Świetnie... dzisiaj o godzinie 21 zrobimy spotkanie kadry na górnym pokładzie. Powiem wam na czym będzie polegać wasza praca, jakie będą obowiązywać zasady, w jakich godzinach będziecie pracować i tak dalej... jakieś pytania?
- Nie, wszystko jasne.
- Super... w takim razie leć się rozpakować. Dwa miesiące rejsu przed tobą.
- No wiem. - zaszczebiotałem, gryząc się po chwili w język.
- Śmieszny z ciebie dzieciak. 
- Przepraszam.. po prostu bardzo się cieszę.
- W porządku. Oby ta radość trwała jak najdłużej. - porozmawiałem jeszcze chwilę z panem Choi, jednak bardziej ciekaw byłem swojego pokoju i nowego współlokatora niż rozmowy z nim... okrutne, ale niestety taka prawda. Ruszyłem wąskim korytarzem, znajdującym się na dolnym pokładzie. Było naprawdę ciasno, nie mogłem niemalże przecisnąć walizek. Wiem, że zwykle pokoje dla załogi są w nieco gorszych warunkach, ale stwierdziłem, że to nie popsuje mi humoru. Stanąłem przed złotą, widniejącą na drzwiach dziewiątką, pukając w metalowe wejście. Miałem nadzieję, że otworzy mi chłopak, z którym będę mieszkać, ale nikt nie pofatygował się, by to zrobić.
- Może gdzieś poszedł.. - westchnąłem, otwierając. Gdy wszedłem do kajuty, ujrzałem piętrowe łóżko, z leżącym na dole brunetem. Zmarszczyłem jedynie brwi, wprowadzając walizki do środka. Chłopak nie drgnął. Przeglądał coś w telefonie, nie odrywając od niego wzroku nawet na sekundę - Cześć, jestem Chanhee. - brunet przekręcił niechętnie głowę w moim kierunku. Po chwili wydobyło się z niego ciężkie westchnięcie, po którym wstał z łóżka, podchodząc bliżej mnie. Pierwsza myśl? Olbrzym... niesamowicie przystojny, o wyglądzie modela, olbrzym.
- Istnieje od tego jakiś skrót?
- Em... Chani. 
- Chani.. może być. Jestem Rowoon. - uścisnęliśmy sobie dłonie, podczas gdy na twarzy Rowoona pojawił się lekki uśmiech - Też będziesz tu pracować. - oznajmił, wracając na łóżko.
- Tak... będę kelnerem. 
- Ooo to tak jak ja. Jesteś tu pierwszy raz, nie? - potwierdziłem jedynie jego słowa skinieniem głowy - Ja trzeci... jest super, zobaczysz. 
- Naprawdę trzeci? To może zdradzisz mi parę wskazówek? 
- Jak być kelnerem? - zaśmiał się, sięgając po telefon - Bądź sobą i przygotuj się na ciężką pracę, to wszystko. 
- Ah... no tak, dzięki. - dziwny chłopak, no ale cóż... W sumie fajnie, że mam przy sobie kogoś, kto wie na czym polega ta praca. Będę się czuł przy nim bezpieczniej i pewniej... chyba - A... ty już jesteś rozpakowany?
- Mhm... twoja szafa stoi bliżej drzwi. Rozpakuj się i wskakuj do łóżka. Zbieraj lepiej siły na jutro. 
- Jest aż tak ciężko?
- Zależy na jaką kelnerkę cię rzucą, ale zakładam, że będziesz robić w kilku miejscach na raz.
- To znaczy?
- Na przykład możesz robić na śniadaniówce... ale też równie dobrze mogą cię rzucić na obsługę bankietów, wieczorów tematycznych i tak dalej. Nie mówili ci, gdzie będziesz robić?
- Nie, jeszcze nie.
- Hm.. ja za każdym razem pracowałem wieczorami. Wtedy najwięcej się dzieje. Jak zapytają cię na zebraniu, gdzie chcesz robić, powiedz, że chcesz pracować wieczorami i na nocki.
- A co, jeśli nie chcę? - Rowoon spojrzał na mnie z zaciekawieniem. Uniosłem jedynie brew, lekko się przy tym uśmiechając.
- Cóż... to czeka cię wstawanie o czwartej, żeby się zebrać i żeby przygotować śniadania dla pasażerów.
- Żartujesz..
- Nie.
- A... no to jednak zdecyduję się na twoją propozycję. - brunet zaśmiał się, wbijając ponownie wzrok w telefon.
- Good choice. - powiedział z dość zabawnym, angielskim akcentem. Westchnąłem jedynie zabierając się za rozpakowywanie swoich rzeczy. Trochę się go wstydzę, ale myślę, że z czasem się dogadamy. Jest... jest chyba dość specyficzny, ale myślę, że w końcu zrozumiem jego poczucie humoru. Gdy wrzucałem swoje rzeczy do szafy, między nami nami panowała kompletna, okropnie niezręczna cisza. Dobrze chociaż, że mamy w kajucie piętrowe łóżko... przynajmniej nie będę krępował się podczas spania. Mimo że kompletnie się nie znamy, po rozładowaniu swoich walizek usiadłem na łóżku Rowoona wpatrując się w niego z uśmiechem. Ten jednak przez dłuższą chwilę nie wykazywał żadnego zainteresowania moją osobą. Dopiero po pewnym czasie odłożył telefon, wpatrując się we mnie z uwagą - Coś się stało?
- Odklej się wreszcie od tego telefonu. 
- Rozmawiam z dziewczyną.
- Jeszcze nie wypłynęliśmy i już tęskni?
- Powiedzmy. - westchnął, odkładając telefon - Co tam?
- Opowiedziałbyś mi coś o tej pracy? - na twarzy chłopaka zagościł lekki uśmiech. Zaraz po tym brunet usiadł, nabierając dużo powietrza do płuc.
- Jesteś niezmordowany, co? 
- Po prostu pełen energii do pracy. 
- Ojjj przyda ci się. 
- Nie wierzę, że jest tak ciężko.
- Hmm... zazwyczaj w takie rejsy wybierają się niesamowicie bogaci ludzie, którzy na te dwa miesiące wydają tyle, co my przez trzy lata. Trzeba koło nich skakać jak błazny i być na każde ich zawołanie... Niektórzy są bardzo sympatyczni i wyrozumiali, ale trafiają się też tacy upierdliwi ludzie, że nawet sobie nie wyobrażasz. - Rowoon podrapał się po głowie, wzdychając - Pracowałeś już kiedyś?
- Nie.. to moja pierwsza praca.
- Wow, no to odważnie. 
- Jak zacząć, to z przytupem.
- Podoba mi się twój entuzjazm. - wow, usłyszałem te słowa dwa razy w ciągu  dwóch godzin - Nie wiem co mogę ci powiedzieć, bo nie wiem gdzie wylądujesz. Jeśli będziesz tam gdzie ja, to powiem ci, że naprawdę jest świetnie. Poznajesz fajnych ludzi, obracasz się wśród obrzydliwie bogatych i wpływowych osób, bierzesz udział w fajnych imprezach i podjadasz dobre jedzenie. - spojrzeliśmy na siebie, chichocząc - No i pracują tu fajni ludzie. Z tego co wiem do naszej ekipy mają dojść dwie nowe osoby... ty i chyba jakaś dziewczyna. Także jeśli trafimy na jedną zmianę, będą się działy fajne rzeczy.
- Poznasz mnie z ludźmi? 
- Pewnie.. tylko szczerze mówiąc nie wiem czy już wszyscy przyjechali. - brunet sięgnął ponownie po telefon - Mmm czekaj... na konfie pisał tylko Inseong i Dawon, że już przyjechali. Reszta pewnie jeszcze jest w drodze. Polubicie się.
- Oby. - westchnąłem, rozsiadając się nieco pewniej - A.. co robicie w wolnym czasie?
- Śpimy. - cóż... wyglądał na bardzo poważnego mówiąc te słowa. Nie żeby coś, ale chyba nie chcę spędzać dwóch miesięcy w podróży marzeń, śpiąc.
- Serio?
- Mhm.
- Och... mam nadzieję, że jednak będę mieć siłę, żeby trochę pozwiedzać. - Rowoon zaśmiał się, przytakując.
- Po pracy śpimy tak mniej więcej do południa, a potem robimy co chcemy. Zazwyczaj chodzimy na basen albo siłownię. No chyba że stoimy w porcie, to wtedy staramy się szaleć na maxa.
- Oo.. czyli jednak potrafisz wyjść z pokoju i żyć bez telefonu. - Rowoon uniósł brew, patrząc na mnie z pogardą.
- A co to niby miało znaczyć?
- Ja.. po prostu..
- Po prostu jesteś strasznie pyskaty... w której jesteś klasie?
- Po wakacjach pójdę do pierwszej liceum. - chłopak parsknął śmiechem, oblizując przy tym wargi.
- Taki młody, a taki pyskaty. 
- A ty to niby co?
- Jestem twoim hyungiem młody... ja teraz pójdę do trzeciej. 
- Żadna różnica.. 
- Ojj Chani... będę cię mieć na oku. 
- Miej... i dbaj o mnie. - chłopak jedynie spojrzał na mnie chłodnym wzrokiem - Proszę. - dodałem, uśmiechając się. Na twarzy bruneta zagościł po chwili szeroki, ciepły uśmiech, dzięki któremu wiedziałem, że jestem na wygranej pozycji. Chyba przede mną najciekawsze wakacje, jakie w życiu miałem.

*

- Idziesz? - zatrzymałem się na górnym pokładzie podziwiając przestrzeń znajdującą się wokół nas. Wyruszyliśmy z portu około dwie godziny temu. Znajdowaliśmy się teraz na otwartej wodzie, co trochę mnie przerażało, ale też niesamowicie fascynowało jednocześnie - Chanhee, mówię do ciebie. 
- Hm? - spojrzałem na stojącego za mną Rowoona, który wpatrywał się we mnie jak w kosmitę.
- Mamy za moment spotkanie w sprawie pracy... będziesz tu pracować, pamiętasz?
- Nie rób ze mnie głupka... oczywiście, że pamiętam.
- No to się pospiesz.
- Mamy jeszcze dużo czasu.
- Tak, ale chcę przed tym pogadać jeszcze z chłopakami. Nie widziałem ich przez rok.
- Ojeju... dobra no. - westchnąłem jedynie, idąc posłusznie za swoim współlokatorem. Nie rozumiem go i czuję, że przez długi czas nie będę w stanie go rozgryźć. Raz jest niesamowicie miły i zabawny, a za moment zmienia się w nadymanego gbura.
- Nie musisz ciągle za mną chodzić i robić to co ja, naprawdę..
- Ale..
- Po prostu chciałem być miły i pomóc ci tu jakoś się zaaklimatyzować. Nie jest to łatwe, ale..
- Ale ja ci jestem za to bardzo wdzięczny. - dorównałem brunetowi kroku, uważnie go obserwując - O co ci chodzi?
- O to mi chodzi, że rozumiem, że się cieszysz tym rejsem, ale najpierw załatwmy ważniejsze sprawy, a potem jak chcesz, będziemy spacerować po statku.
- Będziemy? - parsknąłem śmiechem, czując jak robi mi się przykro. Zwykle kiedy jest mi smutno, staję się dość nieprzyjemny, ale nie potrafię wtedy panować nad emocjami - Wiesz.. nie widziałeś się długo ze znajomymi... Chyba wolę sam obejrzeć ten statek.
- Zgubisz się.
- Raczej nie.. - burknąłem, przyspieszając kroku. Wiedziałem w którym miejscu mamy spotkanie i stwierdziłem, że trafię tam sam. Chyba dziś już nie mam ochoty na jego towarzystwo, chociaż wiem, że jest to niestety nieuniknione. Skręciłem jeszcze w kilka wąskich korytarzy, następnie przeszedłem po pokładzie, ciesząc się rześkim powietrzem, po czym dotarłem w umówione miejsce, w którym roiło się aż od nowych twarzy. Z reguły nie lubię takich sytuacji, ale wiedziałem, że muszę się z tym zmierzyć.
- I co? Będziesz tak stać z boku? - wzdrygnąłem się, słysząc za plecami głos Rowoona. Parsknąłem jedynie śmiechem, krzyżując ręce na klatce piersiowej.
- Nie... zaraz znajdę sobie miejsce.
- Jasne. Chodź, zapoznam cię z chłopakami. 
- Poradzę sobie. 
- Jak uważasz. - po tych słowach odszedł jak gdyby nigdy nic, witając się z grupką kilku chłopaków. Wyglądali na naprawdę dobrych znajomych. Przytulali się, śmiali, jeden przez drugiego starał się przekrzyczeć jakieś informacje... też bym tak chciał. Stanąłem z boku pokładu, obserwując uważnie ludzi. Widziałem w głównej mierze grupki bądź pary znajomych, ale też kilka samotnych osób, do których chciałem zagadać, ale z drugiej strony nie miałem pojęcia jak to zrobić. Nie lubię kontaktu z ludźmi i raczej staram się ich unikać. Mam kilku znajomych, w stosunku do których jestem śmiałą i otwartą osobą, ale zanim kogoś poznam i się przed nim otworzę, to miną wieki.
- Dobry wieczór państwu! - z rozmyśleń wyrwał mnie donośny głos dyrektora statku. Mężczyzna stanął na podeście, uważnie nam się przyglądając - Jak nastroje?! - wow... wiwatów się tutaj nie spodziewałem. Nie sądziłem, że wszyscy żyją tu ze sobą w tak dobrych stosunkach. Mam nadzieję, że z czasem też zostanę przyjęty do tego grona - Niech humory dopisują wam jak najdłużej dzieciaki! Zobaczycie, że czeka was właśnie przygoda życia! - uśmiechnąłem się pod nosem, zerkając w kierunku mojego współlokatora, którego wzrok skierowany był na moją osobę. Zmieszało mnie to... pospiesznie się odwróciłem, starając się skupić na dyrektorze - Nie chcę was tu trzymać, bo pewnie wolelibyście się teraz poznać i poszaleć, dlatego postaram się załatwić to szybko. Zacznę od kadry naszych niezastąpionych i najlepszych na świecie kelnerów, okej? - zająłem posłusznie jedno z miejsc, czekając na swoją kolej. Poznać się i poszaleć, tak? Owszem, chciałbym, tylko ten Rowoon... yhh, może jednak się do niego przekonam, a on choć w małym stopniu polubi mnie.. - Chanhee! - poderwałem się gwałtownie słysząc swoje imię.
- Tak?
- Myślałeś na jakiej zmianie chciałbyś pracować? - zerknąłem jedynie w kierunku Rowoona, który wyraźnie mówił mi, bym wziął nocną zmianę.. cóż. Chyba warto zaryzykować.
- Tak... chciałbym pracować na nocki.
- Mhmm, już sprawdzam. - mężczyzna spojrzał w papiery, przytakując - Okej, mam wolne miejsce.. pytanie tylko, czy ty się tam sprawdzisz.
- A... a dlaczego nie?
- To ciężka praca od wieczora do białego światu. Przypomnij mi, ile masz lat.
- 16-cie, ale to nie ma żadnego znaczenia.. poradzę sobie, jestem tego pewien. - dyrektor uśmiechnął się cwaniacko, ponownie przytakując.
- Podoba mi się twój zadziorny charakterek... Okej, niech ci będzie. Dam ci tydzień próbny, zobaczymy jak się sprawdzisz. 
- Dam radę, zapewniam pana. 
- W porządku, wierzę w ciebie... hmm następny jest Jeongin. - właściwie nie powinienem pracować w takim miejscu, bo jestem nieletni, a zakładam, że takie nocki to w 3/4 przypadków alkohol i pijani ludzie, ale co mi tam. Rowoon mówił, że dzieją się tam fajne rzeczy, więc zaryzykuję. W dzień trochę pośpię, a potem będę mieć czas na zwiedzanie i cieszenie się rejsem.
                       Gdy spotkanie dobiegło końca, zgodnie z obietnicą daną samemu sobie, ruszyłem wzdłuż górnego pokładu, ciesząc się kompletną ciszą i otaczającą nas pustką. Nie widziałem nic poza ciemnością. Mogłem jedynie wyobrażać sobie to, co może znajdować się wokół nas i przyznam szczerze, że trochę mnie to przerażało. Jakby coś się stało, nikt by nas nie usłyszał i tym samym nikt by nam nie pomógł.. straszne.
- Hej. - podskoczyłem, łapiąc się za klatkę piersiową - Wyluzuj. - odwróciłem głowę, widząc obok siebie chichoczącego Rowoona. Widzę, że jego humor nagle się poprawił... nie jest tym samym, opryskliwym burakiem, który wyszedł z niego przed spotkaniem z dyrektorem.
- Nie spędzasz czasu z chłopakami?
- Spędzam... przyszedłem tylko zobaczyć, co robisz.
- Ciekawość zaspokojona?
- O co ci chodzi? 
- O nic... przepraszam.
- Gorszy dzień? - słucham? Czy ten chłopak jest niepoważny? Zachowuje się jakby nic się nie stało... Może się nie stało, tylko ja demonizuję i to wszystko wyolbrzymiam? Nie powinienem w sumie od razu się do niego zrażać. W końcu będziemy dzielić pokój przez najbliższe dwa miesiące.
- Tak.. chyba za dużo emocji jak na jeden dzień. - wymusiłem uśmiech, widząc szczęście malujące się na jego twarzy.
- Fajnie, że będziemy pracować razem.
- Mhm.. pracować, mieszkać..
- Nooo... z tym mieszkaniem to wiesz..
- Co wiem?
- Wolałbym mieszkać sam. - prychnąłem, uderzając chłopaka w ramię - Auuuć.
- Dobrze ci tak... wredny jesteś. 
- Wredny? Jak chcesz, to dopiero zobaczysz mnie wrednego.
- Chyba wolę nie ryzykować.
- No właśnie, więc uważaj. - odwróciłem głowę, wzdychając. Czułem, że Rowoon cały czas mi się przygląda. Nie lubię takich sytuacji, ale przecież nie powiem mu "nie gap się na mnie" - Do tej pory zawsze mieszkałem sam. Trochę się zdziwiłem, jak mi powiedzieli, że w tym roku będę mieć współlokatora. 
- Jesteś o to zły?
- Nie... całkiem miła iiii... zaskakująca odmiana.
- Nie jestem problematyczny, o to nie musisz się martwić. 
- Luz, jakoś damy radę. To tylko dwa miesiące.
- Właśnie... tylko dwa miesiące. Strasznie szybko to zleci.
- Co z tobą dzieciaku? - brunet poklepał mnie po plecach, marszcząc przy tym brwi - Przed tobą przygoda, która się dopiero zaczyna, a ty już myślisz o jej zakończeniu. 
- No tak, masz rację. - skinąłem głową, ponownie wzdychając.
- Wiesz co? Powinieneś się porządnie wyluzować przed jutrem. - spojrzałem na hyunga, lekko się przy tym uśmiechając.
- Co proponujesz? 
- Imprezę. Ty, ja, chłopaki i jakiś fajny klub.
- Klub? - zaśmiałem się, będąc święcie przekonanym, że mój kolega się pomylił - Gdzie, na morzu chcesz znaleźć klub, hm?
- Na najniższym pokładzie, hm?
- Ale jak to?
- Tak to... na tym statku jest absolutnie wszystko. Kluby, golf, siłownia, baseny, spa, knajpy, kino, kręgielnia... mam wymieniać dalej?
- Wow.
- No właśnie, wow. - zaśmiał się, obejmując mnie ramieniem - Chodź... obiecuję ci, że dzisiaj wylądujesz na najlepszej imprezie na świecie. 





~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

~♡

Cześć skarby!♡
Co u Was? Jak wakacje? Mam nadzieję, że wszystko u Was w porządku. Ja właśnie skończyłam pracę i idę pochodzić trochę po Frankfurcie,ale jak wrócę, chętnie zacznę pisać coś nowego.

Szip poszukiwany! Na kogo macie ochotę tym razem? Jaki koncept? Rzucajcie śmiało swoje propozycje!:)

Tylko Ty~cz.9 [Seonho&Kuanlin] KONIEC

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

- Jeszcze raz. - szepnąłem, przywierając wargami do rozgrzanych ust mojego chłopaka. Kuanlin wykonał kilka ostrożnych ruchów biodrami, doprowadzając mnie do obłędu. Byłem już niemalże przyklejony do jego gorącego, spoconego ciała, które od dłuższego czasu sunęło po moim, tworząc jedną całość - Jeszcze. - Kuanlin zaśmiał się, podgryzając zaraz po tym moje ucho i szyję, przez co z moich ust wydobył się cichy jęk.
- Jeszcze ci mało?
- Mało. - szepnąłem, bawiąc się jego mokrymi kosmykami włosów.
- Daj mi chwilę odsapnąć. - mruknął, wtulając się w moje ciało - Zamęczysz mnie. 
- Przepraszam. - pocałowałem go w czoło, czując jak na moich ustach maluje się lekki uśmiech.
- Uśmiechasz się... czuję to.
- A nie powinienem? - brunet uniósł głowę, spoglądając głęboko w moje oczy. Na dworze zaczęło już świtać, a rześkie, wpadające przez okno powietrze, pozwalało nam na utrzymanie jasności umysłów. Kuanlin spędził w moim pokoju całą noc. Bardzo długo ze sobą rozmawialiśmy... na bardzo szczere i bolesne, jak i błahe i zabawne tematy. Nad ranem poczuliśmy, że potrzebujemy bliskości i zaczęliśmy się kochać. Niesamowicie tego potrzebowałem, dlatego cały czas naciskałem na mojego chłopaka, by tego nie przerywał.
- Powinieneś uśmiechać się jak najczęściej... wiesz, że kocham twój uśmiech najbardziej na świecie. 
- Naprawdę?
- Naprawdę... pamiętaj, co powiedziałem ci w nocy. - że jestem idealny.. najlepszy na świecie.. inteligentny.. wrażliwy i empatyczny.. że nikt nie jest w stanie się ze mną równać. Że mam piękną duszę i charakter i że jestem osobą, przy której Kuanlin czuje się najlepiej. Nie muszę nic mówić... wystarczy bym był, by mój chłopak czuł się szczęśliwy.
- Kocham cię. 
- Też cię kocham Seonho. - w momencie, gdy nasze wargi ponownie do siebie przywarły, usłyszeliśmy ciche puknięcie dobiegające z korytarza.
- Słyszałeś to?
- Mhm... to pewnie podłoga albo schody. 
- Tak myślisz? 
- Wiem to ślicznoto ty moja. - zaśmiał się, przywierając wargami do mojej klatki piersiowej - Ale zaczęło ci bić serce.
- Zdenerwowałem się.
- Ty się wszystkim denerwujesz. - mruknął, dopieszczając moje ciało - Zamknij oczka i spróbuj się wyluzować. 
- A jak to rodzice?
- Jest sobota... na pewno jeszcze śpią. - też prawda, lubią pospać w weekend. Zamknąłem więc oczy, zaciskając bolące dłonie na włosach mojego chłopaka. Starałem się cieszyć tą chwilą najbardziej jak mogłem. Wiem, że nasz dom czasami wydobywa z siebie różnego rodzaju odgłosy, ale w sytuacji jak ta, boję się, że za chwilę zostaniemy przez kogoś przyłapani.
- Daj mi buzi. - Kuanlin przystał na moją prośbę. Zaraz po tym ponownie się na mnie położył, namiętnie mnie całując. Odwzajemniałem jego pocałunki bardzo zachłannie i łapczywie. Sytuacje jak ta uświadamiają mi, że poza miłością postrzegam tego chłopaka, jako ogromny obiekt pożądania. Nie mam pojęcia czy to dobrze, czy źle... boję się, że coś jest ze mną nie tak. Jego biodra delikatnie się poruszały, a ja czułem, że lada moment oszaleję ze szczęścia i przyjemności - Kocham cię. - szepnąłem, słysząc donośny dźwięk charakterystyczny dla moich drzwi. Otworzyłem szeroko oczy, czując jak Kuanlin odrywa się gwałtownie od mojego ciała.
- Wy gówniarze, wiedziałem.. 
- Tato.. - brunet zeskoczył z łóżka, zakrywając się nerwowo koszulką. Chwyciłem za kołdrę okrywając nią nagie, roztrzęsione ciało. Wiedziałem, że ktoś chodzi po domu, po prostu czułem to.
- Seonho. - mama? Boże co za wstyd, za moment zapadnę się pod ziemię.
- Proszę, dajcie nam się ubrać..
- Ja ci dam! - wrzasnął mężczyzna, uderzając Kuanlina w tył głowy - Nie tak cię wychowałem gnoju! 
- Uspokój się, słyszysz? - moja mama złapała go za rękę, ciągnąć go w kierunku drzwi - Chodź, niech się ubiorą.
- To ty widzisz?! Mówiłem ci, że coś jest z nimi nie tak! 
- Widzę... możemy już wyjść? 
- Nie zareagujesz? Znowu?
- Po prostu wyjdź. - warknęła, ciągnąc ojca Kuanlina w kierunku drzwi. Gdy te w końcu się zamknęły, spojrzeliśmy na siebie w kompletnej ciszy. Słyszałem jedynie nasze ciężkie oddechy i mocne bicie serca. Chyba oboje byliśmy wystraszeni na tyle, że nie wiedzieliśmy co zrobić i jak się zachować.
- Ubieraj się. - wydusił mój chłopak, narzucając na siebie swoje rzeczy.
- Ale..
- Ubieraj się, nie słyszałeś? - warknął, robiąc to w niesamowitym pośpiechu. Otworzyłem jedynie szerzej oczy, okrywając się bardziej kołdrą - Seonho.
- Jesteś na mnie zły o to, co się stało? Przecież to nie moja wina.. 
- A czy powiedziałem, że to twoja wina?
- Tak się zachowujesz..
- Jestem po prostu w szoku. Tak samo z resztą jak ty. 
- Co teraz będzie?
- Nie wiem do cholery.. ubierz się wreszcie i chodź na dół. - wstałem w milczeniu z łóżka, po czym narzuciłem na siebie bokserki i koszulkę. Kuanlin stał przy drzwiach uważnie mi się przyglądając. Widziałem jak jego klatka piersiowa pracuje bardzo szybko, a gardło nerwowo przełyka ślinę.
- Kuanlin.. wszystko będzie dobrze..
- O czym ty mówisz dzieciaku? Co będzie dobrze? Nasi rodzice nakryli nas w łóżku. Zdajesz sobie sprawę z tego, co się stało? 
- Dlaczego tak do mnie mówisz? - brunet westchnął, po czym przytulił mnie najmocniej jak potrafił. Po chwili złożył delikatny pocałunek na mojej głowie, co trochę mnie uspokoiło.. chociaż na moment.
- Przepraszam Seonho.. po prostu się przestraszyłem. 
- Ja też.. i jest mi strasznie głupio przed rodzicami.
- To akurat nie powinno cię martwić.
- Hm? - spojrzałem pytająco na Kuanlina.
- Mój ojciec jest ogromnym przeciwnikiem homoseksualizmu... mogę mieć przez to niezłe problemy.
- A..ale... ale jak to?
- Wiedział, że miałem faceta na Tajwanie.. Jak się o tym dowiedział, zlał mnie jak ostatnią ścierę. Ale teraz nie to jest najważniejsze, naprawdę..
- Zejdziecie wreszcie?! - usłyszeliśmy dobiegający z dołu domu, stłumiony krzyk mężczyzny.
- Chodź.
- Boję się.
- Hej, jestem przy tobie. - chłopak posłał mi uśmiech, jednak czułem, że jest on kompletnie nieszczery. Bał się i widać to na kilometr.
- Wiem..
- No... to głowa do góry i chodź do rodziców. - zeszliśmy na dół domu, gdzie ujrzeliśmy siedzących w pokoju rodziców - Jesteśmy..
- Widzę, siadać. - wziąłem głęboki oddech, zasiadając wraz z moim chłopakiem na jednej z kanap. Po chwili poczułem, jak smukła dłoń Kuanlina łapie mnie za rękę. Mimo mojego protestu, chłopak zacisnął uścisk, patrząc na mnie niezwykle ciepłym wzrokiem - Naprawdę nie musisz demonstrować swojego pedalstwa, Kuanlin.
- Nie mów tak do niego. - pouczyła go moja mama, siadając na wprost kanapy - Chłopcy..
- A jak mam do niego mówić? No powiedz mi, jak? Nasze dzieci to obrzydliwe pedały... kurwa mać, jesteście braćmi do cholery. 
- Nie jesteśmy braćmi. - odezwał się Kuanlin - Jesteście razem i co z tego? Nas nie łączą żadne braterskie relacje. 
- Skarbie, on ma rację..
- Ma rację?! Gówniarz ma rację?! Zastanów się co mówisz. 
- Nie krzycz na mnie. 
- Nie krzyczę na ciebie... jestem po prostu zdenerwowany tą sytuacją.
- A nie powinieneś... Nie powinieneś, nic się do cholery nie stało.
- Przyłapaliśmy nasze dzieci w łóżku.. i ty uważasz, że nic się nie stało?
- Tak, tak uważam.. Są dorośli, wiedzą, co robią.
- Naprawdę nie dziwi cię to, że twoje jedyne dziecko jest gejem?
- W końcu zacząłeś nazywać rzeczy po imieniu. Tak, nasze dzieci to geje i co w związku z tym? Mamy za zadanie ich wspierać, a nie poniżać i obrażać. - nie sądziłem, że moja mama przyjmie to z takim spokojem. W tej całej wymianie zdań, spojrzeliśmy na siebie jedynie z Kuanlinem, ściskając się mocniej za ręce. Bałem się... bałem się tego, co zrobi ojciec mojego chłopaka. Wprawdzie sam w tej sprawie ma niewiele do powiedzenia, a wątpię, by przekonał mamę do swojego zdania, ale i tak się boję i nie wiem, co mam o tym wszystkim myśleć. Czuję lęk, strach, potworny wstyd... Moja mama przyłapała mnie w łóżku... i to z chłopakiem. Przecież to wstyd nie z tej ziemi.
- Ja na to nie pozwolę. Nie pozwolę na to, żeby moje dziecko było ciotą.
- Przestań do cholery tak mówić. Są wolni, mogą być kim chcą i z kim tylko chcą. Ja nie mam nic przeciwko żeby mój Seonho był z takim mądrym i porządnym chłopakiem jak Kuanlin. Ufam im i ty też powinieneś. 
- Ja im ufam, ale to nie chodzi o to. Co ma zaufanie do kwestii tego, że nie chcę, by mój syn był gejem? 
- Ale ty nie możesz o tym decydować. Owszem, możesz wyrazić swoje zdanie, ale nie masz prawa narzucić mu tego, kim ma być.
- Przepraszam. - uniosłem wzrok na Kuanlina, ściskając mocniej jego rękę - My tu jesteśmy... nie traktujcie nas jak powietrza. 
- Ty się gówniarzu w ogóle nie odzywaj. - warknął Chiawei - Znowu mnie zawiodłeś. 
- Rzeczywiście... mam w szkole same 5, nie piję, nie palę, nie ćpam, nie imprezuję, ale mam chłopaka... faktycznie, jak mogłem znowu ci to zrobić.. 
- Nie pyskuj.. doskonale wiesz o czym mówię.
- Nie narzucisz mi tu swojego punktu widzenia i tego, jak mam odbierać świat, z kim być i jaką drogę mam obrać... to jest moje życie tato..
- Nie, dopóki cię utrzymuję.
- Nie chcę twoich pieniędzy... setki razy mówiłem ci, że pójdę do pracy..
- Ty masz się uczyć Kuanlin. To jest teraz twój priorytet. 
- W takim razie przestań mi ciągle wszystkiego zabraniać.. Nie możesz kazać mi być z dziewczyną.. nie kręcą mnie. - rzucił z lekkim uśmiechem na twarzy.
- Bo to choroba synu... to się leczy.
- Przestań gadać głupoty. - wtrąciła moja mama - Możemy już zamknąć ten temat? Niech idą już do siebie.
- Chcesz to tak po prostu zostawić, tak? 
- Tak, właśnie tak... Uważam, że kompletnie nic się nie stało, a Seonho i Kuanlin mają prawo robić co chcą. 
- Jakbym wiedział, że masz takie podejście do wychowywania dzieci, to..
- To co? Nie związałbyś się ze mną? 
- Nie to chciałem powiedzieć..
- A co? No słucham, co chciałeś powiedzieć.. 
- To.. może my pójdziemy już na górę. - wtrącił nieśmiało Kuanlin - Chodź Seonho. - skinąłem jedynie głową, robiąc to, co mi nakazał. W sumie nie miałem ochoty patrzeć na to, jak moja mama kłóci się z tym prostakiem. Mieliśmy teraz na głowie znacznie poważniejszą sprawę, którą musieliśmy jakoś rozwiązać... sami, bez interwencji rodziców. Gdy weszliśmy do pokoju, poczułem silne szarpnięcie za rękę, po którym wylądowałem w objęciach mojego chłopaka. Odetchnąłem głęboko, zamykając przy tym oczy... czuję się przy nim cholernie bezpiecznie i dobrze.
- Co teraz? - szepnąłem, czując czułego buziaka w głowę.
- Jak to co? Będziemy razem choćby nie wiem co, nie bój się.
- Ale twój ojciec..
- Nie patrz na niego... pogada i w końcu przestanie. 
- Tak myślisz?
- Wiem to, Seonho... nie martw się. - skinąłem jedynie głową, unosząc niepewnie wzrok.
- Myślisz... myślisz, że rzeczywiście chodzi mu o to, że nie chce, żebyś był gejem, czy... czy może chodzi o to, że twoim chłopakiem jestem ja?
- Ty, czyli najfajniejszy chłopak na świecie?
- Nie... ja, czyli chodzące problemy i chwilowa depresja.. - brunet westchnął, wtulając mnie mocniej w swoją klatkę piersiową.
- Wyjdziesz z tego... obiecuję. A ja ci w tym pomogę. 
- Tak mówisz?
- Gwarantuję ci to. 

*

                   Późnym wieczorem, około godziny 21, ja i Kuanlin zostaliśmy zawołani przez moją mamę do kuchni, na kolację. Zszedłem na dół domu z mocno bijącym sercem i sporymi obawami. Czułem, że czeka nas poważna rozmowa, której bardzo się bałem, ale wiedziałem, że nas nie ominie. Może to i lepiej, że będziemy mieć to już za sobą i w końcu będziemy wiedzieć na czym stoimy. 

- Skarbie, nałóż sobie coś. - powiedziała po dłuższym czasie, odkąd usiadłem przy stole.

- Za chwilę... nie jestem głodny. - zerknąłem na Chiaweia, który przyglądał mi się z ogromną uwagą. 

- Dość. - westchnął, odkładając pałeczki - Bardzo długo rozmawialiśmy i powinniście w końcu wiedzieć, co zamierzamy zrobić.

- Poczekaj, niech zjedzą.

- Teraz to na pewno niczego nie przełknę. - westchnąłem, wbijając w nich wzrok - Mówcie. 

- Słuchajcie uważnie, bo nienawidzę się powtarzać... Wasz związek jest nie do zaakceptowania. Pobieramy się, oficjalnie będziecie braćmi... to chore, co robicie chłopcy. 

- Ale..

- Kuanlin za moment rozpocznie studia... wróci na Tajwan, pewnie na najlepszą uczelnię w kraju, ty Seonho... Twoja matka mówi, że od zawsze marzyłeś o Stanach..

- Tak, ale..

- Świetnie... pomogę ci, zapłacę za to.. dokończysz tu liceum i wyjedziesz do wymarzonych Stanów na studia. - w kuchni zapadła totalna cisza. Nie wiedziałem jak się zachować. Mój wzrok błądził jedynie między rodzicami a moim chłopakiem. Nie wierzę w to, co usłyszałem. Jak oni mogą zaproponować nam tak drastyczną opcję? Owszem, marzę o Stanach od zawsze, ale co z tego? Znacznie ważniejszy jest dla mnie Kuanlin, a nie uniwerek na drugim końcu świata... 

- To żart? - odezwał się w końcu brunet, odkładając ze spokojem pałeczki. 

- Wreszcie spotkasz się z dziadkami i przyjaciółmi. Mówiłeś, że bardzo za nimi tęsknisz.

- Oczywiście, że tęsknię, ale chcę zostać tutaj z Seonho.. Chętnie pojadę na Tajwan w wakacje, ale nie na trzy lata studiów, chyba żartujesz.. 

- Tak będzie dla was lepiej.

- Nie tato... tak będzie lepiej dla twojego sumienia... Ja nigdzie nie jadę. Seonho.. - chłopak szturchnął mnie w ramię. Mrugnąłem kilkakrotnie, spoglądając na Chiaweia.

- Nie będziesz za mnie decydować.. 

- Jesteś jeszcze dzieckiem i owszem, będę..

- Taką decyzję mogę podjąć tylko i wyłącznie ja.. ewentualnie z pomocą mamy.

- Skarbie, przemyśl to jeszcze. - wtrąciła, co całkowicie wytrąciło mnie z równowagi - Osobiście nie mam nic przeciwko, żebyś był w związku z chłopakiem, tylko... tylko to może być dla ciebie ogromna szansa, pomyśl o tym.

- W Korei też są uczelnie, wiesz?

- Skarbie, studia za granicą..

- Mam je w dupie. Tyle w temacie. - wstałem od stołu, czując jak ojciec Kuanlina łapie mnie za rękę.

- Siadaj. 

- Odwal się.

- Naucz się wreszcie z nami rozmawiać dzieciaku..

- A ty oducz się wreszcie wtrącania w cudze życie.

- Pojedziesz do tych pieprzonych Stanów czy ci się to podoba, czy nie.

- Nie chcę tam jechać, nie rozumiesz?! Nie chcę! Mam tu ojca, mamę... przyjaciela i Kuanlina! Nie możesz mi tego odebrać!

- Dorastasz! Takie jest dorosłe życie! Nie będziesz cały czas z mamą! Przyjaciele zmieniają się z roku na rok, zrozum to wreszcie! - zacisnąłem dłonie w pięści, zagryzając jednocześnie wargę, z której poczułem po chwili wypływającą ohydną, metaliczną ciecz. 

- Seonho..

- Wpadliście, że chcecie się nas pozbyć? O co wam właściwie chodzi? 

- Nie... chcemy po prostu żebyście zaczęli dorosłe, samodzielne życie.

- Okej, wchodzę w to. - spojrzałem gwałtownie na mojego chłopaka, nie wierząc w to, co słyszę - Wyjedziemy pod warunkiem, że oboje polecimy do Stanów albo na Tajwan. - w kuchni ponownie zapadła cisza - To co? Jaka jest decyzja? Nie będziesz musiał oglądać naszego "pedalstwa". 

- Masz lot zaraz po egzaminach. - Chiawei sprawiał wrażenie, jakby totalnie nie obchodziło go to, co mówi do niego Kuanlin - Wiem, że napiszesz je dobrze, więc od razu kupiłem ci bilet. Seonho za ten czas dokończy sobie liceum i za rok również wyjedzie. 

- Tato... właśnie powiedzieliśmy, że nigdzie nie jedziemy.

- Możecie dokończyć kolację i iść do swoich pokoi. 

- Tato..

- Jeśli nie chcesz jeść, możesz iść już do siebie...

*

                    Wszelkie próby rozmowy z rodzicami szły na marne. Moją mamę całkowicie przekonały argumenty Chiaweia mówiące o tym, że w Stanach czeka na mnie lepsze wykształcenie i przyszłość... po prostu nie wierzę w to, jak ten dupek nią manipuluje. Kuanlin przez ostatnie tygodnie non stop kłócił się ze swoim ojcem. Nie było w tym domu dnia bez awantury. Ciągle starał się przedstawić mu sensowne argumenty, które przemawiałyby na jego korzyść i tego, by został tutaj ze mną... wszystko szło na marne. 

- Nie jedź. - szepnąłem, ściskając mocniej dłonie Kuanlina. Zanosiłem się łzami jak dziecko, któremu odebrano właśnie najcenniejszą rzecz na świecie. Znajdowaliśmy się na lotnisku, z którego lada moment mój chłopak miał wylecieć na Tajwan. Decyzja została podjęta przez jego ojca niemalże siłą. Odkąd wiedzieliśmy, że Kuanlin wyleci na studia na Tajwan, nie było minuty, której nie spędzilibyśmy w swoim towarzystwie. Były to niestety smutne chwile, a w naszych głowach zostaną jedynie obrazy naszych zapłakanych i smutnych twarzy. 

- Wrócę, obiecuję.

- Nie wrócisz... nie wrócisz Kuanlin. - pociągnąłem nosem, wtulając się w jego klatkę piersiową - Błagam cię, zostań. 

- Seonho, proszę cię, nie płacz... mi też nie jest łatwo. - szepnął, całując mnie w głowę - Nie płacz. 

- Nie możesz mnie zostawić.

- Będziemy cały czas w kontakcie. Cały czas... będziemy widywać się w święta, wakacje.. 

- I uważasz, że to przetrwa, tak? 

- Seonho, ja to wiem.

- Gówno prawda. - spojrzałem na niego, mając dziwne przeczucie, że patrzę na niego po raz ostatni - Patrzymy na siebie ostatni raz, Kuanlin.. 

- O czym ty mówisz dzieciaku? Jeszcze dzisiaj do ciebie zadzwonię, przysięgam. 

- Nie wierzę, że tak po prostu się na to zgodziłeś. - brunet złapał moją twarz w obie dłonie, uważnie mi się przyglądając. Wiem, że jemu też nie jest łatwo, czuję to. Widzę to w jego oczach... potrafię wyczytać z nich absolutnie każdą emocję, która towarzyszy mu w danej chwili. 

- Zrozum, że nie miałem wyjścia.. przecież wiesz..

- Wiem, przepraszam.. Ja... po prostu strasznie się boję i już za tobą tęsknię. 

- Damy radę, obiecuję ci to. - szepnął, mocno mnie przytulając. Wiem, że za moment nigdy więcej nie poczuję tego uścisku... wiem, że nigdy już nie poczuję jego zapachu i nie poczuję ciepła, jakim mnie darzył. Czuję jak moje serce rozdziera się na miliony kawałków, a każdy z nich rani mnie jak odłamek szkła, ale wiem też, że nie mogę nic z tym zrobić. Czuję kompletną pustkę, która nigdy nie zostanie już nikim wypełniona... 

- Jesteśmy... - usłyszałem za plecami głos mamy. Mimo to nawet nie drgnąłem. Stałem przyklejony do Kuanlina jak rzep.

- Chodź, pomożemy ci się odprawić.

- Moment.. 

- Spóźnisz się na lot.

- Nie będę rozpaczać z tego powodu. - chłopak spojrzał na mnie, lekko się przy tym uśmiechając - Głowa do góry Seonho. Obiecuję ci, że będziemy codziennie ze sobą rozmawiać, tak długo, jak tylko będziesz chciał. - skinąłem jedynie głową, z trudem hamując łzy - Kocham cię.

- Też cię kocham... proszę cię, pamiętaj o tym. - pocałowałem go w policzek, robiąc niepewnie krok w tył. Czyli to koniec... mój facet wyjeżdża zostawiając mnie z mamą i jej przydupasem. Będę znowu kompletnie sam... bez chłopaka, bez przyjaciela, który od kilku miesięcy nie utrzymuje ze mną kontaktu... sam. Nie wytrzymam tego.

- Zostań tu z Seonho, ja odprowadzę Kuanlina na odprawę.

- Dobrze.. trzymaj się słońce. Wszystko będzie dobrze. 

- Na pewno. - brunet wymusił uśmiech, przytulając się do mojej mamy - Proszę opiekować się Seonho.

- Będę, nie martw się o to. Macie telefony, te wasze facebooki, kakaotalki... poradzicie sobie.

- Na pewno. - westchnął, całując mnie delikatnie w czoło, przez co po całym moim ciele przeszedł przyjemny dreszcz - Uważaj na siebie. 

- Ty też... jak wylądujesz to od razu do mnie zadzwoń. 

- Dobrze. 

                              Zadzwonił... jeden raz, drugi, trzeci, setny... a potem kontakt nagle się urwał. Już do mnie nie pisał, nie dzwonił, nie wysyłał motywujących cytatów i miłych wiadomości na dzień dobry i dobranoc. Z jego strony zapadła kompletna cisza. Niechętnie także odbierał moje telefony i odpisywał na moje wiadomości. Zupełnie tak, jakbym przestał dla niego istnieć. Na jego profilu w mediach społecznościowych widziałem, że jest kompletnie pochłonięty znajomymi, imprezami, studiami... widać, że w końcu odżył. Potrzebował tego... Korea chyba całkowicie go znudziła i odebrała mu radość życia. Przynajmniej teraz wiem, jaki rzeczywiście był mój chłopak... Nie rozstaliśmy się oficjalnie, ale jeden telefon wykonany raz w tygodniu mówi chyba sam za siebie. Jest mi cholernie przykro, że Kuanlin postąpił tak, a nie inaczej. Jestem potwornie smutny, że wyjechał zostawiając mnie. Jestem rozczarowany tym, że zerwał niemalże ze mną kontakt... Mimo to doszedłem do wniosku, że koniec z ciągłym płaczem i użalaniem się nad sobą... że to czas, w którym wreszcie powinienem zacząć myśleć o sobie. Nadal go kocham... mam wrażenie, że z każdym dniem zależy mi na nim coraz bardziej, ale mam świadomość tego, że już nie wróci. Nawet jeśli jeszcze kiedykolwiek się spotkamy, nasze relacje nigdy nie będą wyglądać już tak samo... że staniemy się dla siebie niemalże obcymi ludźmi... Nie tego chciałem i nie tak to sobie wyobrażałem, ale teraz widzę jak ogromny wpływ na wszelkie relacje ma odległość i zaangażowanie obu stron. Nawet jeśli ja będę się starać, nie ugram absolutnie niczego, jeśli Kuanlin będzie mieć to gdzieś, dlatego odpuszczam... Z tego miejsca oficjalnie rezygnuję ze znajomości z tym człowiekiem. Pewnie jeszcze kiedyś na siebie wpadniemy... powiemy sobie głupie "cześć", udając, że niczego między nami nie było... Widocznie tak ma być, to jest właśnie prawdziwe życie.... a ja jako osoba słaba psychicznie nie jestem w stanie go udźwignąć. Dlatego też biorę na raz wszystkie tabletki, jakie przypisał mi psychiatra i popijam je soju Chiaweia znalezionym w szafce. Boję się tego, co robię, ale wiem, że to jedyne rozwiązanie... 

->"Seonho, wracam do Korei. Potrzebowałem dużo czasu, by wszystko sobie poukładać. Wiesz... czy aby na pewno związek z chłopakiem jest tym, czego chcę... musiałem pomyśleć, kim tak naprawdę jestem. Zastanowić się, co powinienem zrobić ze swoim życiem, by być szczęśliwym i znam odpowiedź. Muszę być z Tobą, żeby w ogóle mówić o życiu. Wiem, że zdjęcia imprez i ciągłych spotkań z moimi przyjaciółmi Cię ranił, ale to był w pewnym sensie mój sposób na poznanie siebie i tego, czego chcę. Dokończę ten rok studiów i wrócę... obiecuję, że wrócę. Nie powinienem nawet Cię o to prosić, ale poczekaj na mnie. Porozmawiamy, wszystko Ci wyjaśnię. Chcę tylko żebyś wiedział, że jesteś dla mnie bardzo ważny i że bardzo mocno Cię kocham. Daj mi znać, jak będziesz mieć ochotę na rozmowę."

~Koniec.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Tylko Ty~cz.8 [Seonho&Kuanlin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

- Seonho, otwórz mi drzwi. - Kuanlin od dłuższego czasu stał pod drzwiami mojego pokoju, prosząc mnie o to, bym wpuścił go do środka. Nie chcę z nim rozmawiać. Z jednej strony chcę wiedzieć, co łączy go z Jinyoungiem, ale z drugiej strony wiem, że te informacje złamią mi serce - Błagam cię.. - zacisnąłem powieki, nabierając dużo powietrza do płuc. Prędzej czy później musiałbym z nim to wyjaśnić. Chyba lepiej mieć już to za sobą... Otworzyłem drzwi, unosząc zapuchnięte oczy na przestraszoną twarz chłopaka. Brunet wparował do mojego pokoju, po czym zamknął drzwi, uważnie mi się przyglądając.
- Jak mogłeś.. - Kuanlin podszedł do mnie, chcąc dotknąć mojej twarzy, jednak dość brutalnie odtrąciłem jego ręce.
- Proszę cię, nie płacz.
- Nie płacz? Zdradziłeś mnie. - syknąłem, starając się dusić w sobie emocje, by nie usłyszeli mnie rodzice.
- Nie zdradziłem cię. Daj mi wytłumaczyć.
- Myślisz, że ci uwierzę? 
- Daj mi chociaż powiedzieć... błagam cię. - usiadłem na łóżku, przecierając twarz dłońmi. Byłem bardzo zmęczony i przygnębiony tym wszystkim - Seonho. - chłopak usiadł obok mnie, głęboko wzdychając - Myślałem, że nigdy nie będę musiał ci o tym mówić, bo... bo to nic dla mnie nie znaczyło..
- Przejdź do konkretów. Jesteś z nim?
- Nie i nigdy nie byłem.
- Przestań kłamać..
- Nie kłamię do cholery. 
- A te zdjęcia? - poderwałem się z łóżka, nie odrywając wzroku od chłopaka - Jak ostatnio pytałem cię o to czy jesteś prawiczkiem... to z nim się kochałeś, prawda? 
- Też..
- Też? - parsknąłem śmiechem, kręcąc głową z niedowierzaniem - Nie no, nie wierzę.. 
- Daj mi powiedzieć... dla mnie to też nie jest proste. 
- Mów. - brunet nabrał powietrza do płuc, rozsiadając się wygodniej na łóżku.
- Na Tajwanie... na Tajwanie miałem chłopaka przez dwa lata. Wyjazd do Korei był mi w sumie na rękę, bo.. ostatnio niezbyt się dogadywaliśmy... Ciągle się kłóciliśmy, mieliśmy do siebie pretensje o wszystko.. Był ode mnie trochę starszy, miał swoje życie.. mniejsza z nim. Po przyjeździe do Korei od razu złapałem wspólny język z Jinyoungiem. Ty mnie ignorowałeś, ciągle się o wszystko boczyłeś.. odtrącałeś mnie, a ja... ja potrzebowałem kogoś, z kim będę mógł pogadać, spędzić czas, wyżalić się, pośmiać... A ty miałeś mnie w dupie..
- Chcesz.. chcesz mi powiedzieć, że to moja wina, że przespałeś się z Jinyoungiem?
- Nie.. po prostu... - chłopak westchnął, wstając z łóżka - Musiałem odreagować, a on nie protestował.. sam tego chciał. 
- Nie mogę tego słuchać.
- Chciałeś znać prawdę, Seonho.. Byłem kiedyś u niego na weekend i stało się. Na drugi dzień zachowywaliśmy się jak gdyby nigdy nic... Nie chcieliśmy być razem, to był tylko seks. - podszedłem bliżej Kuanlina, zaciskając dłonie w pięści. Byłem tak wściekły i rozżalony, że to się w głowie nie mieści - Uderz mnie... zasłużyłem. 
- A ja? Co ze mną? Jestem kolejną osobą, którą tylko chciałeś przelecieć, żeby zapomnieć o byłym i poczuć się znowu dowartościowanym? - Kuanlin odwrócił wzrok, przełykając z trudem ślinę.
- Zastanów się, co mówisz... Kocham cię najbardziej na świecie, w życiu nie zrobiłbym ci czegoś takiego. 
- Jasne.. wtedy jak był u ciebie Jinyoung.. kiedy siedzieliście do bardzo późna.. Doszło do czegoś między wami, prawda? 
- Nie. Przysięgam ci, że nie. - wytarłem nerwowo policzki, po czym podszedłem do okna, otwierając je. Chciałbym mu uwierzyć, ale nie potrafię. Co mam zrobić żeby uwierzyć w jego słowa i zacząć normalnie żyć? - Seonho, to był tylko seks.. ludzie tak robią, tylko... tylko ty jesteś zbyt porządnym chłopakiem, żeby to zrozumieć. 
- Normalne jest puszczanie się na prawo i lewo, tak? 
- Nie, dalej nie rozumiesz.. 
- Przepraszam, że jestem poukładaną osobą... może potrzebujesz kogoś takiego jak Jinyoung, co? Da ci gdzie zechcesz i kiedy zechcesz..
- Seonho, do cholery. - Kuanlin podszedł do mnie gwałtownie, po czym chwycił mnie za twarz, uważnie mi się przyglądając - Uwielbiam w tobie to, że jesteś taką spokojną i porządną osobą.. 
- Przestań.
- Kocham cię dzieciaku... błagam cię, wybacz mi. Nie zdradziłem cię.. to wszystko stało się przed tym, zanim zaczęliśmy być razem.
- Ale to koniec... - chłopak otworzył szerzej oczy. Wydawało mi się, że wyraźnie dałem mu do zrozumienia, że nie pozwolę się okłamywać i robić z siebie idioty.. Kocham go, ale jakie to ma teraz znaczenie? Skąd mogę mieć pewność, że nigdy mnie nie okłamie? Że za moment mu się nie znudzę i nie zacznie szukać przygód u kogoś innego? Raz już mnie zawiódł i to mi wystarczy...
- Koniec? - zapytał z nerwowym uśmiechem, jednak zaraz po tym stało się coś, czego najbardziej się bałem. Kuanlin musnął moje wargi, sprawiając, że moje roztrzęsione z emocji nogi ugięły się, przez to ten zmuszony był przytrzymać mnie w pasie.
- Puść. - szepnąłem, lekko go odpychając. Kocham go jak jasna cholera i mam do niego słabość, ale nie pozwolę robić się w konia.
- Seonho, wybacz mi.. 
- Wyjdź. Muszę zostać sam. 
- Wyjdę... obiecaj mi tylko, że jeszcze to przemyślisz. - spuściłem jedynie wzrok, czując jak po moich policzkach spływają chłodne strużki łez - Nie płacz. - mówiąc to pocałował mnie w głowę, po czym jak gdyby nigdy nic, opuścił mój pokój. Nie rozumiem go... co za chora sytuacja. Nie potrafię też powiedzieć, czego chcę. Z jednej strony mam ochotę uderzyć go w twarz i zwyzywać, jak najgorszego potwora... z drugiej natomiast, chciałbym się do niego przytulić, poczuć jego bliskość i dzięki temu poczuć choć namiastkę szczęścia.

*

                    Od kilku dni nie rozmawiam z Kuanlinem. Powiedział, że jak będę gotowy z nim porozmawiać, to po prostu mam to zrobić... obiecał, że będzie czekać tak długo, jak będzie trzeba. Ponad to, mama zaczęła wciskać we mnie leki, które przypisał mi psychiatra. Czuję się po nich jeszcze gorzej, niż wcześniej, ale rodzice nie chcą tego słuchać. Pilnują mnie, jak dziecka i siedzą przy mnie tak długo, dopóki nie wezmę leków. 

- Zjedz skarbie.. nie weźmiesz leków na pusty żołądek. 

- Nie jestem głodny. - przebywanie w towarzystwie Kuanlina bardzo mnie męczy. Ciągle mi się przygląda, a to mnie jedynie stresuje i krępuje jednocześnie. Siedzieliśmy teraz przy kolacji i podczas gdy ci zajadali się w najlepsze, ja wpatrywałem się w stół myśląc o tym, jak bardzo nienawidzę siebie, rodziców i Kuanlina... Do tego dochodzi jeszcze sytuacja z Minhyunem. Potrzebuję mu się wygadać, a on totalnie mnie ignoruje, twierdząc, że ma dużo nauki.. Nie rozmawiam z nim od kilku dni i przysięgam, że jak to wszystko nadal będzie tak wyglądać, to oszaleję. 

- Twoja mama wyraźnie powiedziała, że masz zjeść.. Wybierz coś, na co masz ochotę i jedz. 

- Nie mam ochoty na nic.. - warknąłem, czując jak zaczyna się we mnie gotować. Jak ten facet mnie irytuje. Ciągle się wtrąca, ciągle mnie poucza, non stop bawi się w mojego ojca, a ja z każdym, kolejnym dniem, nienawidzę go coraz bardziej. 

- Tato, daj spokój.. - szepnął nieśmiało Kuanlin - Niech nie je, jak nie chce.

- Proszę. - uniosłem wzrok, widząc stojącą nad sobą mamę. Po chwili położyła gwałtownie leki na stole, uważnie mnie obserwując - Weź je... tylko potem nie dziw się, jak będzie ci znowu niedobrze.

- Jest mi niedobrze odkąd zacząłem je brać.. 

- Musisz je wziąć. - burknął facet mojej mamy.

- Przecież lekarz powiedział, że na początku to normalne. Za jakiś czas będzie lepiej. 

- Nie wezmę ich. 

- Seonho, skarbie... przecież jesteś dorosłym chłopakiem i chyba sam rozumiesz, że musisz je wziąć..

- Ale ty w ogóle z nim nie dyskutuj. - nienawidzę tego człowieka... dlaczego on ciągle się wtrąca? - Bierz te leki. Nie jesteś dzieckiem... chyba nie chcesz żebyśmy cię do tego zmusili.

- Nie możesz mnie do niczego zmusić. - szepnąłem, czując automatycznie cisnące się do oczu łzy. Nie mam siły. Leki, które miały mi pomóc sprawiają, że czuję się jeszcze gorzej. Ciągle jest mi niedobrze, jestem zmęczony, nie mam apetytu i mam wrażenie, że moje samopoczucie pogorszyło się jeszcze bardziej. 

- Proszę cię, nie mów tak do niego.. 

- Po prostu nie mogę patrzeć, jak ciągle koło niego skaczesz. To nie jest dziecko, a zachowuje się jakby miał trzy lata.... Weź te leki. - nie wytrzymałem. Strąciłem je ze stołu, tak że te rozsypały się po całej posadzce w kuchni. W pomieszczeniu zapanowała cisza... nareszcie. Wstałem od stołu, mierząc wszystkich wzrokiem. Słyszałem jedynie ciężkie oddechy, czując tym samym na sobie spojrzenie Kuanlina, mamy i jej fagasa. 

- Dajcie mi wreszcie święty spokój... wszyscy. 

- Seonho.. 

- Nie... przestań koło niego skakać. - mężczyzna wstał od stołu, podchodząc bliżej mnie - Widać, że brakuje ci ojca i męskiej ręki.

- Tato.. - Kuanlin wstał od stołu w kompletnym osłupieniu - Przestań, proszę cię. - zacisnąłem dłonie w pięści, czując coraz mocniej bijące serce i przyspieszony oddech. 

- Kim ty do cholery jesteś, żeby mnie pouczać i wspominać mojego ojca? - spojrzałem na niego z ogromną nienawiścią. Nigdy nie czułem takiego żalu i nienawiści, w stosunku do jakiejś osoby - No kim?! 

- Posłuchaj mnie gnoju..

- Nie! Ciągle tylko "posłuchaj mnie", "masz zrobić to", "masz zrobić tamto"! Odwal się, rozumiesz?! - nie panowałem nad sobą. Uniosłem ręce, uderzając nimi w klatkę piersiową mężczyzny. Biłem go na oślep, nie mogąc przestać - Odwal się wreszcie ode mnie! 

- Przestańcie!

- Seonho.. - Kuanlin podszedł do mnie, odciągając mnie od swojego ojca - Uspokój się, słyszysz? 

- I co?! Teraz znowu pokłócimy się o to, że śmiałem zwrócić uwagę twojemu ojcu?! 

- Seonho.

- Nienawidzę was.. Po prostu was nienawidzę. - ruszyłem w kierunku przedpokoju, z zamiarem wyjścia z domu. Oczywiście cała moja wspaniałomyślna pseudorodzina ruszyła za mną, chcąc mnie zatrzymać.

- Proszę cię, nie wychodź... musimy porozmawiać.

- I znowu go prosisz. Nie możesz mu wreszcie czegoś nakazać? 

- Przestań, błagam cię...

- Seonho, zostajesz w domu, zrozumiałeś? 

- Myślisz, że będę się ciebie słuchać? Nie bądź śmieszny. - burknąłem, wychodząc pospiesznie z domu. Na dworze było w miarę ciepło i przyjemnie. Momentami powiewał ciepły wiatr, a na niebie zaczęły pojawiać się pierwsze gwiazdy. Słyszałem za sobą kroki... Kuanlin nie potrafi odpuścić. Nie rozumie, że potrzebuję i chcę być sam. Dlaczego on jest tak cholernie upierdliwy? - Dasz mi wreszcie spokój? - zatrzymałem się, wbijając wzrok w bruneta - Naprawdę nie rozumiecie, że chcę być sam? Mam dość waszej upierdliwości i nadopiekuńczości. Mam dość tego, że twój ojciec non stop na mnie naskakuje.. 
- Seonho..
- Po prostu się odpieprzcie, to wszystko. 
- Uspokój się. - chłopak podszedł do mnie, łapiąc mnie za ręce. Zaraz po tym zaczął ich ostrożnie dotykać, wpatrując się przy tym w moje oczy - Proszę cię, nie nakręcaj się tak.
- O czym ty mówisz? Ja się nakręcam? To wy robicie ze mnie czubka i faszerujecie mnie lekami..
- To wszystko dla twojego dobra.
- Gówno prawda. Dla mojego dobra zamknijcie mnie jeszcze w psychiatryku... Przynajmniej będziecie mieć mnie z głowy. - Kuanlin pociągnął mnie za ręce, przez co wylądowałem w jego objęciach. Czując jego ciepło i niesamowicie przyjemny zapach, poczułem jak znów uginają się pode mną nogi.
- Kocham cię Seonho... i bardzo się o ciebie martwię. 
- Rozstaliśmy się.
- Nie, to tylko chwilowy kryzys.
- Przes... - chwyciłem odruchowo Kuanlina za koszulkę, czując jak ten wbija się w moje wargi. Kocham jego usta... to, jak mnie całuje, jak jest blisko mnie.. Czuję się wtedy szczęśliwy choć przez chwilę - Co ty... przestań. 
- Seonho, potrzebujesz mnie... a ja cholernie potrzebuję ciebie, zrozum. 
- Zdradziłeś mnie..
- Przestań, naprawdę dalej nie rozumiesz? To wszystko stało się przed tym, zanim zaczęliśmy być razem... Świata poza tobą nie widzę, idioto. - odwróciłem wzrok, czując napływające do oczu łzy. Jestem zmęczony swoim samopoczuciem i niemocą... Jestem zmęczony sytuacją w domu, kryzysem z Kuanlinem i ciszą ze strony Minhyuna. Chciałbym spotkać się z tatą... usłyszeć od niego, że jestem dzielnym chłopakiem i że wszystko będzie dobrze.. A jeśli nie.. po prostu chciałbym zniknąć. I tak jestem święcie przekonany, że wszystkim tylko zawadzam - Seonho... uderz mnie, nawrzeszcz na mnie... płacz... powiedz mi do cholery, co teraz czujesz. Muszę to wiedzieć. 
- Daj mi spokój..
- Dzieciaku. - brunet chwycił mnie za nadgarstki, wpatrując się w moje przeszklone oczy - Powiedz mi, co czujesz.
- Jesteś pewien, że chcesz wiedzieć, co czuję? - pociągnąłem nosem, czując jak z każdą kolejną sekundą brakuje mi tchu - Czuję pustkę... totalną pustkę.. Czuję nienawiść i złość do całego świata... Czuję, że nikt mnie już nie potrzebuje. Mam dość swojego życia, Kuanlin.. 
- Nie mów tak. - szepnął, mocno wtulając mnie w swoje drżące ciało - Cierpisz na depresję, ale przysięgam ci, że wyjdziesz z tego... razem z tego wyjdziemy. 
- Nie mam żadnej depresji. - zaprzeczyłem skinieniem głowy, czując jak rozklejam się coraz bardziej - Znowu mi to wmawiacie. 
- Tak, masz rację... przepraszam. Pomyliłem się.. - nabrałem powietrza do płuc, spoglądając na Kuanlina, w którego oczach malował się strach.
- Pomóż mi, proszę. 
- Pomogę ci we wszystkim, przecież wiesz. 
- We wszystkim?
- Tak. - owinąłem ręce wokół szyi chłopaka, mocno się do niego przytulając. W momencie, gdy poczułem, że ten robi to samo, ośmieliłem się wreszcie wypowiedzieć swoje myśli na głos.
- Pomóż mi stąd odejść. - poczułem jak jego ciało się spina, a oddech staje się coraz cięższy. Przylegając do jego ciała, czułem jego coraz szybciej bijącej serce i drżące dłonie.
- O czym ty mówisz, Seonho? 
- Nie mam już siły.
- Popatrz na mnie. - Kuanlin chwycił mnie za twarz, wbijając we mnie wzrok - Masz 17-cie lat.. Twoje życie się dopiero zaczyna. 
- Nie, nie mogę..
- Błagam cię, przestań wygadywać takie durnoty. - głos chłopaka załamał się, a piękne, czarne oczy zaszły łzami - Zostawiłbyś mnie? 
- Ty zrobiłeś to pierwszy.. 
- Co?
- Najpierw tata... ty.. Minhyun. Wszyscy się ode mnie odwracają. 
- Seonho, co ty wygadujesz? 
- Jestem sam... sam, rozumiesz? - pociągnąłem nosem, czując na policzku ciepłą dłoń Kuanlina - Nie mam ojca.. dla mamy też już nie istnieję. Twój ojciec traktuje mnie jak psa.. Minhyun mnie ignoruje, Ty... ty wolisz kogoś innego. 
- Seonho, posłuchaj mnie, proszę..
- Pomóż mi.
- Pomogę.. oczywiście, że ci pomogę, ale nie w tym. Pomogę ci wyjść na prostą, przysięgam. 
- Posłuchaj raz mnie i tego, czego ja chcę... tylko raz.
- Seonho, ty tego nie chcesz. Nie chcesz tego, zrozum... Jesteś chory, to przez to..
- Przestań! - warknąłem, odtrącając jego ręce - Przestań traktować mnie jak idiotę! Tak, wiem, nie dorastam ci do pięt! Ale przestań mi to pokazywać na każdym kroku! - Kuanlina wbiło w ziemię. Między nami zapadła cisza, przerywana jedynie odgłosami nocnych ptaków i cykad.
- Ja... Seonho, nie rozumiem, o czym mówisz..
- Nie rozumiesz? Przez cały czas mnie pouczałeś... ciągle mi coś nakazywałeś albo mi czegoś zabraniałeś. Cały czas starałeś się mi pokazać, że jesteś lepszy ode mnie i tak, wiem... jesteś, każdy jest.. tylko dlaczego starałeś się udowodnić mi, że przy tobie jestem nikim? - Kuanlin zamilkł, opierając się o mur otaczający jeden z sąsiednich domów. Wreszcie mogłem wyrzucić z siebie to, co bałem się wypowiedzieć do tej pory. Coś, co także nie dawało mi żyć, jednak znosiłem to, bo bardzo kochałem i nadal kocham tego człowieka.
- Ja... dałem ci tylko kilka rad i wskazówek, żeby ci pomóc. Nie miałem pojęcia, że odbierasz to jako atak.. Dlaczego od razu mi o tym nie powiedziałeś?
- Bo się bałem... bałem się, że cię stracę. Nadal uważasz, że tylko ty wiesz, co jest dla mnie najlepsze i czego ja chcę.. W ogóle mnie nie słuchasz albo ignorujesz to, co do ciebie mówię, dlaczego?
- Bo cię kocham... i chcę dla ciebie jak najlepiej. Nie dopuszczam do siebie myśli, że mogłoby cię zabraknąć. 
- Jakbyś mnie kochał, nie poszedłbyś do łóżka z tym pieprzonym Jinyoungiem. 
- Seonho, do cholery jasnej. - chłopak podszedł do mnie, po czym chwycił mnie za ramiona, gwałtownie mną potrząsając - Co się z tobą dzieje?! Oprzytomnij wreszcie, błagam cię! Naprawdę chcesz żebym zaczął traktować cię jak dziecko?! - po jego bladych jak ściana policzkach spłynęły łzy, a usta nabrały wyrazu zbolałego grymasu - Traktowałem cię jak najlepszego przyjaciela, partnera do rozmowy... jak osobę, którą kocham! Jak możesz opowiadać takie rzeczy?!
- Nie krzycz.. 
- Boli mnie to, co wygadujesz, ale wiem z czego to wynika i staram się być wyrozumiały. I powtórzę to jeszcze raz... nie zdradziłem cię i nigdy w życiu nie zrobiłbym ci czegoś takiego.. Jeśli chcesz, zerwę kontakt z Jinyoungiem.. to na tobie zależy mi najbardziej, a nie na nim.. 

*

                 Wyszedłem z pokoju z zamiarem zejścia do kuchni. Od jakiegoś czasu nie chodzę do szkoły, więc całe dnie spędzam w czterech ścianach swojej sypialni. Dzisiaj niestety w domu został także ojciec Kuanlina, ale na szczęście nie miałem jeszcze okazji na niego wpaść. Moje stosunki z Kuanlinem nieco się poprawiły. Zaczęliśmy więcej ze sobą rozmawiać, a do mnie zaczęło powoli docierać, że niesłusznie go oskarżałem. Nie ukrywam, że niesamowicie zabolał mnie fakt, że mój chłopak przespał się ze swoim kolegą i z tego tytułu byłem i nadal jestem o niego potwornie zazdrosny, ale to było przed tym, nim zaczęliśmy być razem. Kuanlin też twierdzi, że zerwał kontakt z Jinyoungiem, a ja chyba mu wierzę...

- Dzień dobry. - westchnąłem jedynie, słysząc witający mnie głos mężczyzny. Podszedłem w ciszy do czajnika, nastawiając w nim wodę, po czym zająłem się szukaniem ulubionej herbaty - Dzień dobry Seonho. - po wsypaniu herbaty do kubka, oparłem się o blat, wbijając wzrok w okno. Pogoda była dzisiaj naprawdę paskudna. Od rana padało i wiało... pogoda idealna, by siedzieć w domu pod kocem, pić herbatę i oglądać jakiś fajny film - Mhm, tak teraz będziesz się bawić... Będziesz udawać, że mnie nie słyszysz, tak? - zalałem herbatę, po czym sięgnąłem po kubek, robiąc z nim kilka kroków w kierunku drzwi - Seonho, posłuchaj mnie. 

- Nie mam ochoty.

- Ooo... czyli jednak mnie słyszysz. - wywinąłem oczami, zatrzymując się - Dlaczego mnie ignorujesz?
- Serio nie wiesz?
- No serio, serio... słucham.
- Bo traktujesz mnie jak psa. 
- Słucham?
- Ciągle się do mnie rzucasz, pouczasz mnie, czegoś mi nakazujesz, szarpiesz mnie... jestem już tym zmęczony. 
- W takim razie powiedz mi, co mam zrobić, żebyś w końcu zaczął się mnie słuchać?
- Ja nie jestem psem czy małpą do wytresowania, żeby wykonywać każde twoje polecenie. 
- Chcę się z tobą po prostu dogadać..
- Ciągłym poniżaniem mnie i zastraszaniem, wow... Kuanlina też tak wychowywałeś?
- Nie powinno cię interesować, jak wychowywałem swojego syna... poza tym on był dużo pokorniejszy niż ty. W życiu nie widziałem tak rozkapryszonego dzieciaka. 
- Cieszę się, że mogłem cię czymś zaskoczyć. 
- Naprawdę nadal zamierzasz się tak zachowywać? 
- Oczywiście... a tobie nic do tego. Przypominam ci, że jestem w swoim domu, w którym to ty jesteś gościem. 
- Posłuchaj mnie gnojku. - mężczyzna szarpnął mnie za nadgarstek, przez co zawartość kubka znajdującego się w moich dłoniach, rozlała się po moich rękach. Syknąłem jedynie, odruchowo upuszczając go na podłogę - I co narobiłeś?! 
- Aua... - jęknąłem podchodząc do zlewu, po czym umieściłem ręce pod zimną wodą. Skóra piekła mnie jak jasna cholera, a ten dupek zamiast mi pomóc, stał nade mną i się na mnie wydzierał.
- Kubka też nie potrafisz porządnie utrzymać?! Ja nie wiem dzieciaku, co się z tobą dzieje! 
- Odpieprz się. - zacisnąłem powieki, czując jak jestem uderzany w tył głowy. Zatkało mnie. Ten człowiek nie raz podnosił na mnie rękę, ale nigdy nie doszło do tak porządnego uderzenia. Zakręciłem wodę, spoglądając na niego ze łzami w oczach. Gdy zobaczyłem, jak ten wykonuje krok w moim kierunku, skuliłem się, zakrywając głowę piekącymi rękoma - Nie bij mnie! Przepraszam!
- Wystarczy dać ci raz w łeb, żebyś wreszcie nabrał pokory. 
- Nie bij mnie.. - powtórzyłem przestraszony, po czym uniosłem niepewnie wzrok.
- Nie próbuj nawet mówić o czymkolwiek swojej matce, zrozumiałeś?
- Tak. - chwyciłem się blatu, podnosząc się ostrożnie do pionu.
- Naprawdę chciałem się z tobą dogadać Seonho, ale jak nie chcesz mnie do siebie dopuścić, będzie to wyglądać, jak wygląda, wybacz.. 
- Jesteś okropny. - wyszeptałem, uciekając do swojego pokoju. Nienawidziłem tego człowieka od samego początku, ale wtedy nie przypuszczałem, że kiedykolwiek zrobi mi jakąś krzywdę. Dopiero po tych kilku miesiącach zaczynam zauważać, że jest zdolny do wszystkiego.
                          Leżałem w swoim pokoju, wpatrując się beznamiętnie w wędrujące po szybie krople deszczu. Cały czas myślałem o sytuacji, jaka miała miejsce w kuchni i za każdym razem gdy patrzyłem na swoje ręce, czułem potworny ścisk w sercu i towarzyszący im strach i niepewność.
- Hej, mogę? - przekręciłem się na bok, odwracając się tym samym plecami do mojego chłopaka - Przepraszam, że tyle mnie nie było, ale miałem dzisiaj sporo zajęć po szkole. - skinąłem jedynie głową, czując jak chłopak kładzie się za mną, mocno mnie przytulając - Tęskniłem. - szepnął, przywierając wargami do mojego karku.
- Ja też. 
- Na pewno?
- Na pewno. - złapałem go ostrożnie za rękę, wzdychając - Jak ci minął dzień?
- Był ciężki jak cholera... ale wiedziałem, że po powrocie do domu zobaczę się z tobą i to mnie napędzało do działania. - skinąłem głową, bawiąc się palcami bruneta - Jak się czujesz?
- Dobrze.
- Pokaż mi się... chcę ci dać buziaka. 
- Później.
- Seonhooo.. - Kuanlin złapał mnie za nadgarstki, przez co z moich ust wydobył się stłumiony jęk - Co się stało?
- Puść. 
- Hej, pokaż się. - chłopak przekręcił mnie na plecy, po czym zaczął z ogromną dokładnością oglądać moje ręce - Wyglądają na poparzone.. 
- Zagoi się. 
- Jak to zrobiłeś?
- Wylałem herbatę.. zamyśliłem się.
- Boże, Seonho. - Kuanlin poderwał się na równe nogi, biegnąc w kierunku łazienki, w której trzymana jest jedna z apteczek. Po chwili wrócił, siadając ponownie na łóżku, gdzie zaczął rozpakowywać potrzebne rzeczy - Dlaczego nie poprosiłeś o pomoc mojego ojca?
- To... bo twój ojciec jest zajęty i nie chciałem mu przeszkadzać. 
- No co ty... na pewno by ci pomógł, jakby zobaczył, co się stało. - ta, bez wątpienia... nie będę już skarżyć się Kuanlinowi, że to właśnie przez jego ojca mam poparzone ręce. Boję się, że ten dupek by się mścił i byłoby tylko gorzej.
- Kuanlin?
- Tak?
- Czemu to wszystko się tak teraz nawarstwiło? - spojrzeliśmy na siebie, wpatrując się w siebie w kompletnej ciszy - Moje życie to ciągły pech.. ciągły, niekończący się pech, dlaczego?
- Skarbie..
- Co ja zrobiłem?
- Nic.. nie zrobiłeś niczego złego, nie pozwalam ci tak myśleć. To minie Seonho, przysięgam. 
- A jeśli nie? 
- To przysięgam ci, że zabiorę z ciebie te wszystkie nieszczęścia i przeniosę je na siebie. 
- Ale..
- Zrobię to... wiesz, że dla ciebie zrobię wszystko. 
- Wszystko? - Kuanlin westchnął, dotykając ostrożnie mojego policzka.
- Z małymi wyjątkami. - szepnął, całując mnie w czoło.
- Hm... a pocałujesz mnie?
- W nosek? - uśmiechnął się, obdarowując buziakiem mój nos - W czółko? - szepnął składając na moim czole trzy pocałunki - W policzek?
- W usta.
- W usta. - powtórzył, przyglądając mi się z uwagą. Widziałem w jego oczach troskę i miłość. Nigdy nie sądziłem, że z czyiś oczu można wyczytać takie rzeczy - Bardzo chętnie. - po chwili byłem całowany przez mojego chłopaka i delikatnie dopieszczany przez jego dłonie. Potrzebowałem tego. Dopiero w takich momentach uświadamiam sobie, jak bardzo potrzebuję Kuanlina... że jestem w stanie zaakceptować absolutnie wszystko i równie wszystko mu wybaczyć... że nie przy nim... a bez niego jestem nikim...





~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko... i w sumie nie wiem czy z ładem i składem, ale miałam dłuższą przerwę i wypadłam z rytmu.;;