Jaebum&Jinyoung~cz.7[Podróż w jedną stronę-Koniec]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

- Jaebum, nie rób tego...- spojrzałem na chłopaka czując jak z nerwów cały żołądek podchodzi mi do gardła. Brunet przygryzł wargę, po czym wziął głęboki oddech spoglądając na szefa.
- W sumie masz rację szefie... Takiego chłopaczka dawno nie miałem.- mężczyzna zaśmiał się robiąc krok w tył.
- Do roboty Jaebum.- wtedy też stało się coś, czego w życiu bym się nie spodziewał. JB zaszedł gwałtownie szefa od tyłu zakrywając mu usta ręką. Mężczyzna wrzasnął chcąc się wyrwać, jednak brunet był silniejszy.
- Zamknij mordę bo cię zabiję.- szepnął przykładając do szyi gangstera strzykawkę z jakimś płynem. Po chwili zawartość strzykawki uszła z pojemniczka. W oczach mężczyzny widać było jedynie białka... dusił się. Otworzyłem szeroko oczy nakładając pospiesznie t-shirt i spodnie... zaczęło się.
- Zabiłeś go?- wydusiłem z trudem przyklejając się ze strachu do ściany.
- Mam nadzieję, że tak.- chłopak puścił bezwładne ciało mężczyzny, które z impetem uderzyło o ziemię. Jaebum nachylił się do niego sprawdzając puls - Nie żyje.- zamarłem... właśnie byłem świadkiem morderstwa. JB odetchnął podchodząc do mnie - Dasz radę iść?- postawiłem lewą stopę na ziemi. Bolała mnie jak jasna cholera, co Jaebum od razu zauważył - Cholera...- syknął obmyślając pospiesznie nowy plan - Zostań tu.
- Co?
- Nie dasz rady mi pomóc... po wszystkim po ciebie wrócę.
- Nie... dam radę. Co mam zrobić?
- Pogorszysz tylko swój stan.
- To tylko stopa... lekarze później coś z nią zrobią.- chłopak westchnął wręczając mi broń.
- W magazynku jest tylko 10 naboi. Staraj się strzelać celnie.- przełknąłem z trudem ślinę, po czym skinąłem głową - W pokoju kilka metrów stąd siedzi Jackson z BamBamem i Markiem... Wykonaj trzy strzały celując w każdego z nich. Gdy strzały rozejdą się po siedzibie, wszyscy się tam zlecą...
- Boję się... 
- Jinyoung...- brunet złapał mnie za twarz delikatnie mnie całując - Będę przy tobie... zajmę się całą resztą.
- Nigdy nikogo nie zabiłem.
- Wiem, że dasz radę, słyszysz?... Poradzisz sobie.
- Tak myślisz?
- Wiem to.- wtuliłem się w Jaebuma biorąc głęboki oddech. Chłopak objął mnie całując mnie w głowę - Niedługo będzie po wszystkim.- spojrzałem na niego, po czym skinąłem głową. Ruszyłem w stronę drzwi sycząc z bólu spowodowanym zmiażdżoną stopą - Jinyoung.- zatrzymałem się spoglądając na chłopaka - Kocham cię. 
- Też cię kocham.- szepnąłem ruszając przed siebie. Co ja miałem zrobić? W mojej głowie panowała totalna pustka. Nie poradzę sobie... nie ma bata. W życiu nie strzelałem, nie mam pojęcia jak to się robi. A co z Jaebumem? Gdzie on teraz poszedł i co zamierza zrobić? Co mam robić jak starszy gang przybiegnie do pomieszczenia i zastanie ciała chłopców, a wśród nich mnie? Wtedy na pewno będzie po mnie. Zatrzymałem się na środku korytarza nie mając siły iść dalej. Potworny ból paraliżował całe moje ciało. Wiedziałem jednak, że muszę zacisnąć zęby i wykonać powierzone mi zadanie. W pewnym momencie usłyszałem czyjąś rozmowę. Wśród głosów rozpoznałem Jacksona... to musi być ten pokój. Z szybko bijącym sercem nabiłem broń stając w otwartych drzwiach. Ze łzami w oczach strzeliłem w BamBama... zamurowało mnie. Gdy chłopak padł na ziemię Jackson wrzasnął wyciągając z kieszeni spodni broń, jednak pospiesznie trafiłem go w rękę, po czym oddałem drugi strzał w jego klatkę piersiową. [włączamy]
- Oszalałeś?!- Mark uniósł ręce do góry cofając się do tyłu - Nie mam broni! Błagam cię, nie rób tego!
- Też cię o coś błagałem!
- O czym ty mówisz?!
- Rozebrałeś mnie i upokorzyłeś przed wszystkimi!
- Przepraszam! Nie chciałem te...- upadł na ziemię. Otworzyłem szeroko czy spoglądając za siebie gdyż strzał nie był oddany z mojej broni.
- Przygotuj się teraz na najgorsze skarbie.- skomentował sprawę Jaebum patrząc w głąb korytarza, z którego słychać było głosy mężczyzn.
- Co mam robić?!- byłem tak spanikowany jak nigdy dotąd. Mordowaliśmy ich jak popadnie... deptaliśmy po nich jak po mrówkach... nie poznaję sam siebie.
- To co robiłeś do tej pory... uspokój się i strzelaj do kogo popadnie.
- Co?- na schodach zaczęli pojawiać się pierwsi mężczyźni. JB zagryzł wargi celując do nich. Po chwili sturlali się po schodach prosto pod nasze nogi. Czułem jak po policzkach spływają mi łzy - Tak nie można...
- Przestań do cholery!- nagle poczułem jak ktoś zachodzi mnie od tyłu. Ktoś złapał mnie w klatce piersiowej przykładając pistolet do mojej szyi.
- Jaebum!- wrzasnąłem starając się wyrwać. Brunet spojrzał na nas kpiąco się uśmiechając.
- Youngjae... 
- Jestem po waszej stronie.
- Tak jak byłeś do tej pory?
- Też mam tego dość... z resztą nie ma czasu na rozmowy...
- Mogę ci zaufać?
- Powinieneś... a ty Jinyoung graj.
- Co?- zgłupiałem... naprawdę już nie wiedziałem komu i w co mam wierzyć.
- Zaufaj mu.- rzucił JB patrząc jak pozostali członkowie gangu zbiegają po schodach. Chłopak uniósł ręce w geście poddania się. Gang zatrzymał się uważnie nam się przyglądając - Macie nas...
- Youngjae...- jeden z mężczyzn zrobił krok w przód spoglądając na mnie - Rozwal mu łeb.
- Nie, błagam!- zanosiłem się łzami... to nie była gra. Naprawdę panicznie się bałem.
- Darujcie mu... zabijcie mnie.- syknął Jaebum. Widziałem jak ukradkiem wyciąga spod kurtki broń. Youngjae również musiał to zauważyć gdyż automatycznie się spiął.
- Zabij go!- warknął mężczyzna, jednak po chwili padł na ziemię postrzelony w czoło. Zrobiło mi się niedobrze. Youngjae pchnął mnie na ścianę, po czym dołączył do Jaebuma pomagając mu rozprawić się z pozostałymi gangsterami. Zacisnąłem powieki czekając na koniec. Miałem nadzieję, że to zły sen, z którego za chwilę się obudzę. Nagle poczułem jak ktoś przede mną staje. Spanikowany uniosłem wzrok na tę osobę... był to Yugyeom celujący we mnie bronią.
- Ty szmato...- warknął nabijając pistolet. Przerażony wstałem trzymając się kurczowo ściany - Zabiłeś BamBama...
- Nie... posłuchaj mnie...- usłyszałem strzał, po którym moje ciało zaczęło osuwać się na ziemię. Zdezorientowany złapałem się za brzuch. Gdy spojrzałem na dłoń zauważyłem, że jest ona cała pokryta krwią - Jaebum...- spojrzałem w stronę bruneta... widziałem go przez mgłę - Jaebum!- splunąłem krwią czując jak tracę przytomność. Ostatkiem sił spojrzałem na zadowolonego Yugyeoma, do którego jednak po chwili dorwał się Youngjae.
- Junior...- znalazłem się w czyichś ramionach. Chwyciłem się za brzuch spoglądając na tę osobę - Jinyoung, patrz na mnie, słyszysz?!- Jaebum... skinąłem głową czując jak robi mi się coraz bardziej słabo.
- Udało... się...- szepnąłem zamykając oczy.
- Nie! Jinyoung do cholery, nie zamykaj oczu! Patrz na mnie!... Youngjae, pomóż mi!- całkowicie odpłynąłem nie mając kontroli nad tym, co działo się dalej.

*

                       Po kilku dniach obudziłem się w szpitalu. Moja lewa stopa została amputowana. Była tak zmiażdżona, że lekarze nie byli w stanie z nią nic zrobić. Zostałem postrzelony w brzuch, jednak lekarzom udało się w porę usunąć kulę. Byłem w szpitalu sam... Kilka razy odwiedził mnie szef... Moi rodzice przyjechali do Incheon i nie odstępowali mojego łóżka na krok. Dzień w dzień wypytywałem personel szpitala o Jaebuma, jednak nikt o nim nie słyszał. Ojciec chciał zabrać mnie do Busan, jednak postawiłem na swoim i powiedziałem, że chcę zostać w Incheon... w końcu uległ. Każdego dnia próbowałem skontaktować się z Jaebumem lecz wszelkie próby szły na marne... jego telefon ciągle milczał. Zakładałem dwie opcje: Youngjae okazał się być zdrajcą i go zabił albo o wszystkim dowiedziała się policja i poszedł siedzieć. Stwierdziłem, że gdy wyjdę ze szpitala obdzwonię wszelkie możliwe zakłady pogrzebowe w Incheon, jednak żaden z pracowaników nie przygotowywał do pogrzebu osoby o tym imieniu... trochę mi ulżyło. Następnym krokiem był telefon do więzienia, jednak stwierdziłem, że to będzie totalna głupota z mojej strony. Jeśli policja go nie złapała i udało mu się uciec, bym go nieźle wkopał tym telefonem.

*

                       Minęły trzy miesiące. Moje ciało zdążyło się zregenerować... gorzej z psychiką, która po porwaniu, morderstwach i porzuceniu przez Jaebuma zaczęła całkowicie wariować. 

Siedziałem w goshiwonie przygotowując materiały do kolejnego artykułu, tym razem poświęconemu rynkowi pracy w Korei Południowej. Nie byłem w stanie skupić się na pracy. Moje myśli ciągle uciekały w stronę Jaebuma, którego z dnia na dzień brakowało mi coraz bardziej. Wstałem niechętnie z krzesła kuśtykając do kuchni po kolejny kubek kawy. Wtedy też usłyszałem dzwonek do drzwi.

- Chwila!- złapałem za kule pomagając sobie nimi w drodze. Gdy otworzyłem drzwi ujrzałem stojącego w nich Jaebuma.. byłem pewien, że śnię... że już całkowicie zwariowałem.

- Hej...- rzucił niepewnie czym przyprawił mnie o szybsze bicie serca - Mogę wejść? Chcę z tobą porozmawiać.- skinąłem głową robiąc niezdarnie krok do tyłu. Brunet pospiesznie złapał mnie w talii, jednak gdy był już pewien, że nie upadnę, puścił mnie zamykając za sobą drzwi - Jinyoung...

- Ty żyjesz...- szepnąłem nie mogąc oderwać od niego oczu. 

- Nie wiem od czego mam zacząć...- czułem jak kule wypadają mi z rąk, a co za tym idzie... zacząłem lecieć na ziemię. JB złapał mnie patrząc mi w oczy, jednak po chwili oprzytomniał sadzając mnie na łóżku - Twoja stopa...

- To nic.- czułem się jak w amoku. Moje oczy ciągle wbite były w sylwetkę chłopaka. Byłem pewien, że nigdy więcej go nie zobaczę. Jaebum usiadł obok mnie ciężko wzdychając.

- Jak się czujesz?

- Dobrze.

- Dziwnie się zachowujesz...- mrugnąłem kilkakrotnie, po czym przetarłem oczy rękoma.

- Przepraszam... jestem po prostu w szoku...

- No tak...- brunet złapał mnie za rękę - Przepraszam, że nie odwiedziłem cię w szpitalu... byłem... byłem zajęty...

- Ucieczką?

- Nie... musiałem załatwić kilka spraw na policji... przesłuchiwali mnie i Youngjae...

- I co?- wpatrywałem się w chłopaka ogromnymi oczyma czekając na odpowiedź.

- Jesteśmy czyści... musieliśmy dobrze grać, ale się udało.- odetchnąłęm z ulgą, po czym sięgnąłem po leżące na stoliku leki.

- Co teraz zamierzasz?- zapytałem biorąc kilka tabletek.

- Co ty bierzesz?

- Leki na krzepliwość krwi i przeciwbólowe... ta noga nie daje mi normalnie żyć.- westchnąłem rzucając pudełka na ich miejsce - Co teraz będziesz robił?

- Naprawiał relacje z tobą.- spojrzałem na bruneta otwierając usta ze zdziwienia - Oczywiście jeśli po tym wszystkim mi na to pozwolisz...

- Uciekłeś ode mnie... patrzyłeś jak mnie biją i się nade mną znęcają...

- Jinyoung...

- Wiem, że zrobiłeś to dla mojego dobra...- szepnąłem nachylając się do chłopaka. Po zamknięciu oczu wbiłem się w jego usta smakując ich na nowo. Poczułem się cudownie... jak nowonarodzony. Nie mam słów, którymi byłbym w stanie opisać tęsknotę za nim... za jego bliskością, głosem, dotykiem...

- Daj mi jeszcze jedną szansę... przysięgam, że zaczniemy wszystko od nowa.- wydyszał między pocałunkami głaszcząc mnie po twarzy - Teraz wszystko będzie dobrze, tylko...

- Ciii...- cmoknąłem go patrząc mu w oczy - Strasznie za tobą tęskniłem.

- Jinyoung...

- Obiecaj, że nigdy mnie nie zostawisz.

- Przyrzekam ci to.- skinąłem głową łącząc ponownie nasze usta. Czy dobrze zrobiłem dając mu jeszcze jedną szansę? Nie wiem, ale wydaje mi się, że tak... Nie każdy byłby w stanie zachować się tak jak on... grać wbrew sobie... patrzeć na cierpienie ukochanej osoby, tylko po to, by w międzyczasie obmyślić plan wydostania jej z rąk mafii. Nie mam stopy... moje ciało jest oszpecone, a on mimo to chce ze mną być. Chyba rzeczywiście musi mnie kochać... Co by się nie działo, zawsze go zrozumiem i mu wybaczę... Kocham go najbardziej na świecie i w sumie nie zakładałem nawet innego zakończenia tej historii. Mam nadzieję, że teraz wszystko będzie dobrze... Trzymajcie za nas kciuki.

~Koniec.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Czekam na propozycje paringów i konceptów:)

Jaebum&Jinyoung~cz.6[Podróż w jedną stronę]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

- ... a jak już stąd wyjdziemy to cię gdzieś zabiorę.- dokończył wypowiedź Jaebum uśmiechając się delikatnie w moim kierunku.
- Gdzie?- szepnąłem całując chłopaka w czoło. Oboje doskonale wiedzieliśmy, że stąd nie ma wyjścia... że to już nasz koniec.
- Hm... gdzie zawsze chciałeś jechać?
- Do Brazylii.
- No to postanowione.- uśmiechnąłem się przez łzy patrząc w głąb pięknych oczu partnera - Czemu tak patrzysz?
- Chciałbym... chciałbym ci coś powiedzieć.- przełknąłem z trudem ślinę czując jak się czerwienię.
- Co takiego?
- Kocham cię...- szepnąłem spuszczając głowę w dół.
- Chyba nie słyszałem.
- Kocham cię durniu.
- Popatrz na mnie.- gdy to zrobiłem chłopak zbliżył się do mnie delikatnie mnie całując. Pogłębiłem pocałunek ciesząc się słodkim smakiem warg Jaebuma. Chciałem go objąć... czuć jego bliskość... wszystko na nic - Kocham cię.- szepnął cmokając mnie - Przysięgam, że zrobię wszystko żeby cię stąd wyciągnąć.
- Obaj stąd wyjdziemy.
- I pojedziemy do Brazylii.- zaśmiał się całując mnie w nos. Ile ja bym dał żeby tak się stało. Zagryzłem wargę czując, że znów się rozklejam - Będzie dobrze, nie płacz.
- Naprawdę tak myślisz?
- Ja to wiem skarbie.- szepnął, jednak po chwili podskoczył na dźwięk otwieranych drzwi. Do pokoju wleciały lekkie promienie światła dobiegające z korytarza. W otwartych drzwiach stał szef głównego gangu. Czułem jak pocę się z nerwów, a serce przyspiesza ze zdwojoną siłą.
- Oo Jaebum... w końcu się wybudziłeś.- przywitał się, po czym wszedł do środka zapalając lekkie, białe światło, które po kilku dniach spędzonych w ciemnościach było i tak zbyt jasne.
- Dziwne by było jakbym nie oprzytomniał po trzech dniach.
- Ah tak... to już jesteście tutaj trzy dni.... Zmarnowaliście mi całe trzy dni!- mężczyzna uderzył ręką o ścianę czym wzbudził we mnie ogromny lęk.
- Czym szefie?... Przecież siedzimy tu sobie grzecznie, nikomu nie wadząc.
- Mówiłem ci, że lubię w tobie tą pieprzoną bezczelność?
- Hm... kilka razy.- JB uśmiechnął się cwaniacko, po czym ciężko westchnął - To co? Rozumiem, że skończymy wreszcie tą zabawę i mnie stąd wypuścisz.- zamarłem.
- Ciebie?- pisnąłem niemalże wpatrując się w chłopaka wielkimi oczyma.
- Mhm... musisz sobie zasłużyć na wyjście.
- A... ale... 
- Ale, ale... skończ już mnie denerwować.- szef zaśmiał się odwiązując zadowolonego Jaebuma.
- No ładnie chłopaku... widzę, że te trzy dni czegoś cię nauczyły.
- Owszem... nie będę zaniedbywał rodziny i pracy na rzecz jakiegoś frajera.- w tym momencie pękło mi serce. Nie mogłem pohamować łez, które po przebyciu drogi przez policzki spadały na piaszczystą posadzkę. Byłem potwornie osłabiony przez brak jedzenia i wody, ale to co powiedział Jaebum... te słowa nie mogą się równać z żadnym innym bólem.
- Zdziwiony?- zaśmiał się mężczyzna częstując chłopaka papierosem - Chłopaki, zajmijcie się Jaebumem!- gdy brunet opuszczał pokój spojrzał na mnie lekko się uśmiechając.
- Do zobaczenia Junior.
- Nienawidzę cię...- szepnąłem patrząc jak ten odchodzi - Nienawidzę cię, rozumiesz?!- wtedy też drzwi do pokoju zamknęły się. Gangster stanął naprzeciwko mnie szeroko się uśmiechając.
- Zdrada chłopaka boli, co? Pewnie się tego po nim nie spodziewałeś.- zakapior odpalił papierosa, po czym zaciągnął się nim wypuszczając dym prosto na moją twarz - Jaebum taki jest... mogę o nim powiedzieć, że jest pracownikiem idealnym. 
- Zabij mnie...- szepnąłem nie mając siły podnieść głowy, by spojrzeć na mężczyznę.
- Mmm czemu? Jeszcze trochę możesz sobie pożyć.
- Zabij mnie, błagam!... Mam już tego dość!
- No i widzisz? Nie spotkałoby cię to gdybyś się nie wpieprzał w nie swoje sprawy. 
- Jeśli mnie zabijesz będziesz miał pewność, że nikt się już o was nie dowie...
- Skoro chcesz umrzeć powinno ci być wszystko jedno co zrobię z tobą przed śmiercią.- spojrzałem na mężczyznę, który podszedł do drzwi ponownie je otwierając - Zapraszam na przedstawienie panowie!
- Co... co chcesz zrobić?
- Za chwilę się przekonasz.- po chwili pomieszczenie wypełnione było przedstawicielami obu gangów. Wśród gapiów znajdował się również Jaebum... - Rozbierzcie go.
- Co?... Błagam, nie...- Jackson odciął liny podnosząc mnie do pionu. Nie dałem rady stać o własnych siłach, dlatego też non stop byłem podtrzymywany przez tego dupka. Mark i Yugyeom podeszli do mnie pospiesznie mnie rozbierając... czułem się cholernie upokorzony - Proszę, przestańcie!- w sumie po co ja się tak wysilam? I tak zrobią to co zechcą. W pomieszczeniu było potwornie zimno więc całe moje ciało automatycznie posiniało.
- Zamknijcie drzwi.- rozkazał szef, na co jeden ze starszych mężczyzn pospiesznie wykonał jego polecenie. Stałem jak słup soli... nagi, upokorzony, zziębnięty, czerwony ze wstydu na twarzy. Moje oczy wypełniały łzy, a w głowie kotłowały się tysiące myśli związanych z dalszym ciągiem wydarzeń. Za każdym razem gdy spoglądałem na JB, ten uciekał wzrokiem zagryzając nerwowo wargi - Jackson... chcesz jako pierwszy?
- Z przyjemnością szefie.- chłopak uśmiechnął się podchodząc do mnie. Przykleiłem się do lodowatej ściany czekając na najgorsze. Gangster złapał mnie za ramiona ciskając mną o ziemię. Złapałem z trudem oddech patrząc na to, co dzieje się wokół mnie. Blondyn kucnął łapiąc mnie za włosy - Masz już świadomość tego z kim zadarłeś?
- Nic o was nie napiszę, przysięgam.- wydusiłem przez łzy posyłając byłemu chłopakowi spojrzenie błagające o pomoc - Jaebum, zrób coś, błagam...- wtedy też poczułem silne uderzenie w twarz. Ciepła strużka krwi zalała mój nos i wargę. Splunąłem lepką cieczą chcąc się podnieść, jednak Jackson przytrzymywał moje obolałe ciało nogą.
- Odpieprz się w końcu od Jaebuma.- chłopak splunął na mnie robiąc kilka kroków w tył. Chwyciłem się krzesła starając się usiąść, jednak nie miałem już na to siły...
- BamBam...- wywołany przez szefa chłopak podszedł do mnie sadzając mnie na krześle. Zaraz po tym zostałem znów przywiązany liną.
- Zabijcie mnie...- wydusiłem czując jak tracę przytomność. Szef gangu podszedł do chudzielca wręczając mu obcęgi.
- Baw się dobrze... a potem przekaż pałeczkę komuś innemu.- chłopak uśmiechnął się, po czym kucnął łapiąc mnie za nogę.
- Nie... BamBam, błagam, nie rób te...- miałem wrażenie, że mój wrzask słychać było w całym Incheon. Sparaliżowała mnie potworna fala bólu... nie mogłem zamknąć ust, z których co chwilę wydobywały się krzyki i błagania o to, by przestali. Gangsterzy wpatrywali się we mnie z uśmiechami na twarzach czekając na więcej.
- Uuu mały palec... pewnie już nic z niego nie zostało.- podsumował szef głaszcząc swojego podopiecznego po głowie - Kto się zabawi teraz?
- Normalnie dałbym to szefowi, ale chcę żeby nasz kochany Jaebum zajął się resztą.- gdy padło imię bruneta, ten zamarł otwierając szeroko oczy.
- Ooo w sumie dobry pomysł... Chodź tu Jaebum.- ani słowa sprzeciwu... nic... JB stanął przy swoim szefie oglądając ze spokojem mój koniec.
- Co mam zrobić?
- Sam zdecyduj... ja się zwijam do roboty.- mężczyzna podszedł do drzwi otwierając je - Chodźcie panowie... niech młodzież się zabawi.- gdy główny gang Incheon opuścił pokój, BamBam w podskokach podszedł do JB uśmiechając się.
- Zdążyłeś go przelecieć?
- Nie...
- To zrób to teraz.
- Nie mam zamiaru...
- Co? Dlaczego?
- Ciało ma nawet spoko... szef mógłby wziąć go do burdelu.- burknął z kąta pomieszczenia Youngjae odpalając fajkę. Jaebum rzucił na ziemię obcęgi udając się w stronę drzwi.
- Co ty robisz do cholery?- zdziwił się Jackson łapiąc mnie za włosy - Ta cipa chciała nas wydać... chcesz to tak zostawić?
- Nie mam dzisiaj do tego głowy... chodźcie już.
- Jaebum, no co ty...
- Wychodzimy... to jest rozkaz.- zawiedziony blondyn cisnął moją głową, po czym wyszedł z pomieszczenia. Zaraz za nim wyszła cała reszta. Trzymający drzwi Jaebum spojrzał na mnie, jednak nie wydusił z siebie ani jednego słowa.
- Dlaczego...- zacząłem unosząc powoli głowę.
- Wszystko ci wyjaśnię.- szepnął patrząc czy nikt nie idzie.
- Teraz... teraz kocham cię... i nienawidzę... jednocześnie...- splunąłem krwią lekko się uśmiechając... czułem, że powoli wariuję - Planowałeś to... od samego początku? Mam rację?
- Nie, to nie tak do cholery...
- Nie tak?... to jak?
- Później ci wszystko wyjaśnię.
- Kiedy?... w niebie? A nie, przepraszam... ty tam nie trafisz... podły dupku...- JB zagryzł wargę spuszczając głowę w dół - Nienawidzę cię...
- Nie mów tak...
- Gardzę tobą... jak mogłeś... jak mogłeś mnie zostawić?
- Jinyoung...
- Obiecałeś, że nikt mnie nie skrzywdzi...- czułem jak znów się rozklejam. Spojrzałem na chłopaka... zapłakany, pobity, zbroczony krwią. Jaebum niechętnie na mnie zerknął robiąc krok w moją stronę. Po chwili zamknął za sobą drzwi w bardzo cichy sposób, po czym kucnął przede mną dotykając delikatnie mojego policzka - Nie dotykaj mnie.
- Ciii... posłuchaj mnie uważnie.- szepnął wycierając krew z twarzy - Wiem co robię... mam plan jak stąd wyjść.
- Co takiego...- chyba nie do końca rozumiem - Znowu ze mnie żartujesz? 
- Nie... Jinyoung zrobiłem to specjalnie... kocham cię najbardziej na świecie i cholernie boli mnie to, że musisz przez to przechodzić, ale przysięgam ci, że to nie potrwa długo... Daj mi jakieś dwa dni.
- Nie wierzę ci... straciłem do ciebie zaufanie...
- Wcale się nie dziwię...- westchnął wyciągając spod kurtki butelkę wody. Pospiesznie ją odkręcił podstawiając mi ją do ust - Napij się.
- Co tam dałeś?
- Jinyoung, do cholery jasnej, to sama woda... pij.- w sumie było mi wszystko jedno. Wziąłem łyka wody, jednak była ona tak dobra, że pospiesznie wypiłem ją do końca. JB zakręcił butelkę chowając ją pod ubrania - Błagam, zrozum mnie...
- Nawet jeśli stąd wyjdę nie chcę mieć z tobą nic wspólnego.
- Skarbie...
- Nie mów tak do mnie...- spuściłem głowę ponownie płacząc - W sumie czego ja się spodziewałem?... Jesteś tylko bandziorem bez serca... za bardzo się w to zaangażowałem...
- Jinyoung, zrobiłem to po to żeby cię stąd wyciągnąć... Gdybym nie zagrał, siedziałbym teraz koło ciebie niewiadomo jak długo...
- Przykra wizja, co?
- Nic nie rozumiesz...
- I nie chcę zrozumieć.
- A rozumiesz to, że cię kocham?- spojrzałem na niego, po czym po chwili zastanowienia skinąłem lekko głową - Wiem jak to wygląda, ale niedługo ten horror się skończy, przysięgam... 
- Przepraszam... po prostu...
- Wiem... spokojnie.- Jaebum pogłaskał mnie po policzku delikatnie mnie całując - Proszę cię, wytrzymaj...- skinąłem głową patrząc jak ten kieruje się w stronę drzwi - Niedługo cię stąd wyciągnę.- dodał, po czym wyszedł zamykając za sobą drzwi. Mam dość... w co on pogrywa? O co w tym wszystkim chodzi? Jest mi cholernie zimno... nie wiem co z moimi rodzicami... nie wiem jaki jest dziś dzień tygodnia, ani która jest godzina... Siedziałem na krześle wpatrując się w ciemne pomieszczenie. Miałem wrażenie, że czas potwornie mi się dłuży. Marzyłem o tym by przez te dwa dni nic się nie stało... żeby nikt tu nie przyszedł... żeby oszczędzili mi tych upokorzeń - Dlaczego ja mam to zrobić?!- Jaebum? Zadrżałem słysząc jego krzyk.
- Masz mi udowodnić, że nic już dla ciebie nie znaczy.
- Nigdy nic dla mnie nie znaczył do cholery!
- To nie powinieneś mieć żadnego "ale", prawda?- drzwi do pokoju otworzyły się. W progu stanął wściekły Jaebum wraz ze swoim szefem - Jak się czujesz?- zapytał z uśmiechem wpychając bruneta do środka. Nie odpowiedziałem... spojrzałem na Jaebuma, który aż się gotował ze złości - Nie chcesz ze mną rozmawiać? No dobrze...- mężczyzna podszedł do mnie podnosząc mnie do góry, po czym postawił mnie przodem do ściany rozszerzając moje nogi.
- Co... co ty robisz?!- wrzasnąłem chcąc się wyrwać.
- Ułatwiam JB zadanie.
- Jakie zadanie?- gangster nachylił się do mnie szepcząc.
- Ma cię zerżnąć żeby udowodnić mi, że nic już dla niego nie znaczysz...


~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jaebum&Jinyoung~cz.5[Podróż w jedną stronę]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                      Mimo poważnej rozmowy z szefem, nie potrafię zrezygnować z Jaebuma. Bardzo mi na nim zależy.. z dnia na dzień jesteśmy coraz bardziej zżyci. Widzimy się codziennie, dzień w dzień jemy ze sobą kolacje, Jaebum śpi u mnie, jednak do niczego między nami nie dochodzi.... na szczęście. To znaczy.. źle to ująłem. Chciałbym się z nim kochać, ale wydaje mi się, że to zobowiązuje nas do czegoś więcej... Nie mówię tu o żadnych ślubach, bo jest to wręcz abstrakcyjne i nierealne, ale jeśli zechciałbym zerwać znajomość z nim, to po stosunku... chyba nie wypada. Aaaa nie wiem! Nigdy nie byłem z nikim w związku! To takie frustrujące i dołujące jednocześnie...
- Stoję pod blokiem... zejdziesz do mnie?- wyjrzałem przez okno lekko się uśmiechając.
- A czemu nie wejdziesz na górę?
- Nie mam teraz czasu kotek.- westchnąłem narzucając na ramiona płaszcz przeciwdeszczowy.
- Już lecę.- rozłączyłem się, po czym pędem ruszyłem pod klatkę. Jaebum siedział na motorze ubrany w skórzane, idealnie dopasowane spodnie oraz skórzaną, ciężką kurtkę... ależ on seksownie wygląda - Hej.- uśmiechnąłem się szeroko chcąc go pocałować, jednak po chwili przypomniałem sobie, że możemy być obserwowani.
- Cześć...- rzucił oschle uważnie się rozglądając. Przełknąłem z trudem ślinę nachylając się do chłopaka.
- Co z moim ojcem?
- Mark i Yugyeom pojechali dziś rano do Busan... rozmawiałem z twoim ojcem...
- Co takiego?- brunet skarcił mnie wzrokiem. Zamknąłem się więc czekając na kontynuację.
- Zabrał twoją matkę i wyjechali do Yeosu.... wszystko będzie dobrze.
- A... ale... co mu powiedziałeś?
- Przedstawiłem się jako twój szef... powiedziałem, że zadarłeś ze złymi ludźmi i że wasza rodzinka ma teraz kłopoty.- nie wierzę, że to dla mnie zrobił. Uśmiechnąłem się szeroko unosząc brwi.
- Ze złymi ludźmi?- podszedłem do chłopaka patrząc mu głęboko w oczy. Jaebum przyciągnął mnie do siebie delikatnie mnie całując.
- A jak byś inaczej mnie nazwał?
- Hmmm pomyślmy... możeee...- zamarłem. Na osiedlowy parking wjechały trzy motory. Jaebum pospiesznie skierował wzrok w ich stronę.
- Wsiadaj.
- Co?
- Wsiadaj!- wskoczyłem na motor łapiąc się kurczowo kurtki chłopaka, który po sekundzie ruszył w wąską uliczkę, sprytnie wymijając motocyklistów.
- Kto to?!
- Później wszystkiego się dowiesz!- pędziliśmy przez zalane ulice Incheon. Co chwilę odwracałem się za siebie, jednak widok jaki zastałem przyprawiał mnie o szybsze bicie serca. Dwóch motocyklistów pędziło za nami, siedząc nam praktycznie na ogonie.
- Szybciej!- JB gwałtownie zahamował skręcając w osiedlową uliczkę i jak się okazało, był to ogromny błąd. Z naprzeciwka jechał na nas rozpędzony motor. Jaebum musiał już wiedzieć, że nie ma żadnych szans. Zatrzymał się wyciągając zza kurtki broń - Co się dzieje?- zapytałem spanikowany jednak nie uzyskałem odpowiedzi. Dwójka goniących nas motocyklistów zajechała nam drogę z drugiej strony... to koniec.
- Kto by pomyślał, że nasz szef tak nisko upadnie?- jeden z chłopców zdjął kask. Poznaję tą parszywą mordę... był to Jackson. Za nami stał BamBam i chłopak, którego widziałem pierwszy raz w życiu. Pierwszy i jak zakładam ostatni.
- Kto was przysłał?- zapytał Jaebum schodząc z motoru.
- A jak myślisz?... Szef się już wszystkiego domyślił.
- Gardzi tym, że się pedalisz z tą dziennikarską hieną.- parsknął BamBam podchodząc bliżej mnie.
- A nie wspomniał nic o tym jak ty kurwiłeś się ze starymi oblechami?!- rzuciłem wstając gwałtownie. BamBam otworzył szerzej oczy spoglądając na Jacksona.
- Ohoho... widzę, że kolega dużo wie.- Jackson westchnął stając twarzą w twarz z moim chłopakiem - Nie spodziewałem się tego po tobie... jak mogłeś tyle powiedzieć temu... 
- Komu?- JB uniósł brew mierząc broń w stronę blondyna.
- No co ty... chcesz zabić swojego najlepszego wspólnika?
- Nigdy cię za takiego nie uważałem.
- Aishhh.... ranisz.
- Czego chcecie?
- Szef pragnie się z tobą spotkać i porozmawiać.
- Puśćcie Jinyounga.
- Chyba zwariowałeś? Ten dzieciak za dużo o nas wie.
- To jest rozkaz!- wtedy też BamBam odtrącił mnie zachodząc Jaebuma od tyłu. W ręku trzymał coś na wzór paralizatora, który po chwili wylądował przy szyi chłopaka. JB upadł na ziemię głośno jęcząc.
- Jaebum!- rzuciłem się w jego stronę, jednak zostałem zatrzymany przez chłopaka o brązowych włosach, który złapał mnie z całej siły uniemożliwiając mi wykonanie jakiegokolwiek ruchu.
- Patrzcie jaki bohater.... w sumie musi mieć jaja skoro z nami zadarł.- chłopcy zaśmiali się wrzucając Jaebuma na jeden z motorów.
- Dobra Youngjae... bierz go i zwijamy się do szefa.
- Co mu zrobiliście?!- wrzasnąłem patrząc na bezwładne ciało partnera.
- To jest nic w porównaniu z tym co zrobi mu szef.- BamBam uśmiechnął się zakładając kask.
- Dupek! Wszyscy się o was dowiedzą, rozumiesz?! 
- Ojj nie byłbym tego taki pewien.- Jackson oraz BamBam wskoczyli na motory od razu odjeżdżając. Youngjae skuł mnie sadzając mnie na swoim motorze.
- Błagam, nie krzywdźcie go... to ja jestem winny...
- To już nie zależy ode mnie...- chłopak jakby zmiękł.
- Proszę cię, pomóż mu...
- Dość...- szepnął bezsilnie, po czym wskoczył na motor odjeżdżając. Odwróciłem się za siebie widząc pozostawiony w deszczu motor Jaebuma. Poczułem jak do oczu napływają mi łzy. Nie myślałem teraz o niczym i nikim innym... chciałem tylko by Jaebumowi nic się nie stało, jednak wiedziałem, że oboje mamy teraz przerąbane. Jechaliśmy przez puste ulice miasta... Czułem jakbym jechał na egzekucję. W sumie czego ja się spodziewałem? Mój szef miał rację... w ogóle głupi byłem zajmując się tą sprawą, ale z drugiej strony mogłem się domyślić, że tak to się skończy.
- Długo już jesteś w gangu?- czułem jak Youngjae wzdycha.
- Dwa miesiące.
- Wiedziałem, że jesteś nowy...
- Niby skąd?
- Są jeszcze w tobie resztki człowieczeństwa...- chłopak zamilkł. Dojechaliśmy do starego, opuszczonego już portu... obstawiam, że to tutaj mają swoją siedzibę. Gdy Youngjae zaparkował motor, szarpnął mnie za płaszcz prowadząc mnie w stronę jakiegoś podziemnego wejścia.
- Macie przesrane...- szepnął, po czym otworzył drzwi wprowadzając mnie do środka. Do moich uszu dobiegły odgłosy czyjejś kłótni.
- Błagam, nie...- pisnąłem chcąc się wyrwać, jednak wszelkie próby szły na marne. Po chwili weszliśmy do słabo oświetlonego pokoju, w którym siedział przykuty do krzesła poobijany JB - Boże... Jaebum!
- O proszę, kogo my tu mamy?- zamarłem. Do pokoju weszło kilku dorosłych mężczyzn w towarzystwie Jacksona i BamBama. Czułem jak robi mi się słabo, a serce rozsadza mi klatkę piersiową - Widok pobitego chłopaka boli, co? Ale spokojnie.... jego męki nie potrwają długo.- mówiąc to wyciągnął broń przykładając ją do skroni chłopaka.
- Nie! Błagam, niech pan tego nie robi!
- Jeden...- otworzyłem szeroko oczy czując jak po policzkach spływają mi łzy - Dwa...
- Nie!
- Trzy...
- Zabijcie mnie, on nie jest niczemu winny!!- mężczyzna uśmiechnął się chowając broń pod kurtkę. Upadłem na kolana łapiąc z trudem oddech.
- No no... odważny jesteś.- uniosłem lekko głowę spoglądając na zakapiora - Aż tak ci zależy na tym zdradliwym śmieciu?
- Niech pan tak o nim nie mówi...
- A jak mam nazwać kogoś kto wydał swoją rodzinę jakiemuś pseudo dziennikarzynie, który wtrąca się tam gdzie nie powinien, co?!- nie byłem w stanie odpowiedzieć na to pytanie - Widzisz?... Gardzę takimi ludźmi...- Jackson podszedł do mnie łapiąc mnie za kurtkę, po czym podniósł mnie do pionu.
- Co z nim robimy szefie?- zapytał mierząc we mnie bronią.
- Spokojnie... jeszcze trochę ich potrzymamy.
- Ich?- zapytałem przerażony spoglądając na nieprzytomnego Jaebuma - Wypuśćcie go... 
- Słucham?- szef głównego gangu podszedł do mnie uważnie mi się przyglądając.
- On potrzebuje lekarza...- po ciemnym pomieszczeniu rozeszła się fala śmiechu.
- Chyba jeszcze nie wiesz przez jakie rzeczy przechodził twój chłopak.
- Nie wiem i nie chcę wiedzieć.- mężczyzna dał Jacksonowi wyraźny znak by ten posadził mnie na krześle obok JB. Gdy to zrobił przywiązał mnie mocną liną robiąc mi przy tym potworne rany - To boli.- syknąłem spoglądając na partnera. Nie mogłem znieść widoku jego nieprzytomnej, niewyrażającej żadnych emocji twarzy.
- Szefie!- z głębi korytarza dobiegł mnie znajomy głos.
- Oo... Mark i Yugyeom wrócili.- ucieszył się BamBam szczerząc się jak nienormalny.
- Tutaj chłopcy!- gdy te prostaki weszły do pomieszczenia zostałem obdarzony szyderczym uśmiechem, na który odpowiedziałem jedynie prychnięciem - Meldujcie.
- Wyjechał z miasta.- szepnął Mark zerkając na mnie - Ktoś musiał go uprzedzić, że chcemy złożyć im wizytę.- szef aż poczerwieniał ze złości. Podszedł do mnie łapiąc mnie za kurtkę, po czym z całej siły uderzył mnie w twarz.
- Kto ci o tym powiedział?!- zachłysnąłem się powietrzem spoglądając na mężczyznę.
- Nie wiem... o czym pan mówi...
- Nie wiesz... to ciekawe... gdzie jest twój ojciec?
- Nie mam pojęcia... nie utrzymuję z nim kontaktu...
- Kłamie.- parsknął śmiechem BamBam naładowując magazynek w broni.
- BamBam... nie teraz.- uciszył go szef - O czym jeszcze powiedział ci Jaebum?- zapytał celując do chłopaka.
- Nic więcej nie mówił... przysięgam.
- Szef pozwoli, że jeszcze się wtrącę.- odpowiedział chudzielec - Jinyoung wspomniał o tym, że pracowałem kiedyś jako chłopiec do towarzystwa.- chłopak przysunął się bliżej mężczyzny robiąc maślane oczy - Chyba pan tak tego nie zostawi.
- Wszyscy wypad...- zarządził patrząc na mnie z nienawiścią. Gangsterzy posłusznie opuścili pomieszczenie zamykając za sobą drzwi.
- Ja... nic nie wiem...- pisnąłem patrząc ze łzami w oczach na Jaebuma - Jaebum... Jaebum do cholery!- czułem jak narasta we mnie coraz większy strach. Chciałem choć raz... przed śmiercią... powiedzieć JB, że go kocham...
- Spokój!- zagryzłem wargi dławiąc się łzami. Zakapior włożył lufę pistoletu do ust chłopaka.
- Błagam, nie...
- Masz mi wszystko wyśpiewać, rozumiesz? Jeśli tego nie zrobisz jego rozbryźnięty łeb ozdobi tylną ścianę!
- Dobrze!- wziąłem głęboki oddech. Czułem, że jeszcze kilka minut i zejdę z tego świata - Powiem wszystko co wiem...
- Grzeczny chłopiec... w takim razie słucham.
- Jaką mam mieć pewność, że po tym jak wszystko panu wyśpiewam, nie stanie mu się krzywda?- mężczyzna uśmiechnął się przytakując.
- Jaebum jest moim najlepszym szpiegiem i dilerem... szkoda byłoby go stracić. Wszystko leży teraz w twoich rękach.- przełknąłem z trudem ślinę zerkając na pistolet - Ah tak.- gdy broń znalazła się za kurtką tego dupka zacząłem mówić.
- Pewnie jak pan wie jestem dziennikarzem... musiałem napisać artykuł o was...- byłem tak zestresowany, że wysłowienie się szło mi bardzo topornie - Kręciłem się koło Jaebuma... chciałem wzbudzić jego zaufanie jako kolega... powiedziałem mu, że jestem nowy w Incheon... że słyszałem pogłoski o tutejszym gangu...- spojrzałem na partnera, który wciąż nie dawał jakichkolwiek znaków życia - Powiedziałem, że bardzo mi imponuje ich odwaga i że chciałbym zajmować się tym co oni...
- Mów dalej.- gangster odpalił papierosa nie spuszczając ze mnie wzroku.
- Jaebum powiedział, że mam dużo szczęścia, bo właśnie mam styczność z szefem gangu... wygadał się nieświadomie... Błagam, nie krzywdźcie go... on nie wiedział...
- Myślałem, że jest rozsądniejszy.- mężczyzna podszedł do JB klepiąc go po twarzy - A jak to się stało, że jesteście parą?
- Nie chcę o tym mówić...- gdy zobaczyłem broń, którą wyciągnął zza kurtki poderwałem się udzielając mu od razu odpowiedzi - Zaprosiłem go do siebie na soju... Pocałowaliśmy się po pijaku... nie nazwałbym nas parą...- szef zaśmiał się uderzając bruneta w twarz. JB otworzył lekko powieki, jednak światło znajdujące się w pokoju było dla niego zbyt jasne, gdyż od razu zmrużył oczy - Jaebum...- chłopak mruknął zerkając na mnie.
- Wybacz... wybacz mi...- szepnął przełykając z trudem ślinę.
- Spokojnie... wszystko jest dobrze.- w tym momencie całkowicie zapomniałem o tym, że stoi nad nami kat w postaci szefa chłopaka - Jak się czujesz?
- Wyjdę z tego...- mówiąc to spojrzał na mnie posyłając mi lekki uśmiech, przez który z moich oczu znów popłynęły łzy.
- Macie dość dziwne relacje jak na zwyczajnych znajomych.... może jak tu trochę posiedzicie, powiecie mi coś więcej.- po tych słowach zgasił peta na obitym policzku Jaebuma, na co ten zareagował krzykiem.
- To go boli, niech pan przestanie!
- O nie mój drogi...- mężczyzna nachylił się do mnie lekko się uśmiechając - Boleć to was dopiero zacznie jeśli nie zaczniecie gadać... póki co kilka dni spędzonych w ciemnościach, bez wody i jedzenia może zmusi was do powiedzenia prawdy.- po tych słowach zgasił światło wychodząc z pokoju. To koniec... Jaebum nie wytrzyma tego z wycieńczenia, a ja polegnę przez swój stan psychiczny. Jedyny plus tej gównianej sytuacji? Umrzemy razem, będąc przy sobie do ostatnich sekund życia...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Następna część pojawi się dopiero w niedzielę:(
Mimo późnej pory lecę się dopakować i do łóżeczka.
Buziaki~

Jaebum&Jinyoung~cz.1 [Podróż w jedną stronę]

                               W końcu po wielu próbach udało mi się dostać na staż do gazety zajmującej się kryminalistyką. Miałem dość słuchania rodziny i znajomych, wmawiających mi, że nic nie umiem i że nigdy do niczego nie dojdę... że pisanie to nie mój konik... że powinienem zakopać te marzenia i pójść w ślady ojca, który jest najbardziej cenionym lekarzem w Busan. Po moim trupie... Mój starszy brat przez nadgorliwość i upartość rodziców poszedł na medycynę. Dzięki wpływom ojca studiował na najlepszym wydziale medycyny w Korei... co z tego ma? Po dwóch latach ciężkiej pracy, która absolutnie go nie interesowała postanowił porozmawiać z rodzicami o zmianie kierunku studiów. Chciał zacząć resocjalizację na Uniwersytecie w Busan, jednak spotkał się z ogromnym sprzeciwem rodziców. Po kilku tygodniach nie wytrzymał presji z ich strony i odebrał sobie życie. Niestety śmierć Jinkyunga nie dała im do myślenia. Przez pierwszy rok mojej studenckiej przygody również studiowałem medycynę, jednak nie chciałem popełniać tego samego błędu co mój brat. Zbuntowałem się i zmieniłem kierunek na dziennikarstwo. Rodzice dowiedzieli się o mojej decyzji jakieś pół roku po tym jak dokonałem zmiany na Uczelni. Jak? Kazali pokazać wyniki sesji. Miałem w domu piekło, ale z czasem się z tym pogodzili i stwierdzili, że to moje życie, które dzięki tej zmianie mogę już spieprzyć do końca. Teraz gdy zauważyli, że uczę się na samych 5 trochę odpuścili.
Jak już mówiłem, udało mi się dostać na staż do gazety, która ma swoją siedzibę w Incheon. Bardzo cieszyłem się na myśl o nim i o wyprowadzce z rodzinnego miasta. Od Busan do Incheon jest około 4,5 godziny drogi, także wybacz rodzinko... ale nie będę cię zbyt często odwiedzać, chociaż wątpię żebyś jakoś specjalnie nad tym ubolewała. Moje mieszkanie... a raczej goshiwon*, znajduje się na obrzeżach miasta, a co za tym idzie... mam niesamowity widok na Zatokę Kyonggi. Przyjechałem tu wczoraj wieczorem i szczerze mówiąc od tych kilku godzin jestem najszczęśliwszą osobą na świecie. Nie sądziłem, że ucieczka od rodziców może być tak przyjemna i orzeźwiająca.
Zmotywowany do pracy rozpakowałem swoje rzeczy, po czym pobiegłem do najbliższego sklepu po potrzebne do pracy rzeczy. Wiecie... zeszyty, notatniki i tak dalej. Teraz całymi dniami będę podawał dziennikarzom kawę, a w międzyczasie notował ile wlezie. Taaak... staże to jest właśnie to.
                       Nastał nowy dzień. Zerwałem się z łóżka około godziny szóstej, po czym w pierwszej kolejności wskoczyłem pod prysznic. Po kąpieli wciągnąłem szybko ssal ro ppung, gdyż tylko to miałem w domu do jedzenia i gotowy do pracy ruszyłem do redakcji. Gdy wyszedłem z klatki wciągnąłem nosem świeże, morskie powietrze uśmiechając się szeroko. Ahh... tego mi było trzeba. To jest właśnie mój czas, który muszę dobrze wykorzystać. Ruszyłem na autobus, gdyż byłem pewien, że bez problemu dotrę nim pod redakcję, jednak myliłem się. Z mojego przystanku autobusowego żaden nie jechał we wskazane miejsce. Westchnąłem rozglądając się dookoła w poszukiwaniu kogoś, kto wskazałby mi drogę. W niewielkiego, osiedlowego sklepiku wyszedł wysoki, szczupły brunet, po czym odpalił papierosa. Wyglądał na kogoś w moim wieku więc od razu ruszyłem w jego stronę.
- Przepraszam!- chłopak spojrzał na mnie od niechcenia, po czym wypuścił powoli dym - Jak dojadę w to miejsce?- mówiąc to wskazałem mu mapkę.
- A co tam niby takiego jest, że tam jedziesz?- jego głos był niski i okropnie szorstki. Przełknąłem z trudem ślinę nie odrywając wzroku od jego znudzonej życiem twarzy.
- Redakcja, w której mam odbyć staż...
- Kolejna hiena dziennikarska...- brunet westchnął rzucając peta na ziemię - Widzisz tą stację metra?- mówiąc to pokazał na podziemne wejście.
- Tak.
- Wsiadasz w linię numer 3 w kierunku centrum i wysiadasz na końcowym przystanku.- chłopak splunął na ziemię spoglądając ponownie na mapę - Później jak wyjdziesz z metra idź na przystanek autobusowy i wejdź w cokolwiek co jedzie pod tą redakcję... nazwa przystanku jest taka sama.
- O... bardzo ci dziękuję.- ukłoniłem się lekko się uśmiechając.
- Spoko... a teraz sorry, muszę już spadać.- mówiąc to odpalił kolejnego papierosa ruszając przed siebie. Długo jeszcze wpatrywałem się w jego skórzane spodnie oraz kurtkę. Wyglądał jak rockman albo wysokiej klasy harleyowiec. W końcu jednak oprzytomniałem, że spóźnię się na pierwszy dzień stażu więc czym prędzej ruszyłem w kierunku metra. Nieznajomy miał rację. Dojechałem do redakcji bez najmniejszego problemu. Gdy go jeszcze raz spotkam będę musiał mu się za to odwdzięczyć... może wyciągnę go na jakieś jedzonko? W sumie przydałby mi się w Incheon chociaż jeden kolega. No cóż... oczyściłem myśli skupiając się teraz tylko i wyłącznie na stażu. Wszedłem do niesamowitego, wysokiego, przeszklonego budynku udając się w stronę informacji.
- Dzień dobry.- uśmiechnąłem się spoglądając na około 40-letnią kobietę.
- Witam, w czym mogę panu pomóc?
- Nazywam się Park Jinyoung i miałem odbyć tutaj staż...
- Ahh tak, rzeczywiście... Dyrektor wspominał mi o panu.- kobieta spojrzała w notatnik, po czym wykonała telefon nie odrywając ode mnie wzroku - Mhm, rozumiem.- gdy odłożyła słuchawkę uśmiechnęła się wręczając mi kartę i identyfikator - Ta karta umożliwia panu dostanie się do każdego pomieszczenia w naszej redakcji. Identyfikator musi pan nosić na szyi przez cały dzień pracy. Po pracy rzeczy te wracają do mnie.
- Rozumiem... dziękuję.
- Pan Choi prosi pana do pokoju numer 563... na dziesiątym piętrze.- kobieta uśmiechnęła się wskazując szereg wind - Tam są windy.
- Bardzo pani dziękuję.- ukłoniłem się, po czym skierowałem się we wskazanym kierunku. Wow... mam własną kartę i identyfikator. Zwykłe gadżety, a ile dają mi radochy. Gdy drzwi do windy się zamknęły, uśmiechnąłem się szeroko nakładając identyfikator na szyję. Przez chwilę czułem się jak prawdziwy dziennikarz. Zaśmiałem się wysiadając na wskazanym piętrze. Przy windzie czekał na mnie uśmiechnięty, wysoki, niesamowicie przystojny mężczyzna.
- Jinyoung, mam rację?
- Tak... bardzo mi miło.- ukłoniłem się, po czym podałem mu rękę.
- Mi również... pozwól za mną.- weszliśmy do wspomnianego wcześniej pokoju numer 563, który mimo stanowisk pracy, wiał absolutną pustką.
- Em... dlaczego...
- Za chwilę wszystko ci wyjaśnię.- skinąłem głową wchodząc za mężczyzną do jego gabinetu - Usiądź.- gdy zająłem wskazane miejsce, dyrektor usiadł za biurkiem głęboko wzdychając - Nie będę owijał w bawełnę, bo my dziennikarze musimy walić prawdę prosto z mostu.
- Nie rozumiem...
- Wiesz czym zajmuje się nasza gazeta i na jaki dział zostałeś przyjęty.
- Tak wiem...
- Nie boisz się wyzwań?
- Nie... wiem z czym wiąże się ta praca.
- Świetnie... skoro interesuje cię dziennikarstwo to zapewne wiesz co dzieje się obecnie w Incheon.
- Zależy o czym teraz mówimy... czy o sprawie politycznej, handlowej, nie wiem... czy chodzi o rynek pracy...- mężczyzna uśmiechnął się, po czym podszedł do szafy wyciągając z niej segregator z masą notatek.
- Mówimy o szalejącym po Incheon gangu, który paraliżuje strachem mieszkańców.- otworzyłem szeroko oczy wpatrując się w zapiski z tej sprawy. Jak to możliwe, że o tym nie słyszałem? - Sprawa ta jest nagłaśniana jedynie w Incheon więc mogę wybaczyć ci twoją niewiedzę.- miałem ochotę parsknąć śmiechem i wyjść, ale wiem, że są to właśnie uroki posiadania pracodawcy. Zmiesza cię z gównem i błotem, no ale cóż... chcesz się rozwijać i pracować w zawodzie? To zaciśnij zęby i działaj.
- To bardzo tajne zapiski... nie rozumiem dlaczego pan mi je pokazuje.
- Chcę żebyś zajął się tą sprawą.- zamurowało mnie. Uniosłem bardzo powoli wzrok na szefa.
- Ja... miałem odbyć tu staż... podawać wam kawę, ja... jest pan pewien?
- Czytałem twoje prace i wiem ile potrafisz... Od dzisiaj jesteś moim pracownikiem.- pan Choi odpalił papierosa, po czym podszedł do ekspresu do kawy - Kawki?- pokręciłem przecząco głową spoglądając na segregator.
- Ja... nie wiem co powiedzieć.
- Wystarczy "dziękuję, już lecę do pracy".
- Oj to chyba za mało.- wstałem kłaniając się mężczyźnie - Bardzo panu dziękuję... nie wie pan jak wiele to dla mnie znaczy.- szef uśmiechnął się biorąc łyka kawy.
- Cieszę się.... a teraz proszę cię, weź do domu te materiały i uważnie się z nimi zapoznaj. 
- Oczywiście. 
- Przyjdź do mnie jutro koło 10-tej... wytłumaczę ci wszystko i rozpoczniesz śledztwo w tej sprawie.- wyszczerzyłem się głęboko się kłaniając.
- Nie zawiodę pana.
- Wiem to Junior... spadaj do domu.
- Do widzenia!- chwyciłem za akta sprawy, po czym pędem, w błogim wręcz stanie ruszyłem do mieszkania. Byłem tak podekscytowany, że czułem iż teraz mogę zrobić absolutnie wszystko. Gdy wsiadłem w metro wyciągnąłem telefon dzwoniąc do mamy.
- Słucham.
- Hej! Nie uwierzysz co się stało.
- Zmądrzałeś i wracasz do Busan studiować medycynę.- cała mama... kochana, prawda? Westchnąłem zaciskając powieki.
- Byłem dzisiaj w tej redakcji.
- I co?
- Dyrektor powiedział, że bardzo dużo umiem i że mogę zacząć od razu u nich pracę, rozumiesz to? Jestem tak szczęśliwy, że nawet sobie nie wyobrażasz.- mama westchnęła.
- Świetnie... i co teraz zamierzasz?- szczerze nienawidzę za to mojej mamy. Nigdy mnie nie wspierała i we mnie nie wierzyła. To cholernie boli, gdy własni rodzice nie cieszą się z twojego sukcesu.
- No... zostaję tutaj i zaczynam pracę jako dziennikarz, to chyba oczywiste.
- Boże Jinyoung... mam nadzieję, że jeszcze zmądrzejesz i wrócisz tutaj z podkulonym ogonem.
- Dostałem pracę... wymarzoną pracę... dlaczego nie możesz powiedzieć choć raz, że się cieszysz, że mi się udało?- czułem jak do oczu napływają mi łzy.
- Bo się nie cieszę... marnujesz sobie życie.- moja stacja. Wysiadłem idąc pędem do domu.
- Wiesz co? Mam was po prostu dosyć... dziwię się, że śmierć Jinkyunga niczego cię nie nauczyła.
- Nie pozwalaj sobie...
- Taka jest prawda do cholery!- wybiegłem z podziemi mocno w kogoś uderzając, przez co na ziemię wypadł mi segregator z aktami. Rozłączyłem się spoglądając na osobę, w którą wbiegłem. Okazało się, że był to chłopak, którego pytałem rano o drogę - Strasznie cię przepraszam.
- Znowu się spotykamy.- brunet westchnął podnosząc segregator - Chyba ci coś wypadło.
- O... dzięki.- wziąłem go do rąk biorąc głęboki oddech - Mieszkasz w okolicy?
- Mhm... a co?
- Bo... jestem tu nowy i... może skoczymy wieczorem na jakieś żarcie?
- No nie wiem.- chłopak zapalił spoglądając na mnie - Czuję, że jesteśmy z dwóch różnych światów.
- Czemu tak myślisz?
- Ja to wiem... po co przyjechałeś do Incheon? Tylko na ten staż?
- W zasadzie to... miał być staż, ale dzisiaj dyrektor zaproponował mi pracę i...
- Wow, szybko... musisz być naprawdę dobry.- uśmiechnąłem się lekko się pesząc.
- Czy ja wiem...
- Tak w ogóle jestem Jaebum.
- Jinyoung.- podaliśmy sobie ręce.
- Chodź, odprowadzę cię... póki co nie mam co robić.- czyżbym miał tu kogoś znajomego? Byłoby super. Ruszyliśmy w stronę wieżowca, w którym mieszkam.
- A ty czym się zajmujesz?
- Powiedzmy, że... mam swoją działalność.
- Oo... na czym ona polega?
- Nie za dużo chciałbyś wiedzieć?- zaczerwieniłem się czując jak robi mi się gorąco.
- Przepraszam...
- No tak... w końcu dziennikarz.- chłopak zaśmiał się spoglądając na segregator - Co tam masz?
- Akta sprawy, którą mam się zająć.
- O proszę... co to za sprawa?
- Hm... nie za dużo chciałbyś wiedzieć?- na twarzy Jaebuma pojawił się uśmiech.
- Ładnie pogrywasz.
- Uczę się od najlepszych.- zaśmiałem się podchodząc pod klatkę - To tutaj... wejdziesz?
- Może nie dzisiaj... ale umówmy się tu o 20-stej... mam ochotę na coś dobrego.
- Pewnie, super.
- No to trzymaj się.- brunet zniknął za moim blokiem. Uśmiechnąłem się, po czym wszedłem do środka kierując się do mieszkania. Gdy do niego wszedłem, zaparzyłem sobie kawy i zająłem się lekturą. Generalne streszczenie? W Incheon od ponad roku grasuje nieuchwytna grupa zajmująca się kradzieżami, handlem narkotykami, zastraszaniem mieszkańców itp. Działają zwykle w nocy... za dnia są normalnymi, spokojnymi obywatelami. Najlepsze jest to, że nikt nie wie jak wyglądają. Osoby, którym jednak udało się dostrzec ich twarze, ginęły zwykle na drugi dzień od zgłoszenia tego na policję. Ofiary twierdziły, że grupa składa się z sześciu chłopców w wieku około 20 lat. Jak to więc możliwe, że tak młode osoby potrafią sparaliżować strachem całe miasto? Co nimi kieruje? Dlaczego będąc w takim wieku nie zajmują się nauką tylko światem przestępczym? No właśnie... tego muszę dowiedzieć się sam. Byłem tak pochłonięty notatkami, że prawie zapomniałem o wieczornym spotkaniu z Jaebumem. Szybko się przebrałem biegnąc pod blok, pod którym czekał już chłopak.
- Hej!
- Czekam od dziesięciu minut.
- Przepraszam... byłem zajęty pracą.
- No tak... gdzie chcesz iść?
- Nie wiem... nie znam za dobrze miasta.
- No to musisz zdać się na mnie.- skinąłem głową, po czym ruszyłem za chłopakiem do pobliskiej, bardzo przytulnej knajpki. Gdy zamówiliśmy jedzenie, usiedliśmy przy barze pijąc piwo - Powiesz mi coś o sobie?
- Nie wiem co chciałbyś wiedzieć.
- Wszystko... skoro mamy być kumplami.
- No tak... to może...- w tej chwili zadzwonił telefon chłopaka... całe szczęście, bo nie lubię mówić o sobie.
- Przepraszam.- Jaebum odebrał telefon wsłuchując się w to, co mówi druga strona - Spoko... jem w tej knajpie co zawsze, to chodź.... no... spoko, hej.- gdy się rozłączył, spojrzał na mnie lekko się uśmiechając - Na chwilę wpadnie mój kumpel.
- Jasne... nie ma problemu.- gdy zaczęliśmy jeść ogarnęła nas absolutna cisza. Każdy zajęty był swoim jedzeniem. W pewnym momencie pod bar podjechał czarny motor, a na nim dobrze zbudowany chłopak o blond włosach.
- Siema.- gdy do nas podszedł, zmierzył mnie wzrokiem wzdychając.
- Hej...- rzuciłem nieśmiało biorąc łyka piwa.
- Mam nadzieję, że wiesz co robisz...- burknął spoglądając na Jaebuma.
- Luzuj, nie jestem głupi... tak w ogóle to Jinyoung... Jinyoung, to mój dobry kumpel Jackson.
- Miło mi.- uśmiechnąłem się nieśmiało, jednak mój entuzjazm zdusiło chłodne spojrzenie blondyna.
- Ta... Jaebum, mamy sprawę do załatwienia.
- Jaką?
- Chyba dasz się wyciągnąć na chwilę przed bar, co?
- Jasne...- brunet westchnął zerkając na mnie - Za chwilę wrócę.- skinąłem głową patrząc jak ci wychodzą na zewnątrz. Jackson wręczył coś Jaebumowi okropnie przy tym gestykulując. Słyszałem jak krzyczał, jednak nie mogłem wyłapać o co chodzi. W pewnym momencie blondyn wsiadł na motor zakładając kask. Jaebum schował tajemniczy podarunek od kolegi i jakby nigdy nic wrócił do środka - Jestem.
- Czemu tak krzyczał?
- A nie ważne... ma teraz gorszy okres i troszkę się gubi.
- Rozumiem...
- Z czasem na pewno się dogadacie... trzeba mu tylko trochę czasu.- skinąłem głową wpakowując do ust porcję makaronu - Powiesz mi co to za sprawa, którą się zajmujesz?
- Aishh... czy to ważne?
- Ciekawi mnie to.
- Mam dowiedzieć się czegoś więcej o tej grupie, która grasuje po Incheon... pewnie wiesz o kogo chodzi.
- Bardzo dobrze wiem... no cóż...- chłopak zaśmiał się popijając swoje ostre danie piwem - W takim razie powodzenia.

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

*goshiwon- nazwa używana w Korei. Goshiwony są to niewielkie pokoiki, zazwyczaj o wymiarach 2 na 2 metry. W takim pokoju znajduje się łóżko, jakaś szafka, malutka kuchnia oraz kabina prysznicowa. Goshiwony służą za stancje dla studentów lub są zakwaterowaniem przyjezdnych turystów.