Sungjong & Sunggyu ~cz.1 [Nowa praca]

                    Stałem przed nowym miejscem pracy i trząsłem się ze strachu. W końcu po kilku miesiącach poszukiwań udało mi się dostać pracę w prestiżowym i jednocześnie najlepszym hotelu w Seoulu. Była to dla mnie ogromna szansa, której nie chciałem zaprzepaścić. Planowałem wyjazd do Europy i rozpoczęcie studiów w Paryżu bądź Londynie, ale są to niestety plany na bardzo daleką przyszłość, dlatego też póki co muszę wziąć się w garść i zarobić na te marzenia. Po wzięciu głębokiego oddechu zrobiłem krok w przód i wszedłem do wielkiego budynku. Miejsce było niesamowite. Wszystko dopieszczone i niesamowicie czyste i poukładane. Muszę przyznać, że robiło to na mnie piorunujące wrażenie. Główny hol tak mnie wciągnął, że zapomniałem, po co tu przyszedłem.
- Ty jesteś Sungjong?
- Hm?- spojrzałem w stronę dobiegającego głosu i ujrzałem przed sobą elegancką kobietę w szpilkach, spódnicy i żakiecie. Przełknąłem głośno ślinę i lekko się uśmiechnąłem - Tak, to ja.
- Chodź za mną.- skinąłem jedynie głową i za nią ruszyłem. Po wejściu do sektora dla pracowników, kobieta wręczyła mi uniform i plakietkę z moim imieniem - Jak ci poszła rozmowa o pracę?
- Bardzo się stresowałem, ale em...no..udało się.- zwykle gdy nie wiem, co mam powiedzieć, jedynie głupkowato się uśmiecham.
- Hm..to dobrze. Teraz bardzo cię proszę przebierz się i przyjdź do mnie, to powiem ci co masz robić.- po tych słowach kobieta wpisała coś w papiery i zniknęła w pokręconych korytarzach. Ja natomiast jak ta sirota ruszyłem do szatni, by się przebrać. Po ubraniu uniformu i przypięciu plakietki poczułem niesamowitą dumę, mimo że moją pracą będzie praca boya hotelowego. Mimo to gdy patrzyłem na siebie w lustrze czułem się niesamowicie przyjemnie.
- Dobra Sungjong, koniec tego podziwinia.- lubię mówić sam do siebie. Tak wiem, jest to dziwne, ale zawsze podczas takiej "rozmowy" czuję się lepiej - Hwaiting!- uśmiechnąłem się szeroko i ruszyłem do gabinetu mojej szefowej. Po zapukaniu, do środka zaprosił mnie niski, męski głos.
- Em.. dzień dob...
- Hej.- przede mną stanął wysoki chłopak. Wyglądał na niewiele starszego ode mnie - Sungjong,tak?
- Zgadza się.
- Super. Dzisiaj zaczynasz pracę, także z uśmiechem, energią i nie stresuj się tak, dobra? Widać, że stres bije od ciebie na kilometr.... Przydzielę cię dzisiaj do Howon'a. On powie ci co i jak, okej?
- Dobrze..
- A... jestem Sunggyu. Mów mi na ty.- chłopak uśmiechnął się ciepło i podał mi rękę.
- Sungjong.
- Żeby nie przedłużać, przejdziemy od razu do Howon'a. - skinąłem głową i ruszyłem za chłopakiem. Był nieziemsko przystojny i jednocześnie strasznie słodki. Mój ideał. A właśnie... muszę się kryć ze swoim homoseksualizmem w pracy, żeby mnie przez to nie wywalili. Wiadomo jak to teraz jest. Potrafią zbluzgać człowieka za byle co. Po podejściu do recepcji Gyu poprosił bym na niego poczekał, po czym podszedł do jakiegoś bruneta. Gdy ten mnie zobaczył westchnął i skinął na polecenie swojego szefa. Yhym.. to pewnie ten Howon. Widać, że szkolenie nowego nie jest mu na rękę, ale cóż... nie ma wyjścia. Po kilku minutach chłopak podszedł do mnie i podał mi rękę.
- Howon...ale mów mi Hoya.
- Sungjong... miło mi.
- No dobra, to co? Powiem ci co i jak i poślę cię do jakiegoś gościa.
- J... już dzisiaj?
- A czego się spodziewałeś? Tu nie ma czasu na opierdzielanie się. 
W tym momencie byłem przerażony. Kontakty z ludźmi są dla mnie rzeczą masakryczną i ciężką do przepchnięcia, ale ta praca niestety tego wymaga. Cały czas motywowałem się tym, że po ostrej pracy w hotelu będę miał pieniądze na wyjazd i naukę w Europie. Ta myśl przebijała wszystkie inne. Po krótkim, ale treściwym wykładzie Howon'a, przeszliśmy pod główne wejście hotelu. Mieliśmy czekać na przyjezdnych i brać ich bagaże. W sumie nic trudnego pod warunkiem, że nie przyjedzie tu żaden obcokrajowiec. W sumie znam angielski i japoński, ale posługiwanie się nimi, to dla mnie ogromny stres. W pewnym momencie pod hotel podjechała limuzyna. Hoya szturchnął mnie i skinął głową, bym wziął wózek i zabrał rzeczy. Kilka pierwszych kolejek było okej, ale pod koniec dnia byłem ledwo żywy. Nogi bolały mnie jak nigdy dotąd, a plecy nie nadawały się do wyprostowania. Wracałem do domu ze łzami w oczach i szczerze przeklinałem to miejsce. Nie miałem ochoty wstawać na drugi dzień do pracy. Najchętniej zostałbym w łóżku i wyleczył wszystkie dolegliwości, jednak chęć zarobku i zobaczenia Sunggyu były silniejsze.


~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

...

Hej :)
Jutro zaczynam pracę więc posty na blogu pojawiać się będą rzadko, nad czym bardzo ubolewam. Prawdopodobnie coś nowego wychodzić będzie w weekend'y, chyba że będę miała siły i wenę po pracy, to chętnie będę coś pisała.

Buziaki

Mark & Jackson~cz.6 [Miłość z internetu- Koniec]

~cz.1~ ~cz.2~ ~cz.3~ ~cz.4~ ~cz.5~ 

             Przez ostatnie dni pobytu Jacksona w Seoulu, bardzo wiele się działo. Każdy dzień, godzinę, minutę i sekundę spędzaliśmy razem. Rozstawaliśmy się jedynie na noce i to też niekoniecznie zawsze. Nie wyobrażałem sobie, że ten czas kiedykolwiek się skończy, ale niestety, to co piękne bardzo szybko się kończy. Rozstanie było dla mnie czymś niewyobrażalnie trudnym i ciężkim. Tak bardzo chciałbym cofnąć czas, by móc się z nim jeszcze raz zobaczyć, posłuchać jego wyznań, móc się do niego przytulić i go pocałować. Dlaczego musimy mieszkać od siebie tyle setek kilometrów? Ponoć Jackson planuje studia w Seoulu, ale do tego czasu oszaleję z tęsknoty za nim. Teraz przed nami najtrudniejszy etap... musimy utrzymać jakoś nasz związek. Raczej będzie to trudne, ale myślę, że nasza miłość jakoś sobie poradzi i za rok gdy znów się spotkamy będziemy piękną, idealną parą, święcącą przykładem dla innych... taką mam przynajmniej nadzieję. Póki co całymi dniami przesiaduję w pokoju, oglądam zdjęcia z ostatnich dwóch tygodni, piszę z Jacksonem i płaczę. Mało męskie? Nie sądzę... wydaje mi się, że zarówno laski jak i my faceci przeżywamy miłosne rozsterki tak samo. Youngjae podobnie jak ja rozstał się na rok z Jaebum'em, który razem z Jacksonem ma przyjechać tutaj na studia. On natomiast w przeciwieństwie do mnie wychodzi do ludzi, ciągle się z kimś spotyka, spędza czas na dworze... okno na jego podwórko o wszystkim mnie informuje. Ja jednak tak nie potrafię... tęsknota i rozmyślanie o moim chłopaku mi na to nie pozwalają. Najchętniej spędziłbym z nim całe wakacje, ale z tego co mi wiadomo, za kilka dni ma lecieć do Ameryki, do swojej rodziny. Gdy wróci zacznie się rok szkolny... porażka. 

   Siedząc na łóżku, bez przerwy rozmyślam o wspólnie spędzonej ostatniej nocy. Tak... kochaliśmy się. Pamiętam jak dziwiłem się JB i Youngjae, jak mogą się kochać już podczas pierwszego spotkania...teraz doskonale ich rozumiem. Impuls chwili i niesamowite pożądanie są silniejsze od zdrowego rozsądku. Poza tym dochodzi świadomość, że zobaczysz się z tą osobą dopiero za rok... równe 365 dni. Chcesz jakoś upieczętować waszą miłość i idziecie do łóżka... no cóż, tak to już w ludzkim świecie bywa. Wcale tego nie żałuję. Jackson mimo wrodzonej dominacji był niesamowicie czuły i troskliwy. Co chwilę pytał jak się czuję i czy aby na pewno chcę to zrobić. Odpowiedź była oczywista. Jak już się zdecydowałem na tak śmiały krok, to nie chcę go przerywać w takim momencie. Na samo wspomnienie tamtej nocy mam dziwny ucisk w podbrzuszu pomieszany z wielkim bólem serca wywołanym tęsknotą. 

   Założyłem specjalny kalendarz, w którym odliczam dni do naszego kolejnego spotkania. Zostało ich jeszcze 362. Nie mam pojęcia co zrobię ze sobą przez ten czas. Może zamknę się w pokoju i będę niedostępny dla ludzi? Jedyną osobą z jaką będę rozmawiał, będzie mój chłopak. W sumie ta opcja podoba mi się najbardziej. Jak postanowiłem, tak też zrobiłem. Po wakacjach, dokładnie po 1,5 miesięcznej przerwie od wychodzenia z domu musiałem w końcu wyjść do szkoły. Klasa maturalna, to wiadomo jak to jest. Mimo chodzenia do niej siedziałem może na 2-3 lekcjach i uciekałem do domu. Źle czułem się w towarzystwie ludzi. Do tego dochodził straszny gwar i szkolny hałas, który po 46 dniach totalnego wyciszenia był dla mnie niemalże przerażający. Dopiero po zamknięciu drzwi do swojego pokoju odczuwałem ulgę i spokój. Od razu siadałem do komputera i pisałem z Jacksonem. I tak nasza sielanka trwała około 10 miesięcy. 

*

Kilka dni do matury. Zamiast siedzieć w książkach wolałem przesiadywać przed komputerem i pisać z Wangiem. Czułem jak z każdym dniem kocham go coraz mocniej. Chciałem zrobić dla niego wszystko, by było mu jak najlepiej. Jackson o coś prosił i od razu to otrzymywał. Często fantazjowałem o tym, jak będzie wyglądać jego przeprowadzka do Seoulu. Nie mogłem doczekać się wspólnego zamieszkania, budzenia się koło siebie w tym samym łóżku, wspólnych posiłków, wyjść, imprez, wykładków na uczelni... i pomyśleć, że od tego wszystkiego dzielił nas zaledwie miesiąc matur. Później czerwiec, wakacje i nasze spotkanie. Na samą myśl szczerzyłem się sam do siebie jak głupi. 

Właśnie dochodził wieczór. Stała pora naszych rozmów. Usiadłem na czacie i czekałem na Jacksona. Gdy się pojawił od razu do niego napisałem.

<- Hej misiek, co tam?

-> To co zwyle... a u Ciebie?

<- Wszystko okej. Ciągle myślę o naszym wspólnym zamieszkaniu. Jestem tak podjarany tym faktem, że nawet sobie tego nie wyobrażasz <3 

-> Skup się teraz na maturze...

<- Matura to pikuś... napiszę ją jak najlpiej, bo wiadomo jaka czeka mnie za to nagroda

-> No

<- Mogę cię o coś zapytać?

-> Dawaj

<- Kochasz jeszcze swojego skarbka? 

(włączamy) Cisza. Znam Jacksona i wiem, że czasami zdarza mu się długo nie odpisywać więc nie miałem się czym denerwować. Poza tym jego zachowanie i brak chęci do rozmowy są pewnie związane ze stresem powiązanym z maturą i przeprowadzką. 

-> Nie chciałem załatwiać tego w ten sposób, ale nie mam wyjścia..

<- To znaczy?

-> Nie kocham Cię Mark... moim zdaniem zasługujesz na kogoś lepszego, a ja po roku przerwy doszedłem do wniosku, że wolę laski...

Nie mogłem uwierzyć w to co czytam. Co on pieprzy?! Jak to woli laski? Dlaczego? W czym ja jestem od nich gorszy?... Zamknąłem laptopa i roztrzęsiony położyłem się na łóżku. Moje oczy od razu napełniły się łzami, które po chwili mimowolnie wypłynęły na twarz. Czyli to koniec. Cała moja bajka, w której żyłem od prawie dwóch lat zamieniła się w koszmar... koszmar nie do opisania. Nie wiem co czułem w tej chwili... pustkę, żal, smutek, chęć odebrania sobie życia, nienawiść do całego świata... i narastającą miłość do Jacksona. Dlaczego?! Dlaczego ze mną zerwał?! Czym do cholery zawiniłem?... Starałem się być dla niego jak najlepszy. Robiłem wszystko co chciał. Ledwo pomyślał, a już to miał... gdzie popełniłem błąd? Co zrobiłem nie tak? Dlaczego musiał ze mną zerwać? Przecież się kochamy... Mieliśmy tyle wspólnych planów na przyszłość.. i to niedaleką przyszłość. Od spełnienia marzeń dzielił nas zaledwie jeden pieprzony miesiąc. Przetrwaliśmy 10 miesięcy, dlaczego nie daliśmy rady z tym ostatnim?! 

Zacisnąłem dłonie na pościeli i wybuchnąłem płaczem. Nie potrafiłem kryć emocji. Tym razem były one silniejsze ode mnie. Silniejsze...zbyt bolesne... nie do przeżycia. Co ja mam teraz ze sobą zrobić? Mój sens życia zniknął. Dla kogo ja mam żyć... a raczej wegetować? Dla siebie?... Od zawsze nienawidziłem swojego życia. Dopiero dzięki Jacksonowi zrozumiałem, że warto żyć, jeśli ma się przy sobie osobę, która cię kocha i zawsze wysłucha... a teraz już jej nie ma. 

Opadłem na podłogę i spojrzałem na rany po cięciach sprzed kilku miesięcy. Miałem ochotę znów je pogłębić. Wiedziałem, że ten ból nie będzie się równał z bólem jakim odczuwam teraz w sercu. W pewnym momencie usłyszałem dźwięk sms'a. Sięgnąłem po komórkę i odczytałem wiadomość:

<- Mark, przepraszam. Nie chciałem żeby to tak się skończyło. Mam nadzieję, że pozostaniemy w dobrych relacjach...

Co za dupek. Rzuciłem telefonem i skuliłem się płacząc jeszcze bardziej. Teraz kocham go i nienawidzę jednocześnie. Zawdzięczam mu tak wiele, ale też jednocześnie obwiniam o spieprzenie mojego życia. Dlaczego zawsze jak moje życie zaczynało się układać coś musiało je burzyć? Żyję w takim błędnym kole od prawie 19 lat... ileż można?! 

*

Rok później

Mimo pozostania w dobrych relacjach nie raz próbowałem targnąć się na swoje życie. Jak nie podcinaniem żył, to zażyciem nadmiernej ilości leków przypisanych od psychiatry. Nie sądziłem, że złamane serce może doprowadzić człowieka do takiego stanu. Mimo zdanej matury, rozpoczęcia studiów, a raczej teraz kończenia pierwszego roku, zawarcia nowych znajomości i imprez, nie było dnia bym nie myślał o Jacksonie. Miesiąc temu całkowicie zakończył naszą znajomość. Czy było mi z tym ciężko? Przepłakałem swoje i wróciłem do swoich obowiązków. Może po roku od rozstania nauczyłem się bez niego żyć i całkowite zakończenie naszej relacji nie było aż takim ciosem? Co ja mówię... Chciałbym okłamać sam siebie, ale nie umiem. Każdego dnia siedząc przy komputerze czekam aż do mnie napisze. Codzinnie wieczorem gdy kładę się spać, długo o nim myślę i wspominam dawne czasy, które już nigdy nie wrócą. Tak bardzo chciałbym cofnąć się w czasie i przeżyć to wszystko jeszcze raz.... dlaczego tak proste pragnienia są tak ciężkie do zrealizowania? 

~Koniec.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

Mark & Jackson ~cz.5 [Miłość z internetu]

~cz.1~ ~cz.2~ ~cz.3~ ~cz.4~

                        W wyniku utraconej krwi straciłem przytomność...i dobrze. Żałuję jedynie, że nie ścięło mnie na zawsze. Nie wiem co mam teraz ze sobą zrobić. Czuję się w tym wszystkim strasznie zagubiony i samotny. Z nikim tak naprawdę nie mogę o tym porozmawiać. Jeśli powiem o tym temu kablowi BamBam'owi, ten od razu poleci do rodziców i im o wszystkim powie. Stanę się wyrzutkiem i pośmiewiskiem. Może jeszcze ojciec by mnie zaakceptował, ale mama? Docinałaby mi do końca życia, a tego raczej bym nie zniósł. Nigdy nie żyliśmy w dobrych relacjach, a jeszcze jakby wyszedł na jaw mój homoseksualizm, wyrzekłaby się mnie i zapomniała o tym, że ma 18-letniego syna. Ta świadomość, że jesteś ciężarem dla swoich bliskich strasznie dołuje. Szczerze nienawidzę mojej rodziny... co ja mówię? Nienawidzę całego świata, a wszystko za sprawą Jacksona, JB i Youngjae. To oni spieprzyli całe moje życie i radość czerpaną z każdego dnia. 

Westchnąłem i spojrzałem na zabandażowane nadgarstki. Teraz to one będą mi przypominać o bólu związanym z miłością do osoby tej samej płci. Może miłość homoseksualna nie jest taka zła?.. po prostu to ja nie mam do niej szczęścia. 

- Mark...- mój młodszy brat. Zakryłem się kołdrą i odwróciłem plecami do pokoju. Nie miałem ochoty z nim rozmawiać. Najchętniej byłbym już sam jak palec do końca życia - Mogę wejść?- czułem jak do oczu napływają mi łzy. Chciałem być sam... dlaczego do nikogo nie może to dotrzeć? Teraz każdy będzie starał się być miły na siłę i każdy będzie mi właził w tyłek. Nie chcę tego do cholery. Pragnę jedynie ciszy i samotności. W pewnym momencie poczułem czyjąś rękę na ramieniu. Miałem ochotę wrzasnąć i ją odtrącić, ale mimo bólu i nienawiści do całego świata starałem się zachować resztki godności. 

- Mark.... chcesz może pogadać?- pierwszy raz zetknąłem się z sytuacją, kiedy to BamBam chce mnie wysłuchać i mi pomóc. Zabrałem jego rękę i wtuliłem się mocniej w poduszkę - Odsłonię ci te rolety... nie możesz siedzieć w takiej ciemności.

- Zostaw... 

- Powiesz mi co się stało?- znów zamilkłem. Po cholerę on mnie o to pyta? Po co rozdrapywać rany? Może idioci tacy jak on nie wiedzą, że poruszanie intymnych tematów nie zawsze pomaga? Czasami pewne informacje lepiej zostawiać dla siebie, niż dzielić się nimi ze światem - Mark... może ciągle się kłócimy, ale teraz strasznie się o ciebie martwię...

- Gówno prawda...

- Dlaczego mi nie wierzysz?

- Powiem ci o wszystkim, a ty polecisz do matki i jej o wszystkim powiesz.... znam cię. Nie raz zawiodłeś moje zaufanie... 

- Ale...

- Spieprzaj stąd...- chłopak westchnął, po czym odsłonił kawałek kołdry, ujawniając tym samym moją głowę, w którą po chwili mnie pocałował. Miałem ochotę krzyknąć i rozpłakać się jeszcze bardziej. BamBam nigdy nie był dla mnie tak miły. Czułem, że bije od niego fałszywość i dwulicowość. Teraz każdy przyjemny gest wykonany w moim kierunku był dla mnie podejrzany. 

- Jak zdecydujesz się pogadać, to przyjdź do m...- dźwiek dzwonka do drzwi. Zepchnąłem brata z łóżka i bardziej owinąłem się kołdrą. BamBam zamknął drzwi i pobiegł na dół. W głębi duszy modliłem się, by nie był to Youngjae lub Jackson. Nienawidziłem ich i miałem nadzieję, że nigdy więcej ich nie zobaczę - To nie jest dobry pomysł, żebyś do niego szedł...- właśnie tego bałem się najbardziej. Do moich uszu dobiegł dźwięk otwieranych drzwi. Do środka ktoś wszedł... czułem czyjąś obecność, ale nie miałem ochoty patrzeć na tą osobę. Chyba najbardziej bałem się, że po zrzuceniu kołdry ujrzę Wanga. 

- Jak się czujesz?- nie myliłem się. Zadrżałem na dźwięk jego głosu i mocniej owinąłem się kołdrą - Mark, pozwól mi to wszystko wytłumaczyć...- wiedziałem, że nie ucieknę od tej rozmowy. Prędzej czy później musielibyśmy to przerobić, ale ja tak strasznie się bałem... nie wiedziałem, co mam mu powiedzieć i jak się zachować - Jeśli chcesz to zniknę z twojego życia... tylko powiedz mi to od razu...

- Nie...- wizja stracenia Wanga mnie przerażała. Nie wyobrażam sobie życia bez niego. 

- Widzisz.... to proszę cię, usiądź i pogadajmy...

Niechętnie zrzuciłem z siebie kołdrę i usiadłem pod ścianą, podkulając nogi. Nie byłem w stanie na niego patrzeć. Moje przekrwione i zmęczone oczy wbite były w dywan. Wang usiadł obok mnie i położył dłoń na moim kolanie.

- Co masz na rękach? - skrzywiłem się i naciągnąłem rękawy od bluzy najmocniej jak mogłem. Jackson chwycił moje ręce i delikatnie je pocałował. Odwróciłem głowę w przeciwnym kierunku, by nie widział, jak znów się rozklejam - Mark, przepraszam... Wczoraj cały czas myślałem nad tym jak mam cię przeprosić, ale dzisiaj... rozumiem jak bardzo cię skrzywdziłem... Uwierz mi, że nie chciałem tego... nie mam w zwyczaju krzywdzenia osób, na których mi tak bardzo zależy...- pociągnąłem nosem i niepewnie spojrzałem w duże, czarne oczy Jacksona. Ten ułożył dłoń na moim policzku i pogłaskał go kciukiem. - Wybacz mi, błagam cię.... poza Jaebum'em mam tylko ciebie i nie chcę cię stracić...

- Wiedziałeś przecie...

- Wiedziałem... myślałem, że zrobię ci niespodziankę, ale nie jestem w tym najlepszy i wszystko spieprzyłem... - zamknąłem oczy i wtuliłem policzek w ciepłą, dużą dłoń chłopaka. Nie umiem gniewać się na osobę, którą kocham. Po chwili wylądowałem w jego ramionach. Czułem się niesamowicie bezpiecznie i dobrze. Jackson przykrył mnie kołdrą i delikatnie głaskał po głowie. Nic nie mówił...i dobrze. Potrzebowałem takiej ciszy i spokoju. Wiedziałem, że jeszcze nie raz wrócimy do tego tematu... w końcu sprawa nie jest do końca wyjaśniona. Póki co Wang pozwolił mi się wyciszyć i uspokoić. Wtulony w moje włosy cicho mruczał i głaskał mnie po karku i plecach. Właśnie w swoich wyobrażeniach widziałem go jako ciepłą i opiekuńczą osobę, przy której będę czuł się bezpiecznie. W tej kwestii Jackson nie zawiódł. W pewnym momencie chłopak pocałował mnie w czoło i szepnął bym się przespał. Do tego nie musiał mnie długo namawiać. Byłem tak zmęczony płaczem i utratą krwi, że niemalże od razu zasnąłem. 

*

       Coś ciepłego i miękkiego muskało moją twarz i ramiona. Po otwarciu oczu ujrzałem nad sobą Jacksona, który po kontakcie wzrokowym ze mną lekko się uśmiechnął. 

- Śpij jeszcze.

Pokręciłem przecząco głową i wtuliłem się w jego umięśnione, ciepłe ciało. Chłopak objął mnie jedną ręką, a drugą odgarnął mi włosy z czoła. Patrzyłem na niego półprzytomny i delikatnie obolałą ręką głaskałem go po twarzy. Jest idealny pod każdym względem. Nie sądziłem, że idealni ludzie istnieją, a jednak... Bóg stworzył takiego Jacksona. Chłopak pocałował głaszczącą go rękę i spojrzał mi w oczy.

- Jak się czujesz?

- Dobrze.... nawet bardzo dobrze...

Zastanawiałem się, czy mówić Jacksonowi o tym, co do niego czuję. W sumie głupi to on nie jest... pewnie dawno się domyślił. Poza tym to on pierwszy zaczął mnie całować podczas imprezy... może on też coś do mnie czuje? 

- O czym tak myślisz?

- O nas...

- I do jakich wniosków doszedłeś?

- Do takich, że cię kocham...i zawsze będę kochać...- widziałem, że chłopak jest zdziwiony moją odpowiedzią. Do jego oczu napłynęły łzy, jednak skorupa twardziela pod jaką się krył nie pozwalała mu na potok łez - Czemu nic nie mówisz...?

- Nie wiem, co mam ci odpowiedzieć.

- Powiedz prawdę...- bałem się. Czułem, że tym wyznaniem wszystko spieprzyłem. Jackson jednak po wytarciu łez nachylił się do mnie i delikatnie mnie pocałował. Czułem jak wtapiam się w łóżko. Moja ręka znajdująca się na policzku chłopaka zjechała na jego kark. Jackson mruknął i pogłębił pocałunek. Czułem jak się ośmieszam. Ostatnio całowałem się z nim pod wpływem alkoholu więc szło mi to o wiele lepiej niż teraz. 

- Rozluźnij się.- aishhh.... że też Jackson musiał to wyczuć. I jeszcze to upomnienie z jego strony...co za wstyd. Mimo stresu wziąłem głęboki oddech i włączyłem do zabawy swój język. Po uśmiechu Wanga wywnioskowałem, że to jest to czego oczekiwał. Jego dłonie błądziły po moim brzuchu, co wywoływało u mnie niekontrolowane jęki i westchnięcia. Widziałem, że temu kochanemu zboczeńcowi to się podoba. Uśmiechnąłem się lekko i ugryzłem go w język. Jackson spojrzał na mnie i uniósł brew.

- Wiesz, że takie gesty mnie cholernie kręcą. 

- Aishhh.... spadaj durniu.

- Spadaj durniu.- chłopak przedrzeźniając mnie zachichotał i mocno mnie przytulił. Czułem się niesamowicie szczęśliwy. Nie sądziłem, że jedna osoba może wywrócić mój świat do góry nogami. 

- Nie przedrzeźniaj mnie bo oberwiesz.

- A co?... zadzwonisz po swojego chłopaka?

- Y....no co za debil.- usiadłem na Wangu i znów połączyłem nasze usta w namiętnym, ale bardzo delikatnym pocałunku. Jackson chichocząc złapał mnie za biodra i odwzajemniał pieszczotę. Błagam, niech ta chwila nigdy się nie kończy.

~c.d.n.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------