Jaebum&Jinyoung~cz.3[Podróż w jedną stronę]

cz.1 cz.2

                             Dni mijały, a ja żyłem w coraz większym strachu. Dzwonię do rodziców kilka razy dziennie, by upewnić się, że nic im nie jest. Ciągle też spotykam się z Jaebumem... oczywiście nie z własnej woli. Bez przerwy odwozi mnie do pracy, a później z niej przywozi. Mimo, że jest gangsterem, a kilka dni temu miałem z nim niezbyt przyjemny incydent, to jest dla mnie bardzo miły i uprzejmy. Ciągle zabiera mnie na kolacje, płacąc za mnie za każdym razem. Czasem nawet zdaża nam się zapomnieć o tym co złe i rozmawiamy ze sobą dosłownie o wszystkim, śmiejąc się z przeróżnych rzeczy.
Właśnie wyszedłem z budynku redakcji, po czym rozejrzałem się dookoła w poszukiwaniu Jaebuma. Byłem pewien, że będzie czekał na mnie na swoim ogromnym, czarnym jak smoła motorze jednak myliłem się. Szczerze mówiąc bardzo mnie to zaniepokoiło. Wiem jak Jaebum zachowuje się gdy dosiada motor... potrafi pędzić jak wariat nie bacząc na konsekwencje, które w tym wypadku skończyłyby się bardzo poważnym urazem bądź też śmiercią. Wyciągnąłem telefon wybierając do niego numer.... tak, wymieniliśmy się nimi, wiem, że to głupie.
- Dupek...- syknąłem gdy ten nie odebrał. Lekko zdenerwowany ruszyłem na autobus, którym po kilku minutach dojechałem do stacji metra. Wsiadłem w nie, po czym przybity dojechałem do swojej dzielnicy. Wyjątkowo na ulicach panował spokój i absolutna, głucha cisza. Z racji tego, że był piątek i na drugi dzień nie miałem pracy, poszedłem na niewielki klif znajdujący się nieopodal mojego bloku. Patrząc na spokojną taflę Morza Żółtego otulonego nocnym mrokiem rozmyślałem o tym, co w tej chwili może robić Jaebum. Pewnie jak się domyślacie, nie musiałem czekać długo na odpowiedź... W pewnym momencie usłyszałem za plecami warkot silników. Odwróciłem się gwałtownie za siebie, by po chwili ujrzeć otaczające mnie motory. Serce biło mi jak szalone. Wiedziałem, że to gang... gang złożony dokładnie z sześciu osób tak, jak opisywali to świadkowie. Skoro więc jest wśród nich JB, to dlaczego mnie atakują? Warkot silników ucichł. Przez dłuższą chwilę słyszałem jedynie cichy podmuch morskiego wiatru i swoje mocno bijące serce - Jaebum...- zacząłem, jednak zostałem skutecznie uciszony strzałem wymierzonym w okolice moich nóg... zamarłem. Jeden z chłopców zeskoczył z motoru zdejmując pospiesznie kask... był to Jaebum.
- Zwariowałeś idioto? Nie tak się umawialiśmy!- syknął w stronę chłopaka trzymającego w ręku broń.
- Jaebum, co ty...
- Cicho bądź.- brunet podszedł do mnie mierząc mnie wzrokiem - Wiesz co dzisiaj się stało?- pokręciłem przecząco głową z trudem łapiąc powietrze - Myślałem, że się dogadamy, ale myliłem się...
- O czym ty mówisz?
- Jak dużo wie o nas twój zasrany szef?
- Nic mu nie mówiłem, przysięgam.- znaliśmy się na tyle dobrze, że JB wiedział już kiedy mówię prawdę, a kiedy kłamię.
- Wierzę ci... w takim razie powiedz mi... te wszystkie posrane notatki jakie o nas piszesz trzymasz w służbowym komputerze, prawda?- skinąłem jedynie głową - Właśnie... jak zakładam twój szef zna do niego hasło.
- Pew... pewnie tak.
- Hm... strasznie się denerwujesz, co?
- Powiedz mi czego chcecie...
- Już ci mówię Jinyounggie.- brunet podszedł do jednego z motocyklistów, po czym wziął od niego tablet odpalając jakąś stronkę - Proszę bardzo.- gdy wręczył mi urządzenie, zamarłem - Możesz mi wyjaśnić co to do cholery jest?!- na stronie internetowej widniał tytuł: "Początkujący dziennikarz na tropie gangu z Incheon. Kim jest szóstka zamaskowanych motocyklistów?" - Czytaj dalej!- skinąłem pospiesznie głową zabierając się za czytanie. "Jak twierdzi dziennikarz, chłopcy zajmują się handlem narkotykami, nielegalną bronią oraz prostytucją, do której zmuszane są przez nich młode, niewinne nastolatki. Przywódca gangu- Jaebum...". Tyle mi wystarczyło. Podniosłem niepewnie wzrok na wściekłego JB - Zakładam, że zatrzymałeś się właśnie w tym miejscu.- mówiąc to wskazał na linijkę, w której skończyłem czytać.
- Jaebum, ja...
- Jeśli artykuł nie zniknie, twój szef niedługo za to odpowie.
- Co? Chyba nie chcesz go zab...
- Chcę... nienawidzę ludzi, którzy działają przeciwko mnie, rozumiesz?- skinąłem głową oddając mu tablet - Masz czas do jutra.- gdy chłopak odwrócił się robiąc krok w stronę motoru, złapałem go za rękę czując jak do oczu napływają mi łzy - Co ty robisz?- Jaebum spojrzał na mnie otwierając szerzej oczy - Jinyoung...- nagle obok nas pojawił się chłopak o rudych włosach.
- Szefie, zwijamy się?- zapytał patrząc na mnie przyćpanym wzrokiem.
- Jedźcie... później do was dołączę.- gdy to usłyszałem puściłem jego rękę, po czym spuściłem głowę w dół chcąc ukryć przeszklone oczy.
- Zostawmy go tutaj... a jak nie to Jackson chętnie strzeli jeszcze raz...- rudzielec nachylił się do mnie przygryzając wargę - Tym razem jednak nie chybi.
- Powiedziałem wypad!- warknął JB posyłając koledze mordercze spojrzenie. Ten potulnie ukłonił się, po czym wskoczył na motor, dając pozostałym członkom gangu znać, że mają już jechać. Gdy motocykliści się rozjechali Jaebum uniósł mój podbródek uważnie mi się przyglądając - Co się dzieje?
- Co się dzieje?- odtrąciłem jego rękę biorąc głęboki oddech - Zrozum, że ja już tak dłużej nie mogę... nie mam na to siły.
- O czym ty mówisz?
- O naszej relacji... po co to wszystko? Piszę o was.... działam na waszą niekorzyść... zatłuczcie mnie już, bo dłużej tego nie wytrzymam...
- Jinyoung...
- Widziałeś kiedyś żeby napastnik przyjaźnił się ze swoją ofiarą?
- Zaczekaj...
- Odpowiedz mi...- Jaebum wziął głęboki oddech kręcąc zaprzeczająco głową - Właśnie... albo kończymy naszą znajomość tu i teraz...
- Albo?
- Albo pozwolicie mi napisać artykuł do końca i mnie zabijecie... 
- A co jeśli nie zgadzam się na żadną z tych opcji?- spojrzałem na chłopaka ze zdziwieniem. JB tradycyjnie odpalił papierosa podchodząc bliżej barierki oddzielającej wysoki klif od morza.
- Jak to?
- Nie pozwalam ci o nas pisać, bo... zrozum, że musimy to robić.- stanąłem obok niego uważnie mu się przyglądając - Jeśli nasza działalność zostanie zdemaskowana będziemy mieć poważne kłopoty, w których to nie policja będzie największym problemem...
- Co...
- Poza tym nie chcę cię stracić jako kumpla... naprawdę cię polubiłem...- moje serce nagle przyspieszyło. Speszony wbiłem wzrok w morze. Jaebum zaciągnął się dymem, po czym bardzo powoli wypuścił go nosem.
- Nie wiem o co mam cię zapytać w pierwszej kolejności...
- Może... chciałbyś dzisiaj do mnie wpaść? Byś mi wszystko na spokojnie wyjaśnił.- zerknąłem na kolegę, który patrzył na mnie z lekkim uśmiechem.
- To... wpadniesz?
- Chodź.- pet chłopaka wylądował w morzu. Brunet złapał mnie za rękę, po czym posadził mnie na swoim motorze wręczając mi swój kask.
- A ty? Nie masz drugiego kasku?
- Nie raz już jeździłem bez.
- Mądrze...- syknąłem nakładając ciężki hełm na głowę. Jaebum uśmiechnął się, po czym odpalił motor jadąc pod blok, w którym mieszkałem. Na szczęście było to niedaleko, a ulice były praktycznie puste więc dzięki Bogu udało nam się dojechać bez żadnego wypadku. Droga do mieszkania minęła nam w absolutnej ciszy. Gdy przekroczyliśmy próg goshiwonu, Jaebum zdjął buty oraz ciężką, skórzaną kurtkę, po czym usiadł na łóżku - Chcesz coś pić?- chłopak skinął jedynie glową. Wyjąłem z lodówki butelkę soju, a z szafki dwa kieliszki. Czułem, że nie przyjmę tej rozmowy na trzeźwo. Usiadłem na łóżku obok chłopaka, po czym nalałem nam alkoholu. Dopiero po kilku wypitych kieliszkach Jaebum spojrzał na mnie biorąc głęboki oddech.
- Od czego mam zacząć?- odstawiłem kieliszek na stolik, po czym zerknąłem na bruneta.
- Od tego dla kogo pracujecie... kryjecie jakiś inny gang, mam rację?- Jaebum otworzył szeroko oczy ze zdziwienia, że udało mi się na to wpaść. Sięgnąłem po laptopa logując się na stronę redakcji - Mów... 
- A ty co zamierzasz zrobić?
- Usunąć ten artykuł... zgodnie z obietnicą.- usunięcie go zajęło mi dosłownie chwilkę. JB odetchnął z ulgą spoglądając na mnie.
- Dzięki...- nic nie odpowiedziałem. Wpatrywałem się w chłopaka czekając na jego nawiązanie do wcześniejszego tematu - Masz rację... w Korei grasuje potwornie niebezpieczny gang, który ma swoją siedzibę w Incheon. Handlują prochami, bronią i prowadzą burdele, z którego panienki...i nie tylko... są wysyłane do wszystkich możliwych krajów...
- Handlujecie ludźmi?
- My na szczęście nie...
- Jak na nich trafiliście?
- Z czystego przypadku... każdy z nas był kiedyś ich klientem.... kupowaliśmy od nich prochy... w końcu jeden z nich zaproponował współpracę obiecując kasę nie z tej ziemi... wtedy jako 18-latek byłem głupi i naiwny i oczywiście się zgodziłem...- nie mogłem uwierzyć w to co słyszę. Siedziałem z szeroko otwartymi oczyma oraz ustami czekając na więcej informacji - BamBam na przykład robił u nich za chłopca do towarzystwa w jednym z ich burdeli... Chciał wykupić go strasznie bogaty szejk, ale ten gnojek nie chciał wyjeżdżać... Uparł się, że będzie odwalał za nich brudną robotę w zamian za pobyt w Korei.- JB zmarszczył brwi zamykając mi usta jednym ruchem ręki - Coś ci wleci do buźki.- uśmiechnął się, po czym nalał nam alkoholu.
- W głowie mi się to nie mieści...
- Też przez długi czas nie mogłem pogodzić się z tym jak wygląda teraz moje życie...- chłopak wlał w siebie kolejną porcję alkoholu spoglądając na mnie - Dopiero z czasem zagryzłem wargi wykonując potulnie swoją pracę.
- Nie możesz od nich po prostu odejść?- brunet pokręcił przecząco głową wyciągając z kieszeni spodni papierosy.
- Wtedy zabiliby całą moją rodzinę... a na końcu mnie.... mogę zapalić?
- Tak...- chłopak podszedł do okna odpalając fajkę. Łyknąłem kieliszek soju wpatrując się nieprzytomnym wzrokiem w znajdujące się przede mną biurko.
- Jinyoung...
- Tak?
- Powiedziałem ci o tym bo ci ufam... mam nadzieję, że nigdzie tego nie wykorzystasz...
- Nie... spokojnie...- aczkolwiek jest to bardzo kuszące. Trwaliśmy w ciszy przez dłuższą chwilę. Gdy kolega skończył palić, usiadł obok mnie biorąc głęboki oddech - Jeszcze... na klifie wspomniałeś, że nie chcesz mnie stracić jako... kumpla...- powiedziałem bardzo cicho bojąc się na niego spojrzeć.
- Bo to prawda... fajny z ciebie chłopak, tylko szkoda, że to właśnie ty musiałeś zająć się tym gównem...- jego głos również zszedł o ton niżej.
- Gdyby nie to, pewnie byśmy się nie poznali...- szepnąłem nieśmiało na niego zerkając.
- Uwierz mi, że tak byłoby dla ciebie lepiej.- mruknął pieszcząc opuszkami palców moje wargi. Zadrżałem przymykając powieki.
- Czasem warto zaryzykować.- wydusiłem z siebie ostatkiem sił czując jak słodkie i ciepłe wargi kolegi wbijają się w moje - Chyba nie powinniśmy.- sam nie wiem skąd we mnie to nagłe zwątpienie. Czułem jak po policzku spływa mi łza, która pospiesznie została zdjęta delikatnym pocałunkiem bruneta. Chłopak spojrzał na mnie przełykając z trudem ślinę.
- Przepraszam...
- Czy... jeśli... jeśli ta znajomość by tak teraz wyglądała i... zrobiłbym coś nie tak... zabiłbyś mnie?- Jaebum aż zadrżał.
- Nie umiałbym tego zrobić...
- Nie chcę żebyś miał przeze mnie kłopoty...
- Pieprzyć to.- wylądowałem na łóżku przygnieciony ciałem chłopaka. Jaebum oblizał wargi, po czym pocałował mnie w kącik ust. Jęknąłem łapiąc go za włosy... w życiu nie spodziewałbym się, że tak się to skończy. Po chwili znów połączyliśmy usta pocałunkiem... tym razem był on jednak długi i niezwykle namiętny. Mimo że bardzo chciałem, nie umiałem tego przerwać. Jaebum głaskał mnie po twarzy smakując moich warg. Czułem jak serce rozsadza mi klatkę piersiową... jego z resztą biło równie mocno jak moje.
- Co my wyprawiamy?- wysapałem patrząc jak ściąga z siebie czarny t-shirt, ukazując tym samym niesamowicie wyrzeźbione ciało.
- Nie myśl o tym.- gdy ponownie się na mnie położył wbijając wargi w moją szyję, usłyszeliśmy dźwięk jego telefonu - Kurwa...- warknął, po czym delikatnie mnie cmoknął.
- Odbierz, może to coś ważnego.
- Pewnie muszę kogoś skroić.- przełknąłem z trudem ślinę spoglądając na chłopaka, który wyciągał komórkę z kieszeni spodni - Słucham szefie.- w tym momencie spiąłem się do tego stopnia, że nie byłem w stanie się ruszyć - Jestem trochę zajęty, a o co chodzi?- zlał szefa dla mnie. Uśmiechnąłem się wewnętrznie nie odrywając wzroku od idealnej klatki piersiowej chłopaka. Jaebum zauważył to lekko się uśmiechając. Schylił się do mnie wodząc wargami po mojej szyi. Z trudem powstrzymywałem się od wydobycia z siebie jakiegokolwiek dźwięku - Mówisz o tym biznesmenie, który ma pokój w Soma Hotel?... spoko...- brunet mruknął podgryzając mi szyję - Mogę zająć się tym jutro?- po tych słowach zrobił mi na szyi krwawy ślad, jednak w tym momencie nie umiałem pohamować jęku wydobywającego się z moich ust - Nic takiego.... ta.. już jadę.- JB rozłączył się spoglądając na mnie - Ładnie to tak przeszkadzać podczas rozmowy?
- Trzeba było mnie nie gryźć.- Jaebum zaśmiał się, po czym wstał ubierając się - Gdzie jedziesz?
- Muszę z chłopakami zabić takiego szemranego biznesmena.
- Jaebum...
- Taka praca.- wzruszył ramionami całując mnie.
- Wpadniesz dzisiaj?
- Dzisiaj raczej nie dam rady.- chłopak kucnął głaszcząc mnie po twarzy - Wpadnę do ciebie jutro... mam nadzieję, że szef niczego mi nie zleci.
- Jutro weekend... pewnie burdel wam się rozkręci...- burknąłem odwracając wzrok.
- To wezmę wolne zazdrośniku.- uśmiechnął się ponownie mnie całując - Do zobaczenia.- nie zdążyłem nawet odpowiedzieć, bo chłopak pospiesznie wybiegł z mieszkania. Co ja do cholery jasnej wyprawiam? Chcę zostawić karierę i marzenia dla gangstera, w którym... nie, nie zakochałem się, ale na pewno się zauroczyłem. Jaebum ma w sobie coś, co ciągle każe mi o nim myśleć. Nie jestem gejem... nigdy nie interesowałem się facetami, a tu proszę... W moim życiu musiał pokazać się taki Jaebum, który wywrócił całe moje dotychczasowe życie do góry nogami... Ciekaw jestem tylko jednego. Skoro się we mnie zakochał, a ma zawód jaki ma... to czy jak szef da mu zlecenie na mnie... ciekawe czy będzie potrafił je wykonać...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jaebum&Jinyoung~cz.2[Podróż w jedną stronę]

cz.1

                               Reszta wieczoru minęła dość szybko, jednak bardzo przyjemnie. Cały czas jednak nurtowały mnie słowa Jacksona skierowane do Jaebuma, czy ten aby na pewno wie co robi zadając się ze mną. Jaebum natomiast zaśmiał się nerwowo gdy powiedziałem mu o sprawie jaką mam się zająć. Czy oni naprawdę są tak głupi i myślą, że niczego się nie domyślam? No cóż... jestem przyszłością dziennikarstwa. Pokręcę się koło nich udając totalnego idiotę... może dzięki temu uda mi się dojść do rozwiązania tej sprawy? Cholernie się boję, bo z tego co wiem, są bardzo niebezpieczni. Na pewno któryś z nich niebawem wpadnie na to, że czegoś się domyślam i zechce się zemścić. Jak? to proste.... upozorują samobójstwo lub przyczepią mi do nogi coś ciężkiego i utopią. Takie gagatki mają pewnie masę takich pomysłów.
                           Wstałem dziś wyjątkowo wcześnie. Wziąłem tradycyjnie poranny prysznic, spakowałem potrzebne materiały i ruszyłem na stację metra. Widziałem jak nad zatoką wschodzi piękne, pomarańczowe jeszcze słońce. Przystanąłem na chwilę ciesząc oczy tym widokiem. W pewnym momencie usłyszałem za plecami silnik. Odwróciłem się widząc chłopaka siedzącego na motorze. Byłem pewien, że to Jackson. Westchnąłem głęboko podchodząc bliżej motocyklisty.
- Jackson? Co ty tu robisz?- wtedy też tajemnicza postać zdjęła kask ukazując tym samym swoją twarz. Okazało się, że był to Jaebum.
- Przykro mi, że dzisiaj w pierwszej kolejności chciałeś zobaczyć Jacksona.- zmarszczyłem brwi patrząc pytająco na kolegę - Wskakuj... podwiozę cię do roboty.
- Co?... jak to?
- Mam do załatwienia pare spraw w centrum.
- Skąd wiedziałeś, że tu jestem?- zapytałem biorąc od niego kask.
- Intuicja.- brunet posłał mi cwaniacki uśmiech, po czym nałożył swój hełm. Gdy za nim usiadłem, chwyciłem go w pasie zaciskając kurczowo dłonie - Pamiętaj żeby mocno się trzymać.- po tych słowach odpalił silnik ruszając z piskiem opon. Pierwszy raz jechałem na motorze i tak naprawdę nie wiem co podkusiło mnie, by na niego siąść. Jaebum pędził jak szalony. Zacisnąłem mocniej dłonie na jego kurtce, wtulając się tym samym w jego plecy. Chciałem dotrzeć już pod redakcję. Jakby nie patrzeć będę miał dzisiaj bardzo spektakularne wejście. Podróż nie trwała dłużej jak 10 minut. Po tym czasie chłopak zajechał pod budynek, po czym zgasił silnik. Byłem tak przerażony, że jeszcze przez dłuższą chwilę nie mogłem go puścić - Koniec jazdy.- zaśmiał się stukając w kask. Wyprostowałem się, po czym powolnym krokiem zszedłem z motoru oddając mu hełm - Pierwszy raz?- skinąłem głową poprawiając się.
- Dzięki za podwózkę.
- Chyba nie było tak źle, co?
- Nie... chociaż muszę ci powiedzieć, że jeździsz jak wariat.
- Uroki posiadania motoru.- uśmiechnął się - O której dzisiaj kończysz?
- Powinienem wyjść o 18-stej.- dopiero gdy to powiedziałem dotarło do mnie, co mógł mieć na myśli Jaebum - Ale wrócę metrem... spokojnie.- brunet ponownie się zaśmiał, po czym wyciągnął z kurtki papierosy i odpalił jednego z nich.
- Idziemy dzisiaj coś zjeść?- zamurowało mnie. Owszem, chciałem mieć kogoś bliskiego w Incheon, ale gdy dowiedziałem się, że Jaebum jest w tym całym gangu, zaczynam się trochę obawiać tych spotkań. Jinyoung... wykaż się odrobiną profesjonalizmu zawodowego!
- Pewnie... czemu nie.- chłopak uśmiechnął się rzucając papierosem o ziemię.
- Tam gdzie wczoraj o 20-stej... pasuje?
- Jasne.- gdy nałożył kask uśmiechnął się szeroko wykonując w geście pożegnania ruch głową.
- Do zobaczenia.- rzucił, po czym ruszył z piskiem opon. Fajny z niego chłopak... szkoda, że musi zajmować się takim syfem. Mimo przyjaznego zachowania Jaebuma nie mogłem zapominać o tym kim naprawdę jest i o tym, po co tak naprawdę jestem w Incheon. Gdy odebrałem kartę i identyfikator, ruszyłem windą na swoje piętro.
- Junior! Jak się masz?- przy windzie przywitał mnie uśmiechnięty szef. Wtedy też wpadłem na pewien pomysł.
- Nawet nie zdaje sobie pan sprawy jak dobrze się czuję... Obstawiam, że za moment poczuje się pan tak samo.- mężczyzna spojrzał na mnie zdziwiony, a ja bez przedłużania wyciągnąłem akta sprawy - Wiem kto jest w tym gangu.- pan Choi opuścił z wrażenia kubek z kawą.
- Co? O czym ty mówisz?
- Znam dwóch z nich... resztę postaram się poznać w najbliższym czasie. 
- Ale... jak ty...
- Niech uzbroi się pan w cierpliwość i pozwoli mi działać.- uśmiechnąłem się kładąc segregator na swoim biurku - W najbliższym miesiącu postaram się zamknąć sprawę.
- Skąd wiesz, że to oni?
- Jednego poznałem wczoraj przez przypadek, pytając go o drogę do redakcji... później byłem z nim na kolacji, do której dołączył jego kolega...
- No dobrze... ale skąd wiesz, że to nie są zwyczajni nastolatkowie?
- Dziennikarska intuicja szefie.- uśmiechnąłem się odpalając komputer.
- Powiedziałeś, że byliście na kolacji...
- No tak.- wzruszyłem ramionami szukając czegoś w zapiskach.
- Nie powinienem o to pytać, ale... nie podobają ci się chyba chłopcy...- zamknąłem gwałtownie segregator spoglądając na mężczyznę.
- Oczywiście, że nie.... Pan nie chodzi ze znajomymi na kolacje?
- Chodzę, chodzę.... wybacz.... po prostu bałem się, że to może wpłynąć na twoją pracę.
- Bez obaw, nie zakocham się w nim. Nie ma takiej siły, która pchnęłaby mnie w stronę mężczyzn.
- To dobrze... znaczy, ja nie mam nic do tego, ale...
- Chciałbym zająć się pracą.- uśmiechnąłem się dając szefowi do zrozumienia żeby dał mi już spokój. Pan Choi skinął głową udając się do swojego gabinetu. Jakoś specjalnie nie rozwodziłem się nad jego słowami w pełni oddając się pracy. Nie zauważyłem nawet kiedy wybiła 18-sta.
- Jinyoung... kończymy.
- Hm?- podniosłem głowę spoglądając na stojącego nad sobą szefa - Już 18-sta?
- Byłeś tak zajęty pracą, że nie zszedłeś nawet na obiad... spadaj już do do...- mężczyzna zawiesił się spoglądając na monitor - Ty to napisałeś?
- Tak.
- 20 stron w jeden dzień?
- Przepraszam... później będę wybierał z tego najpotrzebniejsze rzeczy... Oczywiście gdy dowiem się wszystkiego, tych stron będzie jeszcze ze sto... to jest dopiero wstęp.- dodałem z uśmiechem.
- Jestem naprawdę pełen podziwu.... oby tak dalej.- ukłoniłem się mężczyźnie, po czym zająłem się zbieraniem swoich rzeczy - Śmigaj do domu i odpocznij.
- Jestem umówiony na kolację.- spojrzałem znacząco na szefa, na co ten złapał się za usta.
- Z jednym z tych gnojków?
- Zgadza się... dowiem się co kombinują.- zarzuciłem na ramiona plecak, po czym wyłączyłem komputer.
- Uważaj na siebie.
- Niech pan się nie martwi.- posłałem szefowi uśmiech udając się do wyjścia - Miłego wieczoru.- gdy oddałem kartę i identyfikator udałem się na przystanek. Usiadłem na ławce ciesząc się świeżym powietrzem, którego nie miałem okazji zaznać przez cały dzień. W pewnym momencie ujrzałem jak ktoś mi się przygląda. Po drugiej stronie ulicy stała drobniutka postać ubrana cała na czarno. Niestety nie byłem w stanie dostrzec jej twarzy gdyż jej głowę przykrywał kaptur. Nie miałem żadnych wątpliwości, że jest to jeden z kumpli Jaebuma. Wstałem chcąc podejść do rozkładu autobusów, jednak wtedy osoba ta przestraszyła się znikając w jednym z ciemnych zaułków... dość dziwne. Rozejrzałem się uważnie, jednak nic nie wzbudzało już mojego niepokoju.
Gdy wszedłem do swojego goshiwonu poczułem ogromną ulgę. Położyłem na biurku materiały, po czym walnąłem się do łóżka chcąc odetchnąć. Co za dzień... do tego jeszcze ten dziwny chłopak. Jestem pewien, że prędzej czy późnej stanę przed ich sądem, jednak mam nadzieję, że dorwą mnie dopiero gdy w pełni rozwiążę już tą sprawę, a mój artykuł ukaże się w gazecie. Chcę umrzeć wiedząc, że coś w życiu jednak mi się udało. Westchnąłem spoglądając na zegarek, na którym dochodziła 19-sta. Włączyłem telewizor by posłuchać wiadomości, po czym wskoczyłem pod prysznic. Zamarłem gdy usłyszałem głos dziennikarki mówiący o tym, że niecałą godzinę temu gang dopadł jakiegoś przechodnia mordując go na środku ulicy, po czym jakby nigdy nic zniknął. Na ekranie telewizora widniało niezbyt wyraźne nagranie z monitoringu ukazujące grasującą grupę na motorach... wśród nich poznałem niestety Jaebuma. Wyszedłem z kabiny totalnie nagi i ociekający wodą nie mogąc oderwać oczu od odbiornika - W co ja się wpakowałem?- szepnąłem przełykając z trudem ślinę. Nagle usłyszałem dźwięk dzwoniącego telefonu. Podskoczyłem łapiąc się za serce, jednak po chwili zerknąłem na biurko widząc dzwoniącą do siebie mamę. Odetchnąłem z ulgą sięgając po komórkę - Słucham.
- Nic ci nie jest?
- Em... co takiego?
- Właśnie oglądam wiadomości.- pan Choi twierdził, że sprawa gangu nagłaśniana jest jedynie w Incheon... coraz mniej mi się to podoba.
- I czego się z nich dowiedziałaś?
- Po Incheon grasuje jakiś gang, tak? Dopiero dzisiaj się o tym dowiedziałam. 
- Ah tak...- wyłączyłem telewizor, po czym zacząłem szukać jakiś ubrań - Faktycznie coś tam słyszałem.
- Powiedz, że to nie tym się zajmujesz...
- A co? Martwisz się o mnie?
- Co za głupie pytanie... mimo że nie popieram twojego wyboru, to bardzo się martwię.- westchnąłem powoli się ubierając.
- Spokojnie... nie zajmuję się tą sprawą.- czemu skłamałem? Nie chciałem jej martwić... niedawno straciła syna... nie chcę, by martwiła się o stratę kolejnego dziecka.
- Na pewno? To o czym piszesz?
- Teraz?... Muszę rozeznać temat wśród rybaków, wiesz... morski handel i te sprawy. 
- Całe szczęście... pamiętaj żebyś nikomu się nie narażał i nie brał niebezpiecznych spraw. 
- Dobrze... zapamiętam to.- kobieta westchnęła.
- Jakie masz plany na wieczór?
- Idę z kolegą coś zjeść. 
- Oo poznałeś kogoś?
- Tak, ale spokojnie... nie będzie to raczej przyjaźń na całe życie.
- Dlaczego tak mówisz?
- Mam takie przeczucie.- westchnąłem nakładając bluzę.
- Mam nadzieję, że jednak kogoś fajnego tam poznasz... a najlepiej by było jakbyś wrócił do Busan.
- Póki co mam pracę... zobaczymy jak to się dalej potoczy.- zerknąłem na zegarek - Muszę kończyć, bo będę zaraz wychodził.
- Dobrze... uważaj na siebie. 
- Wy też...- szepnąłem niemalże rozłączając się. Mimo strachu musiałem się przełamać i zacząć działać. Schowałem w bluzie niewielki dyktafon, po czym udałem się na spotkanie z kolegą... o ile w ogóle mogę go tak nazwać. Serce biło mi jak szalone, ale wiedziałem, że mimo to muszę grać twardego. Gdy dochodziła 20-sta stanąłem pod głównym wejściem baru rozglądając się dookoła. W środku nie było nikogo... podobnie jak na zewnątrz, przez co odczuwałem jeszcze większy niepokój. Wziąłem głęboki oddech czując na sobie czyjeś spojrzenie. Odwróciłem się niepewnie za siebie widząc idącego w moim kierunku Jaebuma.
- Ooo już jesteś?- dobra Jinyoung, wrzuć na luz do cholery.
- Tak... dzisiaj to ja czekałem na ciebie.- posłałem chłopakowi uśmiech.
- W takim razie jesteśmy kwita.- brunet wyciągnął z kieszeni spodni fajki, po czym odpalił jedną - Palisz?
- Nie... jeszcze.
- Jeszcze, no tak... dziennikarz od zawsze kojarzył mi się z fajką i kubkiem czarnej, ohydnej kawy.- zaśmiał się puszczając w górę dym - Jak było w pracy?
- Na szczęście dość spokojnie.
- Co masz na myśli?
- No wiesz... nikt nie napadł na redakcję ani nic... trochę się boję odkąd dostałem to zlecenie.
- Ah tak... to trochę dziwne, że dali tak niebezpieczną sprawę tak młodemu chłopakowi. 
- Trochę...
- Ale wiesz... jeśli wyjdziesz z niej cało i rozwiążesz tą sprawę, zostaniesz okrzyknięty dziennikarzem roku.
- Teraz sam nie wiem czy chcę ją dociągnąć do końca.- na twarzy Jaebuma pojawił się lekki uśmiech. Chłopak rzucił peta na ziemię wprowadzając mnie do środka.
- Dlaczego masz wątpliwości?
- Słyszałeś o tym co dzisiaj zrobili?- usiedliśmy przy barze.
- Dwa piwa proszę.- rzucił w stronę obsługi, po czym ciężko westchnął - Oczywiście, że słyszałem... całe Incheon o tym dudni. 
- I co o tym myślisz?- zapytałem wpatrując się w kartę dań.
- Sam nie wiem... zależy co nimi kieruje.
- No właśnie.- spojrzałem na Jaebuma sięgając po piwo - Znasz Incheon lepiej niż ja... może mi pomożesz?- widziałem lekkie zdenerwowanie z jego strony, co jeszcze bardziej utwierdzało mnie w przekonaniu, że to on jest w tym cholernym gangu.
- Co będę z tego miał?
- Zostaniesz okrzyknięty pomocnikiem roku.- uśmiechnąłem się wskazując kobiecie danie, na które mam ochotę. Brunet zaśmiał się, po czym wziął łyka piwa.
- Pomyślę nad tym.- sprytnie wybrnął, ale ja i tak wiem swoje.
- Jak myślisz... czym oni się zajmują?
- Z tego co wiem handlują prochami i zastraszają mieszkańców.
- No właśnie... zwyczajni dilerzy nie robią takich rzeczy... coś tu jest nie tak.
- Spotkaliśmy się żeby o tym gadać? Zapomnij o pracy chociaż wieczorem.- ha... mam cię Jaebummie.
- No tak, przepraszam.- zajęliśmy się jedzeniem. Chłopak zerkał na mnie co chwilę intensywnie o czymś myśląc - Co jest?
- Hm?
- Ciągle na mnie zerkasz.
- Nie mogę?
- Krępuje mnie to.
- Mówisz?- brunet zaśmiał się wbijając we mnie wzrok.
- Przestań!- zaśmiałem się odpychając go. Śmialiśmy się przez dłuższą chwilę gdy nagle do baru weszła zakapturzona postać... zamurowało mnie. To ten sam człowiek, który obserwował mnie pod redakcją. Gdy zdjął kaptur, ujrzałem chłopięcą twarz, jednak chłopak ten nie wyglądał na Koreańczyka.
- BamBam?- Jaebum pomachał w stronę drobnej postaci. Wiedziałem! Czułem jak pocę się z nerwów, jednak w ostatniej chwili przypomniałem sobie, że mam schowany w bluzie dyktafon, który muszę sprytnie wykorzystać - Co ty tu robisz?- chudzina zjechała mnie pogardliwym wzrokiem.
- Wpadłem odebrać coś od szefa... nie wiedziałem, że masz tu randkę.
- Jaką randkę?- Jaebum zaśmiał się spoglądając na mnie - Przepraszam za niego.
- Żaden problem...- wydusiłem czując jak spojrzenie owego BamBama przeszywa mnie od środka.
- A ty nie jesteś dzisiaj umówiony przypadkiem z Jacksonem?- Jaebum uniósł brew dając tej chodzącej anoreksji do zrozumienia, że ma już sobie iść.
- Jestem... odbieram dla niego tow... zamówienie od szefa i spadam.- po tych słowach zerknął na mnie, po czym wyszedł z baru.
- Przepraszam za niego.
- Mogę mieć do ciebie prośbę?
- Myślę, że tak.
- Mógłbyś odprowadzić mnie dzisiaj do domu?- naprawdę się boję. Jaebum jest w najgroźniejszym, koreańskim gangu, którego działalność do tej pory nie została zatrzymana przez policję i który jest postrachem nie tylko Incheon, ale już całej Korei Południowej, a mimo to ma w sobie coś co sprawia, że jestem w stanie mu zaufać i poprosić go o coś takiego.
- Jinyoung... co ty...
- Proszę cię... naprawdę się boję.- brunet uważnie mi się przyglądnął, by po chwili dopić piwo i poklepać mnie po ramieniu.
- Jasne... żaden problem.- odetchnąłem z ulgą kończąc spokojnie jeść. Po kolacji Jaebum powiedział, że za mnie zapłaci, tylko dlatego, że musiałem dzisiaj na niego czekać... miło z jego strony. Gdy wyszliśmy z baru było już po 24-tej. Na ulicy panowała totalna pustka zagłuszana od czasu do czasu przejeżdżającym samochodem lub bezdomnym szukającym odpowiedniego miejsca do spania.
- Dzięki, że mnie odprowadzasz...- przerwałem ciszę zerkając niepewnie na chłopaka. Ten jedynie uśmiechnął się odpalając papierosa.
- Coś się dzisiaj stało, prawda?
- C... co?- przyznam, że trochę spanikowałem. Nie chciałem się wygadać, że coś wiem, ale nie miałem już siły udawać... nie przed Jaebumem - Nic się nie stało... nie wiem o co ci chodzi.
- Możesz mi powiedzieć o wszystkim... Wiem, że się boisz... na twoim miejscu też pewnie robiłbym w gacie... pytanie tylko czy słusznie, czy nie...- mówiąc to spojrzał na mnie unosząc brew - No więc...
- Ktoś dzisiaj obserwował mnie pod pracą... jestem pewien, że był to ktoś z gangu...- chłopaka chwilowo przytkało... czyżby o niczym nie wiedział? - Wiem, że prędzej czy później mnie dorwą.- zatrzymałem się patrząc Jaebumowi w oczy - Dlatego nie wiem czy powinniśmy się dalej spotykać... jestem pewien, że będą chcieli skrzywdzić osoby, z którymi miałem coś wspólnego...
- Dość.- brunet rzucił peta na ziemię robiąc krok w moją stronę - Długo chcesz robić ze mnie idiotę?- serce chwilowo odmówiło mi posłuszeństwa. Byłem w takim szoku, że nie byłem w stanie nawet drgnąć. Czy to znaczy, że Jaebum od początku o wszystkim wiedział?
- Co ty mówisz...
- Gdy dowiedziałem się, że będziesz prowadził śledztwo w sprawie mojego gangu, stwierdziłem, że będę miał na ciebie oko tak często jak jest to możliwe...- syknął robiąc coraz to śmielsze kroki w moim kierunku. Cofałem się do tyłu, przez co w końcu uderzyłem plecami o ścianę jakiegoś budynku.
- Twojego... gangu?- zapytałem ze ściśniętym gardłem czując jak do oczu napływają mi łzy. Jaebum oparł się rękoma o ścianę uważnie mi się przyglądając.
- Zgadza się Jinyoung.... rozmawiasz z szefem. 
- Błagam... nie rób mi krzywdy...
- Nie jestem głupi... Dużo bym ryzykował zabijając dziennikarza. Myślisz, że nie wiem, że wypaplałeś już wszystko temu dupkowi z redakcji? 
- Nic... nic mu nie... mówiłem...- chłopak nachylił się do mojego ucha.
- Nienawidzę kłamstwa, wiesz?- zacisnąłem powieki czując jak po policzkach spływają mi łzy wywołane ogromnym strachem - Uwierz mi, że będzie ci ze mną naprawdę dobrze, jeśli tylko dostosujesz się do moich zasad.
- Jakich zasad?- szepnąłem zerkając na usatysfakcjonowanego gangstera.
- Nie będziesz wpieprzał się nam w robotę... na wszystko będziesz przymykał oko... a do gazetki będą szły tylko te informacje, na które wyrażę zgodę, czy to jest jasne?
- Nie... nie mam zamiaru was kryć.- dlaczego to powiedziałem... Jaebum uśmiechnął się wyciągając z kieszeni spodni nóż, którym zaczął jeździć po mojej klatce piersiowej i brzuchu.
- Czułem, że nie jesteś głupim i naiwnym dzieciakiem... a szkoda... moglibyśmy się dogadać.- zwykle na filmach takie słowa kończą się zabiciem osoby stojącej po stronie prawa - Widzisz jak fajnie się dogadywaliśmy dopóki nie zacząłeś jątrzyć?
- Nie wierzę, że taka sielanka trwałaby długo...
- To by już zależało tylko od ciebie.
- Chciałbyś mieć po swojej stronie dziennikarza, który działa na twoją niekorzyść?
- Tłumaczę ci, że pozmienialibyśmy trochę zasady tej znajomości.
- Proszę cię, puść mnie.- brunet uśmiechnął się chowając nóż.
- Do zobaczenia jutro Jinyounggie.- zrobiłem kilka kroków w przód obawiając się, że ten wyciągnie broń i mnie zabije. Usłyszałem za sobą jedynie śmiech - Śmiało, idź.- nagle poczułem jak ktoś obejmuje mnie w talii - Przecież obiecałem, że cię nie zabiję, prawda?- skinąłem głową powstrzymując z trudem łzy - No już... bądź prawdziwym facetem.- zaśmiał się, po czym ruszył przed siebie znikając w jakiejś uliczce. To się nie dzieje naprawdę... jak on się dowiedział, że o wszystkim już wiem? Moje śledztwo trwało zaledwie dwa dni... śmiało mogę to nazwać swoją porażką.
Gdy wszedłem do mieszkania zamknąłem drzwi na wszystkie możliwe zamki i zasunąłem rolety w oknach. Czułem się jak zwierzę w klatce... na ciągłym celowniku, pod odstrzałem ludzi. Mimo to wiedziałem, że nie mogę się poddać i muszę dociągnąć tą sprawę do końca, choćby nie wiem co się działo.

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jaebum&Jinyoung~cz.1 [Podróż w jedną stronę]

                               W końcu po wielu próbach udało mi się dostać na staż do gazety zajmującej się kryminalistyką. Miałem dość słuchania rodziny i znajomych, wmawiających mi, że nic nie umiem i że nigdy do niczego nie dojdę... że pisanie to nie mój konik... że powinienem zakopać te marzenia i pójść w ślady ojca, który jest najbardziej cenionym lekarzem w Busan. Po moim trupie... Mój starszy brat przez nadgorliwość i upartość rodziców poszedł na medycynę. Dzięki wpływom ojca studiował na najlepszym wydziale medycyny w Korei... co z tego ma? Po dwóch latach ciężkiej pracy, która absolutnie go nie interesowała postanowił porozmawiać z rodzicami o zmianie kierunku studiów. Chciał zacząć resocjalizację na Uniwersytecie w Busan, jednak spotkał się z ogromnym sprzeciwem rodziców. Po kilku tygodniach nie wytrzymał presji z ich strony i odebrał sobie życie. Niestety śmierć Jinkyunga nie dała im do myślenia. Przez pierwszy rok mojej studenckiej przygody również studiowałem medycynę, jednak nie chciałem popełniać tego samego błędu co mój brat. Zbuntowałem się i zmieniłem kierunek na dziennikarstwo. Rodzice dowiedzieli się o mojej decyzji jakieś pół roku po tym jak dokonałem zmiany na Uczelni. Jak? Kazali pokazać wyniki sesji. Miałem w domu piekło, ale z czasem się z tym pogodzili i stwierdzili, że to moje życie, które dzięki tej zmianie mogę już spieprzyć do końca. Teraz gdy zauważyli, że uczę się na samych 5 trochę odpuścili.
Jak już mówiłem, udało mi się dostać na staż do gazety, która ma swoją siedzibę w Incheon. Bardzo cieszyłem się na myśl o nim i o wyprowadzce z rodzinnego miasta. Od Busan do Incheon jest około 4,5 godziny drogi, także wybacz rodzinko... ale nie będę cię zbyt często odwiedzać, chociaż wątpię żebyś jakoś specjalnie nad tym ubolewała. Moje mieszkanie... a raczej goshiwon*, znajduje się na obrzeżach miasta, a co za tym idzie... mam niesamowity widok na Zatokę Kyonggi. Przyjechałem tu wczoraj wieczorem i szczerze mówiąc od tych kilku godzin jestem najszczęśliwszą osobą na świecie. Nie sądziłem, że ucieczka od rodziców może być tak przyjemna i orzeźwiająca.
Zmotywowany do pracy rozpakowałem swoje rzeczy, po czym pobiegłem do najbliższego sklepu po potrzebne do pracy rzeczy. Wiecie... zeszyty, notatniki i tak dalej. Teraz całymi dniami będę podawał dziennikarzom kawę, a w międzyczasie notował ile wlezie. Taaak... staże to jest właśnie to.
                       Nastał nowy dzień. Zerwałem się z łóżka około godziny szóstej, po czym w pierwszej kolejności wskoczyłem pod prysznic. Po kąpieli wciągnąłem szybko ssal ro ppung, gdyż tylko to miałem w domu do jedzenia i gotowy do pracy ruszyłem do redakcji. Gdy wyszedłem z klatki wciągnąłem nosem świeże, morskie powietrze uśmiechając się szeroko. Ahh... tego mi było trzeba. To jest właśnie mój czas, który muszę dobrze wykorzystać. Ruszyłem na autobus, gdyż byłem pewien, że bez problemu dotrę nim pod redakcję, jednak myliłem się. Z mojego przystanku autobusowego żaden nie jechał we wskazane miejsce. Westchnąłem rozglądając się dookoła w poszukiwaniu kogoś, kto wskazałby mi drogę. W niewielkiego, osiedlowego sklepiku wyszedł wysoki, szczupły brunet, po czym odpalił papierosa. Wyglądał na kogoś w moim wieku więc od razu ruszyłem w jego stronę.
- Przepraszam!- chłopak spojrzał na mnie od niechcenia, po czym wypuścił powoli dym - Jak dojadę w to miejsce?- mówiąc to wskazałem mu mapkę.
- A co tam niby takiego jest, że tam jedziesz?- jego głos był niski i okropnie szorstki. Przełknąłem z trudem ślinę nie odrywając wzroku od jego znudzonej życiem twarzy.
- Redakcja, w której mam odbyć staż...
- Kolejna hiena dziennikarska...- brunet westchnął rzucając peta na ziemię - Widzisz tą stację metra?- mówiąc to pokazał na podziemne wejście.
- Tak.
- Wsiadasz w linię numer 3 w kierunku centrum i wysiadasz na końcowym przystanku.- chłopak splunął na ziemię spoglądając ponownie na mapę - Później jak wyjdziesz z metra idź na przystanek autobusowy i wejdź w cokolwiek co jedzie pod tą redakcję... nazwa przystanku jest taka sama.
- O... bardzo ci dziękuję.- ukłoniłem się lekko się uśmiechając.
- Spoko... a teraz sorry, muszę już spadać.- mówiąc to odpalił kolejnego papierosa ruszając przed siebie. Długo jeszcze wpatrywałem się w jego skórzane spodnie oraz kurtkę. Wyglądał jak rockman albo wysokiej klasy harleyowiec. W końcu jednak oprzytomniałem, że spóźnię się na pierwszy dzień stażu więc czym prędzej ruszyłem w kierunku metra. Nieznajomy miał rację. Dojechałem do redakcji bez najmniejszego problemu. Gdy go jeszcze raz spotkam będę musiał mu się za to odwdzięczyć... może wyciągnę go na jakieś jedzonko? W sumie przydałby mi się w Incheon chociaż jeden kolega. No cóż... oczyściłem myśli skupiając się teraz tylko i wyłącznie na stażu. Wszedłem do niesamowitego, wysokiego, przeszklonego budynku udając się w stronę informacji.
- Dzień dobry.- uśmiechnąłem się spoglądając na około 40-letnią kobietę.
- Witam, w czym mogę panu pomóc?
- Nazywam się Park Jinyoung i miałem odbyć tutaj staż...
- Ahh tak, rzeczywiście... Dyrektor wspominał mi o panu.- kobieta spojrzała w notatnik, po czym wykonała telefon nie odrywając ode mnie wzroku - Mhm, rozumiem.- gdy odłożyła słuchawkę uśmiechnęła się wręczając mi kartę i identyfikator - Ta karta umożliwia panu dostanie się do każdego pomieszczenia w naszej redakcji. Identyfikator musi pan nosić na szyi przez cały dzień pracy. Po pracy rzeczy te wracają do mnie.
- Rozumiem... dziękuję.
- Pan Choi prosi pana do pokoju numer 563... na dziesiątym piętrze.- kobieta uśmiechnęła się wskazując szereg wind - Tam są windy.
- Bardzo pani dziękuję.- ukłoniłem się, po czym skierowałem się we wskazanym kierunku. Wow... mam własną kartę i identyfikator. Zwykłe gadżety, a ile dają mi radochy. Gdy drzwi do windy się zamknęły, uśmiechnąłem się szeroko nakładając identyfikator na szyję. Przez chwilę czułem się jak prawdziwy dziennikarz. Zaśmiałem się wysiadając na wskazanym piętrze. Przy windzie czekał na mnie uśmiechnięty, wysoki, niesamowicie przystojny mężczyzna.
- Jinyoung, mam rację?
- Tak... bardzo mi miło.- ukłoniłem się, po czym podałem mu rękę.
- Mi również... pozwól za mną.- weszliśmy do wspomnianego wcześniej pokoju numer 563, który mimo stanowisk pracy, wiał absolutną pustką.
- Em... dlaczego...
- Za chwilę wszystko ci wyjaśnię.- skinąłem głową wchodząc za mężczyzną do jego gabinetu - Usiądź.- gdy zająłem wskazane miejsce, dyrektor usiadł za biurkiem głęboko wzdychając - Nie będę owijał w bawełnę, bo my dziennikarze musimy walić prawdę prosto z mostu.
- Nie rozumiem...
- Wiesz czym zajmuje się nasza gazeta i na jaki dział zostałeś przyjęty.
- Tak wiem...
- Nie boisz się wyzwań?
- Nie... wiem z czym wiąże się ta praca.
- Świetnie... skoro interesuje cię dziennikarstwo to zapewne wiesz co dzieje się obecnie w Incheon.
- Zależy o czym teraz mówimy... czy o sprawie politycznej, handlowej, nie wiem... czy chodzi o rynek pracy...- mężczyzna uśmiechnął się, po czym podszedł do szafy wyciągając z niej segregator z masą notatek.
- Mówimy o szalejącym po Incheon gangu, który paraliżuje strachem mieszkańców.- otworzyłem szeroko oczy wpatrując się w zapiski z tej sprawy. Jak to możliwe, że o tym nie słyszałem? - Sprawa ta jest nagłaśniana jedynie w Incheon więc mogę wybaczyć ci twoją niewiedzę.- miałem ochotę parsknąć śmiechem i wyjść, ale wiem, że są to właśnie uroki posiadania pracodawcy. Zmiesza cię z gównem i błotem, no ale cóż... chcesz się rozwijać i pracować w zawodzie? To zaciśnij zęby i działaj.
- To bardzo tajne zapiski... nie rozumiem dlaczego pan mi je pokazuje.
- Chcę żebyś zajął się tą sprawą.- zamurowało mnie. Uniosłem bardzo powoli wzrok na szefa.
- Ja... miałem odbyć tu staż... podawać wam kawę, ja... jest pan pewien?
- Czytałem twoje prace i wiem ile potrafisz... Od dzisiaj jesteś moim pracownikiem.- pan Choi odpalił papierosa, po czym podszedł do ekspresu do kawy - Kawki?- pokręciłem przecząco głową spoglądając na segregator.
- Ja... nie wiem co powiedzieć.
- Wystarczy "dziękuję, już lecę do pracy".
- Oj to chyba za mało.- wstałem kłaniając się mężczyźnie - Bardzo panu dziękuję... nie wie pan jak wiele to dla mnie znaczy.- szef uśmiechnął się biorąc łyka kawy.
- Cieszę się.... a teraz proszę cię, weź do domu te materiały i uważnie się z nimi zapoznaj. 
- Oczywiście. 
- Przyjdź do mnie jutro koło 10-tej... wytłumaczę ci wszystko i rozpoczniesz śledztwo w tej sprawie.- wyszczerzyłem się głęboko się kłaniając.
- Nie zawiodę pana.
- Wiem to Junior... spadaj do domu.
- Do widzenia!- chwyciłem za akta sprawy, po czym pędem, w błogim wręcz stanie ruszyłem do mieszkania. Byłem tak podekscytowany, że czułem iż teraz mogę zrobić absolutnie wszystko. Gdy wsiadłem w metro wyciągnąłem telefon dzwoniąc do mamy.
- Słucham.
- Hej! Nie uwierzysz co się stało.
- Zmądrzałeś i wracasz do Busan studiować medycynę.- cała mama... kochana, prawda? Westchnąłem zaciskając powieki.
- Byłem dzisiaj w tej redakcji.
- I co?
- Dyrektor powiedział, że bardzo dużo umiem i że mogę zacząć od razu u nich pracę, rozumiesz to? Jestem tak szczęśliwy, że nawet sobie nie wyobrażasz.- mama westchnęła.
- Świetnie... i co teraz zamierzasz?- szczerze nienawidzę za to mojej mamy. Nigdy mnie nie wspierała i we mnie nie wierzyła. To cholernie boli, gdy własni rodzice nie cieszą się z twojego sukcesu.
- No... zostaję tutaj i zaczynam pracę jako dziennikarz, to chyba oczywiste.
- Boże Jinyoung... mam nadzieję, że jeszcze zmądrzejesz i wrócisz tutaj z podkulonym ogonem.
- Dostałem pracę... wymarzoną pracę... dlaczego nie możesz powiedzieć choć raz, że się cieszysz, że mi się udało?- czułem jak do oczu napływają mi łzy.
- Bo się nie cieszę... marnujesz sobie życie.- moja stacja. Wysiadłem idąc pędem do domu.
- Wiesz co? Mam was po prostu dosyć... dziwię się, że śmierć Jinkyunga niczego cię nie nauczyła.
- Nie pozwalaj sobie...
- Taka jest prawda do cholery!- wybiegłem z podziemi mocno w kogoś uderzając, przez co na ziemię wypadł mi segregator z aktami. Rozłączyłem się spoglądając na osobę, w którą wbiegłem. Okazało się, że był to chłopak, którego pytałem rano o drogę - Strasznie cię przepraszam.
- Znowu się spotykamy.- brunet westchnął podnosząc segregator - Chyba ci coś wypadło.
- O... dzięki.- wziąłem go do rąk biorąc głęboki oddech - Mieszkasz w okolicy?
- Mhm... a co?
- Bo... jestem tu nowy i... może skoczymy wieczorem na jakieś żarcie?
- No nie wiem.- chłopak zapalił spoglądając na mnie - Czuję, że jesteśmy z dwóch różnych światów.
- Czemu tak myślisz?
- Ja to wiem... po co przyjechałeś do Incheon? Tylko na ten staż?
- W zasadzie to... miał być staż, ale dzisiaj dyrektor zaproponował mi pracę i...
- Wow, szybko... musisz być naprawdę dobry.- uśmiechnąłem się lekko się pesząc.
- Czy ja wiem...
- Tak w ogóle jestem Jaebum.
- Jinyoung.- podaliśmy sobie ręce.
- Chodź, odprowadzę cię... póki co nie mam co robić.- czyżbym miał tu kogoś znajomego? Byłoby super. Ruszyliśmy w stronę wieżowca, w którym mieszkam.
- A ty czym się zajmujesz?
- Powiedzmy, że... mam swoją działalność.
- Oo... na czym ona polega?
- Nie za dużo chciałbyś wiedzieć?- zaczerwieniłem się czując jak robi mi się gorąco.
- Przepraszam...
- No tak... w końcu dziennikarz.- chłopak zaśmiał się spoglądając na segregator - Co tam masz?
- Akta sprawy, którą mam się zająć.
- O proszę... co to za sprawa?
- Hm... nie za dużo chciałbyś wiedzieć?- na twarzy Jaebuma pojawił się uśmiech.
- Ładnie pogrywasz.
- Uczę się od najlepszych.- zaśmiałem się podchodząc pod klatkę - To tutaj... wejdziesz?
- Może nie dzisiaj... ale umówmy się tu o 20-stej... mam ochotę na coś dobrego.
- Pewnie, super.
- No to trzymaj się.- brunet zniknął za moim blokiem. Uśmiechnąłem się, po czym wszedłem do środka kierując się do mieszkania. Gdy do niego wszedłem, zaparzyłem sobie kawy i zająłem się lekturą. Generalne streszczenie? W Incheon od ponad roku grasuje nieuchwytna grupa zajmująca się kradzieżami, handlem narkotykami, zastraszaniem mieszkańców itp. Działają zwykle w nocy... za dnia są normalnymi, spokojnymi obywatelami. Najlepsze jest to, że nikt nie wie jak wyglądają. Osoby, którym jednak udało się dostrzec ich twarze, ginęły zwykle na drugi dzień od zgłoszenia tego na policję. Ofiary twierdziły, że grupa składa się z sześciu chłopców w wieku około 20 lat. Jak to więc możliwe, że tak młode osoby potrafią sparaliżować strachem całe miasto? Co nimi kieruje? Dlaczego będąc w takim wieku nie zajmują się nauką tylko światem przestępczym? No właśnie... tego muszę dowiedzieć się sam. Byłem tak pochłonięty notatkami, że prawie zapomniałem o wieczornym spotkaniu z Jaebumem. Szybko się przebrałem biegnąc pod blok, pod którym czekał już chłopak.
- Hej!
- Czekam od dziesięciu minut.
- Przepraszam... byłem zajęty pracą.
- No tak... gdzie chcesz iść?
- Nie wiem... nie znam za dobrze miasta.
- No to musisz zdać się na mnie.- skinąłem głową, po czym ruszyłem za chłopakiem do pobliskiej, bardzo przytulnej knajpki. Gdy zamówiliśmy jedzenie, usiedliśmy przy barze pijąc piwo - Powiesz mi coś o sobie?
- Nie wiem co chciałbyś wiedzieć.
- Wszystko... skoro mamy być kumplami.
- No tak... to może...- w tej chwili zadzwonił telefon chłopaka... całe szczęście, bo nie lubię mówić o sobie.
- Przepraszam.- Jaebum odebrał telefon wsłuchując się w to, co mówi druga strona - Spoko... jem w tej knajpie co zawsze, to chodź.... no... spoko, hej.- gdy się rozłączył, spojrzał na mnie lekko się uśmiechając - Na chwilę wpadnie mój kumpel.
- Jasne... nie ma problemu.- gdy zaczęliśmy jeść ogarnęła nas absolutna cisza. Każdy zajęty był swoim jedzeniem. W pewnym momencie pod bar podjechał czarny motor, a na nim dobrze zbudowany chłopak o blond włosach.
- Siema.- gdy do nas podszedł, zmierzył mnie wzrokiem wzdychając.
- Hej...- rzuciłem nieśmiało biorąc łyka piwa.
- Mam nadzieję, że wiesz co robisz...- burknął spoglądając na Jaebuma.
- Luzuj, nie jestem głupi... tak w ogóle to Jinyoung... Jinyoung, to mój dobry kumpel Jackson.
- Miło mi.- uśmiechnąłem się nieśmiało, jednak mój entuzjazm zdusiło chłodne spojrzenie blondyna.
- Ta... Jaebum, mamy sprawę do załatwienia.
- Jaką?
- Chyba dasz się wyciągnąć na chwilę przed bar, co?
- Jasne...- brunet westchnął zerkając na mnie - Za chwilę wrócę.- skinąłem głową patrząc jak ci wychodzą na zewnątrz. Jackson wręczył coś Jaebumowi okropnie przy tym gestykulując. Słyszałem jak krzyczał, jednak nie mogłem wyłapać o co chodzi. W pewnym momencie blondyn wsiadł na motor zakładając kask. Jaebum schował tajemniczy podarunek od kolegi i jakby nigdy nic wrócił do środka - Jestem.
- Czemu tak krzyczał?
- A nie ważne... ma teraz gorszy okres i troszkę się gubi.
- Rozumiem...
- Z czasem na pewno się dogadacie... trzeba mu tylko trochę czasu.- skinąłem głową wpakowując do ust porcję makaronu - Powiesz mi co to za sprawa, którą się zajmujesz?
- Aishh... czy to ważne?
- Ciekawi mnie to.
- Mam dowiedzieć się czegoś więcej o tej grupie, która grasuje po Incheon... pewnie wiesz o kogo chodzi.
- Bardzo dobrze wiem... no cóż...- chłopak zaśmiał się popijając swoje ostre danie piwem - W takim razie powodzenia.

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*goshiwon- nazwa używana w Korei. Goshiwony są to niewielkie pokoiki, zazwyczaj o wymiarach 2 na 2 metry. W takim pokoju znajduje się łóżko, jakaś szafka, malutka kuchnia oraz kabina prysznicowa. Goshiwony służą za stancje dla studentów lub są zakwaterowaniem przyjezdnych turystów.

Eunwoo&Sanha~cz.9 [Takayama-koniec]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

                 Dni mijają, a ja powoli zaczynam oswajać się ze swoim nowym wcieleniem. Radzimy sobie doskonale bez niczyjej pomocy. Można powiedzieć, że nasze życie zaczyna wyglądać tak jak u normalnej pary. Ja znowu uczęszczam na uczelnię, Sanha chodzi do szkoły i na zajęcia sportowe... można by powiedzieć, że wszystko jest tak, jak powinno być.
             Siedziałem w pociągu na odcinku Takaoka- Takayama i zadowolony wracałem z piątkowych, ostatnich już w tym semestrze zajęć. Teraz tylko sesja zimowa i kilka dni odpoczynku, którego bardzo teraz potrzebuję. Wyszedłem dzisiaj wcześniej i chciałem dobrze wykorzystać ten czas. Za jakieś 20 minut powinienem być na stacji w moim miasteczku i na samą myśl o tym zacierałem ręce ze szczęścia. Chciałem kupić kilka rzeczy, z których przygotowałbym pyszną kolację dla siebie i mojego skarba. Sanha wytłumaczył mi, że kilka dni po przemianie, gdy organizm już się przyzwyczai, mogę od czasu do czasu zjeść normalny pokarm. Bardzo mnie to ucieszyło, gdyż czasami mam ogromną ochotę na Donburi, Ochazuke czy Oden. Dzisiejszego wieczoru chciałem właśnie przygotować te dania. Do tego obowiązkowo dobre wino i lody o smaku zielonej herbaty na deser, które oboje uwielbiamy. Z uśmiechem na twarzy wstałem z miejsca ubierając się w płaszcz oraz wielki, cieplutki szalik. Zimy w Japonii są wyjątkowo paskudne pod względem temperatury. Są bardzo długie i niesamowicie mroźne. Te minusowe temperatury potrafi za to wynagrodzić piękno jakie prezentuje sobą ta pora roku. Uliczki pokryte białym puchem... góry otaczające Takayamę przybierają wygląd deserów lodowych, pokrytych bitą śmietaną... scena jak z bajki. Wysiadłem na swojej stacji biorąc głęboki oddech.
- Ale zimno.- zaśmiałem się idąc w stronę miasta. Wyciągnąłem telefon, by sprawdzić, która jest godzina. Dochodziła 16-sta. O 16:30 Sanha zaczyna trening koszykówki, który trwa jakieś dwie godziny, zatem w domu będzie około 19-stej. Wybrałem numer do partnera ciesząc się, że za chwilę usłyszę jego głos.
- Haloooo.
- Cześć szkodniku.- zachichotałem rozglądając się dookoła. Na ulicach panował absolutny spokój - Jak ci minął dzień?
- Źle...- głos chłopaka przybrał dość poważnego tonu.
- Dlaczego? Co się stało?
- Nie spędzam go z tobą, tylko w szkole... tęsknię.- odetchnąłem z ulgą lekko się uśmiechając.
- Niedługo się zobaczymy... Idziesz na trening?
- Tak, już się rozgrzewam.
- Pamiętaj żebyś później odpoczął i ciepło się ubrał, bo się przeziębisz.
- Hyung... chyba zapomniałeś, że nie żyję i nie ma opcji żebym zachorował.
- No tak...- zaśmiałem się kłaniając się przez witrynę sklepową sprzedawcy - Muszę kończyć skarbie.
- A gdzie jesteś?
- Wchodzę do pociągu... zaraz będę jechał do domu.
- Dobrze... uważaj na siebie.
- Ty też.... kocham cię.- posłałem mu buziaka rozłączając się, po czym wszedłem do cieplutkiego sklepu - Dzień dobry.- mężczyzna spojrzał na mnie ukradkiem, jednak po chwili wbił wzrok w trzymaną w rękach gazetę. Wzruszyłem ramionami wybierając z półek potrzebne produkty.
- Długo cię nie widziałem Eunwoo.- burknął w końcu odkładając gazetę na ladę - Mieszkańcy byli pewni, że zrezygnowałeś i wróciłeś do Korei.
- Ah.. przepraszam...- ukłoniłem się lekko się czerwieniąc - Byłem ciężko chory i...
- Sanha cię zmienił... całe miasteczko o tym gada.- wbiło mnie w ziemię. Otworzyłem szeroko oczy nie wiedząc jak mam z tego wybrnąć - Dam ci radę chłopcze.- skinąłem głową podchodząc do lady - My Japończycy mamy ogromny szacunek dla zmarłych, ale to co zapoczątkował ten dzieciak... jest po prostu dla nas nie do przyjęcia...- mówiąc to kasował po kolei wybrane przeze mnie produkty pakując je do papierowych toreb - Z początku wiele osób ginęło... później jednak ograniczyło się to do siniaków i krwiaków na ciałach mieszkańców...
- Do czego pan zmierza?- zapytałem niepewnie wyjmując z torby portfel.
- Nie zostało wam wiele czasu... Rada miasta zarządziła postawienie wyroku na Sanha.- jedyne co mogłem zrobić to otworzyć szeroko usta, jednak nie mógł się z nich wydobyć żaden, nawet najmniejszy dźwięk.
- Słucham... wy... wy nie możecie.... tak nie można! Jakim prawem będziecie sądzić 16-latka?!
- A on jakim prawem z zimną krwią wymordował i skrzywdził tyle osób?- zapytał spokojnie mężczyzna podsuwając bliżej mnie podkładkę na pieniądze - Należą się 2 tysiące jenów.- trzęsącymi się rękoma położyłem wyznaczoną kwotę biorąc niezdarnie torby z zakupami - Bardzo mi przykro.
- Pan nic nie rozumie...- po moich policzkach popłynęły łzy. Sprzedawca westchnął klepiąc mnie w ramię.
- Jedyną opcją jest ucieczka... Wolałem cię ostrzec żebyś mógł coś z tym zrobić.
- Dlaczego?- spojrzałem na niego wycierając łzy w szalik - Skoro wam wadzimy, dlaczego chce nam pan pomóc?
- Powiem ci teraz kolejną rzecz.- mężczyzna wyszedł zza blatu uważnie mi się przyglądając - Będąc w twoim wieku popełniałem różne głupoty jak na przykład miłość do osoby tej samej płci...
- Co... skąd pan...
- Poczekaj... Jako jedyny zająłeś się Sanha wiedząc jaki jest. Dopóki tu nie przyjechałeś był bardzo nieszczęśliwym, samotnym dzieciakiem. Zmienił się dopiero jak cię poznał...
- Chyba nie rozumiem...
- Chodzi mi o to, że widzę jak bardzo się o niego troszczysz i jak bardzo ci na nim zależy. W twoim wieku byłem taki sam więc wiem co czujesz.- ekspedient westchnął wyglądając za okno - Nie macie wiele czasu... spakuj go i wiejcie stąd póki możecie. 
- Dziękuję...- szepnąłem kłaniając się, po czym pospiesznie wyszedłem na zewnątrz. Nie mogę w to uwierzyć. Biegłem prosto przed siebie chcąc znaleźć się już w mieszkaniu. Wchodząc na podwórko ujrzałem Yoojin karmiącą kota sąsiadki - Yoojin!- dziewczyna spojrzała na mnie od niechcenia.
- Odwal się.
- Musisz mi pomóc.
- Nie wiem jakie pozycje preferuje Sanha.
- Przestań do cholery!- 19-latka otworzyła szerzej oczy - Chodź na górę.
- Niby po co?
- Błagam cię... chodzi o Sanha... ma naprawdę poważne kłopoty.
- Co zrobił tym razem?- dziewczyna podeszła bliżej mnie biorąc ode mnie zakupy, podczas gdy ja niezdarnie szukałem kluczy.
- Chodź.- pociągnąłem ją za sobą wprowadzając ją do mieszkania.
- Ooo... widzę, że szykuje się romantyczna kolacja.
- Obawiam się, że nasza ostatnia...- wtedy też twarz nastolatki nabrała zupełnie innego wyrazu.
- Jak to?
- Wiedziałaś o tym, że mieszkańcy Takayamy chcą wydać wyrok na Sanha?
- Co takiego...- jej twarz pobladła.
- Rozmawiałem dzisiaj z panem Himura... powiedział, że lepiej będzie jak zabiorę Sanha i stąd uciekniemy.- zszokowana Yoojin usiadła przy stole przeczesując gęste, czarne włosy.
- Ale gdzie... gdzie chcesz go zabrać?
- Nie mam pojęcia... mam nadzieję, że pomożesz mi coś wymyślić.
- Boże, sama nie wiem...
- Yoojin, skup się.- podszedłem do koleżanki patrząc jej głęboko w oczy - Nie mogę go stracić. Nie pozwolę na to żeby coś mu się stało, rozumiesz?- dziewczyna skinęła głową mocno się skupiając - W ostateczności wrócę do Korei i zabiorę go ze sobą.
- Mój przyjaciel ma w Tokio mieszkanie po dziadkach, w którym mieszka sam... porozmawiam z nim żeby was do siebie wziął, ale niczego nie jestem w stanie obiecać.
- Nawet nie wiesz jak nam tym pomożesz.
- Dla Sanha zmiana szkoły to nie problem... a co z tobą?
- Akurat w tej kwestii nie myślę o sobie. Najważniejsze jest dla mnie bezpieczeństwo Sanha.- Yoojin wzięła głęboki oddech unosząc na mnie wzrok.
- Przepraszam za to co mówiłam o was wcześniej...- po jej policzkach popłynęły łzy - Błagam cię, ratuj go...- skinąłem twierdząco głową sięgając po telefon.
- Wszystko będzie dobrze.- uśmiechnąłem się delikatnie wybierając numer do chłopaka. Odebrał zmachany i zasapany - Sanha, wracaj do domu.
- Co?... Hyung, mam teraz trening.
- Słyszysz co mówię? Proszę cię, wracaj już.
- Ale to ostatni trening przed zawodami...
- Sanha, mamy poważne problemy, wracaj do cholery do domu!
- Wyjdę po niego.- szepnęła 19-latka wybiegając pospiesznie z mieszkania.
- Yoojin po ciebie idzie... proszę cię, trzymaj się jej.
- Hyung... ale o co chodzi?
- Posłuchaj mnie uważnie... pójdź szybko do szatni po swoje rzeczy i czekaj pod szkołą na Yoojin, okej?
- Dobrze, ale...
- Mieszkańcy miasta się zbuntowali... chcą się ciebie pozbyć.
- Co...
- Gdzie jesteś?
- Ubieram się.- jego głos zaczął drżeć - Eunwoo, ja się boję.
- Spokojnie skarbie... przysięgam, że nic ci się nie stanie.
- Ale co oni chcą zrobić? Zabić mnie?- moje miliczenie było dla chłopaka wystarczającą odpowiedzią - Eunwoo, nie... nie, ja się boję...
- Ciii... Sanha... klusku, wszystko będzie dobrze, rozumiesz? Nic ci nie zrobią.
- Na pewno?
- Przysięgam.- westchnąłem przecierając twarz - Gdzie jesteś?
- Pod szkołą... o... Yoojin już idzie.
- Super... leć do niej i idźcie prosto do domu, jasne?
- Jasne.
- Sanha...
- Tak?
- Kocham cię najbardziej na świecie...
- Ja ciebie też Hyung.- rozłączyłem się starając się nie wybuchnąć płaczem. Musiałem jak najszybciej pozbierać myśli. Co ja zrobię z uczelnią? Co powiem rodzicom? Jak opłacę mieszkanie w Tokio? Będę musiał na gwałt znaleźć jakąkolwiek pracę. Dam radę... jeśli chcę uratować Sanha, to nie mam innego wyjścia. Wyjąłem z torby butelkę wina, po czym pijąc ją chodziłem nerwowo po mieszkaniu czekając na powrót rodzeństwa. Denerwowałem się... bałem się, że dorwali ich po drodze i jest już na wszystko za późno. Po chwili jednak do mieszkania wparował Sanha rzucając mi się w ramiona.
- Nic ci nie jest...- szepnąłem mocno go obejmując. Yoojin zamknęła drzwi, po czym weszła w głąb domu.
- Boję się... ale wiem, że na to zasłużyłem.- blondyn szlochał trzymając się kurczowo mojego swetra.
- O czym ty mówisz skarbie? Jesteś dobrym człowiekiem, ale potwornie zagubionym... o nic się nie bój.
- Boję się, że przytulam cię ostatni raz...
- Nie dramatyzuj.- pocałowałem chłopaka w czoło czując jak boli mnie serce. Czułem ogromną niemoc... nie wiedziałem co mam robić - Zobaczysz, że za jakiś czas będziemy się z tego śmiać... przejdziemy przez to razem.
- Hyung...
- Kurwa mać...- oboje skierowaliśmy wzrok w stronę Yoojin, która szeroko otwartymi oczyma wpatrywała się w kuchenne okno - Idą tu.- Sanha złapał się za usta wybuchając histerycznym płaczem.
- Yoojin, zajmij się nim.- owinąłem się szalikiem idąc do drzwi.
- Co?! A co z tobą?!
- Porozmawiam z nimi.
- To nic nie da!
- Zrozum, że na ucieczkę jest już za późno!- gdy wyszedłem na klatkę, dziewczyna zamknęła mieszkanie na wszystkie możliwe zamki... bardzo dobrze. Chyba nigdy w życiu się tak nie bałem. Wziąłem głęboki oddech wychodząc na podwórko pełne mieszkańców miasta.
- To nie on!
- Gdzie jest Sanha?!
- Gdzie ten gnojek?! Przez niego moja córka jest cała posiniaczona!
- Ja... 
- Sanha, złaź! Pora wyrównać rachunki!
- Proszę o spokój...
- Jak cię dorwę to zatłukę jak najgorszego śmiecia!
- SPOKÓJ DO CHOLERY!- wszystkie oczy zostały skierowane na mnie. Wszedłem w tłum wściekłych ludzi, czując na sobie ich oddechy i złowrogie spojrzenia - Chcę załatwić z państwem tą sprawę raz na zawsze...
- To znieś tu tą gnidę... sami sobie z nim poradzimy.
- Przepraszam... mógłby mi pan dać kilka minut? Chciałbym coś powiedzieć.- mieszkańcy szeptali między sobą wymieniając tym samym spojrzenia - Pewnie wszyscy wiecie, że Sanha wstał z grobu, jednak jak to się stało i dlaczego tak się stało, tego nie wie już nikt i obawiam się, że już nikt się nie dowie.... Chodzi mi o to, że jest to niesamowite wydarzenie i ten chłopak powinien być traktowany w tej wiosce jak bóstwo, a jak wszyscy doskonale wiemy, Bożki również popełniały i popełniają błędy i drobne przewinienia, mam rację?- wśród tłumu dało się słyszeć potwierdzające moją teorię szepty - Wiem, że jako Japończycy macie ogromny szacunek dla osób zmarłych... dlaczego więc Sanha nie otrzymuje od was takiego szacunku? 
- Krzywdzi nasze dzieci...
- Uważa, że wszystko mu wolno i czuje się absolutnie bezkarny.
- W przeszłości zabił masę ludzi... zasłużył na śmierć!
- Spokojnie, proszę!- wziąłem głęboki oddech patrząc w okno, w którym stał przerażony chłopak - Naprawdę chcę z wami porozmawiać, ale błagam... spokojnie... Ja... znam Sanha bardzo dobrze i wiem, że jego mordersta z przeszłości są efektem jego zagubienia i samotności... są efektem odtrącenia go przez rodzinę... Zastanówcie się, jak wy zachowalibyście się na jego miejscu?
- Do czego zmierzasz dzieciaku?
- Chcę was uświadomić przez co on przeszedł... Sanha ma zaledwie 16 lat, a na koncie przeżycia większe niż nie jedna, starsza już osoba... uwierzcie mi.
- To go nie tłumaczy Eunwoo.
- Może i tak... ale wiem, że Sanha bardzo żałuje tego co kiedyś robił, ale nie do końca wiedział dlaczego właściwie morduje... Co nim tak naprawdę kierowało, ja...- zacisnąłem powieki wzdychając - Jestem taki sam jak on... 
- Co takiego?!
- Jesteś umarłym?!
- Proszę o spokój... Sanha zmienił mnie, ratując mi tak naprawdę życie... gdyby tego nie zrobił, dawno odprawialibyście mój pogrzeb... Chodzi mi o to, że wiem jakie to uczucie gdy dopada cię niesamowity głód... nawet jeśli nie chcesz mordować... nie masz innego wyjścia... Tego uczucia nawet nie da się opisać, ale ból z tym związany jest niesamowity... Gdy masz przed sobą człowieka, twoje myślenie automatycznie się wyłącza... gdy mordujesz, nie jesteś sobą... 
- Sanha to zwyczajny potwór.
- Nie... Sanha w końcu to zrozumiał i znalazł na to rozwiązanie... Pije krew zwierząt... nie chce już nikogo z was skrzywdzić.- oczywiście skłamałem, ale nie miałem innego wyjścia - Błagam was... dajcie mu ostatnią szansę... Jeśli zawiedzie... sam stanę po waszej stronie...
- Czemu tak bronisz tego dzieciaka?- oczy wszystkich zostały wbite w moją osobę.
- Bo to mój chłopak, którego bardzo kocham.... gdy go stracę, stracę też cały sens życia...- cisza... w pewnym momencie drzwi do domu otworzyły się, a w nich stanął zapłakany Sanha. Wbiło mnie ze strachu w ziemię - Co ty wyprawiasz?!- podbiegłem do niego mocno go w siebie wtulając z myślą, że mieszkańcy rzucą się na niego... nikt z tłumu jednak nie drgnął - Miałeś zostać w domu...
- Przepraszam Hyung...- blondyn spojrzał na mieszkańców Takayamy wycierając zapłakane policzki - Wiem, że zasłużyłem na najgorszą karę...
- Sanha, nie...- zacisnąłem powieki, spod których wypłynęły łzy.
- Nie mam też słów jakimi mógłbym was wszystkich przeprosić... W zasadzie to nie powinienem was nawet prosić o danie mi jeszcze jednej szansy.... Jedyne co mogę zrobić to obiecać poprawę, ja... - otworzyłem oczy spoglądając na o dziwo poruszony tym wszystkim tłum - Jak poznałem Eunwoo zacząłem się zmieniać... na lepsze... Zrobię wszystko żebyście mi pozwolili z nim być jak najdłużej... 

*

              Nie sądziłem, że cała ta historia nabierze takiego obrotu. Mieszkańcy wioski dali szansę chłopakowi dając mu jednak pewne warunki, których rygorystycznie musi się trzymać. Nie może nigdzie wychodzić bez nadzoru mojego lub Yoojin. Gdy chce jeść, ma zgłaszać się do szpitala miejskiego, w którym zawsze będą czekały na niego probówki z krwią. Ma absolutny zakaz atakowania ludzi i zwierząt. Gdy to zrobi, mieszkańcy bez żadnych skrupułów skrócą go o głowę. Póki co Sanha traktowany jest jak bóstwo i najwiekszy cud tej wioski. Bardzo się cieszę, ża to przemówienie, które kosztowało mnie masę nerwów i stresu, przyniosło pozytywne rezultaty. 

Co więcej mogę powiedzieć? Rodzina 16-latka zrozumiała chyba swój błąd i stara się naprawić relacje z synem. W końcu dotarło do Yoojin, że jest ogromnym wsparciem dla chłopaka i jest mu bardzo potrzebna. Mogę powiedzieć, że wreszcie jest przykładem idealnej siostry. 

A jeśli chodzi o nasz związek... nie sądziłem, że relacja z drugą osobą może być tak idealna jak na filmach. Nie widzimy świata poza sobą. Spędzamy ze sobą każdą chwilę, bardzo dużo ze sobą rozmawiamy, planujemy wspólną przyszłość, jesteśmy dla siebie ogromnym wsparciem. Nie sądziłem, że wyjazd do Japonii będzie tak niesamowity i że odmieni całkowicie całe, moje życie. Śmiało mogę powiedzieć, że była to najlepsza decyzja w moim życiu. Moja rada dla Was? Nie bójcie się spełniać marzeń... nie bójcie się ich mieć i o nie walczyć. Róbcie w życiu wszystko co Was interesuje... próbujcie nowych rzeczy... szukajcie dla siebie idealnego hobby czy pasji. Jeśli już taką znajdziecie, zgłębiajcie ją, rozwijajcie się w niej i dążcie do tego, by była ona Waszym życiowym celem i priorytetem, z którego będziecie mieć radość i korzyści w przyszłości. Kochacie śpiewać? Śpiewajcie! Lubicie czytać? Czytajcie, piszcie, zgłębiajcie sekrety dziennikarstwa! Marzycie o wyjeździe do innego kraju? Uczcie się języka i zastanówcie się jaki zawód w danym kraju jest najbardziej ceniony i na jaki jest zapotrzebowanie. Pamiętajcie, że w życiu można dojść do wszystkiego, jednak bardzo małymi kroczkami. Pasja, ciężka praca i serce włożone w to, są Waszym kluczem do sukcesu. Trzymajcie się!

~Koniec!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------