Hansol & B-joo [Wyrok sądu]

           Siedziałem w akademiku i ślepo wyglądałem przez okno. Czekałem aż Hansol wróci z.... właściwie to nawet nie wiem skąd. Zajęcia kończył o 16, a dochodziła już 21. Zawsze po zajęciach wracał prosto do naszego pokoju. Najgorsze było to, że nie odbierał ode mnie telefonu, a zawsze to robił. Po głowie zaczęły mi chodzić najgorsze myśli. Mógł mnie właśnie zdradzać albo coś mogło mu się stać. Teraz tylko pytanie, które założenie jest słuszne? Postanowiłem dać mu czas do 22... jeśli nie wróci do tego czasu, pójdę na policję. Westchnąłem i położyłem się na łóżku. Wtedy rozległo się głośne pukanie do drzwi.
- Kto to?!
- Policja, proszę otworzyć.
Zerwałem się na równe nogi i podbiegłem do drzwi natychmiast je otwierając. W progu stało dwóch mężczyzn w mundurach.
- Coś się stało Hansolowi, tak? - zapytałem nerwowo.
- Pan to...Kim Byungjoo?
- Tak...
- Dowód poproszę.- trzęsącymi się rękoma wyciągnąłem dokument i wręczyłem go mężczyźnie
- Kim jest dla pana Kim Hansol?
- To mój chłopak...
- Yhym... w takim razie pojedzie pan z nami.
- Powie mi ktoś w końcu co się stało?
- Nie możemy udzielać tutaj informacji. 
- Ale żyje, tak?
- On tak.
Co? Nic już z tego nie rozumiałem. Może Hansol jest o coś oskarżony? Nawet jeśli tak to wiem, że niesłusznie. Hansol nikogo by nie skrzywdził. Fakt.. znam go dopiero pół roku, ale wydaje mi się, że znam go na wylot i wiem o nim wszystko. Wiem też, że nie byłby w stanie zabić. Mimo mojego ciągłego wypytywania nikt nie chciał mi powiedzieć o co chodzi. Tak też upłynęła nam droga do... więzienia. Byłem pewny, że Hansol znajduje się na komisariacie.
- Więzienie?.... chyba źle pojechaliśmy. 
- Nie wydaje mi się.
Co za gbury. Przestraszony i jednocześnie ogromnie ciekawy całej tej sytuacji ruszyłem za mężczyznami do środka. Byłem przerażony widokiem ochroniarzy. Ogólnie cała aura tego miejsca wywoływała u mnie ciarki i szybsze bicie serca. W końcu dotarliśmy do pomieszczenia, w którym znajdowała się gruba, szklana szyba dzieląca pokój na dwie równe części. Po jednej i drugiej stronie znajdowały się drewniane, obdrapane stoły i kilka krzeseł. Na szybach umieszczone były telefony, za pomocą których więźniowie mogli rozmawiać z odwiedzającymi ich osobami.
- Siadaj.- powiedział jeden z policjantów, po czym opuścił pomieszczenie. Jak kazał tak też zrobiłem. Zawsze z nerwów bawiłem się palcami. Tak zrobiłem też i tym razem. Cholernie bałem się spotkania z Hansolem. Bałem się co mi powie. W końcu ciszę przerwał dźwięk otwierających się, starych drzwi. Po drugiej stronie szyby stanął przede mną Hansol w pomarańczowym, więziennym ubraniu. Na jego nadgarstkach i kostkach znajdowały się kajdanki. Na ten widok otworzyłem szeroko oczy, z których po chwili popłynęły łzy. Celnik posadził Hansola i wyszedł z sali. Nie wiedziałem jak mam zacząć rozmowe. Szczerze mówiąc w tym momencie było mi wszystko jedno co zrobił mój chłopak. Chciałem jedynie się do niego przytulić i wrócić z nim do akademika.
- Byungjoo...- na ten głos łzy z moich oczu popłynęły jeszcze bardziej. Podniosłem lekko głowę i spojrzałem w oczy Hansola. Oczy przepełnione smutkiem i cierpieniem - Wiesz, że nie chciałem...
- Cze...czego nie chciałeś?...Dlaczego tutaj jesteś?
- Niesłusznie mnie oskarżyli...
- O co?!- nie wytrzymałem. Ta cała sytuacja zaczynała mnie przerastać. Hansol jedynie patrzył na mnie i delikatnie jeździł palcami po szybie, jakby głaskał mnie po twarzy. Zamknąłem na chwilę oczy i czułem jego dotyk. Zupełnie jakby stał obok mnie. Po chwili jednak oprzytomniałem i znów spojrzałem na chłopaka.
- Hansol... co zrobiłeś?
- Oskarżyli mnie o gwałt i morderstwo...
Grunt osunął mi się spod nóg. Nie znałem Hansola od tej strony. Wstałem lekko otumaniony i chwiejnym krokiem ruszyłem do wyjścia.
- B-joo zaczekaj! Ja tego nie zrobiłem! To jedna wielka pomyłka, słyszysz?!
Zerknąłem na niego kącikiem oka. Widziałem jak do sali wbiega celnik i po chwili Hansol upada na ziemię. Mimo wszystko podbiegłem do szyby i zacząłem w nią walić jak opętany.
- Co pan wyprawia?! ..Hansol! Hyung, słyszysz mnie!? 
Wtedy zostałem wyprowadzony z sali na korytarz. Policjant wręczył mi leki na uspokojenie i powoli prowadził w stronę wyjścia.
- Ja wiem,że Hansol tego nie zrobił.... za dobrze go znam.
- Póki co wszystkie dowody świadczą przeciwko niemu. 
- Po czym wywnioskowaliście, że to on? Poza tym kogo on niby miałby zgwałcić, a później zamordować?...To brzmi jak scena z filmu..
- Rozumiem, że jesteś w szoku i przykro mi, że to musiało dotknąć akurat ciebie i twojego chłopaka.
- Gówno prawda... wcale nie jest panu przykro...
Mężczyzna westchnął i wyprowadził mnie przed główne wejście więzienia. Następnie stanął na przeciwko mnie i zapalił papierosa. Powoli wypuszczając dym spojrzał na mnie mierząc mnie wzrokiem.
- Posłuchaj mnie uważnie... Kim Hansol był widziany na miejscu wypadku przez świadków. Klęczał nad 7-letnią dziewczynką i robił przy niej niewiadomo co... 
- Czyli co?
- Dziecko miało rozpięte spodnie... Poza tym z jej głowy sączyła się krew...Przykro mi, ale wszystko działa tu przeciwko niemu.
- A nie pomyślał pan, że Hansol mógł tam się znaleźć przez przypadek i zwyczajnie udzielać pomocy temu dziecku?!
Policjant znów zamilkł. Parsknąłem śmiechem i wściekły ruszyłem w stronę miasteczka studenckiego, na którym znajdował się mój akademik. Miałem przeczucie, że Hansol jest niewinny. Czułem się okropnie zostawiając go tam samego, ale co mogłem zrobić? Musiałem teraz coś wymyślić żeby na rozprawie sądowej udowodnić wszystkim niewinność mojego chłopaka. Tylko co ja jeden mogłem zdziałać? Nikt nie uwierzy pieprzonemu pedałowi...tak...tak właśnie postrzega mnie społeczeństwo. Jako zakłamanego pedała, który kradnie, gwałci i morduje. To boli, że mimo XXI wieku nasze społeczeństwo jest tak zacofane i uprzedzone co do "odmienności". Ale teraz nie o tym... teraz musiałem wymyślić naprawdę dobre argumenty działające na korzyść Hansola. Byłem okropnie wściekły i rozżalony. Miałem ochotę uderzyć każdego kogo mijałem...tylko co by mi to dało...

*

Dwa miesiące później

Rzuciłem studia. Nie miałem siły chodzić na uczelnię i widywać się z wykładowcami i ludźmi z roku. Poza tym cały czas każdy wypytywałby mnie o Hansola, a to byłby dla mnie tylko kolejny gwóźdź do trumny. Nie zniósłbym tych ciągłych pytań: "A gdzie Hansol?", "Hansol rzucił uczelnie?", "Hansol się przeniósł gdzie indziej?"...nie. To nie na moje nerwy. Pewnie zastanawiacie się co robię. Jak już mówiłem rzuciłem studia i wyniosłem się z akademika. Wynająłem mieszkanie w dzielnicy Jung-gu. Żadne luksusy. Zwykłe mieszkanko dla młodej osoby chcącej się powoli usamodzielnić. Czy rodzice wiedzą o tym,że rzuciłem uczelnię? Nie... nie zrozumieliby. Wrócę na studia dopiero po tym jak pomogę Hansolowi...oboje wrócimy. Praktycznie przez ostatnie dwa miesiące nie wychodziłem z domu. Moją jedyną rozrywką były odwiedziny Hansola w więzieniu. Chodziłem do niego co drugi dzień. Jego wygląd i stan psychiczny bardzo się pogorszyły. Strasznie schudł. Było mu widać bardzo wyraźnie kości policzkowe i obojczyki. Do tego miał bardzo kościste ramiona i chudziutkie uda. Strój więzienny dosłownie na nim wisiał. Jego cera zrobiła się szara, a pod oczami pojawiły się fioletowe sińce. Celnik mówił, że nie rozmawia z nikim poza mną. Zamknął się w sobie tak jak ja. Słyszałem też, że osoby oskarżone o gwałt...i to na dziecku...mają bardzo ciężko w więzieniu. Są bite i gwałcone przez współwięźniów. Zawsze jak pytałem o to Hansola zaprzeczał twierdząc,że jest wszystko okej...ale widziałem, że jest zupełnie inaczej. Z bezsilności ciąłem się każdego dnia żeby choć w połowie czuć jego ból. Czułem się bezradny... nie wiedziałem jak mogę mu pomóc. 

Dzisiejszego dnia dyrektor więzienia zgodził się byśmy mogli się spotkać w jednym z pokoi przeznaczonym dla par...wiadomo w jakim celu. Ja jednak wiedziałem,że nasze spotkanie będzie wyglądało zupełnie inaczej. Czekałem na Hansola siedząc na okropnie skrzypiącym łóżku. Serce waliło mi jak przed pierwszą randką. W końcu po dwóch miesiącach będę mógł się do niego przytulić. W pewnym momencie drzwi otworzyły się i do środka wszedł Hansol...a raczej pozostałości po nim. Gwałtownie poderwałem się z łóżka i rzuciłem się na chłopaka mocno go w siebie wtulając. Po chwili czułem jak moja koszulka robi się coraz bardziej mokra. Hansol objął mnie chudymi rękoma i zaczął płakać jeszcze bardziej. Próbowałem go uspokoić, ale to na nic... po tak długiej przerwie nie umieliśmy kryć łez. Celnik jedynie westchnął i pokręcił głową.

- Macie dwie godziny...- powiedział spokojnie i zamknął drzwi. Posadziłem Hansola na łóżku i klęknąłem przed nim. Starałem się delikatnie wytrzeć łzy spływające po jego bladych policzkach. Ten jednak złapał moje dłonie i delikatnie je pocałował. Miałem ochotę wybuchnąć płaczem... dosłownie...w środku miotałem się sam ze sobą i z ogromnym bólem i rozpaczą, ale nie chciałem bardziej dołować Hansola. Musiałem mu pokazać, że jakoś się trzymam... Wiem,że wtedy również jemu będzie łatwiej. 

- Jak się czujesz księżniczko?- zapytał niemalże szczeptem. Zawsze tak do mnie mówił...

- Dobrze... wiesz...na studiach same piątki więc...nie jest źle...- spuściłem głowę, a po moim policzku popłynęła wielka łza. Nie potrafiłem kłamać... jeszcze w takiej sytuacji. 

- Kłamiesz.... pewnie rzuciłeś studia, hm?

Skinąłem jedynie twierdząco i wtuliłem się w jego brzuch. Hansol westchnął i pogłaskał mnie po głowie. 

- Obiecaj mi,że wrócisz na studia. Nie możesz spieprzyć swojej przyszłości przeze mnie.

- Wrócimy na nie razem... najpierw cię stąd wyciągnę...

Chłopak tylko westchnął. Czułem, że coś jest nie tak. Podniosłem głowę i spojrzałem w oczy Hansola. 

- O czymś nie wiem?

- Nie skarbie...- na twarzy Hansola pojawił się sztuczny uśmiech...wiedziałem, że coś jest nie tak.

- Hansol powiedz mi... chodzi o to,że dostaniesz dożywocie?... Dla mnie to nie jest problem. Wiesz,że i tak będę cię kochał do końca życia i będę cię tutaj codziennie odwiedzał...- tutaj przerwał mi składając na moich ustach delikatny pocałunek. Zamknąłem oczy i dosłownie odpłynąłem. Tak bardzo mi tego brakowało przez ten czas.

- Za dużo mówisz.

- Po prostu staram się ciebie uświadomić, że co się nie stanie, zawsze będziesz mógł na mnie liczyć.

- Wiem skarbie...- westchnął zaczesując mi włosy za ucho. Podniosłem się i położyłem się na łóżku przyciągając do siebie Hansola. Ten od razu się we mnie wtulił i zamknął oczy. 

- Wiem, że tego nie zrobiłeś i zrobię wszystko żeby to udowodnić.

- To nie ma sensu... nikt nam nie uwierzy. 

- Dlaczego zakładasz najgorsze?! Ktoś nam musi do cholery uwierzyć! Jesteś niewinny, nie mogą cię tutaj trzymać!

Hansol podniósł głowę i znów mnie pocałował. 

- Nie krzycz. I tak zrobią co chcą. 

- Dlaczego jesteś takim pesymistą?

- Raczej realistą...przepraszam, że musisz przez to przechodzić. 

Wtedy to ja nie wytrzymałem i zacząłem płakać. Miałem nie martwić Hansola, ale nie mogę słuchać tego, co on tutaj wygaduje. 

- Nie płacz B-joo... Wszystko ci się jakoś poukłada. 

- Mi?... Nam się poukłada Hansol...

Ten jedynie lekko się uśmiechnął, pocałował mnie w czoło i zamknął oczy. Reszta naszego spotkania upłynęła w zupełnej ciszy...

*

Cztery miesiące później

Dzisiejszego dnia miała odbyć się rozprawa sądowa decydująca o dalszym losie Hansola. Miałem w niej uczestniczyć,ale nie mogłem zeznawać... mogłem jedynie przyglądać się całej sprawie. Byłem strasznie zestresowany, ale w głębi duszy liczyłem na łagodny wyrok. Kilka lat w więzieniu... będzie ciężko,ale jakoś damy rade. Punktualnie o 12:00 Hansol został wprowadzony na salę. Rozprawa zaczęła się kilka minut po tym. Ludzie po kolei zeznawali przeciwko chłopakowi. Co chwilę zrywałem się z miejsca i broniłem Hansola. Po pewnym czasie jednak zamknąłem się, bo sąd zagroził mi wyjściem z sali. Rozprawa była bardzo długa...trwała ponad cztery godziny. Jedyną osobą działającą na korzyść Hansola był celnik mówiący o tym, że chłopak zachowywał się bardzo potulnie podczas pobytu w więzieniu...że zwykle gwałciciele i mordercy zachowywali się zupełnie inaczej. Sąd jednak to olał...

- ....decyzją sądu Kim Hansol dnia 27 października 2015 roku otrzymuje wyrok śmierci. Rozprawę uważam za zamkniętą. 

*

Rok później

Odszedł... nigdy nie przypuszczałbym, że nasz związek zakończy się w ten sposób. Zawsze obiecywałem Hansolowi, że uchronię go przed całym złem tego świata... że nikomu nie pozwolę go skrzywdzić... zawiodłem go. Zawiodłem osobę, którą tak bardzo kochałem i kocham nadal. 

Moje życie jest teraz tak bardzo puste... nie wiem gdzie mam się podziać i co ze sobą zrobić. Po śmierci Hansola załamałem się psychicznie i starałem się popełnić samobójstwo... przez to trafiłem do szpitala psychiatrycznego. Zerwałem kontakt z rodzicami i wszystkimi znajomymi...nie ma mnie teraz dla nikogo... Dzisiaj mija rok od śmierci Hansola. Dyrektor szpitala zgodził się na przepustkę, bym mógł odwiedzić jego grób..i co...jestem tutaj...stoję nad nim i patrzę na dół, w którym leży Hansol. Nawet nie płaczę... po tym całym roku już chyba nie mam czym. Mimo to, to tak bardzo boli... czuję jak żal i rozpacz rozrywają mnie od środka. Tak bardzo brakuje mi Hansola... jego dotyku, uśmiechu, ciepłego słowa którym potrafił mnie zawsze pocieszyć, wspólnych chwil...zwykłe życie dwojga nastolatków, w zwykłym akademiku, bez luksusów...a jednak to cieszyło mnie najbardziej. Wystarczyło, że był przy mnie Hansol... niczego więcej nie potrzebowałem. Wraz ze śmiercią Hansola straciłem wszystko...chęć do życia...nadzieję...ludzkie uczucia....nie mam już nic...

~Koniec.

------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zico & Jaehyo [Potwór z sąsiedztwa]

            Nazywam się Jaehyo i mieszkam razem z rodzicami w małej mieścinie o nazwie Gimje. Nienawidzę tej wiochy. Ogranicza mnie... nie ma tutaj żadnych perspektyw.. żadnych klubów, galerii, kina, muzeów, boisk....nic, tylko pola do uprawy ryżu i wypasu krów. Totalna porażka. Nie pasuję do tego miejsca. Jestem osobą, która chce się rozwijać... ma pasje, marzenia i ogromne plany na przyszłość. Po maturze chcę wyjechać do Seoulu i w nim zacząć studia i pracę. Nie ma opcji żebym kiedykolwiek wrócił do Gimje. Wracając do wyglądu mojej wioski... Znajduje się w niej kilkanaście domów jednorodzinnych umieszczonych przy głównej ulicy, szkoła, pare sklepów, kawiarnia z obrzydliwą kawą i stacja benzynowa. Całą wieś otacza las sosnowy... wielki, ciemny, gęsty las. Słyszałem jak starsi mieszkańcy wioski nazywali Gimje "wioską otoczoną przez śmierć". Żałosne...wiem, ale starszych ludzi nie przegadasz. Na wzgórzu, które jest jednocześnie głównym wejściem do lasu znajduje się ogromny, ceglany dom. Przypomina bardziej coś w rodzaju zamku, o którym oczywiście krążą miejscowe legendy. Jedna z nich jest taka, że zamieszkują w nim zmartwychwstani. Jako że chowamy ciała zmarłych wokół wioski, ludzie gadają, że oni na pewno powstają z grobów i osadzają się w "zamku". Totalna głupota.
Właśnie stałem na moście i czekałem na szkolny autobus, kiedy podbiegł do mnie Taeil. Był z młodszej klasy i strasznie działał mi na nerwy.
- Cześć Jaehyo!
- Aish.... czego się tak drzesz?
- Słyszałeś już najnowsze wieści?
- Dopiero wyszedłem z domu...jakie wieści?
- W środku nocy jakaś rodzina wprowadziła się do tego domu na wzgórzu.
Wow....muszę przyznać,że rzeczywiście mnie to trochę zaskoczyło, ale nie chciałem zbytnio tego po sobie okazywać.
- No i?...pewnie już cała wieś żyje tą wiadomością.
- Naprawdę cię to nie rusza? Ktoś wprowadził się do tego domu...w środku nocy...i jeszcze ta legenda o zmartwychwstałych...
- Jezu jaki z ciebie dzieciak... jesteś w drugiej klasie liceum, a zachowujesz się jak przedszkolak. - rzuciłem krótko i ruszyłem w stronę wzgórza.
- Ejj, a ty dokąd?
- Do domu... nie mam dzisiaj siły na szkołę.
W rzeczywistości chciałem sprawdzić jaka szalona rodzina zdecydowała się na przeprowadzkę do Gimje i jeszcze do tego ponoć nawiedzonego domu. Lekko poddenerwowany i zmęczony stanąłem pod ogromną bramą, która oddzielała zamek od reszty wioski. Nigdy jeszcze nie miałem okazji przyglądać się temu miejscu z bliska...muszę powiedzieć, że robiło wrażenie. Mimo to starałem się zachować obojętność i kamienną twarz... jak zawsze. Po podejściu pod bramę czułem się obserwowany. Czułem się tak, jakby wielka para oczu była wbita we mnie i śledziła każdy mój ruch. Dziwne... Rozejrzałem się dookoła siebie. Cisza... głucha cisza, pola, las i lekki wiatr rozwiewający moje włosy. Już miałem pukać do bramy, gdy nagle zadzwonił do mnie telefon. Warknąłem pod nosem i odebrałem. Była to mama... powiadomiła mnie o nagłej śmierci naszej sąsiadki i kazała natychmiast wracać do domu. W sumie nic dziwnego w tym nie widziałem. Ta babcia miała już z 80 lat. Niby zawsze trzymała się bardzo dobrze, nigdy nie chorowała... jeszcze wczoraj widziałem ją jak pracowała w polu. Ale cóż... taka widocznie jest kolej rzeczy. Ostatni raz rzuciłem okiem na ogromny dom i ruszyłem w stronę wsi. Gdy wszedłem do domu od razu w progu zaczepiła mnie młodsza siostra.
- Taeil...
- Co Taeil?
- On...- tutaj wybuchła płaczem i uciekła do swojego pokoju.
- Jaehyo...- jeszcze ojciec...
- Hm?
- Taeil zmarł...
Co? O czym on kuźwa mówi? Mama mówiła o zmarłej sąsiadce, nie o tym upierdliwym gnojku...fakt, wkurzał mnie, ale jego śmierć mną wstrząsnęła.
- O czym ty mówisz?...mama mówiła o śmierci sąsiadki...
- Taeil miał atak zaraz po niej...
Nic nie powiedziałem... nie byłem w stanie. Przecież rozmiawiałem z nim jakąś godzinę temu. Poszedłem do pokoju i zamknąłem się w nim na wszystkie możliwe zamki. Nie miałem ochoty z nikim przebywać i rozmawiać. Mimo mojej niechęci do tego dzieciaka, czułem się dziwnie wiedząc, że nie żyje. Usiadłem na łóżku i zacząłem rozmyślać... w sumie o niczym szczególnym. Mimo śmierci sąsiadki i kolegi ze szkoły, nadal myślałem o rodzinie, która wprowadziła się do domu na wzgórzu. Nigdy nikt tam nie mieszkał... przynajmniej nie za mojego życia. W pewnym momencie usłyszałem szelest liści. Okno mojego pokoju wybiegało wprost na las otaczający wioskę. Poderwałem się na równe nogi gdy zobaczyłem stojącego w oknie chłopaka. Nigdy wcześniej go nie widziałem... musiał być synem ludzi, którzy wprowadzili się do "zamku". Był niewiarygodnie blady, a jego oczy były puste...dosłownie. W pierwszym momencie przestraszyłem się go i odruchowo zrobiłem krok w tył. Ten jedynie uśmiechnął się i oparł się o okno.
- Jestem Zico.
Co za dziwny typ.
- Każdemu tak zaglądasz w okna?
- Hmm... no cóż....taki mam nawyk.
- Nie powinieneś tego robić...- powiedziałem, po czym podszedłem do okna,by je zamknąć. Chłopak jednak zatrzymał okno z ogromną siłą i lekko się uśmiechnął.
- Nie ładnie tak wyganiać gości.
- Nie jesteś moim gościem... zrobiłeś mi najście, bez mojej wiedzy i zgody... a teraz mam taki okres,że nie mam ochoty na czyjeś odwiedziny. 
- A mogę wiedzieć co się stało?
- Niekoniecznie... nie znamy się wystarczająco długo.
- Możesz mi zaufać.
Rzeczywiście... było w nim coś, co mnie do niego przyciągało i za wszelką cenę chciałem wiedzieć co to jest. Z drugiej jednak strony bałem się go. Był niewiarygodnie spokojny... do tego jeszcze to przeszywające spojrzenie.. no nic...
- Z drugiej strony domu są drzwi... wej...- tu nie dokończyłem, bo Zico już był w środku. Gdy stanął na podłodze mojego pokoju poczułem dreszcze i dziwną aurę panującą wokół nas. Miałem ochotę uciec.. nie wiem dokąd i dlaczego, ale to była pierwsza myśl gdy chłopak pojawił się w środku.
- Usiądź...
Zico usiadł na łóżku i wbił oczy w wiszący na ścianie krzyż.
- Jesteś katolikiem?
- Owszem...dlaczego o to pytasz?
- Z czystej ciekawości.
Aish...coraz bardziej miałem go dosyć.
- Powiem ci, co miałem do powiedzenia i stąd pójdziesz, zgadza się?
- Taka była umowa.
- Dowiedziałem się dzisiaj o śmierci sąsiadki i bliskiego kolegi ze szkoły...
- Hmm... dwa zgony jednego dnia?...dziwne.
- Zgadza się... mam wrażenie, że to przez rodzinę, która wprowadziła się tutaj zeszłej nocy.- powiedzialem to specjalnie, by zobaczyć jak zareaguje. Nigdy wcześniej nie widziałem go w wiosce, więc od razu domyśliłem się, że to on się wprowadził do Gimje. Mimo osądu chłopak zachował stoicki spokój.
- Czemu myślisz,że to przez nas?
Przyznał się.... czyli czuje się czysty i niewinny.
- Nie wiem... sam fakt, że wprowadziliście się do tego domu sugeruje, że jest z wami coś nie tak.
- Nie powinieneś nas osądzać...sam mówiłeś, że nie znamy się wystarczająco dobrze.
- Być może... ale wiem,że nie jesteście zwykłą rodziną.
Zico lekko się uśmiechnął po czym wstał i podszedł do otwartego okna.
- Udowodnij to przed całą wioską... może być ciekawie.- po tych słowach uśmiechnął się i wyskoczył z okna znikając między gęsto osadzonymi drzewami.

*

Przez kolejne dni bez przerwy myślałem o Zico... nie jako obiekcie westchnień... bardziej o jego dziwnym jak dla mnie sposobie bycia. Sam potwierdził, że jego rodzina do zwykłych nie należy... albo powiedział to specjalnie, by zrobić ze mnie idiotę. Jednak kolejne zgony potwierdzały jedynie moją teorię. Fakt... może i nie powinienem ich od razu osądzać, ale przez ciągłe pogrzeby zacząłem się bardziej zagłębiać w historię wioski, domu na wzgórzu i legendy o zmartwychwstałych. Ponoć podobna sytuacja miała miejsce setki lat temu w XVII wieku. Do domu na wzgórzu ni stąd ni zowąd w środku nocy wprowadziła się rodzina, która jak się później okazało była opuszczona przez Boga... co oznacza, że byli zmartwychwstałymi lub jak kto woli to nazywać- wampirami. Śmieszne? Być może... ale w tym momencie wszystko zaczęło mi się układać w logiczną całość. 

- Jaehyo!

Mama... odłożyłem notatnik, w którym zapisywałem wszystkie przemyślenia dotyczące nowych mieszkańców Gimje i poszedłem do kuchni.

- Tak?

- Idę dzisiaj na pogrzeb pana Kim... zmarł wczoraj wieczorem. 

- Co?.... kolejny zgon?

- Niestety... lekarz sądzi, że to epidemia.

Epidemia czy sprawka wampirów? 

- Dobrze... mam iść z tobą?

- Nie... zostań z Yooną w domu. 

Westchnąłem i wyciągnąłem z lodówki jabłko, w którym od razu zatopiłem zęby. Ta nowa rodzina przestała mi się podobać już dawno temu. 

- Wieczorem będę musiał wyjść.

- Wieczorem?...dokąd?

- Do kolegi... będziemy robić projekt na chemię.

- Dobrze... zostań u niego na noc żebyś się nie pałętał sam po nocy.

Tym lepiej dla mnie. Nie mam kolegów...mama powinna o tym wiedzieć. Chciałem się zaczaić w krzakach podczas pogrzebu, by sprawdzić co zmartwychwstali robią z tymi, których "zabili". 

  Gdy nadszedł wieczór zgodnie z tym, co sobie ustaliłem wcześniej poszedłem do lasu, by zaczaić się na kondukt pogrzebowy. Gdy rodzina i najbliżsi rozeszli się mogłem w spokoju przyglądać się grobowi. Nie był on marmurowy. U nas w wiosce panowała zasada, że zmarłych chowamy owszem w trumnach, ale nie przykrywamy ich marmurem, tylko samym piachem i ziemią. 

Byłem zmęczony... siedziałem tu w końcu dobre kilka godzin. W pewnym momencie poczułem jak ktoś łapie mnie od tyłu i zatyka usta. Byłem przerażony i totalnie mnie zamurowało. Nie wiedziałem jak mam się bronić. Wtedy poczułem okropny ból na mojej szyi. Jakby ktoś zatopił w niej igły. Zamroczyło mnie. Momentalnie straciłem czucie w kończynach i zrobiłem się strasznie senny...

   Obudziłem się w swoim łóżku, przy którym siedziała mama i głaskała mnie po głowie. Nie mam pojęcia jak się w nim znalazłem. 

- Jaehyo... synku, jak się czujesz?

Otworzyłem usta, ale nie mogłem nic powiedzieć. Wtedy zobaczyłem wchodzącego do pokoju lekarza. Jedyny lekarz w wiosce... pewnie jest załamany tym, że w tak krótkim czasie zmarło tak dużo ludzi. Chciałem mu powiedzieć, co jest przyczyną tylu zgonów, ale nie mogłem... nic nie mogłem powiedzieć... dlaczego do cholery?! Gdy pan Ha zaczął robić mi badania, zamknąłem oczy i....

      Obudziłem się w trumnie. Zaraz....co jest grane?! Dostałem nagłego ataku paniki. Waliłem rękoma i nogami najmocniej jak mogłem. Chciałem, by ktoś mnie usłyszał i wyciągnął z tego dołu. Chwila Jaehyo...uspokój się. Skoro jesteś w trumnie... znaczy,że stwierdzono zgon...co oznacza,że odżyłem i należę do zmartwychwstałych. Yhym...bądź tu człowieku spokojny. 

- POMOCY ! SŁYSZY MNIE KTOŚ?!

Uderzenie w trumnę. Czyli ktoś usłyszał. W pewnym momencie poczułem zimno uderzające o moje ciało. Góra trumny została zdjęta. Bałem się otworzyć oczy, by sprawdzić, kto mi pomógł. 

- Witam nowego.- znam ten głos...Zico. Otworzyłem oczy i spojrzałem na chłopaka, który stał nade mną i lekko się uśmiechał. 

- C...co...

- Byłeś taki pewny siebie i swojej teorii co do mojej rodziny. Kiedy udało ci się odrodzić, nie jesteś juz taki hop do przodu. 

Wstałem i otrzepałem ubranie. Następnie podszedłem do Zico i spojrzałem w jego puste oczy. 

- Co...co teraz?

- Teraz? Będę musiał cię nauczyć co i jak... a później zamieszkasz ze mną, moją rodziną i resztą zmartwychwstałych w domu na wzgórzu. 

- A...a moi rodzice?

- Zabijamy tylko tych, którzy mogą nam się do czegoś przydać. Twoi rodzice raczej do takich nie należą. Nie każdemu też udaje się odrodzić... możesz czuć się wyjątkowy.

- Jak to?

Zico westchnął i podszedł do grobu Taeila. 

- Widzisz ten grób?...temu dzieciakowi się nie udało.

Miałem ochotę rzucić się na niego i go zabić. Wiedział pewnie, że jestem dość blisko z Taeilem i zrobił to specjalnie by mnie zdenerwować. Mimo wściekłości starałem się zachować spokój.

- Yhym... co teraz?

- Podejdź bliżej mnie.

Jak kazał, tak też zrobiłem. Wtedy Zico złapał mnie za biodra i zbliżył usta do mojej szyi. Zacisnąłem oczy, bo bałem się, że znów będzie chciał mnie ugryźć. Ten jednak musnął ustami miejsce po wcześniejszym ugryzieniu. Gdy zobaczył brak reakcji z mojej strony zaczął składać namiętniejsze pocałunki.

- Co ty wyprawiasz?!- krzyknąłem i odskoczyłem od chłopaka na dobre dwa metry. 

- Chyba mnie nie zrozumiałeś Jaehyo... sądziłem,że jesteś bystrzejszy.

- O czym ty mówisz?

- Powiedziałem ci,że zabijamy tylko tych, którzy mogą nam się do czegoś przydać.

- Mów dalej..

- Zmieniając ciebie chciałem byś był już na zawsze przy mnie. 

Chory facet...naprawdę... mimo obrzydzenia i nienawiści jakie do niego czułem coś mnie w nim kręciło i pociągało. 

- Istaniało też ryzyko, że mnie na zawsze stracisz...nie przemyślałeś tego.

- Przemyślałem to bardzo dokładnie... wiedziałem i czułem, że będziesz jednym ze zmartwychwstałych. 

- Jasne... czułeś to tylko w moim przypadku?

- Tak...jest w tobie coś wyjątkowego i niezwykłego... jeszcze nie wiem co,ale się dowiem.

- Nie mam ochoty się w to bawić... wracam do domu.

- Jaehyo..- Zico stanął przede mną i mocno mnie przytulił - ty nie żyjesz... dzisiaj po południu był twój pogrzeb. Nie uważasz,że rodzice by się troszkę zdziwili jakbyś nagle przyszedł do domu?

Miał racje... ale nie byłem na to gotowy... nie chciałem, by moje życie..zwał jak zwał, tak wyglądało. Chciałem iść na studia, pracować i później godnie się zestarzeć. Nie chcę mieć wiecznie 17 lat. 

- Dobrze... powiedz mi co mam w takim razie robić.

- Być ze mną... całą resztę...co tylko zechcesz...dostaniesz ode mnie. 

- Skąd to przekonanie,że chcesz ze mną być? Rozmawialiśmy ze sobą tylko raz...

- Znam cię lepiej niż ci się to wydaje. 

- Jak...

- Jaehyo...daj mi szansę.

Nie umiałem tego zrobić.... być może chciałem,ale nie umiałem. Bałem się. To była dla mnie zupełnie nowa sytuacja. Zbyt obca i daleko odbiegająca od mojego wcześniejszego życia. 

- Nie potrafię...

Wtedy Zico zatopił się w moich ustach. Całował niezwykle delikatnie i czule. Pragnąłem więcej, ale z drugiej strony coś mi mówiło, bym tego nie robił. Nie byłem pewien czy aby na pewno chcę spędzić wieczność u boku Zico. Ale tylko on umiał o mnie zadbać i mi pomóc...co miałem robić? Oddać mu się i latami przekonywać się do niego i jego uczuć, czy odciąć się od niego i żyć przez setki lat w samotności, zupełnie odciętym od świata? Teraz musiałem toczyć wewnętrzną walkę ze sobą i swoimi uczuciami...ciekawe, która strona zwycięży. 

~Koniec.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hyuk & Hongbin [Hyung, nie wyjeżdżaj]

            Nazywam się Han Sang Hyuk. Mam prawie 20 lat i mieszkam z rodzicami w Pusan. Mój brat, Hongbin wyjechał dwa lata temu do Seoulu, żeby studiować prawo. Ostatnio nawet powiedział rodzicom, że zaczyna studiować zaocznie medycynę. Jesteśmy z niego strasznie dumni i mu kibicujemy, by był jak najlepszy i otrzymywał najlepsze wyniki. Bini jest strasznie zabiegany, dlatego niestety dość rzadko ze sobą rozmawiamy. Ale jak już uda mu się siąść na skype potrafimy przegadać dobre kilka godzin. Odkąd wyjechał zrobiło się w moim życiu tak...pusto. Brakuje mi przesiadywania z nim godzinami na tarasie, biegania nad Hanem, wspólnego imprezowania, wieczorów filmowych i tysiąca innych rzeczy, które zawsze wykonywaliśmy razem. Od dwóch lat, nie był w domu ani razu...ciągle tylko nauka, nauka i nauka. Strasznie za nim tęsknie. Ale świadomość, że niedługo się z nim zobaczę napawa mnie ogromnym optymizmem. Również jadę na studia do Seoulu i Hongbin zgodził się bym z nim zamieszkał. Czuję,że będzie jak za starych dobrych lat. Właśnie kończyłem się pakować. Za godzinę mam pociąg do stolicy. Mama oczywiście przeżywa jak my sobie tam poradzimy..zachowuje się jakby Seoul był na końcu świata i jeszcze dalej. Ale w sumie to matka...zawsze się będzie o nas martwić. Gdy zniosłem torby do samochodu stanąłem na środku chodnika i wbiłem oczy w ulicę. Przed oczami stanął mi obraz Hongbina i mnie sprzed kilku lat... jak beztrosko przechadzaliśmy się po osiedlowych uliczkach zahaczając o każdy sklep by zapchać buzie czymś słodkim. Uśmiechnąłem się lekko pod nosem i odwróciłem się w stronę ojca, który wołał mnie bym wsiadał do samochodu.
    Kilkugodzinna podróż pociągiem minęła mi dość szybko. Właśnie stałem na peronie i czekałem na Hongbina... mówił,że będzie czekał na mnie o 18...a dochodziła już 19. Zrezygnowany i trochę zmęczony usiadłem na ziemi opierając się o walizki i zwyczajnie zasnąłem.

                                                                           *

- Hej chłopcze... słyszysz mnie?
- Może się spił.
- Młody, pewnie się naćpał.
Hmm...kto to do cholery? Otworzyłem lekko oczy. Przede mną stała grupka meneli wpatrujących się we mnie jak w obraz. Odruchowo chwyciłem za plecak i lekko się skuliłem, czym wywołałem tylko u nich śmiech.
- Dajcie mi spokój.
- Na kogoś tu czekasz? Możemy się tobą zająć jak chcesz.
- Czekam na brata, idźcie już stąd.
Wtedy jeden z nich nachylił się do mnie i zaczął mnie dotykać. Nie powiem, ale cholernie się wtedy wystraszyłem.
- Daj mi spokój!- wrzasnąłem zamykając kurczowo oczy, jakby to miało mnie uchronić przed tymi oblechami.
- Głuchy pan jest?...wypad mi stąd.- hmm?...poznaję ten głos. Podniosłem lekko głowę. Za mężczyznami stał Hongbin, który z dość groźną miną dawał im wyraźnie do zrozumienia,że lepiej będzie dla nich jak mnie zostawią. W tym momencie zacząłem płakać. Sam nie wiem dlaczego. Czy było to spowodowane strachem, czy tym,że widzę Hongbina. Szybko wstałem i rzuciłem mu się na szyję. Bini przytulił mnie i pogłaskał po głowie...tak jak zawsze...móc znów poczuć ten cudowny dotyk było czymś niesamowicie przyjemnym. W tej chwili czułem się bezpiecznie.
- Jak ty urosłeś.- wydukał łykając w międzyczasie łzy. Nie byłem w stanie nic powiedzieć. Wtuliłem się bardziej w jego ciało,a twarz ukryłem w zagłębieniu jego szyi. Chciałem by ta chwila trwała wiecznie, ale...
- Hongbin Oppa!- hm? Podniosłem głowę i spojrzałem w stronę dobiegającego, kobiecego głosu. Przy zejściu z peronu stała drobna dziewczyna ubrana w spódnicę i pudrowy sweterek. Machała w naszym kierunku robiąc przy tym głupkowate miny.
- To twoja dziewczyna?- zapytałem lekko poddenerwowany i spojrzałem na brata, który w tym czasie zbierał moje torby.
- Koleżanka z uczelni...podwiozła mnie tu dzisiaj, bo mi padł samochód.
- Jasne... teraz tak się na to mówi?
Hongbin stanął przede mną i posłał mi słodki uśmiech ukazujący dołeczki w policzkach.
- Hyukkie...to koleżanka...jestem tak zabiegany,że nie mam czasu na jakieś miłostki.- i to mi się podoba...czyli Hongbin jest cały dla mnie. Uśmiechnąłem się pod nosem i ruszyłem za bratem. Całą drogę do mieszkania przemilczałem. Bini cały czas był zagadywany przez tą żałosną laskę, która nie dała żadnemu z nas dojść do słowa. Szczebiotała jak....aishhh po prostu miałem jej serdecznie dość.
Po dotarciu na miejsce wrzuciliśmy bagaże do salonu i znów wylądowałem w objęciach Hongbina.
- Strasznie za tobą tęskniłem.- szepnął Hyung i zatopił palce w moich włosach. Uśmiechnąłem się lekko i bardziej się w niego wtuliłem.
- Chyba powinienem się rozpakować.
- Zaraz to zrobisz...daj się poprzytulać.
Zachichotałem i spojrzałem na twarz brata. Boże jaki on jest przystojny. Pewnie wszystkie laski z uczelni na niego lecą. Hongbin spojrzał na mnie podejrzliwie, co wywołało u mnie lekkie skrępowanie. Szybko odwróciłem się i rozejrzałem nerwowo po mieszkaniu.
- Małe to twoje mieszkanko.
- Mówiłem ci, że to kawalerka... A właśnie. Nie zdążyłem kupić ci łóżka...kimniesz się kilka dni na moim, a ja prześpię się na kanapie. 
- Zwariowałeś?...przecież możemy spać razem. 
- No nie wiem...w domu zawsze cię to krępowało.- zachichotał i dźgnął mnie w bok.
- Aishh....wyrosłem z tego. 
- Niech ci będzie... leć do wanny,a ja cię rozpakuję.

*

Następne dni, tygodnie i miesiące leciały nam...nawet nie umiem powiedzieć jak. Mimo że byłem blisko Hongbina czułem ogromną pustkę. Wychodził z domu jak ja jeszcze spałem, a wracał...jak kładłem się spać. Prawie w ogóle się ze sobą nie widywaliśmy i nie rozmawialiśmy. Do tego wszystkiego Hyung podjął pracę żeby nie ciągnąć pieniędzy od rodziców. Wyobrażałem to sobie zupełnie inaczej. Właśnie dochodziła 23. Zmęczony położyłem się do łóżka. Moje oczy wbiły się w poduszkę Hongbina. Lekko ją objąłem i wtuliłem w nią twarz. Czułem nieziemski zapach Hongbina. Uwielbiałem go. Zawsze wywoływał we mnie mieszane emocje...lekkie podniecenie mieszane ze spokojem i poczuciem bezpieczeństwa. Zacisnąłem oczy, z których po chwili popłynęły słone łzy. Chciałem żeby Hongbin był teraz przy mnie... żeby mnie przytulił, powiedział, że kocha i że wszystko będzie dobrze. Powoli zacząłem się zastanawiać nad tym, czy nasze relacje są takie jak powinny być. Chodzi mi o to,że nie zachowywaliśmy się jak typowe rodzeństwo. Wiedziałem,że oboje chcemy czegoś więcej. Zmęczony westchnąłem i okryłem się bardziej kołdrą. Wtedy usłyszałem jak zamek w drzwiach wejściowych przekręca się i do środka wchodzi Hongbin w towarzystwie jakiegoś kolegi. Burknąłem pod nosem z niezadowolenia i wyszedłem do przedpokoju by ich przywitać. Oboje byli widocznie lekko podpici, ale kolega był chyba w gorszym stanie. Chrząknąłem i spojrzałem w stronę Hongbina, którego oczy od razu wbiły się we mnie.
- Piłeś?
- Tylko troszkę.
- Yhym...a ten chłopak?...kto to jest?
- Przyprowadził mnie tylko do domu..
- Spoko młody, już znikam.- aish...po cholere on się wtrąca.
- Nie pytałem cię o nic...ale skoro już zrobiłeś swoje to wypad.
- Hyuk, zachow...
- Daj spokój Hongbin...narazie.- po tych słowach opuścił mieszkanie, a ja wściekły podszedłem do brata.
- Od kiedy ty pijesz?
- Jezu Hyuk...byłem zmęczony po pracy, miałem do tego prawo.
- Idź do wanny i do łóżka w takim razie.
- Możemy iść od razu do łóżka.
- Jak wolisz...- rzuciłem sucho i poszedłem do pokoju, po czym od razu wskoczyłem do łóżka. Hongbin przyszedł od razu za mną i stanął nade mną rozpinając marynarkę i koszulę. Uwielbiałem jego klatę. Mógłbym patrzeć na nią godzinami,ale cóż...nie dziś. Dzisiaj byłem na niego strasznie wściekły. Hongbin uśmiechnął się do mnie lekko i rzucił ubrania na ziemię. Następnie nachylił się do mnie i pocałował mnie w czoło...zawsze tak robił gdy kładłem się spać.
- Aishhh....spadaj. 
- Oj no nie gniewaj się klusku. - mówiąc to przeczesał moje włosy i wtulił twarz w moją szyję. Objąłem go mimowolnie i cicho westchnąłem.
- Nie gniewam się...ale proszę cię nie pij.
- Przepraszam, to była jednorazowa sytuacja. 
- Rozumiem...a teraz już się kładź. Mówiłeś, że jesteś zmęczony. 
Wtedy Hongbin podniósł głowę i zaczął całować mnie po twarzy. Z początku totalnie mnie zamurowało, jednak po dłuższej chwili opadłem na łóżko i oddałem się tym pieszczotom. Wplotłem palce w jego gęste włosy i cicho pomrukiwałem. Bini wtedy delikatnie pocałował mnie w usta i spojrzał na mnie z lekkim uśmiechem. Czułem jak moja twarz delikatnie się czerwieni, a serce zaczyna szybciej bić.
- Co robisz?- szepnąłem i zamknąłem oczy. Wtedy Hyung zachichotał i zaczął mnie delikatnie całować. Z początku nie wiedziałem jak mam na to reagować, jednak po chwili włączyłem w to swój język, który błędnie błądził po zwinnym języku brata. Hongbin całował idealnie. Każdy ruch był przemyślany i dokładny. Widać,że wkładał w to całego siebie i chciał by było mi jak najlepiej. Jego dłonie pieściły moją wrażliwą talię, przez co z moich ust co chwilę wydobywały się stłumione przez usta Hongbina jęki. Chciałem spojrzeć mu w oczy i zapytać dlaczego to robi..do czego zmierza, ale nie potrafiłem. Nie potrafiłem się teraz od niego oderwać i tego przerywać. Chciałem by mimo ogromnego wstydu ta chwila trwała wiecznie. Wtedy poczułem na podbrzuszu zimną dłoń brata, która po chwili znalazła się w moich bokserkach. Jęknąłem dość głośno i popatrzyłem na Hongbina. Ten jednak nie przerywając swojej wcześniej zaczętej czynności uśmiechał się jedynie i masował moją męskość. Czułem ogromny wstyd, który przeplatał się z rozkoszą i pożądaniem. Zacisnąłem oczy i próbowałem wyrównać oddech.
- Popatrz na mnie.
- Y y.
- Hyukkie...oczka na mnie.- otworzyłem lekko oczy i spojrzałem na opanowanego Hongbina, który coraz bardziej zaciskał dłoń na moim członku. Wiedział, że nigdy nikogo nie miałem i nigdy sam sobie nie dogadzałem. Czułem jak mój penis coraz bardziej twardnieje. Przyciągnąłem do siebie Hongbina i wtuliłem się w jego klatkę piersiową. Ten jednak drugą ręką położył mnie delikatnie na poduszce i patrzył na moją twarz delikatnie ją głaszcząc.
- Hongbin przytul mnie.- jęknąłem cicho i złapałem za kołdrę, próbując złapać oddech.
- Chcę widzieć twoją twarz przy orgaźmie.
- Zwariowałeś?...proszę cię przytul mnie. 
- Hyukkie, to będzie dla mnie ogromna przyjemność...pozwól mi to zobaczyć.
Przytaknąłem na jego prośbę, bo już nie miałem siły się z nim o to kłócić. Po chwili czułem jak z mojego członka wylewa się ciepła, gęsta ciecz prosto na rękę Hongbina. Czułem się okropnie zażenowany. Zakryłem twarz rękoma. Słyszałem jedynie cichy chichot Hongbina, który już po chwili złapał za moje dłonie i zaczął je delikatnie całować. Szczerze mówiąc nie miałem ochoty na nic więcej. Chciałem tylko żeby mnie przytulił i pogłaskał po głowie...nic więcej.
- Bini..
- Hm?
- Przytul mnie.
- To później Hyukkie.
- Proszę.- Hongbin jednak nie chciał mnie słuchać. Zdjął spodnie wraz z bielizną i rozszerzył moje nogi kładąc się między nimi. Czułem jak jego nagie ciało ociera się o moje. Było to strasznie przyjemne,a zarazem krępujące. Czułem dziwne ciepło w podbrzuszu, a moje ciało coraz bardziej pokrywało się potem i ciarkami. Hongbin muskał moją szyję swoimi ciepłymi wargami, a jego dłonie delikatnie pieściły moje drżące ciało. Gdy jego wargi zatrzymały się na moim uchu, Bini podniósł lekko głowę i spojrzał mi w oczy szepcząc:
- Zrobimy to Hyukkie.
Co....zrobimy co? Tamtego wieczoru mój mózg przestał zupełnie pracować i myśleć.
- Co zrobimy?- zapytałem cicho głaszcząc Hyunga po karku.
- Ale ty jesteś głupiutki.
- Hongbin... nie powinniśmy.- po tych słowach syknąłem, bo poczułem wchodzącego we mnie brata.
- Hyuk zaufaj mi... nie zrobię ci krzywdy, przecież wiesz. 
- Wiem...ale jesteśmy braćmi.- znów jęknąłem i mocniej wtuliłem się w Hongbina, który już w połowie tkwił w moim wnętrzu.
- Kocham cię nie tylko jako brata... wiem Hyukkie, że twoje uczucia wobec mnie są dokładnie takie same. 
Tu się nie mylił... od wielu lat czułem do niego coś więcej. Myślałem o nim zawsze, gdy kładłem się spać.. miałem przed oczami różne erotyczne scenki z nim w roli głównej. Zawsze jak z kimś wychodził czułem wielką zazdrość i błagałem by nigdy nikogo sobie nie znalazł. Modliłem się, by któregoś dnia zakochał się we mnie i ze mną był... mimo że nie powinniśmy, chciałem tego ponad wszystko. Wiedziałem, że przez to rodzice się od nas odwrócą, ale szczerze mówiąc to się dla mnie nie liczy...chcę tylko i wyłącznie Hongbina...niczego więcej nie potrzebuję i nie chcę.
Skoro już Bini przyznał się do swoich uczuć wobec mnie, musiałem...i chciałem to wykorzystać. Złapałem jego rozgrzaną twarz w obie ręce i połączyłem nasze wargi w czułym i namiętnym pocałunku. Hongbin wszedł we mnie do końca i rozpoczęliśmy stosunek. Z początku był on czuły i delikatny, jednak po kilku minutach oboje nie wytrzymaliśmy i pragnęliśmy więcej. Hyung zachowywał się jak zwierze, co mi wcale nie przeszkadzało. Pragnąłem go nawet bardziej. Chciałem by robił to szybciej i mocniej. Nasze położenie co chwilę ulegało zmianie. Zaczęliśmy się kochać na łóżku...później jednak wylądowałem na biurku, pod ścianą... godzinę potem przenieśliśmy się do kuchni i łazienki. Doszliśmy kilkakrotnie,a mimo to ciągle nam było mało. Gdy staliśmy w kabinie prysznicowej Hongbin wyszedł ze mnie i przycisnął mnie do ściany kabiny delikatnie mnie całując.
- Dziękuję Hyukkie.
- Za...za co?- powiem szczerze,że ciężko było mi wtedy złapać oddech i cokolwiek powiedzieć. Powiedzieć coś jeszcze w miarę sensownego.
- Za to,że jesteś matołku. Dziękuję.
Wtuliłem się w rozgrzane ciało brata i lekko się uśmiechnąłem. Czułem,że będziemy mieć wiele problemów i nieprzyjemności przez to,że jesteśmy razem...ale jak mam być szczery zupełnie mnie to nie obchodziło. Miałem Hongbina na wyłączność i tylko to się dla mnie liczyło.


~Koniec.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------

J-hope,Jimin,Suga,V,Kook&Xero,Zico,Taeil,Suho,Xiumin,Se7en,T.O.P,Yugyeom,Taemin,Kai

Jimin
Właśnie wracaliśmy z weekendu spędzonego w górach. Był środek nocy, a ja mimo zmęczenia dzielnie prowadziłem samochód. Co chwilę zerkałem na śpiącego obok mnie J-hop'a, który ślinił się i gadał przez sen jakieś głupoty. Chciało mi się śmiać, ale gdy patrzyłem na śpiących z tyłu V i Kook'a moje serducho się rozpływało i całą uwagę skupiałem na nich. Był jeszcze Suga...ale ten jak zwykle pochłonięty był telefonem i pisaniem ze swoim chłopakiem. Nie lubiłem jego faceta... glupi, zarozumiały buc...ale cóż...najważniejsze,że Suga był z nim szczęśliwy.
By nie zasnąć włączyłem radio...ta... byliśmy na takim zadupiu,że nie łapało żadnej stacji. Westchnąłem i spojrzałem na zarumienionego Sugę.
- Może się gdzieś zatrzymamy,co?
- Po co?
- Jestem zmęczony, wolę nie prowadzić. 
Niestety jako jedyny posiadałem prawo jazdy więc to ode mnie zależało bezpieczeństwo moich przyjaciół.
- Za zakrętem jest chyba coś w rodzaju hotelu, to możesz się tam zatrzymać.

Suga
Zajechaliśmy na parking. Pomiędzy drzewami i górami znajdował się obskurny, parterowy hostel. Wyglądał przerażająco. Spojrzałem na Jimin'a i głośno przełknąłem ślinę.
- Może jednak dasz radę dojechać do Seoulu?
- Nie...budź chłopaków, a ja pójdę załatwić nam pokoje.- po tych słowach wysiadł z samochodu i ruszył do recepcji. Przestraszony zacząłem dobudzać V i Kook'a. J-hope obudził się sam i nieprzytomny popatrzył w moją stronę. Wyjaśniłem im,że musimy się tutaj zatrzymać, bo Jimin jest bardzo zmęczony. Chłopaki przytaknęli na tą informację i wysiedli z samochodu. Czy tylko mi do cholery nie podobał się ten pomysł? Dlaczego na parkingu stoi tylko nasz samochód, a wokół nie ma żywego ducha? Do tego jeszcze ta noc i ciemny las, który nas otaczał...albo z tym miejscem jest coś nie tak albo naoglądałem się za dużo horrorów.

Jimin
Wszedłem do recepcji. Reszta chłopaków stała na dworze i paliła papierosy. Pokręciłem głową i rozejrzałem się po pomieszczeniu. Cisza...głucha cisza. W recepcji znajdował się blat, telewizor połączony z monitoringiem i dwa krzesła, chyba przeznaczone dla "gości". Chrząknąłem by zwrócić na siebie czyjąś uwagę, jednak nikt nie przychodził.
- Przepraszam...jest tu ktoś?
- Tak.
Usłyszałem za sobą cichy, chłodny głos. Otworzyłem szeroko oczy i odwróciłem się. Stał za mną wysoki, szczupły mężczyzna. Jego oczy pomalowane były ciemną kredką, co jeszcze bardziej dodawało im grozy. Spojrzałem na plakietkę umieszczoną na jego wymiętej marynarce- "T.O.P". Co to kuźwa ma być? Mężczyzna stanął za blatem i podsunął w moją stronę dwa klucze. Skąd wiedział,że dwa? Że Kook będzie chciał dzielić pokój z V, a reszta by nie przepłacać kimnie się w jednym pokoju? Wziąłem głęboki oddech i spojrzałem w oczy recepcjonisty.
- Ile płacę?
Ten jedynie lekko się uśmiechnął i skinął głową w moją stronę. Zmrużyłem oczy i lekko odwróciłem głowę. Stał za mną chudziutki chłopak o blond wlosach. Tabliczka na jego ubraniu przedstawiała go jako "Xero". Podszedł do blatu biorąc klucze i skinął głową bym szedł za nim.

Kook
Mój kochany V i Suga kończyli palić papierosy. Ja siedziałem na masce samochodu i rozglądałem się po okolicy, która budziła we mnie mieszane uczucia. Byłem trochę przestraszony. Może dlatego, że była noc a wokół był las? Od zawsze bałem się ciemności...to był dobry pretekst, by pchać się V do łóżka. Uśmiechnąłem się lekko pod nosem i spojrzałem na J-hopa, który przysypiał oparty o samochód.
- Idę siku.
- Mhm..
No tak...był śpiący więc niezbyt kontaktował. Zapiąłem bluzę pod samą szyję, nałożyłem na głowę kaptur i ruszyłem na skraj lasu załatwić swoją potrzebę. Cały czas miałem dziwne wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Jednak gdy po paru minutach wyrzuciłem tę myśl z głowy usłyszałem za sobą kroki. Szybko się odwróciłem jednak nikogo za mną nie było. Miałem ochotę usiąść i płakać jak dziecko. W tej chwili byłem przerażony. Przełknąłem z trudem ślinę i gdy odwracałem się uderzyłem w czyjeś ciało. Podniosłem głowę i otworzyłem szeroko oczy. Stał przede mną chłopak z przedziałkiem na grzywce i w okularach. Gdy już miałem uciekać do chłopaków, złapał mnie za ramie i lekko się uśmiechnął.
- Czego chcesz?
- Musicie stąd uciekać.
Czułem, że serce zaraz wyskoczy mi z piersi. Miałem łzy w oczach, a dłonie coraz bardziej się pociły.
- Dlaczego mamy stąd uciekać?
Starałem się grać twardego, ale mój załamujący się głos mnie zdradzał. Wtedy chłopak uśmiechnął się i pociągnął mnie za sobą w głąb lasu.

V
Gdy skończyłem palić poszedłem do bagażnika po torby. Wtedy dopiero zorientowałem się,że nie ma przy mnie mojego słodziaka. Przestraszony pobiegłem do recepcji. Tam jednak nikogo nie było. Przebiegłem parking wzdłuż i wszerz, ale nigdzie nie było śladu po Jungkook'u.
- Jungkook !
- Może poszedł z Jiminem.- odpowiedział Suga.
- Przecież był tutaj... cały czas do cholery był koło samochodu.
- Aaa..- wtedy do dyskusji włączył się J-hope - Poszedł siku.
- Co?...gdzie?
- No do lasu.
- Puściłeś go samego?!
- Daj spokój...jest dużym chłopcem.
Miałem ochotę rozszarpać J-hopa na milion kawałków. Wolałem jednak zostawić tę przyjemność na później. Pobiegłem w wyznaczone przez tego nieodpowiedzialnego idiotę miejsce, jednak po Kook'u nie było nawet śladu.
- JUNGKOOK !!
Wbiegłem do lasu. Biegnąc na oślep zobaczyłem między drzewami mojego chłopaka, który siedział oparty o konar. Rzuciłem się niemal na niego i mocno go przytuliłem. Wzrok Kook'a był nieobecny. Dopiero po dłuższej chwili zamrugał kilkakrotnie i spojrzał na mnie. Gdy opowiadałem mu o tym, co się stało zaprzeczył mówiąc,że do lasu wprowadził go chłopak w okularach. Stwierdziłem,że plecie bzdury, bo nikogo takiego na parkingu nie było. Wtedy dopiero przypomniałem sobie o Jiminie...

J-hope
Miałem już dość czekania. Byłem glodny, zmarznięty i okropnie śpiący. Siedziałem na parkingu sam. V pobiegł po Kook'a, a Suga zainteresował się długą nieobecnością Jimina. Wescthnąłem i spojrzałem na telefon. Brak zasięgu, a do tego wszystkiego zegarek zatrzymał się na godzinie 02:35. Schowałem telefon do plecaka i rozejrzałem się po parkingu. Moją uwagę przykuł mini taras znajdujący się przy hostelu. Stała na nim drewniana, skrzypiąca huśtawka, na której siedziało dwóch chłopców. Zmrużyłem oczy, by lepiej im się przyjrzeć. Mieli na sobie zwykłe dżinsy i czerwone bluzy z plakietkami- "Taemin" i "Kai". Dlaczego byli podpisani? By pozbyć się nudy podszedłem do nich i szeroko się uśmiechnąłem.
- Hej, co tam?
- Cześć...co tu robisz?- zapytał Kai i wtulił się w chłopaka.
- Pewnie to samo co i wy. Wracam z przyjaciółmi z gór i postanowiliśmy się tu zatrzymać. 
- To nie jest miejsce dla was.
Gdy wypowiadał te słowa powiał dość chłodny wiatr, który przyprawił mnie o gęsią skórkę. Zapiąłem bluzę pod samą szyję i podniosłem oczy na huśtawkę, jednak nikogo na niej nie było.
- Kai?...Chłopaki no co wy..
Znów ten wiatr. Zrobiłem krok do tyłu i poczułem,że uderzam w kogoś plecami. Wrzasnąłem i szybko się odwróciłem. Był to jednak Suga.

Suga
Gdy straciłem zasięg i nie mogłem już pisać z moim chłopakiem postanowiłem zobaczyć jak idzie Jiminowi załatwianie pokoi. Jednak gdy wszedłem do recepcji nikogo w niej nie zastałem. Monitoring również nie przedstawiał nic ciekawego. Wtedy pomyślałem,że spędzę ten czas z
J-hopem, jednak gdy ten mnie zobaczył zaczął wrzeszczeć jak opętany.
- Czemu tak krzyczysz?
- Nie strasz mnie durniu!
- Wyglądasz jakbyś zobaczył ducha.
- Przed chwilą chyba widziałem..
- Co?
Zachichotałem,ale poważna mina J-hopa sprawiła,że cały humor ze mnie uleciał.
- Dobra wiesz co...chodź lepiej poszukać Jimina. 

J-hope
Złapałem Suge za rękę i ruszyliśmy na recepcję. Cały się trząsłem, a przez głowę przechodziły mi tysiące przedziwnych myśli. Do tego wszystkiego nigdzie nie było śladu po V, Kook'u i Jiminie. Weszliśmy do pomieszczenia i rozejrzeliśmy się po nim. Wokół nie było żywej duszy, która powiedziałaby nam cokolwiek o położeniu naszych przyjaciół.  Wtedy zobaczyłem zeszyt, w którym zapisane były nazwiska ludzi wynajmujących pokoje w tym hostelu. Podszedłem do lady i zacząłem go przeglądać. Suga w tym czasie przeglądał monitoring. Słysząc krzyki na nagraniach podniosłem głowę i spojrzałem na ekran.
- To Kai i Taemin..
- Kto?
- Widziałem ich... siedzieli na huśtawce..
- Na tym nagraniu zarzynani są żywcem... co lepsze w jednym z tutejszych pokoi.
Popatrzyliśmy po sobie, a przez głowę przeszła mi chyba najgorsza myśl.
- Sprawdź nagrania z dzisiaj...
- Chyba nie myślisz,że Ji...
- Sprawdź..
Suga trzęsącymi się rękoma zaczął szukać dzisiejszych nagrań.
- Zatrzymaj.
Na jednym z nagrań zauważyłem Jimina, który rezerwuje pokoje,ale...rozmawiając sam ze sobą. Za ladą nie było nikogo, kto by go obsługiwał.
- Suga uciekajmy stąd...
Gdy ruszyliśmy do wyjścia zauważyliśmy stojących przy samochodzie dwóch chłopaków. Brunet z tabliczką "Suho"obejmował w pasie wiewiórkopodobnego chłopaka o imieniu "Xiumin". Miałem dość. Zacząłem się szczypać po rękach, ale to niestety nie był sen.

Jimin
Już od dłuższego czasu siedziałem w pokoju i starałem się uregulować stary telewizor. Czekałem kiedy Xero przyprowadzi do mnie Suge i J-hopa, ale tych nie było już dobrą godzinę. Nagle ktoś zaczął się dobijać do moich drzwi, które wybiegały od razu na parking.
- Wreszcie jesteście.- powiedziałem uśmiechając się, jednak gdy otworzyłem drzwi nikogo przed nimi nie zastałem - Chłopaki chodźcie... pora już spać. 
Nikt nie odpowiadał na moje słowa. Wzruszyłem ramionami i zamknąłem drzwi. Nie zdążyłem nawet dojść do łóżka, gdy znów ktoś zaczął pukać. Zakradłem się do okna i lekko odsłoniłem zasłone. Pukanie nie ustępowało, jednak nikogo nie było przed drzwiami.
- Co jest do cholery...- zacząłem się nerwowo rozglądać po pokoju - To jakiś żart?! Co się tu dzieje?!
Nikt mi nie odpowiadał. W sumie kto miałby mi cokolwiek powiedzieć. Zwykle nie bałem się tym podobnych historii, ale noc, las i ogólnie ten hostel przyprawiały mnie o dreszcze. Nieustające pukanie doprowadzało mnie do szału. Złapałem za klamkę, bo chciałem stąd jak najszybciej wyjść i pójść do samochodu jednak drzwi były zamknięte. Przekląłem w myślach to miejsce i odwróciłem się twarzą w stronę pokoju. Nie wiem jakim cudem, ale na moim łóżku leżał chłopak. Na jego twarzy mieszało się przerażenie i smutek.
- Kim...co ty tu robisz..
"Zico"...bo tak miał na imię chłopak, nic nie powiedział i podszedł do telewizora. Wyciągnął spod niego kasetę i wsadził do odtwarzacza. Niepewnie usiadłem na łóżku i wbiłem oczy w telewizor. Zico na nagraniu przebierał się. Wtedy ktoś zaczął pukać do drzwi i tak jak w moim wypadku po otwarciu ich nikogo nie było. Rozejrzałem się po pokoju, ale Zico już w nim nie było. Gdy przeniosłem oczy na telewizor zobaczyłem jak ktoś wchodzi do pokoju przez łazienkę i zabija siekierą chłopaka. Dosłowanie...rzuca go na łóżko i bije jak świnie w rzeźni. Postanowiłem zajrzeć do łazienki...sam nie wiem dlaczego. Wyglądała całkiem normalnie... kabina prysznicowa, umywalka i toaleta. Nikogo na szczęście w niej nie było. W pewnym momencie zapanowała głucha cisza. Pukanie ustąpiło. Czułem jak serce podchodzi mi do gardła. Czułem się obserwowany i na celowniku jak jakaś kaczka. Albo rzeczywiście ktoś się na mnie zaczaił albo moja wyobraźnia zaczęła działać zbyt bujnie. Wyszedłem gwałtownie z łazienki i ruszyłem biegiem w stronę drzwi. Całe szczęście były otwarte i po chwili znajdowałem się na parkingu.

V
Prowadziłem mojego chłopaka w stronę parkingu. Chciałem posadzić go do samochodu i jak najszybciej opuścić to nawiedzone miejsce. Gdy wyszliśmy z lasu zobaczyłem spanikowanego Jimina, który biegał po żużlu robiąc przy tym trochę hałasu.
- Jimin !
Brunet tak się ucieszył, że rzucił się niemalże na mnie i nieprzytomnego Jungkooka tuląc nas i mówiąc,że się cholernie cieszy, że nas widzi. Zdezorientowany zaprowadziłem ich obu do samochodu i kazałem w nim na mnie czekać. Sam poszedłem poszukać J-hopa i Sugi. Kręciłem się po hostelu i zaglądałem w okno każdego pokoju. Nigdzie ich jednak nie było. Gdy zaglądałem do ostatniego pokoju zobaczyłem siedzącego na fotelu bruneta. Zmrużyłem oczy, by lepiej mu się przyjrzeć. Pomieszczenie, w którym siedział było ciemne więc niewiele widziałem. Telewizor, obok którego siedział śnieżył i wydawał dość nieprzyjemny szum. Chłopakowi jednak w ogóle to nie przeszkadzało...przynajmniej takie sprawiał wrażenie. Zapukałem w szybę, by zapytać go o kilka rzeczy. Gdy podniósł głowę zobaczyłem tabliczkę z imieniem "Yugyeom".
- Yugyeom, możemy pogadać?
Ten jednak nic nie powiedział i ruszył w stronę łazienki znikając za jej drzwiami. Westchnąłem i poszedłem na recepcję. Coraz mniej mi się tu podobało. Za każdym razem gdy wyciągałem telefon, ten pokazywał mi tę samą godzinę...02:35. Do tego ciągle ta cholerna noc, która wydawałoby się nie ma końca i las... szumiący, ciemny las, z którego ciągle słychać było jakieś szepty, głosy i wycie tutejszych wilków. Gdy wszedłem na recepcję zobaczyłem Sugę i J-hopa, którzy przerażeni siedzieli pod ladą.
- Jezus, ile można was szukać... zwijamy się do domu.
Widać,że nie trzeba było im więcej powtarzać. Wyrwali do samochodu i już po chwili zajmowali w nim miejsca. Wzruszyłem ramionami i położyłem na ladzie pieniądze. Nie wiem w sumie za co, bo nie spaliśmy w tej norze, ale wolałem je zostawić na wszelki wypadek. Wychodząc usłyszałem cichy, chłodny, męski głos dziękujący nam za pobyt w hostelu. Gdy się odwróciłem nikogo jednak nie zastałem. Pieniędzy na ladzie również nie było. Ruszyłem biegiem do samochodu. Jimin jednak był w takim stanie,że nie mógł prowadzić więc to ja musiałem się tym zająć. Jednak wszelkie próby odpalenia samochodu kończyły się niepowodzeniem. Zamknąłem na wszelki wypadek auto od środka i ponawiałem próby jego odpalenia. Wtedy jednak o zawał przyprawił mnie wrzask Jungkooka.

Suga
Kook krzyknął tak głośno, że byłem pewny, że ogłuchnę. Gdy podniosłem oczy w miejsce, na które pokazywał ujrzałem zamglone postaci wychodzące masowo z hostelowych pokoi, recepcji i lasu. Widziałem nawet po Jiminie, że na ten widok zrobiło mu się ciężej w spodniach.
- Co tu się do cholery dzieje...
- Przyznaj się J-hope, czego nam dosypałeś...- powiedział Jimin starając się zachować resztki godności i trzeźwego umysłu.
- Tae, błagam cię jedź.- piszczał niemalże Kook i wtulał się w siedzącego obok niego J-hopa. Ten jednak mimo wielu prób nie mógł odpalić silnika. Po moich policzkach zaczęły spływać łzy. Nie chciałem skończyć jak ci ludzie. Nie chciałem zostać zarżnięty jak świnia i nagrany na kasetę, by później kolejni goście mogli to oglądać jako przestrogę i "grę wstępną". Chciałem żyć i to za wszelką cenę. Mimo ogromnego strachu wysiadłem z samochodu i zacząłem coś majstrować pod jego maską. Chęć życia była teraz silniejsza od strachu. Słyszałem krzyki chłopaków, bym wsiadł do samochodu, ale nie mogłem pozwolić na to żebyśmy wszyscy zginęli. W pewnym momencie poczułem obok siebie czyjąś obecność. Przełknąłem z trudem ślinę i niepewnie przeniosłem wzrok na tę osobę. Koło mnie stał nieziemsko przystojny mężczyzna.
- Se7en...miło mi.
Poczułem jak ulatuje ze mnie całe życie. Nogi dosłownie załamały mi się i czułem jak osuwam się po masce samochodu na ziemię...zemdlałem.

*

Jimin
Był ranek...koło godziny siódmej. Siedzieliśmy wszyscy w samochodzie na pobliskiej stacji benzynowej i powoli dochodziliśmy do siebie. Suga na szczęście już się wybudził i w objęciach J-hopa popijał gorącą herbatę... Do samochodu wsiadł Jungkook, który chyba najbardziej przeżył tę noc. W ręku trzymał gazetę i z przerażeniem w oczach mi ją wręczył.
- Trzecia strona..- szepnął, a ja od razu przeniosłem oczy na znajdujący się we wskazanym miejscu artykuł.
- Słuchajcie...- wziąłęm głęboki oddech i zacząłem czytać - ...po tutejszej okolicy chodzi legenda o nawiedzonym hostelu. Jego właściciel Choi SeungHyun zwany jako T.O.P pokłócił się o dochody ze swoim nażeczonym Choi DongWook'iem, działającym w branży pod pseudonimem Se7en. Wściekły i pazerny mężczyzna zamordował go w jednym z hotelowych pokoi, a jego zwłoki ukrył na skraju lasu otaczającego hostel. Lekarze i psychiatrzy stwierdzili u SeungHyuna problemy psychiczne. Ponoć po morderstwie nażeczonego każdy kto przyjechał do hostelu ginął w wynajmowanym pokoju, a zwłoki chowane były w tym samym dole, co ciało jego partnera. Co ciekawsze T.O.P mordował jedynie mężczyzn, tym samym pokazując do nich swoją ogromną nienawiść. Wszystko wydarzyło się rzekomo dwanaście lat temu, jednak czasami do tej pory mieszkańcy z okolicznych wiosek skarżą się, że z hostelu słychać krzyki, a zaparkowane wcześniej samochody lądują w rowach bądź są porzucane na pobliskich parkingach. Osobiście nie wierzymy w takie historie, jednak mimo to wolimy Państwa ostrzec i zachęcić do omijania owego hostelu.


~Koniec.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Być może słabe...mam niestety tego świadomość. Mam jednak teraz sesję i niestety większą uwagę skupiam na nauce ;; Następnym razem postaram się dodać coś o wiele lepszego. Buziaki

Hansol & B-joo [I'm your Vampire]

  Hansol
Znów musiałem przenosić się do innej szkoły. Szczerze mówiąc już mnie to męczyło. Co kilka lat konieczne były przeprowadzki i zmiany...ciągłe zmiany. Tym razem przeniosłem się do Seoulu i tam zapisałem się do liceum. Wszedłem do budynku i rozejrzałem się za swoją nową klasą. Gdy podszedłem pod salę mój wzrok przyciągnął chłopak o jasnej karnacji i blond loczkach. Był strasznie uroczy i miał w sobie "to coś". Siedział na ławce i zamyślony przeglądał podręcznik do chemii. By nie tracić czasu i okazji, podszedłem do niego i usiadłem z nim ramię w ramię.
- Hej, jestem Hansol.
Chłopak podniósł głowę. Miał wielkie, czarne oczy, w których zakochałem się w jednej sekundzie. Odłożył książkę i lekko się uśmiechnął.
- Cześć, Byungjoo.- mówiąc to podał mi rękę -Ty jesteś tym nowym uczniem,tak ?
- Zgadza się. Mam nadzieję,że dobrze się mną zaopiekujesz. 
B-joo...bo później jak się okazało tak wszyscy go nazywali, uśmiechnął się szeroko i przytaknął. Usiedliśmy razem w ławce i spędziliśmy każdą przerwę razem. Mimo że Byungjoo posiadał grupkę przyjaciół całą swoją uwagę poświęcał mi. To była kolejna rzecz, którą mnie zauroczył...

  B-joo
Gdy tego dnia Hansol usiadł obok mnie poczułem bijący od niego chłód. Przerażający, przeszywający do ostatniego włosa na głowie chłód. Gdy podniosłem głowę ujrzałem jego białą wręcz cerę i żółto-brązowe oczy. Z początku nieco mnie wystraszył, jednak po spędzeniu całego dnia w jego towarzystwie przekonałem się do niego i zobaczyłem,że jest naprawdę fajnym chłopakiem. Dowiedziałem się, że słuchamy tej samej muzyki, lubimy jeść te same potrawy i interesują nas podobne rzeczy...przyjaciel idealny.

  Hansol
Po szkole zaproponowałem Byungjoo żebyśmy poszli do mojego domu. Mieszkałem sam, a goście byli u mnie rzadkością. Mimo że byłem samotnikiem czasami potrzebowałem towarzystwa... szczególnie kogoś takiego jak B-joo. Wiem...znałem go jeden dzień, ale zakochałem się w nim od pierwszego wejrzenia...można by powiedzieć, że było to coś w stylu miłości z filmów. Glupie ? Być może...ale w moim świecie takie rzeczy były normą. Wracając do odwiedzin B-joo... chłopak się zgodził i po lekcjach ruszyliśmy do mojego mieszkania. Całą drogę czułem od niego pewien dystans. By rozluźnić atmosferę dźgnąłem go w brzuch i zachichotałem.
- Ejjj to bolało, małpo. 
- Małpo ?- zaśmiałem się ukazując piękne, białe uzębienie.

  B-joo
Po dostaniu w brzuch Hansol zaczął się strasznie śmiać. Wtedy moją uwagę przykuły jego zęby...nie mówię tutaj o bijącej od nich bieli, ale o ostrości kłów. Chłód, kły, ciągłe przeprowadzki...od początku wiedziałem, że coś jest z nim nie tak. Jednak by stwierdzić to, co podejrzewałem od samego początku potrzebowałem jeszcze trochę czasu i kilku dowodów. Po wejściu do mieszkania Hansol zaprowadził mnie do swojego pokoju. Moją uwagę przykuł płaski materac zamiast łóżka.
- Śpisz na materacu ?
- Tak...w zupełności mi to wystarcza. Poza tym nie sypiam za dużo. 
No to mam cię. Chociaż...chyba za dużo naoglądałem się "Zmierzchu"...Hansol wampirem? Boże, to przecież głupie. Takie rzeczy nie istnieją...to, że jest blady, zimny i ma kły o niczym przecież nie świadczy, prawda?
- Napijesz się czegoś?- poczułem jak jego chłodne wargi muskają moje ucho. Odwróciłem się gwałtownie i spojrzałem mu w oczy, które były teraz czarne jak smoła. Był tak cholernie przystojny i pociągający...jedyne na co miałem ochotę, to rzucić się na niego i kochać się z nim przez resztę dnia - Masz strasznie brudne myśli.- mówiąc to uśmiechnął się zadziornie i przycisnął mnie lekko do ściany.
- C..co ? O czym ty mówisz ?
- Hm ? O niczym.- cmoknął mnie delikatnie w usta i poszedł do kuchni.

  Hansol
Cholera...mogłem się zdradzić tym wyznaniem. Ale gdy usłyszałem jego brudne i zarazem podniecające mnie myśli, nie mogłem się powstrzymać. Chciałem zatopić kły w jego długiej szyi, która wręcz prosiła się o ugryzienie. Jego krew pachniała tak słodko...smakowała pewnie równie dobrze. Po nalaniu napojów wziąłem szklanki i ruszyłem z nimi w stronę pokoju. Wtedy do kuchni wparował Byungjoo z rozciętą na nadgarstku skórą, z której kapała krew. Gdy poczułem jej nieziemski zapach oblizałem wargi i spojrzałem na opanowaną twarz chłopaka.
- Co się stało?- zapytałem odstawiając napoje.
- Niechcący strąciłem wazon...strasznie cię przepraszam...

   B-joo
Zrobiłem to celowo. Chciałem sprawdzić jak w tej sytuacji zachowa się chłopak. Widziałem jak jego czarne oczy przybrały nagle złotego koloru. Po pokazaniu nadgarstka Hansol podszedł do mnie i delikatnie złapał mnie za krwawiącą rękę. Jego wargi drżały. Widziałem jak toczy sam ze sobą wewnętrzną walkę. Byłem pewien, że mnie ugryzie i wyssie ze mnie całą krew, a ciało poćwiartuje i zostawi w słoiczkach na pamiątkę. Zdziwiłem się, gdy ten delikatnie zlizał kapiącą z ręki krew.

  Hansol
Miałem na niego straszną ochotę. Jego krew pachniała tak słodko, świeżo i delikatnie. Mimo że od ponad 200 lat żywiłem się krwią zwierząt nie mogłem pohamować chęci spróbowania jego. Oblizałem wargi i podniosłem głowę spoglądając w wielkie oczy B-joo. Oddychał bardzo głęboko i głośno. Zbliżyłem się do niego i delikatnie połączyłem nasze wargi.
- Przepraszam....zaraz ci to opatrzę.- szepnąłem muskając jego usta. Byungjoo cicho westchnął i zamknął oczy.
- Kim jesteś..
- Zwyczajnym 18-latkiem...nic specjalnego.- mówiąc to cały czas pieściliśmy swoje wargi.
- 18-latkiem mającym wampirze kły, bladą i zimną cerę i zamiłowanie do krwi?
- Wiesz czym jestem, prawda?
- Wiem..
- Nie boisz się?
- Boję... boję się jak cholera... ale ufam ci.

  B-joo
W tym momencie okropnie się bałem. Czułem jak po plecach spływa mi strużka zimnego potu, a serce wali tak, jakby chciało mi uciec z piersi. Mimo strachu pragnąłem Hansola jak nikogo innego. Chciałem zatopić się w jego wargach i poczuć bliskość jego lodowatego ciała.
- Znów o tym myślisz.- szepnął chłopak i włożył mi lewą dłoń do tylnej kieszeni spodni.
- Czytasz mi w myślach?
- Taki mam dar.
- To przestań...czuję się z tym głupio. 
- Zawsze możesz powiedzieć na głos o czym myślisz.- mówiąc to złapał mnie lekko za pośladek co wywołało u mnie drżenie i cichy, stlumiony jęk. Hansol zbliżył się do mnie i delikatnie pocałował mnie w szyję. Przełknąłem głośno ślinę i zacisnąłem mocno oczy - B-joo, powiedz o czym myślisz.
- Hansol...
- Powiedz to.- chłopak nie odrywał się od mojej szyi i składał na niej delikatne i czułe pocałunki. Jego ręce natomiast błądziły po moim ciele i delikatnie je pieściły.
- Przecież wiesz o czym myślę.- czułem jak moje spodnie robią się coraz ciaśniejsze. Hansol nachylił się do mojego ucha i wyszeptał.
- Wiem doskonale o czym myślisz skarbie. Chcę byś powiedział to na głos...proszę, powiedz to.
Zacisnąłem dłoń na jego gęstych włosach i zbliżyłem się do jego wciąż drżących i pobrudzonych krwią warg.
- Nie wiem dlaczego, ale pragnę cię jak nikogo innego.
Chłopak uśmiechnął się zadziornie i lekko mnie pocałował wkładając jednocześnie lodowatą dłoń pod koszulę mojego mundurka.
- I ?
- I chcę się z tobą kochać tu i teraz...nawet jakbym miał przypłacić to życiem..
Hansol widocznie zdziwił się tym wyznaniem. Jego ręce spoczęły na moich biodrach przyciągając mnie tym samym bliżej jego ciała. Znów mnie pocałował, ale tym razem czulej i dłużej.
- Nie krzywdzę osób, które kocham. Nie bój się mnie Byungjoo. 
- Znasz mnie jeden dzi...
- Znam cię dłużej niż myślisz.

   Hansol
Czułem jakbym go znał całą wieczność...dosłownie i w przenośni. Był to chłopak stworzony dla mnie. Jak widać takie potwory jak ja również zasługiwały na miłość. Pewnie nasze spojrzenia na miłość i seks były zupełnie inne,ale mimo to mogliśmy przecież spróbować. By przerwać ciszę połączyłem nasze usta w namiętnym i czułym pocałunku. B-joo odwzajemniał go i głaskał mnie po dole pleców. W międzyczasie mogłem poczytać co dzieje się w jego głowie. Hm...chłopak był porządnie napalony, co mnie wcale nie zniechęcało. Walczył z porządaniem i z tym, by się na mnie nie rzucić. Wiedziałem też,że nie jest gejem...więc skąd ten pociąg do mojej osoby? Dlaczego tak bardzo mnie pragnął i po jedym dniu znajomości zaufał mi na tyle, by pójść ze mną do łóżka?

  B-joo
Wampir przerwał pocałunek i lekko się uśmiechnął. Powoli ściągnął ze mnie marynarkę i koszulę i całował mnie po obojczykach. Ponownie zatopiłem dłoń w jego włosach i starałem się rozluźnić, by móc cieszyć się tą chwilą.
- Więc masz ochotę na seks na stole?- mruknął cicho i spojrzał mi w oczy.
- Skąd...aishh...przestań, dobrze?
- Przepraszam..tego nie da się tak po prostu wyłączyć.- po tych słowach przeniósł mnie na stół i delikatnie na nim posadził. Mimo że był drobniejszy ode mnie miał w sobie bardzo dużo siły. Przyciągnąłem go do siebie i zacząłem całować. Można by powiedzieć,że nasze języki gwałciły się w obrzydliwie namiętny sposób. W końcu chłopak położył mnie na stole i zaczął całować klatkę piersiową i podbrzusze. Robił to bardzo delikatnie i powoli. Moje pragnienie rosło z sekundy na sekundę coraz bardziej. Chciałem już poczuć go w sobie, czuć jego chłód, szybki oddech, lodowate i słodkie wargi. Chciałem słyszeć od niego,że mnie kocha i pragnie jak nikogo innego. Że zawsze przy mnie będzie i będzie mnie chronił przed światem.
- Aż tak ci się spieszy?- zapytał w końcu ściągając ze mnie spodnie.
- Hansol, cholera jasna, bo się wkurzę. 
Ten jedynie uśmiechnął się szeroko i delikatnie zaczął całować moje uda.
- Wychwycasz tylko myśli, które mnie najbardziej zawstydzają.
Chłopak podniósł się i patrzył mi prosto w oczy głaszcząc mnie po brzuchu i udach.
- Nie myszko...wiem,że chcesz bym został przy tobie do końca życia. I obiecuję ci,że tak będzie. 

  Hansol
Po tym wyznaniu uśmiechnąłem się ciepło i wróciłem do dopieszczania ciała mojego kochanka. Widziałem jego zażenowanie i czerwieniącą się twarz gdy ściągnąłem z niego bieliznę. W sumie patrząc na wielkość jego członka nie miał się czego wstydzić, gdyż był dość pokaźnych rozmiarów. Ach ci ludzie...wstydzą się nagości jakby była niewiadomo czym. Nadzy się urodziliśmy i nagość zawsze będzie tym,co mnie najbardziej zachwyca i zdumiewa. Gdy usłyszałem jego głośno bijące serce nachyliłem się do niego i delikatnie pocałowałem.
- Mam przestać?
- Nie...nie przestawaj.
- Wstydzisz się skarbie...nie masz czego, naprawdę.
- Nigdy się nie kochałem...
- Wiem...obiecuję, że będę delikatny.- cmoknąłem go w czoło i ustami zacząłem dopieszczać jego męskość. Byungjoo jęczał niesamowicie słodko i podniecająco. Jego ciało co chwilę wyginało się w łuk, a ręce łapały wszystko co było w ich zasięgu.

  B-joo
Język Hansola potrafił zdziałać cuda. Było mi tak cholernie dobrze jak nigdy. Chciałem by ta chwila trwała wiecznie, ale mój penis nie mógł mi dać tej przyjemności i po chwili wystrzelił lepkim płynem wprost do ust Hansola. Oczy zaszły mi lekko mgłą, a ciało odmówiło chwilowo posłuszeństwa. Leżałem bezwładny i wpatrywałem się w sufit. Czułem jak słodkie usta mojego wampirka składały delikatne pocałunki na moim brzuch i klatce piersiowej. W końcu nachylił się do mnie, pocałował mnie w nos i mocno przytulił pytając czy wszystko ze mną dobrze. Gdy przytaknąłem zszedł ze stołu i zdjął z siebie mundurek ukazując pięknie wyrzeźbione. blade jak ściana ciało. Usiadłem lekko zamroczony i przejechałem dłonią po jego torsie. Chłopak jedynie lekko się uśmiechnął i złapał mnie za rękę prowadząc ją na swoją męskość. Czułem jak znów się czerwienie. Gdy złapałem za jego penisa Hansol mruknął i wtopił się w moje usta. Całował mnie niesamowicie namiętnie i z porządaniem, a ja w przypływie emocji dogadzałem jego członkowi, który już po chwili stał na baczność. Gdy Hansol to poczuł oderwał się od moich ust i oblizał wargi.
- Połóż się skarbie.- jak nakazał, tak też zrobiłem. Rozszerzyłem niepewnie nogi, a rękoma zakryłem nabrzmiałego penisa. Chłopak zbliżył się od mnie i podniósł moje ręce delikatnie je całując - Nie wstydź się mnie.- ton jego głosu trochę mnie przeraził, ale starałem sie tego nie okazywać.

  Hansol
Ucałowałem delikatnie drżące ręce Byungjoo i ułożyłem je na swoich biodrach. Widziałem i czułem jego stres. Jego serce biło szybko jak jeszcze nigdy. Czułem jak jego dłonie się pocą, a gardło co chwilę przełyka kolejną dawkę śliny. Mimo to czytałem w jego myślach. Wiedziałem, że mnie porząda i chce to ze mną zrobić.
- Byungjoo...
- Zrób to delikatnie.
Lekko się uśmiechnąłem i pocałowałem go w brzuch.
- Obiecuję.- po tych słowach zacząłem wchodzić w ciasnego chłopaka. Jego dłonie zacisnęły się na moich biodrach, a z ust wydobył się głośny jęk. W tym momencie mimo ogromnego porządania miałem ochotę się wycofać. Bałem się, że go krzywdzę, a przecież nie o to w tym wszystkim chodziło. Gdy przerwałem B-joo podniósł lekko głowę i prosił żebym go pocałował, Nachyliłem się do niego z pewnym dystansem, by moje biodra nie powędrowały dalej i delikatnie zacząłem całować chłopaka. Po tych krótkich czułościach pogłaskał mnie po policzku i lekko się uśmiechnął.
- Ufam ci Hansol.
- Wiem to Byungjoo...wiem co ci siedzi w tej pięknej główce, ale mimo tego, że cię cholernie pragnę boję się, że zrobię ci krzywdę...nie chcę tego.
- Jak będę czuł się źle, to ci powiem...obiecuję. 

  B-joo
Widziałem strach Hansola. Bał się, że nie wytrzyma i emocje poniosą go za daleko. Mimo to nie bałem się bólu i konsekwencji tego stosunku. Chciałem się z nim kochać nawet jakby to miała być najbardziej bolesna czynność w moim życiu. Wtedy poczułem jak Hansol bierze głęboki oddech i nachyla się do mojego ucha. Delikatnie mnie przytulił i wypuścił powietrze dalej we mnie wchodząc. Starał się odwrócić moje myśli od bólu szepcząc mi do ucha jak bardzo mnie kocha, że mnie nigdy nie skrzywdzi i nie zostawi. Mówił, że czekał na mnie całe swoje wampirze życie...że widział, że kiedyś mnie spotka. Gdy wszedł we mnie do końca poczułem przyjemne ciepło rozchodzące się po moim ciele. Spojrzałem ponownie zamglonymi oczami na Hansola i lekko się uśmiechnąłem. Ten całując mnie po twarzy czekał aż przyzwyczaję się do obecności jego członka. Po kilku dobrych minutach rozpoczął to, na co tak długo czekałem. Ruchy jego wampirzych, drobnych bioder były niesamowicie powolne i delikatne. Każdym pchnięciem badał uważnie moje ciało i sprawdzał na ile może sobie pozwolić. Gdy byłem wystarczająco rozciągnięty jego biodra trochę przyspieszyły. Zacisnąłem dłonie na jego talii i zacząłem całować go po uchu głęboko do niego oddychając.

  Hansol
Czułem,że B-joo zaraz dojdzie. Jako że był to jego pierwszy raz chłopak nie potrzebował do spełnienia dużo czasu. Czułem jak jego nabrzmialy penis ociera się o mój brzuch, co sprawiało mi mnóstwo przyjemności. Spojrzałem na jego podnieconą twarz, która co chwilę przybierała wyraz grymasu. Czułem jakbym go znał setki lat więc wiedziałem czym doprowadzić go do ostatecznego orgazmu. Chwyciłem go za blond loczki odchylając jego głowę i zacząłem lizać i ssać jego ucho. Byungjoo krzyknął i po chwili czułem jak ciepła sperma skleja nasze brzuchy. Był to tak podniecający moment, że doszedłem zaraz po nim opadając tym samym na jego drżące ciało. Jego delikatne ręce spoczęły na moich plecach, a spięte ciało powoli zaczęło się rozluźniać i dociskać się do stołu.

  B-joo
Spojrzałem na Hansola i lekko się uśmiechnąłem. Było mi tak dobrze, że nie mogłem nic z siebie wydusić. Czułem w sobie cały czas jego męskość. Zacisnąłem na niej wejście wywołując tym samym u Hansola cichy jęk.
- Przestań skarbie.- mruknął i mocniej mnie przytulił, chowając lodowatą twarz w zagłębieniu mojej szyi. Cicho zachichotałem i chwyciłem za marynarkę. Okryłem nią plecy chłopaka i mocno go przytuliłem. Chciałem trwać z nim w tej pozycji do końca życia. Chciałem pieścić jego usta i czuć jego oddech na mojej rozgrzanej skórze. Wtedy Hansol spojrzał na mnie i znów zadziornie się uśmiechnął.
- Też tego chcę.- wyszeptał i znów przyssał się do moich ust.



~Koniec.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

B-joo & Hojoon [Bądź szczęśliwy...]

                     Siedziałem przed kominkiem i wpatrywałem się w tańczące płomienie. Moje myśli wypełniała tylko jedna osoba- Hojoon. Chłopak podobał mi się od bardzo dawna. Można powiedzieć, że od dobrych 10 lat. Znaliśmy się od małego...razem poszliśmy do wytwórni i wylądowaliśmy w jednym zespole. Można by powiedzieć, że to spełnienie marzeń. A jednak...odkąd zakochałem się w najlepszym przyjacielu nie czułem się szczęśliwy. Dzień w dzień chodziłem przygnębiony, a odkąd zamieszkaliśmy pod jednym dachem mój stan pogorszył się jeszcze bardziej. Codziennie widziałem jak kręcą się koło niego Sangdo i Xero, jak go podrywają, zagadują i jak się razem śmieją. Cholernie mnie to bolało. Najgorsze było to,że dzieliliśmy razem pokój. Gdy patrzyłem na leżącego na łóżku Hojoona miałem wielką ochotę podejść do niego, przytulić go i pocałować. Chciałem choć przez chwilę czuć jego słodkie usta i ciepło jego ciała. Zamknąłem oczy i cicho westchnąłem. Miałem dość ukrywania swoich uczuć...jest to okropnie męcząca sprawa.
- Hej młody..co robisz ?
Zerwałem się na równe nogi i spojrzałem w stronę dobiegającego głosu. Był to Hojoon. Gdy spojrzałem na jego bladą i śliczną buźkę automatycznie się zarumieniłem a serce jakby przyspieszyło.
- Możemy pogadać ?
Cholera jasna...dlaczego zawsze mnie przy nim zatykało ?
- Ja...jasne...co jest ?
Hojoon usiadł na kanapie i kazał zająć miejsce obok siebie. Gdy koło niego usiadłem złapał mnie za ręce i lekko się uśmiechnął. W tej chwili myślałem,że serce wyskoczy mi z klatki piersiowej.
- O czym chciałeś porozmawiać ?
- Xero powiedział mi, że się we mnie zakochał. - chłopak uśmiechnął się szeroko i wziął głęboki oddech - Noo...i zgodziłem się z nim być.
W tym momencie poczułem jak grunt osuwa mi się pod nogami. Lekko się uśmiechnąłem i spuściłem głowę. Czułem jak do oczu napływają mi łzy, które po chwili kapały na moje kolana.
- Byungjoo...co się dzieje ?- przyjaciel pogłaskał mnie po plecach. Nie mogłem nic z siebie wydusić. Wstałem i można powiedzieć,że uciekłem do pokoju. Siedzący przy stole Hansol spojrzał na zdezorientowanego Hoojona i głośno westchnął.
- B-joo cię kocha od kilku dobrych lat. -po tych słowach wstał i ruszył na górę.
- O czym ty mówisz...
- Łącz wątki idioto..Byungjoo się w tobie zakochał..przeliterować ?
Chłopak był wyraźnie zaskoczony. Cholera wie po co przyszedł do pokoju i usiadł przy biurku. Ja leżałem na swoim łóżku zakryty kołdrą i starałem się uspokoić i wyciszyć.
- Dlaczego mi nic nie powiedziałeś ?- na te słowa zacisnąłem rękę na kołdrze i głośno przełknąłem ślinę.
- Bałem się,że mnie zostawisz.
- Dlaczego miałbym cię zostawić ?- Hojoon usiadł na łóżku i pogłaskał mnie po ramieniu.
- Pamiętasz jak było z Naktą i Atomem ?...przyjaźnili się od małego jak my..Nakta powiedział Atomowi,że się w nim zakochał i od tamtej pory w ogóle się do siebie nie odzywają. Wolałem już cierpieć z powodu nieodwzajemnionej miłości niż utraty najlepszego przyjaciela. 
Usłyszałem jedynie ciche westchnięcia Hojoona. Po chwili jednak położył się obok mnie i zrzucił ze mnie kołdrę.
- Jak długo to trwa ?
- 10 lat..
Hojoon otworzył szeroko oczy i mocno mnie przytulił. Poczułem jego silne bicie serca i płytki,ale szybki oddech. Miałem ochotę zrzucić z niego ubrania i całować każdy milimetr jego ciała. Chciałem powtarzać mu jak bardzo go kocham i że jest dla mnie całym światem. Chciałem wtulić się w niego i całować tak długo i namiętnie dopóki nie potracimy oddechów. Chciałem codziennie przy nim zasypiać i budzić się w jego ramionach, pić poranną kawę w jego za dużej koszuli, chciałem....chciałem po prostu by zawsze przy mnie był i mnie kochał...widocznie pragnąłem zbyt wiele. Może należałem do tych osób, które nie zasługują na miłość? Ale dlaczego...czym zawiniłem? Zacisnąłem pięść na koszuli przyjaciela, a z moich oczu popłynęły wielkie łzy. Jedna goniła drugą...nic już nie widziałem i coraz gorzej mi się oddychało. Czułem jedynie dłoń Hojoona zaciskającą się na moich włosach. Moja ręka powoli zawędrowała na jego talię, a kciuk zaczął ją delikatnie głaskać. Wtedy do pokoju wparował Xero. Gdy go zobaczyłem szybko wstałem z łóżka, by nie robić przyjacielowi problemów. Chłopak jedynie skinął na Hojoona głową i wyszedł z pomieszczenia.
- Hojoon przepraszam.- wytarłem oczy i spojrzałem na kolegę, który szedł w stronę drzwi.
- Przestań, nic się przecież nie stało. Zaraz do ciebie wrócę. - gdy wyszedł z pokoju stanął przed Xero i uraczył go wymuszonym uśmiechem - Co jest skarbie?
- Skarbie?...Hojoon, nie mogłeś mi od razu powiedzieć?
- Ale o czym..
- Zawsze widziałem jak ty i B-joo na siebie patrzycie. Przyznaj, że to z nim wolałbyś być niż ze mną.
- Xero ja...
- Chcę tylko znać prawdę.
Hojoon skinął lekko głową w celu potwierdzenia i wbił oczy w ziemię.
- Przepraszam..
Xero mimo zawodu poklepał go po ramieniu i lekko się uśmiechnął.
- Mam nadzieję,że cię nie skrzywdzi..
Zdziwiony i pogubiony w uczuciach chłopak wrócił do pokoju i spojrzał w moją stronę. Leżałem na łóżku z zamkniętymi oczami i co chwilę wycierałem łzy spływające po policzkach. W pewnym momencie poczułem jak na mnie siada. Jego ręce chwyciły mnie za nadgarstki i położyły je obok mojej głowy. Pocałunkami składanymi na mojej twarzy zbierał słone łzy. Nie mam pojęcia dlaczego, ale w tym momencie zacząłem płakać jeszcze bardziej. Było to spowodowane nadmiarem duszonych w sobie emocji czy byłem aż tak zachłanny na jego pieszczoty?...sam tego nie wiedziałem. W końcu Hojoon zatopił dłoń w moich włosach i delikatnie mnie pocałował. Nic już nie rozumiałem i nie wiedziałem tak naprawdę czy chcę zrozumieć. W głębi siebie bardzo cieszyłem się tą chwilą, ale z drugiej strony nie chciałem by Xero cierpiał przez utratę ukochanej osoby.
- Hojoon..
- Tak ?- chłopak podniósł głowę i spojrzał mi w oczy.
- Co z Xero ?
- Z mojej strony musiało być coś wcześniej na rzeczy...Xero twierdzi,że widział jak na ciebie patrzę...kochałem cię samemu do końca o tym nie wiedząc. 
- Co?
Hojoon uśmiechnął się lekko i pogłaskał mnie po policzku.
- Przytul mnie Byungjoo.
Jak prosił tak też zrobiłem. Czułem, że trzymam w rękach cały mój świat. Najchętniej nigdy bym go już nie puszczał. Chciałem go bronić przed całym złem krążącym po świecie..chciałem być dla niego czymś w rodzaju tarczy...aniołem stróżem...
- Strasznie cię kocham Hojoon. 
Poczułem jedynie lekki pocałunek złożony na mojej szyi. Chłopak wtulił w nią twarz i cicho mruknął. Uśmiechnął się w duszy i wzmocniłem uścisk...chciałem wierzyć, że to nie jest sen i że Hojoon jest naprawdę tak blisko mnie...już na zawsze.


~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------