Rapmonster & Jin~cz.2 [W imię przyjaźni]

wstęp cz.1

                           Staliśmy w milczeniu dobrych kilkanaście minut. Wcale mi to jednak nie przeszkadzało... bezpieczne ramiona Jina i jego szybko bijące serce sprawiały, że czułem się niezwykle bezpieczny i spokojny.
- Chmurzy się.- szepnął chłopak unosząc moją głowę.
- Leć do wagonu.- odchrząknąłem robiąc krok w tył. Przyjaciel podniósł z ziemi zakupy ciężko wzdychając.
- A ty?
- Zapalę i przyjdę.
- Przestań tyle jarać... błagam cię o to od dobrych dwóch lat...
- Na coś muszę umrzeć.- uśmiechnąłem się odpalając fajkę - Spadaj... nie chcę cię truć.- Jin warknął wytrącając z mojej dłoni papierosa.
- Siebie też nie będziesz truł.- po tych słowach złapał mnie za rękę prowadząc mnie w stronę wagonu. Mieliśmy przed sobą jakieś pięć minut drogi... musiałem to wykorzystać.
- Jak tam z Tae?
- Dobrze... nie rozumiem tylko dlaczego mój najlepszy przyjaciel nie może nas zaakceptować i wmawia mi, że odkąd jestem w związku, zmieniłem się.
- I tak nie zrozumiesz...- westchnąłem spoglądając w czarne niebo. Jin zatrzymał się gwałtownie, jednak nie odwrócił się w moją stronę.
- Namjoon.... masz minutę na wytłumaczenie.
- Nie... nie będę tutaj o tym rozmawiał...
- Czas leci...
- Nie rób tego... wiesz, że nienawidzę jak tak robisz.
- 40 sekund...
- Kurwa Jin...
- Chłopaki chodźcie!- Hoseok... moje wybawienie - Zaraz was nieźle zmoczy!
- Słyszałeś go...- burknąłem idąc w stronę przyjaciół. Jin stał jeszcze chwilę, jednak gdy z nieba zaczęły spadać pierwsze strużki deszczu postanowił szybko do nas dołączyć.
- Hyuuuuung! Gdzie byłeś tak długo?- Taehyung do cholery, nie rób mi tego... Niechętnie zerknąłem na znienawidzoną przeze mnie parę... sam nie wiem po co. Jin kucnął przy swoim chłopaku delikatnie go całując, po czym wręczył mu jego ulubione, imbirowe piwo.
- Rozmawiałem z Namjoonem... tęskniłeś?- ten jedynie szeroko się uśmiechnął wtulając się w niego. Wziąłem głęboki oddech spotykając się ze spojrzeniem Jimina... nic nie powiedział... jedynie patrzył. Prychnąłem uchylając lekko okno, w którym po chwili stanąłem by zapalić. Co za gówniany widok... dzień... okres w moim życiu. Ogólnie jakby nie patrzeć życie to jedno wielkie pasmo bólu, rozczarowań i ciągłych przeszkód. Szczęśliwe chwile zdarzają się niestety bardzo rzadko i są niezwykle ulotne...
- Mieliśmy robić ognisko... jestem głodny.- jęknął Suga wtulając w siebie zawstydzonego Jungkooka.
- Ale nie zrobimy...- burknąłem zaciągając się dymem.
- Zrobimy...- Jimin pokręcił zrezygnowany głową czochrając włosy Sugi - Poczekamy tylko aż przestanie padać.- nie miałem ochoty uczestniczyć w tym pseudo przyjacielskim spotkaniu. Wolałem wpatrywać się w ciemny las i cieszyć się jego niezwykle orzeźwiającym po deszczu zapachem. W pewnym momencie jednak spostrzegłem dwie pary samochodowych świateł zmierzających w naszym kierunku... dziwne... nigdy nikt się tutaj nie kręcił.
- Jimin...
- Co jest?
- Chodź tu.- brunet podszedł do mnie otwierając szeroko oczy.
- Kto to do cholery?- samochody zatrzymały się kilka metrów od wagonu, jednak przez panujący na dworze mrok i szalejącą burzę nie byliśmy w stanie poznać nachodzących nas osób.
- Zamknijcie drzwi na wszelkie możliwe zamki.- zarządziłem spoglądając na zdezorientowanych przyjaciół - No już!- gdy Jungkook zerwał się na równe nogi, by spełnić mój rozkaz, coś pchnęło go na środek wagonu. Chłopak wylądował na plecach głęboko oddychając.
- Kookie!- Suga wtulił go w siebie odciągajac go w kąt pomieszczenia. Cisza... staliśmy jak wryci czekając na dalszy ciąg wydarzeń.
- Boję się...- szepnął Taehyung spoglądając na Sugę - Co z nim?
- Jest lekko poobijany.- odpowiedział przerażony chłopak cmokając młodszego w czubek głowy.
- Hm... jak miło znów słyszeć twój głos Tae.- zamurowało nas. Wyraz twarzy wspomnianego chłopaka wystarczająco nam powiedział. Po wypowiedzianym zdaniu buzia przyjaciela nabrała grymasu, a w oczach pojawiły się łzy. Po chwili do środka weszło trzech mężczyzn w garniturach... za nimi stało kilku, na oko totalnie bezmózgich osiłków - Kopę lat Taehyunggie.- Jin zerwał się na równe nogi wtulając w siebie chłopaka.
- Czego chcecie?!- Tae był tak przerażony, że nie był w stanie nawet drgnąć, natomiast Jin... on musi coś wiedzieć. W sumie również domyślam się o co chodzi, ale nie chcę wyprzedzać myśli.
- Czego chcemy?... W zasadzie przyjechaliśmy tu po Taehyunga.- mężczyzna kucnął obok Jungkooka głaszcząc go po twarzy - Nie chcieliśmy cię skrzywdzić.
- Zabieraj te łapy.- syknął Suga odtrącając dłoń mężczyzny.
- Hm... lubię takich zadziornych gnojków.
- Gówno mnie to obchodzi...
- Suga, zamknij się już...- warknąłem robiąc kilka kroków w przód - Czego chcecie od Tae?
- Jesteście przyjaciółmi, tak?- skinąłem jedynie głową - To nic nie wiecie o jego przeszłości?
- Wiemy, ale jest to temat zamknięty...
- Nie do końca.- facet w garniturze pstryknął palcami, na co dwóch osiłków wyrwało przerażonego Taehyunga z rąk Jina.
- Zostawcie go!
- Sangjoon...- ochroniarz skinął głową wymierzając Jinowi porządny cios w twarz, na co ten upadł na ziemię... to było stanowczo za dużo.
- Co wy kurwa robicie?! Mam zadzwonić na policję?!
- Synku... co ty będziesz straszył mnie policją? Wiesz kim ja jestem?
- Szczerze mówiąc gówno mnie to obchodzi... Oddawaj Taehyunga i spieprzaj stąd...- mężczyzna uśmiechnął się podchodząc do Tae.
- Skarbku.... pokażesz przyjaciołom co potrafisz?
- Nie... nie nazywaj... mnie tak...- po jego bladej twarzy zaczęły spływać łzy.
- Nie bój się.- gdy ten zaczął dobierać się do Taehyunga nie wytrzymałem. Podszedłem do niego odtrącając go z całej siły.
- Mów czego chcesz!
- Przyjechałem po moją zabawkę i najlepszego dilera, jakiego kiedykolwiek miałem.
- Spłaciliśmy jego wszystkie długi... chłopak jest czysty.
- Owszem, ale zapamiętaj sobie jedną zasadę... mafia nigdy nie trzyma się ustalonych reguł i obietnic... panowie zabierzcie go! [włączamy]
- Błagam, nie róbcie tego!- Jungkook... ty głupi dzieciaku, po cholerę się odzywasz?!
- Jego też chcę.- dwóch osiłków wparowało do środka wyrywając w brutalny sposób Kooka z rąk Sugi.
- Nie! Jungkook!- chłopak rzucił się na mężczyzn, jednak po chwili został rzucony o ścianę wagonu tracąc przytomność. Od razu znalazł się przy nim Hoseok... ja natomiast z coraz większym przerażeniem patrzyłem na uśmiechniętego mężczyznę.
- Chcesz jedynie zabawek do pieprzenia?
- Nie tylko... trzeba jeszcze poroznosić kilka działek po Seoulu.
- Ja to zrobię... oddaj ich...- nie mam nic do stracenia... i tak jestem tutaj zbędny. Mężczyzna uśmiechnął się łapiąc mnie za włosy.
- Hmm... w sumie nadałbyś się.
- Widzę tu Jungkooka i Tae i mogę jechać z wami...
- Namjoon, co ty pieprzysz?!- Jimin stanął obok nas wpatrując się w tą scenę z przerażeniem.
- Nie wtrącaj się chłopcze. Czekaj czekaj.... ten cały Jungkook jest z tą łajzą leżącą pod ścianą, a Tae z tym całym Jinem... a ty?
- Z nikim...
- Eee... to nikomu nie sprawię bólu zabierając cię ze sobą.- zabolało... niestety ten dupek ma rację - Ale masz żałosne życie.- parsknął śmiechem opuszczając wagon. Pisk opon... odjechali. Cisza... Odwróciłem się powoli za siebie. Widziałem jedynie budzącego się Sugę, opiekującego się nim Hoseoka, zapłakanego Jina i wpatrującego się we mnie Jimina.
- To koniec...- szepnął brunet kładąc mi rękę na ramieniu.
- Nie Jimin... to dopiero początek...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Rapmonster & Jin~cz.1 [W imię przyjaźni]

wstęp

                       Odkąd Jin jest z Tae czuję jakbym tracił przyjaciół... jakbym był zbędny w całym tym towarzystwie. Jakbym wszystko co miał do tej pory stracił od tak. 

                       Siedziałem od tak w naszym wagonie nie robiąc w zasadzie nic. Na nic nie miałem ochoty... nie miałem ochoty na czyjeś towarzystwo... na rozmowę z kimś... totalne zero. Po chwili usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi. Burknąłem pod nosem udając, że nie widzę osoby wchodzącej do środka.
- Czemu przyszedłeś dzisiaj tak wcześnie?- westchnąłem odpalając papierosa - Namjoon...
- Nie wiem... nie miałem co robić w domu.- wypuściłem dym spoglądając na Jimina, który właśnie zajmował obok mnie miejsce - Co tam?
- Chyba ja powinienem o to zapytać.
- O ludu... czemu wszyscy się tak uczepiliście?
- Po prostu się o ciebie martwimy, a ty to odbierasz jak atak...
- Dajcie mi już spokój.- zaciągnąłem się dymem wystawiając głowę za okno. Wpatrywałem się w opuszczone tory znajdujące się wśród drzew... fajne miejsce, ale kiedyś ten widok cieszył mnie bardziej... to wszystko wyglądało zupełnie inaczej gdy patrzyłem na to z Jinem - Słyszałem, że Tae zamieszkał u Jina...- nie wiem czemu poruszam ten temat... Chcę chyba po prostu jak najwięcej wiedzieć o ich związku.
- Wszyscy to chyba wiedzą.
- Jak widać nie...- Jimin wstał stając ze mną ramię w ramię.
- Jin o niczym ci nie powiedział?- pokręciłem jedynie przecząco głową. Chłopak westchnął wyciągając z mojej dłoni papierosa, którym po chwili się zaciągnął - Mieszkają razem od... coś koło tygodnia... Wiesz jaką sytuację ma Taehyung... w sumie to dobrze, że Jin go do siebie wziął. Poza tym wiesz... wspólne mieszkanie..- brunet uśmiechnął się oddając mi papierosa - Chyba myślą o sobie na poważnie.- nie odezwałem się nawet słowem. Wyciągnąłem kolejną fajkę pospiesznie ją odpalając - Nie pal tyle.
- Taehyung jest dorosły... powinien sam odpowiadać za to co kiedyś zrobił...
- Walczymy z dorosłością.... Tae po tym wszystkim najbardziej z nas wszystkich chce pozostać dzieckiem... poza tym czemu Jin ma mu w tym nie...
- Skończ już.
- W czym masz problem? Myślałem, że będziesz szczęśliwy... w końcu Jin to twój najlepszy przyjaciel.
- Nie chcę o tym gadać. 
- Powiedz o co konkretnie ci chodzi... przecież tak naprawdę to, że są razem w niczym nam nie wadzi... nasza paczka wciąż jest taka sama.
- Pomijając fakt, że Jin może odpowiadać za błędy Taehyunga i to, że mnie ignoruje... nie widzi poza nim świata...
- Oj Namjoon...- przyjaciel wyciągnął z mojej kieszeni paczkę papierosów częstując się jednym. Westchnąłem odpalając mu fajkę, po czym ponownie wbiłem wzrok w tory - Czemu od razu się nie przyznałeś?
- Że co...- kaszlnąłem gasząc peta o okno.
- Gdybyś zdobył się na odwagę to ty byłbyś teraz z Jinem.
- Nie wiem o co ci chodzi.
- Doskonale wiesz.- brunet zachichotał szturchając mnie - Szkoda mi ciebie... w sumie mogę ci pomóc zdobyć Jina wyrywając Tae, ale boję się, że to będzie zbyt ryzykowne dla naszej paczki. 
- A daj spokój... poradzę sobie.
- No na pewno.... wzdychając do niego wiele nie osiągniesz.
- To moja sprawa...- drzwi do wagonu otworzyły się, a w nich stanął czerwony jak burak Kookie. Razem z Jiminem spojrzeliśmy na niego unosząc brwi.
- Co jest młody?- po chwili jak spod ziemi stanął za nim Suga, obejmując go i cmokając w policzek. Jimin uśmiechnął się szeroko szturchając mnie bym się odwrócił. Nie potrafiłem... stałem jak wryty wpatrując się w zawstydzonego Jungkooka i jego... chłopaka.

- To kiedy bierzesz się za Hoseoka?- burknąłem nie odrywając od nich oczu.
- Co?- chłopak zaśmiał się spoglądając w błękitne niebo - Przestań już gadać durnoty... ich związek też ci przeszkadza?
- Nie... ich nie...- w tym samym czasie Suga oparł młodszego o ścianę wagonu chcąc go pocałować, jednak zawstydzony Kookie odwrócił głowę chichocząc.
- Przestań Hyung.
- Jeden buziak.
- Nie przy wszystkich.
- Nikt na nas nie patrzy.- Jungkook spojrzał na chłopaka pospiesznie go cmokając... widać, że to jego pierwsza miłość.
- Jak słodko.- szepnął Jimin szczerząc się.
- Nie wiem czym się tak podniecasz...
- Daruj sobie złośliwości... fajnie, że im wyszło.- spojrzałem na zegarek.... dochodziła 19-sta, czyli stała pora naszych spotkań.
- Gdzie reszta tych oszołomów...
- Boże, co się z tobą dzieje?- westchnąłem wychodząc z wagonu. Wpatrując się w błękitne niebo nabrałem powietrza do płuc, po czym powoli je wypuściłem.
- Siema!- Tae? Chłopak wtulił się we mnie szeroko się uśmiechając.
- Hej... a gdzie Jin?
- W sklepie... za chwilę przyjdzie.
- Mhm...- objąłem go wymuszając uśmiech - Jak wam się układa?
- Super!- chłopak wręcz emanował radością... uwielbiam go i na swój sposób bardzo się cieszę, ale zazdrość spowodowana zabraniem chłopaka jest jednak silniejsza - Najlepsze jest to, że Jin jest bardzo wyrozumiały i cierpliwy.
- W jakim sensie?
- Chciał ostatnio się ze mną kochać, ale jak powiedziałem, że nie jestem gotowy po tym co się stało, przytulił mnie i powiedział, że będzie czekać tyle, dopóki nie będę gotowy.... Namjoon.... ty płaczesz?
- Co?- pospiesznie przetarłem oczy... nie czułem nawet, że wypływają z nich łzy - Nie... to pewnie od słońca.
- Namjoon...
- Leć do chłopaków... zapalę i do was przyjdę.- uśmiechnąłem się kierując kolegę w stronę drzwi. Gdy za nimi zniknął ruszyłem w stronę sklepu, w którym znajdował się Jin. Nie wierzę... Boże, jak to cholernie boli... Nie potrafię... kurwa... nie mogę na nich patrzeć. Jako ich przyjaciel nie jestem w stanie cieszyć się ich szczęściem. Teraz nie miałem już sił kryć łez... ich ogrom stwarzał potworną mgłę przed moimi oczami.
- Oo Namjoonnie!- uśmiechnięty Jin... czyli widok, który od pewnego czasu sprawia mi ogrom bólu.
- Dlaczego?!- złapałem go za kraciastą koszulę wpatrując się w jego idealną, zdziwioną twarz.
- Co... hej, co się dzieje?- co ja wyprawiam? Przecież to nie ma sensu... spuściłem głowę w dół luzując nieco uścisk - Namjoon.
- Przytul mnie.- przyjaciel pospiesznie spełnił moją prośbę.
- Coś nie tak z twoją mamą?
- Nie... nic już nie mów.- chłopak wypuścił z rąk reklamówki z zakupami wzmacniając uścisk.
- Proszę cię, porozmawiaj ze mną.
- Co byś zrobił jakbym od was odszedł?
- O czym ty mówisz?
- Powiedz...
- Odszedłbym z tobą.

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

                  

Rapmonster & Jin~wstęp [W imię przyjaźni]

                           Zwykła historia zwyczajnych ludzi. Siedmiu, młodych przyjaciół walczących z okrutnym, dorosłym światem, który zbliżał się do nas coraz większymi krokami. Chyba nikt z nas nie chce dorastać. Nikomu nie uśmiecha się wyjście spod rodzicielskich skrzydeł i wyruszenie w samotny, dorosły, pełen obowiązków i problemów świat. Obserwujemy naszych rodziców, ludzi na ulicy i dorosłości mówimy stanowcze, zdecydowane "nie".
- Napijmy się.- zgasiłem papierosa spoglądając na siedzącego na podartym łóżku Jungkooka.
- Ile można...- burknąłem odpalając kolejnego dawcę raka.
- W sumie nie mamy nic lepszego do roboty.- do rozmowy włączył się Jin, do którego wzdycham od dobrych kilku miesięcy. Znam go od małego. Chodziliśmy razem do szkoły podstawowej, później do gimnazjum i liceum. W drugiej klasie szkoły średniej dotarło do mnie, że jest dla mnie kimś więcej niż zwykłym przyjacielem. Mimo iż skończył szkołę rok wcześniej i teraz zmaga się z pseudo dorosłym życiem nasze kontakty nie uległy zmianie. Wciąż widzimy się dzień w dzień, rozmawiamy, śmiejemy się z różnych rzeczy... szkoda tylko, że od dwóch miesięcy jest z Taehyungiem- chłopakiem należącym do naszej paczki.
- Jak chcecie...- zaciągnąłem się dymem spoglądając w okno wybiegające na tory... widok niespecjalny, ale wolałem to niż spoglądanie na Tae w objęciach Jina.
- Hyung, wszystko okej? Od dłuższego czasu dziwnie się zachowujesz.- wymusiłem uśmiech spoglądając na Jungkooka.
- Życie daje nam coraz bardziej w dupę... poza tym wszystko jest okej.
- Widzę, że temat na dłuższą posiadówę.- Jimin wstał leniwie z fotela idąc w stronę drzwi - Skoczę po alkohol... Suga, chodź ze mną.- wspomniany chłopak skinął głową, po czym oboje opuścili wagon. Zamknąłem oczy zaciągając się dymem... zostałem więc z naszą przylepą- Kookim, Jinem, Tae i chłopakiem, który zawsze sprowadza nas na dobrą drogę- Hoseokiem.
- Nie wspominałeś, że dzieje się u ciebie coś poważnego.- westchnąłem spoglądając na Jina.
- Przyznaj szczerze, że miałbyś to w dupie.
- Co ty mówisz...
- Zmieniłeś się odkąd jesteś z Tae.- wstałem pospiesznie wychodząc z wagonu. Znaleźliśmy stojący na zamkniętym odcinku torów opuszczony wagon, w którym postanowiliśmy zrobić miejsce naszych spotkań. Odkąd Jin zaczął spotykać się z Taehyungiem nie mam ochoty na ich towarzystwo. Wiem... to moi najlepsi przyjaciele i powinienem cieszyć się ich szczęściem, ale nie potrafię.
- Namjoon, zaczekaj!- mimo nawoływań Hoseoka szedłem dalej - Hej... słyszysz?- gdy złapał mnie za ramię zatrzymałem się zagryzając wargi - Co się dzieje?
- Chcę wrócić do domu...
- Dobra, ale...
- Nie ma żadnego "ale"... proszę cię, puść mnie.
- Powiedz co się dzieje... jesteśmy przyjaciółmi...
- Właśnie dlatego, że nimi jesteśmy wolę trzymać gębę na kłódkę.- wtedy też usłyszałem śmiech Jimina i Sugi wracających z pobliskiego sklepu - Chłopaki wracają... bawcie się dobrze.
- Ale...
- Do jutra.- uśmiechnąłem się lekko kontynuując moją drogę do domu. Z perspektywy czasu żałuję, że od razu nie przyznałem się Jinowi do swoich uczuć, ale wiecie jak to jest. Wolałem się upewnić czy aby na pewno mogę to nazwać miłością... czy nie jest to przypadkiem jedynie chwilowe zauroczenie. Poza tym Jin jest moim najlepszym przyjacielem i z nim znam się najdłużej... bałem się, że gdy powiem mu o swoich uczuciach zniszczę naszą znajomość i naszą paczkę. Taehyung, mimo że dołączył do nas zaledwie rok temu nie pękał i przyznał się Jinowi do tego, że coś do niego czuje i cóż... wyszło mu to na dobre - Kurwa mać...- syknąłem kopiąc leżące przy torach kamienie. To naprawdę boli... kochać kogoś i żyć ze świadomością, że nigdy z tym kimś nie będziesz... wiedząc, że ta osoba jest blisko, a jednocześnie niezwykle daleko od ciebie... widząc jak na twoich oczach jest szczęśliwa u boku kogoś innego...
            Doszedłem do zakrętu wybiegającego na główną ulicę prowadzącą do Seulu zastanawiając się co dalej. Mogłem tradycyjnie złapać busa i wrócić do domu, ale nie miałem na to ochoty. W domu w sumie nic ciekawego na mnie nie czeka, poza matką alkoholiczką. Zacząłem więc iść poboczem zastanawiając się nad tym, co powinienem zrobić. Najlepszą opcją będzie wskoczenie pod pędzący samochód pozbywając się tym samym wszystkich problemów. Matka będzie tak pijana, że nawet nie dopuści do siebie myśli, że jej jedyne dziecko nie żyje, a przyjaciele? Hm... w sumie ciężko powiedzieć. Może na pogrzebie uronili by pare łez, jednak później ich życie powróciłoby do normalności. Nie mam więc nic do stracenia...
- Hyung!- zdezorientowany odwróciłem się do tyłu widząc biegnącego za sobą Jungkooka. To zabawne... pojawił się tak nagle, jakby był kimś w rodzaju Anioła Stróża - Dokąd idziesz?
- Do domu... nie siedzisz z chłopakami?
- Jak widać nie... poza tym jesteśmy paczką i siedzenie bez ciebie to nie to samo.- uśmiechnąłem się lekko czochrając jego czarne włosy - Hyung...
- Hm?
- Coś się stało, prawda? Chodzi o twoją mamę?
- Nie... spadaj do reszty.
- Wiesz, że ci nie odpuszczę.- westchnąłęm wyciągając papierosa. Gdy umieściłem go w ustach Kook pospiesznie go wyrwał rzucając nim o ziemię - Mów... 
- Jak ty się zachowujesz?
- Przepraszam... po prostu się martwię.
- Zajmij się może Sugą, co?
- C... co?- nie wiem dlaczego to powiedziałem... po prostu widzę jak ta dwójka ma sie ku sobie. Niedługo wszyscy połączą się w pary, a ja pójdę w odstawkę... nie będę im już do niczego potrzebny.
- Błagam cię, daj mi już spokój...
- Więc to o to chodzi.- nie podoba mi się to, że młody potrafi tak szybko łączyć ze sobą fakty - Zakochałeś się... i.... ciężko ci się do tego przyznać.- nie wytrzymałem. Chwyciłem za papierosa pospiesznie go odpalając - O kogo chodzi?
- Co za różnica? I tak już za dużo wiesz.
- Wiem... twoje ostatnie słowa jak wychodziłeś z wagonu... 
- Jungkook...
- Chodzi o Jina.- poczułem jak kłuje mnie serce. Wolałem przemilczeć tą kwestię. Zaciągnąłem się dymem zerkając na przejeżdżające obok nas samochody - Wiesz, że on i Tae...
- Jungkook do cholery, nie jestem głupi...
- Zamieszkali razem...- to był cios poniżej pasa. Zamurowało mnie... mimo to spojrzałem na przyjaciela lekko się uśmiechając - Czyli nie wiedziałeś...
- Wisi mi to...
- Przepraszam... myślałem, że ci powie...
- Nie, nie powiedzieli mi... jak widzisz jestem pomijany odkąd są razem.- rzuciłem peta na ziemię idąc w głąb lasu otaczającego wjazd do Seulu.
- Namjoon! Może Jin...
- Co? Co Jin? On nie wie, że go kocham...- zatrzymałem się parskając śmiechem - Jak to brzmi...
- Normalnie...- brunet podszedł do mnie mocno się we mnie wtulając... no tak... nasz Jungkook jest w końcu lekiem na całe zło. Objąłem go ramionami głęboko wzdychając - Co teraz zamierzasz?
- Nie mam pojęcia... Mam już dość swojego życia...
- Jak my wszyscy...
- Ty Kookie nie masz akurat na co narzekać.- chłopak z bogatego domu z wysokim kieszonkowym i najlepszymi, najdroższymi gadżetami.
- Jak to nie?
- Brakuje ci czegoś w życiu?
- Wielu rzeczy...
- Na przykład?
- Na przykład miłości, zainteresowania ze strony rodziców... te wszystkie gadżety i kupa kasy nie dają mi szczęścia Hyung...- chłopak spojrzał na mnie wzdychając - Jestem pewien, że reszta chłopaków również ma problemy, o których nie wiemy.
- Taehyung chyba największe... ale dzięki Jinowi to pewnie minie...
- Powinieneś się cieszyć...
- Cieszę się, nie widać?- uśmiechnąłem się klepiąc młodszego po ramieniu - Spadam do domu.
- Chodź do nas.
- Zrozum, że nie mam ochoty tam siedzieć.- Jungkook westchnął narzucając na głowę kaptur.
- W takim razie... do jutra?
- Do jutra.- potwierdziłem oddalając się od przyjaciela. Z jednej strony ma rację... skoro dwie, ważne w moim życiu osoby są szczęśliwe, to ja również powinienem się cieszyć. Powinienem, ale nie potrafię. To za bardzo boli... to Jin powinien siedzieć w moich objęciach... ode mnie słuchać jak bardzo go kocham... dzielić swoje mieszkanie ze mną... Czemu to wszystko musi być tak trudne i bolesne?

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kolejność, w której pojawią się następne ficzki:
1) BTS
2) NCT U_
3) History
4) VIXX

Mark & Sunggyu~cz.5 [Zamiana- Koniec]

wstęp cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                    Co mam zrobić? Jak z tego wybrnąć? Przyznać się Sungjongowi do zdrady czy lepiej odpuścić sobie taką szczerość? Hm... z drugiej strony prędzej czy później i tak się dowie o wszystkim od Marka. Zacisnąłem pięści krążąc bez celu po mieszkaniu. Najlepiej byłoby jakbym zniknął z życia Sungjonga... ta... ta opcja byłaby najłatwiejsza, ale też najbardziej bolesna. Chociaż z drugiej strony gdybym był na jego miejscu nie wiem co bym wolał. Dowiedzieć się o zdradzie ukochanej osoby czy przeżyć rozstanie z nią? W sumie jakby nie patrzeć pierwszy krok może doprowadzić do tego drugiego... co za beznadziejna sytuacja.
                Usłyszałem dźwięk telefonu. Wściekły chwyciłem za niego patrząc na ekran... Sungjong.
- Słucham...
- Heeej... idę spać.
- Okej...
- Hm? Coś się stało?
- Nie... wszystko jest okej.
- Znam ten ton Hyung... Dongwoo cię zdenerwował?
- Nie... leć spać... jest późno.
- Sunggyu... może... może wrócę do domu, hm?
- Zostań u rodziców dopóki ci nie powiem, że możesz wrócić...- odpowiedziała mi jedynie cisza. Słyszałem cichy, niespokojny oddech partnera.
- C... co? Gyu...
- Proszę cię, zrób to dla mnie.
- Separacja?- głos młodszego załamał się - Co... co ja zrobiłem?
- Skarbie, tylko nie płacz... to nic takiego, naprawdę...
- Musi być jakiś powód... co zrobiłem źle?- nie wytrzymałem. Usiadłem na kanapie i zacząłem płakać. Nigdy jeszcze nie zdarzyło mi się płakać czy Sungjongu...- Hyung... ty płaczesz?
- Sungjong... zrobiłem coś złego, z czego muszę teraz wybrnąć...
- Pomogę ci.
- Nie... błagam cię, zostań u rodziców. Tym pomożesz mi najbardziej...
- Ale...
- Sungjonggie... wiesz, że cię bardzo kocham, prawda?
- Wiem...- szepnął dławiąc się łzami.
- Za kilka dni wszystko wróci do normy, obiecuję.
- Sunggyu...
- Kocham cię.- rozłączyłem się krzycząc ile miałem sił w płucach. Co ja narobiłem?! Pod wpływem emocji złapałem za telefon i klucze, po czym pospiesznie wybiegłem z domu. Pierwsza myśl... dopaść Marka i zatłuc go na miejscu. Czułem, że gdy go spotkam nie będę miał żadnych oporów przed zrobieniem tego. Bałem się jedynie, że chłopak jest niepoczytalny i jakiekolwiek próby rozmowy z nim pójdą na marne. Gdy znalazłem się na jego osiedlu przyspieszyłem kroku kierując się w stronę jego bloku. Światło w jego mieszkaniu było zapalone... niech no cię tylko dopadnę dupku.
Stanąłem przed drzwiami do jego mieszkania... serce biło mi jak szalone, ale wiedziałem, że nie mam już odwrotu... że walczę teraz o swoje dotychczasowe, szczęśliwe życie.
- Sunggyu!- rudzielec wciągnął mnie do mieszkania wieszając mi się na szyi. Odepchnąłem go kierując się do kuchni.
- Nadal jesteś sam?- zapytałem siadając przy stole.
- Mówiłem ci, że ten pajac wraca pod koniec tygodnia.- z jego twarzy nie schodził uśmiech. Skinąłem głową podjadając leżące na stole winogrona.
- Siadaj na dupie i skup się, bo musimy poważnie pogadać.- chłopak usiadł obok mnie uważnie mi się przyglądając - Możesz mi wytłumaczyć na czym polega twój związek z Jacksonem?
- Ahhh nie przynudzaj... przejdźmy od razu do przyjemniejszej części tej nocy.- mówiąc to sunął ręką po moim udzie, jednak pospiesznie ją odtrąciłem.
- Mów do cholery...- Mark westchnął opierając się ręką na stole.
- Poznaliśmy się na jednej z zamiennych randek... wiesz... było nam ze sobą dobrze w łóżku.- chłopak wzruszył ramionami - Nie wiedząc nic o sobie zamieszkaliśmy razem i cóż... wygląda to jak wygląda.
- Czemu od razu tego nie zakończyliście?
- Nie wiesz co potrafi zdziałać w łóżku.
- I wolę się nie dowiadywać...- wstałem przechadzając się wokół stołu - Nie chcielibyście się lepiej poznać? Z tego co widzę Jackson jest naprawdę w tobie zakochany.
- Pieprzenie... nie chcę go. Dla mnie jest on jedynie osobą, z którą fajnie spędza mi się czas w łóżku... to wszystko... nie chcę od niego niczego więcej.
- Wykorzystujesz go...
- I co? Nic mu nie będzie.- parsknąłem śmiechem opierając się o stół.
- Jesteś beznadziejny.
- Nie mów tak.... ranisz mnie.
- Biedactwo... pomyśl jaki zraniony będzie Jackson gdy się o tym wszystkim dowie... 
- Lata mi to koło dupy.
- Widzę, że nie idzie się z tobą dogadać.- podszedłem do rudzielca łapiąc go za włosy, po czym nachyliłem się do niego patrząc mu głęboko w oczy - Koniec z nami, jasne? Ja wracam do mojego szczęśliwego życia z Sungjongiem, a ty... ty rób co chcesz.
- Nie dam ci tak po prostu odejść!- chłopak zerwał się na równe nogi pchając mnie na ścianę. Po zderzeniu z nią osunąłem się na ziemię krzywiąc się.
- Odpuść...- syknąłem masując się po tyle głowy. Kochanek podszedł do szuflady wyciągając z niej nóż.
- Masz ze mną być...
- Mark... odłóż to do cholery...- ten jedynie chwycił mnie za bluzę podnosząc mnie do góry - Pomogę ci znaleźć kogoś, kogo pokochasz...
- Chcę ciebie, tak trudno to pojąć?!
- Mark, błagam cię...- chłopak sunął ostrym zakończeniem noża po mojej klatce piersiowej i brzuchu - Przestań...- pisnąłem z trudem powstrzymując łzy.
- Jeśli ja nie mogę z tobą być, to nikt z tobą nie będzie...
- Przestań!- wrzasnąłem czując jak wbija w mój brzuch końcówkę noża.
- Masz ostatnią szansę żeby zmienić zdanie!
- Przepraszam... nie kocham cię...- zacisnąłem powieki czując wypływające spod nich łzy. Mark zbliżył się do mnie całując mnie po żuchwie.
- Nie płacz.. wykończę cię szybko.
- Mark...- nóż zagłębiał się coraz bardziej w moim ciele. Krzyknąłem plując po chwili krwią. Ból był nie do wytrzymania.
- Słucham skarbie.
- Jeś... jeśli mnie... kochasz...- spojrzałem na niego zamglonymi oczyma - Daj... daj mi odejść... błagam...
- Dam... ale do innego świata.- na jego twarzy pojawił się uśmiech - Nie pozwolę temu dzieciakowi z tobą być.
- Odpie... odpieprz się... od niego.
- To co Hyung? Kończymy te męki?- zamknąłem oczy nie mając już siły by odpowiedzieć. Poczułem jak nóż wysuwa się z mojego ciała po czym wraca ze zdwojoną siłą. Wrzasnąłem osuwając się na podłogę... nie wiem co działo się potem...

*

- Przestań płakać... wyjdzie z tego.

- To moja wina... wszystko to moja wina... nie zasługiwałem na niego.- słyszę jedynie niewyraźne głosy przeplatane potwornym szumem gwałcącym moje uszy. Do tego płacz... czyjeś tłumaczenia... nie wiem co się dzieje.

- Jest mi tak potwornie wstyd... nie wiem jak mam was przepraszać.

- Żartujesz sobie?!

- Dongwoo nie krzycz...- Sungjong? Jestem pewien, że to on.

- Jak mam nie krzyczeć?! Jego jebnięty chłopak mało nie zabił Sunggyu!

- Ale Jackson go uratował... gdyby nie wrócił wcześniej...- znów płacze... czemu czuję taką niemoc? Dlaczego nie mogę otworzyć oczu i spojrzeć na mojego skarba? Czemu nie mogę niczego powiedzieć, by go uspokoić?

- Ciii uspokój się.... słyszałeś lekarzy. Wyjdzie z tego.- musiałem walczyć sam ze sobą... a walka ta nie należała do najłatwiejszych. Chciałem dać choć jeden znak, że wszystko jest w porządku.

- Mmm...- no... mogłem się bardziej postarać.

- Sunggyu... Sunggyu! Dongwoo idź po lekarza!- poczułem jak ktoś łapie mnie za rękę... ktoś... doskonale znam ten dotyk. Mój kochany aniołek jak zawsze był przy mnie - Hyung...- jego trzęsąca się ręka sunęła niepewnie po moim lodowatym policzku - Wszystko będzie dobrze, słyszysz? 

- Wybudził się?- zakładam, że do sali wszedł lekarz. Moje oczy zostały otwarte i prześwietlone tą pieprzoną, lekarską latareczką... w dupę ją sobie wsadź. 

- Ostrożnie...- szepnął Sungjong.

- Sungjong... oni wiedzą co robią. 

- Okej... teraz będzie dość nieprzyjemnie.- poczułem jak coś długiego zostaje wyciągane z mojego przełyku. Jęknąłem krzywiąc się - Słyszysz mnie? Odpowiedz Sunggyu.

- Mmm...

- Postaraj się bardziej... wiesz co się stało?

- Nie...- szepnąłem starając się otworzyć oczy. 

- Dobra... otwórz oczy i popatrz na mnie.- udało mi się to może po kilku minutach... Boże, co tu się dzieje? Ujrzałem przed sobą zupełnie obcego mi mężczyznę, Dongwoo, zapłakanego Sungjonga i... Jacksona? Chyba mam zwidy - Popatrz na nich... znasz ich?- skinąłem jedynie głową - Powiesz mi kto to?

- Mój... przyj... przyjaciel...

- Mhm... dalej.

- Chłopak...- przełknąłem z trudem ślinę - I... Jackson...

- Dobrze... jak do siebie dojdziesz, dowiesz się o wszystkim co się stało. Teraz musisz odpoczywać.- po tych słowach podszedł do Dongwoo łapiąc go za ramię - Nie przemęczajcie go zbytnio.

- Jasne... dziękujemy.- gdy lekarz wyszedł z sali Sungjong nachylił się do mnie całując mnie w czoło.

- Hyung... jak dobrze, że nic ci nie jest...- widziałem jak jego zapuchnięta buźka nabiera grymasu. Po chwili po jego twarzy zaczęły spływać łzy. Uniosłem powoli rękę przykładając ją do twarzy chłopaka.

- Nie pła... płacz.- musiałbym go nie znać. Młodszy wybuchł płaczem wtulając twarz w zagłębienie mojej szyi. Objąłem go ręką, głaszcząc go po głowie - Ciii...

- Sunggyu...- po chwili przy łóżku siedział mój przyjaciel - Jak... jak się czujesz?

- Dobrze...

- Wiesz... normalnie bym cię zabił, ale Jackson... Jackson o wszystkim mi powiedział...- zdezorientowany spojrzałem na wspomnianego chłopaka.

- Przepraszam... nie sądziłem, że Mark znów to zrobi...- moja twarz nabrała jedynie pytającego wyrazu - Za każdym razem gdy wymienialiśmy się partnerami, jemu totalnie odbijało na punkcie jego kochanka... Mark... on jest po prostu chory.- brunet westchnął przecierając twarz - Nigdy jednak nie chciał nikogo zabić... nie wiem co mu się stało... wiem, że nic go nie usprawiedliwia... 

- Oby zgnił w pierdlu...- podsumował sprawę Dongwoo głaszcząc po ramieniu swojego brata.

- Zgłosiłem Marka na policję... kocham go, ale to co zrobił...- skinąłem jedynie głową spoglądając na swojego partnera.

- Sungjonggie...- wysławianie się nie sprawiało mi już takiego problemu. Chłopak przetarł twarz patrząc na mnie - Wiesz... wiesz o wszystkim?- młodszy skinął głową głaszcząc mnie po twarzy.

- Wiem, że nie byłeś wtedy w pracy tylko z nim...- jego głos ponownie się załamał - Dla mnie jest to temat zamknięty...- zdziwiony spojrzałem na Dongwoo. Byłem pewien, że Sungjong ze mną zrywa.

- Młody kocha cię tak bardzo, że wybaczy ci wszystko...- zacisnąłem powieki ukazując ponownie swoją ludzką stronę w postaci łez.

- Patrz co narobiłeś...- Sungjong chwycił za chusteczkę wycierając mi ostrożnie twarz - Nie płacz Hyung... nie będziemy do tego wracać.- żałuję, że nie umarłem... zasłużyłem na to... zasłużyłem na śmierć w męczarniach. Nie powinienem być z Sungjongiem... ten dzieciak jest dla mnie za dobry. Taki zwyrodnialec i dupek jak ja nie zasługuje na kogoś takiego. 

*

              [włączamy]  Spędziłem w szpitalu trzy tygodnie. Od tygodnia siedzę w domu i jestem otaczany opieką Sungjonga. Mark przesiaduje w areszcie, ale z racji tego, że jest psychicznie chory nie wydaje mi się, by za to co zrobił otrzymał karę więzienia. 

Powiem Wam coś lepszego... podczas mojego pobytu w szpitalu Jackson i Dongwoo tak się do siebie zbliżyli, że zaczęli się ze sobą spotykać. Ja natomiast dostałem od życia porządną nauczkę. Teraz przedstawię Wam mój punkt widzenia i morał płynący z tej krótkiej historii. Zacznijmy do cholery doceniać to co mamy. Nie szukajmy szczęścia na siłę, by później te poszukiwania nie okazały się nieszczęściem zmieniającym nasze życie o 180 stopni. Nie każde poszukiwanie może skończyć się tak, jak w moim wypadku. Niekiedy możemy mieć mniej szczęścia i stracić wszystko, co mieliśmy do tej pory, a czego nie potrafiliśmy docenić. Powiecie pewnie: "No dobra... ale z drugiej strony czasem potrzebny jest kopniak od życia żeby docenić nasze dotychczasowe dobra". Nie lepiej po prostu zacząć cieszyć się nimi już teraz? Przestać się dołować, wymyślać na siłę przeszkody... zacznijmy po prostu żyć na nowo... szczęśliwsi z pozytywnym nastawieniem. Uwierzcie mi, że wtedy będzie nam o wiele łatwiej.

~Koniec.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Pewnie jesteście ciekawi wyników konkursu. Niestety muszę potrzymać Was jeszcze w niepewności gdyż wszystkie otrzymane recenzje są niesamowite i ciężko mi wybrać tą zwycięską.
No cóż... póki co zbieram propozycje co do paringu, konceptu itp. :)
Buziaki~