Słysząc po raz piąty dzwonek telefonu zacząłem podejrzewać, że coś jest nie tak. Sięgnąłem po komórkę, po czym odebrałem. - Hmm... co jest? - Co jest? Od 15 minut powinieneś być na zajęciach.- zerwałem się pospiesznie z łóżka i zacząłem ubierać się w pierwsze lepsze szmaty. Jak mogłem zaspać? Wprawdzie siedziałem zeszłej nocy do późna i uczyłem się, ale nie sądziłem, że przez to spóźnię się na pierwsze zajęcia.
Nazywam się Choi Junhong i jestem studentem pierwszego roku na Seoulskiej Akademii Sztuk Pięknych. Studiuję Konserwację Zabytków połączoną z Restauracją Dzieł Sztuki. Od pewnego czasu jednak bardziej niż stare meble czy obrazy fascynują mnie lalki... Mogę godzinami wpatrywać się w ręcznie robione, drewniane cudeńka. Mam wrażenie, że w każdej z nich znajduje się dusza. Gdyby tak poświęcić każdej lalce masę czasu wkładając w to jednocześnie całe swoje serce, wierzę, że któregoś dnia ta odwdzięczyłaby nam się za to. Głupie? Pewnie tak... ale gdyby nie ta zajawka już dawno bym oszalał. Po kilkunastu minutach biegania po domu stwierdziłem, że nie ma sensu lecieć na łeb na szyję na ten wykład. Trwał on zaledwie 1,5 godziny i był jedynym moim wykładem w tym dniu. Zanim tam dojadę ten i tak się skończy. Zrobiłem więc sobie kawy i owinięty kocem usiadłem do laptopa. Z ciekawości wszedłem na stronę poświęconą lalkarzom. Ostatnimi czasy coraz częściej wchodzę na takie fora... sam tak naprawdę nie wiem po co. Ludzie wystawiają tu na sprzedaż unikatowe, bardzo drogocenne lalki, własnoręcznie szyte ubranka, rzeźbione w drewnie ogromne domki i inne gadżety, które sprawiały, że lalki funkcjonowały przy swoim właścicielu jak normalne osoby. Niektórzy dodawali zdjęcia swoich kolekcji. Kilka osób na tym forum posiadało dość pokaźne, składające się z kilkunastu lalek kolekcje. Hm... chciałbym mieć choć jedną taką lalkę. Marzy mi się drewniana kukła lub delikatne, porcelanowe cudo. Oczywiście musiałby to być chłopiec... dziwne by było gdybym trzymał w domu lalkę w wersji żeńskiej. Z drugiej strony nie kupię też byle jakiej, pierwszej lalki. Mam swój wymarzony wzór i niego właśnie będę się trzymał przy wyborze lalki. Kto wie... może za kilka lat uda mi się mieć swoją, niepowtarzalną kolekcję? Uśmiechnąłem się pod nosem wchodząc w zakładkę "Lalki na sprzedaż", po czym z ogromną uwagą zacząłem przeglądać stronę. Moim oczom ukazała się masa niesamowitych, przeróżnych lalek, kukieł i pacynek. Moją uwagę przykuła jednak lalka, która niesamowicie przypominała człowieka. Po wejściu w ogłoszenie dowiedziałem się, że jest to stosunkowo nowa lalka, gdyż twórca wystrugał ją w 2007 roku. Jest niewielka... ma zaledwie 20 cm wzrostu. Przypomina ona chłopca... Mężczyzna, który wystawił go na sprzedaż napisał, że wystrugał go na wzór swojego syna, który zmarł w 2006 roku w wypadku samochodowym. Twierdzi również, że czuje się źle w obecności lalki i chce się jej jak najszybciej pozbyć. To w sumie tłumaczy jego niską jak na lalkę cenę. Na miejscu tego mężczyzny nie chciałbym raczej trzymać w domu lalki przypominającej mi o zmarłym... trochę to chore jak na mój gust. No cóż... z ciekawości napisałem maila, by dowiedzieć się kilku faktów o przedmiocie. Odpowiedź otrzymałem po kilku minutach. Dowiedziałem się, że lalka wykonana jest z najlepszej jakości drewna, jest świeżo zakonserwowana i że nie wymaga zbyt częstych i dokładnych pielęgnacji. Sprzedający napisał również, że przez jego oczy ma wrażenie jakby kukła go obserwowała... ponoć wykonane są w taki sposób jakby cię śledziły. Zaśmiałem się pod nosem prosząc o dane do przelewu. Chcę tą lalkę. Skoro to ma uwolnić tego mężczyzne od dręczących go zdarzeń... Po przelaniu pieniędzy dowiedziałem się, że lalka zostaje automatycznie wysłana. Nie powinna iść długo. Wydaje mi się, że dostanę ją na drugi dzień z racji tego iż sprzedający mieszka w niewielkiej wsi pod Seoulem. Gdy odświeżyłem stronę aukcji by móc jeszcze chwilę popatrzeć na lalkę ta nagle zniknęła. Ogłoszenie wyparowało... - Co jest?- jeszcze raz i jeszcze raz... nic... Mam tylko nadzieję, że nie trafiłem na oszusta i że lalka do mnie dotrze.
Reszta dnia minęła mi na rozmyślaniu nad zakupioną rzeczą. Podekscytowany przygotowałem dla niej miejsce na jednej z szafek znajdujących się w moim pokoju. Mam nadzieję, że jej się u mnie spodoba. Z taką też myślą zabrałem się za przygotowanie kolacji. Nagle jednak usłyszałem pukanie do drzwi. Zaskoczony otworzyłem spoglądając na kuriera - Tak? - Przesyłka dla pana. - J.. już?- jak to możliwe, że paczka dotarła do mnie w tym samym dniu? Mimo to podpisałem papierek odbierając tym samym mój nowy skarb. Uradowany niczym dziecko wziąłem ją do salonu, kładąc duże pudło na ziemi. Wziąłem głęboki oddech... serce biło mi jak szalone. Sam nie potrafię wytłumaczyć się z takiego zachowania. Powolnymi i ostrożnymi ruchami odrywałem kawałki papieru chroniące jak się okazało drewniane pudło. Po otwarciu klapy ujrzałem łudząco przypominającą człowieka lalkę. Była niesamowita... taka... prawdziwa. Uniosłem ją do góry przyglądając się uważnie każdemu, nawet najmniejszemu detalowi - Jest przepiękna.- szepnąłem uśmiechając się. Od razu usadziłem ją w wyznaczonym wcześniej miejscu. Muszę przyznać, że idealnie pasowała do wnętrza mojej sypialni.
W tym momencie zaczęła się moja największa przygoda, która trwa do dnia dzisiejszego. Jesteście ciekawi jakie tajemnice skrywają drewniane ciała tych istot? Co kryje się za ich kryształowymi oczami? Śledźcie zatem moje wpisy. Może uda mi się Was zaskoczyć i tchnąć w Was nowe spojrzenie na zabawki.
(włączamy) Myśleliście kiedyś o życiu w miejscu, które sami stworzyliście? W miejscu gdzie to Ty ustalasz zasady gry i w którym Ty dyktujesz warunki? W którym czujesz się bezpiecznie, zmieniasz miejsca akcji, a wszystko co zrobisz zostaje zapomniane? Może życie w wyimaginowanym świecie rzeczywiście jest łatwiejsze, a wszelkie przeciwności są do zaakceptowania? W końcu nie ma nic złego w marzeniach i posiadaniu własnej, osobistej sfery, prawda? Czemu więc ludzie posiadający niesamowitą wyobraźnię, żyjący we własnym świecie, mający marzenia.... nazywa się wariatami? Zamyka w ośrodkach i za wszelką cenę stara się pozbawić ich najcenniejszego daru? Czy próby oderwania się od przerażającej, szarej rzeczywistości faktycznie można nazwać szaleństwem? Nie... to ludzie, którzy nie potrafią marzyć są dziwakami, opętanymi przez nudną, codzienną rutynę, do której przywykli. Ludzie posiadający marzenia starają się od tego oderwać, uciekając do własnych światów, w których czują się dobrze i w których są numerem jeden. Światów, w których każdy dzień jest nową, niesamowitą przygodą... - Sam pan rozumie, że muszę go tutaj zostawić...- 30-letni mężczyzna westchnął i spojrzał jeszcze raz na nieobecnego nastolatka, o bujnych bląd loczkach. Psychiatra w wieku 18- stu lat? Czy to naprawdę jest konieczne? Co pchnęło brata Junhong'a do tak drastycznego kroku? - Proszę pana, to bardzo poważny krok, który może jeszcze bardziej mu zaszkodzić... - Ja już nie mam do niego siły... Nie wiem co mam robić, kiedy co noc budzi się z wrzaskiem i woła rodziców... Zginęli pół roku temu...i od pół roku, dzień w dzień przeżywam z nim koszmar. Jestem pewien, że oboje się przez to męczymy... Musi mu pan pomóc.
Psychiatra westchnął i wskazał mężczyźnie krzesło. Gdy oboje usiedli Bang Youngguk wyciągnął stertę papierów do podpisania. - Rozumiem... jakie ma jeszcze objawy? - Jest nieobecny... Są momenty kiedy naprawdę się go boję. Jednego dnia potrafi przyjść do mnie i bez słowa się przytulić, a na drugi dzień dostaje napadu szału i rzuca się na mnie... - Przepraszam, że przerywam... powiedział pan, że Junhong jest nieobecny, tak? Co dokładnie ma pan na myśli? - Zamyka się w sobie... Nie słyszałem ani jednego słowa z jego ust od śmierci rodziców. Czasami potrafi przesiedzieć na łóżku cały dzień... patrzy wtedy w jeden punkt i dziwnie się uśmiecha. Kiedy próbuję zwrócić na siebie jego uwagę, on w ogóle nie reaguje...
Wiemy już jakie mogą być przyczyny ucieczek do własnych krain. Osobiste tragedie... śmierć bliskiej osoby... depresja... lub zwyczajna chęć oderwania się od rzeczywistości. - Rozumiem... proszę podpisać te dokumenty i pożegnać się z bratem.
Widać było strach w oczach mężczyzny. Bał się zostawiać młodszego brata w ośrodku psychiatrycznym, ale nie miał wyjścia. Obawiał się każdego dnia spędzonego w jego towarzystwie. Bał się o niego i o samego siebie. - Już.... Junhong... chodź się pożegnać...- w tym momencie lekarz mógł dokładnie przyjrzeć się dolegliwości nastolatka. Nie reagował... Jego oczy wbite były w zegar znajdujący się na ścianie. Wyrażały pustkę, ale Bang jako psychiatra i dyrektor ośrodka mógł dostrzec w nich coś więcej... Tęsknotę, potrzebę kochania, ogromny ból i cierpienie. Czuł, że Junhong nie jest teraz w realnym świecie.... myślami błądził po swoim własnym, który stworzył po utracie rodziców. Może czuł się w nim dobrze, ale przecież nie mógł zostać w nim na stałe... taka była główna myśl ośrodka.
- Niech pan już idzie... może to i lepiej, że Junhong jest teraz myślami gdzie indziej.- mężczyzna przytaknął i po spojrzeniu na nieobecnego nastolatka wyszedł z sali. Po zamknięciu drzwi poczuł, jak coś żre go od środka. Poczucie winy i strach o swój najcenniejszy skarb. - Junhong...- mężczyzna kucnął między nogami chłopaka i pogłaskał go po policzku - Junhong, słyszysz mnie?- po pewnym czasie chłopak mrugnął kilkakrotnie i spojrzał na lekarza. Można by powiedzieć, że zobaczył go dopiero pierwszy raz, a mimo to nie przestraszył się.... w sumie nie wyrażał żadnych emocji... jedynie patrzył -Junhongie... powiesz mi, o czym tak ciągle myślisz? - Zelo...- cichy i spokojny głos niesamowicie zdziwił psychiatrę. Skoro jego brat mówił prawdę, było to właśnie pierwsze słowo wypowiedziane przez 18-latka od śmierci jego rodziców. - Zelo... tak nazywa się świat, w którym żyjesz? - Ja.... ja się tak nazywam... - Rozumiem.... Zelo... wiesz, gdzie teraz jesteś? - nastolatek rozejrzał się po pomieszczeniu i przecząco pokiwał głową - Znajdujesz się w ośrodku psychiatrycznym.... jak ośrodek nazywałby się w twoim świecie? - Nazwałbym go piekłem...
W tym momencie wkraczamy w wyimaginowany, stworzony przez osieroconego nastolatka świat. Jak realny świat jest postrzegany przez niego? A może stracił poczucie rzeczywistości i to, co widzi każdy szary człowiek, on postrzega przez pryzmat własnej krainy? Może Youngguk jest tylko pionkiem w jego grze? Nic nie wartą postacią? Nikt nie wie, o czym myślą osoby samotne, starające się zmienić otaczający je świat...Całą tę historię przedstawi nam Junhong...
JunHong- uczeń 3 klasy liceum. Był przeciętnym uczniem. Zwykle dostawał czwórki, czasami wpadały mu jakieś piątki. Jedynym przedmiotem, który mu nie szedł, a z którego musiał pisać końcowy test to matematyka. Chłopak mimo wielu godzin zajęć w szkole i korepetycji niewiele z tego rozumiał. Jego nauczyciel -YoungGuk, był uznawany za bardzo surowego i wymagającego nauczyciela, który słynął z nienawiści do swoich uczniów. Ponoć jego hobby było niedopuszczanie dzieciaków do matury. JunHong, na którego koledzy ze szkoły mówili Zelo, okropnie bał się każdych zajęć z YoungGukiem i zawsze jak siadał w jego sali nie mógł się doczekać aż ją opuści.
Właśnie wszedł niechętnie do sali matematycznej i usiadł na swoim miejscu. Już po chwili poczuł na sobie spojrzenie nauczyciela i ten jego cwaniacki uśmiech, którego tak bardzo nienawidził. YoungGuk wstał trzymając w rękach stos zapisanych kartek. - Cholera jasna...pewnie sprawdził już kartkówki..znowu dostałem pałę...- syknął Zelo do siedzącego obok niego kolegi. Ten jedynie skinął twierdząco głową i westchnął. Również nie lubił matematyki i też groziło mu niezdanie. Nauczyciel przeszedł się po sali z uśmiechem i po kolei rozdawał dzieciakom ich kartkówki. Gdy przyszła kolej na JunHonga przystanął przy nim, uniósł kartkę z jego oczywistą jedynką i zawołał całą klasę. - Oto kartkówka największego głąba jakiego kiedykolwiek uczyłem...- następnie położył ją przed Zelo i szepnął - Po mojej lekcji masz zostać w klasie. - Ciekawe czego od ciebie chce.- powiedział przyjaciel chłopaka, gdy nauczyciel zasiadał na swoim miejscu. - Wali mnie to...pewnie chce mi oznajmić,że nie zdam albo że mam się zacząć uczyć do poprawek. - To będzie baaardzo miłe z jego strony jak pozwoli ci poprawiać. - Racja....a znając tego dupka, to mi akurat takiej możliwości nie da.
Po skończonej lekcji Zelo zgodnie z zapowiedzią nauczyciela został w sali. YoungGuk zamknął drzwi i bacznie przyglądał się swojemu uczniowi. - Po co pan zamknął te drzwi ? - Żeby nikt nam nie przeszkadzał. - Co ?...niby w czym ? - ...w rozmowie oczywiście.- mężczyzna usiadł na ławce chłopaka i spojrzał mu w oczy. Widział w nich totalny luz i chęć wyjścia na przerwę. - Czego mam się nauczyć do tych poprawek ?- Zelo wyciągnął jabłko z plecaka i zaczął je jeść. - Właśnie długo myślałem o tym, jak możesz zaliczyć mój przedmiot i chyba mam pewien pomysł....można by powiedzieć,że propozycję. - No to słucham.- nastolatek wyglądał na coraz bardziej znudzonego. - O której dzisiaj kończysz ? - Hmm...mam jeszcze wf...to o 15. - Poczekam na ciebie i pojedziemy do mnie, okej ? - Do pana ?...niby po co ? - Dam ci materiały na poprawkę i kilka wskazówek jak szybko i skutecznie się tego nauczyć. - No okej....ale mówił pan o jakiejś propozycji... - Wszystko w swoim czasie. -YoungGuk wstał i otworzył drzwi do sali - Śmigaj na lekcje...i do zobaczenia.
Zelo pokręcił głową i wyszedł na korytarz cały czas rozmyślając o słowach nauczyciela. Ten nieziemsko przystojny mężczyzna podobał się nie tylko pracownicom i uczennicom,ale także niektórym chłopcom. JunHong na samą myśl o tym,że mogłoby go coś z nim łączyć poklepał się po twarzy i pokręcił energicznie głową. - Aishhh to niemożliwe... - Co takiego ?- chłopak odwrócił się i ujrzał za plecami swojego przyjaciela. - Co ? Aa....nic nic... - Co z wielkim panem B ? - A daj spokój...mam do niego później jechać po materiały do poprawki. - Cooo ? On cię odbiera ze szkoły i do niego jedziecie ? - No tak...a co ? - Nie no nic...tylko uważaj. - Ym...sugerujesz coś ? - Nie...ale ostrożność w tym wypadku nie zaszkodzi.
Zelo przez cały wf miał w głowie słowa swojego kolegi. Słowa pomieszane z seksowną i pociągającą twarzą jego nauczyciela. Przez to wszystko oberwał wielokrotnie piłką, ale był tak zajęty myślami,że nie odczuwał specjalnie bólu. Po skończonych zajęciach wziął prysznic i pobiegł pod szkołę, gdzie miał czekać na niego YoungGuk. Gdy zobaczył go w płaszczu ciągnącym się do ziemi,a do tego palącego papierosa stojąc przed najnowszym modelem Bentley'a nogi mu się ugięły. W jego głowie wielokrotnie przewijało się jedno pytanie: "Dlaczego ten dupek musi być tak cholernie przystojny i pociągający?!". Gdy podszedł do mężczyzny, ten uśmiechnął się i otworzył mu drzwi. Zelo parsknął śmiechem i wszedł do samochodu, modląc się w duszy, żeby YoungGuk się do niego nie przystawiał. Mimo,że go nienawidził, nauczyciel okropnie go pociągał, ale mimo to chłopak chciał być twardy i tak tego nie okazywać. Całą drogę oboje milczeli. Zelo bez przerwy wpatrywał się w okno i kurczowo ściskał stojący na jego udach plecak. Bang jedynie uśmiechał się pod nosem i co chwilę zerkał na swojego podopiecznego. Gdy zajechali pod dom JunHong nerwowo wyskoczył z samochodu i spojrzał na zdziwionego matematyka. - A tobie co młody ? - Czego tak naprawdę pan ode mnie chce ? - Tak jak mówiłem...chcę dać ci materiał do poprawki. Później odwiozę cię do domu, spokojnie.
Zelo westchnął i niechętnie ruszył za mężczyzną do mieszkania. Po wejściu do niego stanął w przedpokoju i spojrzał na jego wygląd. Wszystko urządzone było w odcieniach bieli i szarości. Nie spodziewał się czegoś takiego po takim typie. - Rozbierz się.- YoungGuk uśmiechnął się i wystawił ręce by wziąć od chłopaka kurtkę. - Daje mi pan te materiały czy nie ? - Musisz chwilę zostać, bo chcę je z tobą omówić.
Nastolatek jęknął i rozebrał się, po czym zasiadł w salonie. YongGuk wręczył chłopakowi notatki i usiadł dość blisko niego. Zelo po chwili mógł poczuć na swojej talii delikatne ręce nauczyciela. Zamknął oczy i cicho westchnął...wiedział,jakie plany ma YoungGuk i mimo,że miał świadomość tego,że to chore i niedozwolone chciał w to brnąć. Bang nachylił się do nastolatka i swoimi pełnymi wargami delikatnie całował go po uchu i szyi. JunHong co chwilę pojękiwał i spoglądał nieśmiało na nauczyciela, który pozwalał sobie na coraz więcej. Wsunął lekko lodowatą dłoń pod bluzkę ucznia i opuszkami palców pieścił jego podbrzusze. Zelo niewiele myśląc rozpiął spodnie by ułatwić mu zadanie. Bang z uśmiechem na twarzy złapał za męskość nastolatka i zaczął mu dogadzać, jednocześnie namiętnie go całując. Jako że była to pierwsza tak intymna sytuacja w jakiej znalazł się Zelo, chłopakowi nie trzeba było wiele czasu by dojść. Po chwili na ręce nauczyciela znajdowała się lepka, biała wydzielina, na widok której zawstydzony chłopak wtulił się w ciało YoungGuka. - Otwórz buźke.- Zelo posłusznie zrobił to i po chwili ssał palce Banga, jednocześnie masując jego męskość - To co....trója na semestr w zamian na seks ?
Chłopak jedynie skinął twierdząco głową i połączył swoje usta z cudownie miękkimi i słodkimi wargami Banga. W tym momencie dotarło do niego,że pragnie Banga jak nikogo innego...że kocha go i chce z nim być, mimo, że taka sytuacja nie byłaby mile widziana wśród nauczycieli i uczniów.
YoungGuk kochał się z Zelo niesamowicie czule i delikatnie. Nastolatek był pewien, że to dlatego, że również się w nim zakochał i chce mu to w ten sposób okazać. Po dość długim i namiętnym stosunku chłopcy leżeli wtuleni w siebie, co chwilę się całując i delikatnie pieszcząc swoje ciała. Gdy nastał wieczór, Zelo spojrzał na zegarek i westchnął. - Nie chcę wracać do domu. - Odwiozę cię...- Bang znów przybrał skorupę oschłego dupka. - Y yyy...mogę dzisiaj spać u ciebie ? - Wstawaj i się ubierz. - YoungGuk proszę cię...nie wytrzymam bez ciebie do jutra.- nastolatek uśmiechnął się, po czym wstał i wtulił się w Banga. - Masz tą tróję, to czego ty jeszcze ode mnie chcesz ? - Jak to czego....ja nie potrzebuję tej trói, chcę ciebie... - Jaja sobie robisz ? Ubieraj się i nie świeć fiutem, bo sąsiedzi zobaczą. - Chciałeś mnie tylko wykorzystać...?- głos chłopaka zadrżał,a do oczu napłynęły łzy. - Wiedziałeś na co się piszesz...nie ty pierwszy w ten sposób zaliczyłeś u mnie przedmiot. A wierz mi,że nigdy nie chciałbym się wiązać z takim szczylem jak ty.
Zelo poczuł jak po jego policzkach spływają łzy. Pośpiesznie się ubrał i stanął przed nauczycielem. - Ale ja cię naprawdę kocham...proszę, daj mi szansę... - Jeszcze nigdy nie miałem takiej jazdy. - Bang zachichotał i wskazał na drzwi - Tam są drzwi...do widzenia. - Bangi... - Wypad !
Zawiedziony nastolatek chwycił za plecak i pośpiesznie wybiegł z mieszkania. Niewiele widział, gdyż całą widoczność przysłaniały mu łzy. Mimo delikatności YoungGuk'a podczas seksu, Zelo czuł lekki dyskomfort przez co co chwilę uginały mu się nogi. Nie zauważył krawężnika odgradzającego chodnik od ulicy i potknął się o niego lądując prosto pod kołami pędzącego samochodu. Słychać było jedynie głośny pisk opon i krzyk przerażonych tym widokiem przechodniów. Samochód całą swoją masą dwukrotnie poturbował nastolatka, który w tym momencie stracił jakąkolwiek świadomość i nie miał pojęcia co się właściwie stało. Ostatkiem sił przekręcił lekko głowę i zobaczył biegnącego w swoją stronę Banga. Z lekkim uśmiechem na ustach zamknął oczy i odszedł...
Bang YongGuk- płatny morderca, który na rozkaz swojego szefa zabije każdego. Za każdym razem gdy otrzymywał zlecenie wykonywał je jeszcze tego samego dnia. Z zimną krwią mordował kogo popadnie. Dziś szef kazał mu porwać młodego chłopaka, a następnie do niego przywieźć. Zaproponował mu bardzo dużą sumę pieniędzy, taką jakby miał porwać samego prezydenta. Dzieciak miał bardzo bogatego ojca. Szef Banga wiedział,że aby odzyskać kochanego synka mężczyzna zapłaci bardzo dużą sumę pieniędzy.
YongGuk właśnie czekał przed prywatną, Seoulską szkołą i czekał na chłopaka. Ubrany w dżinsowe rurki, wytarty t-shirt i skórzaną kurtkę czekał oparty o swoją czarną limuzynę. Zadzwonił dzwonek....ze szkoły wybiegła grupa uczniów wsiadająca pospiesznie do limuzyn swoich bogatych rodziców. - Gdzie ten gnojek...- syknął Bang i spojrzał na zdjęcie chłopaka,które wcześniej wręczył mu szef. Wesoła, blada buźka, burza blond loczków i cudownie śmiejące się oczy. Bang podniósł głowę i rozejrzał się za ofiarą. Jest....jako jeden z ostatnich nastolatek opuścił powolnym krokiem mury szkoły. Gdy zobaczył,że nikt po niego nie przyjechał westchnął i nadymał policzki. - No to do roboty...- mężczyzna podszedł do chłopaka i złapał go za rękę. - Co pan wyprawia ?!- oburzył się nastolatek i odskoczył od Banga na dobre dwa metry. - Twój ojciec kazał mi ciebie odebrać ze szkoły...także nie wydziwiaj i wskakuj do samochodu. - Na pewno ? A co z moim stałym kierowcą ? - Rozchorował się...chodź nie mamy czasu. - po tych słowach Bang zasiadł za kierownicą. Chłopak natomiast stał przed drzwiami i jak to rozpieszczony nastolatek,czekał aż ktoś otworzy mu drzwi. - Na co czekasz ? - Widać, że jesteś nowy....otwórz mi drzwi. - Żartujesz sobie ? - To należy do twoich obowiązków...
Bang aby się nie zdradzić wysiadł i posłusznie otworzył blondynowi drzwi. Gdy chłopak usiadł ten zapiął mu pasy co bardzo rozbawiło ucznia. - Z czego się śmiejesz ? - Z ciebie...akurat pasy zapinam sobie sam. - Nie denerwuj mnie...dobrze ci radzę...- po tych słowach usiadł za kierownicą, zamknął od wewnątrz drzwi i ruszył z piskiem opon. - Wiesz co...nie chcę mi się dzisiaj jechać na karate...pojedźmy sobie gdzieś. - A co na to twój ojciec ? - Powiesz mu,że byłem na zajęciach...jestem już zmęczony tymi obowiązkami. - No dobrze...em...przypomnij mi jak się nazywasz. - JunHong....ale wszyscy mówią na mnie Zelo. - No racja...to JunHong...gdzie chcesz jechać ? - Gdziekolwiek...muszę lepiej poznać mojego kierowcę. - chłopak uśmiechnął się i zaczął bawić się telefonem.Bang natomiast westchnął. Jeszcze nigdy jego ofiara nie była tak młoda i urocza. Nie chciał oddawać Zelo w ręce szefa, bo wiedział jakie ten bydlak ma zamiary. Jednak musiał wykonać zlecenie...w innym wypadku śmierć groziłaby jemu. - Niedaleko jest fajna kawiarnia....masz ochotę na coś słodkiego i na kawkę ?- Bang spojrzał w lusterko, w którym odbijała się uśmiechnięta twarz nastolatka. - Yhym... tylko czekaj przebiorę się. - Zelo wyciągnął z plecaka luźniejsze ubrania i zamienił szkolny mundurek na rurki i luźną bluzkę. Na to wszystko narzucił sweterek i znoszone trampki. YongGuk zajechał pod kawiarnię i otworzył chłopakowi drzwi. - To zapraszam pana.
Zelo wyskoczył z samochodu, złapał mężczyznę za rękę i zaciągnął go do środka w najciemniejszy i najbardziej intymny kącik. Po otrzymaniu ciastek i kaw nastolatek zabrał się za jedzenie. Bang natomiast wpatrywał się w niego uważnie i myślał jak nie dopuścić go do szefa. - Czemu nie jesz ? - Hm ? - YongGuk pokręcił głową i spojrzał w szczęśliwe oczy JunHonga. - Nie smakuje ci ? - Co...aaa...nie nie, już jem.
Zelo zachichotał, nabrał ciasta na łyżeczkę i umieścił ją w ustach Banga. - Pyszne, prawda ? - Yhym...jest naprawdę dobre.- chłopcy zaśmiali się i zaczęli karmić się nawzajem. Po zjedzeniu całej gabloty ciastek i wypiciu sześciu kaw Bang przeczesał loczki nastolatka i się uśmiechnął. - I co żarłoku ? Nie jest ci niedobrze ? - Umrę chyba... - Zamówić ci herbatę ? - Y y...jedźmy już do domu.
Do domu....no tak....Bang zapłacił, wziął chłopaka w talii i usadził go w samochodzie. Następnie do niego wsiadł i ruszył na obrzeża Seoulu. - Gdzie jedziemy ?...mieszkam w zupełnie innej części Seoulu. - To niespodzianka. - Ooo z jakiej okazji ? - Bez okazji...- Bang wręczył chłopakowi opaskę -Nałóż ją na oczy i nie podglądaj.
Ufny i zapatrzony w kierowcę Zelo posłusznie nałożył na oczy opaskę. Czuł lekki dreszczyk i całą drogę zgadywał jaką niespodziankę ma dla niego mężczyzna. Po godzinie limuzyna zajechała na posesję szefa Banga. YongGuk złapał chłopaka w talii i powoli wprowadził go do środka. Gdy weszli do gabinetu szefa ściągnął opaskę z oczu Zelo i odsunął się na bok. - Bangi....gdzie my jesteśmy i kto to jest ?- zapytał zaciekawiony chłopak i wskazał na łysego mężczyznę palącego papierosa za papierosem. - Bangi ?....widzę,że się do siebie zbliżyliście...- mężczyzna wstał i podszedł do nastolatka. - Tak jakby szefie... - Szefie ?....Bang kto to jest ?- oczy Zelo wypełniły się łzami. - Zelo przepraszam...- Bang spuścił głowę, bo nie mógł znieść widoku przerażonego nastolatka. - Skończcie, bo się porzygam....a tobie Bang za takie zaangażowanie się obcinam 50 tysięcy z tego zlecenia. - Tak jest szefie... - YongGuk do cholery !- JunHong zaczął płakać i bezskutecznie bronić się od obleśnych łap mężczyzny, które dotykały jego delikatnego ciała. Bang nic nie mówił...bardzo chciał pomóc chłopakowi,ale bał się bardzo groźnego i wpływowego szefa. - Zamknij się bo oberwiesz po tej ślicznej buźce... - Niech pan mnie zostawi ! Bang, pomóż mi ! - Nie mogę...- z oczu YongGuka poleciały grube łzy. Szef uśmiechnął się pod nosem i rzucił Zelo na biurko. Zaczął zrywać z niego ubranie i drapać po bladym ciele. - Bang chodź tutaj.
Jak posłuszny pies, Bang stał już koło swojego szefa. - Ty to z nim zrobisz. - Co...co zrobię... - Wyruchaj go...należy ci się. - Nie...błagam....zostawcie mnie...- Zelo trząsł się, a z jego oczu nieprzerwanie leciały łzy. - Stul pysk powiedziałem !- mężczyzna wrzasnął i uderzył chłopaka w brzuch. - Niech pan go nie bije... - Słucham... - Proszę żeby pan go nie bił...
Mężczyzna parsknął śmiechem i poklepał Banga po policzku. - Dobra odejdź...- po tych słowach wszedł z całej siły w ciasnego nastolatka i zaczął go bardzo brutalnie pchać. Zelo krzyczał, płakał i błagał wstrząśniętego Banga o pomoc. YongGuk nie mogąc na to patrzeć poszedł w kąt pokoju i zaczął płakać. - To boli !!- mężczyzna odwrócił głowę i zobaczył dochodzącego na brzuch nastolatka szefa. Zadowolony poklepał ledwo żywego Zelo po policzku i się ubrał. - Wieczorem powtórka gnojku...dopóki twój tatuś nie zapłaci okupu. Bang zajmij się nim.- mężczyzna opuścił pokój. YongGuk spojrzał na sponiewierane ciało nastolatka i delikatnie go w siebie wtulił. Czuł jak po jego szyi spływają zimne łzy Zelo. - Okłamałeś mnie...- szepnął nastolatek i zamknął oczy. - Przepraszam....wszystko ci wytłumaczę...- Bang spojrzał na chłopaka i pogłaskał go po policzku - Nie zasypiaj Zelo...otwórz oczka... - Boli... - Wiem...ale błagam cię nie zasypiaj...- YongGuk ubrał chłopaka i usiadł z nim na kanapie. - Dlaczego mnie okłamałeś...- blondyn szeptał i zaciskał kurczowo rękę na bluzce Banga. - JunHong....ja....jestem płatnym mordercą....szef kazał mi cię porwać i tutaj przywieźć....będzie cię gwałcił dopóki twój ojciec nie wpłaci okupu...da mu pewnie na to 48 godzin...jak nie zapłaci będzie mi kazał ciebie zabić...
Nastolatek podniósł lekko głowę i spojrzał nieprzytomnym spojrzeniem na chłopaka. - Zabiłbyś mnie jakby ci kazał ? - Po tym jak cię poznałem nie mógłbym tego zrobić... - Wtedy zrobi krzywdę tobie Bangi... - To nic Zeloś... za to co robiłem należy mi się długa i bolesna śmierć... - Nie mów tak...- nastolatek był bardzo zauroczony mordercą. Podniósł obolałą rękę i pogłaskał go po policzku - Bangi ? - Tak ? - Ucieknijmy stąd....razem... - I co...później każde pójdzie w swoją stronę ? Ty do willi ojca,a ja do mojego mieszkanka ? Będę musiał się ukrywać jak szczur żeby nie zginąć... - Zamieszkam z tobą...jak po ciebie przyjdą to zabiją od razu nas obu... - JunHong....o czym ty dzieciaku mówisz,hm ? - Podobasz mi się...nie chcę wracać do ojca...ciągle tylko szkoła, zajęcia poza lekcyjne, bankiety i udawanie perfekcyjnego synka przed tymi bogatymi bufonami...mam tego dość... - Znamy się kilka godzin....do tego powiedziałem ci,że morduję ludzi... - Nie przeszkadza mi to...wiem,że mnie byś nie skrzywdził... - No to prawda...nie wiem co takiego w sobie masz gnojku, co mi się tak podoba.
Zelo lekko się uśmiechnął i delikatnie pocałował Banga. Następne kilka godzin obmyślali plan opuszczenia rezydencji tak,by nie zostać zauważeni przez szefa i jego wspólników. Gdy się ściemniło Bang krętymi i ciasnymi korytarzami prowadził Zelo do wyjścia. Sprytnie omijali ochronę i kamery. Gdy wyszli na dwór Bang złapał mocniej nastolatka za rękę i szepnął. - Przeszliśmy całą rezydencję,więc na dworze też damy radę... tylko mocno się mnie trzymaj i rób to,co ci mówię, dobrze ? - Dobrze... - Daj dzióbka. - Zelo posłał chłopakowi ciepły uśmiech i delikatnie go pocałował. Po tym miłym geście chwycili się za ręce i szybkim krokiem ruszyli do tylnego wyjścia. - Oj Bangi Bangi....po tylu latach tak po prostu uciekasz ?- oczy YongGuka szeroko się otworzyły. Odwrócił się w stronę dobiegającego głosu i schował za sobą przerażonego nastolatka. - No co ?....teraz nic nie powiesz ? - prawa ręka szefa podeszła do Banga i wymierzyła mu pistoletem w głowę. - Niech pan go nie krzywdzi....błagam...- roztrzęsiony JunHong delikatnie odsunął pistolet od głowy mężczyzny i wymierzył go w ziemię. - Ojj jak słodko...szkoda by było jakbym ci zabił teraz chłopaka,co ? - Niech pan zabije mnie...proszę zostawić Banga... - Zelo cichutko...- YongGuk cmoknął nastolatka w czoło - Nie cwaniakuj tylko daj nam odejść... - Żartujesz sobie ?- mężczyzna parsknął śmiechem i znów przyłożył zimny pistolet do skroni Banga. - Wypuść chociaż Zelo...on wam nic do cholery nie zrobił... - Hmm....no dobrze....ale najpierw popatrzy jak zdychasz. - Zostaw go błagam cię ! Zrobię wszystko,tylko go zostaw !- nastolatek mocno tulił YongGuka i płakał jak bezbronne dziecko. - Odsuń się szczylu bo też oberwiesz... - I dobrze ! Jeśli chcesz go zabić to mnie też ! - JunHong spokojnie...on cię stąd wypuści...wróć od razu do domu,dobrze ?- Bang złapał blondyna za ramiona i go od siebie odsunął. - Bangi błagam cię...chcę być z tobą... - Ja pierdole, skończcie już...- po słowach mężczyzny rozległ się głośny strzał. Na ziemię, tuż przed nogami nastolatka upadł postrzelony w głowę YongGuk. JunHong klęknął i zaczął głaskać zimną twarz chłopaka. - Bangi....Bangi popatrz na mnie...słyszysz ?- z jego oczu płynęły łzy,a ręce strasznie się trzęsły. - Zdechł...jak chcesz stąd wyjść to spieprzaj,bo będę miał problemy. - Jak mogłeś... - Hm ? - Jak mogłeś go zabić ?! - Zamknij mordę, bo szef usłyszy...
Zelo posadził ciało martwego chłopaka i mocno go przytulił. Do tego wrzeszczał i błagał,by ten się obudził. - Zamknij tą mordę... - Nie ! Niech twój szef to usłyszy ! Mam to głęboko w dupie !
Kolejny strzał....Zelo spojrzał na mężczyznę i upadł na ciało YongGuka. Ostatkiem sił, zaplótł palce z kochankiem i odszedł....Zadowolony morderca zepchnął ciała ze znajdującego się obok posesji klifu i wrócił do swoich obowiązków...
EXO Show Time dobiegło końca. Siedzieliśmy w garderobie i czekaliśmy na zespół, który miał zająć nasze miejsce poprzez posiadanie własnego programu. Siedziałem na kanapie oparty o Krisa i bawiłem się telefonem.
- Jak myślicie, kto to będzie ?- zapytał Luhan, który zrobił sobie przerwę w całowaniu maknae. - Pewnie ktoś z SM.- odpowiedział mu Kris przeczesując przy tym moje brązowe włosy. - Może Super Junior ? - Żartujesz sobie ? Za starzy są. SM pewnie niedługo ściągnie ich na ziemię. - Kris był stanowczy i zawsze szczery.
- Ładnie życzysz kolegom. -pokręcił głową Xiumin i wtulił się w ciało swojego chłopaka-Laya.
- Dobra czego przeżywacie ? Przyjdą i wszystko się okaże. - po słowach SuHo drzwi otworzyły się i do sali wszedł Bang YongGuk. Za nim wszedł Himchan i reszta zespołu B.A.P. - Już myślałem, że nigdy nie skończycie nas obgadywać.- lider uśmiechnął się i spojrzał na zdezorientowane twarze członków EXO. - To....to wy macie nas zastąpić ? Z jakiej racji...- D.O wyglądał na bardzo zdziwionego o czym świadczyły szeroko otwarte oczy, większe niż zwykle. - A dlaczego nie ? Wytwórnia nas tu przysłała żebyście nam dali kilka wskazówek. - odpowiedział Dae, a jego usta uformowały się w cwaniacki uśmiech. - Wasza wytwórnia kazała się spotkać dwóm odwiecznym wrogom...- od zawsze rywalizowaliśmy z B.A.P pod każdym względem...i zawsze wychodziło nam to na dobre... - A czy musimy się bez przerwy kłócić ?...Jak dzieci.- wszystkie oczy spojrzały na wysokiego, niewinnie wyglądającego maknae B.A.P- Zelo. - Zeloś...daj nam to załatwić.- odpowiedział Bang i wyprosił 18-latka z sali. - Dobra, ja skoczę do kibla, a wy to załatwcie.- rzuciłem i wyszedłem za chłopakiem. Zelo stał przy automacie z napojami i płakał jak bezbronne dziecko. - Młody nie płacz.- uśmiechnąłem się i kopnąłem w automat, z którego natychmiast wypadła puszka coli. Podniosłem napój i wręczyłem go dzieciakowi. - Naprawdę musimy ciągle prowadzić ze sobą wojnę ?-zapytał wycierając oczy. Mimo, że był klocem mojego wzrostu w jego duszyczce wciąż tkwiło małe, bezbronne dziecko. Westchnąłem i otworzyłem mu colę. - To Kris, SuHo i Bang ustalają zasady. A my jak te konie z klapkami na oczach musimy się ich słuchać. - Ale to nie ma sensu...nie widzisz tego ? - Myszko, a co my możemy z tym zrobić ? - Myszko ?- Zelo zaczerwienił się i spojrzał mi w oczy. - No...myszko...zawsze mówię tak do...no..młodszych.- uśmiechnąłem się i przeczesałem jego blond loczki. - Aa....no tak właśnie myślałem. - Ta... dobra...wracamy do chłopaków ? - Jakoś nie mam ochoty...- chłopak spuścił głowę. Z jego ust wydobyło się ciche beknięcie. Uśmiechnąłem się pod nosem i udałem,że tego nie słyszałem, po to by nie zawstydzać chłopaka. - Chryste przepraszam... - Hm ? Za co ? - A....w sumie to...nie już nic.- widać było, że moja postawa była słuszna, bo dodała Zelo pewności siebie. - Dobra Zeloś... chodź do chłopaków. - Yhym...jest jakoś dziwnie cicho...może się tam pozabijali.
Uśmiechnąłem się i złapałem go za rękę. - Mogę cię o coś zapytać ? - No pewnie. - Ty... ty i Bang jesteście razem ? - Em.... co ?...Dlaczego tak myślisz ?- Zelo wyglądał na naprawdę zdziwionego tym pytaniem.
- No tak słyszałem...to wiesz...wolałem się upewnić. - A, no okej....A po co ci to wiedzieć ?
Nie wiedziałem, co mu odpowiedzieć. Przycisnąłem nastolatka do ściany i zacząłem go delikatnie całować. Moje dłonie w tym czasie głaskały jego szczupłą, delikatną talię. Zelo z początku nie wiedział co robić. Jednak po chwili jego język poszedł w ruch i zaczął odwzajemniać moje pocałunki. Był taki słodki i niewinny. Jego ręka zjechała przez całą moją klatkę piersiową do mojego krocza i zaczęła je nieśmiało masować. Łatwo się podniecam, więc mój członek automatycznie stwardniał. 18-latek uśmiechnął się i zaczął rozpinać mi spodnie. Nagle poczułem uderzenie w plecy. - Zostaw go pajacu.- poczułem jak ktoś ciągnie mnie za ramie. Odwróciłem się i zobaczyłem stojącego za mną Banga. - Słucham ? - Zostaw go, nie dociera ?- lider B.A.P popchnął mnie na ścianę i przydusił do niej swoim ciałem. - Stary wyluzuj. - z sali wyszedł zaniepokojony Kris. - Nie wtrącaj się.- warknął YongGuk i uderzył mnie w brzuch. - Hyung co ty robisz ?!- krzyknął Zelo,a po jego bladych policzkach spłynęły łzy. - Zostaw go ! - JongUp zabierz go stąd.
Up złapał zapłakanego chłopaka za rękę i wyprowadził go z wytwórni. - Bang kurwa co ja ci zrobiłem...- wyszeptałem resztkami sił. Ból brzuch był ogromny. - W ramach rywalizacji zabierasz mi jeszcze Zelo ?!- krzyknął i pchnął mnie ponownie o ścianę. - Bang cholera wyluzuj !- Tao i Kai odciągnęli ode mnie wściekłego chłopaka. - Idźcie już stąd... - powiedział Kris i wskazał chłopakom drzwi. - Bardzo chętnie...- Bang złapał mnie za włosy i popatrzył w oczy. - A my wrócimy jeszcze do tej rozmowy... - Jak widzisz Zelo woli mnie... - To się jeszcze okaże... - Będę o niego walczył... Tobie zależy tylko na jego dupie. - A jeśli nawet to co... - Jesteś żałosnym dupkiem...- poznałem ten głos.. był to Zelo, który podszedł do mnie niepewnym krokiem i mnie przytulił. - Zelo odsuń się od niego. - Nie Bang...ciągle muszę ciebie słuchać. Mam już tego dość...kocham ChanYeola i chcę z nim być i nie obchodzi mnie twoje zdanie w tej sprawie.. - Skoro tak to żegnam.. - To znaczy ? - Wylatujesz z zespołu.. - Wybacz Bang, ale to nie ty o tym decydujesz...
Lider patrzył raz na mnie raz na Zelo. W końcu parsknął śmiechem i wyszedł z wytwórni wraz z chłopakami. - To...to co mówiłeś przy Bangu to prawda ? - No tak... zakochałem się w tobie dawno temu, ale bałem się cokolwiek zrobić w tym kierunku...
Uśmiechnąłem się i delikatnie pocałowałem chłopaka. Spodobała mi się jego dojrzała postawa i to,że umiał sprzeciwić się swojemu Hyungowi, nawet kosztem tego,że utracił swoją pozycje w zespole.
I znów kolejny, jesienny i chłodny poranek. Mimo tego młody blondyn jak co dzień ubrał puchową kurtkę i wyszedł na spacer do pobliskiego parku. Miał w nim swoje ulubione miejsce, do którego zawsze przychodził pomyśleć. I tak było też tym razem. Na pobliskim straganie kupił pudełko swoich ulubionych koktajlowych pomidorków, usiadł na ławce znajdującej się przy fontannie i zaczął z uwagą obserwować ludzi. Typowy, roboczy dzień w Korei. Tłum ludzi spieszących się do wielkich, dobrze prosperujących firm, nastolatki uprawiające poranny jogging dążące do uzyskania jak najlepszej figury i staruszkowie spacerujący ze swoimi czworonożnymi przyjaciółmi. Chłopak patrzył na nich błędnym wzrokiem i z wielką gracją pochłaniał swój wcześniejszy zakup. Rozmyślał o tym, co działo się dokładnie siedem dni temu. Siedem dni temu kiedy to przypadkowo poznany chłopak po odprowadzeniu go do domu złożył delikatny pocałunek na jego słodkich, ciepłych wargach. Od tamtej pory jego myśli zajmował tylko obraz idealnej twarzy nieznajomego i jego ciepły, niski głos. Głos, który porafił doprowadzić go do niemożliwej do opisania rozkoszy, powodujący ciary na jego gładkich, bladych plecach. Blondyn przeniósł wzrok na fontanne. Wpatrując się w rozbryzgujące się strumienie wody myślał o tym,co by było dalej gdyby wtedy pozwolił chłopakowi na więcej. Po chwili jednak oprzytomniał. Przecież poznał go zupełnie przypadkiem. Ich "znajomość" trwała zaledwie godzinę. Jednak ten krótki okres czasu wystarczył 17-latkowi by się zauroczyć. Westchnął nieco przygnębiony, wstał z ławki i powolnym krokiem ruszył w stronę domu. Zatrzymał się na przejściu rozglądając się za przejeżdżającymi samochodami. Pędzący, naładowany po brzegi towarem tir przejechał koło chłopaka rozwiewając jego idealnie ułożone blond loki. Przeklnął cicho pod nosem, po czym ruszył przez przejście starając się doprowadzić włosy do ładu. W pewnym momencie poczuł uderzenie. Nie..nie samochodu. To on uderzył w jakąś osobę idącą z naprzeciwka.
- Jello... -ciepły, niski głos uderzył w jego wszystkie zmysły. Tylko jedna osoba tak go nazywała. Tylko jedna osoba potrafiła doprowadzić go do szaleństwa jednym słowem. Poczuł przyjemny dreszcz pszeszywający jego całe ciało. Nieśmiało podniósł głowę i spojrzał w brązowe, głębokie i łagodne oczy. Twarz mężczyzny stojącego na przeciwko była łagodna i bardzo radosna. Malował się na niej szeroki, szczery uśmiech, na widok którego młody chłopak się zarumienił. Mężczyzna pogłaskał Jello po twarzy i złożył namiętny pocałunek na jego ciepłych, drżących z emocji wargach. Jednak cała ta chwila nie trwała zbyt długo. Silne dłonie starszego pociągnęły za sobą drobne, roztrzęsione ciało Zelo. Zdezorientowany chłopaczek posłusznie za nim podążał rozmyślając co chce z nim zrobić. Przez myśl przechodziły mu różne opcje,ale żadnej z nich się nie bał. Chciał go, pragnął jak niczego innego, czuł,że gdy do tego dojdzie pozwoli mu zrobić ze sobą wszystko, wszystko...byleby tylko Bang był zadowolony. Wysoki mężczyzna zaciągnął chłopaka przed blok. Stali tak chwilę w milczeniu i spoglądali sobie w oczy. Na słodkiej, gładkiej twarzy młodszego co chwila pojawiał się uroczy rumienieć, bardzo pozytywnie działający na Banga. Na jego widok chłopak uśmiechał się i cmokał go w rozpalone z emocji czoło. W końcu nachylił się do ucha młodszego i wyszeptał :
- Jello.... od dzisiaj jesteś mój...rozumiesz ? -chłopak zadrżał z przerażenia,ale mimo to skinął twierdząco głową. Bang uśmiechnął się na ten gest i kontynuował.... - należysz do mnie...jesteś moją własnością....robisz wszystko o co cię poproszę albo ci rozkażę, mogę robić z tobą wszystko...nawet jak nie będziesz miał na to ochoty...-Zelo zatrząsł się,ale wciąż przytakiwał na słowa starszego....- grzeczny chłopiec... ah...i tylko ja mogę robić z tobą to...- Bang złapał młodszego za męskość robiąc to w dość brutalny sposób. Z ust Zelo wydobył się stłumiony przez rękę starszego krzyk. Mężczyzna uśmiechnął się, złapał roztrzęsioną rękę swojej nowej zabawki i zaciągnął go w stronę bloku.
Mój pierwszy oneshot na tym blogu. Mam nadzieję,że się Wam choć trochę spodobał :) Czekam na Wasze opinie i propozycje. Jeśli chcecie jakiś konkretny paring piszcie śmiało. Postaram się go jak najszyciej zrealizować.
