Ukryta sieć~cz.1 [Minhyun & Seonho]

                           Na dworze panował mrok. Ciężki, silny wiatr uderzał w okna mojego pokoju padającymi płatkami śniegu. Jedyne co słyszałem za ścianą, to grający w jakąś strzelankę współlokator - Guanlin. Mieszkam z nim od trzech miesięcy, kiedy to przeniosłem się do Seoulu z momentem rozpoczęcia liceum. Dogadujemy się naprawdę świetnie. Jakby nie patrzeć, odkąd zamieszkaliśmy razem, jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Zamknąłem po cichu drzwi, na znajdujący się w nich zamek, po czym zasunąłem rolety w oknach. Co wieczór powtarzam tą samą czynność... co wieczór ten świat fascynuje mnie coraz bardziej... z każdym kolejnym dniem, czuję się od tego coraz bardziej uzależniony...
Usiadłem na łóżku, włączając na laptopie swoją ulubioną stronę, na której od trzech miesięcy przesiaduję równą godzinę dziennie. Zaczynam o 21:00... kończę równe 60 minut później. Włożyłem słuchawki do uszu czując, jak przyspiesza mi serce. W witrynie wyskoczył komunikat, że live rozpocznie się za minutę... To odliczanie... 45, 44, 43 - każda kolejna sekunda napędzała strużkę potu na mojej skroni. Wydaje mi się, że to co robię jest chore i absurdalne, ale podoba mi się to. Podoba mi się to, co widzę, czego się uczę i przede wszystkim podoba mi się jedna, jedyna osoba, którą obserwuję...
- Czy jesteście gotowi na nowy odcinek? - zadrżałem słysząc w słuchawkach męski, niski głos. Zacisnąłem dłonie na pościeli czując, jak ciężko mi się oddycha. Gdy odliczanie się skończyło, ujrzałem dobrze mi już znany dom. Dom jednorodzinny z kilkoma, naprawdę ekskluzywnymi sypialniami, łazienkami, kuchnią, salonem, pokojami gier, z zamkniętym na chwilę obecną basenem i miejscem na grilla. Nikt z oglądających to chore show, nie ma pojęcia gdzie dokładnie znajduje się ten dom, ale zrobiłbym wszystko, by odszukać jedną z mieszkających tam osób. Nie raz walczyłem z samym sobą, by poprosić o pomoc Guanlina. Mój współlokator jest na profilu informatycznym i z pewnością odnalezienie tej lokalizacji, nie byłoby dla niego żadnym problemem, ale co mu powiem? Żeby pomógł mi odnaleźć dom, w którym każdego wieczoru oglądam mieszkających tam studentów, którzy przez chęć zarobku zgodzili się na ujawnienie swojej prywatności? Że chcę odnaleźć chłopaka, który co wieczór, równo o 21:30 idzie pod prysznic, a ja, jako jego wierny fan, przełączam kamerę na łazienkę? To chore i obrzydliwe... Aishhh stop. Po kolei. Odkąd pamiętam, błądziłem po internecie, w celu odnalezienia strony, która rzeczywiście urzeknie mnie w jakikolwiek sposób i którą będę chciał odwiedzać codziennie z wielką przyjemnością. Któregoś wieczoru, grając w głupią, internetową gierkę, wyskoczyła mi reklama zapraszająca mnie do "wejścia w inny świat". Byłem pewien, że to wirus i każda próba zamknięcia go kończyła się niepowodzeniem. Zdenerwowany do granic możliwości kliknąłem w "wejdź"... to, co zobaczyłem przeraziło mnie nie na żarty. Ujrzałem na monitorze szachownicę, składającą się z ośmiu mniejszych kwadracików. Każdy przedstawiał inne pomieszczenie w jakimś domu. Bałem się... potwornie wystraszyło mnie to, co zobaczyłem. Najgorsze było to, że nie byłem w stanie tego zamknąć. W lewym, górnym rogu znajdował się zegar, odliczający czas do zamknięcia strony. Przez godzinę byłem uziemiony. Przyglądając się dłużej tym kwadratom, ujrzałem w końcu ludzi... co ciekawsze, samych chłopców w wieku około 20 lat. Skoro to nie wirus, to może strona porno? Bałem się, że za moment będę świadkiem orgii kilku młodych mężczyzn... to też nie to. Przez godzinę oglądałem zwyczajne życie kilku studentów. Niektórzy się uczyli, inni spędzali czas na siłowni, jeszcze inni w salonie, oglądając film. Wszyscy ze sobą rozmawiali, żartowali, śmiali się... wyglądali na naprawdę zgraną paczkę. Zaciekawiony napotkaną stroną, zacząłem odwiedzać ją codziennie. Dopiero po kilku dniach spotkałem kogoś, kto absolutnie zawrócił mi w głowie. Minhyun - bo tak zwracają się do niego koledzy, jest wysokim, nieziemsko przystojnym brunetem o oczach, w które mógłbym się wpatrywać godzinami. Za każdym razem gdy włączam live, chłopak się uczy. Dopiero gdy dochodzi 21:30, idzie pod prysznic, prezentując się widzom w pełnej okazałości. Na live'ie istnieje również możliwość rozmowy ze swoim ulubionym "bohaterem", ale od trzech miesięcy nie jestem w stanie zebrać się na odwagę, by zamienić z nim parę słów - Zaczynamy! - wziąłem głęboki oddech wchodząc w swój ulubiony, monitorowany pokój - pokój Minhyuna. Chłopak leżał na łóżku, przeglądając coś w swoim telefonie. Zagryzłem wargę uważnie mu się przyglądając. Tradycyjnie niezwykle spokojny, wykonujący stale te same czynności. Za każdym razem działający na mnie tak samo...
- Seonho! Jihoon i Daehwi przyszli! - zamknąłem pospiesznie laptopa, wyrywając w stronę drzwi. Na śmierć zapomniałem o tym, że dziś mieli wpaść do nas nasi przyjaciele.
- Jestem! - wparowałem do salonu, widząc zdziwione miny chłopaków - Znaczy...
- W porządku? - zaśmiał się Guanlin wyłączając grę.
- Tak. - spojrzałem na przyjaciół, uśmiechając się - Hej.
- Cześć. - Jihoon zaśmiał się wręczając mi soju - Napij się.
- Za młody jest, nie dawaj mu.
- Odezwał się dorosły. - spojrzałem na Guanlina, upijając pospiesznie kilka łyków alkoholu. O mały włos nie zostałem przyłapany na podglądaniu obcego mi chłopaka. Ale byłby wstyd...
- Seonho, na pewno wszystko w porządku?
- Pewnie porno oglądał, a ty mu przeszkodziłeś.
- Nie oglądam takich rzeczy...
- Ta... wszyscy oglądamy, nie musisz się wstydzić.
- Ale ja naprawdę...
- Zamawiamy pizzę? - westchnąłem siadając na kanapie. Co za głąby. Z drugiej strony dobrze, że tak nagle zmienili temat. Przynajmniej nikt nie będzie się dopytywał, co robiłem i dlaczego tak się zachowuję.

*

- Wracam dzisiaj do domu. - mruknął zaspany Guanlin, wchodząc rano do kuchni. Siedziałem przy stole pijąc poranną kawę. Gdy ujrzałem przyjaciela, wstałem leniwie od stołu, przygotowując kawę również dla niego. 

- Chce ci się?

- Mmm... moja siostra ma urodziny. Obiecałem jej. 

- No tak. - nastawiłem czajnik, zasypałem kubek kawą, po czym usiadłem na krześle głęboko wzdychając - Ale wczoraj popiłeś. 

- No nie? Chyba przegiąłem. 

- Chyba? - zaśmiałem się sięgając po telefon - Patrz na to. - pokazałem chłopakowi filmik, na którym niesamowicie pijany całuje się ze swoim lustrzanym odbiciem, mówiąc sobie, że jest najprzystojniejszym facetem na świecie - Myślałem, że umrę ze śmiechu.
- Ale wstyd...
- Daj spokój. - zaśmiałem się odkładając telefon - Pamiętaj, że nie wypłynie to poza nasze grono. 
- Jakby ktoś to zobaczył, to chyba bym cię zatłukł.
- Luz, nikt się o tym nie dowie. - westchnąłem upijając kilka łyków kawy - Boli główka?
- Jak cholera. - Guanlin usiadł obok mnie przeczesując włosy - No ale cóż... zasłużyłem.
- Mhm.
- Co będziesz dzisiaj robić?
- A ja wiem... może się pouczę.
- Nooo... ucz się ucz. Jak wrócę to cię przepytam. 
Nie lubię zostawać sam na weekendy. Generalnie nie lubię siedzieć sam w domu. Potrzebuję kogoś, do kogo mógłbym w razie potrzeby otworzyć usta. Gdy Guanlin się spakował i pojechał na pociąg, rzeczywiście usiadłem do książek, by się pouczyć. Myślami jednak błądziłem wokół poprzedniego wieczoru i Minhyuna. Miałem do siebie potworny żal o to, że tego wieczoru nie spędziłem "z nim". Czułem jednak, że dzisiaj wszystko nadrobię i wykorzystam daną mi godzinę w stu procentach.
Gdy nadeszła 21:00, odpaliłem live'a czując, jak na moje usta ciśnie się szeroki uśmiech. Włożyłem słuchawki do uszu odpalając pokój, w którym znajdował się mój faworyt. Dziś padło na salon. Krzątało się po nim kilku chłopaków. Rozmawiali o planach na jutrzejszy dzień, jednak żaden z nich nie zdradzał nawet najmniejszego szczegółu. Mój wzrok bacznie śledził każdy ruch bruneta. Rozmawiał z Danielem, za którym szczerze mówiąc niezbyt przepadałem. Chłopak potwornie mu się narzuca, co okropnie mnie denerwuje, ale cóż... nic nie mogę zrobić. Przeklinam go pod nosem i życzę mu jak najgorzej, ale osobiście nic niestety nie mogę zrobić.
- Dobra panowie. Idę do pokoju.
- Zostań.
- No właśnie... mieliśmy oglądać film. - aishh nie słuchaj ich. Wolę patrzeć na ciebie, jak jesteś sam.
- Mam co robić. W poniedziałek mam kolokwium. 
- A jutro całą niedzielę na naukę... dajże spokój. 
- Idę... nie gniewaj się. - Minhyun nachylił się do siedzącego na kanapie Suwoonga, całując go w głowę. Zatkało mnie. Co to do cholery miało znaczyć? Ja wiem, że oni spędzają ze sobą 24 godziny na dobę i są przyjaciółmi, ale do cholery jasnej, bez przesady! Brunet odszedł od chłopaków, kierując się do swojego pokoju. Pospiesznie przełączyłem kamerkę chcąc zobaczyć, co chłopak będzie robił w swoim pokoju. Minhyun podszedł do stojącego na biurku komputera, wzdychając - Aishh, zero wiadomości. - pewnie czeka aż ktoś do niego zadzwoni. Całe szczęście, że nikt tego nie robi. Zakładam, że za każdą rozmowę z widzami, dostają dodatkowe pieniądze. Pomógłbym mu, ale chyba umarłbym z nerwów mając z nim rozmawiać. W pewnym momencie, mój ulubieniec usiadł na krześle znajdującym się przy biurku, po czym poprawił włosy wzdychając - Ooo oglądają mnie 274 osoby. - uśmiechnął się machając do kamerki - Cześć wam. - pisnąłem czując, jak serce chce się wydostać z mojej klatki piersiowej. Jak można być tak idealnym? - Powiem wam szczerze, że dzisiaj nie będzie tu na co patrzeć, booo... - chłopak schylił się, podnosząc z ziemi długopis - Muszę się uczyć. Ale w sumie chwilę chętnie z wami posiedzę i pogadam. - Minhyun pociągnął nosem wbijając wzrok w monitor - Oo... ktoś zapytał czy będzie dzisiaj live spod prysznica. - zaśmiał się, zasłaniając usta dłonią. Uwielbiam gdy to robi. Wygląda wtedy niezwykle uroczo - Nie wiem... tak jak mówiłem, muszę się uczyć więc pewnie pójdę pod prysznic trochę później.... Pytajcie dalej, trochę do was pogadam. - ułożyłem dłonie na klawiaturze chcąc napisać pytanie, jednak odczuwałem cholerną blokadę, której nie umiałem pokonać - O jest.... wolisz facetów czy dziewczyny? - brunet zaśmiał się ponownie, doprowadzając mnie do lekkiego stanu przedzawałowego - Skąd wy bierzecie takie pytania? Hmmm... Nie wiem w sumie... - chłopak zamyślił się, wpatrując się w sufit.
- Nie rób mi tego! - wrzasnąłem uderzając dłońmi o łóżko.
- Chyba dziewczyny, ale generalnie jestem otwarty na wszystko. 
- Siedzę tu i gniję Minhyun... ile ja bym dał żeby cię spotkać. - westchnąłem nie odrywając od niego wzroku.
- Czy jeśli ktoś z twoich widzów zaprosiłby cię na randkę, zgodziłbyś się? - wyprostowałem się jak struna, otwierając szerzej oczy - Mmm... generalnie panuje tu taka polityka, że nikt z nas nie może spotykać się z ludźmi, którzy nas oglądają... niestety. - chciałbym go spotkać i z nim porozmawiać. Dlaczego to robi? Kto go zatrudnił? Ile mu za to płacą? Chcę to wszystko wiedzieć... niczego więcej od niego nie oczekuję - Ooo Sanha pyta, czy kiedyś byłem z kimś w związku.... Swoją drogą, nie mam pojęcia, czemu wzięło was dzisiaj na takie pytania. - brunet uśmiechnął się, po czym oparł się wygodnie na krześle wzdychając - Miałem dziewczynę... pierwszą i jedyną dziewczynę miałem w liceum, ale to jest już temat zamknięty. Było to bardzo dawno temu i uważam, że nie ma do czego wracać. - ułożyłem dłonie na klawiaturze, czując jak robi mi się słabo. Mimo to wystukałem kilka liter, formułując z nich zdanie - Pytanie od Seonho... - zacisnąłem ponownie dłonie na pościeli czując jak powoli z tego wszystkiego tracę jasność myślenia i jakiekolwiek zmysły - To co robisz jest twoją pracą? Dlaczego zgodziłeś się na to wszystko? - nachyliłem się do monitora wyczekując odpowiedzi - Dobre pytanie... w zasadzie sam nie znam na nie odpowiedzi. Mmm... z drugiej strony Seonho, jeśli znałbym odpowiedź, obawiam się, że i tak nie mógłbym jej udzielić, także przykro mi.
- Fuck...
- No cóż skarby... będę spadał, bo naprawdę mam co robić. Widzimy się jutro o 21:00, pamiętajcie. - brunet pomachał w kierunku monitora, słodko się przy tym uśmiechając, po czym wyłączył kamerę. Westchnąłem zamykając laptopa. Nie tego oczekiwałem. Z drugiej strony cieszę się, że w końcu przełamałem się, by napisać kilka słów w jego kierunku.

*

                   Codziennie śledzę losy Minhyuna, starając się dowiedzieć o nim jak najwięcej. W ciągu godziny jednak, niewiele można wyciągnąć z tego, o czym rozmawia ze znajomymi, zważywszy na fakt, że niewiele mogą zdradzać dla dobra tego całego eksperymentu. 

- Wróciłem! - zamknąłem za sobą drzwi, zdejmując z siebie kurtkę i masę innych, zimowych rzeczy. 

- Chodź do kuchni! - sięgnąłem po plecak, po czym wrzuciłem go do pokoju. Czułem, że Guanlin zajął się przygotowywaniem obiadu, bo po całym mieszkaniu rozchodziły się cudowne zapachy. Mimo to, nie miałem zbytnio ochoty na jakiekolwiek jedzenie - Jak było w szkole?

- Spoko. - nalałem sobie wody siadając przy stole. 

- Mhmm... wiesz... gadałem z Jihoonem i Daehwim i doszliśmy do wniosku, że ostatnio dziwnie się zachowujesz. 

- Ja? Wydaje się wam.

- Całej trójce? - wzruszyłem ramionami, upijając łyk wody - W takim razie powiedz mi, co to jest. - chłopak rzucił na stół zeszyt, w którym zapisywałem wszystkie rzeczy, które wiem o Minhyunie. Co powiedział, co zrobił, o której to było godzinie i jakiego dnia...

- Skąd to masz?! - poderwałem się na równe nogi, sięgając pospiesznie po zeszyt - Grzebałeś w moich rzeczach?!

- Musiałem.... martwię się o ciebie.

- Jak mogłeś...

- Powiedz mi, kim jest Minhyun. 

- Chyba cię pogięło...

- Wszystko kręci się między 21:00 a 22:00... kto to jest do cholery?

- Nie twój interes.

- Zakochałeś się w nim, że tak go śledzisz? - odstawiłem z donośnym hukiem szklankę na stół, idąc do swojego pokoju - Boże... Seonho, ja nie chciałem... Seonho!

- Odwal się! - zamknąłem się w pokoju, rzucając się na łóżko. Byłem wściekły. Nie myślałem nad tym, co robię. Zacząłem rwać zeszyt na drobne kawałki. Wiem, że Guanlin przejrzał już pewnie wszystko, ale nie chcę, by te zapiski dotarły jeszcze do innych osób. Jak on mógł grzebać w moich rzeczach? W życiu by mi do głowy nie przyszło, by przeglądać jego rzeczy. Są przecież pewne granice. 

- Seonho... proszę cię, otwórz. Naprawdę nie chciałem cię urazić. Nie miałem pojęcia, że ktoś ci się podoba...

- Przestań! 

- Dobra... może to jest trudne, ale...

- Nie chcę o tym gadać! Uszanuj chociaż to!

- Jasne... jak zdecydujesz się pogadać to wiesz...

- Nie zdecyduję się... - warknąłem zakrywając się kołdrą. Ale wstyd... Nie pokażę się Guanlinowi na oczy do końca życia. Czuję się upokorzony jak nigdy dotąd... wredny, bezuczuciowy dupek. 

Jedyne czego teraz chciałem, to live z udziałem Minhyuna... patrząc na niego czuję ogromne szczęście i motyle w brzuchu. Najchętniej zatonąłbym w jego świecie i nie wychodził z niego do końca życia... 

~c.d.n.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przypominam kochani o grupie na fb, do której serdecznie Was zapraszam! --> grupa

Wszelkie sugestie dotyczące nazwy zostaną przeze mnie mile przyjęte i rozpatrzone. :)

Buziaki! 

Samotność~ cz.9 [Jinyoung&Daehwi- Koniec]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

- Denerwujesz się? - wymieniłem spojrzenie z Daehwim gasząc papierosa o stojący obok mnie budynek.
- Cholernie, ale wydaje mi się, że znam finał tego zdarzenia. - staliśmy pod blokiem, w którym mieszka Kwangjo organizujący dzisiejszą imprezę. Tego wieczoru miałem tylko jeden cel - odnowić swoją przyjaźń z Jaewonem. Daehwi zabrał mnie na imprezę bez najmniejszego zastanowienia. Wierzył we wszystko, co mu powiedziałem i widziałem, że czuje przede mną ogromny respekt.
- Jeśli trzeba będzie ci w czymś pomóc...
- Wytłumaczysz mi jedną rzecz?
- Postaram się. - wziąłem głęboki oddech lokując wzrok w ogromnych oczach chłopaka.
- Dlaczego udajesz, że mnie lubisz i że chcesz mi pomóc? 
- Co?
- Jaki masz w tym cel?
- Chyba nie rozumiem...
- Nie rozumiesz... Kiedy odwiedziłeś mnie w szpitalu, nienawidziłeś mnie jak psa...
- Jinyoung zaczekaj. Teraz ty mi wytłumacz jedną sprawę.
- Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.
- Odpowiem zaraz po tobie. - westchnąłem oblizując nerwowo wargi - W swojej wizji też tak ciągle narzekałeś i mnie odtrącałeś? Też broniłeś się przed pomocą?
- Może...
- Mm... czyli wszystko jasne. Od razu możesz sobie odpowiedzieć na swoje pytania. - blondyn westchnął idąc w stronę klatki schodowej - Numer 52. Jak się zdecydujesz, to zapraszam. - gdy chłopak zniknął za drzwiami bloku, oparłem się o budynek wbijając wzrok w ciemne już niebo. Bolą mnie nasze relacje. Muszę uczyć się go od nowa, znów się przed nim otwierać, znów budować to wszystko małymi kroczkami. Zanim posmakuję jego warg i poczuję zapach jego ciała, zdążę zwariować i umrzeć wewnętrznie z tęsknoty za tym wszystkim. Do tego Jaewon... boję się spotkania z nim. Co jeśli ktoś miał na to wszystko inny plan i nic nie będzie z naszej przyjaźni? Dobra... weź się w garść Jinyoung. Nie dowiesz się tego wszystkiego, jeśli nie pójdziesz na górę.
Gdy wszedłem do mieszkania, jako pierwszy w oczy rzucił mi się Kwangjo w towarzystwie Daehwiego. Wyglądał identycznie jak w moich wyobrażeniach - naprawdę niesamowite, lekko przerażające uczucie. Rozejrzałem się po mieszkaniu, w celu znalezienia Jaewona - Jinyoung! - podbiegł do mnie Daehwi, zerkający nerwowo w kierunku drzwi - Przyszedł. - odetchnąłem łapiąc go odruchowo za nadgarstek - Co jest?
- Nic... nic, przepraszam.
- Stresujesz się.
- A dziwisz się? - poszedłem niepewnym krokiem w kierunku przedpokoju, w którym zastałem nieziemsko przystojnego, wysokiego Jaewona... nawet ubrany był w to samo, w czym widziałem go podczas śpiączki - Jaewon... 
- Hm? - gdy chłopak odwrócił się w moim kierunku, otworzył szeroko oczy oraz usta - Jinyoung?
- Chyba nie dam rady...
- Jinyoung, poznałeś mnie. Wow... ale się zmieniłeś. 
- Em... tak...
- Jeju, nie wiem co powiedzieć. - chłopak podszedł do mnie, ostrożnie mnie przytulając - Przepraszam, ale musiałem. - objąłem go gipsem, nie czując nawet jak mocno wbijam go w jego plecy.
- Nie puszczaj. - szepnąłem zamykając oczy. Ależ mocno bije mi serce. Czułem się wspaniale. Nie wiem jedynie, czy jest to kolejny wytwór mojej wyobraźni, czy przyjemna rzeczywistość.
- Wyjdziemy żeby porozmawiać?
- Dopiero przyszedłeś... może pobądź trochę ze znajomymi?
- Zwariowałeś? Nie widziałem cię ponad dwa lata. - Jaewon ubrał się ponownie, szukając mojej kurtki.
- To ta. - uśmiechnąłem się, niezdarnie się ubierając. Po wyjściu na dwór, stanęliśmy twarzą w twarz wpatrując się w siebie z ogromną uwagą.
- Ja... jeju... jak się czujesz? 
- Dobrze. - uśmiechnąłem się, czując jak się czerwienię.
- Daehwi powiedział mi o wszystkim i... aishh... wiem, że nie rozmawialiśmy ze sobą ponad dwa lata, ale daj sobie pomóc, proszę...
- Zaczekaj. - złapałem przyjaciela za rękę, szczerząc się jak głupi - Ja... przede wszystkim bardzo cię przepraszam za to, jak wtedy na to wszystko zareagowałem. Wiesz... byłem głupi, strasznie się tego przestraszyłem...
- Wiem... nie musisz się tłumaczyć.
- Nie... jestem ci winien wytłumaczenie i przeprosiny. Gdybym stracił cię na dobre...
- Ale nie straciłeś i nie stracisz. - chłopak objął mnie, całując mnie w czoło - Wiesz... mam gdzieś tą imprezę. Pogadamy?
- Pewnie. - spacerowaliśmy po osiedlu, rozmawiając absolutnie o wszystkim. Opowiedziałem mu swoją wizję, którą miałem podczas pobytu z śpiączce. Jaewon, podobnie jak Daehwi, był w absolutnym szoku, jednak również we wszystko mi uwierzył. Może to wszystko było jednym, wielkim snem? Może ta śpiączka to też jakaś moja chora wizja? Jakby nie było, cieszę się, że dogadałem się z Jaewonem. Teraz została przede mną sprawa z Daehwim i coś czuję, że tutaj będę musiał się bardziej natrudzić.

*

                     Ferie zimowe. Przebywałem z Jaewonem w moim mieszkaniu, szukając jakiegoś fajnego filmu. Ferie rozpoczęły się trzy dni temu i już zdążyłem stęsknić się za Daehwim, co oczywiście jest na ciągłej uwadze Jaewona.

- Może ten? - zapytał pokazując mi jakieś romansidło.

- Wszystko jedno.

- Widzę, że ciebie bardziej jak film, interesuje Daehwi.

- Co? - parsknąłem śmiechem, sięgając po soju - Zwariowałeś.

- Ja? Czy ty z tęsknoty za nim? - zaśmiał się uderzając mnie poduszką.

- A spadaj. 

- Nie no, ja się bardzo cieszę, że się zakochałeś...

- Powiedziałem "spadaj". - wyrwałem przyjacielowi poduszkę, dość mocno go nią uderzając - Głąbie ty. 

- Ałaa... to bolało.

- Ojoj... daj pocałuję, to nie będzie bolało.

- Wal się. - zaśmialiśmy się, słysząc pukanie do drzwi.

- Kto to?

- Nie wiem... spodziewasz się kogoś?

- No właśnie nie. - wstałem leniwie z kanapy, idąc w kierunku drzwi. Gdy je otworzyłem, ujrzałem uśmiechniętego Kwangjo w towarzystwie Daehwiego.

- Cześć! - chłopak podał mi rękę uśmiechając się - Jesteś Jinyoung, prawda?

- Em... tak?

- Kwangjo, miło mi. - spojrzałem na Daehwiego, unosząc brew.

- A tak... Jaewon nas zaprosił... 

- Jaewon was zaprosił... - spojrzałem na stającego obok mnie przyjaciela - Jak miło...

- Niespodzianka Jinyounggie. - Jaewon uśmiechnął się, całując mnie w głowę - Chodźcie, pewnie zmarzliście.

- Jak cholera. Kupiliśmy jedzenie i alkohol. 

- Super! Chodź ze mną do kuchni, ogarniemy to. - gdy mój przyjaciel i Kwangjo zniknęli w kuchni, spojrzałem pytająco na Daehwiego. 

- No co? Mówiłem, że nas zaprosił.

- Nic przecież nie mówię.

- Ale dziwnie patrzysz. Jeśli nie chcesz żebym tu był...

- Chcę. - stanąłem bliżej blondyna, łapiąc go niepewnie za rękę - Dobrze cię widzieć... - na jego twarzy wystąpił lekki rumieniec, dodający mu jeszcze więcej uroku. 

- A... jak się czujesz?

- Dobrze. 

- Ja... wiesz... dużo o tobie myślałem...

- Jak to?

- To wszystko, co mi powiedziałeś... Wiesz... cholernie obwiniałem się po tym, jak trafiłeś do szpitala. Czułem bez ciebie dziwną pustkę... zupełnie tak, jakbyś był dla mnie najważniejszą osobą. Jak się obudziłeś i powiedziałeś mi rzeczy, o których wiem tylko ja... Coś musi być na rzeczy Jinyoung.

- Co masz na myśli?

- To, że... może wiesz... - nachyliłem się do chłopaka, chcąc pocałować go w policzek, ale byłoby to zbyt proste i poszłoby nam wyjątkowo szybko.

- Chodźcie panowie na film. - odskoczyłem od Daehwiego biorąc głęboki oddech - O masz... przepraszam. - spojrzałem na Kwangjo, czując jak się we mnie gotuje. Nie ważne czy jest to śpiączka, czy rzeczywistość... dupek i tak jest dupkiem. 

- Za chwilę przyjdziemy. - odpowiedział Daehwi uśmiechając się. 

- Okej, przyjąłem. - gdy chłopak zniknął za drzwiami salonu, zerknąłem w stronę Daehwiego, chcąc go przeprosić za to, co chciałem zrobić, jednak wtedy poczułem na ustach delikatne wargi blondyna.
- Co ty... - chłopak pogłębił pocałunek głaszcząc mnie po ręce. Oparłem się gipsem obok jego głowy czując jak się rozpływam. Nie mogę uwierzyć, że poszło nam tak gładko - Nic z tego nie rozumiem. - szepnąłem uśmiechając się.
- Szczerze mówiąc ja też. - Daehwi cmoknął mnie, lekko się rumieniąc - Chodź do chłopaków. - dodał udając się do salonu. Czułem jak płoną mi policzki, a serce odbija się od klatki piersiowej. Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że podczas śpiączki to ja byłem tą cofniętą, zawstydzoną niesamowicie osobą. Teraz mam w sobie coś, co pcha mnie w jego stronę i pragnie nad nim dominować. Poza tym postawa Daehwiego... poszło to wszystko nadzwyczajnie szybko, aż ciężko w to uwierzyć.
                   Przez cały czas trwania filmu, nie mogłem oderwać wzroku od Daehwiego, siedzącego na kanapie obok Kwangjo. Jaewon non stop zerkał na mnie uśmiechając się pod nosem.
- Fajny był. - Kwangjo przeciągnął się, sięgając po piwo.
- Mhm... też mi się podobał. - Daehwi odstawił na stolik pustą butelkę po soju zerkając na mnie. Wystarczyło jedno jego spojrzenie, bym znów się zaczerwienił i nieco speszył - Jinyoung?
- Tak?
- Mógłbym zostać u ciebie na noc? - zatkało mnie. Jaewon zachichotał sięgając po pepero.
- W sumie straszny był ten film... też na twoim miejscu nie chciałbym wracać po nocy.
- Em... tak, właśnie. - przełknąłem z trudem ślinę, drapiąc się nerwowo po włosach.
- Pewnie, zostań. Żaden problem. 
- Tooo... my Kwangjo już będziemy spadać.
- Tak! - chłopak poderwał się na równe nogi, dopijając pospiesznie swoje piwo - Chodź.
- Co z wami? - zaśmiałem się, wpatrując się w Jaewona - Zostańcie, zamówimy coś do jedzenia.
- Nie no wiesz... jest już późno, a my rano idziemy do pracy. 
- Mhmmm.
- Wpadnę do ciebie jutro po robocie.
- Okej. - gdy chłopcy wyszli z mieszkania poczułem dziwne spięcie pomieszane z ogromną ekscytacją. Daehwi krzątał się po salonie, sprzątając butelki i papiery po wspólnym wieczorze - Zostaw, posprzątam to. 
- Z tą ręką?
- Daehwi... - zaśmiałem się pomagając mu sprzątać - To tylko gips, spokojnie. - między nami zapanowała cisza. Chciałem zadać mu tyle pytań, ale nie miałem pojęcia jak zacząć.
- Niezręcznie, co?
- Nie no... potrzebujemy czasu. - zanieśliśmy śmieci do przedpokoju, ruszając do mojego pokoju - Wytłumaczysz mi jedną rzecz?
- Spróbuję. - rzuciłem się na łóżko wbijając wzrok w sufit. Przyznam szczerze, że trochę dzisiaj wypiłem i jako że nie jestem przyzwyczajony do spożywania alkoholu, od razu zakręciło mi się w głowie.
- Dlaczego chciałeś u mnie zostać? - blondyn usiadł obok mnie bawiąc się pościelą.
- Chcę cię lepiej poznać. - spojrzałem na niego, łapiąc go niepewnie za nadgarstek, badając uważnie każdy jego milimetr - Poza tym ciągle myślę o tym, co powiedziałeś mi w szpitalu... nikt nigdy nie myślał o mnie w takich kategoriach jak ty... strasznie mnie to urzekło. 
- Nie boisz się być z chłopakiem?
- Nigdy o tym nie myślałem, ale... jeśli rzeczywiście jestem dla ciebie tak ważny jak mi to mówiłeś to... chyba nic innego nie ma dla mnie żadnego znaczenia. - chłopak westchnął, kładąc się obok mnie na boku. Jego dłoń spoczęła delikatnie na mojej klatce piersiowej, bawiąc się materiałem koszulki - Ale bije ci serce. 
- Nie potrafię być przy tobie spokojny. - uśmiechnąłem się, głaszcząc drżącą z emocji dłonią, jego idealną, nieskazitelną twarz.
- A... mógłbym jeszcze raz od ciebie to usłyszeć? - skinąłem głową, oblizując niepewnie wargi.
- Ja... nie wiem czy wyjdzie z tego coś dobrego, czy... popełniamy właśnie największy błąd w życiu, ale wiem, że chcę cię poznać i być z tobą blisko, bo... zakochałem się. - wziąłem głęboki oddech, lekko się pesząc - Zakochałem się w tobie będąc w śpiączce i wydaje mi się, że to musiał być jakiś znak. Może właśnie dzięki temu nadal żyję. - Daehwi jedynie uśmiechnął się lekko, po czym nachylił się do mnie całując mnie w czoło.
- Fajnie mówisz o takich rzeczach. - chłopak wtulił się we mnie, pieszcząc nosem moją szyję - Nigdy nie powiedziałbym, że tak mnie zmienisz. 
- W jaki sposób cię zmieniłem?
- Bardzo cię polubiłem, a... do tej pory żarliśmy się przecież jak psy. Chyba takim przełomem był moment, kiedy pierwszy raz złapałeś mnie za rękę. - szepnął bawiąc się moimi, wystającymi spod gipsu palcami - Coś wtedy we mnie pękło. - wtuliłem twarz w jego włosy, całując go po głowie. Byłem w tym momencie najszczęśliwszym chłopakiem na świecie.
- Jeśli to też okaże się być snem, to chyba oszaleję.
- Mogę cię uszczypnąć. - Daehwi zgodnie z obietnicą, uszczypnął mnie w klatkę piersiową, wywołując pisk z moich ust.
- Aaaa.... to bolało.
- Przepraszaaaam. - blondyn zaśmiał się, całując mnie w bolące miejsce. Scena jak z bajki, co? Słuchajcie więc dalej...

*

                       Mój tata dostał wyrok. Przed nim cztery lata, które spędzi w więzieniu za poważne pobicie mnie i generalne znęcanie się nade mną. Zdaliśmy z Daehwim egzaminy na koniec liceum i dostaliśmy się na tą samą uczelnię. Mój chłopak poszedł oczywiście w ślady swoich rodziców - wybrał medycynę. Ja natomiast postawiłem na dziennikarstwo. Chcę stworzyć coś, dzięki czemu będę mógł w przyszłości opowiedzieć ludziom swoją historię. 

Póki co Daehwi mieszka u mnie. Mamy mieszkanie tylko dla siebie, dzięki czemu z dnia na dzień możemy dowiadywać się o sobie coraz więcej. Uczymy się siebie codziennie, utwierdzając się w przekonaniu, że jesteśmy dla siebie stworzeni. 

A teraz uwaga... moment, na który wszyscy zapewne czekali. Przełamaliśmy się i poszliśmy ze sobą do łóżka. Dopiero po dziesięciu miesiącach związku doszliśmy zgodnie do wniosku, że jesteśmy na to gotowi. Cóż mogę powiedzieć... warto było tyle czekać. Warto było tak długo się docierać i poznawać. Każdy mój dzień u boku Daehwiego jest nową przygodą i spełnieniem marzeń, ale ten wieczór był dla mnie ogromnym przełomem. Dzięki temu wiem, że jest to osoba, którą kocham najbardziej na świecie i z którą chcę dożyć starości. Aishh... mam tylko 18 lat i wiem jak głupio to brzmi, ale naprawdę jestem go pewien w stu procentach i jestem gotów zrobić dla niego absolutnie wszystko. Nie będę wchodził w szczegóły, bo cholernie mnie to zawstydzi.

Co do Jaewona i Kwangjo. Nasi przyjaciele rozpoczęli studia magisterskie. W międzyczasie pracują i imprezują... Oczywiście wpadają do nas każdego dnia, by sprawdzić jak się mamy. Nazywają się "dumnymi ojcami naszego związku" i twardo trzymają się tego, że zrobią wszystko, byśmy byli razem do końca życia. 

Podsumowując. Jestem szczęśliwy... tak po prostu. Jest to stan, który chciałem osiągnąć przez całe swoje życie. Mam wspaniałego chłopaka, najlepszych na świecie przyjaciół, studiuję... jest to coś, co spełnia mnie w stu procentach. 

Krótka lekcja wypływająca z mojej historii? Trzymajcie przyjaciół blisko siebie, a "wrogów" jeszcze bliżej. Daehwi - z osoby, z którą się kłóciłem, biłem, wyzywałem, dokuczałem... stał się kimś, w kim się zakochałem i za kogo jestem w stanie oddać życie. Nigdy nie zamykajcie się na ludzi. Nieważne, w jak ciężkiej sytuacji życiowej się znajdujecie, warto rozmawiać z innymi osobami i nie bać się czasem poprosić ich o pomoc. Mówcie otwarcie o swoich uczuciach i nie bójcie się reakcji innych ludzi. Kto wie? Może dzięki temu Wasz największy wróg stanie się kimś, kogo pokochacie najbardziej na świecie? Pamiętajcie o tym!

~Koniec.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeju... skończyłam to z ogromnym bólem serca :( Nie wiem czy jest to dobre opowiadanie, czy złe, ale pisało mi się je niezwykle przyjemnie. 

To co kochani? Znowu Wanna One? ;D Tak mi siedli, że mogę o nich pisać cały czas. 

Zastanawiam się również nad usunięciem fp na fb i założeniem grupy, na której mielibyśmy ze sobą stały kontakt. Gdzie moglibyście pisać swoje uwagi i podsuwać swoje pomysły. Co Wy na to?
[EDIT!!!!!]
Zapraszam na fb na grupę -> Chwila dla yaoi 

Miłego tygodnia!!! Nie dajcie się! :* 

Samotność~cz.8 [Jinyoung&Daehwi]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

         
                     Czas płynie nieubłaganie. Od miesiąca jestem z Daehwim, dacie wiarę? Układa nam się całkiem dobrze. Szczerze mówiąc nie wiem, bo nie znam się na związkach, ale się nie kłócimy, Daehwi ciągle u mnie mieszka, dbamy o siebie więc... chyba jest dobrze. Ojca nie odwiedzam... byłem u niego około trzech tygodni temu. Usłyszałem od niego, że nie jestem jego synem... że po tym, jak go wepchnąłem na siłę w ręce lekarzy każąc mu się leczyć, jestem dla niego nikim. Zabronił mi do siebie przychodzić. Lekarze tłumaczyli mi, że jest to naturalny odruch osoby uzależnionej, ale nie ukrywam, że potwornie mnie to zabolało i póki co wolę unikać z nim kontaktu.
    Siedziałem na kanapie wpatrując się w telewizor. Czekałem na Daehwiego, który wyskoczył do sklepu po jakieś przekąski. Wiadomo, że film ogląda się znacznie lepiej w towarzystwie ulubionych słodyczy. Był piątek... po powrocie ze szkoły, Daehwi ugotował nam pyszny obiad, po którym zrobiliśmy wszystkie zadania potrzebne do szkoły, by mieć całe dwa dni wypełnione lenistwem.
- Ale zimnoooo.- zaśmiałem się wyglądając do przedpokoju.
- Zmarzłeś? 
- I to jak.- chłopak rozebrał się, po czym wszedł do salonu, stawiając obok mnie siatkę wypełnioną różnymi przekąskami i napojami.
- Zrobię ci herbaty.
- Nieee, nie trzeba.- Daehwi zgasił światło, siadając obok mnie. Sięgnąłem po koc otulając nim chłopaka.
- Nie chcę żebyś się rozchorował. 
- Nic mi nie będzie.- szepnął całując mnie - Co oglądamy?
- Wybierz... ja się dostosuję. 
- Komedia, horror, może jakiś dokument?
- Wiesz co? Chyba mam ochotę na horror.
- Szukasz pretekstu żeby się poprzytulać?- uśmiechnąłem się opierając głowę na jego ramieniu.
- Bez horroru też potrafię się do ciebie przytulić.- chłopak otulił mnie kocem wręczając mi moje ulubione żelki.
- Wcinaj, a ja coś poszukam.- zajęty wciąganiem długich, żelkowych nitek, wpatrywałem się w skupionego chłopaka. Nie potrafię wyrazić słowami swojej fascynacji jego osobą. Uwielbiam go... jest idealny pod każdym względem. Przystojny, wyrozumiały, zabawny, opiekuńczy, cholernie uroczy... potrafi znaleźć rozwiązanie w każdej sytuacji. Bardzo mi imponuje - Co tak patrzysz?- wzruszyłem ramionami, wkładając do ust chłopaka jedną z żelek.
- Lubię na ciebie patrzeć. 
- Dlaczego?
- Bo cię kocham.- odpowiedziałem dość cicho wbijając wzrok w telewizor.
- Bo co?
- Jajco.
- Kochasz mnie?- spojrzeliśmy na siebie wymieniając się buziakami - Też cię kocham.- szepnął obdarowując mnie długim całusem.
- Znalazłeś jakiś film?
- Życie Jinyounga. Mógłbym go obejrzeć?
- Grasz w nim bardzo ważną rolę. 
- Oh, naprawdę?- zaśmiał się odpalając film - "Martwa cisza". Może być?
- Pewnie.- przytuliłem się do blondyna, zajadając się słodyczami. Była to moja ulubiona forma spędzania wieczorów z moim chłopakiem. Filmy, kocyk, jedzenie i mój buntownik u boku - Chcesz?- zapytałem wręczając mu żelki.
- Wolę chipsy Jinyounggie. 
- Myślałem, że mnie.- chłopak zaśmiał się zerkając na mnie.
- Chcesz konkurować z chipsami?
- No wiem... nie mam z nimi szans.- sięgnąłem po trzymaną w jego rękach paczkę, odkładając ją na stolik - Ale spróbuję.- rzuciłem się na chłopaka chichocząc. Ten położył się na kanapie trzymając mnie w talii.
- Próbuj.- nachyliłem się do niego całując go. Daehwi oddawał pocałunki bawiąc się moimi włosami, poprzez zakręcanie ich sobie na palcach. Wsunąłem jedną dłoń pod jego koszulkę, wywołując śmiech z jego strony - Ale masz zimne ręce!
- Będziesz miał za swoje.- Daehwi jest straszliwie wrażliwy na zimno. Wykorzystałem to, łaskocząc go lodowatymi dłońmi.
- Przestaaaaań!- w tym samym czasie po mieszkaniu rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi. Usiadłem na baczność wpatrując się w drzwi - Spodziewasz się kogoś?
- Raczej nie.- zszedłem z chłopaka uśmiechając się - Tak się darłeś, że pewnie sąsiedzi przyszli. 
- No... obyś miał rację.- podbiegłem do drzwi widząc w nich szczerzących się Jaewona i Kwangjo.
- Cześć!
- A... co wy tu robicie?
- Widzę, że się bardzo cieszysz, że nas widzisz.- zaśmiał się Jaewon kładąc na szafce siatki z jedzeniem.
- Kto to?!- do przedpokoju wszedł Daehwi, poprawiając włosy - Oo... co wy tu robicie?
- Mmm... chyba im przeszkodziliśmy.- zaśmiał się Kwangjo, witając się z Daehwim buziakiem w policzek. Jak się domyślacie, krew się we mnie zagotowała - Dodałeś snapa, że zaczynacie oglądać film. Postanowiliśmy dołączyć.- rzuciłem jedynie mojemu chłopakowi dość jasne spojrzenie, po którym ten zmieszał się wzruszając ramionami.
- Zorganizowaliśmy jedzonko i jesteśmy.- Jaewon objął mnie, uważnie mi się przyglądając.
- Jak tam?
- W porządku. 
- Jak się czujesz?
- Dużo lepiej.... możemy pogadać?
- Jasne.- wyszliśmy do kuchni. Nalałem sobie wody, upijając pospiesznie kilka łyków - Coś się stało?
- Po cholerę go tu przyprowadzałeś? 
- Nie rozumiem.
- Nie rozumiesz? Ten dupek spał z Daehwim...
- Jinyoung, wyluzuj. Są przyjaciółmi. Pomyśleliśmy, że fajnie byłoby spędzić ten wieczór razem.
- Byłoby fajnie, gdyby jego tu nie było.
- Nadal jesteś taki zazdrosny?
- Żartujesz? 
- Przecież on ci nie zabierze Daehwiego. Możesz być o to spokojny. 
- Jasne...
- Jinyoung... oni mają takie same relacje jak my, z tym że Daehwi nie robi o to Kwangjo czy tobie jakichkolwiek jazd. 
- Bo my nie poszliśmy ze sobą do łóżka. 
- A chcesz?
- Jesteś niepoważny... 
- Jinyoung, żartuję przecież. Nie chcę żebyś tak się spinał.
- Za późno...- wziąłem głęboki oddech otwierając okno, po czym sięgnąłem po papierosy.
- Myślałem, że rzuciłeś.
- Źle myślałeś.- odpaliłem papierosa, zaciągając się dymem.
- Jinyoung, źle do...
- Co z wami panowie?- do kuchni wparował Kwangjo.
- Rozmawiamy, nie widać?- burknąłem spoglądając na ulicę.
- A... przepraszam.
- Nie, daj spokój. Nic się nie stało.- Jaewon wziął pałeczki oraz szklanki idąc do salonu. Uderzyłem ręką o blat, starając się pozbierać myśli. Ten cały Kwangjo tak mi działa na nerwy, że nawet sobie nie wyobrażacie. Po wypaleniu papierosa wróciłem do salonu. Chciałem usiąść na kanapie obok mojego chłopaka, jednak to miejsce zajęte było przez Kwangjo.
- Siadaj Jinyounggie.- spojrzałem na Daehwiego wzdychając.
- Nie mam gdzie... ktoś mi zajął miejsce.- usiadłem na ziemi, tuż przed stolikiem, sięgając po jedno z pudełek przyniesionych przez chłopaków.
- Jinyoung... czy ty masz do mnie jakiś problem?- jak słyszę jego głos, autentycznie robi mi się niedobrze.
- Owszem, ale nie chcę tego wywlekać.
- Dajcie spokój.
- Nie Daehwi, nie wtrącaj się.- Kwangjo szarpnął mnie za ramię tak, bym mógł na niego spojrzeć - O co ci chodzi?
- O nic... dasz mi zjeść?
- Kwangjo wyluzuj... mieliśmy oglądać film, a nie się kłócić.- Jaewon odciągnął ode mnie chłopaka, sadzając go na kanapie.
- Chcę po prostu wiedzieć co znowu zrobiłem źle. 
- Przespałeś się z moim chłopakiem... to zrobiłeś źle.- Daehwi zakrył usta dłonią, zerkając na swojego przyjaciela.
- Skąd o tym wiesz?
- A jakie to ma znaczenie? Nie lubię cię i nie mam zamiaru się z tym kryć. 
- Jinyoung... to było zanim ty i Daehwi...
- Wiem kiedy to było... ale boli mnie to, jasne?- wstałem biorąc głęboki oddech - Idę po fajki... 
- Dokąd?
- Do sklepu... skończyły mi się.- poszedłem do przedpokoju ubierając się. Po chwili do przedsionka wparował Daehwi, sięgając po kurtkę.
- Idę z tobą.
- Nie... chcę pobyć sam, muszę ochłonąć.
- A ja chcę z tobą porozmawiać.
- Daehwi...
- No już, chodź.- gdy wyszliśmy na dwór, chłopak złapał mnie za rękę wzdychając.
- Zrobiłem z siebie kretyna, co?
- Jinyoung...
- Przepraszam, ale nie lubię Kwangjo i nigdy go nie polubię. 
- Rozumiem...- blondyn spojrzał na mnie, lekko się uśmiechając - Wiesz... w sumie podoba mi się to, że jesteś o mnie taki zazdrosny. 
- Dobrze, że ze mną wyszedłeś.- zatrzymałem się łapiąc swojego chłopaka za obie ręce - Jestem o ciebie strasznie zazdrosny i... jak widzę cię z kimś innym, to nie panuję nad sobą. Trochę mi głupio, ale co zrobię... 
- Nie musisz być o mnie zazdrosny. Będę twój do końca życia... o ile oczywiście tego zechcesz.- zaczęliśmy się całować... Na środku ulicy, w blasku latarni... nie zważając na to, co powiedzą ludzie. W tym samym momencie poczułem okropny ból w klatce piersiowej i dziwne szarpnięcie w gardle. Zupełnie nie wiedziałem, co się ze mną dzieje...

*

- Jinyoung...- dlaczego ktoś mnie bije po twarzy? Może to ojciec? Nie... te uderzenia są zbyt słabe. Uchyliłem lekko powieki, jednak czując uderzające w nie światło, pospiesznie je zamknąłem - Tak, obudził się. Wymieńcie proszę kroplówki, ja się zajmę resztą.

- Oczywiście. 

- Jinyoung... jeśli mnie słyszysz, to kiwnij głową.- skinąłem lekko głową, czując przesuwający się po moim przełyku jakiś przedmiot. Mruknąłem czując jak ktoś głaszcze mnie po policzku - Już kończę, spokojnie.- poczułem odruch wymiotny i cieknący po mojej brodzie jakiś płyn - Aishh, już to wycieram.... Bicie serca i tętno w porządku. Pobierzcie mu krew i zanieście ją jak najszybciej do analizy.

- Dobrze.

- Jinyoung... spróbuj otworzyć oczy. 
- Yyy...
- Wiem, że ci ciężko, ale proszę cię, chociaż spróbuj.- co tu się do cholery dzieje? Może coś potrąciło mnie i Daehwiego, wtedy na ulicy? Zaraz... w takim razie co z Daehwim?!
- Mmm...
- Nic nie mów... otwórz tylko oczy.- uchyliłem lekko powieki czując w nich potworne rwanie. Ujrzałem przed sobą zamgloną postać jakiegoś mężczyzny. Chyba jakiś lekarz... miał na sobie fartuch i te inne pierdoły, które zwykle mają lekarze. Zaraz, zaraz... przecież to ojciec Daehwiego - Widzisz mnie, prawda?- skinąłem jedynie głową - Okej... odpoczywaj teraz. Przyjdę do ciebie za jakiś czas żeby z tobą porozmawiać.- co się stało? Dlaczego tutaj jestem? Czemu nie ma przy mnie Daehwiego i Jaewona? Czy ktoś w ogóle powiadomił ich o tym, co się stało? Nic nie mogę powiedzieć, a mam do zadania tyle pytań...
                    Leżałem w łóżku szpitalnym dobre kilka godzin, wpatrując się w sufit i zastanawiając się nad tym, co się stało. Nie mogłem ruszyć nogami ani rękoma. Widziałem tylko kątem oka, że moja lewa ręka jest w gipsie. Nie mam pojęcia, co z nogami, gdyż nie mam na tyle siły, by odgarnąć kołdrę, ale staram się być dobrej myśli i nie myśleć o najgorszym.
- Dobry wieczór.- przełknąłem z trudem ślinę zerkając w stronę drzwi, przez które wszedł do sali ojciec Daehwiego.
- Dobry... wieczór...- wyszeptałem zachrypniętym głosem, zaciskając prawą dłoń na kołdrze.
- Jak samopoczucie?
- Nie wiem.- mężczyzna usiadł obok mnie wzdychając.
- Nie pamiętasz co się stało, prawda?- zaprzeczyłem jedynie skinieniem głowy - Posłuchaj... nie wiem jak ci to powiedzieć, zważając na stan, w jakim jesteś.
- Proszę... mi powiedzieć...
- Wylądowałeś tu ponad dwa tygodnie temu. Twój... twój tata pobił cię do nieprzytomności. Trafiłeś tu z poobijaną twarzą, spuchniętymi oczyma, połamaną ręką i urazami wewnętrznymi. Byłeś przez ten cały czas w śpiączce. Twój sąsiad cię znalazł i zadzwonił na pogotowie i po policję. Twój tata siedzi w areszcie...
- Nie...
- Przykro mi, naprawdę.- spojrzałem na mężczyznę czując się absolutnie zdezorientowanym.
- A... a Daehwi?
- Mój syn?- mężczyzna zmarszczył brwi łapiąc mnie ostrożnie za rękę - Powiedz mi... co on ma z tym wspólnego?
- My... my jesteśmy razem.
- Słucham?
- My... on jest ze mną... byliśmy dzisiaj...- wziąłem głęboki oddech. Cholernie trudno było mi się wysłowić - Oglądaliśmy film... przyszedł do nas Jaewon i Kwangjo... my... poszliśmy do sklepu i... obudziłem się tu. 
- Powiesz mi coś więcej?
- Chodziliśmy razem do szkoły... Jaewon... mój przyjaciel... a Daehwi przespał się z Kwangjo.- poczułem jak po moim policzku spływa łza - Byłem zazdrosny... Gdzie Daehwi?
- Pewnie już w domu.
- Nie... nie przyjdzie tu?
- Jinyoung.- mężczyzna westchnął patrząc na mnie z politowaniem - Bardzo mi przykro, ale to wszystko o czym mówisz... to działo się w twojej głowie, kiedy byłeś w śpiączce. 
- Nie...
- Oczywiście zadzwonię do Daehwiego żeby tutaj przyszedł, ale...
- Pan kłamie.- zacisnąłem mocniej dłoń na pościeli czując jak się rozklejam - On przyjdzie... on... i Jaewon...
- Przykro mi, ale nie znam żadnego Jaewona. 
- To... to kim ja jestem... i... co ze mną... 
- Niczego nie pamiętasz?- pokręciłem przecząco głową zanosząc się łzami - Proszę cię, nie płacz. Zadzwonię po Daehwiego, dobrze? Porozmawiacie. 
- Proszę.
- Przyślę do ciebie psychologa, dobrze?
- Daehwiego.- mężczyzna pogłaskał mnie po głowie, wstając z krzesła.
- Dobrze, już do niego dzwonię.- nie wierzę mu. Coś mi tu nie gra. Pamiętam przecież ostatni czas, jaki przeżyłem z Daehwim, Jaewonem, Kwangjo, Jihoonem i ojcem... wszystko to pamiętam. Jeśli to wszystko okaże się kłamstwem, to przysięgam, że oszaleję - Jinyounggie...- spojrzałem w stronę drzwi, przymykając lekko oczy - Daehwi za chwilę tu przyjedzie.
- Dziękuję.- szepnąłem zamykając je. Mój tata jest w areszcie? Pobił mnie? Dlaczego nic z tego nie pamiętam? Ta cała historia to było kłamstwo? Boże, to niemożliwe. Czułem przecież wszystko bardzo dokładnie. Jego dotyk, szepty, pocałunki... wszystko było tak realne. A Jaewon? Czy w takim razie nadal jesteśmy pokłóceni? A Kwangjo? Czy on w ogóle istnieje? Mam taki mętlik w głowie. Do tego wszystko mnie boli, widzę jakby przez mgłę i słyszę dziwne szumy i szepty. Beznadziejne uczucie. Leżałem rozmyślając o tym wszystkim. Chciałem sobie przypomnieć cokolwiek, ale nie mogłem.
- Jinyoung...- zerknąłem w stronę drzwi, widząc stojącego w nich lekarza - Daehwi przyjechał.- poczułem jak moje serce przyspiesza. Z resztą, wszystkie maszyny do jakich byłem podpięty, dały o tym wyraźny znak. Gdy ujrzałem Daehwiego, myślałem, że serce wyskoczy mi z klatki piersiowej.
- Daehwi...- chłopak usiadł niepewnie na krześle stojącym obok łóżka, po czym wbił wzrok w ziemię.
- Czego chciałeś?
- Co...- zachłysnąłem się powietrzem, patrząc na chłopaka ze łzami w oczach - Popatrz na mnie.- gdy ujrzałem jego beznamiętne, przepełnione nienawiścią spojrzenie zrozumiałem, że to wszystko, to była jedna wielka bujda... kłamstwo, którym żyłem będąc w śpiączce - To prawda...
- Jinyoung, nie wiem o co ci chodzi, naprawdę. 
- A... mógłbym ci powiedzieć?- ten jedynie skinął głową, siadając bliżej mnie - Ja... mogę... mogę twoją rękę? 
- Co?- blondyn parsknął śmiechem, jednak po spojrzeniu na moją twarz, skinął głową łapiąc mnie za rękę. Przyłożyłem ją jedynie do ust, składając na niej delikatny pocałunek. Daehwi jednak nawet nie drgnął. Przyjął ten gest z pokorą, wpatrując się we mnie z uwagą - Powiesz mi o co chodzi, Jinyoung?
- Nie wiem jak zacząć.
- Dobra... jest między nami jak jest, ale spoko... możesz mi wszystko śmiało powiedzieć.
- Daehwi... chodziliśmy razem do szkoły...
- Nadal chodzimy.
- Kłóciliśmy się... Ty i Jihoon nie dawaliście mi spokoju.- wtuliłem twarz w jego dłoń, czując błogi spokój - Śmiałeś się z mojego ojca... dokuczałeś mi, że jest alkoholikiem. Z czasem coś w tobie pękło... Zacząłeś stawać w mojej obronie. Szukałeś kontaktu ze mną. Udało ci się. Chodziliśmy na imprezy z Jaewonem i Kwangjo...
- Skąd wiesz o Kwangjo?- wbiło mnie w łóżko. Spojrzałem na chłopaka marszcząc lekko brwi.
- On istnieje?
- Oczywiście i jest moim najlepszym kumplem. Nie wiem tylko skąd go znasz. 
- Poznałem go na imprezie.
- Jakiej imprezie Jinyoung? Nie byliśmy nigdy razem na żadnej imprezie.
- Przespałeś się z nim?- Daehwi otworzył szeroko oczy oraz usta spoglądając nerwowo za siebie. Pewnie chciał sprawdzić, czy nie ma w sali jego ojca.
- Skąd ty o tym wiesz? 
- Sam mi to powiedziałeś... byłem u ciebie w dniu świąt. Rozmawialiśmy. Byłem o to bardzo zazdrosny.
- Byłeś zazdrosny o Kwangjo? Jezu, skąd ty wiesz to wszystko?
- Myślałem, że od ciebie... ale to przez śpiączkę.- chłopak jakby złagodniał. Jego twarz diametralnie się zmieniła - Daehwi... otworzyłem się przed tobą. Złapaliśmy wspólny język, polubiliśmy się... w dniu, w którym wszystko zaczęło się układać... obudziłem się.- znów płakałem. Jest to dla mnie za duży szok - Wiesz... jakbym wiedział, że ciągle mnie nie lubisz... wolałbym być w tej śpiączce... chyba do końca życia.
- Nie mów tak...
- Jak to boli...
- Co cię boli?- Daehwi poderwał się na równe nogi, uważnie mi się przyglądając.
- Serce... to, że to wszystko było kłamstwem. Nadal jestem pokłócony z Jaewonem... ty masz mnie w dupie... Mój tata zamiast na odwyku, siedzi w areszcie za pobicie mnie... Nie wytrzymam tego...
- Jinyoung...- Daehwi usiadł na łóżku, głaszcząc mnie po dłoni - Tak mi przykro... 
- Przestań... przecież mnie nienawidzisz...
- Mogę jedynie się domyślać, co teraz czujesz.
- I co? Wyjdziesz stąd... zapomnisz o mnie... w szkole nadal będziesz... będziesz na mnie naskakiwał. 
- Nie.
- Boli mnie to... myślałem, że życie mi się układa... musiało pójść coś nie tak. 
- Jinyoung...
- Wiesz co?- wziąłem głęboki oddech odwracając wzrok - Byłem z tobą cholernie szczęśliwy... byłem.- parsknąłem śmiechem zamykając oczy - Kurwa mać...- pisnąłem zaciskając zęby. Spod moich powiek wypływały łzy. Chciałbym umrzeć. Daehwi był moim jedynym napędem, dającym mi kopa do życia, a jak się okazuje, wszystko było jednym wielkim wybrykiem mojej wyobraźni.
- Ale nie płacz...- Daehwi wytarł moje mokre policzki wzdychając - Jeśli mógłbym coś dla ciebie zrobić...
- Co? Co ty możesz zrobić?- czułem jak robi mi się duszno z nerwów - Zakochasz się we mnie? Sprawisz, że wszystko wróci do mojej wymyślonej historii?- chłopak spojrzał na monitory maszyn, do których byłem podpięty starając się mnie uspokoić - Nic nie zrobisz.... nic, rozumiesz?- poczułem dziwną zapaść w klatce piersiowej, po której odjęło mi całkowicie możliwość złapania oddechu. Spanikowałem. Chwyciłem za pościel chcąc usiąść, ale nie miałem na to wystarczająco siły.
- Jinyoung, uspokój się.... uspokój się, słyszysz? Tato! ... Tato, Jinyoung się dusi!- ostatnie co widziałem, to wybiegający na korytarz chłopak. Później całkowicie straciłem świadomość.

*

- Dzień dobry.- otworzyłem oczy widząc wchodzącego do sali lekarza - Jak się mamy?

- Dobrze.- westchnąłem zerkając na wibrujący telefon. Od mojego ostatniego spotkania z Daehwim minęło sześć dni. Od tamtego czasu jedyne co robi, to dzwoni do mnie jak głupi. Nie wiem jednak czy jestem na siłach, by z nim porozmawiać.

- Nie odbierzesz?

- Chyba nie mam ochoty.

- To Daehwi.

- Wiem...- westchnąłem siadając dość leniwie - Jak on się czuje?

- Wiesz... rzadko jestem w domu, ale za każdym razem jak go widzę jest jakiś przybity. Błądzi myślami nie tu gdzie trzeba.

- Rozumiem...- mężczyzna usiadł obok mnie, wręczając mi niewielką miseczkę z lekami.

- Mam coś dla ciebie?

- Co takiego?- ojciec Daehwiego wręczył mi jakiś kwitek uśmiechając się - To wypis?

- Mhm... jeśli czujesz się na siłach, możesz iść w każdej chwili do domu. 

- A... co z moim ojcem?

- Nie musisz się go bać. Jest w areszcie, przysięgam.- westchnąłem, po czym zabrałem się za przyjmowanie leków - Jeśli się boisz...

- Wie pan... nie mam pojęcia, co działo się przed tym wypadkiem. Nie wiem kim jestem i czego mam się spodziewać w domu i w szkole... Niczego nie pamiętam. Teraz też już nie wiem, czy śmierć mojej mamy to mój wymysł czy prawda...

- Niestety to prawda...- skinąłem głową zerkając na mężczyznę.

- A... nie było tu może chłopaka? Wysoki brunet... ma na imię Jaewon...

- Nie było tu nikogo takiego.- wymusiłem uśmiech, po czym chwyciłem za kołdrę odgarniając ją.

- Cóż... czas już na mnie. 

- Zbierz się powoli... przyniosę ci jeszcze recepty.

- Dobrze.- bałem się. Naprawdę się bałem powrotu do domu. Nie wiedziałem czego mogę się spodziewać. Nie pamiętam absolutnie nic. Do tego pewnie czeka mnie rozprawa sądowa, a szczerze mówiąc nie mam ochoty na zeznawanie przeciwko własnemu ojcu. Powrót do szkoły i szarej rzeczywistości... dlaczego nie umarłem, leżąc w tym szpitalu?
                 Gdy wróciłem do mieszkania zastała mnie pustka i potworny smród alkoholu i krwi. Po rozebraniu się wszedłem w głąb mieszkania, by sprawdzić o co chodzi. To, co zobaczyłem w salonie zmroziło mi krew w żyłach. Podłoga, róg ściany oraz resztki szklanego stolika pobrudzone były zaschniętą krwią. Otworzyłem pospiesznie okna rozglądając się po mieszkaniu. Wszędzie walały się butelki i puszki po alkoholu. Widząc to wszystko zacząłem sobie przypominać, co tu właściwie się stało. Miałem ważny sprawdzian, do którego chciałem się solidnie przygotować. Mój ojciec jednak sprowadził wieczorem swoich kolegów, z którymi pił na umór alkohol. Chciałem ich jedynie poprosić, by byli trochę ciszej. Mój ojciec zachęcony okrzykami osiedlowych meneli, rzucił się na mnie chcąc mnie uciszyć. W ruch poszły pięści oraz szkło... później obudziłem się w szpitalu.
- Jinyoung... słońce, to ty?- otworzyłem szeroko oczy, odwracając się za siebie. Ujrzałem stojącą w przedpokoju sąsiadkę, mieszkającą obok nas - Przepraszam... pukałam, ale...
- W porządku.- podszedłem do kobiety kłaniając się - Dzień dobry.
- Jeju... jak ty się czujesz?
- W ogóle się nie czuję.- westchnąłem wymuszając uśmiech - Dopiero wróciłem do domu i... muszę tu chyba trochę posprzątać.
- Z tą złamaną ręką? Pomogę ci.
- Nie, nie.... to ja powinienem pomagać pani, a...
- Daj spokój. Uwiniemy się z tym raz dwa.- uśmiechnąłem się przytulając kobietę. Moja sąsiadka to około 70- letnia, bardzo ciepła i przyjazna kobieta, która jest dla mnie jak babcia - Poszukam rzeczy do sprzątania.
- A... proszę mi powiedzieć. Widziała pani, co tu się stało?- sąsiadka wyjrzała zza szafki, z której wyciągnęła miotłę i jakiś płyn.
- Niestety... była to najgorsza rzecz, jaką widziałam w całym swoim życiu.
- Ale... ale jak to?
- Skarbie... słyszałam zza ściany potworną awanturę. Ale to taką, że zastanawiałam się nad wezwaniem policji. Twój tata krzyczał w niebo głosy, ty płakałeś... słyszałam śmiech jakiś mężczyzn. Dopiero gdy usłyszałam szkło, mój mąż zadzwonił na policję, a ja przyszłam tutaj. 
- Co było dalej?- wziąłem od kobiety miotłę, próbując zgarnąć trochę szkła.
- Jak wyszłam z mieszkania, widziałam tylko uciekających od was mężczyzn. Tych naszych osiedlowych pijaków. Twój tata kopał cię... nie wiem... chyba próbował cię cucić, a ty... leżałeś na tym rozbitym stoliku. Krew się lała... myślałam, że mi serce stanie. 
- To nie jest mój ojciec...- westchnąłem wyrzucając zgarnięte szkło.
- Skarbie...
- Gdyby nie pani, pewnie już by mnie nie było...- kobieta podeszła do mnie, głaszcząc mnie po głowie.
- A co z twoim ojcem?
- Jest w areszcie. Pewnie niedługo przyjedzie tu policja żebym zeznawał. 
- Wsadź go za kratki.
- Nie mogę.
- Musisz Jinyoung. 
- Pani nie rozumie...- oblizałem wargi rozglądając się po pokoju - Chcąc, nie chcąc to niestety mój ojciec... Poza tym, jak te wszystkie menele dowiedzą się, że zeznawałem przeciwko niemu, zatłuką mnie.- spojrzałem na kanapę, widząc na niej uśmiechniętego, szukającego filmu Daehwiego. Zagryzłem wargę odwracając od sąsiadki wzrok.
- Musisz to przemyśleć. 
- Tak.... przemyślę to.- udało nam się posprzątać całe mieszkanie. W końcu choć raz, było tutaj czysto. Nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Chciałbym spędzić ten wieczór z Daehwim. Mógłby nam towarzyszyć Jaewon... nawet z tym przygłupem Kwangjo. Ile bym dał, by to wszystko wyglądało tak, jak podczas śpiączki...

*

        Siedziałem na szkolnym korytarzu wpatrując się w telefon. Wieczorem dostałem wiadomość od kolegi z klasy, że mamy dziś sprawdzian z koreańskiego, na którego oczywiście nic nie umiałem. 

- Cześć.- uniosłem głowę znad telefon, widząc stojącego nad sobą Woojina.

- Hej.

- Jak się czujesz?

- Okej.- westchnąłem widząc przechadzających się po drugiej stronie korytarza Daehwiego w towarzystwie Jihoona i innego przygłupa, którego imienia nie pamiętam. 

- Dupki robią obchód.

- Co?- spojrzałem gwałtownie na kolegę - Kto?

- Daehwi i spółka.- zmarszczyłem brwi oddając się myślom. Skądś znam tą scenę - Jinyoung, co jest?

- Em... nic... pójdę... pójdę do łazienki.- wstałem ostrożnie idąc w kierunku toalety... od tego się właśnie wszystko zaczęło. 

- Jinyoung! No kogo ja tu widzę!- co jest do cholery?! Tak samo zaczęły się moje myśli, kiedy byłem w śpiączce. Mam nadzieję, że to jedynie czysty przypadek. 

- Jihoon, nie zaczepiaj go...

- No dajże spokój Daehwi... sto lat się nie widziałem z moim ulubionym kolegą.

- Czego chcesz?- burknąłem zerkając na zaniepokojonego Daehwiego. 

- Słyszałem, że tatuś tak cię pobił, że aż wylądowałeś w szpitalu. 

- Daehwi... możemy pogadać?- spojrzałem na chłopaka i jego zdziwionych przyjaciół.

- Powinniśmy... chodź.

- Daehwi.... zwariowałeś? Chcesz rozmawiać z tym ścierwem?

- Zaraz do was wrócę.- chłopak chwycił mnie za nadgarstek prowadząc mnie w stronę szatni. Gdy się w niej znaleźliśmy, stanął na przeciwko mnie patrząc mi w oczy - Dzwoniłem do ciebie.

- Wiem.

- Rozumiem, że nie chcesz utrzymywać ze mną kontaktu.

- Chyba nie ma sensu.

- Nie rozumiem.

- Nie chcę cierpieć... naprawdę mi wystarczy.

- Kto powiedział, że miałbyś cierpieć? 

- Daehwi, nie oszukujmy się. Nienawidzisz mnie...

- Ty tak uważasz.- westchnąłem odwracając wzrok.

- Posłuchaj.... wiem, co ci powiedziałem będąc w szpitalu i... nie chcę litości. Jeśli masz być moim kolegą, bo miałem jakieś głupie wizje, kiedy byłem w śpiączce...

- Nie... 

- W takim razie o co ci chodzi?

- Daehwi, chodź już!- do szatni wparował kolega chłopaka. Blondyn jedynie złapał mnie za nadgarstek ostrożnie przesuwając po nim palcami.

- Mogę wpaść do ciebie wieczorem?- czemu to tak cholernie boli? Zamknąłem oczy starając się nie rozkleić - Jinyoung...- skinąłem jedynie głową zabierając rękę, po czym ruszyłem w głąb szatni, chcąc uniknąć z nim jakiegokolwiek kontaktu. Nie wiem co się dzieje. Czuję się jak w jakimś cholernym, nierealnym matrixsie. Zupełnie tak, jakby ktoś bawił się moim życiem. Mam nadzieję, że chociaż ten ktoś wymyślił dla mnie dobre zakończenie. 

                        Leżałem na kanapie wpatrując się w telewizor. Na tamten czas zupełnie zapomniałem o rozmowie z Daehwim i tym, że miał do mnie przyjść. Żyłem raczej tym, że mam jakieś pieprzone deja vu, od którego nie mogę się uwolnić. Chciałem właśnie pójść się wykąpać, ale wtedy usłyszałem pukanie do drzwi. Nie chciało mi się otwierać, ale cóż... może to sąsiadka. 

- Cześć.- Daehwi... no tak. Co za beznadziejna sytuacja. Byliśmy razem... nie potrafię udawać, że nic się między nami nie wydarzyło. Mam ochotę go objąć i pocałować, a muszę trzymać emocje na wodzy i udawać, że wciąż go nie lubię - Jinyoung...

- Hej.- otworzyłem szerzej drzwi wpuszczając chłopaka do środka - Kawy, herbaty?- z tego co pamiętam, Daehwi jest miłośnikiem kawy... na pewno ją wybierze. 

- Może kawy.

- Jasne...- poszedłem do kuchni, by przygotować napój. Ręka trzęsła mi się jak galareta. Pieprzona gra. Nie mam pojęcia, kto ze mną tak pogrywa, ale przysięgam, że gdybym dopadł gnoja, to bym zabił. 

- Może ja ją zrobię? Ty z tą ręką...

- Radzę sobie. 

- Coś się stało? Chyba bardziej podobał mi się Jinyoung, którego poznałem w szpitalu.- przetarłem dłonią twarz, po czym zabrałem się za zalanie kawy - Jinyoung...

- Mam jakieś pieprzone deja vu, boję się...- podałem chłopakowi kubek, siadając na przeciwko niego. 

- Nie dziwi mnie to... w sumie wiesz wiele rzeczy, o których nie wie nikt, poza mną.

- Mniejsza...- spojrzałem na chłopaka ściskając nerwowo nogawkę od spodni dresowych - Po co przyszedłeś?

- A tak... em... dużo mówiłeś o Jaewonie...- otworzyłem szerzej oczy, czując jak przyspiesza mi serce - Znam go... jest najlepszym kumplem Kwangjo. Kwangjo znasz.... nie wiem skąd i chyba nie chcę wnikać, bo pewnie bym się ciebie bał...

- Co? Co on teraz robi? 

- Studiuje, pracuje... ma się naprawdę świetnie i... rozmawiałem z nim o tobie.- nie potrafiłem wydusić z siebie ani słowa - Bardzo się ucieszył gdy mu o tobie powiedziałem. Później jednak zjechałem na temat twojego ojca i szpitala i... bardzo się przestraszył...- wbiłem wzrok w stół starając się zebrać myśli.

- Impreza...

- Co?

- Idziesz niedługo na jakąś imprezę...

- Jinyoung... nie przerażaj mnie.

- Impreza u Kwangjo... on tam będzie.- blondyn otworzył szeroko oczy wpatrując się we mnie jak w demona.

- Skąd... 

- Mówiłem... śpiączka i cholerne deja vu. 

- Boję się ciebie.- podszedłem do okna otwierając je. Musiałem zaczerpnąć świeżego powietrza - Jinyoung...

- Hm?

- A... my... byliśmy razem?- skinąłem jedynie głową - Jak to się stało?

- Pokłóciłem się z ojcem i do ciebie przyszedłem... Rozmawialiśmy szczerze, przyznałem się do tego, że mi się podobasz i... zostałem u ciebie na noc. Leżeliśmy w twoim łóżku, całowaliśmy się...- odwróciłem się tyłem do chłopaka, czując jak robi mi się gorąco ze wstydu - Tyle...

- Ja... nie wiem co powiedzieć...

- Nic... nic nie musisz mówić. I tak nie będzie w tej historii finału, którego bym chciał...

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Samotność~cz.7 [Jinyoung&Daehwi]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

         
                Wszedłem do szkoły rozglądając się po korytarzach. Czułem się strasznie... bałem się, że w każdej chwili mogę wpaść na Daehwiego, a mimo że za nim potwornie tęsknię, wolałbym tego uniknąć. Idąc przez szatnie ujrzałem idącego na przeciwko mnie Jihoona. Nie uciekłem... było mi w zasadzie wszystko jedno, co zrobi.
- Dobrze, że na ciebie wpadłem.- westchnąłem stając twarzą w twarz z chłopakiem.
- Czego chcesz?
- Odpieprz się od Daehwiego... tego chcę.- parsknąłem śmiechem poprawiając narzucony na ramię plecak.
- A jeśli tego nie zrobię?
- To solidnie tego pożałujesz. 
- Jihoon... jesteśmy dorośli. Naprawdę twoje zagrywki ani mnie nie bolą... ani nie przerażają. Darujmy sobie, co?
- Słuchaj... Daehwi jest moim jedynym przyjacielem, a przez ciebie się ode mnie odsunął. 
- Widocznie zmądrzał.
- Jesteś bezczelny...
- Dobra... zejdź mi z drogi, chcę iść na lekcje. 
- Jihoon...- do szatni wszedł Daehwi, wpatrujący się w swojego kolegę - Odpuść, proszę cię. 
- Stajesz po jego stronie?
- Po prostu to wszystko nie ma sensu... Nie odzyskasz mojej sympatii, zastraszając go. 
- Aha... czyli już ją całkowicie straciłem, tak? 
- Źle to ująłem...
- Znowu.- mruknąłem pod nosem udając się do wyjścia.
- A ty dokąd?- warknął Jihoon, wpatrujący się we mnie z nienawiścią.
- Chyba musicie pogadać... nie chcę wam przeszkadzać. 
- Jinyoung...- Daehwi złapał mnie za nadgarstek, patrząc mi w oczy.
- Proszę cię, zostaw mnie.... Obaj dajcie mi spokój... 
- Jinyoung, tęskniłem...- zagryzłem nerwowo wargę, zerkając na zdziwionego Jihoona.
- Ja też.- rzuciłem wychodząc pospiesznie z szatni. Mimo że jestem nim absolutnie zauroczony, chcę z nim być i każda chwila spędzona bez niego doprowadza mnie do stanu okropnej tęsknoty, to nie mogę skupiać się teraz na naszej znajomości. Ostatniego wieczoru Jaewon wykonał kilka telefonów do ośrodków leczących uzależnienia. Dziś rano na moich oczach wyprowadzali z mieszkania mojego pijanego ojca, tłumacząc mu, że zabierają go do ośrodka, w którym spędzi około trzy miesiące. Przede mną trzy miesiące pełne spokoju i absolutnej ciszy. Wiem, że ojciec jest w dobrych rękach i mam nadzieję, że po wyjściu z ośrodka, będzie zupełnie innym człowiekiem.
- Jinyoung!- odwróciłem się widząc ponownie Daehwiego. Zatrzymałem się zbierając w płucach powietrze... cholernie się denerwowałem.
- Szybko pogadaliście... 
- Umówiliśmy się po szkole.
- Mhm.- westchnąłem rozglądając się po korytarzu - I co w związku z tym?
- Dzisiaj rano dostałem od Jaewona bardzo długą wiadomość. Wiem o wszystkim Jinyoung...
- Co...
- Poczekaj... wiem, że to nie najlepszy moment, żeby rozmawiać na takie tematy, ale... moglibyśmy dzisiaj wieczorem pójść na spacer? Proszę.
- Nie wiem...
- Chcę z tobą szczerze porozmawiać. Jest masa rzeczy, o których chcę ci powiedzieć... nie daj się prosić. 
- Zabrzmiało poważnie.
- Nie mam ochoty na żarty... To jak?- uniosłem wzrok zerkając na chłopaka.
- Przyjdź po mnie jak będziesz miał czas.
- Wpadnę koło 18-stej.
- Dobra... niech będzie.- blondyn nachylił się do mnie całując mnie w kącik ust, po czym jak gdyby nigdy nic ruszył przed siebie. Czułem jak się czerwienię. Z jednej strony miałem ochotę się uśmiechnąć... z drugiej natomiast odczuwałem potworne przygnębienie i pewnego rodzaju wyrzuty sumienia związane z ojcem. Swoją drogą ciekawe jest to, że mam ochotę uśmiechać się jedynie przy Daehwim. Czy to znak, że rzeczywiście się w nim zakochałem?

*

                         Posprzątałem w mieszkaniu, wyprałem wszystkie rzeczy taty, odwiedziłem go nawet w ośrodku. Był trzeźwy więc miałem okazję normalnie z nim porozmawiać. Zgodził się zostać w ośrodku... mówił, że ma nadzieję, że tam mu pomogą. Mam tylko nadzieję, że za kilka dni się nie podda i nie ucieknie do domu, by pić. 

Siedziałem nad książką do matematyki, rozwiązując różnego rodzaju zadania. Egzaminy zbliżały się wielkimi krokami, a ja czułem, że nie potrafię absolutnie nic. Z nauki wyrwał mnie donośny dzwonek do drzwi. Wyrwałem w ich stronę widząc stojącego w nich Daehwiego. 

- Cześć. 

- Hej...- spojrzałem odruchowo w stronę salonu, jednak widząc pustą kanapę przypomniałem sobie, że ojciec jest daleko stąd - Pogadajmy tutaj... na pewno zmarzłeś.- chłopak jedynie skinął głową wchodząc do środka - Czego się napijesz?

- Jakbyś mógł mi zrobić kawę...

- Jasne.- poszedłem do kuchni czując mocno bijące serce. Stresowałem się. Dzisiejsza rozmowa mogła być naprawdę decydująca - Usiądź.- zająłem się przygotowywaniem kawy, czując na sobie spojrzenie Daehwiego - Jak tam rozmowa z Jihoonem?

- W porządku i... będzie chciał z tobą pogadać.

- Pogadać czy obić mi gębę? 

- Nie gniewaj się, ale o wszystkim mu powiedziałem... Całkowicie zmienił nastawienie.- oparłem się o ladę wpatrując się w parujący czajnik.

- Nie życzę sobie żebyś rozmawiał z kimkolwiek o moim życiu... 

- Jinyoung... nie powiedziałem mu żadnych szczegółów, naprawdę. 

- W zasadzie to wszystko mi jedno...- wręczyłem chłopakowi kawę, siadając na przeciwko niego. 

- Dzięki... jak się czujesz?

- Dobrze. 

- Jaewon powiedział mi o twoim ojcu i tym, że chciał cię sprze...

- Nie chcę o tym gadać, odpuść. 

- Chcę tylko żebyś wiedział, że masz we mnie pełne wsparcie, niezależnie od tego, co się dzieje. 

- Dzięki...- blondyn westchnął wpatrując się w kubek.

- Jest tyle rzeczy, o których chcę z tobą pogadać.

- Mamy całą noc... na pewno zdążymy.

- Słuchaj... co do wyboru między tobą a Kwangjo...

- To była głupota, przepraszam. Nie powinienem cię stawiać w takiej sytuacji. 

- W porządku... obaj jesteście dla mnie ważni i nie potrafiłbym zrezygnować z żadnego z was... Tylko o nim myślę jak o przyjacielu... o tobie w trochę innych kategoriach.- spuściłem wzrok wbijając go w stół - Wiem, że mogło cię zaboleć to, że z nim spałem, ale musisz mi uwierzyć, że to nic dla mnie nie znaczyło... Ostatnio jak spędzałem z tobą wieczór, to czułem się znacznie lepiej... wiesz... zupełnie inaczej jest jak spędza się takie chwile z kimś... z kimś, do kogo coś się czuje.- uniosłem wzrok wbijając go w chłopaka - Wiem Jinyoung jak źle się z tym wszystkim czujesz i nie chcę cię do niczego zmuszać. Chcę tylko żebyś wiedział, że poczekam aż wszystko sobie poukładasz... Mam tylko nadzieję, że przez ten czas o mnie nie zapomnisz. 

- Nie potrafiłbym po tym wszystkim... 

- Wiesz... chciałbym teraz cały czas przy tobie być. Wydaje mi się, że dopiero teraz potrzebujesz czyjejś uwagi i towarzystwa. Strasznie się przestraszyłem po tym, jak dowiedziałem się, co chciał zrobić twój ojciec...- zagryzłem dość mocno wargi czując jak do oczu napływają mi łzy. Ostatnio coś za dużo płaczę, prawda? Musiałem wytrzymać i starać się być twardy... 

- Był pijany... nie wiedział, co robi.

- To go nie usprawiedliwia. 

- Wyrobiłeś sobie o nim niewłaściwą opinię... on nie jest złym człowiekiem.

- Nie mnie to oceniać. Nie znam go tak dobrze jak ty. 

- Wiesz co?- westchnąłem stukając palcami o stół - Chciałbym być w końcu szczęśliwy... chociaż przez chwilę.- zauważyłem na ustach Daehwiego lekki uśmiech. Chłopak usiadł bliżej mnie łapiąc mnie ostrożnie za rękę.

- To już zależy tylko i wyłącznie od ciebie. Musisz w końcu otworzyć się na ludzi. 

- Chcę, ale jest to naprawdę trudne.

- To też jest trudne?- szepnął całując mnie w kącik ust - Niczego więcej póki co od ciebie nie oczekuję. 
- Nie chcę z niczym zwlekać i cię rozczarowywać.
- O czym ty mówisz?- Daehwi zaśmiał się przytulając mnie - Dopiero się tak naprawdę poznajemy... na wszystko potrzebujemy czasu.- westchnąłem przykładając dłoń do jego policzka. Mój wzrok błądził między jego oczami, a idealnymi ustami.
- A co na to wszystko powiedzą ludzie? 
- Naprawdę cię to interesuje?
- Trochę tak... nie chcę żeby ludzie nienawidzili mnie jeszcze bardziej.
- Ludzie cię nie nienawidzą Jinyoung. To wszystko siedzi w twojej głowie, wiesz? Poza tym moim zdaniem najważniejsze jest to żebyś miał poparcie ojca i przyjaciół... cała reszta nie powinna cię interesować. 
- Mój ojciec nigdy tego nie zaakceptuje.
- Tego nie wiesz... Po odwyku może się całkowicie zmienić.- Daehwi pocałował mnie, wtulając mnie w siebie - Nie potrafię zrozumieć tego, jak bardzo się kiedyś nienawidziliśmy.... znaczy... chyba że nadal mnie nienawidzisz.- spojrzałem na chłopaka lekko się uśmiechając.
- Jesteś kimś, przed kim chcę się otworzyć i... i być... nie mógłbym cię nienawidzić, tylko...- podrapałem się nerwowo po głowie spuszczając wzrok - Chciałbym bezwstydnie powiedzieć ci, że... wiesz...
- Że się zauroczyłeś?
- Zakochałem...- ależ zrobiło mi się gorąco. Rozpiąłem bluzę głęboko oddychając. Daehwi jedynie uśmiechnął się całując mnie w dłonie.
- Ja też.- szepnął wywołując uśmiech na mojej twarzy.

*

- Jinyounggie...- mruknąłem czując lekkie łaskotanie na twarzy - Musimy już wstawać.- wziąłem głęboki oddech przekręcając się na bok. Poczułem kładącego się za sobą Daehwiego, który bez chwili zastanowienia zaczął całować mnie po karku i nagich plecach - Szkoła na nas czeka. 

- Y y.

- Y y?- zaśmiał się wtulając się w moje plecy - A możemy sobie robić wolne?

- Możemy.- ziewnąłem przykładając jego dłonie do swojej klatki piersiowej - Pośpijmy jeszcze. 

- Jest siódma... nie przywykłem do tak długiego spania. 

- Ja w ogóle zapomniałem czym jest sen.- Daehwi westchnął otulając nas dokładniej kołdrą. 

- Chcesz się przytulić?- skinąłem głową odwracając się twarzą do chłopaka, po czym wtuliłem się w jego nagą klatkę piersiową, czując bijące od niego ciepło - Śpij ile chcesz. Będę z tobą cały czas leżał. 

- Obiecujesz?

- Obiecuję.- szepnął całując mnie w czoło. Czując się cholernie bezpiecznym, zamknąłem oczy ponownie zasypiając. 

            Gdy się obudziłem, za oknem było już ciemno. Sięgnąłem po telefon sprawdzając godzinę. Dochodziła 17-sta. Rozejrzałem się po pokoju, jednak nigdzie nie mogłem dostrzec Daehwiego. Czy to wszystko było jedynie snem? Zaniepokojony narzuciłem na siebie koszulkę idąc do kuchni, z której słyszałem dobiegające odgłosy co najmniej dwóch osób. 

- Mówił, że musi odespać... niech śpi. 

- Siedzę tu już ponad dwie godziny, muszę zobaczyć jak on się czuje.

- Nie będę go budził.

- Nie musisz.- wszedłem do kuchni widząc gotującego coś Daehwiego i siedzącego przy stole Jaewona. 

- Oo wstałeś. Jak się spało?

- Dobrze.- uśmiechnąłem się lekko, spoglądając na Jaewona - Hej.

- Chodź tu do mnie.- gdy podszedłem do przyjaciela, ten przytulił mnie, spuszczając z siebie całe powietrze - Jak tam?

- Lepiej... dużo lepiej.- szepnąłem wbijając wzrok w Daehwiego. 

- Nie wiem Daehwi jak mam ci dziękować.- blondyn uśmiechnął się rozstawiając na stole cudownie pachnące pyszności.

- Sama przyjemność. 

- Słuchaj Jinyounggie... byłem dzisiaj u twojego taty. 

- I jak?

- Wiesz... jest na odwyku więc nie wygląda za dobrze. Lekarze mówili, że lepiej będzie jak póki co odpuścisz sobie wizyty. 

- Nie mogę, to mój ojciec.

- Lekarze na pewno wiedzą, co mówią.- wtrącił Daehwi zapraszając nas do stołu - Pogadam z ojcem żeby go odwiedzał i miał na niego oko. 

- O właśnie, to dobry pomysł.- zgodził się z nim Jaewon nakładając mi jeść - Jedz, bo źle wyglądasz.- westchnąłem sięgając dość niechętnie po pałeczki.

- A... mówił coś o mnie?- mój przyjaciel i chłopak wymienili się jedynie spojrzeniami nakładając sobie jedzenie - Jaewon...

- Nie... nic nie mówił.

- Kłamiesz. 

- Zjedz Jinyoung... na pewno jesteś głodny.

- Jakbym był głodny, to bym jadł...- warknąłem wbijając wzrok w Daehwiego. Ten jedynie zmieszał się spuszczając głowę - Daehwi, przepraszam...

- W porządku.- westchnął sięgając po wodę. 

- Daehwi... przepraszam no.- usiadłem bliżej blondyna całując go w policzek - Przepraszam... Nie chcę po prostu żebyście mieli przede mną jakieś tajemnice. 

- Twój tata kazał cię pozdrowić... to wszystko.- powiedział pospiesznie Jaewon, wkładając do ust ryż oraz warzywa.

- Nie mogliście tak od razu?- wiem, że tego nie powiedział, ale nie chciałem drążyć tematu i się z nimi kłócić. 

- Woleliśmy potrzymać cię w niepewności.- wymusiłem uśmiech zerkając na jedzących chłopaków - Jedz.

- Nie jestem głodny, przepraszam.

- Daehwi przygotował to wszystko dla ciebie. 

- Wiem...- spojrzałem na Daehwiego, kładąc niepewnie dłoń na jego udzie. Czułem się okropnie z tym, jak go potraktowałem - Przepraszam.

- Jinyoung, przestań... nie jestem na ciebie zły. Nic się nie stało.- chłopak uniósł moją dłoń, delikatnie ją całując - Jedz.- uśmiechnął się składając drugi pocałunek na moim czole. 

- Zjem później...- nalałem sobie wody wpatrując się beznamiętnie w szklankę - Ale dziękuję, że to wszystko przygotowałeś.

- Nie poznaję cię Jinyoung...- powiedział Jaewon odkładając na bok pałeczki - Na pewno dobrze się czujesz?

- Uważasz, że nie potrafię się zachować? Że nie znam słów "dziękuję" i "przepraszam"?

- Nie, nie o to mi chodziło...

- Zmieniam się Jaewon... nie mam siły na ciągłe kłótnie i udawanie kogoś, kim nie jestem. Poza tym nie chcę ranić Daehwiego, a robię to cały czas... czasami nieświadomie.- wstałem leniwie od stołu idąc do swojego pokoju.

- Jinyoung, ale ja naprawdę...

- Daj spokój Daehwi... musi sobie wszystko teraz przetrawić, daj mu chwilę. 

- Ja... dopiero się poznajemy, nie wiedziałem, że on...

- Wszystko strasznie przeżywa, tylko zawsze starał się to w sobie dusić. Widzę, że dopiero teraz coś w nim pęka. 

- Ale on nic takiego nie powiedział...

- Mi to mówisz? Jinyoung pewnie czuje, jakby powiedział ci najbardziej raniącą rzecz na świecie.- położyłem się na łóżku wsłuchując się w to, co mówią - Mógłbym dzisiaj z nim zostać? Muszę z nim porozmawiać. 

- Tak.

- Nie umrzesz z tęsknoty?

- Umrę... ale chyba masz na niego lepszy wpływ niż ja. Pewnie rozmowa z tobą dobrze mu zrobi. 

- Wiesz... nie sądziłem, że kiedykolwiek to powiem... ale cieszę się, że jesteście razem. Naprawdę cholernie się cieszę.

- Nie wiem czy jesteśmy razem...

- Jak to?

- Uwielbiam go i... zakochałem się, ale nie wiem czy naszą relację można nazwać związkiem. Nie chcę wywierać na nim presji. Na razie niech będzie między nami tak, jak jest teraz... 
- A jak jest teraz?
- Ja... sam nie wiem. Wiemy, że coś do siebie czujemy, jesteśmy dość blisko, ale nie powiedzieliśmy sobie wprost, że jesteśmy razem.
- A chciałbyś tego?
- Żartujesz? Oczywiście, że tak... ale powiedziałem mu, że nie musi się z niczym spieszyć. Poczekam.- westchnąłem zamykając oczy. Chciałem przytulić się teraz do Daehwiego, powiedzieć jak ważny dla mnie jest i znów go przeprosić... Nie zasłużył na to wszystko, co mu robię.
         Chłopcy rozmawiali ze sobą bardzo długo i bardzo szczerze. Z jednej strony cieszyłem się, że dwie bardzo ważne osoby w moim życiu, mają ze sobą tak dobry kontakt. Z drugiej jednak byłem potwornie zazdrosny o Daehwiego... znowu.
- Jinyoung.- otworzyłem oczy spoglądając na stojącego w drzwiach Daehwiego. Był już ubrany... nie chciałem żeby już szedł - Nie obudziłem cię?
- Nie spałem.- chłopak wszedł do pokoju kucając obok łóżka.
- Tak bardzo się tym przejmujesz?
- Jest mi cholernie głupio. 
- Zwariowałeś.- blondyn pogłaskał mnie po policzku wzdychając - Idę do domu... trochę ode mnie odetchniesz.
- Nie chcę. 
- Jaewon odwiezie cię jutro do szkoły. Jutro znowu do ciebie przyjdę jeśli zechcesz.- usiadłem widząc klękającego między moimi nogami chłopaka. Po chwili wtulił się w mój brzuch, głaszcząc mnie po dole pleców. Objąłem go, całując go w głowę... już za nim tęskniłem - Jinyoung, nie przejmuj się tak mną. Naprawdę nic się nie stało.- przyłożyłem dłoń do twarzy Daehwiego, unosząc ostrożnie jego podbródek. Po zamknięciu oczu, musnąłem jego wargi czując jak się rozpływam. Chłopak oddawał pocałunki bawiąc się moimi włosami.
- Nie idź.- szepnąłem kontynuując to, co zaczęliśmy.
- Muszę.- Daehwi pocałował mnie w nos, głęboko wzdychając - Do jutra.- spuściłem wzrok przytakując.
- Uważaj na siebie.
- Jak dojadę do domu, to dam ci znać.
- Koniecznie.- chłopak wstał, uważnie mi się przyglądając. Gdy uniosłem wzrok, ten jedynie lekko się uśmiechnął wychodząc z pokoju. Zacisnąłem dłonie na pościeli patrząc w kierunku drzwi... czułem, że za moment pojawi się w nich Jaewon... nie myliłem się.
- I jak tam?- poderwałem się z łóżka, wtulając się w przyjaciela. Czasami w tym wszystkim czuję się jak zagubione dziecko. Jest mi momentami potwornie głupio, ale musicie mi uwierzyć... czasami nie jestem w stanie kontrolować swoich emocji i tego, co robię - Jinyounggie... co jest?- uniosłem głowę wpatrując się w zaniepokojone oczy chłopaka.
- Nie macie mnie jeszcze dość?
- Jak ty coś powiesz... 
- Bądź ze mną szczery.
- Nie rozumiem o co ci chodzi.
- Zachowuję się jak skończony cham i dzieciak... ile jeszcze będziecie tak nade mną skakać?
- Proszę cię, nie nakręcaj się...
- Naprawdę mielibyście takie wyrzuty sumienia, jakbym coś sobie zrobił? 
- Jinyoung...
- Ja nie chcę litości.- Jaewon szarpnął mną tak, że wylądowałem w jego ramionach.
- Uspokój się.- szepnął głaszcząc mnie po plecach - Wiem, że jest ci ciężko, ale proszę cię... postaraj się uspokoić. 
- Jaewon, ja już nie mam siły.
- Masz... masz w sobie ogrom siły, tylko zbyt szybko się zniechęcasz i się poddajesz. Popatrz... poprawiły się twoje relacje z Daehwim. Kochasz go i jesteś z nim... Twój tata jest na odwyku. Przysięgam ci, że ma najlepszą opiekę i ci ludzie mu pomogą... wyjdzie z tego bagna. Będziesz miał zdrowego ojca, fajnego faceta i mnie... A twoja mama cały czas przy tobie jest. Wszystko będzie dobrze, zaufaj mi.- podsumował to szeptem, mocniej mnie przytulając.
- A co jeśli ja tego nie chcę?
- Nie rozumiem.
- Czasami mam wrażenie, że nie potrzebuję tego wszystkiego... że jest to zbędne. Że tak naprawdę wszystko mi jedno...
- Jinyoung, popatrz na mnie.- uniosłem głowę spoglądając na przyjaciela - Kochasz swojego tatę, prawda?- skinąłem jedynie głową - Chciałbyś mieć z nim relacje jak dawniej?
- Tak.
- To nie mów, że ci na tym nie zależy... to samo tyczy się Daehwiego... zależy ci na nim, widzę to. Dopiero jak jesteś z nim, to mogę zobaczyć jak się uśmiechasz, a to naprawdę dobry znak. Ja wiem Jinyounggie, że jest ci ciężko i najchętniej wziąłbym to wszystko na siebie... ale wiem, że jesteś silnym chłopakiem i że ze wszystkim sobie poradzisz. Pamiętaj, że nie jesteś sam. 
- Masz rację.- westchnąłem robiąc krok w tył - Masz rację Jaewon. 

*

                  Minęło kilka dni. Czułem się trochę lepiej. Jaewon bardzo dużo ze mną rozmawia, spędzam każdą wolną chwilę z Daehwim, ojciec nadal walczy- nie poddaje się. Jestem póki co dobrej myśli. Siedziałem w mieszkaniu czekając na przyjście mojego chłopaka. Słysząc pukanie do drzwi, byłem święcie przekonany, że to on. Wyrwałem w ich stronę otwierając je z uśmiechem na twarzy. 

- Dobry wieczór.- otworzyłem szerzej oczy chcąc zamknąć drzwi, jednak stojący w nich mężczyzna skutecznie mi to uniemożliwił - Przyszedłem do twojego ojca.

- Taty nie ma... wypad stąd. 

- Nie ma?- mężczyzna wszedł do środka zamykając za sobą drzwi - To jeszcze lepiej. Będę mógł odebrać to, co mi obiecał, z tym że za darmo.- już wiecie kto to? Facet, który chciał mnie wykupić od ojca jak jakąś zbędną rzecz. 

- Nie... proszę stąd wyjść. 

- Na pewno jesteś sam? 

- Nie... wyjdź stąd, ale już. 

- Nie kłam szczylu.- pospiesznie sięgnąłem do kieszeni spodni, wybierając pierwszy lepszy numer. 

- Wyjdź stąd... zadzwonię na policję, ostrzegam.- czułem, że mężczyzna nie odpuści. Uciekłem w stronę kuchni chcąc wyjąć telefon, jednak ten obleśny dupek dotarł tam za mną bardzo szybko.

- Nie lubię jak ktoś mi coś obiecuje, a potem nie dotrzymuje słowa. 

- Nie jestem rzeczą do przehandlowania.

- Czemu nie? Masz taką śliczną buźkę... Nic tylko cię wykorzystać. 

- Wyjdź stąd!- wrzasnąłem widząc jak mężczyzna podchodzi coraz bliżej mnie. Gdy jego łapy spoczęły na moim ciele, poczułem jak robi mi się niedobrze - Nie dotykaj mnie!- warknąłem czując jak dotyka mojego członka - Przestań! 

- Nie drzyj się gnojku. Zobaczysz, że będzie fajnie. 

- Nie!- po moich policzkach spływały łzy - Błagam, zostaw mnie!- mężczyzna cisnął mną o blat drapiąc mnie po twarzy i ciele - Pomocy!- zacisnąłem dłoń na jego włosach, szarpiąc za nie.

- Przestań do cholery. 

- Puść mnie!- wierzgając nogami, udało mi się w końcu trafić w jego męskość. Mężczyzna warknął osuwając się na ziemię. Zeskoczyłem z blatu sięgając odruchowo po nóż.

- Ty pieprzony gnoju...

- Wyjdź... wyjdź stąd.- wydyszałem kierując nóż w jego kierunku - Wypad stąd! 
- Pożałujesz tego.- niewiele myśląc, ruszyłem w kierunku mężczyzny. Zupełnie nie myślałem co robię. Ten na szczęście wstał pospiesznie uciekając z mojego mieszkania. Po zamknięciu wszystkich zamków osunąłem się po drzwiach na podłogę, starając się unormować oddech.
- Jinyoung! Halo, słyszysz mnie?!- zdezorientowany zacząłem rozglądać się po mieszkaniu. Dopiero po chwili przypomniałem sobie, że w szoku wybrałem do kogoś numer. Sięgnąłem po telefon, przykładając go pospiesznie do ucha.
- Pomocy...- szepnąłem bojąc się, że jestem cały czas na celowniku tego zboczeńca.
- Jestem pod twoim blokiem.... jesteś sam?
- Tak.
- Spokojnie, za sekundę u ciebie będę.- rzeczywiście po chwili rozległo się pukanie do drzwi. Bałem się... nie wiedziałem zupełnie co się dzieje. Rozmawiałem z Daehwim? Może z tym facetem? - Jinyoung, to ja! Proszę cię, otwórz!- wstałem dość leniwie, przekręcając niepewnie zamek w drzwiach. Schowałem się za drzwiami słysząc jak ktoś wchodzi do środka - Boże, nic ci nie jest.- wylądowałem w ramionach Daehwiego. Zamknąłem jedynie oczy ciesząc się jego bliskością.
- Przepraszam...
- Co? 
- Nie chciałem do ciebie dzwonić... przepraszam.
- Jinyoung, całe szczęście, że do mnie zadzwoniłeś. Nie przepraszaj mnie za nic.
- Mogło ci się coś stać.
- Ciii... chodź, położysz się.- chłopak zamknął dokładnie drzwi, prowadząc mnie do pokoju. Usiadłem na łóżku głęboko wzdychając. Daehwi zajął miejsce obok mnie, głaszcząc mnie po plecach - Co on ci zrobił?- zapytał przyglądając się uważnie mojej podrapanej twarzy.
- Nic...
- Połóż się. Zadzwonię po Jaewona.- chłopak wyjął z kieszeni telefon, jednak pospiesznie wyrwałem go, rzucając go na szafkę nocną - Jinyoung...
- Nie dzwoń po niego.- szepnąłem kładąc się - Przytul mnie.- blondyn wtulił mnie w siebie, całując mnie po twarzy.
- Strasznie się o ciebie bałem. 
- Daehwi...- chwyciłem chłopaka za bluzę, nie mogąc złapać oddechu - On mnie dotykał...
- Nie myśl o tym...
- Nie zdradziłem cię...
- Jinyoung, opanuj się.- Daehwi przywarł wargami do mojego czoła - Uspokój się. Jesteś już bezpieczny. Teraz wszystko będzie dobrze. 
- Przepraszam.

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------