10 czerwca 2018

Wymiana~cz.8 [Taeyong&Jihoon]




                    Siedziałem na dziedzińcu szkoły, czekając na Jinyounga, który miał do załatwienia jakąś sprawę z nauczycielem. Umówiliśmy się po lekcjach na obiad i tego dnia, chciałem porozmawiać z nim o Taeyongu. Jinyounga znam od małego... jest dla mnie jak brat i miałem szczerą nadzieję, że doradzi mi, co powinienem zrobić.
- Jestem. - skinąłem głową, lekko się uśmiechając - Dokąd idziemy?
- Może samgyeopsal?
- Oo super. Jestem za. - chłopak objął mnie, uśmiechając się - Co to za okazja, że wyciągnąłeś mnie na jedzenie?
- Chciałem spędzić z tobą czas.
- I?
- I muszę cię o coś zapytać. 
- Dawaj. - westchnąłem, idąc powolnym krokiem w kierunku przystanku.
- Chodzi o Taeyonga.
- No dobra... a konkretnie o co chodzi?
- Trochę to skomplikowane, bo.. kurde..
- Jihoon, co z tobą? - zaśmiał się, głaszcząc mnie po ramieniu - Mów.
- Wiesz.. odkąd przyjechał to.. trochę się do siebie zbliżyliśmy i.. on podoba mi się. - zerknąłem na zdezorientowanego przyjaciela - Wiem, że to głupie Jinyoung... Ale on naprawdę ma w sobie coś, co mnie przyciąga... całowaliśmy się parę razy. - zachichotałem, czując jak się czerwienię - Ale wiesz.. on tak raz chce.. potem nie chce.. i ja już nie wiem, co mam robić.
- Czekaj. - chłopak zatrzymał się, uważnie mi się przyglądając - Jesteś gejem?
- Nie wiem... w sumie to tylko jak patrzę na Tae, to czuję się jakoś inaczej. Nie mam tak w stosunku do innych chłopaków.
- Całowałeś się z Taeyongiem? - skinąłem jedynie głową - I co? Chciałbyś pójść z nim do łóżka?
- No.. tak.. - moje policzki płonęły. Nie wiedziałem, że ta rozmowa tak bardzo mnie skrępuje.
- Jihoon. - chłopak parsknął śmiechem, kręcąc głową z niedowierzaniem - Przepraszam, że to powiem, ale to jest chore.
- Co?
- Oczywiście to zostanie tylko i wyłącznie między nami, ale... Jihoon ja nie wiem, czy będę w stanie się z tobą przyjaźnić. - wbiło mnie w ziemię. Otworzyłem szerzej oczy, przyglądając się Jinyoungowi.
- Jak to? Co ty mówisz?
- Wiesz... skoro on tego nie chce, to lepiej dla ciebie, serio. Wylecz się z tego.
- Ale to nie jest choroba..
- Jest... sorki Jihoon, ale nie mam ochoty na obiad.
- Bez jaj... Zostawiasz mnie, bo podoba mi się chłopak?
- Na razie. - mówiąc to machnął ręką, idąc w przeciwnym kierunku.
- Jinyoung! Jinyoung proszę cię! - nawet nie wyobrażacie sobie, jak bardzo było mi w tym momencie przykro. Ten drań jest dla mnie jak brat.. Jak mógł mi zrobić coś takiego?


*

                      Wróciłem do domu niesamowicie rozżalony i smutny. Moja zapuchnięta od płaczu twarz, wyraźnie zdradzała to, jak się czułem. Straciłem swojego jedynego, najlepszego przyjaciela, tylko dlatego, że czuję się gejem... po prostu rewelacja. Już wiem, że przeciwko mnie jest Jiseok, Jinyoung, ojciec... czy naprawdę homoseksualizm to takie potworne przestępstwo? 
- Hyung.. - wszedłem do pokoju Taeyonga, widząc go w towarzystwie jakiegoś chłopaka. Siedzieli na łóżku nad stosem notatek... pewnie się uczyli. Mimo to widząc 23-latka w towarzystwie chłopaka, poczułem się naprawdę paskudnie i do tego byłem bardziej zazdrosny niż zwykle - O... przepraszam.
- Płaczesz? - Tae odłożył notatki, wstając z łóżka.
- Nie... przepraszam, że przeszkodziłem. - ukłoniłem się, idąc jak najprędzej do siebie. Może za bardzo to wszystko wyolbrzymiam? Sam nie wiem, ale naprawdę czuję się beznadziejnie, wiedząc że nie mam w nikim wsparcia, a przyznanie się przed samym sobą do tego, że jest się gejem, jest bardzo ciężkie. 
- Hej.. co się stało? - rzuciłem plecak na ziemię, spoglądając na Tae - Jihoon..
- Jest mi ciężko. - wtuliłem się w chłopaka, pociągając nosem. Ten jedynie objął mnie, głaszcząc mnie po głowie.
- Ale co konkretnie się stało? Czemu płaczesz?
- Rozmawiałem z Jinyoungiem.. 
- Powiedział ci coś podłego? - skinąłem głową, wsłuchując się w bicie serca chłopaka.
- Zerwał naszą znajomość... zrobił to tylko dlatego, bo powiedziałem mu, że coś do ciebie czuję. Mam tego dość Hyung..
- Jihoon. - uniosłem gwałtownie głowę, słysząc głos Jiseoka. Mój brat stał w drzwiach, uważnie nam się przyglądając - Mógłbyś nas zostawić?
- Jasne. - Taeyong uśmiechnął się lekko, po czym pocałował mnie w czoło - Głowa do góry młody. - spojrzałem na brata, czując jak z nerwów moje serce dwukrotnie przyspiesza.
- Wszystko słyszałeś? - szepnąłem, spuszczając wzrok.
- Tak.
- Przepraszam. 
- Siadaj. - skinąłem głową, siadając na łóżku. Jiseok usiadł obok mnie, biorąc głęboki oddech - Wiesz.. przykro mi, że nie przyszedłeś z tym do mnie.
- Hyung...
- Nie... posłuchaj mnie. Wcale się nie dziwię, że nie chcesz ze mną gadać. Zachowałem się jak dupek... jesteś moim młodszym bratem, a ja nie dałem ci wsparcia, którego pewnie teraz bardzo potrzebujesz.. - chłopak westchnął, spoglądając na mnie - Widzę, że Tae ci się podoba i widzę, że on stara ci się we wszystkim pomóc. - przytaknąłem, czując jak ten głaszcze mnie po plecach - Posłuchaj... Nie chcę żebyś się za bardzo angażował. Przecież Taeyong za kilka miesięcy wróci do Chin... złamie ci serducho. 
- I tylko o to chodzi?
- Nie. Wiesz, że nie popieram bycia homo, ale... kurde, nie mam teraz wyjścia. Chcę ci pomóc i cię zrozumieć, tylko... musimy jakoś szczerze pogadać. - skinąłem głową, zerkając na brata.
- W porządku... o czym mam ci powiedzieć?
- Co ci się w nim podoba?
- Wszystko.
- W sensie, że z wyglądu wszystko?
- Nie.. znaczy to też, ale.. On jest dość specyficzny. Trochę chłodny, ale momentami potrafi być opiekuńczy i... nie wiem Hyung. Jak jestem blisko niego, to jestem szczęśliwy... tak po prostu. 
- Jest oziębły w stosunku do ciebie? I mimo to ci się podoba? 
- Tak.
- Boże... miałem kiedyś 17 lat, ale jakoś nie jestem w stanie sobie tego wyobrazić.
- On po prostu ma coś w sobie... nie potrafię tego opisać. - westchnąłem, po czym zerknąłem na chłopaka, wymuszając uśmiech - Ale bez obaw... on niczego ode mnie nie chce, także możesz być spokojny.
- Jak to?
- Normalnie... mówi to samo co ty... że wyjedzie i co by wtedy z nami było. 
- Młody... ja wiem, że pewnie pierwszy raz się zakochałeś, ale postaraj się spojrzeć na to na trzeźwo.
- Staram się cały czas, ale to jest silniejsze ode mnie. 
- No tak. - Jiseok przetarł rękoma twarz, wypuszczając powietrze z płuc - A Jinyoung?
- Sam przecież słyszałeś. 
- Skończył waszą znajomość, bo powiedziałeś mu o tym, że podoba ci się Taeyong?
- Dokładnie.
- Przecież mu przejdzie... daj mu się z tym oswoić.
- A ty co Hyung? Zmieniłeś do mnie nastawienie? 
- Jesteś moim głupim braciszkiem... nie mam wyjścia. - uśmiechnąłem się, opierając głowę na jego ramieniu.
- Dzięki. 
- I co? Poprawił ci się humor?
- Nie do końca.
- Jak to?
- Mógłbyś pogadać z Tae? Wiesz... o tym, co wtedy stało się pod domem.
- No tak. - Jiseok westchnął, wstając z łóżka - Tak, pogadamy o tym... a ty bierz się za naukę.
- W porządku.
- No... przepraszam Jihoon. - chłopak uśmiechnął się, opuszczając mój pokój. Poczułem się dużo lżejszy. Zupełnie jakby ktoś zdjął potworny ciężar z moich barków. Cieszę się, że ten głupek coś zrozumiał. 


*

                     Leżałem w łóżku, czytając notatki z koreańskiego. Napisałem do Jinyounga... nie wiem dlaczego, ale przeprosiłem go za to, co mu powiedziałem i za to, że czuję się gejem. Mimo że odczytał moją wiadomość, to nie odpisał mi ani słowa. 
- Nie śpisz? - odłożyłem zeszyt, słysząc szept Taeyonga. 
- Nie, chodź. - chłopak wszedł do pokoju, zamykając za sobą drzwi.
- Jest pierwsza w nocy... jeszcze się uczysz?
- Tak... i tak bym nie zasnął. - Hyung położył się obok mnie, wzdychając.
- Gadałem z Jiseokiem.
- I jak?
- Wyjaśniliśmy sobie parę rzeczy... jest okej. 
- Cieszę się. - Tae wziął ode mnie zeszyt, rzucając go na dywan.
- Gadaliśmy też o tobie. 
- Jak to?
- No normalnie... Nie wiem zbytnio, jak do tego podejść, ale... kurczę, spodobałeś mi się i ciężko mi się hamować z pewnymi rzeczami. - moja twarz nabrała lekkich rumieńców, a oczy zeszkliły się, skupiając całą swoją uwagę na chłopaku - Boję się po prostu, że jak będę wyjeżdżać, to będzie nam ciężko.
- Nie wyjeżdżaj. - przekręciłem się na brzuch, wpatrując się w Hyunga - Zostań w Korei.
- To nie jest takie proste.
- To jest bardzo proste. 
- Jihoonnie... jesteś młodziutki. Tobie wszystko wydaje się być proste i do zrobienia na już... a życie niestety takie nie jest.
- Wiem Hyung... nie jestem głupi.
- Nie mówię, że jesteś głupi...
- Ale wydaje mi się, że skoro oboje czegoś od siebie oczekujemy to... Hyung, nie powinniśmy chyba z tym walczyć i się krzywdzić. Mamy jeszcze kilka miesięcy... może po tym czasie uznamy, że to jednak nie jest to i zerwiemy.. Ale przynajmniej nie będziemy żałować, że nie spróbowaliśmy. - Tae skinął jedynie głową, zamyślając się.
- Jesteś pewny, że tak chcesz do tego podejść?
- Hyung, ja niczego nie jestem tak pewien, jak ciebie. - nachyliłem się do niego, delikatnie całując jego ciepłe wargi - Chcę tylko wiedzieć jedną rzecz.
- Jaką?
- Jak spotkałem twojego byłego, powiedział mi jedną rzecz, która nie daje mi spokoju.
- Co masz na myśli?
- Kim on jest, Tae? Gdzie pracuje?
- Nie rozumiem, dlaczego o to pytasz..
- Dlatego, że wyczuł, że moja sflaczała ręka, to twoja sprawka i powiedział, że stać cię na wiele więcej. 
- Jihoon..
- Poza tym, zapytał czy już wiem, czym zajmowałeś się w Chinach. Hyung, powiedz mi, o co chodzi.
- Po cholerę? - przytuliłem się do niego, czując zdenerwowanie z jego strony.
- Chcę wiedzieć o tobie jak najwięcej.
- Nie chcę o tym gadać, uszanuj to.
- Taeyonggie.. - spojrzałem na niego, lekko się uśmiechając - Wiesz, że nie będę zły.
- Wiem... ale na pewno cię zawiodę.
- Y y... proszę cię...
- Poznawałem młodych chłopaków i zaciągałem ich do burdelu... Mój były facet jest alfonsem. - otworzyłem jedynie usta, nie mogąc oderwać wzroku od chłopaka - Gówniarze nie ufali Jungwoo, to wysyłał do brudnej roboty mnie. Wzbudzałem najpierw ich zaufanie, a potem wysyłałem do burdelu. Jak się buntowali, to dostawali po gębie... czasami coś im złamałem czy zastraszałem... - 23-latek westchnął, spoglądając na mnie - Miałem dość takiego życia Jihoon. Wiedziałem, że jak od niego nie ucieknę, to nie da mi spokoju. 
- Sprzedawałeś do burdelu chłopaków takich, jak ja? - wyszeptałem niemalże, czując mocniejsze bicie serca. Taeyong skinął jedynie głową, odwracając wzrok - Mógłbyś mnie sprzedać do burdelu?
- Jihoonnie..
- Żebym był wykorzystywany przez jakiś starych oblechów?
- Zrozum, że nie miałem wyjścia... Jungwoo by mnie zabił, jakbym nie robił tego, czego chce. Bałem się, rozumiesz? - przełknąłem z trudem ślinę, oblizując niepewnie wargi.
- Rozumiem Hyung. 
- Jihoon, robiłem to wbrew sobie.
- Wiem... rozumiem przecież. - położyłem się na plecach, wpatrując się w sufit. Widzę, że nie wiem o nim bardzo wielu rzeczy. Czy się go boję? Nie.. jestem jedynie w szoku. Wiem, że chyba nie zrobiłby mi czegoś takiego.
- Boisz się mnie?
- Nie. 
- Nie? - zaprzeczyłem skinieniem głowy, spoglądając na Hyunga - Jihoon..
- Może jestem nienormalny, nie wiem, ale rozumiem to i.. w porządku. Grunt, że już tego nie robisz. 
- Czuję się koszmarnie..
- Przestań. - złapałem go za rękę, delikatnie ją całując - Przytulisz mnie?
- Pewnie. - wtuliłem się w 23-latka, zamykając oczy - Mogę mieć do ciebie prośbę?
- Mhm.
- Zapomnijmy o tym, okej?
- Ale o czym? - Taeyong zaśmiał się, całując mnie w głowę.
- Bystry z ciebie dzieciak.
- Muszę ci jakoś dorównać. - spojrzałem na niego, wymieniając z nim kilka buziaków. Hyung przekręcił mnie na plecy, po czym nachylił się nade mną, pogłębiając pocałunki. Zarzuciłem poranioną rękę na jego kark, podczas gdy drugą pieściłem jego umięśnione, lekko napięte ramię - Taeyong..
- Hm? - chłopak przywarł wargami do mojej szyi, sprawiając, że z moich ust wydobywały się ciche jęki.
- Kochajmy się. 
- Ojjj Jihoonnie.. - mruknął, zasysając się na moim obojczyku, przez co po całym pokoju rozeszło się moje donośne jęknięcie - Nie jestem na to przygotowany. 
- A czego potrzebujemy? - wysapałem, czując coraz większe podniecenie, wywołane jego bliskością.
- Gumki i lubrykanta.
- Czego? - uniosłem lekko głowę, jednak Tae mi na to nie pozwolił. Przyssał się ponownie do mojej szyi, pieszcząc ją wargami - Po co nam gumki? Ciąża mi nie grozi.
- A myślisz, że gumki zapobiegają tylko ciąży? - chłopak spojrzał na mnie, uśmiechając się - Dużo musisz się jeszcze nauczyć. 
- Chętnie przyswoję taką wiedzę. - uśmiechnąłem się, całując go.
- Słodki jesteś. - uśmiechnąłem się, jednak gdy poczułem napierającą nogę Tae na mojego członka, syknąłem, lekko się krzywiąc - Ojjj... tak szybko? 
- Zawstydzasz mnie. 
- Żeby zrobić coś z tym, nie potrzebuję do tego żadnych rzeczy. - 23-latek uniósł brew, lekko się uśmiechając - To jak? - skinąłem jedynie głową, czując coraz większy ból członka, wprawiający mnie w koszmarny dyskomfort - Za bardzo się spiąłeś Jihoon... spróbuj się rozluźnić. 
- Mm.. łatwo ci mówić.
- No trochę tak. - zaśmiał się, po czym usiadł za mną, zdejmując ze mnie bokserki. Zaczerwieniłem się lekko, unosząc wzrok na Taeyonga, który zamiast na mojego penisa, patrzył centralnie na moją twarz. Wpatrywał mi się w oczy z tak ogromną łagodnością, której chyba nigdy w nim nie widziałem - Nie boisz się? 
- Nie. - jęknąłem, zaciskając lekko nogi.
- No już. - Tae chwycił za mojego członka, powoli poruszając ręką. Otworzyłem szerzej usta, głęboko oddychając. Jego kciuk stymulował mój żołądź, sprawiając, że z każdym kolejnym ruchem czułem dziwne, dość przyjemne kłucie w podbrzuszu. Zamknąłem oczy, łapiąc odruchowo za pościel, którą szarpałem na wszystkie strony. Po chwili poczułem na brzuchu jego ciepłe wargi, które ostrożnie pieściły każdy centymetr mojej rozgrzanej z emocji, skóry.
- Tae... Taeyong..
- Hm?
- Nie wytrzymam. - wysapałem, wyginając ciało w lekki, dość niepozorny łuk.
- Aż tak ci dobrze? - szepnął, oblizując mojego członka. Pisnąłem, czując jak paraliżuje mi nogi. Taeyong zaśmiał się jedynie, pochłaniając ustami mojego penisa i w tym właśnie momencie krzyknąłem, dochodząc w usta chłopaka... co za wstyd. Było to jednak tak przyjemne uczucie, którego nigdy nie doznałem. Przez moje ciało przeszedł paraliżujący mnie dreszcz, który gdy tylko nieco odpuścił, sprawił że rozpłynąłem się w łóżku, nie wiedząc do końca, co się ze mną dzieje - Mmm.. - chłopak podniósł się, sięgając po stojące na parapecie chusteczki, po czym w jedną z nich wypluł moją spermę.. okropność - Mogłeś uprzedzić. 
- Ja... przepraszam. Przepraszam Hyung. - wyciągnąłem ręce w jego stronę, chcąc się jedynie do niego przytulić. Tae spojrzał na mnie, po czym uśmiechnął się, oblizując wargi.
- Jak wrażenia mały?
- Weź... nie pytaj mnie o takie rzeczy.
- Powiedz mi. Jestem strasznie ciekawy. - Hyung położył się obok mnie, wtulając mnie w siebie.
- Przestań. 
- Jihoonnie..
- Mam obsypać cię komplementami?
- A mógłbyś? - spojrzałem na niego, uśmiechając się.
- Nie. - szepnąłem, wbijając się w jego lekko słone wargi - Fu.
- Co "fu"? To twoje...
- Nie kończ Hyung. 
- Ale to twoja...
- Nie! 
- Speee...
- Lalala.- Taeyong zaśmiał się, zamykając mi usta pocałunkiem.
- Zamknij się dzieciaku. - szepnął, drażniąc opuszkami palców moje nagie uda - Jest środek nocy. 










~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

8 czerwca 2018

Wymiana~cz.7 [Taeyong&Jihoon]





- Nie jesteś na mnie zły? - szepnąłem, przyglądając się uważnie siedzącemu przy biurku Tae, który pisał na laptopie jakąś pracę na studia.
- Co? - chłopak odwrócił się, spoglądając na mnie - Czemu miałbym być na ciebie zły?
- Za Jiseoka... to moja wina. - westchnąłem, podnosząc się leniwie z jego łóżka. Dochodziła druga w nocy i wszyscy w domu już spali. Ja natomiast stwierdziłem, że chcę spędzić ten czas z Taeyongiem i jak tylko mój brat poszedł spać, przyszedłem do pokoju Hyunga.
- Mówiłem ci dzieciaku, że to nie jest twoja wina. Najlepiej w ogóle o tym nie myśl.
- Jak mam o tym nie myśleć? Ty wyjedziesz, a ja będę musiał siedzieć z tym imbecylem..
- Jihoon.. - chłopak kucnął obok łóżka, kładąc ręce na moich udach - To twój brat... ma ciężki charakter, momentami bywa potwornym, zapatrzonym w siebie dupkiem, ale wiem, że cię kocha... bardzo cię kocha i na pewno zaakceptuje twoją orientację. Daj mu trochę czasu, okej? 
- Zgoda. - skinąłem głową, łapiąc Tae za rękę - Hyung..
- No co tam?
- Przytulisz mnie? Czy coś..
- Czy coś? - uniósł brew, nachylając się do mnie - Co masz na myśli, mówiąc "czy coś"?
- No wiesz.
- No nie wiem. - 23-latek pocałował mnie w czoło, kładąc mnie na łóżku.
- Taeyong, no..
- No słucham cię cały czas. 
- Wiesz, o co mi chodzi.
- Y y... musisz mówić wprost o tym, czego chcesz. 
- Wprost?
- Mhm.
- A... mógłbym prosić o buziaka?
- Tylko jednego? 
- A masz więcej do zaoferowania, Hyung? - zarzuciłem ręce na jego szyję, czując jak się czerwienię.
- Myślę, że tak... jak ładnie poprosisz, to może znajdzie się ich trochę więcej.
- Proszę Tae.
- O co?
- Aishh. - zaśmiałem się, oblizując wargi - Proszę cię Hyung o kilka buziaków... tak ładnie cię proszę. 
- Bardzo ładnie. - uśmiechnął się, spełniając moją prośbę. Bawiłem się jego włosami, mrucząc przy tym z zadowolenia, jak kot. Każdy moment, kiedy zbliżam się do tego chłopaka sprawia, że jestem najszczęśliwszą osobą na świecie, która nie potrzebuje już niczego innego do szczęścia.
- Skończ.. - zaśmiałem się, czując jak Tae nie daje mi dojść do słowa - Skończyłeś... skończyłeś pisać?
- Y y. 
- Nie musisz... dokończyć?
- Y y. - owinąłem nogi wokół jego bioder, zanurzając się w pościeli coraz bardziej, pod wpływem jego ciężaru - Nie szalej tak. 
- Czemu?
- Nie boisz się, że cię skrzywdzę?
- Niczego się nie boję, Hyung. - szepnąłem, pieszcząc opuszkami palców sprawnej ręki, jego idealną twarz - Ufam ci. 
- Ufasz mi mimo wszystko? - skinąłem głową, posyłając chłopakowi słodki uśmiech.
- Wiesz dlaczego? - Taeyong pocałował moją dłoń, uważnie mi się przyglądając - Bo mi cholernie na tobie zależy... i bardzo... bardzo cię lubię. - zaczerwieniłem się, uciekając wzrokiem - Cieszę się, że tutaj przyjechałeś, Hyung. - dodałem, czując jak ten wtula się we mnie. Objąłem go, drapiąc go delikatnie po głowie. Byłem w tej chwili niesamowicie szczęśliwy.
- Nikt nigdy nie powiedział mi czegoś takiego. - uśmiechnąłem się, całując go w głowę. Mimo że jest starszy ode mnie o sześć lat, to czuję ciągłą potrzebę opieki nad nim. Taeyong nie jest złym człowiekiem... Przez swojego byłego faceta, stał się oziębłym, lekko zamkniętym w sobie chłopakiem, ale w rzeczywistości potrzebuje tyle miłości, że mam nadzieję, że udźwignę tą ilość.
- A... ten dupek, który był dzisiaj pod domem... to twój jedyny facet? 
- Tak... zacząłem się z nim spotykać, jak byłem mniej więcej w twoim wieku.
- I rozstaliście się dopiero teraz? - chłopak skinął jedynie głową - Nie szkoda było kończyć związek po tylu latach?
- Nie... cieszę się, że mam to już za sobą.
- Rozumiem. - westchnąłem, mocniej go obejmując - Mogę wiedzieć, jak się poznaliście? 
- Aishh... przyjechałem do Chin.. zupełnie nikogo tam nie znałem. Zacząłem pisać z jakimiś ludźmi w necie, no i tak poznałem tego dupka. Mówił, że ma 16 lat.. okazało się, że ma 39. - chłopak westchnął, wtulając twarz w moją szyję - Na początku strasznie się mną opiekował... Mówił, że niczego ode mnie nie oczekuje, że chce być jedynie moim kumplem.. Z czasem jednak totalnie się od niego uzależniłem. Spędzałem z nim każdą chwilę, zamiast do szkoły, przyjeżdżałem do niego... no a potem się zaczęło.. 
- Nie mów dalej. - szepnąłem, całując go w czoło - Najważniejsze, że masz to już za sobą. 
- Wiesz co?
- Hm?
- Jesteś jedyną osobą, która o tym wie.
- Poważnie?
- Poważnie. - Taeyong uniósł głowę, obdarowując mnie buziakiem - Strasznie fajny z ciebie dzieciak. 



*

                       Wyszedłem ze szkoły, gdy na dworze było już ciemno. Senny, ruszyłem w kierunku przystanku, przeglądając coś w telefonie. Chciałbym być już w domu.. Zrobić zadania, wziąć prysznic i znów wskoczyć do łóżka Taeyonga. Dzisiaj byłem z nim całą noc. Chłopak leżał ze mną, dopóki nie zasnąłem. Dopiero gdy miał pewność, że śpię, wstał, by dokończyć zadanie na uczelnię. Chcę z nim być przez cały czas... nie wyobrażam sobie tego, jak będzie wyglądało moje życie, jak Tae wróci do Chin.
- Dzień dobry Jihoon. - podskoczyłem, czując, jak ktoś uważnie mnie obserwuje. Odwróciłem się niepewnie, widząc przed sobą wysokiego zakapiora, który wczoraj szarpał przed domem mojego Hyunga - Nie przywitasz się ze mną?
- A.. powinienem? - zrobiłem krok w tył, rozglądając się, czy w razie potrzeby będę mógł na kogoś liczyć. 
- Zobacz, co tutaj mam. - mówiąc to, wyjął z płaszcza moją legitymację. 
- Mógłby pan mi ją oddać? 
- Oczywiście... już mi nie jest do niczego potrzebna. - mężczyzna rzucił ją na wilgotną od deszczu ulicę. Gdy się po nią schyliłem, poczułem mocne kopnięcie, przez które przewróciłem się na beton. 
- Co pan...
- Słuchaj gnoju. - mężczyzna ułożył nogę na mojej klatce piersiowej, mierząc mnie wzrokiem - Nie masz prawa kręcić się koło Taeyonga. Dobrze ci radzę... odpieprz się od niego.
- Ale...
- Co "ale"? Nie ma żadnego "ale", gówniarzu. 
- On z panem zerwał.. - zostałem przyciśnięty do wilgotnego betonu. Chwyciłem ręką za nogawkę spodni tego dupka, chcąc go odepchnąć, ale nie miałem na to wystarczająco siły. 
- Nie jesteś dla mnie żadną konkurencją Jihoon. Jeśli chcesz mieć wszystkie ząbki, to dobrze ci radzę... wara od niego. 
- Nie dam się zastraszyć. - były facet Tae zaśmiał się, nachylając się do mnie. Przyglądał mi się przez dłuższą chwilę, cwaniacko się uśmiechając.
- Hm... Taeyong ci tak poharatał rękę?
- Nie.
- Stać go na wiele, wieeeele więcej. Poznałeś już jego humorzastą, zadziorną stronę? 
- Niech pan mnie puści! 
- Uczył się od najlepszych... mówił ci, czym zajmował się w Chinach?
- Puszczaj.. - warknąłem, czując, jak brakuje mi tchu - Pomocy! - mężczyzna zszedł ze mnie, kopiąc mnie z całej siły w twarz. Zrobiło mi się ciemno przed oczami. Skuliłem się, zasłaniając odruchowo buzię, słysząc nad sobą jego śmiech. 
- Pamiętaj, co ci mówiłem. - warknął, wsiadając do samochodu, którym po chwili odjechał z piskiem opon. Nie mogłem się ruszyć. Bałem się otworzyć oczy i zobaczyć, co się wokół mnie dzieje. Taeyong pomagał temu dupkowi w jego lewych interesach? Nie.. to niemożliwe. Przecież to w gruncie rzeczy dobry chłopak. Chyba że ten go zastraszał i kazał robić coś wbrew niemu. 
                           Nie wiem ile czasu spędziłem na lodowatym betonie. Sparaliżowany lekko strachem, usiadłem na ziemi, wyciągając telefon, który wraz z chwilą jego wyciągnięcia, zaczął dzwonić.
- Tak?
- No gdzie ty jesteś? Siadamy właśnie do kolacji.
- Powinien być dwie godziny temu.
- Mama mówi, że już dawno powinieneś być w domu.
- Tato.. mógłbyś po mnie przyjechać? - splunąłem krwią, czując jak robi mi się niedobrze.
- A gdzie jesteś? Nie masz już autobusów?
- Mam.
- No to szybciutko. 
- Proszę cię. - ojciec jedynie westchnął.
- W porządku. Gdzie jesteś?
- Pod szkołą. 
- Co ty tam jeszcze robisz?
- Po prostu przyjedź.. - rozłączyłem się, przecierając brudną, mokrą i pobrudzoną krwią twarz. Co ja powiem rodzicom? Może, że się z kimś pobiłem? Chociaż to może nie przejść. Wiedzą, że jestem bezkonfliktową osobą i jeśli powiem im, że się z kimś pobiłem, będą robić dochodzenie w całej szkole. A Taeyong? Jak powiem mu, że to jego były facet mnie tak urządził, to może się nieźle zdenerwować i narobić sobie problemów. Z drugiej strony muszę wyjaśnić z nim to, co powiedział mi ten zakapior. Chcę wiedzieć, czy Tae robił w Chinach coś złego. Co ja mam do cholery zrobić?
                   Po dość krótkim czasie na szkolny parking podjechał samochód mojego taty. Wstałem z zimnego betonu, idąc w kierunku auta, jednak wtedy na parking wybiegł mój ojciec, pospiesznie do mnie podchodząc.
- Jihoon, co się stało? - zapytał zdenerwowany, uważnie mnie oglądając.
- Au... nie szarp mną tak.
- Przepraszam... mów, o co chodzi. 
- O nic.
- Biłeś się z kimś. 
- Nie. 
- A to? - mówiąc to, chwycił za moją białą koszulę, na której odciśnięty był but mężczyzny - Co to ma być?
- No nic..
- Jak matka zobaczy twoją twarz, to zawału dostanie. 
- Możemy jechać do domu? Proszę. - tato przyglądał mi się dłuższą chwilę, głęboko oddychając.
- Chodź. - ojciec wsadził mnie do samochodu, gwałtownie odjeżdżając - Mów, kto ci to zrobił.
- No nikt... i tak nie znasz.
- W takim razie, o co wam poszło?
- Oj... pobiłem się z kolegą o dziewczynę.
- O dziewczynę? I tak ci zmasakrował twarz? Boże, co ty masz w głowie Jihoon? 
- Przepraszam. - westchnąłem, odwracając głowę. Ojciec wziął głęboki oddech, wręczając mi chusteczki.
- Powycieraj się trochę. 
- Dobrze.
- Przynajmniej mam pewność, że nie jesteś gejem. - przełknąłem z trudem ślinę, przytakując.
- Oczywiście, że nie jestem.. Mówiłem ci, że Jiseok coś źle zrozumiał. 
- Całe szczęście. - całe szczęście? Widzę, że nie miałbym poparcia, jakby wyszło na jaw, co czuję do Taeyonga.
- A co? Wyparłbyś się mnie, jakbym był gejem?
- Kocham cię Jihoon, ale nie zniósłbym czegoś takiego. 
- Rozumiem.. - szepnąłem, czując cholerną pustkę. Mój tato zawsze stoi po mojej stronie. Zawsze popiera moje zdanie i mnie broni... byłem święcie przekonany, że w tej kwestii też by mi pomógł. Cóż.. widzę, że pewne rzeczy są jednak nie do przejścia.


*

                       Wieczór, tego samego dnia. Siedziałem przy biurku, wpatrując się w okno wybiegające na ogród. Miałem się uczyć, ale zupełnie nie mogłem się nad niczym skupić. W głowie miałem jedynie tego zakapiora i Taeyonga. Jak on mógł być z kimś takim? Co do stanu mojej twarzy.. mama wpadła w taką histerię, że żadne argumenty nie potrafiły do niej trafić. Tae czuł, że ściemniam, mówiąc o bójce o dziewczynę. Nie odrywał ode mnie wzroku przez cały okres trwania kolacji. Widziałem, że jest zły i trochę się tego bałem, ale nie mogłem przecież przyznać się przy wszystkich do tego, co się stało. 
- Mamy do pogadania. - nawet nie drgnąłem. Skinąłem jedynie głową, słysząc dźwięk zamykanych drzwi - Popatrz na mnie. - odwróciłem się w kierunku chłopaka, unosząc niepewnie wzrok. Widziałem stojącego nad sobą Taeyonga, wpatrującego się we mnie ze złością. 
- Hyung, przepraszam..
- On ci to zrobił, prawda? - 23-latek kucnął, dotykając ostrożnie mojej rozbitej wargi.
- Nie..
- Nie kłam. Nie cierpię kłamstwa.
- Przepraszam. - westchnąłem, przytakując - Tak... twój były facet mnie pobił.
- Wiedziałem. - warknął, starając się unormować oddech. 
- Tae.. 
- Czego od ciebie chciał?
- Niczego.
- Jihoon mów.
- Mówił, że... że mam trzymać się od ciebie z daleka. - spojrzałem na niego, czując spływającą po policzku łzę - Nie możesz wrócić do Chin.
- Jihoon..
- To zły człowiek... proszę cię.
- Nie wyj. - westchnął, przytulając mnie - Nie wyj dzieciaku. 
- On cię skrzywdzi..
- Uspokój się no. - chłopak spojrzał na mnie, głaszcząc mnie po twarzy - Nikt mi nic nie zrobi... uspokój się, okej?
- Hyung... ja wiem, że ty nic do mnie nie czujesz...
- Co..
- Ale ja... mówiłem ci, że jesteś dla mnie ważny. Boję się o ciebie. - pociągnąłem nosem, czując na swoim czole czułego buziaka.
- Nigdy nie powiedziałem ci, że nie jesteś dla mnie ważny, Jihoon... Nie jestem po prostu zbyt wylewny jeśli chodzi o uczucia... Bardzo doceniam to, co dla mnie robisz i naprawdę bardzo cię lubię..
- Ale..
- Ale kiedyś wyjadę. Co wtedy by z nami było, hm?
- Możemy.. - przełknąłem zalegającą w gardle gulę, zerkając na chłopaka - Możemy robić.. robić wszystko bez zobowiązań. 
- Jihoonnie.. - Tae uśmiechnął się lekko, głaszcząc mnie po policzku - Jak ty to sobie wyobrażasz? - wzruszyłem jedynie ramionami - Nigdy się z nikim nie kochałeś, co?
- No nie..
- I co? Chciałbyś żebym zaciągnął cię do łóżka i wyjechał? Jak gdyby nigdy nic?
- Hyung... prawda jest taka, że gdybym nie usłyszał twojej rozmowy z tym dupkiem, to już dawno byś to zrobił. - chłopak zamilkł, wpatrując mi się w oczy - Poza tym powiedziałeś, że zdążymy jeszcze się sobą zaopiekować... po co to mówiłeś? - pociągnąłem nosem, czując, jak się rozklejam - Całowaliśmy się..
- Przestań.
- Przestań? Tylko to masz mi do powiedzenia? - odwróciłem się od chłopaka, wycierając niezdarnie zapłakaną twarz - Jesteś okropny... okropny, rozumiesz?
- Wiem..
- Zrobiłbym dla ciebie wszystko... a ty mnie tak podle traktujesz. Dlaczego?
- Jihoon, przestań. - Taeyong wtulił się w moje plecy, po czym pocałował mnie w ucho - Przestań.
- Wyjaśnij mi coś Hyung.
- Co takiego?
- Kim my dla siebie jesteśmy? Bo ja już nic nie rozumiem.. 
- Nie wiem Jihoon..
- Nie wiesz. - parsknąłem śmiechem, czując jak osuwa mi się grunt spod nóg - To może rzeczywiście powinniśmy dać sobie spokój.









~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




Za wszelkie błędy i niedociągnięcia przepraszam, ale jestem tak zmęczona, że już momentami nie wiem co robię.
Buziaki :* 

5 czerwca 2018

Wymiana~cz.6 [Taeyong&Jihoon]




- Dobra z niej dupeczka.
- No jest niczego sobie, to fakt.
- No to umów się z nią... laska ewidentnie na ciebie leci. - uniosłem głowę, widząc wchodzących do kuchni Taeyonga i Jiseoka - Ustawię was na piątek, co? 
- Jeszcze pomyślę. - Tae zerknął na mnie, po czym podszedł do lodówki, wyciągając z niej colę.
- Nad czym ty chcesz myśleć? Taka okazja, stary. 
- Jiseok...
- Musi być dobra w te klocki... nie szkoda ci przepuścić taką okazję? 
- Nie przepuszczam... powiedziałem, że pomyślę. - Taeyong nalał sobie coli, siadając obok mnie - Co tam?
- Nic. - westchnąłem, czując narastającą w gardle gulę. Byłem wściekły na mojego brata. Wiem, że on posuwa wszystko, co się rusza, ale czemu musi zachęcać do tego Tae? - Jiseok..
- Co jest?
- Może ty powinieneś umówić się z tą dziewczyną, co? Ewidentnie swędzi cię między nogami. - burknąłem, spoglądając ponownie w książki.
- A tobie co młody? 
- Nic... wkurza mnie twoje podejście do kobiet. Pieprzyłbyś wszystko, co się rusza. - wstałem od stołu, zbierając niezdarnie swoje rzeczy.
- Czekaj, pomogę ci. - Tae wstał, pomagając mi z książkami.
- Jihoon... nie pozwalasz sobie na zbyt wiele?
- Jak Taeyong Hyung zechce sobie kogoś znaleźć, to znajdzie... nie pchaj go do łóżka pierwszej, lepszej laski...
- A co ty, zazdrosny jesteś?
- Ta... jak cholera..
- Jak chcesz, tobie też kogoś znajdę.
- Wiesz co? - wziąłem głęboki oddech, łapiąc kontakt wzrokowy z Jiseokiem - Jesteś beznadziejny, naprawdę. - burknąłem, idąc do swojego pokoju. Rewelacja... znam mojego brata i wiem, że prędzej czy później pozna Tae z jakąś dziewczyną. Facet to facet... w większości przypadków myśli tylko tym, co ma między nogami. Nawet Taeyong, jako... chyba gej... w końcu by uległ jakiejś studentce.
- Hej, zaczekaj. - słyszałem za sobą głos chłopaka, jednak mimo to nie zatrzymywałem się i szedłem szybko do swojego pokoju - Jihoon..
- Co? - wszedłem do sypialni, rzucając rzeczy na łóżko. Hyung wszedł za mną, po czym zamknął drzwi. Bez słowa położył moje książki na biurku, uważnie mi się przyglądając - Jiseok na ciebie czeka, Hyung... pewnie ma ci jeszcze mnóstwo lasek do pokazania. 
- One mnie naprawdę nie interesują. - skinąłem głową, siadając na łóżku, po czym otworzyłem pierwszą lepszą książkę, udając, że się uczę - Jihoon..
- No słucham.
- Nie jestem taki, jak Jiseok... Owszem, chodzę z nim na imprezy i tak dalej, ale nie oglądam się za laskami..
- Mhm... w porządku, tylko nie rozumiem, dlaczego mi się tłumaczysz. - spojrzałem na niego, widząc jak Tae kuca obok łóżka.
- Nie wiem... tak się zagotowałeś w tej kuchni, że wolałem ci wszystko wyjaśnić. 
- Pamiętaj, że Jiseok ma też wielu kolegów.
- Nie bądź złośliwy.
- Nie jestem... mówię tylko, że jak chciałbyś tu kogoś poznać, to Jiseok powinien znać prawdę o tobie i twojej orientacji... Wtedy będzie ci łatwiej kogoś znaleźć.
- A kto do cholery powiedział, że ja chcę sobie kogoś znaleźć? - zamilkłem, odwracając wzrok - Nie bądź o mnie zazdrosny. 
- O ciebie? - parsknąłem nerwowo śmiechem, kartkując książkę - Nie jestem zazdrosny.
- Nie? Szkoda. - zerknąłem na niego, czując jak się czerwienię.
- Znowu robisz ze mnie idiotę?
- Nie... mówię tylko, że szkoda, że już nie jesteś o mnie zazdrosny. - chłopak wstał, jednak pospiesznie złapałem go za nadgarstek.
- Hyung..
- Ucz się dzieciaku. - szepnął, całując mnie w czoło, po czym powolnym krokiem opuścił mój pokój. Nic już nie rozumiem, ale podoba mi się jego zmiana nastawienia w stosunku do mnie. I do tego ten buziak w czoło... na samą myśl, na mojej twarzy pojawia się szeroki uśmiech.


*

                Wracałem do domu późnym wieczorem. Na dworze było już ciemno, dość mgliście i do tego padał lekki deszcz. Siedziałem do 21 u Jinyounga, robiąc projekt z chemii i dopiero teraz wysiadłem z autobusu, idąc wąską uliczką w kierunku domu. Miałem jeszcze dziś tyle do zrobienia, a chęci do tego - zero. Gdy skręciłem w uliczkę, prowadzącą wprost pod mój dom, zauważyłem stojącego przed furtką Taeyonga w towarzystwie jakiegoś mężczyzny. 23-latek bardzo żywo gestykulował, pukał się co chwilę w czoło, krzyczał... o co do cholery chodzi? Gdy podszedłem bliżej nich, schowałem się za ogrodzeniem jednego z domów, uważnie się im przyglądając.
- Jesteś nienormalny, rozumiesz?
- Masz wrócić ze mną do Chin.
- Chyba cię pogięło. Nie ma takiej opcji, wbij to sobie do łba!
- Prędzej czy później ta śmieszna wymiana się skończy i wrócisz... a wtedy ci nie odpuszczę.
- Zerwałem z tobą... - mężczyzna chwycił Tae za nadgarstki, uniemożliwiając mu jakikolwiek ruch.
- A ja ci wyraźnie powiedziałem, że nigdy się ode mnie nie uwolnisz gnoju. 
- Chcesz żebym poszedł z tym na policję? 
- A co ty kurwa... grozisz mi?
- Ostrzegam.. a teraz puszczaj. - mężczyzna szarpnął Tae, uderzając nim o mur, otaczający nasz dom. Byłem przerażony. Wybiegłem zza ogrodzenia, biegnąc w ich kierunku.
- Proszę go zostawić! - podbiegłem do nich, widząc przerażoną twarz 23-latka, który ewidentnie zaskoczony był tym, że przyłapałem go w tak niezręcznej dla niego sytuacji - Niech pan go puści do cholery. 
- Nie wtrącaj się bachorze. 
- Szarpie pan mojego gościa, pod moim domem... pójdę za moment po ojca i skończą się żarty. - mężczyzna puścił Taeyonga, chichocząc.
- Co ty gnojku? Tatusiem mnie straszysz?
- Tak... Jest prawnikiem. - mój głos dawno nie trząsł się tak, jak w tamtej chwili. Ten człowiek jest okropny... to musi być jego były facet. Wygląda jakby był członkiem mafii. Naprawdę, wstrętny typ. 
- Gówno mnie to obchodzi... wypad stąd dzieciaku. 
- Nie mów tak do niego. - Tae schował mnie za swoimi plecami, stając twarzą w twarz z tym potworem - Jihoon, idź do domu.
- Nie.
- No już.
- Nie, Hyung.
- Hyung? - mężczyzna zaśmiał się, zerkając na mnie - To ile ty masz chłopczyku lat?
- Co cię to w ogóle interesuje? - oburzył się Tae - Wypad stąd, ale już. - widziałem po twarzy tego gnoja, że potwornie się wściekł. Po chwili zrobił zamach, chcąc ewidentnie uderzyć Taeyonga, ale nie mogłem na to pozwolić, choćby nie wiem co. Wyskoczyłem zza jego pleców, czując uderzenie w twarz, po którym upadłem pod nogi Tae - Pogięło cię dzieciaku? - chłopak kucnął uważnie mi się przyglądając. 
- W porządku. - szepnąłem, ciesząc się, że wziąłem to na siebie. Jestem święcie przekonany, że mój Hyung nie raz od niego dostał. 
- Ty chory dupku! - 23-latek poderwał się na równe nogi, pchając mężczyznę na ulicę - Spieprzaj stąd, ale już! Nie chcę cię nigdy więcej widzieć, rozumiesz?! No wypad!
- Pożałujesz tego Taeyong..
- Pieprz się. - chłopak pomógł mi wstać, prowadząc mnie do domu - Jihoon, w porządku?
- Tak... to nic takiego. 
- Żartujesz? - zatrzymaliśmy się przed wejściem do domu. Uniosłem wzrok na Taeyonga, widząc jak ten uważnie mi się przygląda - Masz zaczerwieniony policzek.
- To nic. - westchnąłem, kładąc dłoń na klamce - Hyung... co on tutaj robi?
- Szczerze mówiąc, nie interesuje mnie to. - Tae chwycił moją twarz w obie dłonie, po czym pocałował mnie w czoło - Dzięki młody. 
- Uważaj na siebie... proszę cię. - wszedłem do domu, idąc bez słowa do swojego pokoju. Chyba za dużo emocji jak na jeden dzień... Po wejściu do pokoju, chwyciłem odruchowo za ramię, chcąc zdjąć plecak i dopiero wtedy zorientowałem się, że go nie mam. W napływie emocji musiałem go zgubić na ulicy - Cholera.. - syknąłem, biegnąc na dwór.
- Synku...
- Zaraz wrócę mamo. - wybiegłem na podwórko, na którym minąłem palącego Taeyonga.
- Jihoon..
- Zostawiłem plecak na ulicy. - wybiegłem przed dom, widząc leżący na jezdni, rozwalony plecak. Ewidentnie ktoś w nim grzebał. Sięgnąłem w pierwszej kolejności po portfel, w którym było wszystko z wyjątkiem legitymacji - Zabrał mi legitymację. - uniosłem wzrok na stojącego nade mną Tae.
- Żartujesz..
- No nie, nie mam legitymacji. - bałem się. Przecież ten człowiek jest nieobliczalny. Przyjechał tu za swoim byłym chłopakiem aż z Chin, chciał go pobić... po jaką cholerę wdawałem się z nim w dyskusję?
- Uspokój się, to tylko legitka. - chłopak pozbierał moje rzeczy, zarzucając mój plecak na ramię - Wstawaj.
- Po co mu to?
- Nie wiem, nie przejmuj się tym.
- Hyung, jak mam się tym nie przejmować? - wstałem, wpatrując mu się w oczy - Może będzie mnie teraz prześladować? 
- Nie popadaj w paranoję. - 23-latek objął mnie, prowadząc mnie w kierunku domu - Rozchmurz się. - westchnąłem, idąc w kompletnej ciszy - Słyszysz mały?
- Tak, słyszę. 
- No to wyluzuj troszkę. - zatrzymałem się, wpatrując się w chłopaka - Co jest?
- On.. wiem, że nie powinienem pytać, ale... często cię bił? - Taeyong odwrócił wzrok, przygryzając przy tym wargę.
- Mówiłem ci, że nie lubię, jak ktoś wpycha mi się z buciorami w życie. 
- Przepraszam... po prostu jestem ciekawy. Ten potwór jest chyba zdolny do wszystkiego..
- Tak, jest zdolny do wszystkiego... i tak, często dostawałem od niego po gębie. - chłopak zacisnął dłonie w pięści, robiąc krok w kierunku tarasu.
- Tae. - zatrzymałem go, po czym wspiąłem się na palce, wbijając się w jego usta. Zależy mi na nim jak jasna cholera i nie potrafię z tym walczyć... Nie chcę z tym walczyć. Taeyong za jakiś czas wyjedzie do Chin i prawdopodobnie nigdy już go nie zobaczę. Albo teraz wykorzystam tą sytuację, albo będę żałował niezrobienia czegoś w tym kierunku, do końca życia.
- Jihoon.. - spojrzałem na niego, głaszcząc go po twarzy. Moje serce biło tak potwornie szybko... dawno nie czułem się tak dobrze.
- Myśl o mnie co chcesz Hyung... ale nie pozwolę żeby ktoś cię skrzywdził. - Tae przyglądał mi się przez dłuższą chwilę, po czym ułożył niepewnie dłonie na moich biodrach, ponownie mnie całując. Jego pocałunki były czułe, delikatne, bardzo powolne i przemyślane. Zarzuciłem ręce na jego kark, oddając mu się w stu procentach. Mimo tego, że było cholernie zimno, mgliście i padało, to ta chwila była dla mnie naprawdę magiczna... tak, śmiało mogę użyć tego słowa.
- Co wy do cholery jasnej robicie? - oderwałem się od Taeyonga, słysząc za plecami głos Jiseoka.
- A.. ty nie miałeś być do późna u kumpla? - zapytał zdenerwowany Hyung, odwracając przy tym wzrok.
- Nie pieprz... co wy kurwa wyprawiacie?
- Nie denerwuj się. - szepnąłem niemalże, łapiąc mojego brata za nadgarstek. Chłopak jednak zabrał rękę, wpatrując się we mnie z obrzydzeniem.
- Nie dotykaj mnie. 
- Ale..
- Brzydzę się tobą, rozumiesz? - zagryzłem wargę, czując napływające do oczu łzy.
- Jiseok, to twój brat, opanuj się.
- Mam to w dupie, rozumiesz?! Wykorzystujesz go, tak? To ty mu namieszałeś w głowie?
- Nie..
- Nie Hyung, ja sam tego chciałem. - Jiseok odepchnął mnie, wpatrując się z nienawiścią w swojego gościa.
- Nie wtrącaj się gnojku... A ty masz się trzymać od niego z daleka, rozumiesz?
- Jiseok... z całym szacunkiem, ale jesteśmy dorośli. Zarówno ja, jak i Jihoon, mamy prawo robić, co chcemy i z kim chcemy.
- Nie.. ty się pieprz z kim chcesz.. serio, nie interesuje mnie to. Ale wara od Jihoona. Nie pozwolę żeby mój brat był pedałem.
- Nie jest pedałem człowieku... jest gejem.
- Kurwa. - chłopak zacisnął dłonie w pięści, zbliżając się bardziej do Taeyonga - To gówniarz, nie wie, czego chce. 
- Jihoon ma w głowie więcej niż ty i doskonale wie, czego chce od życia. 
- I uważasz, że chce ciebie, tak? Że chce być rypany w dupę przez pedała z wymiany. 
- Przestań go obrażać! - oburzyłem się, widząc jak Jiseok powala na ziemię chłopaka, uderzając go w twarz - Przestań! Przestań go bić! - rzuciłem się na brata, chcąc go odciągnąć, ale ten kretyn ma dużo więcej siły, jak ja - Tato! - szarpnąłem Jiseoka za bluzę, zrzucając go z Taeyonga - Przestańcie!
- Co to za krzyki? - mój ojciec wybiegł przed dom, zbiegając pospiesznie po schodach - Co wy wyprawiacie?! Hej! Uspokój się chłopie... co z tobą? - tato szarpnął Jiseoka, podnosząc go do pionu. Kucnąłem obok Tae, pomagając mu wstać. Z jego nosa leciała spora ilość krwi więc bez chwili namysłu zdjąłem czapkę, przykładając ją do jego twarzy - Zachowujecie się jak gnoje... o co wam poszło? No słucham.
- Twój młodszy syn jest pedałem i pieprzy się z Taeyongiem. - przełknąłem z trudem ślinę, unosząc niepewnie wzrok na ojca.
- Po pierwsze, uważaj na słowa Jiseok. 
- Proszę pana, zapewniam, że to nie jest prawda. - syknął Tae, starając się zatamować krew. Chwyciłem go w talii, starając się mu pomóc, ale było to niesamowicie trudne.
- Jihoon...
- Taeyong mówi prawdę... Po prostu rozmawialiśmy, ale Jiseok to źle odebrał i rzucił się na Tae.. 
- Do domu, ale już... a z tobą sobie teraz porozmawiam. - wprowadziłem Taeyonga do domu, idąc z nim w kierunku łazienki. Było mi tak cholernie wstyd za mojego brata. Jak on może się tak podle zachowywać?! Po prostu jak skończony prymityw...
- Przepraszam za tą czapkę..
- Daj spokój. - rzuciłem ją do wanny, po czym przygotowałem zimny okład, przykładając go ostrożnie do buzi chłopaka - Przepraszam Hyung.
- Przecież to nie jest twoja wina głupku.
- Moja... i tego, że mam takiego debilnego, zacofanego brata.
- Myślisz, że będziemy mieć przez to jakieś problemy?
- Nie... rodzice uwierzą mi. 
- Cholera jasna... miał siedzieć do późna u kolegi.
- Nie przejmuj się tym. - kucnąłem, wycierając resztki krwi z jego twarzy - Boli cię Hyung?
- Nie.. jest okej. 
- Powiedziałem, że nie pozwolę żeby ktoś cię skrzywdził. - westchnąłem, po czym klęknąłem między jego nogami, wtulając się w jego brzuch - Przepraszam. - chłopak uśmiechnął się, drapiąc mnie po głowie.
- W porządku dzieciaku. Jeszcze zdążymy o siebie zadbać. 








~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Przepraszam, że tak krótko, ale powoli zaczynają mi się egzaminy i zaliczenia i mam coraz mniej czasu na pisanie :( byle do lipca.

3 czerwca 2018

Wymiana~cz.5 [Taeyong&Jihoon]





                     Wróciłem ze szkoły, chcąc jak najszybciej znaleźć się w swoim pokoju. Byłem padnięty... Chciałem jedynie wziąć prysznic, zjeść coś i położyć się do łóżka. Przechodząc obok pokoju Taeyonga, zobaczyłem, że ten siedzi przy otwartych drzwiach i rozmawia z kimś przez telefon. Ciekawy jego postawy w stosunku do tej drugiej osoby, stanąłem po cichu przy drzwiach, przysłuchując się jego rozmowie.
- Wiem. - westchnął, siadając na łóżku. Ton jego głosu był zupełnie inny... spokojny, cichy, potulny - Nie Hyung... po prostu już nie chcę mieć z tobą nic wspólnego. - Hyung? Otworzyłem szerzej oczy, będąc coraz ciekawszym tej rozmowy - Nie, nie dlatego. Wyjechałem, bo miałem już cię dość i tego, jak mnie traktujesz. - wow. Dobra, w zasadzie to nie wiem, o co chodzi, ale wydaje mi się, że Tae rozmawia ze swoim byłym facetem.. ale numer - Co takiego? Nie Jungwoo, nie zgadzam się i proszę cię, daj mi w końcu święty spokój... cześć. - oblizałem jedynie wargi, robiąc krok w kierunku swojego pokoju - Nie powinieneś mnie podsłuchiwać Jihoon. - zamarłem... autentycznie wryło mnie w ziemię.
- Ja..
- Chodź tu. - odwróciłem się niepewnie, wchodząc do pokoju Taeyonga.
- Przepraszam. - ukłoniłem się, spoglądając na chłopaka - Hyung?
- Czego..
- Ty... masz kogoś? - usiadłem na łóżku, zaciskając dłoń na spodniach od mundurka.
- Nie powinno cię to interesować gnoju. - chwyciłem go za dłoń, głaszcząc je delikatnie kciukiem.
- A jednak interesuje i chciałbym znać prawdę.
- Po co? Kim ty niby dla mnie jesteś? 
- Ten Jungwoo... traktował cię tak, jak ty mnie teraz, mam rację? - 23-latek zabrał rękę, wstając z łóżka - Czyli mam.. - westchnąłem, widząc coraz większe zdenerwowanie na jego twarzy - Taeyong. - podszedłem do chłopaka, układając dłonie na jego buzi - Nie mów mi o tym, jeśli nie chcesz... to twoja sprawa, ale... - potwornie się denerwowałem. Tae nienawidzi, jak ktoś ingeruje w jego prywatne sprawy - Ale to nie musi tak wyglądać.
- Że co?
- Krzywdzisz ludzi w taki sam sposób, jak krzywdzono ciebie... dlaczego? 
- Skończ, dobrze ci radzę. 
- Dobrze, uderz mnie jeśli chcesz... jeśli to sprawi, że się uspokoisz, to mnie uderz.
- Jihoon..
- No uderz mnie. - Taeyong odszedł ode mnie kilka kroków, głęboko przy tym oddychając - Ja cię nie chcę prowokować... chcę cię tylko zrozumieć. 
- Jihoon, wyjdź.
- Nie.
- Wypad!
- Zależy mi na tobie dupku! - między nami zapadła cisza, zagłuszana jedynie moim ciężkim oddechem. Zacisnąłem dłonie w pięści, czując przy tym paraliżujący mnie stres. Z ręki, która została zraniona jakiś czas temu, popłynęła krew, jednak w tamtej chwili zupełnie mi to nie przeszkadzało.
- Ręka. - spuściłem wzrok, czując napływające do oczu łzy. Dlaczego zignorował to, co do niego powiedziałem? - Jihoon, ręka. - warknął, podchodząc do mnie, po czym złapał mnie za nadgarstek, unosząc go do góry - Uważaj.. - spojrzałem na niego, czując na policzku chłodną łzę. Taeyong w milczeniu zaprowadził mnie do kuchni, sadzając mnie przy stole. Śledziłem uważnie każdy jego ruch i to, jak sprawnie uwija się z bandażem.
- Ooo już wróciłeś młody? - wytarłem pospiesznie policzki, spoglądając na wchodzącego do kuchni brata - Coś ty zrobił?
- Nic... drobny wypadek. - szepnąłem, zerkając na skupionego zmienianiem opatrunku, Taeyonga.
- Bardzo cię boli? - Jiseok usiadł obok mnie, wycierając moją twarz.
- Nie... w ogóle.
- To czemu płaczesz?
- Puściły mu szwy... każdy by się popłakał. - wtrącił Tae, przemywając czymś moją dłoń. Był przy tym taki delikatny, jak nigdy. Dzięki jego chwilowej czułości, zupełnie zapomniałem o bólu dłoni i tym, jak mnie traktuje.
- To co braciszku? Może pizza na ukojenie bólu, hm? Twoja ulubiona z potrójnym serem. 
- Nie.. nie mogę. - zerknąłem na Taeyonga, bandażującego moją dłoń. Ten jedynie spojrzał na Jiseoka, lekko się uśmiechając.
- Zamów trzy... dla każdego po jednej. 
- No i to mi się podoba. 



*

                       Leżałem w łóżku, wpychając w siebie ostatnie kawałki pizzy. Muszę przyznać, że tyle jedzonka po tak wielu dniach niejedzenia, było dla mnie zbawieniem, ale przez to czułem się dziesięć razy cięższy niż wcześniej. Cały czas myślę o Taeyongu i tym, co słyszałem. Miał faceta... nie wiem czemu mnie tak to szokuje. Może dlatego, że jest typem dominatora z bardzo silnym charakterem, a z tego co mi wiadomo, jego facet był starszy od niego. Co za tym idzie, na pewno nad nim górował. Nie wyobrażam sobie Tae w roli tego posłusznego i uległego.
- Jeszcze nie śpisz? - poderwałem się z łóżka, widząc stojący w drzwiach, obiekt moich westchnień. Rzuciłem pod łóżko karton z pizzą, doprowadzając się do jakiegoś względnego ładu - Wyluzuj... jedz, jeśli chcesz. - zmarszczyłem czoło, uważnie mu się przyglądając. Nie rozumiem go. Jakiś czas temu wyzywał mnie od grubasów, a teraz? Od tak pozwala mi na jedzenie pizzy z cholernie tłustym i tuczącym serem. Tae, co z tobą?
- Coś się stało Hyung?
- Ciężko się do tego przyznać, ale ciągle myślę o tym, co mi powiedziałeś... gnojku. - no tak. Nie byłby sobą, gdyby nie zaakcentował swojej wypowiedzi słynnym "gnojkiem".
- O czym dokładnie mówisz? 
- Dobrze wiesz o czym. - 23-latek usiadł obok mnie na łóżku, głęboko wzdychając.
- Nie wiem.
- Jihoon, nie przeginaj.
- Przepraszam. - uśmiechnąłem się pod nosem, zerkając na chłopaka. Taeyong złapał mnie za zabandażowaną dłoń, uważnie się jej przyglądając - Hyung..
- Manipulował mną tak samo, jak ja tobą.. - otworzyłem usta, chcąc coś powiedzieć, jednak ten pospiesznie mi przerwał, kontynuując swoją wypowiedź - Poniżałem się dokładnie tak samo jak ty... momentami nawet gorzej. Wystarczyło parę razy, żebym uzależnił się od jego dotyku i obecności. Robił ze mną co chciał... znajome, co? - spuściłem wzrok, niepewnie przytakując - Chciał jakąś rzecz z drugiego końca miasta.. spoko, jechałem po to. Miałem się rozbierać przed nim i jego obleśnymi kumplami.. żaden problem..
- To okropne. - szepnąłem, ściskając odruchowo jego dłoń.
- Uważaj. - Tae rozprostował moją rękę, kładąc ją na łóżku - To nie jest okropne Jihoon. Tak wygląda życie, jeśli trafisz na nieodpowiednią osobę. 
- Traktujesz mnie w ten sposób, bo jestem nieodpowiednią osobą? - chłopak uśmiechnął się lekko, spoglądając na mnie.
- Nie... traktowałem cię tak, bo czułem tak ogromny żal i ból do całego świata, że chciałem je za wszelką cenę na kogoś przelać. Jak cię poznałem, widziałem w tobie stuprocentowego siebie sprzed kilku lat... Zagubiony, naiwny dzieciak, którym można sterować jak lalką... Myślałem, że jak przybiorę postawę gruboskórnego potwora, to moje życie będzie dużo łatwiejsze, ale tak nie jest... Ta ręka.. - mówiąc to, wskazał na moją dłoń - Nie spałem całą noc przez wyrzuty sumienia. - otworzyłem jedynie szerzej oczy, czując jak te zachodzą łzami - Doskonale wiedziałem co czujesz w każdej sytuacji, która była między nami i tak... mimo, że wiedziałem, jak bardzo czujesz się poniżony, robiłem to wszystko z pełną premedytacją, byleby dopieprzyć ci jeszcze bardziej. - 23-latek westchnął, wstając z łóżka - No.. chcę ci tylko powiedzieć, że daje sobie z tym spokój... nie bawi mnie to. - chwyciłem go pospiesznie za rękę, nie mogąc oderwać od niego wzroku - Puść, Jihoon.
- Nadal mi na tobie zależy Hyung. 
- Nie wygłupiaj się.
- Nigdy tego nie usłyszałeś, prawda? - przyciągnąłem go do siebie, wpatrując mu się w oczy - Jesteś dla mnie ważny... mimo wszystko. Spróbujmy jeszcze raz, chyba że... chyba że rzeczywiście byłem tylko zabawką na rozładowanie emocji.. - Taeyong spuścił wzrok, przygryzając nerwowo wargę, co było dla mnie wystarczającą odpowiedzią - Rozumiem.. - szepnąłem, puszczając go. Poczułem tak ogromny ból, którego nie jestem w stanie opisać.
- Posłuchaj mnie..
- Nie Hyung. - nie potrafiłem opanować emocji. Pociągnąłem nosem, płacząc przy nim jak dziecko. To, co robił ze mną do tej pory było niczym, w porównaniu z tym, jak bardzo poniżyłem się teraz przed nim tym żałosnym wyznaniem - Teraz to ja cię proszę żebyś wyszedł. 
- Nie sądziłem, że coś do mnie poczujesz... nie planowałem tego.. - mówiąc to wycierał moje policzki, jednak pospiesznie odtrąciłem jego ręce.
- A takie rzeczy można w ogóle zaplanować? 
- Jihoon..
- Wyjdź Tae... czuję się jak skończony kretyn. - położyłem się do łóżka, narzucając na siebie kołdrę. Po chwili usłyszałem jedynie cichy trzask zamykanych drzwi. Byłem pewien, że skoro upatrzył sobie mnie za ofiarę, to coś do mnie czuje, albo chociaż w jakimś stopniu mu się podobam. Ale ze mnie idiota..


*

                            Siedziałem z mamą w kuchni, pomagając jej w miarę możliwości z przygotowaniem kolacji. Od mojej ostatniej rozmowy z Taeyongiem minęło osiem dni. Staram się go unikać ze wszelką cenę, ale to praktycznie niemożliwe. Non stop na niego wpadam.. poza tym jemy razem śniadania, obiady i kolacje.. nie mam żadnej możliwości na unikanie go. 
- Słyszysz skarbie? - uniosłem głowę, spoglądając na mamę.
- Hm?
- Mówiłam, że jutro zdejmujesz w końcu szwy.
- A tak... zapomniałem o tym. 
- Chyba już tak bardzo nie dokucza ci ta ręka, co?
- Nie.. w ogóle mnie nie boli. 
- Całe szczęście. - westchnęła, stawiając na stole przygotowane jedzenie - Kolacja! - zająłem swoje miejsce, czekając w ciszy na przyjście taty i chłopaków. Mimo że to nie jest pierwszy raz, moje serce znów biło tak mocno, że za nic w świecie nie potrafiłem tego opanować.
- Mmm ale pachnie. 
- Co dzisiaj jemy?
- To co widzisz synku. - nałożyłem sobie w ciszy ryż, zerkając co chwilę na Taeyonga - Chłopcy, jutro trzeba jechać z Jihoonem do szpitala na zdjęcie szwów. 
- Ty miałaś ze mną jechać. - spojrzałem na mamę, czując potworny ścisk w żołądku.
- Mam jutro dużo spotkań... nie dam rady się wyrwać.
- Ja odpadam. - powiedział Jiseok, zajadając się kurczakiem - Mam jutro długo zajęcia, a potem umówiłem się z chłopakami.
- Spotkanie z kolegami jest dla ciebie ważniejsze od brata? - zapytał ojciec, nakładając mi na talerz kupę jedzenia.
- Nie przełożę tego. Mogliście powiedzieć mi o tym wcześniej.
- W porządku, ja z nim pójdę. - tego właśnie się obawiałem. Spojrzałem na Tae, przełykając z trudem naładowane w buzi jedzenie.
- Naprawdę mógłbyś? 
- Pewnie, żaden problem.
- Nie musisz Hyung. - burknąłem, uciekając wzrokiem.
- Owszem, nie muszę... ale chcę z tobą pójść. Nie mam na jutro żadnych planów.
- No to super. - ojciec nalał sobie i chłopakom soju, unosząc przy tym niewielką szklankę - Dam ci jutro kluczyki, to odbierzesz go ze szkoły i pojedziecie do szpitala. 
- Tato... nie trzeba mnie odbierać ze szkoły. 
- Ja wiem, że jesteś dorosłym chłopakiem, ale chodzi mi o to, żeby załatwić to od razu po szkole... to chyba lepiej dla ciebie, hm?
- Ta.. - westchnąłem zajmując się kolacją. Jutrzejszy dzień będzie dość niezręczny, ale cóż... odbębnimy to i znowu zejdziemy sobie z oczu.


*

- O... przyjechał. - spojrzałem na Jinyounga, machającego w kierunku Taeyonga.
- Nie ekscytuj się tak czubku.
- Czemu? Przecież to mój kolega.
- Pamiętasz jak rozmawialiśmy o tym, że licealistom odbija przy studentach?
- No tak.
- No właśnie. - westchnąłem, idąc w kierunku samochodu.
- Ale... Jihoon no! 
- Do jutra! - wsiadłem do auta, udając, że Tae jest mi całkowicie obojętny, po czym zająłem się zapinaniem pasów.
- No cześć.
- Hej. - burknąłem, zerkając na zegarek - Jedź Hyung... nie mam czasu.
- Mmmm no tak. - chłopak ruszył, co chwilę na mnie zerkając - Jak było w szkole?
- W porządku.
- Ile piątek?
- Dostałem dwóję...
- Że co? Ty?
- Niestety. - westchnąłem, sięgając po leżącą na podłodze wodę - Jutro poprawię.
- Z czego ta dwója?
- Z matmy..
- Kiepsko... ale na pewno poprawisz. - spojrzałem na niego, chwilowo się zamyślając.
- Hyung?
- No.
- Czemu jesteś dla mnie taki miły? 
- Mogę nie być.
- Wszystko jedno. - odwróciłem głowę, czując kujący ból w sercu.
- Potem o tym pogadamy, okej?
- Niby o czym?
- Naprawdę mam o tym mówić?
- Nie... nic już nie mów. - gdy zajechaliśmy do szpitala i zostałem poproszony przez lekarza do sali, Taeyong nie odstępował mnie nawet na krok. Pewnie przez wyrzuty sumienia chciał być przy mnie i kontrolować to, co dzieje się z moją ręką... albo został poproszony przez mamę, żeby wyszpiegował to, co mówi lekarz. Moja mama wie, że zwykle nie dzielę się z nią takimi informacjami. 
- Uhh... paskudnie to wygląda. - fu... przeniosłem wzrok na lekarza, uważnie obserwując jego ruchy - Porusz palcami, okej? - skinąłem głową, będąc święcie przekonanym, że ruszam dłonią, ale moje palce nawet nie drgnęły.
- Co jest..
- Spokojnie. Spróbuj jeszcze raz. - po maksymalnym skupieniu się, chciałem znów ruszyć palcami, jednak te nie reagowały - Tak, jak myślałem.
- Zaraz. - Tae stanął bliżej nas, spoglądając na lekarza - Co z jego ręką?
- Pan jest bratem, tak?
- Tak, proszę mi powiedzieć, co się dzieje. 
- Pański brat przeciął sobie nerwy... może być ciężko z odzyskaniem czucia w tej ręce. - spuściłem głowę, czując napływające do oczu łzy. Czy jestem na niego zły? Będę mu to wypominać? Nie... zakochałem się jak głupi szczyl i wybaczę mu absolutnie wszystko - Opatrzę ci to i skieruję cię do innego lekarza... umówisz się z nim na konsultację. - skinąłem głową, wycierając pospiesznie policzki - Nie płacz... spróbujemy coś z tym zrobić. 
- Jihoon... - uniosłem wzrok na 23-latka, wymuszając uśmiech.
- W porządku. - szepnąłem, czując jak lekarz bandażuje moją dłoń. Byłem przerażony, ale nie chciałem tego po sobie pokazywać. Poza tym po tym, co przeszedł Hyung, nie powinienem go dodatkowo dołować. 
                Wyszliśmy ze szpitala w kompletnej ciszy. Bałem się... co chwilę próbowałem poruszyć dłonią, ale ta miała gdzieś, czego ja chcę.. 
- Dzieciaku...
- W porządku, nic się nie dzieje. 
- Czekaj. - chłopak zatrzymał mnie, uważnie mi się przyglądając.
- Jeśli chodzi o rękę, to spoko... przecież mam jeszcze drugą. - zaśmiałem się, czując spływające po policzkach łzy - Przepraszam. 
- Boże, jest mi tak głupio... Jihoon, przepraszam. - spojrzałem na 23-latka, przytakując. 
- Mogę... mógłbym się przytulić? - Tae milczał. Skinąłem głową, lekko się uśmiechając - No jasne... przepraszam, ja... po prostu wtedy czuję się lepiej.
- Chodź. - mówiąc to objął mnie tak, jakby przytulał kaktusa. 
- Nie chcę cię do niczego zmuszać. - szepnąłem, zaciskając dłoń na jego bluzie. 
- Po prostu nie przywykłem do takich gestów. - Taeyong wzmocnił uścisk, głaszcząc mnie po głowie - Jihoon, przepraszam..
- Masz szczęście, że nie gram na pianinie czy coś. - spojrzałem na niego, czując jak cały smutek i gorycz ze mnie uciekają.
- Nie żartuj... to poważna sprawa.
- Czekają mnie w życiu gorsze rzeczy.. 
- Nie życzę ci tego.
- Czyżby? - uniosłem brew, widząc lekkie zmieszanie na jego twarzy - Przepraszam..
- Powiem twoim rodzicom, że to moja wina.
- Co? Zwariowałeś Hyung?
- Sorry, ale nie da mi to spokoju.
- A co to zmieni, jak im powiesz? 
- Będę miał czyste sumienie.
- Nie, proszę cię. - chwyciłem go za nadgarstek, wpatrując mu się w oczy - Proszę, nic im nie mów... niech myślą, że to moja wina..
- Wytłumacz mi, po jaką cholerę mają tak myśleć?
- Znam moich rodziców... tak się wściekną, że wyślą cię z powrotem do Chin..
- No i dobrze.
- Tak? Dla kogo dobrze? - chłopak przyjrzał mi się uważnie, wzdychając - Nie dla mnie Hyung... proszę cię, nie rób tego..








~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------