Sprzeczka~cz.10 [Jisung&Felix] KONIEC

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8 cz.9

                         Od kilku dni nie odzywam się do Jisunga, mimo że on za wszelką cenę stara się złapać ze mną jakikolwiek kontakt. Zaufałem mu i znów się na tym ostro przejechałem. Wiem, że nie powinienem mieć do niego pretensji o to, że przespał się z jakąś panienką, bo jakby nie patrzeć, nie byliśmy wtedy razem. Boli mnie to, że usilnie starał się mi wmówić, że nigdy by mnie nie zdradził i że kochał mnie przez ten cały czas. Jak można mówić komuś, że się go kocha, a na boku sypiać z innymi? To niedorzeczne i obrzydliwe. Boli mnie to, że nie przyznał się do tego od razu... wydaje mi się, że zareagowałbym na to zupełnie inaczej, a teraz? Przyznał mi się do czegoś tak okropnego w momencie, w którym na nowo mu zaufałem i chciałem się z nim kochać... pieprzony dupek. Nie zmienia to faktu, że wciąż go kocham i chcę o niego walczyć, ale w życiu nie przypuszczałbym, że będzie to tak trudne i czasochłonne.
- Hej.. 
- Felix?! - przyszedłem dzisiaj do szkoły. Miałem dość siedzenia w domu i użalania się nad sobą. Czułem, że jeśli nadal będę tak żyć, to najzwyczajniej w świecie się wykończę. Minho poderwał się na równe nogi, mocno mnie przytulając - Jak dobrze cię widzieć. 
- Ciebie też... zdążyłem się za tobą stęsknić. - chłopak zaśmiał się ciągnąc mnie za rękę, bym usiadł obok niego na ławce stojącej na dziedzińcu szkoły.
- Opowiadaj... jak się czujesz, co? 
- Bywało lepiej. - uśmiechnąłem się, klepiąc kolegę po udzie - Jak z Chanem?
- Rewelacyjnie, ale nie gadajmy teraz o mnie. - skinąłem głową, odwracając przy tym wzrok - Jak z Jisungiem? Wszystko okej? - moje milczenie było chyba wystarczającą odpowiedzią - Co on znowu zrobił..
- Okłamał mnie.. - westchnąłem, przyglądając się sunącym leniwie do szkoły, ludziom - Obiecaliśmy sobie, że nigdy tego nie zrobimy.. a jednak..
- Felix.. powiedz mi, co się stało.
- Poszliśmy ze sobą do łóżka. Zaufałem mu.. chciałem się z nim kochać.. widziałem, że ma przed tym potworne opory, ale myślałem, że to wina długiej przerwy i stresu. - oblizałem wargi, zerkając na kolegę - Okazało się, że kiedy mieliśmy przerwę, on przespał się z jakąś laską. Znowu mnie oszukał.. 
- Chyba żartujesz..
- Chciałbym.
- Jak można być tak wyrachowanym sukinsynem? 
- Szkoda gadać. - wziąłem głęboki oddech, opierając głowę na ramieniu chłopaka.
- Wiesz.. można spojrzeć na to z kilku stron. Racja, nie powinien tego przed tobą ukrywać, tylko od razu powinien ci o tym powiedzieć, a.. wiesz.. przespał się z jakąś dziewczyną, kiedy z nim zerwałeś. Był wolny..
- Wiem, masz rację.. Ale mimo wszystko to cholernie boli. Czuję się już jak totalny śmieć..
- Nie, nie mów tak. Pamiętaj Felix, że nie jesteś niczemu winien... To ty jesteś ofiarą.
- Jestem nią całe życie.. - spojrzałem na Minho, wymuszając uśmiech - Nie wiem, co mam robić. 
- A co czujesz?
- Kocham go.. bardzo go kocham, ale już nie mam siły ciągle się o niego starać i za wszelką cenę ratować to, co było kiedyś między nami. Może pora odpuścić? 
- Znasz moje zdanie Felix i nie chcę mówić, "a nie mówiłem".. ale chyba nie mam wyjścia..
- Ta..
- Mówiłem ci, że jak raz już cię skrzywdzi, to na bank zrobi to po raz kolejny.. przykro mi.. 
- Czasami sobie myślę, że byłbym w stanie znieść wszystko, byleby tylko z nim być.
- Może to zwyczajne przyzwyczajenie?
- Mówisz, jak mój ojciec.. ale ja wiem, co czuję. Boję się tylko, że dam mu kolejną szansę i po raz kolejny oberwę po dupie.
- Wiesz, że go nie lubię i wcale nie mam zamiaru tego kryć.. ale skoro go kochasz to walcz o niego. Mimo wszystko.. 
- Tak myślisz?
- Próbuj.. Porozmawiaj z nim szczerze, powiedz czego od niego oczekujesz, co cię w nim irytuje..
- On to wszystko wie.. i widzę, że się stara, ale mimo to popełnia pierdyliard błędów, a ja naprawdę nie mam już siły tego znosić. 
- Miłość to akceptowanie nie tylko zalet, ale i wad drugiej osoby... Wiem, że Jisung ma ich całkiem sporo, ale chcąc z nim być, musisz się z nimi pogodzić..
- Wiem, masz rację.
- Patrz, to on. - uniosłem wzrok, widząc przechodzącą obok nas grupkę dziewczyn. Ewidentnie wytykały mnie palcem, chichocząc przy tym.
- One mówią o mnie? - spojrzałem na Minho, który patrzył na nie z równie dużym zdziwieniem.
- Chyba tak.
- Coś się stało? - zapytałem, wstając z ławki.
- Fu, nie podchodź.
- Słucham?
- Powiedziałam, żebyś do nas nie podchodził pedale. - otworzyłem szerzej oczy, robiąc odruchowo krok w tył - Co taki zdziwiony jesteś?
- Myślałeś, że nikt się nie dowie?
- Ale... zaraz, o czym wy mówicie?
- Wiesz.. nie wnikamy w to, jakie masz preferencje, ale mogłeś sobie darować wrzucanie swojej seks taśmy do neta..
- Dokładnie, to obrzydliwe. 
- Ale..
- Od wczoraj cała szkoła o tym huczy. - spojrzałem na Minho, czując mocniej bijące serce. Chłopak poderwał się na równe nogi, podchodząc bliżej nas.
- Jak to? Od kogo o tym słyszałyście?
- A ja wiem.. wszyscy o tym mówią. 
- Kurwa.. - sięgnąłem po swój plecak, idąc pospiesznie w kierunku szkoły.
- Felix, czekaj!
- Nie wierzę..
- To na pewno jakieś nieporozumienie.
- Moje całe życie to jedno, wielkie nieporozumienie! 
- Zaraz to wyjaśnimy..
- Ten koszmar nigdy się nie skończy, rozumiesz? Nigdy! - wbiegłem do szkoły, czując na sobie spojrzenia uczniów. Przywykłem do tego, więc niespecjalnie odczułem jakiś dyskomfort. Jestem bardziej przerażony tym, że ludzie z mojej nowej szkoły zdążyli poznać prawdę o mnie, a to jest potwornie upokarzające.
- To on?
- Tak.
- Ohyda.
- Pedał! - warknął jeden z chłopaków, plując mi pod nogi. Zatrzymałem się, wbijając w niego wzrok.
- Coś ty powiedział? 
- Że jesteś obrzydliwym pedałem. Nie ma tu dla ciebie miejsca, rozumiesz?! - złapałem chłopaka za mundurek, przyciskając go do ściany - Puszczaj!
- Stul pysk. - targało mną tyle negatywnych emocji, że nie panowałem nad sobą - Nie życzę sobie takich komentarzy w moim kierunku.
- A czego sobie życzysz? Może mam ci pałą przed oczami pomachać, co? - wziąłem zamach, uderzając go z pięści w nos. Chłopak osunął się na ziemię, rzucając w moim kierunku jakimiś bluzgami. Mam dość bycia ofiarą i udawania, że mnie to nie rusza. Rusza i chcę w końcu pokazać ludziom, że nie dam się tak traktować.
- Jeszcze jeden taki komentarz, to przysięgam, że cię zabiję! - krzyknąłem, rzucając się na niego.
- Felix, przestań! - w całym tym amoku usłyszałem jedynie krzyk Minho, jednak nie bardzo wziąłem sobie tą uwagę do serca. W pewnym momencie poczułem, jak ktoś szarpie mnie za marynarkę, rzucając mnie tym samym na ziemię. Zobaczyłem nad sobą trzech chłopaków, którzy w obronie kolegi rzucili się na mnie z pięściami. Okładali mnie nimi na oślep, jeden z nich kopnął mnie nawet w brzuch. Krzyczeli, że to za to, że jestem gejem.
- Zostawcie go! Wypad stąd!
- Pieprzony pedał. - warknął jakiś chłopak, odchodząc ode mnie. Chwyciłem się pospiesznie za brzuch, kuląc się przy tym.
- Felix.. Felix, hej. - uchyliłem lekko powieki, widząc klęczącego nad sobą Jisunga - Niech ktoś zawoła nauczycieli! - jęknąłem, łapiąc odruchowo za rękaw jego koszuli - Boże, aż tak cię boli?
- Zostaw go, niech zdycha. - mój chłopak uniósł wzrok, widząc stojącego nad nami ucznia z równoległej klasy.
- Powtórz..
- Ma nauczę.. może w końcu zmądrzeje.
- Minho, chodź tu!
- Ah.. tak, tak. - kolega klęknął przy mnie, kładąc moją głowę na swoich nogach. Jisung wstał, nie odrywając przy tym wzroku od chłopaka.
- Jaką nauczkę, co? 
- Za to, że jest pieprzonym homosiem.
- Czy ty siebie słyszysz do cholery? Uważasz, że bycie gejem to coś złego?
- Oczywiście, że tak.. to chore. Takich trzeba zamknąć.
- Ty..
- Nie dość, że pedał.. to jeszcze sieje tą gejoze w internecie.
- Czekaj... o czym ty mówisz?
- Jak to o czym? - zapytała jakaś dziewczyna, która przyglądała się całej tej sytuacji - Chyba nie ma w tej szkole osoby, która nie widziałaby jego seks taśmy. - zacisnąłem mocniej rękę na brzuchu, wstając ostrożnie z pomocą Minho.
- Mhm... czyli wydało się. - Jisung wziął głęboki oddech, mierząc wzrokiem grupę uczniów - Dobra.. to ja wrzuciłem ten film do internetu. 
- Że co?
- Skąd go niby miałeś?
- Razem go nagraliśmy. - na korytarzu zapanowała kompletna cisza. Nawet stojący wśród tłumu nauczyciele, nie odezwali się ani słowem - Była to nasza rzecz... nasz prywatny film, a ja podczas kłótni postanowiłem obrócić go przeciwko Felixowi.
- Ty... to ty też jesteś pedałem?
- Nie... jestem gejem, a Felix to mój chłopak. Tyle w temacie.. - poczułem, jakby z serca spadł mi ogromny kamień. Rudzielec podszedł do mnie, łapiąc mnie ostrożnie w pasie - W porządku? - zachowuje się, jakby zupełnie nic się nie stało, a przecież kilka sekund temu przyznał, że jest gejem i że to on widnieje ze mną na tym filmie..
- Ale..
- Nie teraz.. chodź do pielęgniarki.
- Pomogę wam. - unieśliśmy wzrok, widząc stojącego nad nami nauczyciela wf'u - Zaprowadzę Felixa do pielęgniarki, a ty idź do dyrekcji.
- Chcę iść z Felixem..
- Jisung.. nic mu się nie stanie. Idź proszę. 

*

- Teraz lepiej? 

- Y y. - poprawiłem poduszkę, wtulając się bardziej w mojego chłopaka. Zgadza się, Jisung wciąż nim jest, choć nie była to prosta do podjęcia decyzja. Tego samego dnia, kiedy cała szkoła dowiedziała się o tym, że film jest nasz i że Jisung, który był tak bardzo uwielbiany wśród uczniów, również jest gejem, przeszliśmy bardzo poważną rozmowę. Były w niej wyzwiska, łzy, kilka razy wyrzucałem Jisunga z pokoju, by pozbierać myśli, mówiłem, że ma się wynosić, bo nie chcę go znać, jednak ten za każdym razem wracał i nie odpuszczał. Widziałem, że mu na mnie zależy, mimo że może nie do końca potrafi mi to pokazać. Doszedłem do wniosku, że ja też nie zawsze byłem święty. Owszem.. starałem się jak jasna cholera, jednak nie zawsze mi to wychodziło. Potrafiłem robić mu awanturę o byle błahostkę, czepiałem się go o wszystko i momentami na siłę szukałem problemów. Jisung wytłumaczył mi to bardzo ostrożnie i delikatnie, by mnie nie urazić.. poskutkowało. Wybaczyłem mu jego rzekomą zdradę.. Może inaczej. On mnie nie zdradził. Kiedy spał z tą dziewczyną, był całkowicie wolnym człowiekiem i mógł robić, co chce. Oskarżając go o zdradę, kierowała mną ogromna zazdrość o niego i poczułem się najzwyczajniej w świecie zagrożony. Dopiero sytuacja, która miała miejsce w szkole, uświadomiła mi, że Jisung jest we mnie bardzo zakochany i że jest w stanie zrobić wszystko, byleby mi było dobrze. Miał głęboko w nosie, co powiedzą o nim ludzie.. Zrobił to, by mnie ochronić. 

- A teraz? - Jisung nachylił się do mnie, wbijając się w moje wargi.

- Teraz jest znacznie lepiej. - wiadomo, że nasz związek nie jest kolorowy, jak kiedyś. Cały czas ciężko nad sobą pracujemy, ale bardzo nam na sobie zależy, więc robimy absolutnie wszystko, by to, co było między nami, wróciło w końcu do normy. 

Moi rodzice wypisali mnie ze szkoły. Mimo że sytuacja między mną a rówieśnikami jako tako wróciła do normy, nadal nie czułem się tam komfortowo i nie chciałem tam chodzić. Uczę się w domu... codziennie po max 3-4 godziny, a potem resztę dnia spędzam z Jisungiem. Nadal przyjaźnię się z Minho i jego chłopakiem.. wracam bardzo powoli do kontaktu z Jeonginem i Seungminem. Co do Woojina.. cóż.. nadal nie mogę się do niego przekonać. Bardzo mnie skrzywdził i nie mam zamiaru tego kryć. Wiem, że z czasem się do niego przekonam, ale póki co moim priorytetem jest naprawienie relacji z Jisungiem - Jisung..

- Tak?

- Kochasz mnie?

- Troszkę.

- Tylko troszkę?

- Mhm. - zmarszczyłem nos, podszczypując przy tym jego policzek - Aishh..

- Wredny jesteś. 

- Oj no mycha... wiesz, że kocham cię najbardziej na świecie i że świata poza tobą nie widzę.

- Wiem. - uśmiechnąłem się, głaszcząc go po twarzy - Ale lubię tego słuchać. - jeśli kogoś kochacie, walczcie o niego choćby cały świat stał przeciwko wam. Nie kierujcie się opinią innych, tylko róbcie to, co wy uważacie za słuszne. Nie odpuszczajcie, nie poddawajcie się i nie rezygnujcie po pierwszej kłótni czy niepowodzeniu. Tylko i wyłącznie wy kierujecie swoim szczęściem i nikt inny poza wami o nie nie zawalczy. Powodzenia!

~Koniec.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dostałam prośbę o MinSunga [Minho i Jisung; SK]. Czy taki paring Wam odpowiada?

Sprzeczka~cz.9 [Felix&Jisung]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

- Felix.. hej. - wtuliłem się bardziej w mojego chłopaka, głęboko przy tym wzdychając - Obudź się.
- Y y.
- Twoi rodzice gdzieś wyjeżdżają i nie wiedzą, co z tobą zrobić.
- Co? - ziewnąłem jak kot, zerkając nieprzytomnym wzrokiem na Jisunga.
- Mówię, że twoi rodzice gdzieś jadą.
- Tak? To dobrze. - mruknąłem, chcąc ponownie zasnąć, jednak ten poklepał mnie po twarzy, uniemożliwiając mi tą czynność - Ej no..
- Wstawaj, bo w nocy nie zaśniesz.
- Zasnę.
- Felix.. - westchnąłem, przekręcając się leniwie na plecy.
- Ale jesteś upierdliwy.. - wyciągnąłem się, uderzając specjalnie ręką twarz mojego chłopaka.
- Auć. 
- Ups. - usiadłem, rozglądając się po pokoju. Nie cierpię, jak się mnie budzi. Czuję się w tym momencie, jak na porządnym kacu.
- Ups? To bolało dupku. 
- Trzeba było mnie nie budzić. - spojrzałem na niego, lekko się przy tym uśmiechając - Masz nauczkę. 
- Nigdy ci to specjalnie nie przeszkadzało.
- Nie.. ale odkąd mam problemy ze spaniem, to każda próba wybudzenia mnie, doprowadza mnie do szału. - mówiąc to nachyliłem się do chłopaka, całując go w czoło - Zapamiętaj to. - zszedłem bardzo leniwie z łóżka, idąc w kierunku drzwi - Zaraz wrócę. 
- Weź mi coś do picia. 
- Okej. - idąc do kuchni wyraźnie słyszałem, jak rodzice żwawo dyskutują o jakimś wyjeździe. W sumie bardzo bym się cieszył, jakby w końcu gdzieś pojechali. Odpoczną ode mnie, a ja w końcu będę mógł pobyć sam na sam z Jisungiem - Hej.
- Oo synek.
- Wyspałeś się? - westchnąłem jedynie, podstawiając pod ekspres do kawy, dwa solidne kubki.
- Powiedzmy. Dokąd się wybieracie? 
- A dokąd mamy się wybierać?
- Słyszałem, że gdzieś jedziecie... To dobrze, tylko powiedzcie mi gdzie. - rodzice wymienili się jedynie spojrzeniem - Hej..
- Dostaliśmy od ciotki wyjazd na Jeju z okazji rocznicy.. na przyszły weekend.
- Ale nie możemy zostawić cię samego, a babcia nie może teraz przyjechać do Seoulu.
- Nie rozumiem, dlaczego nie możecie zostawić mnie samego.
- Synku..
- Nie mam dwóch lat.. Poza tym Jisung ze mną zostanie. 
- Skarbie.. w twoim stanie..
- Jakim stanie? - sięgnąłem po kubki, wbijając wzrok w rodziców - Dobrze się czuję, dajcie już spokój. 
- Ale..
- Daj spokój kochanie, pomyślimy o tym. - ojciec westchnął, mierząc mnie wzrokiem - Macie na dzisiaj jakieś szczególne plany?
- Idę do Jeongina.. Może Jisung pójdzie ze mną.
- Do Jeongina? Ale po co?
- Chce ze mną pogadać. 
- Ale..
- Nie jestem głupi i wiem, co robię, naprawdę.. Zaufajcie mi chociaż odrobinkę. - wymusiłem uśmiech, idąc z powrotem do swojego pokoju. Wiem, że moi rodzice najchętniej zabiliby wszystkich moich byłych przyjaciół, ale do cholery jasnej... Życie toczy się dalej, a ja jestem dorosłą osobą, która w końcu chce nauczyć się załatwiać swoje sprawy na własną rękę i tym samym rozwiązywać samemu własne problemy. Moi rodzice muszą w końcu pogodzić się z tym, że nie będą przy mnie w każdej minucie mojego życia i że nie zawsze załatwią za mnie jakąś sprawę - Jestem.
- Ooo kawusia. 
- Kawusia? Powinieneś powiedzieć, "ooo już jesteś. Wow i masz dla mnie kawę"... ty podła świnio. - burknąłem, wręczając mu jeden z kubków.
- Daj dzióbka.
- Niech ci kawusia da. 
- Już dała.. teraz twoja kolej. - usiadłem obok niego, uważnie mu się przyglądając - No daj.
- Nie.
- Dlaczego?
- Bo nie zasłużyłeś. - upiłem łyk kawy, rozsiadając się wygodnie na łóżku - Idę dzisiaj do Jeongina. 
- Wiem... a co z rodzicami?
- Może pojadą za tydzień na Jeju. 
- Ooo.. czuję się zaproszony.
- Słucham?
- Ktoś musi się tobą zająć.
- Nie mam pięciu lat, wiesz?
- Przecież wiem, że chcesz ze mną zostać. 
- Może..
- Może? Musiałbym cię nie znać. - oparłem głowę na jego ramieniu, głęboko przy tym wzdychając - Co tam?
- Chcę żebyś spędził ze mną przyszły weekend. Chcę żebyś był ze mną cały czas. - spojrzałem na niego, posyłając mu przy tym słodki uśmiech - Chodź dzisiaj ze mną do Jeongina. - chłopak jedynie uśmiechnął się, całując mnie przy tym w czoło.
- Kocham cię. 
- Wiem. - zachichotałem, unosząc głowę - Pójdziesz ze mną?
- Bardzo lubię, jak się uśmiechasz. 
- No co ty. - cmoknąłem go pospiesznie w kącik ust, po czym upiłem kilka łyków kawy - Pytam cię o coś ośle. 
- Daj mi na siebie popatrzeć. - zaczerwieniłem się, uciekając przy tym wzrokiem. Nie sądziłem, że Jisung jest w stanie mnie czymś zawstydzić.
- Brałeś coś, jak poszedłem do kuchni?
- Nie.. rzuciłem to tak, jak mnie prosiłeś. 
- Serio?
- Serio. - szepnął, wbijając się w moje wargi.
- Mmm.. poczekaj. - odstawiłem nasze kubki na parapet, przyciągając do siebie chłopaka - Byś się poparzył matole.
- Przestań mnie tak nazywać. - warknął, całując mnie po szyi.
- Debil. - Jisung prychnął, podgryzając moją skórę. Zaśmiałem się jedynie, łapiąc go w talii - Wstrętny dupek. 
- Wiem, że robisz to specjalnie.
- Wcale nie. - pogłaskałem go po policzku, szeroko się uśmiechając.
- Uwielbiam twój uśmiech. - szepnął, całując mnie w czoło - Musisz się częściej uśmiechać.
- Postaram się. 
- Obiecaj mi to, Felix.
- Mam kłamać? Nigdy cię nie okłamałem. - chłopak westchnął, przytakując.
- No tak.
- Ale i tak dzięki tobie czuję się dużo lepiej.. Z czasem będę się bardzo dużo uśmiechać. 
- Dziwne, co? 
- Ale co?
- To, że spieprzyłem ci życie... a teraz tak jakby dzięki mnie, znów wraca ono do normy. Jak to działa?
- Nie mam pojęcia. - szepnąłem, całując go - Chciałbym cofnąć czas... bardzo bym tego chciał. Chciałbym żeby nasz związek wyglądał tak, jak kiedyś. Ja... czuję, że wciąż trzymamy się na dystans i to jest potwornie męczące. - wziąłem głęboki oddech, bawiąc się koszulką chłopaka - Chciałbym żeby w moim życiu nigdy.. przenigdy nie pojawiał się Park.. Chciałbym mieć przy sobie moich starych przyjaciół.. Chciałbym żeby wszystko było tak, jak dawniej.. to wszystko. 
- Będzie tak Felix.. obiecuję ci to. - Jisung nachylił się do mnie, dotykając ostrożnie mojego czoła - Przebrniemy przez to wszystko.. razem. 
- Razem?
- Tak.. Ty i ja, tak, jak kiedyś. 

*

                            Stałem pod mieszkaniem Jeongina z mocno bijącym sercem. Potwornie bałem się konfrontacji z nim, ale z drugiej strony chciałem go odzyskać. Bez rozmowy niczego przecież nie osiągniemy. Przyszedłem sam.. zdaniem Jisunga, tak będzie lepiej, bo będziemy mogli bez żadnego skrępowania porozmawiać o wszystkim, co nas boli. 

- Jesteś Hyung! - widząc tego uśmiechniętego gnojka, poczułem jak moje serce bije dwa razy mocniej - Wejdź. - wszedłem do środka bez żadnego, zbędnego słowa, po czym zacząłem się rozbierać. Młody przyglądał mi się z uśmiechem na twarzy, zacierając przy tym ręce - Cieszę się, że przyszedłeś.

- Właśnie widzę..

- Idź do mojego pokoju, dobrze? 

- Mhm.

- Zrobię ci coś do picia.

- Spoko. - westchnąłem, po czym ruszyłem we wskazane miejsce. Doskonale pamiętam ten dom. Spędzaliśmy w nim praktycznie każdy weekend. Oglądaliśmy filmy lub mecze i objadaliśmy się bez opamiętania. Strasznie fajne wspomnienia.. Wszedłem do pokoju Jeongina i wtedy też stało się coś, czego w życiu bym się nie spodziewał. Na jego łóżku siedział Woojin i Seungmin.. ostatnie osoby, z którymi chciałbym rozmawiać - Co jest..

- Cześć.

- Cześć? Co wy tu do cholery robicie?

- Nie denerwuj się.

- Nie, to są jakieś jaja.. - chciałem od razu wyjść, jednak wtedy zobaczyłem stojącego za sobą Jeongina.

- Hyung, poczekaj.

- Nie Jeongin.. przyszedłem porozmawiać z tobą, a nie z tymi sukinsynami! 

- Felix, posłuchaj nas chociaż. - spojrzałem na Woojina, czując jak się we mnie gotuje. Cały czas mam w głowie to, jak potraktował mnie wtedy w knajpie. Jak śmiał mi się prosto w oczy i wyzywał od najgorszych. 

- Chcesz zdjęcie czy autograf, co?

- O czym on mówi? - zapytał totalnie zdezorientowany Seungmin.

- Wiem o czym, daj spokój.. - chłopak westchnął, podchodząc bliżej mnie - Przepraszam za tamto.. 

- Słowo "przepraszam" tego wszystkiego nie załatwi, wiesz?

- Felix, daj nam szansę się wytłumaczyć. - zamilkłem, biorąc od Jeongina szklankę z sokiem, po czym wypiłem go do końca, na jednym tchu.

- Hyung, proszę cię.. - usiadłem na krześle stojącym obok biurka, zerkając niepewnie na byłych przyjaciół. Kiedyś potrafiliśmy rozmawiać absolutnie o wszystkim.. śmialiśmy się z tych samych rzeczy, obgadywaliśmy te same osoby, znali nawet pozycje, w których kochałem się z Jisungiem. Nie mieliśmy przed sobą żadnych tajemnic, a teraz? Czuję do nich jedynie wstręt i mam ochotę ich zabić.

- Mówcie.. nie mam dla was czasu. 

- Jesteśmy skończonymi sukinsynami..

- Bardzo dużo o tym rozmawialiśmy i... Jisung nam wszystko wytłumaczył. Powiedział, że to, co powiedziała jego siostra..

- Nigdy bym nie zrobił czegoś takiego! - wrzasnąłem, uderzając ręką o biurko.

- Wiemy... wiemy, nie denerwuj się. - Seungmin kucnął obok mnie, wzdychając - Nie zachowaliśmy się jak twoi przyjaciele.. 

- Owszem.. daliście dupy w momencie, w którym was najbardziej potrzebowałem, a wy odwróciliście się ode mnie i pozwoliliście na to, żebym był gnojony przez całą szkołę. Przez tych ludzi, którym obrabialiśmy dupy. Pozwoliliście na to, żebym był totalnym pośmiewiskiem i żebym był traktowany, jak szmata... a ja kurwa mać nie jestem żadną szmatą! Doskonale o tym wiecie! Nie kochałem się na tym filmie z pierwszym lepszym facetem, tylko z Jisungiem! - spuściłem głowę, czując napływające do oczu łzy. Nie byłem psychicznie nastawiony na rozmowę z nimi wszystkimi - Zobaczcie, co ludzie piszą pod tym filmem.. Zostałem porwany przez jakiegoś zboczeńca... Wszystko to wasza wina. - warknąłem przez ściśnięte zęby, zaciskając dłonie na spodniach. 

- Felix.. - poczułem jak Seungmin głaszcze mnie niepewnie po głowie - Chodź. - szepnął, mocno mnie przytulając. Zsunąłem się z krzesła, wypłakując się w ciało swojego byłego kolegi - Nie płacz.

- To wszystko, to jedno, wielkie nieporozumienie.. Nie zrobiłem nic złego. 

- Wiem.. już dobrze. - wziąłem głęboki oddech, unosząc niepewnie wzrok na chłopaka. Seungmin wytarł moje policzki, wpatrując mi się przy tym w oczy.

- Hyung, wybacz nam.. Zachowaliśmy się naprawdę paskudnie, ale chcemy to naprawić. - Jeongin kucnął obok mnie, lekko się przy tym uśmiechając - Naprawdę się cieszę, że przyszedłeś, wiesz? Brakuje nam tylko do kompletu Jisunga. 

- Dokładnie.. jak za starych, dobrych czasów.

- Nigdy nie będzie, jak za starych, dobrych czasów.. - pociągnąłem nosem, biorąc od młodego chusteczkę - Jak wy to sobie wyobrażacie? 

- Musimy nad tym popracować. Tylko daj nam szansę. - słysząc głos Woojina, mam ochotę najzwyczajniej w świecie strzelić go w pysk. 

- Nie odzywaj się do mnie.. 

- Przepraszam za tamto.. - poderwałem się na równe nogi, rzucając się na chłopaka.

- Za tamto?! Tylko za tamto?! 

- Felix, opanuj się. - Seungmin złapał mnie w pasie, jednak pospiesznie go odtrąciłem.

- Ty nakręcałeś to wszystko! Dlaczego?! Myślałem, że jesteśmy przyjaciółmi, ty dupku! 

- Nie wiem, co mi wtedy strzeliło do głowy! Nie myślałem nad tym, co robię! 

- Właśnie... to jest twój największy problem, wiesz?! Ty nigdy nie myślisz! 

- Jestem zakochany w siostrze Jisunga od dobrych dwóch lat... to dlatego.. - otworzyłem szerzej oczy, puszczając go. Nie wierzę w to, co słyszę. Nigdy mi o tym nie wspomniał. Z resztą pewnie nie tylko mi.. 

- Co?

- Byłem przekonany, że chciałeś ją skrzywdzić.. Kierowała mną taka nienawiść, że nie wiedziałem, co robię.. 

- Znasz mnie gnoju... wiesz, że w życiu bym nikogo nie skrzywdził. Nie w tak obrzydliwy sposób.. 

- Ten Park.. widziałem, że pisał do ciebie pod tym filmem..

- Coś ty zrobił.. - szepnął Jeongin, uważnie nam się przyglądając.

- Nasłałem go na Felixa.. chciałem żeby cierpiał tak samo, jak Jisoo.. 

- Jaja sobie robisz.. - Seungmin podszedł do Woojina, łapiąc go za koszulkę - Powiedz, że to głupi żart!

- Przepraszam..

- Przepraszam?! Przecież Jisung chwilę po tym jak opublikował ten film, powiedział nam, że ta sprawa z Jisoo to nieporozumienie! Jak mogłeś zrobić coś takiego?! - nie wiedziałem, co powiedzieć. Stałem jak wryty, wpatrując się w Woojina. Czuję do niego niesmak i ogromną nienawiść, a poza tym? Nie wiem, co mi siedzi w głowie.. 

- Przepraszam do cholery! 

- Hyung.. 

- Jesteście beznadziejni... wszyscy. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, idąc pospiesznie w kierunku wyjścia. Nie ufam już żadnemu z nich. Wszyscy są dla mnie zakłamani i fałszywi. Nie rozumiem, jak można zgotować człowiekowi takie piekło. 

- Felix! Felix stój! - ubrałem się, wychodząc na klatkę schodową, jednak wtedy zostałem złapany przez Seungmina - Felix..

- Wiedziałeś o tym?

- Co? Nie żartuj, nie miałem pojęcia.. Przysięgam.

- Nie wierzę wam w żadne wasze słowo. 

- Jestem w takim samym szoku, jak ty.. 

- Miałem chwilę, w której ci zaufałem.. tobie i Jeonginowi. Dobrze, że Woojin mnie otrzeźwił. 

- Felix..

- Trzymajcie się ode mnie z daleka, bo nie ręczę za siebie. - wytarłem niezdarnie policzki, wymieniając ostatnie spojrzenie z chłopakiem - Nienawidzę was. 
- Felix, błagam..
- Odpieprz się! - zbiegłem po schodach, wybierając w międzyczasie numer Jisunga - Odbierz do cholery.. 
- Halo?
- Przyjedź do mnie... i to już.
- Do ciebie? Wracasz już do domu?
- Tak.
- Płaczesz? - pociągnąłem nosem, biegnąc pospiesznie w stronę nadjeżdżającego autobusu - Hej.. Felix.
- Wszystko ci opowiem... tylko przyjedź, proszę. 
- Jasne... tak, już jadę. Tylko błagam cię, uważaj. 
- Ta.. - rozłączyłem się, wbiegając do autobusu. Nie wierzę w to, co usłyszałem. Woojin to chodząca oaza spokoju i empatii. Co mu wpadło do głowy, że zdecydował się na coś takiego? Byłem w takim szoku, że nie byłem nawet w stanie dać mu w pysk. Mam tylko nadzieję, że Seungmin i Jeongin mówią prawdę i nie mają z tym nic wspólnego.. chyba nie przeżyłbym takiej zdrady z ich strony.
                       Gdy wróciłem do domu, czekałem w napięciu na Jisunga. Ciekawe, czy on miał z tym coś wspólnego. Przysięgam, że tym razem byłbym w stanie go zabić..
- Nie... nie, dziękuję. - wstałem z łóżka, słysząc za drzwiami głos mojego chłopaka.
- Ale na pewno?
- Na pewno.. dziękuję bardzo. - gdy rudzielec wszedł do pokoju, wbiłem w niego wzrok, głęboko przy tym oddychając - Felix..
- Wiedziałeś o tym?
- Poczekaj. - chłopak podszedł do mnie, głaszcząc mnie po policzku - Co się stało u Jeongina?
- Co się stało? Czekał na mnie z Seungminem i Woojinem.. 
- Że co? 
- Wiesz, czego się dowiedziałem od Woojina? 
- Czego?
- Że to on nasłał na mnie Parka... rozumiesz?! - zacisnąłem dłonie w pięści, widząc ogromne zdziwienie na twarzy Jisunga. Znam go jak własną kieszeń.. nie udawał. Ewidentnie nie miał o niczym zielonego pojęcia.
- Sam... sam ci to powiedział?
- Tak.. Seungmin i Jeongin byli świadkami... - pociągnąłem nosem, wtulając się w chłopaka - Ponoć jest zakochany w Jisoo... Myślał, że rzeczywiście chciałem ją skrzywdzić i w ten sposób chciał mnie ukarać. 
- Zabiję go..
- Jisung.. - zarzuciłem ręce na jego szyję, chcąc bardziej się do niego zbliżyć, jednak ten odepchnął mnie lekko, łapiąc się za głowę - Hej..
- Przepraszam. Przepraszam skarbie. - chłopak pocałował mnie w czoło, idąc pospiesznie do drzwi.
- Jisung! 
- Zabiję dupka, rozumiesz?!
- Błagam cię.. - pobiegłem za nim, łapiąc go za rękaw bluzy - Jisung, nie rób niczego głupiego.
- Wypatroszę go, przysięgam.. - warknął, wybiegając z domu. Niewiele myśląc, ubrałem się, wybiegając za nim. Nie chciałem by zrobił coś, czego potem będzie żałować - Wróć do domu!
- Nie. - złapałem go za rękę, próbując go zatrzymać - Jisung..
- Felix, daj mi teraz spokój! Zabiję dupka! 
- Ochłoń. - szarpnąłem go za rękę, wbijając w niego wzrok - Proszę cię, ochłoń. 
- Nie.. nie odpuszczę mu. - pociągnąłem nosem, dotykając niepewnie jego policzka - Ten stary skurwiel by cię zgwałcił... To wszystko nie miałoby miejsca, gdyby nie Woojin! - spuściłem jedynie głowę, wycierając przy tym policzki. Bałem się. Wiem, że chłopaki trzymają się ze sobą, jak nikt inny. Mimo że Woojin zrobił okropne świństwo, nie chcę by Jisung stracił teraz przyjaciela - Wiem, co robię Felix... zaufaj mi. 
- Jesteś na mnie zły?
- Co? - chłopak przytulił mnie, całując mnie przy tym w głowę - Nie jestem na ciebie zły kotku.. Niczemu nie zawiniłeś. - skinąłem głową, łapiąc go ostrożnie za rękę.
- Chcę jechać z tobą. 
- Po co?
- Bo się o ciebie boję.. - Jisung westchnął, ściskając mocniej moją dłoń.
- W porządku.. tylko proszę cię, nie wtrącaj się. Ja to załatwię. - po telefonie do Seungmina dowiedzieliśmy się, że ten nadal przesiaduje u Jeongina wraz z tym zdradliwym dupkiem. Mój chłopak zachowywał się jak w amoku. Nie słuchał niczego, co do niego mówiłem. Żadna prośba na niego nie działała. Uparł się, że policzy się z Woojinem i coś czuję, że dobije swojego.. - Cześć młody. - burknął, gdy tylko Jeongin otworzył nam drzwi do mieszkania.
- Hyung, nie rób nic głupiego..
- Gdzie on jest?
- W moim pokoju.. rozmawia z Seungminem.
- I bardzo dobrze..
- Hyung, on zrozumiał, że zrobił źle! - spojrzałem jedynie na Jeongina, biegnąc pospiesznie za moim chłopakiem.. Czuję, że to naprawdę źle się skończy.
- Ty dupku.. 
- Jisung, zaczekaj. - Seungmin zerwał się na równe nogi, jednak rudzielec go wyprzedził, rzucając się na Woojina - Jisung!
- Ty pieprzony sukinsynie! - wrzasnął, okładając chłopaka po twarzy - Jak mogłeś zrobić coś takiego?! Wiesz, jak to się mogło skończyć?!
- Hyung, uspokój się!
- Wiesz, co tam się stało?! Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, przez co Felix tam przeszedł! 
- A ty o czym myślałeś, jak wrzucałeś do neta wasz filmik?! 
- Nie zwalaj winy na mnie, dupku! - Jisung złapał Woojina za włosy, uderzając jego głową o podłogę - Jak można być tak podłym?!
- Uspokój się! - Seungmin chwycił mojego chłopaka za bluzę, zrzucając go z poobijanego Woojina - Spokój do cholery! Co się z wami dzieje?!
- Jisung.. - kucnąłem obok rudzielca, odgarniając mu włosy z czoła - W porządku?
- Tak, jest okej.. 
- Ja pieprzę. - Seungmin usiadł na środku pokoju, głęboko oddychając - Spójrzcie na siebie.. byliśmy kiedyś najlepszymi przyjaciółmi, a teraz? Kiedyś żadnemu z was nie przyszłoby do głowy, żeby się krzywdzić i lać. - mówiąc to, uniósł wzrok na przestraszonego Jeongina, wyciągając ręce w jego kierunku - Chodź młody. 
- Nie doszłoby do tego, gdyby Woojin nie nasłał na Felixa tego zboczeńca.. 
- Z całym szacunkiem Jisung.. ale nie doszłoby do tego wszystkiego gdybyś myślał i nie wrzucał do neta tego zasranego filmu... To była wasza rzecz.. wasza, a nie całego świata.
- Wiem. - warknął, spuszczając wzrok. Odsunąłem się jedynie od niego, czując ponownie napływające do oczu łzy - Mówiłem.. nie cofnę już tego i potwornie tego żałuję..
- Wiem to. - szepnąłem, spoglądając na chłopaka - Nie wracajmy do tego.
- To była sprawa między mną, a Felixem... tylko i wyłącznie. - rudzielec uniósł wzrok, spoglądając na Woojina - Po jaką cholerę się wtrącałeś?! 
- Przepraszam.. - chłopak wytarł zakrwawioną twarz, okropnie się przy tym krzywiąc. Przyznam, że nie wyglądało to za ciekawie - Nie wiem, co mi wpadło do tego pustego łba... jest mi naprawdę cholernie przykro. 
- Świetnie.. świetnie, że jest ci przykro. Będziesz miał to na sumieniu do końca życia.. to powinno ci wystarczyć. - w pokoju zapadła cisza. Od ścian odbijały się jedynie nasze ciężkie oddechy i mocno bijące serca.
- Wiecie co? - szepnął nieśmiało Jeongin - Dawno nie widzieliśmy się w takim składzie. 
- Fajne uczucie, co? - Seungmin uśmiechnął się, głaszcząc go po plecach.
- Bardzo fajne.. dokładnie tak, jak kiedyś.

*

                           Moi rodzice ulegli moim prośbom i zdecydowali się na wyjazd na Jeju. Nakazali mi jednak być non stop pod telefonem i odpisywać na każdą ich wiadomość. Do tego kazali Jisungowi nie odstępować mnie nawet na krok... ale to akurat będzie łatwe do zrobienia.
- Co chcesz robić piegusie? - przekręciłem się na brzuch, wbijając wzrok w Jisunga. Miałem plan na ten weekend, ale nie byłem go pewien w stu procentach.
- A co proponujesz? - mruknąłem, pieszcząc palcem jego wargi. Chłopak cmoknął mój palec, uśmiechając się.
- Hmm... możemy zrobić sobie coś dobrego iiii... może dla odmiany w coś pogramy?
- A w co?
- No nie wiem.. zależy na co masz ochotę. 
- Wiesz.. mam inną propozycję. 
- Jaką?
- Chciałbym się z tobą kochać. - Jisung oparł się gwałtownie na łokciach, wbijając we mnie szeroko otwarte oczy - Nie patrz tak na mnie... Przecież robiliśmy to setki razy..
- Tak.. tak, ale to nie o to chodzi.
- Nie pociągam cię już?
- Zwariowałeś? Pociągasz mnie jak cholera, ale... Felix, ja się boję..
- Co? - usiadłem, nie odrywając od niego wzroku - Czego się boisz?
- Boję się, że to za wcześnie.. nie chciałbym cię skrzywdzić.
- Jisung, ja tego potrzebuję. - nachyliłem się do niego, całując go po twarzy - Potrzebuję twojej bliskości i czuję, że ty też tego chcesz.
- Ufasz mi na tyle, żeby się ze mną kochać?
- Oczywiście, że tak. - pocałowałem go, uśmiechając się przy tym - I tęsknię za tym jak cholera. 
- Ja też. - szepnął, głaszcząc mnie po policzku.
- Zgaszę światło, hm?
- Koniecznie. - uśmiechnąłem się szeroko, podbiegając do włącznika światła - Idealnie. 
- Ale mi serce wali. - położyłem się z powrotem na łóżku, pieszcząc opuszkami twarz Jisunga - Stresuję się.
- Powiem ci, że ja też. - zaśmiał się, wplątując dłoń w moje włosy - Ale ufamy sobie, tak?
- Tak.
- Kochaliśmy się setki razy... znamy się na wylot... I to dosłownie. - zaśmiałem się, wtulając twarz w jego szyję - Będzie dobrze, zobaczysz.
- Wiem matole. - szepnąłem, całując jego czułe punkty. Jisung przekręcił mnie jednym ruchem na plecy, po czym zawisł nade mną, muskając bardzo subtelnie moją twarz - Daj buziaka.
- Cierpliwości.
- Proszę cię. - owinąłem ręce wokół jego szyi, smakując ponownie jego warg.
- Dostajesz ode mnie codziennie masę buziaków.
- Ale cały czas jest mi mało. - uśmiechnąłem się, czując jak jego dłoń dotyka niepewnie mojej talii - Śmielej.
- Czuję się jakbyśmy robili to pierwszy raz. 
- Ja też. - zdjąłem z niego koszulkę, po czym zsunąłem się, całując go po klatce piersiowej. Moje dłonie pieściły jego talię, ale czułem, że nie szło mi to tak dobrze, jak dawniej. Nie wiem czy to kwestia zbyt długiej przerwy... może tego, że trochę wstydzę się ponownego kontaktu z nim. Sam nie wiem..
- Pogadajmy o pogodzie dla rozluźnienia. - spojrzałem na rudzielca, po czym oblizałem wargi, powoli siadając.
- O co chodzi? - chłopak wziął głęboki oddech, odwracając wzrok - Hej..
- O nic... denerwuję się. 
- Kotek, popatrz na mnie.. - Jisung zerknął na mnie, lekko się przy tym czerwieniąc. Widziałem, że coś go gryzie. Nigdy nie denerwował się zbliżeniem ze mną - Coś jest nie tak..
- Felix..
- Boże, o co chodzi? - naprawdę się przestraszyłem. Jisung był niesamowicie zdenerwowany i speszony całą tą sytuacją - Jisung no..
- Jak ze mną zerwałeś.. przespałem się z jakąś przypadkową laską. - poczułem, jakby ktoś wbijał we mnie setki noży.
- Co zrobiłeś? - wydusiłem przez ściśnięte gardło, uciekając przy tym wzrokiem. Nie mogę go za to winić.. nie byliśmy wtedy razem, ale mimo wszystko czuję się z tym okropnie.
- Nie wiem, co mam ci powiedzieć..
- Stąd wiesz, jak jest z laską... ostatnio o tym rozmawialiśmy..
- Felix.. 
- Dlaczego od razu mi nie powiedziałeś? - złapałem się za gardło, lekko je rozmasowując. Gula, która w nim osiadła zaczęła mnie niesamowicie boleć i utrudniać mi wysławianie się - Mówiłeś... mówiłeś, że nigdy.. nigdy mnie nie zdradziłeś..
- Felix, ja wiem, że to beznadziejne wytłumaczenie, ale nie byliśmy wtedy razem.. ja..
- Wiem.. wiem, nie obwiniam cię. - pociągnąłem nosem, odwracając przy tym głowę. Było mi tak potwornie smutno i poczułem tak ogromną zazdrość, że byłem bliski zwariowania. Z dnia na dzień zwala mi się na głowę coraz więcej problemów. Nie mam już na to wszystko siły...
- Felix..
- Przepraszam. - szepnąłem, wstając z łóżka, po czym ruszyłem w kierunku drzwi.
- Zaczekaj. - chłopak ruszył za mną, jednak nie miałem najmniejszej ochoty na jego towarzystwo. Sam fakt, że musiałem znosić jego obecność i słuchać jego głosu, potwornie mnie irytowało - Felix, posłuchaj mnie, błagam.. 
- Proszę cię, zamknij się. - sięgnąłem do kuchennej szafki, w której rodzice trzymają moje leki - Nie mów nic przez chwilę. 
- Ale co ty robisz? - wysypałem na rękę kilka tabletek na uspokojenie, po czym łyknąłem je bez najmniejszego zastanowienia - Felix. - osunąłem się po szafkach, chowając twarz w dłoniach. Nie potrafiłem kryć żalu i rozczarowania. Gdybym spotkał tą panienkę, przysięgam, że bym ją zabił.
- To boli, wiesz? Cholernie boli. 
- Ale..
- Nie byliśmy razem, wiem.. ale mogłeś mi tego po prostu nie mówić. Wolałbym żyć w nieświadomości.. 
- Nie wiem, jak mam cię przepraszać... chciałem być z tobą szczery.. 
- Dlaczego musisz mnie rozczarowywać na każdym kroku, co?! - spojrzałem na niego, dławiąc się łzami - Co ja ci zrobiłem do cholery? - ten jedynie zamilkł, siadając obok mnie - Starałem się być dla ciebie najlepszym chłopakiem na świecie... a non stop dostaję od ciebie po dupie.. cały czas kurwa.. 
- Ja..
- To nie ma sensu.. 
- Co?
- My! To nie ma najmniejszego sensu, rozumiesz?! - Jisung otworzył szerzej oczy, chcąc mnie objąć, jednak pospiesznie odtrąciłem jego dłoń - Zejdź mi z oczu. Po prostu zejdź mi z oczu, dupku.. 






~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Miłego roku szkolnego kochani! Samych sukcesów! 

Sprzeczka~cz.8 [Jisung&Felix]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

- I co? Nie wybaczysz mu? - spojrzałem na Jisunga, mieląc w dłoniach puchaty koc.
- Tobie wybaczyłem... jemu pewnie też. - odwróciłem wzrok, wzdychając - To nie jest takie proste Jisung.. potrzebuję trochę czasu.
- Wiem. - chłopak usiadł bliżej mnie, dając mi przy tym czułego buziaka w czoło - Wiem skarbie.
- Dawno tak do mnie nie mówiłeś. - uśmiechnąłem się pod nosem, zerkając na niego ponownie - Już zapomniałem, jakie to miłe.
- Z drugiej strony dziwnie jest znów się do siebie przekonać, co?
- Ta..
- Jest masa rzeczy, które chcę zrobić i za którymi bardzo tęsknie, a.. wiem, że niekoniecznie musisz mieć na nie ochotę. 
- Co masz na myśli?
- Wiesz.. uwielbiałem cię trzymać na kolanach i non stop cię przytulać i całować.. Bardzo lubiłem zrywać z ciebie koszulkę i całować twoją malusią klatę. - zaśmialiśmy się, uciekając po chwili wzrokiem - Jak spaliśmy razem.. - Jisung uśmiechnął się, lekko się przy tym czerwieniąc - Lubiłem wkładać rękę pod twoją koszulkę i dotykać twojego, wiecznie ciepłego brzucha.. miałem wrażenie, że też to lubisz. - skinąłem jedynie głową, czując napływające do oczu łzy - Uwielbiałem robić wszystko.. bo to wszystko było związane z tobą. 
- Spróbujmy..
- Hm? - usiadłem bliżej rudzielca, oblizując nerwowo wargi.
- Spróbujmy. 
- Felix..
- Tyle się znamy.. przeszliśmy razem przez tak wiele rzeczy, że to się w głowie nie mieści.. - usiadłem okrakiem na nogach chłopaka, uważnie mu się przyglądając - Jestem na ciebie wściekły i momentami mam ochotę dać ci w pysk..
- Dzięki..
- Ale to nie zmienia faktu, że cię kocham i tak naprawdę, nigdy nie przestałem. - dotknąłem jego policzka, lekko się uśmiechając - Jesteś najważniejszym sukinsynem w moim życiu. 
- Piękne wyznanie, jak zawsze. - Jisung chwycił mnie ostrożnie w talii, nie odrywając ode mnie wzroku - Nie wiem, na co mogę sobie pozwolić..
- Rób wszystko, na co masz ochotę.. chcę żeby wszystko było jak dawniej. - musnąłem jego wargi, przechodząc bardzo powoli do czułego pocałunku. Chłopak odwzajemniał tą pieszczotę, po czym wsunął dłonie pod moją koszulkę, dotykając niepewnie mojej talii - Brakowało mi tego. - szepnąłem, piszcząc opuszkami palców jego szyję.
- Cze... cześć? - poderwałem się gwałtownie, siadając grzecznie obok Jisunga. W drzwiach stał Minho z szeroko otwartymi oczyma - Ja.. twoja mama mnie wpuściła. - skinąłem jedynie głową, zerkając na mojego chłopaka.
- Zostawię was. - rudzielec wstał z łóżka, idąc do drzwi. Mijając mojego kolegę, posłał mu ciepły uśmiech, zamykając za sobą drzwi.
- Hej.. - zaczerwieniłem się, robiąc koło siebie miejsce - Siadaj.
- Czekaj, bo chyba nie rozumiem... wróciłeś do niego? - Minho usiadł obok mnie, wlepiając we mnie swoje wielkie oczy - Dobrze widziałem?
- No.. tak.
- Zwariowałeś?! 
- Nie krzycz.
- Felix, on cię skrzywdził! - złapałem chłopaka za ręce, lekko je za nie pociągając.
- Proszę cię, nie krzycz. 
- Nie rozumiem cię, wiesz?
- Minho..
- Ten dupek zrujnował ci psychikę do cholery... dociera to do ciebie?
- Ja..
- On tobą manipuluje. Co ci obiecał, że postanowiłeś do niego wrócić? 
- Obiecał, że o mnie zadba i że będzie mnie kochać. - Minho wziął głęboki oddech, odsuwając się ode mnie - Potrzebuję tego..
- Wiem to.. ale dlaczego akurat on?
- Kocham go, zrozum..
- Felix, ja się po prostu o ciebie martwię. Jesteś moim przyjacielem..
- Wiem co robię.. Zaufaj mi.
- Ufam ci, ale jemu już nie. Już raz się popisał.
- Minho..
- Zrozum.. jeśli raz był zdolny do tego, by cię tak potwornie skrzywdzić, na pewno zrobi to drugi raz. - poczułem bolesne kłucie w sercu. Odwróciłem jedynie wzrok, czując jak mój oddech przyspiesza - Przepraszam Felix, ale taka jest prawda. 
- Nie znasz go..
- Opowiedziałeś mi o nim masę ciekawych rzeczy. - chłopak wyjął gwałtownie ze swojego plecaka dwie pokaźne teczki - Skserowałem ci wszystkie swoje notatki. - burknął, wstając z łóżka.
- Oh... dziękuję.
- Spoko.. tak robią przyjaciele. 
- Minho..
- Hm?
- Nie bądź na mnie zły.
- Ja nie jestem zły.. ja się po prostu o ciebie martwię idioto. Naprawdę cię polubiłem i boję się, że zaraz znów zostaniesz skrzywdzony..
- Nie zostanie. - poderwałem się, wbijając wzrok w drzwi, w których stał Jisung z kubkiem herbaty w ręku - Wiem, jakie masz o mnie zdanie... i wiem, że zrobiłem źle. 
- Ta? I co w związku z tym?
- To, że nigdy nie popełnię tego samego błędu. 
- Jakoś nie chce mi się w to wierzyć. 
- Wiesz.. doceniam to, że troszczysz się o Felixa, ale on ma swój rozum i wie, co robi.
- Jego rozum jest wyżarty przez prochy, a ty to wykorzystujesz.
- Nie pieprz głupot..
- Przestańcie. - wstałem z łóżka, przyglądając się chłopakom - Nie kłóćcie się.. 
- Nie denerwuj się.. my tylko rozmawiamy. - Jisung podszedł do mnie, obejmując mnie w pasie - Tłumaczę twojemu koledze, że nie ma się o co martwić. 
- Byłem przy nim, kiedy był w totalnej rozsypce więc mam do cholery jasnej podstawy, żeby sądzić, że znów go skrzywdzisz. Przez ciebie jest wrakiem człowieka..
- Nie zapędzaj się..
- Co z tego, że znów jesteście razem i być może z czasem wszystko będzie super, pięknie i kolorowo, jak kiedyś? To, co zrobiłeś, na zawsze zostanie w jego psychice... na zawsze, rozumiesz? 
- Minho, proszę cię.. - szepnąłem, zerkając na kolegę.
- Mam nadzieję, że zmądrzejesz Felix. - chłopak narzucił plecak na ramię, robiąc krok w stronę drzwi - A.. Hyunjin, Changbin i Chan chcą żebyś gdzieś z nami wyskoczył w weekend.. ale jak widzę, to jest już nieaktualne. - dodał, wychodząc z mojego pokoju.
- Minho.. 
- Daj spokój. - Jisung przytulił mnie, całując mnie przy tym w głowę - Daj mu ochłonąć. 
- Ale ja nie zrobiłem nic złego..
- Właśnie.. dlatego odpuść. - chłopak posadził mnie na łóżku, uważnie mi się przyglądając - W porządku?
- Tak.
- Wiesz.. moim zdaniem powinieneś gdzieś z nimi wyjść.
- Po co?
- Minho ma rację.. był przy tobie, kiedy naprawdę paskudnie się czułeś.. Nie odtrącaj go teraz. 
- Nie odtrącam.. ja po prostu..
- Idź gdzieś. Zobaczysz, że nie pożałujesz.
- Boję się. - rudzielec kucnął między moimi nogami, po czym złapał mnie ostrożnie za dłonie.
- Czego się boisz? Chłopaków?
- Nie. 
- Felix..
- Boję się wyjść z domu. - Jisung przyłożył dłoń do mojego policzka, delikatnie mnie po nim głaszcząc.
- Ty nawet niechętnie opuszczasz swój pokój.. 
- Bo się boję. - powtórzyłem szeptem, ściskając mocniej jedną z rąk chłopaka - Nie chcę nigdzie wychodzić.
- Wiesz, że kiedyś będziesz musiał. Nie możesz siedzieć non stop w domu. 
- Ty mnie takim stworzyłeś, Jisung. - zaraz po tym, bardzo mocno ugryzłem się w język - Przepraszam, ja..
- Felix, ja wiem, że słowo "przepraszam" nie naprawi tego, co ci zrobiłem, ale błagam cię... przestań mi to ciągle wypominać. - przełknąłem z trudem ślinę, nie odrywając wzroku od chłopaka, w którego oczach ewidentnie stały łzy - Nie wiem, co mam zrobić żebyś mi uwierzył, że cierpię tak samo jak ty. Boli mnie to jak jasna cholera i nienawidzę siebie za to, co zrobiłem, rozumiesz? Ale nie wiem, co mam zrobić żebyś w końcu mnie zrozumiał.. Mam ciągle przy tobie płakać? Okaleczać się? Pobić? 
- Jisung..
- Nie naprawię tego, co zrobiłem, choćbym nie wiem, jak bardzo tego chciał.. Spieprzyłem sprawę po całości i jedyne, co mogę ci obiecać, to to, że będę przy tobie do końca życia, że się tobą zaopiekuję i zawsze będę cię kochać.. Nie cofnę tego, co się stało, Felix.. - mój chłopak pociągnął nosem, wtulając twarz w moje dłonie - Wybacz mi. - znów czuję się w tym wszystkim pogubiony i nie wiem, co powinienem zrobić. Co jeśli Minho ma rację i Jisung jedynie mną manipuluje? Może chęć opieki nade mną ma sprawić, że pozbędzie się wyrzutów sumienia? Może tak naprawdę, dawno przestał mnie kochać, a teraz jest ze mną z litości? Spuściłem jedynie głowę, płacząc, jak mój chłopak. Trzymaliśmy się kurczowo za dłonie, jednak żaden z nas nie potrafił wydusić z siebie nawet najmniejszego słowa.
- Chłopcy.. - uniosłem głowę, widząc stojącą w drzwiach pokoju mamę. Jisung wytarł pospiesznie policzki, siadając obok mnie na łóżku - Powinniśmy porozmawiać.. - cholera jasna.. I teraz wyjdzie na jaw moje kłamstwo. Powiedziałem rodzicom, że Jisung przychodzi tu jedynie po to, by kontrolować to, jak się czuję. Nie mają pojęcia o tym, że dałem mu drugą szansę.. Jestem pewien, że ojciec się wścieknie.. nawet wolę nie myśleć co zrobi, jak wróci do domu..
- Mamo, proszę cię..
- Skarbie.. jestem twoją matką i chcę wiedzieć, co się dzieje.
- Nic.. rozmawiamy. - kobieta kucnęła przed nami, mierząc nas uważnie wzrokiem.
- Może nie powinnam tak wprost, ale.. wróciliście do siebie, prawda?
- Mamo.. - co za żałosna sytuacja. Wprawdzie będąc z Jisungiem mówiłem jej absolutnie o wszystkim, dużo się jej radziłem, pytałem, jak powinienem załatwić daną sprawę.. Jak zacząłem mieć problemy z psychiką, również była dla mnie największym wsparciem i tym samym stała się moją przyjaciółką. Jednak krępujące jest dla mnie rozmawianie z nią o tym, czy wróciłem do swojego byłego chłopaka, pozbywając się w ten sposób resztek godności, czy też nie..
- Boże drogi.. 
- Wiem, co pani myśli.. 
- Nie Jisung, nie wiesz.. Nie masz też pojęcia, jak bardzo skrzywdziłeś moje dziecko. 
- Mamo..
- Jak możesz być tak lekkomyślny, Felix? - kobieta przeniosła wzrok na przestraszonego Jisunga, mierząc w niego palcem - A ty? Nie masz pojęcia, ile nocy nie przespał Felix, bo bał się tej całej nagonki, którą na niego nasłałeś.. Codziennie czytał komentarze pod waszym prywatnym filmem, gdzie ludzie wyzywali go od najgorszych..
- Mamo, skończ. - wstałem gwałtownie z łóżka, łapiąc ją za nadgarstek, jednak ona nie zwracała na mnie najmniejszej uwagi.
- Byliście razem przez trzy lata, ale jak widać ten okres nic dla ciebie nie znaczył gówniarzu. A teraz masz czelność codziennie tu przychodzić i prosić Felixa o to, by ci wybaczył? Takich rzeczy się nie wybacza.. 
- Przestań go obrażać, proszę cię. - wtedy też moja mama wyrwała rękę, za którą ją trzymałem, uderzając mnie tym samym w twarz. Wiem, że nie zrobiła tego specjalnie, jednak na tamten moment to wystarczyło, bym znów poczuł się jak największe ścierwo.
- Boże, przepraszam.. - Jisung poderwał się na równe nogi, łapiąc mnie ostrożnie za twarz. Musiał zauważyć, że coś jest nie tak..
- Felix, nic się nie stało. - zamknąłem jedynie oczy, czując wypływające spod powiek łzy - Skarbie.. to był wypadek.. nic się nie dzieje. 
- Przepraszam.. nie zrobiłam tego celowo, przecież wiesz.. - zacisnąłem dłonie w pięści, lądując w ramionach mojego chłopaka.
- Już dobrze.
- Nienawidzę was.. - szepnąłem, czując narastającą we mnie złość.
- Nie mów tak. Przecież naprawdę tak nie myślisz.
- Najłatwiej jest mnie zamknąć, dając mi po gębie, prawda? - spojrzałem na przestraszoną mamę, która ewidentnie nie wiedziała, co ma zrobić - Prawda?!
- Felix, opanuj się. 
- Niech pani da mu coś na uspokojenie.. - Jisung posadził mnie na łóżku, trzymając mnie mocno za dłonie - Nie denerwuj się. - zacisnąłem kurczowo zęby, przypominając sobie w jednej chwili, jak traktował mnie Park. Nie mam pojęcia czemu w tamtym momencie pomyślałem właśnie o nim - Felix, co jest? - wgryzłem się w wargę, czując ohydny, metaliczny posmak krwi - Hej, słyszysz mnie? 
- Jisung..
- Poczekaj. - chłopak usiadł obok mnie, sięgając po chusteczki, które przyłożył ostrożnie do moich ust - Boli? - skinąłem jedynie głową, widząc wchodzącą do pokoju mamę - Rozgryzł sobie wargę. - ta jedynie pociągnęła nosem, wręczając mi przypisane przez psychiatrę tabletki.
- Ja już nie wiem, co mam z nim zrobić.. - szepnęła, głaszcząc mnie po policzku - Przepraszam słońce. 
- Przecież nie chciała go pani uderzyć.. - rudzielec westchnął, całując mnie w czoło - Połóż się. 
- To silne leki.. za moment pewnie zaśnie. 
- Mogę przy nim posiedzieć dopóki tego nie zrobi? - zauważyłem jedynie kątem oka, jak mama przytakuje chłopakowi.
- Przyjdź potem do kuchni, okej? Chcę z tobą porozmawiać.
- Dobrze. - gdy tylko moja mama opuściła pokój, Jisung położył się obok mnie, głaszcząc mnie po policzku - Śpij piegusie. 
- Boli mnie. - pociągnąłem nosem dotykając przy tym dolnej wargi.
- Co ci przyszło go głowy, hm? - chłopak starł ostrożnie resztki krwi, po czym obdarował mnie czułym całusem.
- Za dużo... za dużo jak na jeden dzień..
- Właśnie.. Może jutro o tym pogadamy, a teraz spróbuj zasnąć.
- Idziesz na rozmowę z teściową? - moje oczy fruwały już na wszystkie możliwe strony, a język plątał się tak bardzo, jakbym był na dobrej imprezie. Naprawdę nie trzeba wiele czasu, by moje leki zaczęły działać.
- Z teściową mówisz.. Głupolek z ciebie. 
- Ale mnie kochasz.. tak? 
- Oczywiście. - westchnął, przywierając ustami do mojego czoła - I cholernie się o ciebie martwię..  W ogóle cię nie poznaję. - dodał szeptem, rozklejając się przy tym - Naprawię to, obiecuję.
- Mnie?
- Hm?
- Naprawisz mnie?
- Naprawię ciebie i swoje podłe zachowanie. Wszystko wróci do normy, zobaczysz..

*

- Dzień dobry. - podskoczyłem, łapiąc się za klatkę piersiową. W kuchni mimo dochodzącego południa, siedział mój ojciec. Było to dla mnie zaskoczenie, bo zawsze o tej porze jest w pracy. 

- Cześć. - sięgnąłem po kubek, podstawiając go pod ekspres do kawy. 

- Zrobiłem ci śniadanie.

- Dziękuję, ale ja nie jem śniadań.

- No właśnie.. od dzisiaj zaczniesz. 

- Nie chcę.

- Dzwoniłem rano do twojego psychiatry. Przypisał ci na rano leki, a bez śniadania ich nie weźmiesz.

- To nie będę brał leków..

- Słucham?

- Nie róbcie ze mnie czubka. 
- Synu.. masz świadomość tego, co się wczoraj stało?
- Po części. - burknąłem, biorąc kubek z kawą.
- Mama mówi, że wpadłeś w jakiś szał.. musiała ci dać podwójną dawkę leków.
- Prosiłem żebyście nie robili ze mnie wariata.. 
- My nie robimy z ciebie wariata, Felix. Martwimy się o ciebie, bo cię cholernie kochamy i nam na tobie zależy.. dociera to do ciebie?
- Ta..
- Chyba nie do końca. - mój tato zdjął okulary, przecierając twarz - Wiem też o Jisungu.
- W końcu wyszłoby to na jaw..
- Wiesz, że tego nie popieram.
- Wiem. - westchnąłem, siadając obok niego - Wiem, że go nienawidzicie, ale zrozum, że ja go potrzebuję..
- Nie Felix. Potrzebujesz kogoś, kto cię pokocha i się tobą zaopiekuje.. to nie musi być ten gnojek.
- Nie mów tak o nim. 
- Przepraszam... po prostu nie mogę znieść tego, co ci zrobił.
- Jak z nim jestem, to zupełnie o tym nie myślę. - ojciec zmierzył mnie wzrokiem, głęboko przy tym wzdychając.
- Felix.. to tylko przyzwyczajenie.. 
- Kocham go, pogódź się z tym wreszcie. - poderwałem się z krzesła, robiąc krok w kierunku drzwi.
- Proszę cię, przemyśl to jeszcze.
- Ale co mam przemyśleć?! To czy go kocham, czy nie?!
- Felix..
- Takie rzeczy się czuje! Ty chyba powinieneś o tym najlepiej wiedzieć! - cisnąłem kubkiem o ziemię, nie odrywając przy tym wzroku od przestraszonego ojca.
- Jak ty się zachowujesz? - zapytał spokojnie, podchodząc do mnie. Uniosłem jedynie na niego wzrok, pociągając nosem - Tylko nie płacz... nic się przecież nie stało.
- Przepraszam.. - kucnąłem, sięgając po części rozbitego kubka - Nie potrafię czasami opanować emocji.
- Zostaw, bo się pokaleczysz. 
- Posprzątam to.
- Felix. - tato chwycił mnie za ramiona, unosząc mnie do góry - Ja to ogarnę, zostaw. 
- Przepraszam tato. - wytarłem policzek, spoglądając na niego - Ja.. chciałbym żebyście polubili znowu Jisunga. Naprawdę mi na tym bardzo zależy. 
- Wiesz, że go uwielbiałem, jak byliście razem.. Ale zrozum mnie, jako swojego rodzica. Nie mogę zaakceptować kogoś, kto skrzywdził moje dziecko.. 
- Znam go sześć lat... a byliśmy razem przez trzy lata.. Dla mnie to ogrom czasu..
- Dlatego mówię, że boję się, że jesteś z nim z przyzwyczajenia.
- Nie.. naprawdę go kocham. 
- No dobrze.. - ojciec oparł się o blat kuchenny, zamyślając się - A.. rozmawiacie o tym, co zrobił?
- Tak.. dość często. 
- I co?
- Mówi, że bardzo tego żałuje i że codziennie o tym myśli.. - zaczerwieniłem się, odwracając przy tym wzrok - Obiecał, że będzie przy mnie i się mną zajmie i... nie wiem w zasadzie czemu ci o tym mówię.
- Cieszę się, że mi o tym mówisz.. to znaczy, że mi ufasz. 
- Tak, ufam.. ale to trochę krępujące.
- Przestań synek. - ojciec sięgnął po ręcznik papierowy, uśmiechając się - To co? Ja sprzątam, a ty coś skubniesz ze śniadania, okej?
- Okej.. ale nie wezmę żadnych leków.
- Felix..
- Źle się po nich czuję. 
- W jakim sensie?
- W takim sensie, że czuję się otumaniony, a wy macie nade mną kontrolę.. Po tych lekach czuję się, jakbym nagle stracił kontakt ze światem. 
- Ale..
- Nie chcę się tak czuć, zrozum. 
- Ale twój psychiatra..
- On nie wie o mnie wszystkiego, tato.. Ja sam najlepiej wiem, czego i kiedy potrzebuję. 

*

                  Piątkowy wieczór. Dziś Jisung miał wpaść do mnie na noc. Zaplanowaliśmy dzikie obżarstwo i oglądanie naszych ulubionych filmów. Na samą myśl o tym wieczorze uśmiechałem się do siebie, jak głupi. Leżąc na łóżku i wpatrując się beznamiętnie w sufit, usłyszałem dźwięk telefonu. Będąc przekonanym w stu procentach, że to mój chłopak, sięgnąłem po telefon, odbierając go.

- Kiedy będziesz?

- Em.. hej. - usiadłem pospiesznie, słysząc w słuchawce głos Jeongina - Przeszkadzam?

- Nie. 

- Ja... aish.. jak się czujesz Hyung?

- W porządku.. dzięki, że pytasz.

- Może.. może chciałbyś jutro do mnie wpaść, co?

- Po co?

- Pogadać.. proszę cię Felix. 

- Sam nie wiem..

- Wiem, że mnie nie cierpisz, ale ja to wszystko przemyślałem i chcę odzyskać twoje zaufanie i twoją przyjaźń. 

- Dlaczego tak ci na tym nagle zależy?

- Całe życie mi na tym zależało... kocham cię, jak starszego brata Hyung. - wziąłem głęboki oddech, widząc wchodzącego do pokoju Jisunga.

- Hej. - szepnął rudzielec, po czym podszedł do mnie, całując mnie w policzek.

- Dobra... wpadnę jutro wieczorem. 

- Naprawdę? - usłyszałem w głosie tego dzieciaka, że cieszy się tym faktem, jak głupi.

- Naprawdę.

- Jeśli chcesz to przyjdź z Jisungiem.. Naprawdę, jak wolisz Hyung. 

- Pomyślę... Muszę kończyć, okej?

- Tak.. tak, jasne. Do zobaczenia. - chłopak rozłączył się. Spojrzałem na zdziwionego Jisunga, po czym po chwili musnąłem ostrożnie jego wargi.

- Z kim umawiasz się za moimi plecami?

- Z takim małym gnojkiem.

- Hmm.. Jeongin, mam rację?

- Mhm. 

- Powinienem być zazdrosny?

- Oczywiście. Zawsze powinieneś być o mnie zazdrosny. - spojrzałem na reklamówkę, trzymaną przez drobną dłoń chłopaka - Co kupiłeś?

- Nic dla ciebie.

- Bardzo śmieszne.

- Serio... nie zasłużyłeś. - położyłem się na łóżku, wzdychając.

- To idź sobie, jak nie masz dla mnie jedzenia.

- No żabko..

- Srabko... chcę jeść.

- Chcę jeść. - przedrzeźnił mnie, nachylając się nade mną - Cała ta siata jest dla ciebie, ośle. Oby ci w dupę poszło. 

- O to teraz, to nie chcę. 

- Wiesz.. z tobą to czasem gorzej, jak z babą. - Jisung położył się obok mnie, wyciągając w międzyczasie kupione przekąski.

- Nigdy nie byłeś z żadną dziewczyną więc skąd wiesz?

- A skąd wiesz, czy byłem czy nie?

- Znam cię sześć lat... czyli poznałem cię, jak miałeś jedenaście.. I byłem z tobą trzy lata. Więc albo miałeś kogoś w piątej klasie, albo robiłeś mnie na boku z jakąś panienką. 

- Nigdy bym cię nie zdradził.

- No ja myślę. - westchnąłem, wtulając się w niego - Kocham cię. - szepnąłem, głaszcząc go po klatce piersiowej. 

- Też cię kocham... Bardzo mocno cię kocham. - spojrzałem na rudzielca, pieszcząc jego twarz opuszkami palców - Jeszcze będę dla ciebie najlepszym chłopakiem, na jakiego zasługujesz... obiecuję.

- Poza drobnym błędem, byłeś nim cały czas.. i wierzę, że dalej będziesz. - nachyliłem się do niego, ostrożnie go całując - Jak nie, to cię zabiję... ojciec kupił mi już potrzebny sprzęt.

- Jakiś kałach czy seria noży?

- Wolisz chyba tego nie wiedzieć. - mruknąłem, zatapiając się w jego ciepłych wargach. Chłopak odwzajemniał tą pieszczotę, drapiąc mnie po plecach. Cieszę się, że przy mnie jest. Czując jego bliskość, całkowicie zapominam o tym, że nasz film krąży po internecie, a ja z każdym dniem zdobywam nowe osoby, które się mną brzydzą i mnie nienawidzą. Naprawdę jestem w stanie to przełknąć, kiedy mam obok siebie Jisunga. Dopóki nie odwali mi jakaś szajba, czuję się naprawdę dobrze i bardzo bym chciał, by już tak zostało. Ba! Wierzę w to, że z każdym dniem będzie tylko lepiej. 

~c.d.n.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Sprzeczka~cz.7 [Jisung&Felix]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

- Cieszysz się, że wracasz do domu? - skinąłem jedynie głową, wkładając do torby piżamę. Po tygodniowej obserwacji, moi rodzice podjęli decyzję o zabraniu mnie do domu. Powiedziałem im o sytuacji, jaka miała miejsce podczas odwiedzin Jisunga. O tym, jak zostałem potraktowany przez lekarzy.. że zostałem oszołomiony jakimś zastrzykiem. Mój ojciec się wściekł i wymusił na szpitalu wcześniejszy wypis. Mam być pod stałą opieką psychiatry i psychologa, ale w domu.. przy rodzicach.
- Przygotowałam twoje ulubione jedzenie.. W końcu będziesz mógł zjeść coś dobrego. 
- Dziękuję. - zarzuciłem torbę na ramię, wbijając wzrok w niesamowicie zestresowanych rodziców - Ja.. chcę z wami coś wyjaśnić. 
- W porządku. - tato podszedł do mnie, głaszcząc mnie po głowie - O co chodzi?
- Ten człowiek... nie chcę żebyście zmienili o mnie zdanie. - wziąłem głęboki oddech, przenosząc wzrok na posadzkę - Nie uprawiałem z nim seksu, przysięgam.. - między nami zapadła głucha cisza. Czułem się w tym momencie jak skończony debil, ale chciałem by było to jasne - Ja... tylko z Jisungiem.. wiecie..
- Wiemy to skarbie. - mama przytuliła mnie, dając mi buziaka w głowę - Naprawdę nie musisz nam się z niczego tłumaczyć.
- W ogóle nie wracajmy już do tego tematu.. nie ma sensu. 
- Chciałem żeby wszystko było między nami jasne. Nie jestem złą osobą..
- Oczywiście, że nie jesteś. - szepnęła mama, głaszcząc mnie po plecach - Jesteś najwspanialszym chłopakiem na świecie i kochamy cię bardzo mocno, bez względu na to, co zrobisz. - skinąłem jedynie głową, unosząc wzrok na kobietę. Widząc jej twarz, uśmiechnąłem się lekko, całując ją w policzek.
- Dziękuję wam za wszystko. - westchnąłem robiąc krok w kierunku drzwi - I przepraszam, że sprawiłem wam tyle problemów..

*

                     Gdy wróciliśmy do domu, wziąłem w końcu prysznic w swojej łazience, po czym wskoczyłem do mojego ukochanego łóżka. Czekałem na to bardzo długo i dopiero w momencie wejścia pod kołdrę, poczułem błogi spokój i bezpieczeństwo. Nie sądziłem, że tak błaha rzecz, ucieszy mnie tak bardzo. 

- Synu.. - uniosłem głowę, widząc stojącego w drzwiach tatę - O... myślałem, że zasnąłeś.

- Nie.. nie chce mi się spać. 

- Posłuchaj.. tylko się nie denerwuj. - usiadłem gwałtownie na łóżku, wbijając wzrok w drzwi.

- Coś się stało? Coś z mamą?

- Co? Nieee... mama ogląda te swoje seriale. - wstałem z łóżka, widząc wychodzącego zza pleców ojca, Jisunga - Ta... Jisung do ciebie przyszedł.

- Widzę. - burknąłem, głęboko przy tym wzdychając. 

- To.. zostawię was. 

- Dziękuję. - szepnął niepewnie mój były chłopak, kłaniając się mojemu ojcu.

- Pamiętaj, że mam cię na oku dzieciaku. - Jisung zawsze czuł respekt przed moim ojcem, jednak po tym, jak wrzucił do sieci nasz filmik, mój tato tak diametralnie zmienił o nim zdanie, że to się w głowie nie mieści, a Jisung? Czuje, że mój tato go nie lubi, przez co boi się go jeszcze bardziej. Gdy zostaliśmy sami, rudzielec podszedł bliżej mnie. Widziałem, że się denerwuje. Jego ręce drżały, co chwilę przełykał nerwowo ślinę, a jego oddech był niesamowicie ciężki.

- Ja..

- Mów, czego chcesz. Jestem zmęczony. 

- Jak się czujesz? - usiadłem na łóżku, narzucając kołdrę na ramiona. 

- Dobrze. - chłopak usiadł na ziemi, między moimi nogami, wbijając we mnie wzrok - Co ty robisz?

- Porozmawiajmy szczerze. 

- Już rozmawialiśmy.

- Felix... co on ci zrobił? - spiąłem się, odwracając pospiesznie wzrok - Przepraszam, że tak bezpośrednio, ale..

- Nie chcę o tym gadać.

- Wiem.. wiem, że nie powinienem o to pytać..

- Nigdy nie miałeś wyczucia.

- Felix..

- Spałem tylko i wyłącznie z tobą. - pisnąłem niemalże, czując spływającą po policzku łzę - Wiem, że to cię najbardziej interesuje. 

- Przepraszam. - Jisung klęknął, wtulając mnie w swoje rozedrgane ciało - Przepraszam, nie płacz. - rudzielec wytarł delikatnie mój policzek, uważnie mi się przyglądając - Jeongin o ciebie pytał.. - słysząc imię byłego przyjaciela, moje serce automatycznie przyspieszyło - Przepraszam.. powiedziałem im, co się stało i.. Jeongin bardzo się przejął..

- A to nowość.. - syknąłem udając wściekłego, jednak w głębi duszy niesamowicie cieszyło mnie to, że wzbudzam w jednym z kolegów takie odruchy. 

- Wiesz.. prosił żebym zapytał cię czy.. czy może nie moglibyśmy spotkać się we trójkę. Pogadać.. 

- Poważnie? - poczułem, jak moja twarz się zarumieniła. Tak bardzo tęsknię za tym dzieciakiem i dałbym wszystko, by z nim porozmawiać. 

- Widzę, że się cieszysz. - Jisung uśmiechnął się, głaszcząc mnie niepewnie po policzku - Jak będziesz gotowy, to daj mi znać. - złapałem go za rękę, po czym oddaliłem ją od mojej twarzy, lekko się przy tym uśmiechając - Przepraszam..

- Nie powinniśmy. 

- Nie zrobiliśmy nic złego. 
- Nie... niby nie. - uniosłem na niego wzrok, czując jak chłopak muska nieśmiało moje wargi. Nie przeszło mi nawet przez chwilę przez myśl, by go odtrącić. Potrzebuję go.. tak bardzo go potrzebuję i chcę być blisko niego cały czas. Nie odrywając się od jego warg, wciągnąłem go ostrożnie na łóżko. Usiadłem bliżej chłopaka, pogłębiając tym samym pocałunek. Jisung bawił się moimi włosami, jednak robił to niezwykle delikatnie i z wyczuciem. Czułem, że jego ciało drży.. pewnie z nerwów. Sam czułem się, jak podczas naszego pierwszego w życiu pocałunku. Towarzyszyły mi wtedy dokładnie takie same emocje. W pewnym momencie przerwałem to, na co tak długo czekałem od momentu naszego rozstania, po czym wtuliłem się w Jisunga tak kurczowo, że żadna siła nie była w stanie mnie od niego odciągnąć. Ten jedynie objął mnie, głaszcząc mnie po głowie. Nie wiem, co wyprawiam, ale czułem się naprawdę szczęśliwy i znów potrzebny - Potrzebuję cię. - szepnąłem, pociągając przy tym nosem.
- Nie płacz Felix. - po chwili moje czoło zostało obdarowane czułym buziakiem - Poradzimy sobie z tym.. razem. - skinąłem głową, spoglądając ponownie na chłopaka - Nie płacz.
- Razem, tak?
- Przysięgam ci to. - nie mogłem powstrzymać łez. Sam nie wiem czy były one wywołane radością z powrotu do Jisunga, czy ze strachu.. nie mam pojęcia, ciężko mi to określić. Przyłożyłem dłoń do jego ciepłego policzka, pieszcząc go subtelnie opuszkami palców.
- Nie skrzywdzisz mnie.. 
- Felix..
- Nie zniosę tego drugi raz.. Jisung, obiecaj mi.. 
- Felix, daj mi powie..
- Jak nam się nie uda, to po prostu się rozstaniemy. Bez wzajemnego upokarzania się... błagam. - pociągnąłem nosem, widząc w oczach rudzielca napływające łzy - Obiecaj mi to. - ten jedynie wtulił mnie w siebie, głaszcząc mnie po plecach - Obiecaj..
- Wolałbym umrzeć, niż znów cię skrzywdzić... Nie ma dnia, kiedy bym o tym nie myślał. - chłopak sięgnął do pudełka chusteczek, stojącego na parapecie, po czym wyciągnął jedną z nich - Daj nosek. 
- Zasmarkam cię.
- No i co? - fakt... nie pierwszy i zapewne nie ostatni raz go czymś uświnię. Wydmuchałem nos, widząc lekki uśmiech na twarzy Jisunga - Strasznie mi ciebie brakowało.
- Mi też. - szepnąłem jedynie, ponownie się do niego przytulając. Ufam mu.. wierzę, że ostatnie miesiące czegoś go nauczyły i że w końcu się zmieni. Nie... źle to zabrzmiało. On zawsze był dla mnie idealny pod każdym względem i nigdy nie przeszło mi przez myśl, by zamienić go na inną osobę. Po prostu chodzi mi o to, że jeśli teraz się o coś pokłócimy, to że zmądrzał i nie załatwi ze mną sprawy, udostępniając coś, co mnie doszczętnie zniszczy. Zawsze mu tłumaczyłem, że rozmowa jest najlepszym lekarstwem, a Jisung zarzekał się, że to rozumie... szkoda, że podczas naszej jedynej kłótni zupełnie o tym zapomniał..

*

                        Przekręciłem się na bok szukając po omacku Jisunga, który dzień wcześniej postanowił u mnie spać. 

- Jisung.. - otworzyłem oczy, widząc jak ten krząta się po pokoju. Gdy mnie zobaczył, kucnął pospiesznie przy łóżku, głaszcząc mnie po głowie.

- Śpij.

- Ale..

- Muszę iść do szkoły.

- Nie idź. - złapałem go za rękę, chcąc wciągnąć go do łóżka - Proszę cię, nie idź. 

- Muszę. - rudzielec usiadł na łóżku, dając mi buziaka - Przyjdę do ciebie od razu po zajęciach.

- Nie.

- Felix, co z tobą? - westchnąłem jedynie, puszczając dość niechętnie jego dłoń.
- Nie chcesz ze mną zostać? 
- Hej.. - Jisung nachylił się do mnie, głaszcząc mnie po policzku - Oczywiście, że chcę z tobą zostać..
- Ale?
- Ale mam szkołę, do której niestety muszę iść. 
- Nigdy nie przykładałeś do tego takiej wagi.. 
- Felix, proszę cię.. nie wpędzaj mnie w poczucie winy.
- A tak... ja jestem ten najgorszy. - odwróciłem się do niego plecami, zakrywając się dokładnie kołdrą - Jak mógłbym o tym zapomnieć.
- Proszę cię, nie zachowuj się tak. - szepnął, całując mnie w głowę - Obiecuję, że przyjdę od razu po szkole.
- Mhm.
- Śpij i odpoczywaj.. jest dopiero szósta. - dodał opuszczając mój pokój. Bardzo przeżyłem wczorajszą noc i chciałbym, by mimo wszystko Jisung był przy mnie. Dużo ze sobą rozmawialiśmy.. bardzo szczerze. Bardzo dużo płakaliśmy, przepraszaliśmy, obiecywaliśmy, że wszystko wróci do normy i że będziemy ze sobą choćby nie wiem co. Jisung dużo mnie przytulał, całował, zapewniał, że mnie kocha najbardziej na świecie.. Gdybym nie ujrzał go dzisiaj rano, powiedziałbym, że był to sen.

*

                   Minął tydzień odkąd znów jestem z Jisungiem i szczerze powiedziawszy wciąż nie może to do mnie dotrzeć. Czuję się przy nim dobrze, spędzamy ze sobą dużo czasu, bardzo dużo rozmawiamy, ale i tak miewam momenty, w których budzi się we mnie nienawiść do jego osoby za to, co zrobił. Mimo to staram się to w sobie dusić i nie pokazywać przy nim, że wciąż trzymam w sobie urazę do jego osoby.
                  Leżałem na kanapie przed telewizorem, zerkając co chwilę na wiszący na ścianie zegar. Dochodziła 17-sta więc lada moment powinien przyjść do mnie mój chłopak. Widziałem się z nim wczorajszego wieczoru i szczerze mówiąc, już zdążyłem za nim zatęsknić.
- Gdzie ten dureń.. - westchnąłem, idąc leniwym krokiem do kuchni. Chciałem przygrzać sobie przygotowany przez mamę obiad, jednak wtedy usłyszałem dźwięk telefonu - No cześć.
- Cześć piegusie... jak się czujesz?
- W porządku. Kiedy do mnie wpadniesz?
- No właśnie, ja w tej sprawie.. - otworzyłem lodówkę, wyciągając z niej lodowatą colę - Mogę przyjść z Jeonginem? Bardzo chce cię zobaczyć. - przełknąłem z trudem ślinę, czując mocniej bijące serce - Felix..
- Tak.. jasne, w porządku..
- Na pewno? Może jednak nie dzisiaj? 
- Nie... chcę się z nim zobaczyć. 
- Dobrze... wpadniemy za jakieś pół godziny. - skinąłem jedynie głową, rozłączając się. Zacząłem się denerwować.. Przyjaźń z Jeonginem jest bezcenna i zawsze czułem się rewelacyjnie w jego towarzystwie. Mimo że był z nas wszystkich najmłodszy, to wiedziałem, że zawsze doradzi mi jak nikt inny. Myśl, że za chwilę z nim porozmawiam sprawiała, że czułem się jak zagubiony dzieciak. Nie wiedziałem, jak się zachować, co mówić, jak go przywitać.. Co ja mam do cholery robić?

*

               Gdy usłyszałem dzwonek do drzwi, miałem ochotę uciec do swojego pokoju i schować się pod łóżkiem. Wiedziałem jednak, że jeśli teraz nie porozmawiam z Jeonginem, to najprawdopodobniej nigdy już tego nie zrobię.. 

- Hej. - szepnął Jisung, całując mnie przy tym w policzek. Mój wzrok jednak cały czas wbity był w przestraszonego równie mocno, jak ja, Jeongina.

- Cześć Hyung.. - skinąłem jedynie głową, odchrząkując.

- Wejdźcie.. - gdy zamknąłem za nimi drzwi, zacząłem iść bez słowa w stronę kuchni. Czuję się potwornie nieswojo i naprawdę nie wiem, co powinienem zrobić - Napijecie się czegoś?

- Felix, co jest? - Jisung objął mnie, uważnie mi się przyglądając - W porządku?

- Tak. 

- Zrobię nam coś pić, a ty usiądź, okej? 

- Nie, jest okej..

- Siadaj. - usiadłem przy stole, wbijając niepewnie wzrok w byłego przyjaciela. Chłopak przyglądał mi się bardzo uważnie i widziałem, że ewidentnie nie wie, jak zacząć rozmowę - Młody... chciałeś pogadać z Felixem, tak?

- Tak, ale..

- Śmiało.. nie gryzie. - zagryzłem wargę, czując narastającą w gardle gulę. Naprawdę było to dla mnie bardzo stresujące. 

- Hyung.. jest mi tak głupio.. - szepnął, zaciskając dłonie na szkolnym mundurku.

- Masz.. masz świadomość tego, co zrobiłeś? 

- Tak.. i żałuję, że dopiero teraz sobie to uświadomiłem.

- Dlaczego? Bo chciałem się zabić? Czy dlatego, że przez jakiegoś zboczeńca byłem w psychiatryku? Z czubkami.. 

- Wiem.. to wszystko nie powinno mieć miejsca..

- Jeongin, liczyłem na ciebie. - spuściłem głowę, czując spływające po policzkach łzy - Potrzebowałem twojej pomocy do cholery.. A ty wypiąłeś się na mnie. Z resztą tak, jak cała reszta..

- Proszę cię, wybacz mi Hyung. Strasznie cię przepraszam.. Zachowałem się jak skończony dupek.

- Jeongin..

- Wiem, że potrzebujesz czasu, ale proszę cię, przemyśl to.. Nie zachowałem się wtedy jak przyjaciel.. 

- Zdecydowanie.. 

- Nie wiedziałem co mam myśleć.. Wszyscy się wtedy pogubiliśmy. To, co powiedziała siostra Jisunga..

- Myślałem, że mnie znasz... W życiu nie zrobiłbym czegoś takiego.

- Wiem.. - szepnął, uciekając wzrokiem - Wiem to Hyung. - skinąłem jedynie głową, widząc przed sobą kubek z parującą herbatą. Mój chłopak usiadł obok mnie, głaszcząc mnie po udzie.
- Jeongin bardzo się o ciebie martwi.. 
- Nie uważacie, że to trochę śmieszne? - parsknąłem śmiechem, wycierając pospiesznie policzki.
- Co masz na myśli?
- To, że nagle wszyscy poczuliście chęć opieki nade mną... a gdzie byliście, kiedy wypisywali do mnie ci wszyscy ludzie, co? - Jisung zabrał rękę, odwracając przy tym wzrok - Gdzie byliście, kiedy rzucili się na mnie ludzie ze szkoły? Kiedy płakałem po nocach i pisałem do was, że dłużej tego nie wytrzymam i żebyście mi pomogli? - spojrzałem na Jeongina, który w tym momencie płakał tak samo, jak ja - Gdzie wtedy byłeś? 
- Hyung, przepraszam... jest mi tak głupio.. - szepnął, pociągając przy tym nosem.
- I myślisz, że to wszystko załatwi? Że teraz znowu będziemy najlepszymi przyjaciółmi? 
- Ja... nie wiem Felix. Ale na pewno bardzo bym tego chciał..







~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko i totalnie bez ładu i składu, ale znowu pomału muszę się w to wdrążyć. Mam nadzieję, że kolejna część będzie lepsza.:)