Myungsoo&Sungjong~cz.8[Amour Français Coréen-Koniec]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

                  Otworzyłem oczy nie wiedząc zbytnio co dzieje się wokół mnie. Strasznie bolała mnie głowa, a w ustach miałem coś w rodzaju pustyni. Rozjerzałem się po pokoju jednak przebywałem w nim całkiem sam. Z tego co pamiętam to spałem chyba z Myungsoo, no ale cóż... a nie, przepraszam, kazałem mu iść spać, bo ten ma dzisiaj zajęcia. Musiał wstać i na nie pójść. Westchnąłem sięgając po telefon, który wskazywał na sobotę, godzinę 11:42. Sobota, sobota... zaraz... przecież Myungsoo studiuje dziennie. Zerwałem się z łóżka wychodząc ze swojego pokoju.
- Myungsoo...- cisza. Zdezorientowany poszedłem do jego pokoju, jednak w nim również go nie było. Co jest? Każdą sobotę, którą mam akurat wolną na uczelni spędzamy od rana do nocy razem... gdzie on poszedł? Może jest z Jooheonem? Pobiegłem do pokoju po telefon wybierając numer chłopaka.
- Wstałeś?- może jakieś "cześć skarbie"? Nie no po co...
- Tak... gdzie jesteś?
- U Sunggyu... przygotowujemy prezentację na poniedziałek.
- Możesz... możesz dać mi go do telefonu?- między nami zapadła głucha cisza... może przesadziłem?
- Nie ufasz mi?
- Ufam, ale...
- Dobrze... Sungjong chce z tobą porozmawiać.- poczułem się jak idiota szpiegujący swojego chłopaka, ale myślę, że każdy po czymś takim byłby bardziej czujny.
- Hej... jak się czujesz?
- Lepiej... dziękuję.- westchnąłem - Hyung... mógłbyś napisać mi swój adres?
- Pewnie, a co się dzieje?
- Mogę do was przyjechać? Nie chcę siedzieć sam i... tęsknię za Myungsoo...
- Ooo... okej, rozumiem... zaraz ci napiszę.
- Co mu napiszesz?- nie rozumiem co to za szorstki, beznamiętny ton...
- Adres... twój chłopak się za tobą stęsknił.- usłyszałem jedynie westchnięcie... co jest do cholery?!
- Sunggyu...
- O.. tak?
- Nie pisz... jeśli to dla Myungsoo taki kłopot to nie będę mu zawracał sobą głowy.
- Zaczekaj... może źle zrozumiałeś...
- Trzymaj się.- rozłączyłem się rzucając telefonem o podłogę. Chyba muszę poważnie z nim porozmawiać... nie pozwolę dalej się tak traktować. Nie chcę tkwić w kolejnym pseudo związku. Mimo że go kocham i czuję do niego coś w rodzaju przywiązania, a raczej traktuję go  jak swojego bożka, przy którym chcę być cały czas, to wydaje mi się, że najlepszą opcją dla nas będzie zerwanie. Chyba nie ma sensu żebym cierpiał, a mój Hyung męczył się moim towarzystwem. Jak ja to robię, że jestem traktowany jedynie jako chłopiec do towarzystwa? Co jest ze mną nie tak? Gdzie popełniam błędy? Stwierdziłem, że nie zrobię mu awantury i że porozmawiam z nim na spokojnie... przynajmniej będę próbował. Nie chcę się z nim rozstawać w kłótni.
Posprzątałem w mieszkaniu i z czystych nudów przygotowałem obiad dla Myungsoo... pewnie po całym dniu nauki będzie głodny. Zrezygnowany ruszyłem do swojego pokoju jednak wtedy usłyszałem jak chłopak wchodzi do mieszkania.
- Jestem!
- Hej.- rzuciłem wchodząc do swojej sypialni.
- Hej?
- A jak mam się z tobą przywitać?
- Może jakieś buzi?- brunet stanął w progu uważnie mi się przyglądając.
- Nie chcę cię napastować.
- Co...
- Rozbierz się... chcę z tobą porozmawiać.
- Coś się stało?- zapytał zdejmując buty, szalik i płaszcz.
- Nie wiem... zaraz się nawzajem tego od siebie dowiemy.- zdezorientowany Myungsoo usiadł na łóżku nie odrywając ode mnie wzroku - Hyung... czy... czy ty mnie kochasz?
- Sungjong...
- Wiem, że pytałem o to setki razy, ale tym razem odpowiedz mi szczerze. Krótko i szczerze.
- Kocham cię.- nie chcę mi się w to wierzyć, ale brnijmy w to dalej.
- Co oznaczała twoja dzisiejsza reakcja u Sunggyu?
- Nie rozumiem...
- Hyung, czy ja cię męczę? Jeśli nie chcesz ze mną być, powiedz mi to... kocham cię i będzie mi przykro, ale to zaakceptuję, tylko błagam... bądźmy ze sobą szczerzy.
- Sungjonggie...- chłopak złapał mnie za rękę delikatnie mnie w nią całując - Ja... muszę ci w końcu o tym powiedzieć.- otworzyłem szerzej oczy czując jak serce szuka ucieczki z mojej klatki piersiowej. Więc to koniec... Sungjong, tylko spokojnie... nie rozklejaj się przy nim... nie pokazuj jaki jesteś słaby - Twój przyjazd tutaj był ustawiony...- parsknąłem śmiechem wyrywając mu swoją dłoń.
- Co ty mówisz?
- Kobieta, z którą jest twój ojciec... ona... jest moją ciotką.- nie, nie i jeszcze raz nie! Co tu się do cholery jasnej dzieje?! - Wiedziałem o tym od samego początku... twoi rodzice wysłali cię tu żebyś nie musiał przechodzić przez to piekło... Dopiero gdy dałem im znać, że się zaaklimatyzowałeś i dajesz sobie radę stwierdzili, że ci o tym powiedzą...
- Nie...
- Pamiętasz jak trafiłeś na moje ogłoszenie?- zaraz, jak to było?
- Wystawiłem ogłoszenie, że szukam mieszkania i... wtedy do mnie napisałeś.- czułem jak coś ściska mnie za gardło.
- Moja ciotka podesłała mi twój profil... nie wiem dlaczego to zrobili, naprawdę...
- Wiedziałeś od początku o romansie mojego ojca? O rozwodzie?- ten jedynie skinął głową - Jak mogłeś...
- To nie wszystko.- mam dość wbijania mi noży w plecy.
- Dopieprz mi bardziej... o ile bardziej się da.- wydusiłem czując jak po policzkach spływają mi łzy. Myungsoo westchnął spoglądając na mnie.
- Zgodziłem się przygarnąć cię do siebie mimo że wolałem mieszkać sam... twój akcent i zachowanie potwornie mnie irytowały...
- Skończ.- złapałem się za klatkę piersiową czując jak się duszę.
- Później gdy poznałem cię lepiej, zakochałem się w tobie... kocham cię Sungjong i chcę z tobą być.
- I dlatego pieprzyłeś się w kiblu z jakimś dupkiem, tak?! Tak okazujesz mi miłość?!- chłopak podniósł rękę robiąc zamach... zamurowało mnie - Hyung...- brunet zmieszał się robiąc krok w tył.
- Przepraszam... nie chciałem cię uderzyć.
- Podniosłeś... na mnie rękę.
- Ale w życiu bym cię nie uderzył.- Myungsoo podszedł do mnie łapiąc mnie za ramiona. Wyrwałem się patrząc na niego z przerażeniem.
- Myungsoo... to koniec.- nie sądziłem, że te słowa przyjdą mi z taką łatwością. Wszedłem do garderoby po walizki... znowu. Przysięgam, że związek z Myungsoo był moim ostatnim związkiem w życiu.
- Co ty mówisz... Sungjong, nie, nie zgadzam się! To dlatego, że podniosłem na ciebie rękę?... Sungjong, przepraszam.- sięgnąłem po ubrania spoglądając na chłopaka.
- Nie... to dlatego, że nie wierzę w twoje prawdziwe uczucia... poza tym bez przerwy mnie okłamujesz, mam już tego dość. 
- Sungjong, powiedziałem ci całą prawdę... błagam, daj mi ostatnią szansę. Przecież związek twojego ojca z moją ciotką to nie moja wina...
- Przestań... nie mogę tego słuchać. 
- Nie obwiniaj mnie o to!
- Zrozum, że nie mam o to do ciebie żalu! Chodzi mi o całą resztę! Mam już dość takiego życia, rozumiesz?!... Zbyt długo udawałem twardego, ale to jest już ponad moje siły!- wziąłem głęboki oddech wycierając mokre policzki - W końcu chcę wykrzyczeć to, co naprawdę czuję!- chłopak podszedł do mnie łapiąc mnie delikatnie za twarz, po której zaczął głaskać mnie kciukami.
- Sungjonggie... uspokój się, proszę cię.- wziąłem kilka głębszych wdechów patrząc mu w oczy - Proszę cię, porozmawiajmy.
- Wszystko ci już powiedziałem.- pisnąłem czując coraz większą ranę w sercu.
- Mi się wydaję, że chyba jednak nie.... proszę cię... ostatni raz.
- Nie... nie mam już na to siły.
- Więc chcesz odejść nie wyjaśniając mi powodu?
- Zdradzasz mnie, okłamujesz, nie szanujesz, chciałeś mnie uderzyć... to są główne powody... mam wymieniać dalej?
- Sungjong...- po porcelanowej twarzy chłopaka zaczęły spływać łzy ściskające mnie za serce - Odpowiedz sobie na jedno, cholernie ważne pytanie.- spojrzałem na niego pytająco, jednak z moich ust nie padło ani jedno słowo - Kochasz mnie?- pieprzony manipulant. Rzuciłem ubrania na ziemię łapiąc zaskoczonego chłopaka za bluzę.
- A jakie to ma znaczenie skoro ty masz mnie głęboko w dupie?- syknąłem czując coraz większy ból. Nie jestem w stanie na niego patrzeć... mam ochotę wybaczyć mu to wszystko, przytulić się do niego i posłuchać kilku kłamliwych słów dotyczących jego miłości do mojej osoby... chyba za bardzo się do niego przywiązałem.
- Kochasz mnie?
- Chyba wyraźnie ci...
- Tak czy nie?!- zagryzłem wargi puszczając bluzę Myungsoo.
- Cholernie cię kocham.... tylko co z tego...
- To z tego, że darzymy się takim samym uczuciem i powinniśmy wytrwać te gorsze chwile... nie poradzimy sobie z nimi jeśli szczerze ze sobą nie porozmawiamy.
- Myungsoo, ja naprawdę...
- Przecież tak naprawdę nie chcesz wyjeżdżać.
- Co?- Hyung podszedł do mnie wtulając mnie w siebie. Nie wiem dlaczego moje ręce powędrowały na materiał bluzy znajdujący się na jego plecach.
- Będziemy przecież za sobą bardzo tęsknić... błagam cię, nie wyjeżdżaj.
- Nie manipuluj mną.
- Nie robię tego... ochłoń i porozmawiamy. 

*

              Była to najpoważniejsza i najbardziej dotkliwa rozmowa w moim życiu. Kilka razy musieliśmy ją przerwać z powodu zbyt dużych emocji. Pokój opuszczał albo Myungsoo albo ja. Za każdym razem zalani łzami, wściekli bądź też niezwykle rozgoryczeni. Wyzywaliśmy się, szturchaliśmy, obrażaliśmy... ale przynajmniej wyznaliśmy sobie całą prawdę. Teraz wiemy na czym stoimy. Wiadomo... po tej kłótni nie odzywaliśmy się do siebie przez kolejne kilka dni, co było dla nas kolejnym ciosem, jednak nie potrafiłem odezwać się do niego ani słowem, po tym jak usłyszałem, że jestem płaczliwym, użalającym się nad sobą, puszczalskim pedałem. Oczywiście Myungsoo zaraz pożałował tych słów i mnie przeprosił, jednak zostaną one w mojej pamięci przez bardzo długi czas.
Nie wiem zbytnio jak mam podsumować tą opowieść... Pewnie będziecie mieć niedosyt... tak wiem, ale nasza historia z pozoru zagmatwana i z początku dość ciekawa po kilku miesiącach zmieniła się w pewnego rodzaju monotonię, która podchodzi pod codzienne, normalne, nudne życie... nic specjalnego. Dogadujemy się ze sobą... nadal mieszkamy razem. Mój pokój został przerobiony na wielką szafę, a ja przeniosłem się do łóżka Myungsoo. Myungsoo jak już wiecie, dostał stypendium. Uczy się na samych piątkach, nie opuszcza żadnych zajęć... muszę przyznać, że jestem z niego bardzo dumny. Ja uczę się zaocznie... tak wiem, bez szału, ale przynajmniej mogę się skupić na leczeniu. Hyung zapisał mnie do przyjaciela Sunggyu, który jest genialnym psychologiem, dzięki któremu staram się wyjść z nałogu. Dlaczego mówię, że się staram? Bo jest to niezwykle trudne i jeśli wejdziecie w jakiś nałóg, to ostrzegam Was, że nawet najsilniejsza psychika i siła woli Wam tego nie ułatwią. Jest to po prostu jakiś horror. Człowiek zapomina kim jest... nie kontroluje się. Dopiero po zażyciu leków uświadamiasz sobie jakie głupoty zrobiłeś będąc w amoku... dopiero wtedy się wstydzisz i przepraszasz najbliższe Ci osoby za wyrządzone krzywdy.
Jeśli chodzi o mój związek z Myungsoo... polepszył się i to bardzo. Ciągle idziemy w dobrą stronę mimo że jeszcze czasami mamy te bariery, to jednak bardzo sie staramy, by dojść wspólnie do jakiegoś porozumienia. Co najbardziej pomaga nam w dojściu do jakiegokolwiek kompromisu? Hm... jakby to powiedzieć... odrobina szczerej rozmowy i łóżko. Myungsoo nie ma w końcu tych barier i sam proponuje mi takie rzeczy. No cóż... muszę Wam powiedzieć, że to naprawdę pomaga. Jeśli więc macie konflikt ze swoją drugą połówką... to już wiecie co robić.
Odcięliśmy się też całkowicie od jakiegokolwiek życia towarzyskiego... przynajmniej ja. Skończyłem z imprezami, wychodzeniem... staram się skupić na nauce, leczeniu i moim Hyungu. Myungsoo stwierdził, że również zakończy swoje życie towarzyskie, jednak ja sam namawiam go, by wyszedł od czasu do czasu do jakiegoś klubu ze swoimi przyjaciółmi. Ciężko pracuje i mu się to po prostu należy. Wczoraj tak zabalował z Sunggyu, Howonem i Dongwoo, że teraz biedactwo leży koło mnie i odsypia, mimo że dochodzi już 12-sta. Niech śpi... jest to strasznie przyjemny widok. Mógłbym patrzeć na jego zapuchniętą, śpiącą mordkę cały czas.
Lekcja na koniec? Nie bójcie się zwrotów i nagłych, niespodziewanych sytuacji w Waszym życiu. Każda taka z pozoru straszna sytuacja może bardzo dużo zmienić... może pomóc Wam obrać odpowiednią ścieżkę. Pomoże Wam się rozwinąć, poznać nowych ludzi, spotkać miłość... Oczywiście nie zawsze. To od nas zależy czy podejmiemy się drogi przez tą ścieżkę czy zatrzymamy się w miejscu i poczekamy na inną. Moim zdaniem póki jesteśmy młodzi, powinniśmy chwytać się wszystkiego. Najważniejsze by próbować. Jeśli się zatrzymamy i stwierdzimy, że żadna z dróg nie jest dla nas, to co wtedy? Jakimi ludźmi wtedy będziemy? Przede wszystkim... kim będziemy? Nie bójcie się. Zaciśnijcie zęby i idźcie do przodu. Pamiętajcie też żeby przy pierwszej przeszkodzie się nie poddawać, tylko z dumą przejść przez nią i nadal iść po swoje. Trzymam za Was kciuki!

~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że dopiero dzisiaj wrzuciłam ostatnią część, ale zaczęłam studia i nie miałam teraz na to zbytnio czasu;; Myślę, że jak wszystko poukładam sobie na uczelni, to posty znów będą pojawiać się regularnie. Teraz na weekendzie czeka na mnie dużo nauki, ale myślę, że dodam pierwszą część kolejnego ficzka:) Pomysł już jest, także czekam na jakiś paring.
Powiem Wam jeszcze, że na jeden z wykładów muszę przygotować prezentację i poprowadzić debatę na jakiś "kontrowersyjny" temat. Wybrałam oczywiście homoseksualizm także trzymajcie kciuki :)
Buziaki!~

Myungsoo&Sungjong~cz.7[Amour Français Coréen]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

                         Typowa jesień. Za oknem panuje ciągły chłód, pada, wieje, jest ciągle ciemno... Zaczęła się moja pora roku. Okres, w którym czuję się najlepiej, mimo że uznawany jest przez większość ludzi jako okres depresyjny i melancholijny. Siedziałem przy kuchennym stole wpatrując się w zamglony Han. W zagojonych już dłoniach trzymałem kubek z zieloną herbatą czekając aż ta się zaparzy. W głowie przewijała mi się moja ostatnia rozmowa z mamą i dość poważna kłótnia z ojcem. Trochę czasu już minęło... trochę... w zasadzie od mojego ostatniego opowiadania minął miesiąc. Rodzice są już po rozwodzie... Mama miała w planach powrót do Seoulu, jednak dostała w Paryżu niesamowicie dobrze płatną pracę i postanowiła zostać tam. Ojciec... no cóż. Ojciec za wszelką cenę chciał mnie sprowadzić do Paryża. Ponoć załatwił mi miejsce na uczelni, w mieszkaniu jego nowej rodzinki zwolnił mi pokój... Dzień w dzień toczyłem z nim bój o to, że nie chcę wracać.... że w Seoulu jest mi dobrze i to właśnie w nim chcę zostać. Gdy zobaczył, że nie ma szans i mnie nie przekona, w końcu odpuścił. Poza tym jestem dorosły i to gdzie będę studiował to tylko i wyłącznie moja sprawa. Co do studiów... Myungsoo zaproponował mi przeniesienie się na studia zaoczne. Mam zajęcia w weekendy co drugi tydzień... mogę to spokojnie połączyć z pracami w domu, wizytami u psychologa i spędzaniem czasu z moim chłopakiem. W sumie taki tryb bardzo mi odpowiada. Często dostaję napadów agresji, delirki... nie wyobrażam sobie przechodzenia tego na uczelni podczas zajęć.
Dochodziła 17-sta. Z utęsknieniem wyczekiwałem powrotu Myungsoo. Chłopak chciał rzucić studia i zajmować się mną, ale po wielu kłótniach wybiłem mu to w końcu z głowy. Dziś miał tylko dwa wykłady więc nie widziałem go zaledwie od trzech godzin, ale i tak zdążyłem się za nim stęsknić. Upiłem łyk herbaty sięgając po telefon. Po wybraniu numeru Myungsoo wyczekiwałem aż odbierze.
- Co tam skarbie?- uśmiechnąłem się słysząc w słuchawce jego wesoły głos.
- Kiedy będziesz?
- A co? Stęskniłeś się?
- Nie wiesz nawet jak bardzo.- westchnąłem kładąc głowę na stole.
- Właśnie wyszedłem z uczelni i idę do samochodu... wytrzymasz jeszcze jakieś pół godziny?
- No nie wiem.
- Hmm... to postaram się być zaaa... 15 minut.
- Y y... jedź ostrożnie Hyung.
- Nie mogę pozwolić żebyś tak tęsknił.
- Nie, proszę cię... nie chcę żeby coś ci się stało.
- Dobrze... będę uważał.- westchnąłem słysząc jak Myungsoo zamyka za sobą drzwi.
- Kocham cię.- rozłączyłem się, po czym podniosłem się leniwie z krzesła idąc do łazienki. Chciałem wziąć prysznic gdyż było mi niesamowicie zimno. Myungsoo wróci za pół godziny więc mam jeszcze trochę czasu. Stojąc pod prysznicem zastanawiałem się nad tym, dlaczego będąc tyle ze swoim chłopakiem, nie poszliśmy jeszcze razem do łóżka... Za każdym razem gdy mu to proponuję, ten mi odmawia. Może rzeczywiście zaspokaja go ktoś inny? Albo... albo to we mnie tkwi problem? Może jestem odrażający i Myungsoo się mnie zwyczajnie brzydzi? Może jest prawiczkiem i się boi? Nie... przecież mówił mi, że kochał się już wielokrotnie... Sam już nie wiem. Umyłem się, po czym narzuciłem na siebie szlafrok. Wtedy też usłyszałem jak drzwi do domu otwierają się.
- Sungjonggie!- Hyung... Uśmiechnąłem się szeroko biegnąc w stronę chłopaka. Wskoczyłem na niego mocno się w niego wtulając - Nie było mnie jakieś trzy godziny.- zaśmiał się całując mnie w policzek.
- I tak zdążyłem się stęsknić.- chłopak postawił mnie na ziemi namiętnie mnie całując.
- Z dnia na dzień jesteś coraz chudszy.- podsumował rozbierając się.
- Ale... ale chyba ci to nie przeszkadza, prawda?
- Nie... ale się bardzo o ciebie martwię. Powinieneś więcej jeść.
- Póki co nie mam na to ochoty.- westchnąłem zanosząc mu torbę do pokoju.
- Tam są dwie książki... uważaj, bo cię złamie.
- Przestań mi dokuczać.- złapałem go za rękę patrząc mu w oczy.
- Coś się stało?- zaprzeczyłem ciągnąc go na kanapę. Gdy go na niej posadziłem klęknąłem nad nim okrakiem rozpinając mu koszulę - Co ty robisz?- bez krzty emocji na twarzy zacząłem go całować pieszcząc palcami jego sutki. Myungsoo jęknął głaszcząc mnie niepewnie po nagich udach schowanych pod puchatym szlafrokiem - Myszko...- nie chciałem tego przerywać. Zbyt długo na to czekałem. Moje wargi zjechały na szyję partnera. Odwiązałem pasek szlafroka ukazując chłopakowi swoje nagie, chude ciało.
- Błagam, nie wykręcaj się.- szepnąłem rozpinając mu spodnie. Po chwili czułem pod ręką jego członka. Wyjąłem go z bokserek chłopaka delikatnie go pieszcząc.
- Sungjong, później...
- Słyszę to od kilku miesięcy.- nabiłem się na jego męskość wydając z siebie dość głośny jęk. Wtuliłem się w chłopaka wykonując powolne ruchy biodrami - Obejmij mnie.- szepnąłem całując go po uchu.
- Skarbie...- Myungsoo jęknął szukając czegoś na kanapie - Telefon...
- Boże, błagam cię... skup się przez kilka minut na mnie.- chwyciłem jego czerwoną twarz w obie dłonie, po czym cmoknąłem go niewinnie w nos - Pocałuj mnie. 
- Jesteśmy!
- Oblewamy dzisiaj stypendium naszego Myungsoo!- zatkało mnie. Twarz chłopaka zrobiła się niemalże fioletowa ze wstydu. Przerażony spojrzałem na przedpokój, w którym stało trzech chłopców z grupy Myungsoo... w tym oczywiście Kangjoon - O... oni już chyba świętują.
- Aishh... przepraszam, przyszliśmy nie w porę.- co za upokorzenie. Trzęsącą się ręką podałem partnerowi koc, a sam jak to spłoszone zwierzę zakryłem się szlafrokiem uciekając do swojego pokoju.
- Sungjong...- usłyszałem za sobą jedynie głos Kangjoona stojącego pod drzwiami mojej sypialni - Przepraszamy...- przekręciłem jedynie klucz, po czym zalany łzami zacząłem się pospiesznie ubierać. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że nie byłem w stanie ubrać bielizny czy koszulki. Dlaczego nie powiedział mi, że dostał stypendium? Dlaczego nie wspomniał, że zaprosił do domu swoich znajomych? Czemu chce pić w domu wiedząc, że mam z tym problem? Co się do cholery dzieje z naszym związkiem?
- Idźcie do pokoju, zaraz do was przyjdziemy.- Myungsoo... usłyszałem pukanie do drzwi - Sungjong.- otworzyłem mu, jednak gdy wszedł znów pospiesznie je zamknąłem - Boże, nie płacz...- wtuliłem się w niego wybuchając płaczem. Mimo że mam do niego ogromny żal, w jego ramionach odczuwałem ulgę i chwilę spokoju - Słyszysz? Uspokój się... nic się nie stało.- raz w życiu przytrafiła mi się podobna sytuacja... Spotykałem się wtedy z kilka lat starszym ode mnie Florianem. Któregoś dnia zaproponował mi wspólną noc, na którą się oczywiście zgodziłem. Gdy się kochaliśmy do pokoju wparowało kilku ludzi nagrywając nas i śmiejąc mi się w oczy. Najgorsze jest to, że Florian śmiał się razem z nimi i potraktował mnie przy nich jak zwykłą, puszczalską szmatę. Gdy po tym wydarzeniu uciekłem do domu okazało się, że był to dopiero początek horroru. Filmik przedstawiający nasz stosunek wylądował w internecie z dopiską, że "skośni to puszczalskie szmaty, które przyjeżdżają do ich kraju tylko po to, by się zabawić". Trwało to stosunkowo niedługo... zaledwie tydzień. Po tym czasie internauci znaleźli inną sensację, którą żyli. Dla mnie jednak było to najgorsze siedem dni mojego życia. Wtedy właśnie straciłem pewność siebie, zacząłem pić, mieć kompleksy... bałem się ludzi i wychodzenia z domu. Gdyby nie sprawa z Florianem może inaczej zareagowałbym na tą wpadkę... - Sungjong, popatrz na mnie.- szlochając oderwałem się od chłopaka zerkając mu niepewnie w oczy - To mądrzy ludzie... nikt nie będzie się z nas śmiał.
- Dostałeś stypendium?- usiadłem na łóżku gdyż zaczęło mi się robić słabo.
- Tak... przepraszam, że ci nie powiedziałem... nie było na to czasu.- skinąłem głową głaszcząc go po talii.
- Gratuluję... zasłużyłeś na to Hyung.
- Sungjong...- chłopak kucnął głaszcząc mnie po twarzy - Jesteś strasznie nieobecny.
- Jestem... po prostu jestem w szoku.
- Wiem... było to dość nieprzyjemne, ale...
- Nikt nas nie nagrywał, prawda?
- Co?... O czym ty mówisz?- kiwnąłem jedynie przecząco głową... nie chciałem mu o tym opowiadać i znowu robić z siebie ofiary - Skarbie...
- Kochasz mnie?
- Boże Sungjong, oczywiście, że cię kocham... bardzo cię kocham.
- Przytul mnie.- brunet wtulił mnie w siebie głaszcząc mnie po plecach.
- Spróbuj się uspokoić.- skinąłem głową oddychając z ulgą.
- Hyung...- spojrzałem na chłopaka wycierając mokre policzki - Nie rozumiem... chcecie... chcecie oblewać twoje stypendium tutaj? Ze mną?... Przepraszam, ale nie dam rady na to patrzeć.
- Dlatego nie przynieśli alkoholu... wiem co robię skarbie.- zaskoczony spojrzałem na partnera, na którego twarzy malował się delikatny uśmiech.
- Powinniście gdzieś dzisiaj wyjść... Jest piątek, dostałeś stypendium. Musicie to uczcić.
- A ty?
- Zostanę w domu... pooglądam coś...
- Nie chcę świętować bez ciebie... posiedzimy chwilę z chłopakami, a późnieeej...
- Co chcesz robić później?
- Hmm nie wiem... twój Hyung dostał stypendium... powinieneś mi to jakoś wynagrodzić.
- To ty idź porozmawiać z chłopakami, a ja coś wymyślę.
- Chodź ze mną.
- Nie mam ochoty.
- Sungjonggie...
- Nie Myungsoo... przepraszam, ale nie...
- No dobrze, nic na siłę.- chłopak nachylił się do mnie delikatnie mnie całując - Będę na ciebie czekał.- po tych słowach posłał mi ciepły uśmiech, po czym wyszedł z pokoju. Położyłem się na łóżku oddychając z ulgą. Skoro Myungsoo mówi, że nikt z jego znajomych nam nie zaszkodzi to znaczy, że tak pewnie będzie. Boże, co za wstyd... Jak Myungsoo mógł nie zamknąć drzwi? Czemu jego znajomi weszli do jego mieszkania bez pukania? Tak bardzo pragnąłem spędzić to popołudnie tylko z nim... Nadal coś mi tu nie gra... Myungsoo nie był ani trochę podniecony gdy zacząłem się z nim kochać. Był to nasz pierwszy raz... powinien okazać odrobinę zainteresowania.
- Mogę wejść?- usiadłem na baczność wpatrując się w drzwi.
- T... tak... proszę.- po chwili do pokoju wszedł Kangjoon. Spiąłem się uciekając w kąt łóżka. Chłopak zamknął za sobą drzwi, po czym usiadł na skraju łóżka.
- Myungsoo mówi, że bardzo to przeżywasz... chciałem cię przeprosić.- co takiego? Spojrzałem na chłopaka otwierając szerzej oczy - Musiało być to dla ciebie dość nieprzyjemne... przepraszam.- skinąłem głową zbierając się jednocześnie w sobie, by w końcu o to zapytać.
- Hyung...- przełknąłem z trudem ślinę - Jak dobrze znasz Myungsoo?
- Przeniosłem się stosunkowo niedawno, ale jesteśmy ze sobą dość blisko.- poderwałem się nie odrywając od niego wzroku - Znaczy... nic nas nie łączy jeśli o to ci chodzi... nie to miałem na myśli.
- Czy on mnie zdradza?- chłopak zmarszczył brwi przysuwając się bliżej mnie.
- Chyba nie rozumiem.
- Czy jest na uczelni ktoś z kim Myungsoo jest blisko?
- Sungjong, on nigdy by nie...
- Powiedz mi prawdę.- chłopak westchnął uciekając wzrokiem. Czułem jak serce rozsadza mi klatkę piersiową, a policzki znów zalewają łzy - Kto to jest?
- W sumie powinieneś wiedzieć... On... po tym jak odkrył, że masz problemy z piciem... jak stałeś się agresywny... Myungsoo potrzebował bliskości.- Kangjoon wziął głęboki oddech - Z tego co wiem kochali się tylko raz... Myungsoo bardzo tego żałował i żałuje do dziś...- zacisnąłem dłonie w pięści czując jak robi mi się słabo - Urwali się z wykładu i zrobili to w łazience... Boże, nie powinienem ci tego mówić.
- Kto to jest...- czułem jak robi mi się niedobrze... to chyba mnie przerasta.
- Jooheon... ma... ma bluzkę w paski...
- Jest tutaj?- wyrwałem w stronę drzwi.
- Sungjong, nie!- wszedłem do salonu wpatrując się z nienawiścią w kochanka mojego chłopaka.
- Ooo jesteś... i jak tam?- telepało mną z emocji. Miałem ochotę rzucić się na niego i zabić go gołymi rękoma.
- Jak ci się pieprzyło mojego chłopaka?- w pokoju zapanowała głucha cisza, wśród której słychać było jedynie mój ciężki oddech i szlochanie - Odpowiedz mi! 
- Sungjong...- przerażony Myungsoo wstał chcąc mnie uspokoić, jednak odepchnąłem go rzucając się na Jooheona.
- Ty dupku, jak mogłeś?!... Dlaczego właśnie Myungsoo?!
- Skarbie, uspokój się.- Myungsoo chwycił mnie w pasie odciągając mnie od swojego kochanka. Spojrzałem na niego, jednak jedyne co czułem to smutek i pustka... nie miałem do niego żalu... nie byłem zły na niego... nie potrafię.
- Nie mów tak do mnie...- zerknąłem na Jooheona wycierając mokre policzki - Jesteś podłym draniem, który doprowadził do rozpadu związku...- chciałem wrócić do pokoju, jednak zostałem złapany przez Hyunga.
- Sungjong, zaczekaj...
- Naprawdę cię kocham Myungsoo... jak mogłeś mi to zrobić?- wyrwałem rękę zamykając się w swoim pokoju. Będąc w amoku zacząłem szukać walizek i toreb, po czym pospiesznie zacząłem się pakować. To jakiś obłęd... kiedy ten koszar się skończy? Kiedy w końcu zaznam spokoju? Kiedy nadejdzie taki czas, że spotkam wierną mi osobę, która szczerze będzie mnie kochać? Co jest ze mną nie tak, że wszyscy traktują mnie jak zabawkę i śmiecia?
- Tak... do poniedziałku...
- Powodzenia...- dźwięk zamykanych drzwi... to oznacza jedynie to, że Myungsoo będzie chciał zaraz wszystko ze mną wyjaśnić. Jestem ciekawy jego punktu widzenia i tego jak będzie się z tego tłumaczył, ale z drugiej strony nie mam ochoty na niego patrzeć... to za bardzo boli.
- Sungjong ot...- otworzyłem drzwi spoglądając z żalem na swojego byłego już chłopaka... kto by pomyślał, że to wszystko zakończy się w kilka minut? - Wiem, że nie masz ochoty, ale...
- Wejdź.- burknąłem kontynuując pakowanie się. Myungsoo złapał mnie za rękę chcąc odwieść mnie od tego pomysłu. Wyrwałem się nawet na niego nie spoglądając.
- Proszę cię, najpierw mnie posłuchaj.
- Mów.- wszedłem do garderoby po resztę rzeczy czekając na jakiś gest z jego strony. Kiedyś mówiłem, że będę w stanie wybaczyć mu wszystko... nawet najgorszą zdradę... nadal tak jest. Nie chcę nawet słuchać jego tłumaczeń. Chcę żeby mnie przytulił i zapewnił, że nigdy więcej tak nie zrobi. Fakt... cholernie mnie to boli i długo pewnie nie będę w stanie zachowywać się przy nim normalnie, ale nadal chcę z nim być, bo bardzo go kocham. Chcę jedynie by mi obiecał, że ta zdrada to był pierwszy i ostatni raz.
- Proszę cię, usiądź na chwilę.- wziąłem głęboki oddech siadając na łóżku. Myungsoo usiadł obok mnie bawiąc się nerwowo palcami. Nie mógł wydusić z siebie ani słowa... po jego policzkach spływały łzy, których ten nie miał nawet siły wytrzeć. Szczerze? Było mi go szkoda... Było mi go szkoda, chciałem go przytulić i pocieszyć, ale musiałem grać... nie mogłem poddać się tak szybko.
- Płacz w niczym ci nie pomoże... mów, bo za dwie godziny mam lot do Francji.- gówno prawda... nie wyobrażam sobie wyjazdu stąd.
- Sungjong... Boże, nie wiem od czego mam zacząć.- chłopak złapał się za włosy płacząc jeszcze bardziej. Nie mogę znieść takiego widoku.
- To może ja zacznę...- też było mi ciężko... nie wyobrażacie sobie nawet jak bardzo. Moja miłość do niego jednak jest tak silna, że nie potrafiłem się na niego zbyt długo gniewać - Odpowiedz mi tylko na kilka pytań... kiedy to zrobiliście?
- Jakiś miesiąc temu...
- Wtedy kiedy walczyłem sam ze sobą... kiedy potrzebowałem najbardziej twojej obecności...
- Sungjong...
- Nie, ja rozumiem... dawałem ci wtedy nieźle w dupę...
- Co...
- Wiem, że czułeś się samotny... zamiast bliskości oczekiwałem od ciebie jedynie tego, że pozwolisz mi się napić...- dlaczego wziąłem winę na siebie? Nie mam zielonego pojęcia... Wziąłem głęboki oddech spoglądając w okno gdyż nie miałem odwagi spojrzeć na niego - Jak długo to trwało?
- Sungjong, ja naprawdę...
- Odpowiedz mi.
- Zrobiliśmy to raz... jeden, pieprzony raz... przysięgam.
- Wierzę ci.- mam dość grania. Poczułem okropne kłucie w sercu. Pisnąłem czując jak po policzkach spływają mi łzy - A teraz... teraz powiedz mi dlaczego? Wiesz chyba jak bardzo cię kocham... Dlaczego mnie tak zraniłeś?
- Opiekowałem się tobą najlepiej jak mogłem... ty... ty ciągle na mnie krzyczałeś... podejrzewałeś o zdrady... wmawiałeś mi rzeczy, których nie zrobiłem...- to fakt... przez brak alkoholu zacząłem wyżywać się na nim - Chciałem choć na chwilę oderwać się od tego wszystkiego...
- Czy dzięki temu poczułeś się lepiej?- odwróciłem głowę spoglądając w jego przekrwione oczy.
- Nie... zacząłem tego żałować już w trakcie...
- Czy po tym chciałeś to jeszcze z kimś powtórzyć?
- Nie... przysięgam ci, że nie.
- Obiecaj mi, że będziesz mi wierny...
- Co takiego?- czyżby wyczuł, że mu wybaczam? - Sungjong, czy ty...
- Przysięgnij mi to do cholery.- Myungsoo upadł przede mną na kolana płacząc jak dziecko.
- Boże, Sungjong... przysięgam na wszystko, że będę ci wierny do samego końca... Nie zasłużyłem na to żebyś mi wybaczył.
- Też nie jestem w tym wszystkim bez winy...- sięgnąłem po torby rzucając je do garderoby.
- Sungjonggie...- chłopak złapał mnie za rękę chcąc mnie w siebie wtulić.
- Nie... nie teraz.- ruszyłem do przedpokoju nakładając buty i płaszcz.
- Dokąd idziesz?
- Muszę pomyśleć.
- Weź telefon...
- Przepraszam, ale i tak nie mam zamiaru go odbierać.- wyszedłem z mieszkania chcąc udać się na całonocny spacer. Chciałem pójść do sklepu po alkohol i papierosy... Kiedyś, gdy byłem w liceum i przez jednego z moich partnerów wpadłem w jego złe towarzystwo zacząłem palić. Wprawdzie było to na zasadzie pociągnięcia kilku buchów od mojego chłopaka, ale było to dobrym antydepresantem więc czemu by znowu nie spróbować? Ruszyłem do najbliższego sklepu, po czym kupiłem wspomniane wcześniej rzeczy. Wytrzymałem bez alkoholu 1,5 miesiąca... teraz przez zdradę Myungsoo wszystko zepsuję. Usiadłem na ławce w parku odpalając papierosa. Po zaciągnięciu się dymem poczułem błogi spokój. Wiedziałem, że źle robię, ale jestem tylko człowiekiem i mam prawo do popełniania błędów. Drżącą dłonią odkręciłem butelkę soju, po czym upiłem łyk. Czułem jak mną trzęsie... nie wiem czy to przez cierpki smak alkoholu czy z emocji, że uległem pokusie i znów się napiłem. To jest dla mnie zbyt wiele... skoro Myungsoo zdradza, to ja piję. Wypiłem soju do końca, po czym znów zaciągnąłem się papierosem. Po kilku minutach poczułem jak kręci mi się w głowie... musiałem wypić alkohol zbyt szybko. Wyjąłem z płaszcza telefon wybierając numer do jego najlepszego przyjaciela- Sunggyu.
- Sungjong? Hej, co tam?- czknąłem rzucając peta na ziemię.
- Wiedziałeś?
- Słucham? O czym?
- O tym, że Myungsoo mnie zdradził z jakimś dupkiem z roku.
- Em... Sungjong, jak ty...
- Chcesz się spotkać?
- Nie jesteś teraz z Myungsoo?
- Nie... siedzę w parku obok domu i piję.
- Co? Jak to pijesz?
- Mam dziś dzień dziecka.
- Nie ruszaj się stamtąd, okej? Zaraz będę.
- Weź alkohol.- rozłączyłem się, po czym udałem się do sklepu po kolejną butelkę. Po jej zakupie usiadłem na tej samej ławce i zacząłem pić. Czy czułem się lepiej? W tej chwili na pewno.
- Sungjong!
- Sungjoooong!- oho... czyżby Sunggyu przybył z eskortą?
- Jest!- rzuciłem za siebie soju patrząc nieprzytomnym wzrokiem na to co się dzieje - Hej, Sungjong... słyszysz mnie?- Gyu kucnął klepiąc mnie po twarzy.
- Nie bij mnie... oczywiście, że cię słyszę.
- Myungsoo, tu jest!
- Co... jest tu mój zdradliwy facet?
- Nie mów tak... przecież mu wybaczyłeś.
- Tak... ale to nie zmienia faktu, że cierpię.- czknąłem chcąc wstać z ławki, jednak Sunggyu skutecznie mnie na niej zatrzymał.
- Sungjong...- podniosłem głowę patrząc nieprzytomnym wzrokiem na przerażonego Myungsoo.
- Ile wytrzymał?
- 1,5 miesięca... boże kochany.- chłopak przetarł twarz wzdychając - Sungjong... dlaczego ty...
- Mam gorszy okres, nie uważasz? 
- Skarbie...
- Niedobrze mi jak mówisz do mnie "skarbie.- chłopcy wymienili się spojrzeniami, po czym przenieśli wzrok na mnie - Serio... niedobrze mi.- Sunggyu gwałtownie się podniósł dzięki czemu mogłem zwymiotować idealnie wprost pod moje nogi. Myungsoo kucnął obok mnie wycierając mi usta.
- Chodź do domu.
- Nie mam ochoty... idę na spacer.
- Już jesteś po spacerze... chodź szybko.
- Czekaj... zarzuć mi go na plecy.- Myungsoo podniósł mnie wrzucając mnie na plecy swojego przyjaciela. Nie wiem w sumie co działo się w drodze do domu gdyż trochę mi się przysnęło. Obudziłem się leżąc w swoim łóżku, przy którym siedział nieprzytomny ze zmęczenia Myungsoo.
- Hyung...- szepnąłem siadając.
- Sungjong...- chłopak spojrzał na telefon - Jest 4 rano... śpij jeszcze.
- Boli mnie głowa.- jęknąłem sięgając po stojącą obok łóżka wodę.
- Porozmawiamy o tym rano... śpij.
- A ty? Czemu nie śpisz?
- Czuwam nad tobą... chcę żebyś się wyspał.
- Połóż się.
- Wolę nie.- westchnąłem podsuwając się pod ścianę.
- Chodź... jutro masz wykłady, musisz się wyspać.- brunet wstał idąc w stronę drzwi - Myungsoo...
- Wezmę chociaż swoją kołdrę.- no tak... póki co obcowanie ze sobą będzie dość trudne i niekomfortowe, ale myślę, że z czasem wszystko wróci do normy. Po chwili mój chłopak wrócił i niepewnie położył się obok mnie.
- Bardzo narozrabiałem?- spojrzałem na niego biorąc głęboki oddech.
- Po prostu śpij.- szepnął całując mnie w czoło. Skinąłem głową odwracając się plecami do niego. Po chwili poczułem jak chłopak robi dokładnie to samo.... to boli. Co noc spaliśmy wtuleni w siebie, a teraz? Błagam, niech ten koszmar minie jak najszybciej... niech już wszystko będzie dobrze...

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Myungsoo&Sungjong~cz.6[Amour Français Coréen]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

- Co ty mówisz?- otworzyłem do połowy okno by zaczerpnąć świeżego powietrza. Akurat zaczęło padać... kocham zapach powietrza po burzy.
- Nie lubię powtarzać się dwa razy.
- Przeziębisz się... zamknij to okno.- wzruszyłem ramionami przyglądając się zabandażowanej dłoni - Nie pozwolę ci wyjechać, masz tego świadomość?- milczałem... naprawdę jedyne czego teraz pragnąłem to nie współczucie partnera, a szybki powrót do domu - Sungjong...
- Jedź już.
- Możesz przestać?- spojrzałem pytająco na chłopaka - Odkąd poznałeś Kangjoona zachowujesz się jak...
- Jak kto?
- Mniejsza.
- Powiedz... jak dupek, tak? Wiesz... przepraszam, ale mi na tobie zależy i jestem zazdrosny gdy przyprowadzasz do domu takich przystojnych facetów...
- Sungjong...
- Tak, wiem... to twój dom i możesz sobie robić co chcesz, ale jesteśmy chyba razem, a to jak na niego patrzysz... obrzydliwe.- prychnąłem wbijając wzrok w pokryty mrokiem szpitalny parking.
- Chyba nie rozumiem... jak na niego patrzę?- w jego głosie dało się wyczuć ogromną ciekawość i drwinę jednocześnie.
- Jakbyś chciał go przelecieć...
- A nawet jeśli, to co z tym zrobisz?- te słowa były jak potężny cios w twarz. Zatkało mnie... nie potrafiłem złapać powietrza. Oszołomiony odpiąłem pasy sięgając na klamkę - Przepraszam, to było nie na miejscu.- wysiadłem z samochodu wprost pod zimne strugi deszczu - Sungjong!- zacząłem iść przed siebie... tak naprawdę nie wiem dokąd... nie znam na tyle Seoulu - Hej! Zaczekaj!- chciałem jedynie krzyknąć żeby się pieprzył... jak on mógł mi coś takiego powiedzieć?! Więc to prawda?! Chce się do niego zbliżyć żeby zaciągnąć go do łóżka? W życiu nie widziałem tak przystojnego chłopaka jak Kangjoon... wcale się nie dziwię, że spodobał się Myungsoo - Sungjong...- poczułem jak chłopak łapie mnie za ramię. Zatrzymałem się jednak nie miałem ochoty spoglądać mu w oczy - Przepraszam... nie chciałem tego powiedzieć... to było głupie, wiem.
- Puść mnie.
- Sungjong, to był żart... on mi się nie podoba, przecież doskonale o tym wiesz.
- Puść mnie.- powtórzyłem w miarę spokojnie chcąc się wyrwać.
- Posłuchaj mnie do cholery.
- Jesteś podły, wiesz?!- odwróciłem się w stronę Myungsoo trzęsąc się z zimna i emocji - Wiesz, że cię kocham i że jestem o ciebie zazdrosny, to dlaczego mówisz mi takie rzeczy?! Wiesz jak to boli?!- przetarłem rękoma mokrą od deszczu twarz - Mścisz się za to co robiłem z Jooyoungiem?! Jeśli chcesz przelecieć Kangjoona to śmiało!- uderzyłem ręką w drzewo, obok którego stałem jęcząc z bólu.
- Sung...
- Powiedz... powiedz mi tylko kiedy mam się usunąć z domu... będziemy wtedy kwita.- Myungsoo posłał mi złowrogie spojrzenie łapiąc mnie za rękę, którą ponownie naruszyłem - Ał... zostaw.
- Na szczęście nie poszła ci krew.- brunet westchnął spoglądając na mnie - Naprawdę myślisz, że przyprowadziłem do domu kolegę z uczelni żeby go przelecieć? Naprawdę tak bardzo chcesz żebym to zrobił?
- Oczywiście, że nie.- szepnąłem czując jak do oczu napływają mi łzy.
- To dlaczego wygadujesz takie głupoty?
- Sam mnie do tego sprowokowałeś Hyung...
- Bo jestem idiotą, ale ten stojący przed tobą idiota nigdy by cię nie zdradził, zrozum to.- skinąłem głową wbijając wzrok w ziemię.
- Przepraszam.- po tym szczerym słowie zakryłem pospiesznie usta, z których wydobyło się kichnięcie.
- Chodź, bo będziesz chory.- pokręciłem przecząco głową spoglądając na chłopaka.
- Chciałbym się przejść.
- Nie ma mowy... wracasz do domu i lecisz do wanny.
- Hyung... przepraszam, ale dzisiaj zrobię to, co chcę...- ukłoniłem się najniżej jak mogłem - Przepraszam.- powtórzyłem, po czym ruszyłem przed siebie. Chciałem pomyśleć... zastanowić się nad sobą, swoją chorą zazdrością... nad ojcem, powrotem do Paryża, powrotem na uczelnię, swoim piciem...
- Sungjonggie, proszę cię!
- Nie martw się Hyung!- westchnąłem odbijając w jakąś ciemną, wąską uliczkę. Może rzeczywiście źle oceniłem Myungsoo? W sumie nie dziwię mu się, że tak zareagował... chyba nikt nie lubi jak jego partner jest chorobliwie zazdrosny... - Zimno...- kichnąłem czując jak przechodzi mnie dreszcz.
- Zimno ci księżniczko?!- zdezorientowany spojrzałem w prawą uliczkę, z której dobiegł głos. Ujrzałem w niej trzech, na oko 25-cio letnich mężczyzn trzymających w rękach butelki soju. Zignorowałem ich idąc dalej przed siebie - Ej ty! Mówię do ciebie!- przyspieszyłem czując jak ci idą za mną. W pewnym momencie jeden z nich wyprzedził mnie grodząc mi drogę.
- Nie słyszysz co mówi do ciebie kolega?- spojrzałem na niego czując jak przyspiesza mi serce - Ja pierdole... ej, to jest chłopak!
- Co?!- usłyszałem za sobą drwiące śmiechy... czułem, że zaraz nieźle oberwę przez to, że wyglądam nieco inaczej - Gdzie zgubiłeś jaja?- jeden z nich pchnął mnie na ziemię. W sumie co mogłem zrobić? Jedyne co mogłem, to pogodzić się z myślą, że zaraz oberwę.
- Proszę, dajcie mi spokój.- chciałem wstać, jednak zostałem szarpnięty za ubrania i pchnięty na mur odgradzający jakiś dom. Syknąłem czując jak kręci mi się w głowie.
- Jak facet może tak wyglądać?- jeden z tych oblechów splunął mi na twarz.
- I mówi to łysy koleś w dresie...
- Patrz... jeszcze gnojek pyskuje.- chłopak złapał mnie za bluzę podnosząc mnie do pionu. W drugiej ręce trzymał pustą butelkę po soju. Przełknąłem z trudem ślinę, jednak nie miałem na tyle odwagi by nawet drgnąć. Napastnik zrobił zamach rozbijając butelkę tuż obok mojej twarzy.
- Błagam, nie...
- Zaraz ci oszpecimy tą pedalską buźkę.
- Nie... błagam, nie rób tego.
- Co tu się dzieje?! Mam zadzwonić na policję?!- chłopak puścił mnie, po czym pędem, wraz ze swoimi kolegami ruszył w głąb uliczek. Opadłem na ziemię czując jak cały się trzęsę... tak mało brakowało... - Hej... wszystko w porządku?- podniosłem niepewnie głowę spoglądając na swojego obrońcę.
- Jooyoung...
- Sungjong... nic ci nie jest?- chłopak pomógł mi wstać - Co ty tu robisz sam? Nie wiesz, że to bardzo niebezpieczna dzielnica?- zaprzeczyłem - Odwiozę cię do domu.
- Nie... poradzę sobie.- przecież gdyby Myungsoo zobaczył mnie w towarzystwie Jooyounga to byłby koniec.
- Nalegam... jestem pewien, że będą chcieli cię dorwać.- spojrzałem w uliczkę, w którą uciekli napastnicy, po czym skinąłem głową - Chodź... zaparkowałem niedaleko.- ruszyliśmy w stronę samochodu, jednak nie miałem odwagi, by się do niego odezwać. Jooyoung z resztą też milczał... Po wejściu do samochodu chłopak wręczył mi koc odpalając silnik - Dokąd mam jechać?- po podaniu adresu ruszyliśmy. Poczułem nagłą ulgę... teraz raczej nie powinno mi się nic stać... Nawet nie chcę myśleć jak zareagowałby Myungsoo gdyby zobaczył mnie z pociętą twarzą. Pewnie by ze mną zerwał... gdybym miał masę blizn nie byłoby we mnie nic atrakcyjnego, a przecież gdy wymieniał cechy mówiące o tym dlaczego mnie lubi, na pierwszym miejscu wskazał moją urodę - Co robiłeś tam sam?
- Chciałem się przejść...
- To trochę daleko od twojego domu.
- Wyszedłem ze szpitala i... chciałem pójść na spacer. 
- Ze szpitala?- chłopak rzucił wzrokiem na bandaże - Coś z rękoma?- skinąłem jedynie głową - Musisz bardziej na siebie uważać. Seoul wbrew pozorom jest dość niebezpieczny.
- Dobrze.
- A... tak w ogóle to co u ciebie?
- Nic ciekawego.- kaszlnąłem owijając się kocem.
- Wiesz... cieszę się, że na siebie wpadliśmy... szkoda, że w takich okolicznościach, ale mimo to...
- Dlaczego?
- Tęskniłem za tobą.- westchnąłem wyglądając przez okno - Wiem, że jesteś z Myungsoo, spokojnie.
- Nie mów mi takich rzeczy...
- Przepraszam.- na szczęście zajechaliśmy na osiedle, na którym mieszkam. Jooyoung wysiadł z samochodu otwierając mi drzwi.
- Dziękuję za pomoc.- ukłoniłem się oddając mu koc. Chłopak jednak owinął mnie nim, po czym zamknął za mną drzwi.
- Odprowadzę cię.
- Co?... N...nie... lepiej nie. 
- Spokojnie... zaufaj mi.- pf... akurat jesteś ostatnią osobą, której mogę zaufać - No... chodź.- nie przegadam go. Westchnąłem zmierzając w ciszy do mieszkania. Bałem się reakcji Myungsoo... byłem pewien, że wybuchnie gdy zobaczy nas razem. Z mocno bijącym sercem zadzwoniłem do drzwi gdyż oczywiście zapomniałem kluczy.
- Już otwieram!- drzwi do mieszkania otworzyły się, a w nich stanął zdezorientowany Myungsoo.
- Hyung, ja...
- Napadli go... jeden z napastników chciał mu pociąć twarz.
- Co? Nie... to nie tak Hyung.- nie chciałem mu o tym mówić... po co mam mu przysparzać kolejnych zmartwień?
- Co?- partner spojrzał na mnie wielkimi oczyma, po czym zaczął mnie oglądać - Sungjong, nic ci nie jest?- zaprzeczyłem zerkając na Jooyounga.
- Jooyoung pojawił się w odpowiedniej chwili...- Myungsoo wtulił mnie w siebie spoglądając na chłopaka.
- Dziękuję...
- Musisz go bardziej pilnować.- po tych słowach uśmiechnął się, po czym ruszył w stronę schodów. Brunet wprowadził mnie do mieszkania rozbierając mnie z mokrych rzeczy.
- Przepraszam...- nic nie odpowiedział. Wtulił mnie w siebie całując mnie po głowie.
- Nie darowałbym sobie gdyby coś ci się stało.... na pewno nic ci nie zrobili?
- Nie... przepraszam, że musisz się o mnie martwić.- wtedy też do przedpokoju wyszedł zaniepokojony Kangjoon.
- Pójdę już.- powiedział nakładając buty i płaszcz - Zgłoś to na policję Sungjong.
- Odwiozę cię.- rzucił Myungsoo, co było kolejnym ciosem prosto w serce.
- No co ty... zajmij się porządnie Sungjongiem, ja sobie poradzę.
- Uważaj na siebie.
- Jasne... jak dotrę do domu to dam ci znać.- gdy chłopak wyszedł z mieszkania zrzuciłem z siebie koc, zdjąłem buty i wpół przytomny ruszyłem do łazienki.
- Sungjong...- wszedłem do łazienki napuszczając wodę do wanny. Zacząłem się rozbierać czując jak robię się coraz bardziej senny - Sungjong, mówię do ciebie...
- Przepraszam.- wszedłem do ciepłej wody czując jak ulatuje ze mnie stres całego, dzisiejszego dnia.
- Mogę... mogę wejść do wanny?- spojrzałem na Myungsoo kiwając głową. Po chwili chłopak siedział za mną tuląc mnie do swojej klatki piersiowej. Czując się w końcu bezpiecznie wtuliłem się w niego zamykając oczy - Całe szczęście nic ci się nie stało.- szepnął całując mnie w policzek. Skinąłem głową zerkając na niego nieobecnym już spojrzeniem - Musiałeś się przeziębić... źle wyglądasz.- dodał dotykając mojego czoła.
- Hyung...- rzeczywiście czułem się jakbym miał za chwilę odejść z tego świata, ale było coś, co chciałem dzisiaj zrobić... coś co pomogłoby mi odreagować stres z dzisiejszego dnia.
- No co tam?
- Chciałbyś... chcesz się dzisiaj ze mną kochać?- chłopak uśmiechnął się lekko, a jego twarz pokryła się rumieńcem.
- Dzisiaj?- skinąłem głową głaszcząc go zabandażowaną ręką po policzku - Bardzo chętnie skarbie, ale martwię się o ciebie... będziemy się kochać jak poczujesz się lepiej.
- Myungsoo, proszę cię.
- Zasypiasz mi na rękach... coś cię bierze, poczekajmy z tym.
- A co jeśli niedługo wyjadę i nigdy tego nie zrobimy? 
- Nigdzie nie wyjedziesz... zostaniesz tu ze mną czy ci się to podoba czy nie.- uśmiechnąłem się delikatnie czując jak robię się coraz słabszy.
- To... to chociaż mnie pocałuj... proszę.
- Nie musisz mnie prosić o takie rzeczy Sungjonggie.- chłopak złapał mnie ostrożnie za podbródek, po czym złożył na moich wargach delikatny pocałunek. Chciałem go pogłębić, ale czułem się tak koszmarnie, że nie miałem siły nawet na to. Myungsoo pocałował mnie w czoło sięgając po żel do mycia, którym zaczął czyścić moje ciało - Mam nadzieję, że to tylko przeziębienie.
- Mhm.- sięgnąłem po prysznic obmywając się z piany, po czym niezdarnie wyszedłem z wanny.
- Poczekaj, pomogę ci.
- Poradzę sobie.- narzuciłem na siebie szlafrok i powolnym krokiem ruszyłem do swojego pokoju.
- Połóż się u mnie, zaraz do ciebie przyjdę!- za późno. Wszedłem do swojej sypialni upadając momentalnie na łóżko. Czułem jak zaczyna mnie trząść... nie z zimna... nie przez to, że się przeziębiłem... czułem, że potrzebuję się napić, chociaż odrobinę. Chciałem jeszcze wstać i poszukać czegoś w garderobie, ale nie miałem na to siły. Mam tego dość... mam dość takiego życia, w którym ktoś mi dyktuje co mam robić, a czego lepiej unikać. Nie... co ja opowiadam. Gdyby nie Hyung stoczyłbym się do końca... - Hej, mówiłem ci... Sungjong, co jest?- brunet podbiegł do mnie pomagając mi usiąść - Co się dzieje?- nie mogłem wydusić z siebie ani słowa - Sungjong!- zerknąłem na chłopaka... widziałem łzy w jego oczach, co potwornie mnie zabolało.
- Pić...
- Chcesz wody, tak? 
- Al...
- Czekaj... kurwa mać, dostałeś chyba delirki...- syknął krzątając się po pokoju - Zdarzyło ci się kiedyś coś podobnego?!
- Nie... nie krzycz...
- Gdzie jest telefon...- Myungsoo zaczął rozglądać się po pokoju - Gdzie masz telefon?!
- Biurko... gdzie... gdzie dzwonisz?
- Na pogotowie.
- Nie... Hyung, nie...
- Tak... tak leży na łóżku i się trzęsie.... Nie, nie pił od kilku dni...
- Myungsoo...
- Tak... dziękuję.- chłopak rzucił telefon na biurko, po czym kucnął obok łóżka głaszcząc mnie po twarzy - Zaraz po ciebie przyjadą, spokojnie.
- Po mnie?
- Tak... zabiorą cię do szpitala.
- Nie... nie ruszam się stąd.
- Sungjong do cholery, nie masz wyjścia!
- Nie...
- Nie bądź taki uparty! To dla twojego dobra, nie rozumiesz?!
- Pieprzysz...- Myungsoo otworzył szerzej oczy - Przestań... przestań za mnie decydować...
- Sungjong przepraszam... przepraszam, ale jesteś chory i to bardzo poważnie... daj sobie pomóc.
- Nic mi nie jest...- wtedy też rozległo się pukanie do drzwi. Chłopak zerwał się na równe nogi wpuszczając do środka trzech lekarzy.
- Tutaj, w tym pokoju... trzęsie się tak od jakiś 20-stu minut. 
- Jak często pije?- jeden z mężczyzn rozmawiał z Myungsoo, podczas gdy jego koledzy starali się podać mi jakieś świństwa.
- Pił codziennie... teraz od kilku dni tego nie robi.
- Ograniczył alkohol całkowicie? Tak z dnia na dzień?
- Tak...
- To bardzo źle.
- Nie wiedziałem... myślałem, że tak mu pomogę.
- Trzeba było odstawić go do jakiegoś ośrodka.
- Niech pan nie traktuje go jak rzeczy.- oburzył się chłopak.
- Dobra panowie... skujcie go i zabierzemy go na oddział.
- Skuć go? Niby w co?- widziałem, że Myungsoo zaczyna powoli żałować swojej decyzji wezwania karetki.
- Niby w to.- burknął mężczyzna prezentując kaftan bezpieczeństwa. Myungsoo parsknął śmiechem podnosząc mnie ostrożnie z łóżka.
- Nie zgadzam się... proszę wezwać tu poważnych ludzi.
- Jesteśmy poważnymi ludźmi, a twój kolega mimo młodego wieku ma bardzo poważny problem... puść go.
- Nie... Hyung, nie...
- On nie jest psychicznie chory, po cholerę mu to?
- Utrudnia nam pan zadanie, proszę go puścić.
- Niech mi pan odpowie.
- Takie są procedury. Jeśli teraz nie zabierzemy go na oddział to za kilka dni będziesz miał tu piekło... Tego właśnie chcesz?- Myungsoo zamilkł spoglądając na mnie. Na szczęście po podanych lekach zacząłem czuć się nieco lepiej, a drgawki zaczęły ustępować.
- Nie rób tego...
- Jakie piekło? Co... co on będzie robił?
- Jeśli mnie w to wciśniesz, to cię znienawidzę...- wyrwałem się z rąk chłopaka idąc powoli do łazienki.
- Możesz nam powiedzieć co mamy robić? Mamy go zabrać?
- Nie... ja... dziękuję, że przyjechaliście.- zamknąłem drzwi na klucz osuwając się na ziemię. Muszę się stąd jak najszybciej wyprowadzić... Myungsoo robi ze mnie wariata... jestem pewien, że za tym wszystkim stoi Kangjoon. Myungsoo się mnie pozbędzie i w końcu będzie mógł bezkarnie pieprzyć tego drania - Sungjong... proszę, otwórz.- na pewno czekają na mnie za drzwiami. Jak otworzę to wcisnął mnie w kaftan i wywiozą do czubków - Skarbie jestem sam... otwórz.
- Nie wierzę ci.
- Przysięgam... zaufaj mi.- tobie? Nigdy w życiu. Przestałem ci ufać odkąd przyprowadziłeś do domu Kangjoona. Zacząłeś mi wtedy wmawiać, że jestem chory... że muszę iść na leczenie. Nie jestem taki głupi jak ci się wydaje. Wiem, że za tym wszystkim stoi chęć zdrady. Nie myśl, że ci na to pozwolę. Jesteś mój do cholery i z nikim innym poza mną nie będziesz się kochał... nie pozwolę ci nikogo dotknąć ani na nikogo spojrzeć... - Sam tego chciałeś.- chłopak otworzył zamek z drugiej strony wchodząc do środka.
- Nie podchodź.
- Jak się czujesz?- w jego głosie można było wyczuć wyraźną troskę i negatywne emocje niepozwalające mu na swobodne wysławianie się.
- Lepiej...
- Sungjonggie...- brunet zrobił krok w moją stronę.
- Nie zbliżaj się.
- Nie bój się... wiesz, że cię nie skrzywdzę.- co ty za głupoty opowiadasz?
- Nie skrzywdzisz mnie?! Przed chwilą chciałeś mnie wysłać do czubków!
- Nie krzycz...
- Kangjoon kazał ci to zrobić, mam rację?! 
- Znowu to samo...- Myungsoo westchnął kucając na przeciwko mnie - Proszę, posłuchaj mnie uważnie...
- Niby dlaczego mam to zrobić?
- Bo cię o to proszę... tak po prostu... nie musisz się oczywiście na to zgadzać.- wziąłem głęboki oddech kiwając głową - Sungjong... skarbie...- chłopak westchnął łapiąc mnie ostrożnie za rękę - Masz problem z alkoholem... nie mówię tego złośliwie, nie chcę ci niczego wmawiać... Chcę cię po prostu uświadomić, że jesteś chory i powinieneś coś z tym zrobić.- w jego czarnych oczach znów pojawiły się łzy - Nie chcę cię wysyłać na leczenie bo poznałem Kangjoona... nie zabraniam ci pić alkoholu złośliwie... robię to dlatego, bo cię kocham i zależy mi na twoim zdrowiu. Kangjoon i cała reszta świata nic absolutnie nie ma z tym wspólnego... liczysz się dla mnie tylko ty... ty i twoje szczęście... a szczęście nie tkwi w butelce ulubionego alkoholu, uwierz mi skarbie.- po jego bladej twarzy spłynęły łzy, które zawstydzony chłopak pospiesznie wytarł - Proszę cię, współpracuj ze mną... jeśli będziemy współpracować, na pewno sobie z tym poradzimy.- Myungsoo klęknął niepewnie mnie w siebie wtulając - Wiem, że jest ci ciężko, ale po to masz koło siebie mnie... zaufaj mi Sungjong... postaram się cię nie zawieść.- skinąłem głową zaciskając dłonie na jego koszulce - Postaraj się otworzyć i o wszystkim mi mówić... o wszystkim co cię gryzie, cieszy, smuci... rozumiesz?
- Tak...
- Sungjong...- chłopak spojrzał mi w oczy - Bardzo cię kocham, wiesz?
- Chyba... chyba tak...
- Czemu "chyba"? Nie okazuję ci wystarczająco miłości?- sam nie wiem... w tym momencie jestem strasznie zagubiony - Jak to widzisz, co? Co mam w sobie zmienić?
- Nic... przepraszam...
- Nie Sungjong... jesteśmy dorośli, przecież się nie obrażę za kilka słów prawdy.- spojrzałem na Myungsoo z trudem powstrzymując łzy.
- Mów mi częściej, że mnie kochasz... dotykaj mnie... całuj... przytulaj mnie częściej...- spuściłem głowę znów okazując swoją słabą stronę - Bardzo tego potrzebuję Hyung... chociaż wiem, że na to nie zasługuję.
- Ciii, już dobrze.- Myungsoo podniósł mnie z podłogi uważnie mi się przyglądając - Chodź... tylko powoli.- skinąłem głową idąc za swoim Hyungiem, który zaprowadził mnie do swojej sypialni - Połóż się.
- Mogę... mogę spać u siebie.
- Nie wygłupiaj się.- trochę to niezręczne, ale skoro Myungsoo tego chce... Położyłem się na łóżku przyglądając się chłopakowi. Ten położył się obok mnie głaszcząc mnie po twarzy.
- Nie zasługuję na ciebie...
- Nie mów tak.
- Nie... przez swoje problemy zachowuję się w stosunku do ciebie jak dupek... przepraszam, ale nie radzę sobie z tym wszystkim.
- Nic już nie mów Sungjonggie... zamknij oczka i spróbuj odpocząć.- racja... ten dzień to jakiś koszmar. Po zamknięciu oczu poczułem jak chłopak zmienia pozycję. Po chwili wisiał nade mną całując mnie delikatnie po twarzy - Nie otwieraj oczu.- jego wargi pieściły moje powieki, czoło, nos, policzki... - Nie myśl teraz o niczym... spróbuj zasnąć, a jutro rano zaczniemy wszystko od nowa. 
- Mogę mieć prośbę?
- Oczywiście.
- Pocałuj mnie... a... a później przytul i poczekaj aż zasnę.- otworzyłem oczy patrząc na zatroskaną twarz partnera. Moje zabandażowane dłonie wylądowały na jego buzi. Chłopak połączył nasze usta pocałunkiem... czułym, niezwykle namiętnym, ale też jednocześnie bardzo delikatnym. Powinienem być dla niego lepszy. Muszę zacząć się kontrolować... nie chcę go stracić przez swoją głupotę. Po chwili tej niesamowicie przyjemnej pieszczoty Myungsoo położył się obok mnie, po czym przekręcił mnie ostrożnie na bok wtulając moje plecy w swoją klatkę piersiową. Po przykryciu mnie kołdrą przytulił mnie całując mnie delikatnie w kark.  
- Dobranoc skarbie.
- Kocham cię Myungsoo.- poczułem jak na twarzy chłopaka pojawia się uśmiech... nie sądziłem, że tak proste słowa potrafią tak cieszyć.
- Ja ciebie też kocham... a teraz zamknij oczka i śpij.- nie chciałem go dłużej męczyć swoją obecnością. Pocałowałem go w dłoń, po czym zgodnie z jego zaleceniem poszedłem spać...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Myungsoo&Sungjong~cz.5[Amour Français Coréen]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                           Mimo okropnej pogody plątałem się po osiedlu czekając aż Myungsoo wyjdzie z domu. Było mi potwornie zimno i chciałem już jak najszybciej uciec do mieszkania. Mój... można powiedzieć, że chłopak ma lada moment wykłady na uczelni. Jest on święcie przekonany, że siedzę teraz na historii prawa, ale odkąd dowiedziałem się o rozwodzie rodziców przestałem chodzić na zajęcia. Nie powiedziałem o tym żadnemu wykładowcy... od dłuższego czasu nie poznaję sam siebie. Z ambitnego, ułożonego, grzecznego chłopaka stałem się osobą, której jest wszystko jedno. Najchętniej zamknąłbym się w pokoju z butelką ulubionego wina i w ogóle z niego nie wychodził. O... widzę, że Myungsoo wyszedł z klatki i ruszył w stronę samochodu. Gdy tylko do niego wsiadł ruszyłem pędem do mieszkania... udało się... znów przeszedłem niezauważony. Po wejściu do pokoju wyjąłem z garderoby ostatnią butelkę czerwonego wina, które udało mi się schować przed współlokatorem. Po otwarciu go nalałem trochę do kieliszka ciesząc się jego mocnym, cierpkim smakiem. Wiem, że nie powinienem pić... wiem, że obiecałem to Myungsoo, ale to jest silniejsze ode mnie. Zerknąłem na telefon, w którym świeciła się zielona lampka zwiastująca przyjście sms'a.
-> Pewnie jesteś teraz na wykładzie więc nie będę do Ciebie dzwonić. Jutro mamy z ojcem pierwszą rozprawę... Trzymaj kciuki.
Rzuciłem telefonem na łóżko czując jak narasta we mnie coraz większy żal i złość. Trzęsącą się ręką nalałem sobie kolejną lampkę wina wypijając ją jednym duszkiem. Nie potrafię opisać tego, co teraz czuję. Poza bólem i żalem do mojego ojca nie jestem w stanie wykrzesać z siebie więcej emocji. Usiadłem na łóżku wypijając alkohol do końca. Ostatkiem sił wepchnąłem pustę butelkę pod łóżko, po czym położyłem się czując jak świat wokół mnie wiruje. Zaczynałem wchodzić powoli w ten cudowny stan, który tak bardzo lubię i który pozwala mi zapomnieć o tym co złe. Chciałem wstać, wziąć prysznic i trochę oprzytomnieć przed powrotem Myungsoo, ale wino miało wobec mnie inne plany. Zamknąłem oczy czując jak odpływam. Po chwili bezskutecznej walki ze zmęczeniem moje powieki zamknęły się na dobre, a ja najzwyczajniej w świecie zasnąłem...

*

- Sungjonggie... hej, wstawaj.- mruknąłem czując jak ktoś głaszcze mnie po ramieniu. 

- Która godzina?

- Dochodzi 18-sta.- 18-sta?! O cholera. Usiadłem gwałtownie czując jak kręci mi się w głowie - Co się dzieje?

- Nic... zbyt gwałtownie usiadłem.- Myungsoo westchnął całując mnie w czoło. 

- Jak było na uczelni?- moje serce automatycznie przyspieszyło, a umysł jakby nagle wytrzeźwiał.

- Wiesz... nic specjalnego... przysypiałem dzisiaj na tej historii prawa.

- Mhmm.- chłopak wstał sięgając pod łóżko, spod którego wyciągnął butelkę po winie - Mój dzisiejszy wykład był za to bardzo ciekawy... rozmawialiśmy z wykładowcą o tym w jakie nałogi popadają młodzi ludzie... Jak dobrze, że mam w domu idealny przykład niekontrolującego się, kłamliwego alkoholika.- czułem jak robi mi się głupio i przykro jednocześnie - Chowasz przede mną alkohol?... jak ci nie wstyd Sungjong?

- Myungsoo, ja...

- No słucham... mam nadzieję, że zbajerujesz mnie swoją ckliwą gadką.- w zasadzie po co mam się tłumaczyć? Postąpiłem źle... co tu dużo mówić?

- Nie zamierzam się tłumaczyć... przepraszam.

- Uważasz, że to co zrobiłeś jest w porządku?

- Nie... znów cię okłamałem.

- Sungjong, tu nie chodzi o mnie... ja potrafię zadbać o swoje życie, a ty? Niszczysz je przez to gówno.

- Nie mów tak.- szepnąłem starając się wstać, jednak zostałem zatrzymany przez chłopaka - Proszę cię, puść mnie.

- Najpierw posłuchaj co mam ci do powiedzenia.- otworzyłem szerzej oczy spoglądając na bruneta - Wiem, że nie chodzisz na wykłady...

- Myungsoo...

- Daj mi dokończyć.- przełknąłem z trudem ślinę wbijając wzrok w ziemię - Wiem, że zawalasz uczelnię, wiem że nie chodzisz na nią tylko i wyłącznie po to, by chować się po kątach i pić... Ile chcesz to jeszcze ciągnąć?- nie potrafiłem odezwać się ani słowem. Chłopak wpatrywał się we mnie spojrzeniem przepełnionym nienawiścią. Czułem jak znów się rozklejam, a w środku cały się trzęse - Sungjong, odpowiedz mi.

- Przestań na mnie krzyczeć.

- Przecież w ogóle nie podniosłem głosu... staram się rozmawiać z tobą na spokojnie. 

- Daj mi już spokój.

- Acha... więc masz świadomość tego co zrobiłeś i boisz się o tym mówić. 
- Odwal się ode mnie!- Myungsoo westchnął głaszcząc mnie po dłoniach.
- Sungjong...
- Przepraszam.- szepnąłem czując jak robi mi się gorąco ze wstydu - Przepraszam Hyung.
- Nie masz mnie za co przepraszać... to... to co zrobiłeś świadczy o tym, że masz poważny problem z alkoholem, ale za wszelką cenę nie chcesz dopuścić do siebie takiej myśli. 
- To nie prawda.
- Daj sobie pomóc.
- Co... niby jak?- czułem jak do oczu napływają mi łzy. Nie kontroluję się. Nie wiem już jakie emocje pokazuję, nie wiem jak się zachowuję, powoli zaczynam zapominać kim jestem...
- Może... może zgodzisz się na odwyk?- zamurowało mnie. Pokręciłem przecząco głową wstając z łóżka - Sungjonggie...
- Jesteś niepoważny...
- Uraziłem cię, wiem, ale...
- Nie i koniec.
- Sungjong, posłuchaj mnie.
- Nie... jak mogłeś w ogóle mi coś takiego zaproponować? Już masz mnie dość?
- Co? Boże, Sungjong...
- Chcesz mnie stąd wyrzucić?... Dobrze, ale nie musisz robić tego w tak podły sposób.
- Nic nie rozumiesz.- Myungsoo podszedł do mnie delikatnie mnie całując - Pijesz o każdej porze dnia... martwię się o ciebie, bo... martwię się co cię kocham.- spojrzałem na chłopaka wielkimi oczyma. Nie sądziłem, że kiedykolwiek usłyszę z jego ust takie słowa.
- Co takiego...- nie potrafiłem w to uwierzyć. Nikt z moich dotychczasowych partnerów nie powiedział mi, że mnie kocha... zwykle chodziło jedynie o seks.
- Kocham cię Sungjong... i się bardzo o ciebie martwię. Nie chcę żebyś zmarnował sobie życie przez alkohol.- Myungsoo głaszcząc mnie po policzku uśmiechnął się lekko - Wiem, że jako francuzik masz słabość do wina, ale wydaje mi się, że jedna lampka raz na dwa-trzy dni powinna ci chyba wystarczyć, hm?- skinąłem jedynie głową nie mogąc dopuścić do siebie myśli o tym, co właśnie usłyszałem - To jak?
- Tak...
- Co?- chłopak zaśmiał się, po czym pocałował mnie w czoło - Budzimy się.
- Ja... przepraszam Hyung...- wtuliłem się w jego ciepłe ciało ciesząc się jego niesamowitym zapachem - Przepraszam.- potwórzyłem szeptem.
- Sungjong, obiecaj mi...
- Obiecuję... tylko proszę, nie wysyłaj mnie nigdzie.- Myungsoo westchnął podnosząc delikatnie moją głowę.
- I tak bym tego nie zrobił... nie zniósłbym myśli, że jesteś daleko ode mnie... Wiem też, że bardzo byś cierpiał na takim odwyku.
- Dlaczego mnie zastraszyłeś?
- Nie wiedziałem jak mam zahaczyć o ten temat i jak cię nakłonić do tego żebyś to ograniczył... przepraszam.- skinąłem głową delikatnie go całując. Hyung uśmiechnął się odwzajemniając pocałunek. Martwi się o mnie... jako pierwszy powiedział mi, że mnie kocha... Nawet nie potrafię opisać jakie to cudowne uczucie usłyszeć coś takiego po tym wszystkim, przez co przeszedłem w przeszłości.
- Pomóż mi Hyung.- szepnąłem amortyzując nasz upadek na łóżko. Myungsoo spojrzał na mnie całując mnie w nos.
- Zawsze będę ci pomagał.- skinąłem głową głaszcząc go po gęstych, czarnych włosach. Chłopak posłał mi ciepły uśmiech, po którym zaczął pieścić wargami moją szyję i szczękę - Proszę cię, wróć na uczelnię... porozmawiam z twoimi wykładowcami. 
- Sam to naprawię.- jęknąłem wyginając się lekko w łuk - Dam radę.
- A co z alkoholem?
- Lampka dziennie.
- Na początek dobre i to... później ci go znacznie ograniczę.
- Hyung...
- Bez dyskusji.- mruknął spoglądając na mnie - Uwielbiam cię, wiesz?- czułem jak moją twarz pokrywa rumieniec.
- Czemu?
- Jesteś niesamowicie przystojny...- mówiąc to pocałował mnie - Wrażliwy...- kolejny buziak, po którym na mojej twarzy zawitał lekki uśmiech - Inteligentny... troszkę zagubiony, co jest niezwykle urocze... kocham w tobie to, że jesteś taki delikatny i czuły.- jego pocałunki stawały się coraz bardziej namiętne - Uwielbiam twój uśmiech... mógłbym patrzeć na niego godzinami.- uśmiechnąłem się głaszcząc go po twarzy - Jesteś idealny.- w tym momencie poczułem jak po policzku spływa mi łza. Myungsoo wytarł ją pocałunkiem spoglądając na mnie - Nie płacz... nie chcę żebyś płakał.
- To ze szczęścia.- wydusiłem z trudem chowając się w jego ramionach.
- Postaraj się być silnym i nie płakać.- skinąłem głową spoglądając na niego. Chłopak pocałował mnie w nos wzdychając - Muszę wracać na uczelnię.
- Ale... ale jest późno... dlaczego?
- Mam dzisiaj obowiązkowe seminarium, ale postaram się wrócić jak najszybciej.- skinąłem głową. Zrobiło mi się niesamowicie smutno. Nie chciałem rozstawać się z chłopakiem nawet na minutę... nie dziś - Obiecaj mi, że nie zrobisz nic głupiego.
- Obiecuję... zaufaj mi.
- Ufam ci.- powiedział całując mnie, po czym wstał z łóżka poprawiając koszulę.
- Zrobię... zrobię coś dobrego jak wrócisz... Na co masz ochotę?
- Na ciebie.- zaczerwieniłem się uderzając go w ramię.
- Hyung!- brunet zaśmiał się całując mnie w czoło.
- Co byś nie zrobił, na pewno będzie mi bardzo smakowało.
- Hm... to podam ci płatki z mlekiem, może być?
- Jak najbardziej.- odparł spoglądając na zegarek - Lecę żabko... powinienem być koło 21-ej.
- Buzi.- klęknąłem na skraju łóżka czekając aż partner mnie pocałuje.
- Ale mam ochotę zostać z tobą w domu.- mruknął namiętnie mnie całując. Owinąłem ręce wokół jego szyi pogłębiając pocałunek - Czuję, że wrócę szybciej.- uśmiechnął się - Do zobaczenia.- ukłoniłem się lekko się uśmiechając.
- Uważaj na siebie Hyung.- po chwili chłopaka nie było już w domu. Nie potrafię zrozumieć tego, dlaczego jest dla mnie taki dobry. Piję w jego mieszkaniu, zawodzę jego zaufanie, na imprezach kręcę z innymi... może... może on rzeczywiście mnie kocha i dlatego jest w stanie wybaczyć mi to wszystko? Uśmiechnąłem się pod nosem, po czym ruszyłem do kuchni by przygotować Myungsoo coś pysznego. Starałem się by przygotowane przeze mnie jedzenie było perfekcyjne. Krojąc warzywa namiętnie rozmyślałem o Myungsoo. No dobra... miałem z nim dość perwersyjne fantazje erotyczne, które... no nie oszukujmy się, ale nigdy się nie spełnią. Gdy wyobrażałem sobie jak kochamy się na stole kuchennym usłyszałem dźwięk telefonu, który przestraszył mnie do tego stopnia, że przeciąłem sobie dłoń... znowu - Mere putain...- syknąłem owijając dłoń ścierką, po czym pobiegłem w stronę telefonu - Słucham.
- Cześć synu.- otworzyłem szeroko oczy z przerażenia. W słuchawce zabrzmiał głos mojego zdradliwego, podłego ojca - Halooo, Sungjong.
- Słucham...
- O, jesteś... co słychać?
- Nic... nic ciekawego.
- Jak tam Seoul? Podoba ci się?
- Czemu do mnie zadzwoniłeś?
- Jak to? Jesteś moim dzieckiem...
- Które zostawiłeś... Słyszałem, że masz nową rodzinę.- mężczyzna westchnął.
- Chcę żebyś był częścią tej rodziny.
- Słucham? Chyba nie rozumiem...
- Będę walczył w sądzie o prawo do opieki nad tobą.
- Co? Nie, dlaczego?
- Wrócisz do Paryża... przecież tego właśnie chcesz.
- Poprawka... chciałem tego... Teraz jest mi dobrze w Seoulu i nie chcę się stąd wyprowadzać. 
- Wrócisz do Paryża, pójdziesz na wymarzoną uczelnię...
- Nie chcę się z tobą kłócić... Uszanuj moją decyzję i nie uszczęśliwiaj mnie na siłę, proszę cię.
- Sungjong, do cholery... co tam się dzieje, że nagle ci się odwidziało?- przełknąłem z trudem ślinę, po czym zerknąłem na rękę, z której cieknąca krew zaczęła brudzić podłogę.
- Zakochałem się... nie wyjadę stąd, rozumiesz?
- Ahh no tak... w takim razie przyjedź z nią tutaj.- teraz albo nigdy...
- Z nim tato... i wybacz mi, ale zostaniemy w Korei.- rozłączyłem się, po czym pospiesznie pobiegłem do zlewu by opatrzeć ranę. Jak on śmie? Po tym wszystkim ma czelność jeszcze tak mieszać? Niech da mi święty spokój... nie ma opcji żebym wrócił do Paryża... chybaże Myungsoo się na to zgodzi, ale szczerze mówiąc wątpię żeby zostawił wszystko i pojechał ze mną na drugi koniec świata.
Owinąłem niechlujnie dłoń bandażem, po czym wróciłem do przygotowywania kolacji. Dupek... podły manipulant... nienawidzę go z całego serca.
                       Siedziałem w kuchni wpatrując się w płonące na stole świeczki. Na zegarku dochodziła 21. Myungsoo powinien być lada moment. Spojrzałem na owiniętą bandażem dłoń, który zbroczony był już lekko krwią.
- Aishh... źle ją owinąłem...- do moich uszu dobiegł dźwięk kodu odblokowującego drzwi do klatki schodowej. Uśmiechnąłem się lekko, po czym wstałem idąc do przedpokoju. Po chwili drzwi do mieszkania otworzyły się, a w nich stanął Myungsoo w towarzystwie jakiegoś chłopaka.
- No mówię ci... kiedyś cię tam zabiorę, to sam się przekonasz.- zacisnąłem dłonie w pięści pogłębiając tym samym swoją ranę - Oo hej Sungjong.
- Hej...
- Poznaj Kangjoona... przeniósł się do Seoulu z Busan i zapisał się na moją uczelnię. Aż dziwne, że przyjęli go na trzeci rok, co?
- Tak...- ukłoniłem się wymuszając uśmiech - Jestem Sungjong, współlokator Myungsoo... miło mi. 
- Wow... wyglądasz jak model.- odpowiedział Kangjoon ściskając mi dłoń. Syknąłem zabierając odruchowo rękę - Jej... przepraszam, ja...
- W porządku... zapomniałem o niej.
- Co ci się stało?- Myungsoo podszedł do mnie oglądając uważnie moją rękę - Boże, jak ty to zrobiłeś?
- Robiłem kolację dla... dla ciebie i twojego kolegi i się skaleczyłem.- zabrałem rękę spoglądając na Kangjoona - Zajmij się swoim gościem... ja sobie poradzę.
- Zwariowałeś... opatrzę ci to.
- Nie trzeba.
- Sungjong, daj spokój... opatrzymy to i razem coś zjemy.- odpowiedział nowo poznany chłopak podchodząc do mnie.
- Nie jestem głodny.
- On mało co je.- odpowiedział Myungsoo uśmiechając się do swojego kolegi. Dlaczego się do niego uśmiecha? Po co go tu przyprowadził? Gdyby wrócił sam, moja dłoń byłaby już dawno opatrzona, ale on zamiast poświęcić czas mi woli się mizdrzyć do tego dupka... - Daj tą łapkę.
- Jedzenie wam wystygnie.- burknąłem znikając za drzwiami łazienki. Po zamknięciu drzwi wyciągnąłem apteczkę, po czym zacząłem odwijać przesiąknięty krwią bandaż. Zagryzłem wargi robiąc na nich rany, jednak nie chciałem wydawać z siebie nawet najmniejszego dźwięku. Rana ewidentnie potrzebowała szycia... była głęboka jak jasna cholera, a krwawienie w ogóle nie chciało ustąpić. Owinąłem dłoń ręcznikiem, po czym wyszedłem z powrotem do przedpokoju szykując się do wyjścia.
- Poczekaj chwilę.- usłyszałem z kuchni głos Myungsoo... musiał przeprosić swojego kolegę i wystartować do mnie. Westchnąłem łapiąc za klamkę - Sungjong...- zatrzymałem się spoglądając na chłopaka - Dokąd idziesz?
- Do szpitala.
- Co?- Myungsoo podbiegł do mnie uważnie mnie oglądając - Co się dzieje? Źle się czujesz?
- Naprawdę cię to interesuje?- westchnąłem spoglądając na stojącego w drzwiach kuchennych Kangjoona.
- Oczywiście, że tak... Sungjong, co jest?
- Nic... muszę zszyć dłoń, to wszystko...
- Pokaż mi ją.
- Nie ma takiej potrzeby.
- Sungjong...- zacisnąłem wargi pokazując partnerowi rękę. Ten delikatnie odwinął ręcznik krzywiąc się - O cholera... pojadę z tobą.
- Zajmij się Kangjoonem.
- Przestań.- otworzyłem szerzej oczy spoglądając na wspomnianego wcześniej chłopaka - Jedź z nim Myungsoo... poczekam na was.
- Widzisz durniu?- brunet narzucił na siebie płaszcz sięgając po kluczyki do samochodu - Chodź. 
                   Droga do szpitala minęła w absolutnej ciszy... przynajmniej z mojej strony. Myungsoo co chwilę pytał mnie o samopoczucie. Gdy zobaczył, że go ignoruję, zaczął opowiadać o tym jak poznał Kangjoona. Miałem ochotę wybuchnąć i na niego nakrzyczeć, ale nie byłem w stanie... jest dla mnie zbyt dobry. Nawet jak mnie z nim zdradzi to jakoś to zaakceptuję...
- Piętnaście szwów... przyjedź do nas za jakieś dwa tygodnie na kontrolę.- skinąłem głową wstając z krzesła.
- Bardzo dziękuję.- ukłoniłem się wychodząc z sali, przed którą czekał na mnie Myungsoo.
- I co?
- Nic... piętnaście szwów. Za dwa tygodnie mam przyjechać na kontrolę. 
- Masz już załatwione obie dłonie. O czym ty myślałeś, że tak się załatwiłeś?
- O tobie.- odpowiedziałem beznamiętnie wsiadając do samochodu. Myungsoo usiadł za kierownicą spoglądając na mnie.
- Skarbie, co się stało? Czemu się tak zachowujesz?- wzruszyłem ramionami wyglądając przez okno.
- Jedź... Kangjoon czeka.
- Nic mu nie będzie... Sungjonggie...
- Proszę cię, jedź... chcę być już w domu.
- Jesteś na mnie zły?- milczałem - Chodzi o Kangjoona? Jesteś zazdrosny?- sam sobie na to odpowiedz... - Sungjong...
- A jak myślisz?! Najpierw zadzwonił do mnie ojciec i powiedział, że chce mnie wplątać w swoją nową rodzinkę i że być może wrócę do Paryża, a później gdy chciałem spędzić wieczór z tobą i z tobą porozmawiać, ty przyprowadzasz do domu jakiegoś chłopaka!- wziąłem głęboki oddech wycierając spływające po policzkach łzy - I nie patrz tak na niego w mojej obecności... to obrzydliwe... 

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Myungsoo&Sungjong~cz.4[Amour Français Coréen]

cz.1 cz.2 cz.3

                          Nie opuszczałem swojego pokoju do samego wyjścia na tą nieszczęsną imprezę. Godzinę przed wyjściem wziąłem prysznic, uczesałem się, ubrałem w ulubione, jeansowe rurki z obniżonym stanem, zwykły biały t-shirt z kieszonką na piersi, czarny kapelusz i czerwone conversy. W takim zestawieniu wyszedłem do przedpokoju czekając w milczeniu na Myungsoo. Stwierdziłem, że zrobię mu dzisiaj na złość. Nie chce żebym pił? Spiję się jak świnia i narobię mu wstydu przed znajomymi. Nie jest to absolutnie w moim stylu, ale mój współlokator przesadza wmawianiem mi różnych chorób i uzależnień, a to potwornie mnie denerwuje.
- O... jesteś już gotowy.- podniosłem głowę spoglądając na chłopaka, który właśnie opuścił swój pokój. Skinąłem jedynie głową wbijając ponownie wzrok w podłogę - Fajnie wyglądasz.
- Dziękuję... ty również.- usłyszałem donośne westchnięcie i kroki zmierzające w moim kierunku.
- Sungjong, jeśli czymś cię uraziłem...
- Daj spokój.
- Jeśli czymś cię uraziłem to mi to powiedz... Chcę wiedzieć co wolno mi mówić, a czego nie.- milczałem. Myungsoo złapał mnie ostrożnie za podbródek podnosząc moją głowę do góry - Czym cię obraziłem?- w sumie dobrze by było mieć ten temat za sobą. Oblizałem wargi biorąc głęboki oddech.
- Nie lubię jak ktoś mi mówi, że wyglądam jak anorektyk.
- Dlaczego?
- Leczyłem się na to we Francji i nie mam miłych wspomnień z tą chorobą.
- Nie wiedziałem... przepraszam, przecież jakbyś mi powiedział...
- Nie chcę żebyś nazywał mnie dzieckiem... całe życie byłem postrzegany jako infantylny dzieciak, mam już tego dość.- brunet skinął jedynie głową - Piję gdy mam problemy bo nie umiem sobie z nimi poradzić... to nie alkoholizm.
- Takim zapijaniem problemów możesz się w niego wkręcić...
- Liczę na to, że niedługo mój stres minie i nie będę musiał pić.
- Sungjong...
- To wszystko mnie przerasta... rozwód rodziców, to... to co zrobiłem wczoraj... Boże, tak mi wstyd.- szepnąłem zakrywając twarz dłońmi.
- Hej...- Myungsoo chwycił moje dłonie zabierając je z mojej buzi - Przepraszam, że się ciebie czepiałem... Nie miałem pojęcia, że chorowałeś na anoreksję... nie wiedziałem, że ludzie postrzegali cię jako dzieciaka. Jakbym to wiedział uwierz mi, że nie zahaczałbym o ten temat.- skinąłem jedynie głową - Z alkoholem jednak musimy zrobić porządek... wiem, że się teraz bardzo stresujesz, ale... wydaje mi się, że to nie jest dobre wyjście.
- Postaram się z tym skończyć...- brunet uśmiechnął się głaszcząc mnie po ramieniu.
- Wiesz co?- podniosłem głowę patrząc w oczy współlokatora - Bardzo poprawił ci się koreański.
- Merci.- wymieniliśmy się uśmiechami, po czym ruszyliśmy do willi rodziców przyjaciela Dongwoo.

*

- To tutaj.- zajechaliśmy na ogromny podjazd znajdujący się na niesamowicie zalesionym obszarze. 

- Impreza jest w środku, a muzykę słychać aż tutaj.- westchnąłem odpinając pasy.

- Uśmiechnij się Sungjong... pamiętaj, że masz się dzisiaj dobrze bawić. 

- A... co jeśli znowu spotkam tego chłopaka?- Myungsoo spojrzał na mnie łapiąc mnie za rękę.

- Jesteś silnym chłopakiem, pamiętasz? Poza tym będziesz ze mną... a ja nie pozwolę cię skrzywdzić.- po tych słowach wysiadł z auta zostawiając mnie rozpromienionego jak nigdy dotąd. Jak miło usłyszeć takie słowa z ust takiego chłopaka jak Myungsoo - Chodź księciuniu.- zaśmiałem się wychodząc z samochodu. Po chwili byliśmy już w środku... huk muzyki rozsadzający moją klatkę piersiową, lejący się litrami alkohol i obcy sobie ludzie robiący to po kątach... Myungsoo, jedźmy już do domu!- Jest dość... 

- Strasznie.- dokończyłem łapiąc go z przerażenia za rękę - Przepraszam, ale...

- Przestań... wszystko jest okej, spokojnie.- powiedział zaciskając uścisk. Dzięki temu poczułem się odrobine bezpieczniej - Chodź, poszukamy chłopaków!- dobrze, że krzyknął, gdyż huk muzyki zaczynał powoli odcinać mnie od świata rzeczywistego. Przeszliśmy przez ogromny salon, w którym przebywało co najmniej z 50 osób. Na każdej z kanap odbywały się grupowe orgie w grupach zarówno hetero, jak i homoseksualnych. Ludzie stali na każdym skrawku wolnej posadzki pijąc, rozmawiając i śmiejąc się. Gdy przeszliśmy przez kuchnię ujrzałem siedzącą na stole grupę ludzi palących jakieś zielsko, które aż dusiło gdy się nim zaciągnęło. Czułem się coraz gorzej i miałem coraz większą ochotę na powrót do domu. Gdy chorowałem na anoreksję zacząłem unikać ludzi i widzę, że ten wstręt do drugiej osoby pozostał mi do dnia dzisiejszego - Ooo są!- wreszcie... w grupie znajomych mi osób powinienem poczuć się lepiej. 

- Jesteście!- uśmiechnął się Dongwoo ściskając Myungsoo dłoń. Uśmiechnąłem się lekko kłaniając się - Fajnie, że przyszedłeś Sungjong!- dodał klepiąc mnie po ramieniu. 

- Czego się napijecie?!- głos zabrał lekko wstawiony już Sungyeol trzymający w ręku szklankę z jakimś kolorowym drinkiem. 

- Ja tradycyjnie whisky... a Sungjong niestety dzisiaj nie pije!

- Uuu czemu?!

- Pozwól chłopakowi się zabawić!- dodał Sunggyu wręczając mi jakiegoś shota. Spojrzałem na Myungsoo oddając mu kieliszek. 

- Ale go wytresowałeś!

- Prawdziwy francuski piesek!- zaśmiał się Woohyun czym sprawił mi ogromny ból. Mimo to uśmiechnąłem się spoglądając na Myungsoo. Po chwili złapałem go za ramię nachylając się do jego ucha.

- Pójdę poszukać łazienki.

- Sungjong, przepraszam za niego.

- Nic się nie stało... zaraz do ciebie wrócę.- uśmiechnąłem się ponownie oddalając się od znajomych mojego współlokatora. Pragnąłem znaleźć ciche, puste pomieszczenie, w którym przeczekam te katorgi. Szlajałem się po całej willi patrząc z pogardą na obcych mi ludzi - Przepraszam!- zaczepiłem jakąś stojącą pod ścianą dziewczynę - Gdzie tu jest jakiś wolny pokój?!

- A co?! Chcesz się pieprzyć?!

- Ym... nie?!

- Ale sztywniak!- parsknęła śmiechem - Zobacz na końcu korytarza, tam gdzie są takie szklane drzwi!- ukłoniłem się udając się pospiesznie we wskazane miejsce. Rzeczywiście... Znajdował się tam przeszklony pokój, w którym nie było absolutnie nic poza czarnym fortepianem. Uśmiechnąłem się do siebie gdyż od małego uczyłem się gry na tym pięknym instrumencie. Nie sądziłem, że będę miał okazję jeszcze kiedyś na nim zagrać. Wszedłem do środka zamykając za sobą drzwi, które były wykonane w taki sposób, że idealnie izolowały to, co działo się w pozostałej części domu. Usiadłem przy fortepianie ciesząc oczy jego pięknym kształten i wdziękiem. Po chwili jednak uniosłem dłonie kładąc ja na klawiszach i zacząłem odgrywać swoją ulubioną melodię jaką jest Nocturne Chopina. Uwielbiam taką muzykę... po chwili grania absolutnie zatraciłem się w tym co robię. Zapomniałem o rodzicach, porannych problemach z Myungsoo, o tym, że za ścianą jest huczna impreza, a ja zamiast się bawić gram odizolowany od reszty świata. Z mojej twarzy nie schodził uśmiech. Nie potrafię wyrazić emocji jakie mi wtedy towarzyszyły.
- Wow... masz talent.- usłyszałem za sobą klaskanie. Przestraszony odwróciłem się za siebie widząc zmierzającego w moim kierunku chłopaka.
- Merci.- zabrałem dłonie z fortepianu bojąc się, że nieznajomy powie o wszystkim właścicielowi.
- Jesteś Sungjong, mam rację?- zapytał siadając obok mnie... skinąłem jedynie głową - Jooyoung... miło mi.
- Mi również.- uśmiechnąłem się lekko widząc z jakim zainteresowaniem wpatruje się we mnie chłopak.
- Dongwoo opowiadał mi, że bardzo polubiliście się z Myungsoo.
- Tak... myślę, że tak.- Jooyoung uśmiechnął się łapiąc mnie delikatnie za ręce.
- Zagrasz coś jeszcze?- zapytał kładąc je na klawiszach.
- Nie wiem co powie na to właściciel.
- Ja nim jestem... nie denerwuj się tak.- otworzyłem szeroko oczy zerkając na chłopaka - Cieszę się, że ktoś w końcu obudził tego staruszka.- dodał przejeżdżając ręką po górnej nakrywie.
- Też... też grasz?- czułem, że robię się coraz bardziej nieśmiały w stosunku do chłopaka.
- Nie... to fortepian po mojej babci... Był dla niej bardzo ważny więc po jej śmierci rodzice dali mu swój własny pokój, ale szczerze mówiąc od lat stoi nietknięty. 
- Rozumiem...- Jooyoung uśmiechnął się zachęcając mnie do grania. Gdy zacząłem odgrywać melodię z jedynego anime jakie kiedykolwiek obejrzałem chłopak wbił we mnie wzrok uśmiechając się.
- Rozumiem, że nie lubisz imprez.
- Nie... to absolutnie nie moja bajka.
- Więc dlaczego tu przyszedłeś?
- Dla Myungsoo... prosił żebym z nim przyszedł.
- Ciekawe czy Myungsoo wpadł już na to jaki ma koło siebie skarb.- przerwałem grę spoglądając na organizatora imprezy, który wykorzystując moment wbił się w moje wargi.

/w tym samym czasie/
- Gdzie on do cholery jasnej jest?!- Myungsoo nerwowo biegał po willi zerkając w każdy możliwy zakamarek.
- Mówił, że idzie do łazienki!- starał się podpowiedzieć mu Hoya, jednak to tylko bardziej denerwowało zaniepokojonego chłopaka.
- Już tam sprawdzałem i go nie ma!
- Daj sobie z nim spokój! Sam się znajdzie!- chłopak spojrzał z pogardą na Woohyuna.
- Nikt cię nie prosił żebyś go ze mną szukał! Idź poobracaj jakieś panienki, sam go poszukam!
- Spokój panowie!- Sunggyu złapał Myungsoo za ramię nachylając się do jego ucha - Niech oni wracają na imprezę... ja go z tobą poszukam.- brunet skinął głową przedstawiając reszcie pomysł swojego przyjaciela. Po chwili obaj chłopcy byli w drodze na górę willi.
- Boję się, że coś mu się stało.
- Niby co? 
- Sunggyu... wiem o nim dużo więcej niż ci się wydaje.
- Na przykład?
- Teraz to nie jest istotne.
- Chcę cię zrozumieć żeby wiedzieć jak ci pomóc.- Myungsoo westchnął oblizując wargi.
- Chorował na anoreksję, która akurat tu nie ma nic do rzeczy, ale jesteś moim przyjacielem więc powinieneś wiedzieć... ostatnio ma gorszy okres, bo dowiedział się o rozwodzie rodziców... pije przez to jak głupi, sypia z byle kim... boję się żeby nie zrobił niczego głupiego. 
- Uu... to rzeczywiście niezbyt ciekawie... A... sorry, że tak pytam, ale... czemu właściwie tak ci na nim zależy? On jest tylko twoim współlokatorem.- milczenie bruneta było dla Sunggyu wystarczającą odpowiedzią - Okej... mam nadzieję, że kiedyś ze mną o tym pogadasz.
- Tego możesz być pewien...- odpowiedział zawstydzony rozglądając się za Sungjongiem - Zaraz mnie krew zaleje... gdzie on do cholery jest?
- Myungsoo...- Sunggyu stanął przed szklanymi drzwiami przyglądając się uważnie rozgrywającej się tam scenie. Jooyoung obejmował zawstydzonego Sungjonga, a ten z wypiekami na twarzy starał się unikać jego dotyku - Widzę, że jest następną ofiarą Jooyounga.
- Dość tego.
- Myungsoo...

                     Jooyoung obejmował mnie starając się być coraz bliżej mojej osoby. Fakt... chciałem dzisiejszego wieczoru zrobić na złość Myungsoo, ale nie potrafię. Za bardzo mi na nim zależy i mimo że on niczego do mnie nie czuje, to nie chcę robić niczego, co nie jest bezpośrednio związane z jego osobą. Gdyby on mnie tak objął, powiedział, że jestem utalentowanym chłopakiem, prawdziwym skarbem... byłbym w stanie zrobić dla niego wszystko. Komplementy z ust innych osób niezbyt do mnie trafiają.
- Tu jesteś Sungjong.- zamarłem. Serce biło mi jak szalone. Całkowicie zapomniałem o tym, że miałem oddalić się od Myungsoo tylko na chwilę... ale dałem ciała.
- Hyung!- zerwałem się na równe nogi starając się ukryć potworny wstyd i zażenowanie malujące się na mojej twarzy - Przepraszam, ja...
- Chyba wam nie przeszkodziłem, co?
- Nie ukrywam, że spędziliśmy ten czas naprawdę przyjemnie.- organizator imprezy wstał obejmując mnie w talii - Prawda Sungjonggie?- spojrzałem na Myungsoo, na którego twarzy malowała się ogromna złość.
- Hyung... tylko rozmawialiśmy. 
- Na nas już czas.- rzucił brunet nie odrywając wzroku od Jooyounga. Chłopak westchnął spoglądając na mnie.
- Dostanę buziaka na do widzenia?- to było dla mnie zbyt wiele. Czułem, że za chwilę wybuchnę płaczem.
- Poczekaj... czy ja dobrze usłyszałem?- Myungsoo podwinął rękawy koszuli stając twarzą w twarz z właścicielem domu.
- Myungsoo odpuść... szkoda na niego nerwów.- na szczęście do pokoju wszedł Sunggyu starający się opanować nerwy swojego przyjaciela.
- Całowałeś się z nim?!- czułem na sobie wściekłe spojrzenie osoby, na której mi potwornie zależy... co ja narobiłem?
- Tylko raz, ale...
- Z tego co wiem nie jesteście razem więc nie wiem skąd te nerwy.- Jooyoung parsknął śmiechem głaszcząc mnie po plecach - Czyżbym znowu zabrał ci coś, na czym ci zależy?
- Dość.- nie minęła nawet sekunda, a Jooyoung leżał na ziemi jak długi. Z jego nosa toczyła się krew zalewająca podłogę. Wyglądało to strasznie i szczerze mówiąc w tamtym momencie przestraszyłem się Myungsoo jednak nie miałem nawet na tyle odwagi by mu się postawić. Chłopak złapał mnie za rękę ciągnąc mnie w stronę wyjścia. Biegłem za nim jak ten pies... może Woohyun miał rację nazywając mnie tak? Na dworze znów szalał deszcz. Gdy wyszliśmy na zewnątrz Myungsoo wziął głęboki oddech spoglądając na mnie - Podjadę pod ciebie...
- Nie trzeba.- rzuciłem idąc przez deszcz w stronę samochodu. Ruszyliśmy do domu w absolutnej ciszy. Nie wiedziałem czy mam zaczepiać chłopaka, czy lepiej sobie odpuścić i go bardziej nie denerwować. Nie wiem nawet czym zawiniłem. Nie psułem mu imprezy swoim smętnym towarzystwem.. usunąłem się na bok, a jeśli chodzi o Jooyounga... Naprawdę tylko rozmawialiśmy. Chłopak chciał mnie pocałować i owszem zrobił to, ale ja to pospiesznie przerwałem... czułem się z tym po prostu podle. Gdy zajechaliśmy pod nasz blok, brunet wyłączył silnik wyglądając przez okno... deszcz padał coraz mocniej i nie zanosiło się na to, że szybko przestanie - Myungsoo...- spojrzałem na niego z wyrzutami sumienia - Hyung przepraszam, ale... nie rozumiem skąd twoja złość... nic nas nie łączy, ja...
- Nie musisz się tłumaczyć.
- To... powiedz mi dlaczego go pobiłeś... stałeś się agresywny jak zobaczyłeś nas razem.
- Sungjong...
- On... może Jooyoung ci się podoba?- współlokator parsknął śmiechem wysiadając z auta - Co cię tak bawi?- wyszedłem na dwór oddając się w pełni działaniu deszczu.
- Naprawdę jesteś tak ślepy i głupi?!- tego już za wiele. Zacisnąłem dłonie w pięści czując coraz większe, wewnętrzne rozdarcie... takie słowa z jego ust ranią mnie jak najostrzejsze noże.
- Nie mam pojęcia o co ci chodzi!... i nie życzę sobie żebyś tak do mnie mówił!- na dworze panował mrok... środek nocy... osiedle spało, a my odstawialiśmy piękną scenę zazdrosnej miłości.
- Nie wiesz o co mi chodzi?!- Myungsoo podszedł do mnie głęboko oddychając.
- Nie...- czułem jak deszcz miesza się ze spływającymi po moich policzkach łzami - I błagam cię... wiem, że jesteś na mnie zły, ale nie wrzeszcz na mnie...- w pewnym momencie chłopak złapał mnie za twarz przykładając swoje czoło do mojego.
- Zakochałem się w tobie i nie pozwolę żeby ktoś inny mi cię zabrał.- po tych słowach złożył na moich wargach delikatny pocałunek. Czułem jak się rozpływam. Lekko oszołomiony odwzajemniałem pocałunki wodząc dłońmi po jego mokrym od deszczu ciele. Nie mogłem sobie tego lepiej wymarzyć. Prawdziwy, namiętny pocałunek z osobą, którą kocham... do tego noc, deszcz, pełna intymność i oddanie się drugiej osobie.
- Dzieci, idźcie do domu, bo się nabawicie zapalenia płuc!- zaśmialiśmy się spoglądając na naszą starszą sąsiadkę, która uwielbiała wyprowadzać swojego psa w środku nocy. Ukłoniliśmy się jej, po czym chłopak złapał mnie za rękę prowadząc mnie w stronę klatki. Gdy tylko weszliśmy do windy znów przywarł do moich ust uśmiechając się.
- Widzisz co narobiłeś... będziemy mieć teraz zapalenie płuc.- zaśmiałem się całując go w policzek.
- Razem chyba sobie z nim poradzimy, co?- przytaknąłem ponownie go całując. Czułem się jak wyjęty z filmu buchającego romantyzmem. O takiej miłości i takich chwilach zawsze marzyłem. Po wejściu do mieszkania całując się zawędrowaliśmy do łazienki - Rozbierzesz się czy mam ci pomóc?- mruknął zdejmując mi z głowy kapelusz.
- Idziemy pod prysznic razem?
- Oczywiście, że tak.
- Wstydzę się.- zaśmiałem się rozpinając mu koszulę.
- Obiecuję, że nie będę patrzył.- uśmiechnąłem się zdejmując pospiesznie buty. Po chwili znajdowaliśmy się w ogromnej kabinie prysznicowej, a nasze zmarznięte ciała ogrzewały ciepłe strużki wody.
- Czemu nie powiedziałeś mi od razu?- chłopak odwrócił mnie tyłem do siebie, po czym objął mnie całując mnie po karku.
- Bałem się, że mnie odrzucisz.- spojrzałem na niego całując go w policzek.
- Moje ostatnie wybryki po pijaku nie ośmieliły cię?
- Nie sądziłem, że robisz to świadomie.
- Na trzeźwo w życiu nie zrobiłbym pierwszego kroku. 
- Aż tak cię onieśmielam?- zapytał całując mnie w ucho. Pisnąłem wyginając się przez co potarłem pośladkami o jego członka.
- Myungsoooo.
- Tak?- tym razem zassał się na moim uchu. Aishh, nienawidzę jak ktoś pieści moje uszy.
- Hyung przestań!- zaśmiałem się czując nabrzmiałego członka chłopaka. Pragnąłem czegoś więcej dzisiejszej nocy, ale nie chciałem być aż tak zachłanny. Odwróciłem się twarzą do niego lekko się uśmiechając - Pocałuj mnie.- brunet oparł mnie o szklaną ścianę kabiny łącząc nasze usta pocałunkiem. Moje dłonie wodziły po jego zbudowanej klatce piersiowej i chudym brzuchu. W końcu jedna z nich spoczęła na jego biodrze, a druga zjechała niepewnie na jego członka. Myungsoo jęknął lekko się czerwieniąc. Nieśmiałymi, powolnymi ruchami zacząłem mu dogadzać. Było to potwornie krępujące jak i niesamowicie podniecające. Oddech chłopaka stawał się coraz cięższy. Mając poczucie, że mój partner jest zadowolony, zaczynam podniecać się tak samo jak on. Moja dłoń przyspieszyła. Myungsoo przerwał pocałunek opierając się ręką o szybę znajdującą się za mną.
- Boże, Sungjong.- chłopak jęknął dochodząc na moją rękę. Mimo grzecznego, pieskowatego wyglądu i osobowości przerobiłem w swoim życiu masę kontrowersyjnych rzeczy więc nic tak naprawdę nie jest mi straszne. Przygryzłem wargi uważnie mu się przyglądając... wyglądał idealnie. Na jego pięknej, porcelanowej twarzy malował się lekki grymas połączony z uroczym rumieńcem - Co ty ze mną robisz?- zaśmiałem się cmokając go.
- Zobaczysz na co jeszcze mnie stać.- mruknąłem zatapiając się w jego ciele.

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------