Relacja koncertu Block B

Hej,
zgodnie z obietnicą napiszę dzisiaj relację z koncertu Block B, który miał miejsce 6 marca 2015 roku w klubie Palladium w Warszawie.
Ludzie zaczęli się schodzić pod klub z tego co wiem o godzinie 12, 5 marca. Ja wraz z koleżanką przyszłam pod Palladium 6 marca około 1 w nocy. Uzbrojone w śpiwory i kubki termiczne z kawą dzielnie czekałyśmy na swoją kolej. Odebrałyśmy numerki jakoś po 3 w nocy i do 06:00 miałyśmy czas by pojechać do domu, przespać się, cokolwiek. Ja w tym czasie skoczyłam do domu wykąpać się, pomalować i przebrać i o 6 rano przybiegłam pod klub zameldować się organizatorom. Jeśli bym tego nie zrobiła mój numerek by mi przepadł i dostałby go ktoś inny...ja natomiast byłabym daleko daleko w tyle;) Następne "meldowanie" się było o godzinie 15:30. 3/4 osób będących pod klubem rozjechało się do mieszkań, hosteli itp. lub kręcili się po pobliskiej galerii. Ja z koleżanką natomiat stałam dzielnie pod klubem i czekałam na Block B, bo krążyła plotka, że mają przyjechać między 09:00 a 12:00 na próbę. Tak też zrobili. Jako że wejście do klubu jest jedno nie mieli wyjścia i chcąc czy nie chcąc musieli wejść tym głównym. Stałam tam bardzo blisko chłopaków. P.O i Jaehyo byli dla mnie na wyciągnięcie ręki. Tutaj muszę pochwalić fanów, bo zachowali się tak jak należy. Nikt nie piszczał, nie krzyczał, chłopaki nie mieli również utrudnionego wejścia do środka. P.O i Jaehyo przywitali się z nami, machając nam i uśmiechając się do nas, reszta natomiat z kapturami na głowach pobiegła prosto do klubu. Wszystko to będzie można zobaczyć w filmiku, który nakręciłam i wrzuciłam na yt. Wszystko to stało się kilka minut przed 12:00. Jako że następne czekanie i sprawdzanie numerków było o 15:30 skoczyłam z koleżanką do Subway'a, znajdującego się naprzeciwko klubu na kawusie, która w tym dniu była niezbędna. Po wypiciu kawy, ok. 14:00 wróciłyśmy pod klub i siedząc na zimnym chodniku odmrażając sobie tym samym tyłki czekałyśmy na wpuszczanie do środka. W międzyczasie poznałam mnóstwo świetnych osób, z którymi na pewno będę chciała utrzymać kontakt. Wiele ludzi podchodziło do mnie i mówiło, że wyglądam jak Park Bom (2NE1), czym sprawiali mi ogromną radość. Najbardziej spodobał mi się tekst jednej z dziewczyn stojących niedaleko za mną w kolejce: "Hej...jezu, przyszłam na koncert Block B, rozglądam się po ludziach i nagle what the fuck...co tutaj robi Park Bom?". Na samo wspomnienie tego zdania i mimiki tej dziewczyny mam banana na twarzy :)
Po kilku godzinach marznięcia, okoły godziny 18:00 weszliśmy wszyscy do Palladium...i wtedy dopiero zaczęła się walka. Ludzie wrzucali do szatni rzeczy i czym prędzej biegli na salę. Ja grzecznie zostawiłam kurtkę i poszłam zająć jakieś miejsce. Stałam praktycznie pod samą sceną, niedaleko znajomych, którzy mieli bilety Early więc stwierdziłam,że nie jest źle. Problem zaczął się gdy na salę weszła grupka dziewczyn i na chama zaczęła się pchać na ludzi stojących z przodu, tym samym na mnie. Jakaś dziewczyna dosłownie leżała mi na plecach. Nie miałam nawet jak wyciągnąć telefonu, nie mówiąc już o podniesieniu baneru. Kilka minut przed koncertem zrobiło się niezbyt przyjemnie. Otóż wszyscy, wiadomo, chcieli mieć jak najlepszy widok na chłopaków i w związku z tym zaczęły się kłótnie, wyzwiska, przepychanki...dramat. Sądziłam, że polskie BBC będą umiały się zachować, ale jak widać, niestety nie.
Koncert rozpoczął się punktualnie o 19, co strasznie mnie ucieszyło. Widać, że chłopaki nas szanują. Zastanawiam się jak dużo wkładek mieli tym razem, bo wyglądali na bardzo wysokich ;) I teraz powiem tak...
* Zico - jego bezczelne..nie wiem jak to nazwać.."podrywanie" o mało mnie nie wykończyło. To ciągłe przygryzanie i oblizywanie warg i jednoczesne patrzenie na fanki, to dla mnie zdecydowanie za dużo. Ogólnie Zico jest.. tak mi się przynajmniej wydaje, bardzo ciepłą i zabawną osobą. Zagrzewał fanów do boju :) Zachęcał byśmy z nimi śpiewali, robili hałas, ogólnie co chwilę pokazywali czy jesteśmy zadowoleni i czy dobrze się bawimy.
* Taeil - o nim niestety nie mogę za dużo powiedzieć, bo moje oczy głównie skierowane były na Zico i Jaehyo. Powiem tylko tyle, że był bardzo wycofany..może przestraszony hah, naprawdę nie wiem jak mogłabym go opisać.
* B-Bomb - jak żyję, nie widziałam tak przystojnego faceta. B-Bomb jest pod tym względem po prostu idealny. Wygląda też na wysokiego, ale mówię...wszystko jest kwestią wkładek ;) Chętnie również odpowiadał na pytania od polskich fanów, zresztą podobnie jak reszta chłopaków.
* Jaehyo - i nadszedł ten moment, kiedy będę pisała o swoim biasie...[wdech i wydech]. Jak zobaczyłam go wysiądającego z taxi pod klubem byłam bliska zejścia..dosłownie. Żeby nie narobić wstydu sobie i innym członkom fandomu grzecznie go nagrałam, a gdy tylko znalazł się w klubie wybuchłam płaczem. Podczas koncertu gdy podniosłam baner...a że byłam blisko sceny, a baner był jednym z większych, musiał zwrócić na niego uwagę. Spojrzał jedynie na niego, odwrócił lekko głowę i lekko się uśmiechnął...coś jak Leo (VIXX), typowa diva. Gdy odpowiadał na pytania, jego prawy kącik ust jedynie lekko drgnął gdy słyszał piski fanek. Jak tu żyć z takim człowiekiem...ale i tak go uwielbiam.
* U-kwon - o nim niestety również nie jestem w stanie dużo powiedzieć. Jedyne co zapamiętałam z koncertu to jego czarujący uśmiech...that's all.
* Kyung - jeju...cudowne, kochane, urocze maleństwo do kochania i tulenia. Ubóstwiam jego uśmiech nie schodzący mu w ogóle z twarzy. Momentami miałam ochotę wparować na scenę i zatulić go z miłości. Gdy widział, że fani nagrywają to, co dzieje się na scenie od razu się uśmiechał i nam machał.
* P.O - większość ludzi, których znam mówi: "P.O to brzydal...ale i tak go kocham". Błąd! P.O jest na żywo bardzo przystojny i wysoki. Gdy przechodził obok mnie pod klubem był gdzieś wyższy o głowę (ja mam 173 cm). Do tego jest niewiarygodnie uroczy i ciepły.

Podczas koncertu wiele osób mdlało. Na sali panował ogromny gorąc i było bardzo duszno. Za każdym razem gdy byliśmy zmuszeni przerwać koncert, by ochrona wyniosła mdlejące osoby, widać było po chłopakach, że się tym przejmują. Śledzili wzrokiem każdą osobę, która była wynoszona z sali. Tym również u mnie bardzo zapunktowali. Bolało mnie jedynie to, że nie wszyscy byli gotowi pomóc padającym jak muchy osobom. Dużo ludzi wykorzystywało zamieszanie i pchało się bliżej sceny...no cóż. Całe szczęście mój baner nadał się idealnie do wachlowania takich osób, a kurs pierwszej pomocy nie poszedł na marne. Po koncercie, który trwał około 1,5 godziny chłopcy oblali nas wodami, które sami pili. Miałam na sobie wodę Jaehyo, B-Bomb'a i...kogoś jeszcze..wiem,że trzy osoby lały wodę w stronę gdzie ja stałam.

Podsumowując... jestem bardzo wdzięczna rodzicom za kupno biletu na Bloczki. Był to mój pierwszy k-pop'owy koncert i był on dla mnie naprawdę niezwykle ważny. Gdy w liceum zaczęły się moje wszystkie problemy, wtedy właśnie poznałam k-pop i tak naprawdę tylko i wyłącznie dzięki niemu jeszcze żyję. K-pop to coś więcej niż muzyka. Zobaczenie na żywo swoich idoli, którym tak wiele zawdzięczasz jest dla fana czymś nie do opisania. Pewnie dlatego po wyjściu z sali, siadłam na schodach i dopiero uwolniłam emocje w postaci płaczu..a raczej histerii... ale jak mówiłam, ten koncert był dla mnie naprawdę czymś niesamowicie ważnym.
Życzę wszystkim fanom k-pop'u koncertów ich idoli, takich wrażeń i pozytywnych emocji.

Wszystkie urywki zawarte w tym filmie zostały nagrane przeze mnie :) Miłego oglądania

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ponoć w tym roku mają zawitać do nas Topp Dogg. Jesteście gotowi? :) ja chyba psychicznie jeszcze nie bardzo hah.
Buziaki

Zico & Jaehyo [Potwór z sąsiedztwa]

            Nazywam się Jaehyo i mieszkam razem z rodzicami w małej mieścinie o nazwie Gimje. Nienawidzę tej wiochy. Ogranicza mnie... nie ma tutaj żadnych perspektyw.. żadnych klubów, galerii, kina, muzeów, boisk....nic, tylko pola do uprawy ryżu i wypasu krów. Totalna porażka. Nie pasuję do tego miejsca. Jestem osobą, która chce się rozwijać... ma pasje, marzenia i ogromne plany na przyszłość. Po maturze chcę wyjechać do Seoulu i w nim zacząć studia i pracę. Nie ma opcji żebym kiedykolwiek wrócił do Gimje. Wracając do wyglądu mojej wioski... Znajduje się w niej kilkanaście domów jednorodzinnych umieszczonych przy głównej ulicy, szkoła, pare sklepów, kawiarnia z obrzydliwą kawą i stacja benzynowa. Całą wieś otacza las sosnowy... wielki, ciemny, gęsty las. Słyszałem jak starsi mieszkańcy wioski nazywali Gimje "wioską otoczoną przez śmierć". Żałosne...wiem, ale starszych ludzi nie przegadasz. Na wzgórzu, które jest jednocześnie głównym wejściem do lasu znajduje się ogromny, ceglany dom. Przypomina bardziej coś w rodzaju zamku, o którym oczywiście krążą miejscowe legendy. Jedna z nich jest taka, że zamieszkują w nim zmartwychwstani. Jako że chowamy ciała zmarłych wokół wioski, ludzie gadają, że oni na pewno powstają z grobów i osadzają się w "zamku". Totalna głupota.
Właśnie stałem na moście i czekałem na szkolny autobus, kiedy podbiegł do mnie Taeil. Był z młodszej klasy i strasznie działał mi na nerwy.
- Cześć Jaehyo!
- Aish.... czego się tak drzesz?
- Słyszałeś już najnowsze wieści?
- Dopiero wyszedłem z domu...jakie wieści?
- W środku nocy jakaś rodzina wprowadziła się do tego domu na wzgórzu.
Wow....muszę przyznać,że rzeczywiście mnie to trochę zaskoczyło, ale nie chciałem zbytnio tego po sobie okazywać.
- No i?...pewnie już cała wieś żyje tą wiadomością.
- Naprawdę cię to nie rusza? Ktoś wprowadził się do tego domu...w środku nocy...i jeszcze ta legenda o zmartwychwstałych...
- Jezu jaki z ciebie dzieciak... jesteś w drugiej klasie liceum, a zachowujesz się jak przedszkolak. - rzuciłem krótko i ruszyłem w stronę wzgórza.
- Ejj, a ty dokąd?
- Do domu... nie mam dzisiaj siły na szkołę.
W rzeczywistości chciałem sprawdzić jaka szalona rodzina zdecydowała się na przeprowadzkę do Gimje i jeszcze do tego ponoć nawiedzonego domu. Lekko poddenerwowany i zmęczony stanąłem pod ogromną bramą, która oddzielała zamek od reszty wioski. Nigdy jeszcze nie miałem okazji przyglądać się temu miejscu z bliska...muszę powiedzieć, że robiło wrażenie. Mimo to starałem się zachować obojętność i kamienną twarz... jak zawsze. Po podejściu pod bramę czułem się obserwowany. Czułem się tak, jakby wielka para oczu była wbita we mnie i śledziła każdy mój ruch. Dziwne... Rozejrzałem się dookoła siebie. Cisza... głucha cisza, pola, las i lekki wiatr rozwiewający moje włosy. Już miałem pukać do bramy, gdy nagle zadzwonił do mnie telefon. Warknąłem pod nosem i odebrałem. Była to mama... powiadomiła mnie o nagłej śmierci naszej sąsiadki i kazała natychmiast wracać do domu. W sumie nic dziwnego w tym nie widziałem. Ta babcia miała już z 80 lat. Niby zawsze trzymała się bardzo dobrze, nigdy nie chorowała... jeszcze wczoraj widziałem ją jak pracowała w polu. Ale cóż... taka widocznie jest kolej rzeczy. Ostatni raz rzuciłem okiem na ogromny dom i ruszyłem w stronę wsi. Gdy wszedłem do domu od razu w progu zaczepiła mnie młodsza siostra.
- Taeil...
- Co Taeil?
- On...- tutaj wybuchła płaczem i uciekła do swojego pokoju.
- Jaehyo...- jeszcze ojciec...
- Hm?
- Taeil zmarł...
Co? O czym on kuźwa mówi? Mama mówiła o zmarłej sąsiadce, nie o tym upierdliwym gnojku...fakt, wkurzał mnie, ale jego śmierć mną wstrząsnęła.
- O czym ty mówisz?...mama mówiła o śmierci sąsiadki...
- Taeil miał atak zaraz po niej...
Nic nie powiedziałem... nie byłem w stanie. Przecież rozmiawiałem z nim jakąś godzinę temu. Poszedłem do pokoju i zamknąłem się w nim na wszystkie możliwe zamki. Nie miałem ochoty z nikim przebywać i rozmawiać. Mimo mojej niechęci do tego dzieciaka, czułem się dziwnie wiedząc, że nie żyje. Usiadłem na łóżku i zacząłem rozmyślać... w sumie o niczym szczególnym. Mimo śmierci sąsiadki i kolegi ze szkoły, nadal myślałem o rodzinie, która wprowadziła się do domu na wzgórzu. Nigdy nikt tam nie mieszkał... przynajmniej nie za mojego życia. W pewnym momencie usłyszałem szelest liści. Okno mojego pokoju wybiegało wprost na las otaczający wioskę. Poderwałem się na równe nogi gdy zobaczyłem stojącego w oknie chłopaka. Nigdy wcześniej go nie widziałem... musiał być synem ludzi, którzy wprowadzili się do "zamku". Był niewiarygodnie blady, a jego oczy były puste...dosłownie. W pierwszym momencie przestraszyłem się go i odruchowo zrobiłem krok w tył. Ten jedynie uśmiechnął się i oparł się o okno.
- Jestem Zico.
Co za dziwny typ.
- Każdemu tak zaglądasz w okna?
- Hmm... no cóż....taki mam nawyk.
- Nie powinieneś tego robić...- powiedziałem, po czym podszedłem do okna,by je zamknąć. Chłopak jednak zatrzymał okno z ogromną siłą i lekko się uśmiechnął.
- Nie ładnie tak wyganiać gości.
- Nie jesteś moim gościem... zrobiłeś mi najście, bez mojej wiedzy i zgody... a teraz mam taki okres,że nie mam ochoty na czyjeś odwiedziny. 
- A mogę wiedzieć co się stało?
- Niekoniecznie... nie znamy się wystarczająco długo.
- Możesz mi zaufać.
Rzeczywiście... było w nim coś, co mnie do niego przyciągało i za wszelką cenę chciałem wiedzieć co to jest. Z drugiej jednak strony bałem się go. Był niewiarygodnie spokojny... do tego jeszcze to przeszywające spojrzenie.. no nic...
- Z drugiej strony domu są drzwi... wej...- tu nie dokończyłem, bo Zico już był w środku. Gdy stanął na podłodze mojego pokoju poczułem dreszcze i dziwną aurę panującą wokół nas. Miałem ochotę uciec.. nie wiem dokąd i dlaczego, ale to była pierwsza myśl gdy chłopak pojawił się w środku.
- Usiądź...
Zico usiadł na łóżku i wbił oczy w wiszący na ścianie krzyż.
- Jesteś katolikiem?
- Owszem...dlaczego o to pytasz?
- Z czystej ciekawości.
Aish...coraz bardziej miałem go dosyć.
- Powiem ci, co miałem do powiedzenia i stąd pójdziesz, zgadza się?
- Taka była umowa.
- Dowiedziałem się dzisiaj o śmierci sąsiadki i bliskiego kolegi ze szkoły...
- Hmm... dwa zgony jednego dnia?...dziwne.
- Zgadza się... mam wrażenie, że to przez rodzinę, która wprowadziła się tutaj zeszłej nocy.- powiedzialem to specjalnie, by zobaczyć jak zareaguje. Nigdy wcześniej nie widziałem go w wiosce, więc od razu domyśliłem się, że to on się wprowadził do Gimje. Mimo osądu chłopak zachował stoicki spokój.
- Czemu myślisz,że to przez nas?
Przyznał się.... czyli czuje się czysty i niewinny.
- Nie wiem... sam fakt, że wprowadziliście się do tego domu sugeruje, że jest z wami coś nie tak.
- Nie powinieneś nas osądzać...sam mówiłeś, że nie znamy się wystarczająco dobrze.
- Być może... ale wiem,że nie jesteście zwykłą rodziną.
Zico lekko się uśmiechnął po czym wstał i podszedł do otwartego okna.
- Udowodnij to przed całą wioską... może być ciekawie.- po tych słowach uśmiechnął się i wyskoczył z okna znikając między gęsto osadzonymi drzewami.

*

Przez kolejne dni bez przerwy myślałem o Zico... nie jako obiekcie westchnień... bardziej o jego dziwnym jak dla mnie sposobie bycia. Sam potwierdził, że jego rodzina do zwykłych nie należy... albo powiedział to specjalnie, by zrobić ze mnie idiotę. Jednak kolejne zgony potwierdzały jedynie moją teorię. Fakt... może i nie powinienem ich od razu osądzać, ale przez ciągłe pogrzeby zacząłem się bardziej zagłębiać w historię wioski, domu na wzgórzu i legendy o zmartwychwstałych. Ponoć podobna sytuacja miała miejsce setki lat temu w XVII wieku. Do domu na wzgórzu ni stąd ni zowąd w środku nocy wprowadziła się rodzina, która jak się później okazało była opuszczona przez Boga... co oznacza, że byli zmartwychwstałymi lub jak kto woli to nazywać- wampirami. Śmieszne? Być może... ale w tym momencie wszystko zaczęło mi się układać w logiczną całość. 

- Jaehyo!

Mama... odłożyłem notatnik, w którym zapisywałem wszystkie przemyślenia dotyczące nowych mieszkańców Gimje i poszedłem do kuchni.

- Tak?

- Idę dzisiaj na pogrzeb pana Kim... zmarł wczoraj wieczorem. 

- Co?.... kolejny zgon?

- Niestety... lekarz sądzi, że to epidemia.

Epidemia czy sprawka wampirów? 

- Dobrze... mam iść z tobą?

- Nie... zostań z Yooną w domu. 

Westchnąłem i wyciągnąłem z lodówki jabłko, w którym od razu zatopiłem zęby. Ta nowa rodzina przestała mi się podobać już dawno temu. 

- Wieczorem będę musiał wyjść.

- Wieczorem?...dokąd?

- Do kolegi... będziemy robić projekt na chemię.

- Dobrze... zostań u niego na noc żebyś się nie pałętał sam po nocy.

Tym lepiej dla mnie. Nie mam kolegów...mama powinna o tym wiedzieć. Chciałem się zaczaić w krzakach podczas pogrzebu, by sprawdzić co zmartwychwstali robią z tymi, których "zabili". 

  Gdy nadszedł wieczór zgodnie z tym, co sobie ustaliłem wcześniej poszedłem do lasu, by zaczaić się na kondukt pogrzebowy. Gdy rodzina i najbliżsi rozeszli się mogłem w spokoju przyglądać się grobowi. Nie był on marmurowy. U nas w wiosce panowała zasada, że zmarłych chowamy owszem w trumnach, ale nie przykrywamy ich marmurem, tylko samym piachem i ziemią. 

Byłem zmęczony... siedziałem tu w końcu dobre kilka godzin. W pewnym momencie poczułem jak ktoś łapie mnie od tyłu i zatyka usta. Byłem przerażony i totalnie mnie zamurowało. Nie wiedziałem jak mam się bronić. Wtedy poczułem okropny ból na mojej szyi. Jakby ktoś zatopił w niej igły. Zamroczyło mnie. Momentalnie straciłem czucie w kończynach i zrobiłem się strasznie senny...

   Obudziłem się w swoim łóżku, przy którym siedziała mama i głaskała mnie po głowie. Nie mam pojęcia jak się w nim znalazłem. 

- Jaehyo... synku, jak się czujesz?

Otworzyłem usta, ale nie mogłem nic powiedzieć. Wtedy zobaczyłem wchodzącego do pokoju lekarza. Jedyny lekarz w wiosce... pewnie jest załamany tym, że w tak krótkim czasie zmarło tak dużo ludzi. Chciałem mu powiedzieć, co jest przyczyną tylu zgonów, ale nie mogłem... nic nie mogłem powiedzieć... dlaczego do cholery?! Gdy pan Ha zaczął robić mi badania, zamknąłem oczy i....

      Obudziłem się w trumnie. Zaraz....co jest grane?! Dostałem nagłego ataku paniki. Waliłem rękoma i nogami najmocniej jak mogłem. Chciałem, by ktoś mnie usłyszał i wyciągnął z tego dołu. Chwila Jaehyo...uspokój się. Skoro jesteś w trumnie... znaczy,że stwierdzono zgon...co oznacza,że odżyłem i należę do zmartwychwstałych. Yhym...bądź tu człowieku spokojny. 

- POMOCY ! SŁYSZY MNIE KTOŚ?!

Uderzenie w trumnę. Czyli ktoś usłyszał. W pewnym momencie poczułem zimno uderzające o moje ciało. Góra trumny została zdjęta. Bałem się otworzyć oczy, by sprawdzić, kto mi pomógł. 

- Witam nowego.- znam ten głos...Zico. Otworzyłem oczy i spojrzałem na chłopaka, który stał nade mną i lekko się uśmiechał. 

- C...co...

- Byłeś taki pewny siebie i swojej teorii co do mojej rodziny. Kiedy udało ci się odrodzić, nie jesteś juz taki hop do przodu. 

Wstałem i otrzepałem ubranie. Następnie podszedłem do Zico i spojrzałem w jego puste oczy. 

- Co...co teraz?

- Teraz? Będę musiał cię nauczyć co i jak... a później zamieszkasz ze mną, moją rodziną i resztą zmartwychwstałych w domu na wzgórzu. 

- A...a moi rodzice?

- Zabijamy tylko tych, którzy mogą nam się do czegoś przydać. Twoi rodzice raczej do takich nie należą. Nie każdemu też udaje się odrodzić... możesz czuć się wyjątkowy.

- Jak to?

Zico westchnął i podszedł do grobu Taeila. 

- Widzisz ten grób?...temu dzieciakowi się nie udało.

Miałem ochotę rzucić się na niego i go zabić. Wiedział pewnie, że jestem dość blisko z Taeilem i zrobił to specjalnie by mnie zdenerwować. Mimo wściekłości starałem się zachować spokój.

- Yhym... co teraz?

- Podejdź bliżej mnie.

Jak kazał, tak też zrobiłem. Wtedy Zico złapał mnie za biodra i zbliżył usta do mojej szyi. Zacisnąłem oczy, bo bałem się, że znów będzie chciał mnie ugryźć. Ten jednak musnął ustami miejsce po wcześniejszym ugryzieniu. Gdy zobaczył brak reakcji z mojej strony zaczął składać namiętniejsze pocałunki.

- Co ty wyprawiasz?!- krzyknąłem i odskoczyłem od chłopaka na dobre dwa metry. 

- Chyba mnie nie zrozumiałeś Jaehyo... sądziłem,że jesteś bystrzejszy.

- O czym ty mówisz?

- Powiedziałem ci,że zabijamy tylko tych, którzy mogą nam się do czegoś przydać.

- Mów dalej..

- Zmieniając ciebie chciałem byś był już na zawsze przy mnie. 

Chory facet...naprawdę... mimo obrzydzenia i nienawiści jakie do niego czułem coś mnie w nim kręciło i pociągało. 

- Istaniało też ryzyko, że mnie na zawsze stracisz...nie przemyślałeś tego.

- Przemyślałem to bardzo dokładnie... wiedziałem i czułem, że będziesz jednym ze zmartwychwstałych. 

- Jasne... czułeś to tylko w moim przypadku?

- Tak...jest w tobie coś wyjątkowego i niezwykłego... jeszcze nie wiem co,ale się dowiem.

- Nie mam ochoty się w to bawić... wracam do domu.

- Jaehyo..- Zico stanął przede mną i mocno mnie przytulił - ty nie żyjesz... dzisiaj po południu był twój pogrzeb. Nie uważasz,że rodzice by się troszkę zdziwili jakbyś nagle przyszedł do domu?

Miał racje... ale nie byłem na to gotowy... nie chciałem, by moje życie..zwał jak zwał, tak wyglądało. Chciałem iść na studia, pracować i później godnie się zestarzeć. Nie chcę mieć wiecznie 17 lat. 

- Dobrze... powiedz mi co mam w takim razie robić.

- Być ze mną... całą resztę...co tylko zechcesz...dostaniesz ode mnie. 

- Skąd to przekonanie,że chcesz ze mną być? Rozmawialiśmy ze sobą tylko raz...

- Znam cię lepiej niż ci się to wydaje. 

- Jak...

- Jaehyo...daj mi szansę.

Nie umiałem tego zrobić.... być może chciałem,ale nie umiałem. Bałem się. To była dla mnie zupełnie nowa sytuacja. Zbyt obca i daleko odbiegająca od mojego wcześniejszego życia. 

- Nie potrafię...

Wtedy Zico zatopił się w moich ustach. Całował niezwykle delikatnie i czule. Pragnąłem więcej, ale z drugiej strony coś mi mówiło, bym tego nie robił. Nie byłem pewien czy aby na pewno chcę spędzić wieczność u boku Zico. Ale tylko on umiał o mnie zadbać i mi pomóc...co miałem robić? Oddać mu się i latami przekonywać się do niego i jego uczuć, czy odciąć się od niego i żyć przez setki lat w samotności, zupełnie odciętym od świata? Teraz musiałem toczyć wewnętrzną walkę ze sobą i swoimi uczuciami...ciekawe, która strona zwycięży. 

~Koniec.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

J-hope,Jimin,Suga,V,Kook&Xero,Zico,Taeil,Suho,Xiumin,Se7en,T.O.P,Yugyeom,Taemin,Kai

Jimin
Właśnie wracaliśmy z weekendu spędzonego w górach. Był środek nocy, a ja mimo zmęczenia dzielnie prowadziłem samochód. Co chwilę zerkałem na śpiącego obok mnie J-hop'a, który ślinił się i gadał przez sen jakieś głupoty. Chciało mi się śmiać, ale gdy patrzyłem na śpiących z tyłu V i Kook'a moje serducho się rozpływało i całą uwagę skupiałem na nich. Był jeszcze Suga...ale ten jak zwykle pochłonięty był telefonem i pisaniem ze swoim chłopakiem. Nie lubiłem jego faceta... glupi, zarozumiały buc...ale cóż...najważniejsze,że Suga był z nim szczęśliwy.
By nie zasnąć włączyłem radio...ta... byliśmy na takim zadupiu,że nie łapało żadnej stacji. Westchnąłem i spojrzałem na zarumienionego Sugę.
- Może się gdzieś zatrzymamy,co?
- Po co?
- Jestem zmęczony, wolę nie prowadzić. 
Niestety jako jedyny posiadałem prawo jazdy więc to ode mnie zależało bezpieczeństwo moich przyjaciół.
- Za zakrętem jest chyba coś w rodzaju hotelu, to możesz się tam zatrzymać.

Suga
Zajechaliśmy na parking. Pomiędzy drzewami i górami znajdował się obskurny, parterowy hostel. Wyglądał przerażająco. Spojrzałem na Jimin'a i głośno przełknąłem ślinę.
- Może jednak dasz radę dojechać do Seoulu?
- Nie...budź chłopaków, a ja pójdę załatwić nam pokoje.- po tych słowach wysiadł z samochodu i ruszył do recepcji. Przestraszony zacząłem dobudzać V i Kook'a. J-hope obudził się sam i nieprzytomny popatrzył w moją stronę. Wyjaśniłem im,że musimy się tutaj zatrzymać, bo Jimin jest bardzo zmęczony. Chłopaki przytaknęli na tą informację i wysiedli z samochodu. Czy tylko mi do cholery nie podobał się ten pomysł? Dlaczego na parkingu stoi tylko nasz samochód, a wokół nie ma żywego ducha? Do tego jeszcze ta noc i ciemny las, który nas otaczał...albo z tym miejscem jest coś nie tak albo naoglądałem się za dużo horrorów.

Jimin
Wszedłem do recepcji. Reszta chłopaków stała na dworze i paliła papierosy. Pokręciłem głową i rozejrzałem się po pomieszczeniu. Cisza...głucha cisza. W recepcji znajdował się blat, telewizor połączony z monitoringiem i dwa krzesła, chyba przeznaczone dla "gości". Chrząknąłem by zwrócić na siebie czyjąś uwagę, jednak nikt nie przychodził.
- Przepraszam...jest tu ktoś?
- Tak.
Usłyszałem za sobą cichy, chłodny głos. Otworzyłem szeroko oczy i odwróciłem się. Stał za mną wysoki, szczupły mężczyzna. Jego oczy pomalowane były ciemną kredką, co jeszcze bardziej dodawało im grozy. Spojrzałem na plakietkę umieszczoną na jego wymiętej marynarce- "T.O.P". Co to kuźwa ma być? Mężczyzna stanął za blatem i podsunął w moją stronę dwa klucze. Skąd wiedział,że dwa? Że Kook będzie chciał dzielić pokój z V, a reszta by nie przepłacać kimnie się w jednym pokoju? Wziąłem głęboki oddech i spojrzałem w oczy recepcjonisty.
- Ile płacę?
Ten jedynie lekko się uśmiechnął i skinął głową w moją stronę. Zmrużyłem oczy i lekko odwróciłem głowę. Stał za mną chudziutki chłopak o blond wlosach. Tabliczka na jego ubraniu przedstawiała go jako "Xero". Podszedł do blatu biorąc klucze i skinął głową bym szedł za nim.

Kook
Mój kochany V i Suga kończyli palić papierosy. Ja siedziałem na masce samochodu i rozglądałem się po okolicy, która budziła we mnie mieszane uczucia. Byłem trochę przestraszony. Może dlatego, że była noc a wokół był las? Od zawsze bałem się ciemności...to był dobry pretekst, by pchać się V do łóżka. Uśmiechnąłem się lekko pod nosem i spojrzałem na J-hopa, który przysypiał oparty o samochód.
- Idę siku.
- Mhm..
No tak...był śpiący więc niezbyt kontaktował. Zapiąłem bluzę pod samą szyję, nałożyłem na głowę kaptur i ruszyłem na skraj lasu załatwić swoją potrzebę. Cały czas miałem dziwne wrażenie, że ktoś mnie obserwuje. Jednak gdy po paru minutach wyrzuciłem tę myśl z głowy usłyszałem za sobą kroki. Szybko się odwróciłem jednak nikogo za mną nie było. Miałem ochotę usiąść i płakać jak dziecko. W tej chwili byłem przerażony. Przełknąłem z trudem ślinę i gdy odwracałem się uderzyłem w czyjeś ciało. Podniosłem głowę i otworzyłem szeroko oczy. Stał przede mną chłopak z przedziałkiem na grzywce i w okularach. Gdy już miałem uciekać do chłopaków, złapał mnie za ramie i lekko się uśmiechnął.
- Czego chcesz?
- Musicie stąd uciekać.
Czułem, że serce zaraz wyskoczy mi z piersi. Miałem łzy w oczach, a dłonie coraz bardziej się pociły.
- Dlaczego mamy stąd uciekać?
Starałem się grać twardego, ale mój załamujący się głos mnie zdradzał. Wtedy chłopak uśmiechnął się i pociągnął mnie za sobą w głąb lasu.

V
Gdy skończyłem palić poszedłem do bagażnika po torby. Wtedy dopiero zorientowałem się,że nie ma przy mnie mojego słodziaka. Przestraszony pobiegłem do recepcji. Tam jednak nikogo nie było. Przebiegłem parking wzdłuż i wszerz, ale nigdzie nie było śladu po Jungkook'u.
- Jungkook !
- Może poszedł z Jiminem.- odpowiedział Suga.
- Przecież był tutaj... cały czas do cholery był koło samochodu.
- Aaa..- wtedy do dyskusji włączył się J-hope - Poszedł siku.
- Co?...gdzie?
- No do lasu.
- Puściłeś go samego?!
- Daj spokój...jest dużym chłopcem.
Miałem ochotę rozszarpać J-hopa na milion kawałków. Wolałem jednak zostawić tę przyjemność na później. Pobiegłem w wyznaczone przez tego nieodpowiedzialnego idiotę miejsce, jednak po Kook'u nie było nawet śladu.
- JUNGKOOK !!
Wbiegłem do lasu. Biegnąc na oślep zobaczyłem między drzewami mojego chłopaka, który siedział oparty o konar. Rzuciłem się niemal na niego i mocno go przytuliłem. Wzrok Kook'a był nieobecny. Dopiero po dłuższej chwili zamrugał kilkakrotnie i spojrzał na mnie. Gdy opowiadałem mu o tym, co się stało zaprzeczył mówiąc,że do lasu wprowadził go chłopak w okularach. Stwierdziłem,że plecie bzdury, bo nikogo takiego na parkingu nie było. Wtedy dopiero przypomniałem sobie o Jiminie...

J-hope
Miałem już dość czekania. Byłem glodny, zmarznięty i okropnie śpiący. Siedziałem na parkingu sam. V pobiegł po Kook'a, a Suga zainteresował się długą nieobecnością Jimina. Wescthnąłem i spojrzałem na telefon. Brak zasięgu, a do tego wszystkiego zegarek zatrzymał się na godzinie 02:35. Schowałem telefon do plecaka i rozejrzałem się po parkingu. Moją uwagę przykuł mini taras znajdujący się przy hostelu. Stała na nim drewniana, skrzypiąca huśtawka, na której siedziało dwóch chłopców. Zmrużyłem oczy, by lepiej im się przyjrzeć. Mieli na sobie zwykłe dżinsy i czerwone bluzy z plakietkami- "Taemin" i "Kai". Dlaczego byli podpisani? By pozbyć się nudy podszedłem do nich i szeroko się uśmiechnąłem.
- Hej, co tam?
- Cześć...co tu robisz?- zapytał Kai i wtulił się w chłopaka.
- Pewnie to samo co i wy. Wracam z przyjaciółmi z gór i postanowiliśmy się tu zatrzymać. 
- To nie jest miejsce dla was.
Gdy wypowiadał te słowa powiał dość chłodny wiatr, który przyprawił mnie o gęsią skórkę. Zapiąłem bluzę pod samą szyję i podniosłem oczy na huśtawkę, jednak nikogo na niej nie było.
- Kai?...Chłopaki no co wy..
Znów ten wiatr. Zrobiłem krok do tyłu i poczułem,że uderzam w kogoś plecami. Wrzasnąłem i szybko się odwróciłem. Był to jednak Suga.

Suga
Gdy straciłem zasięg i nie mogłem już pisać z moim chłopakiem postanowiłem zobaczyć jak idzie Jiminowi załatwianie pokoi. Jednak gdy wszedłem do recepcji nikogo w niej nie zastałem. Monitoring również nie przedstawiał nic ciekawego. Wtedy pomyślałem,że spędzę ten czas z
J-hopem, jednak gdy ten mnie zobaczył zaczął wrzeszczeć jak opętany.
- Czemu tak krzyczysz?
- Nie strasz mnie durniu!
- Wyglądasz jakbyś zobaczył ducha.
- Przed chwilą chyba widziałem..
- Co?
Zachichotałem,ale poważna mina J-hopa sprawiła,że cały humor ze mnie uleciał.
- Dobra wiesz co...chodź lepiej poszukać Jimina. 

J-hope
Złapałem Suge za rękę i ruszyliśmy na recepcję. Cały się trząsłem, a przez głowę przechodziły mi tysiące przedziwnych myśli. Do tego wszystkiego nigdzie nie było śladu po V, Kook'u i Jiminie. Weszliśmy do pomieszczenia i rozejrzeliśmy się po nim. Wokół nie było żywej duszy, która powiedziałaby nam cokolwiek o położeniu naszych przyjaciół.  Wtedy zobaczyłem zeszyt, w którym zapisane były nazwiska ludzi wynajmujących pokoje w tym hostelu. Podszedłem do lady i zacząłem go przeglądać. Suga w tym czasie przeglądał monitoring. Słysząc krzyki na nagraniach podniosłem głowę i spojrzałem na ekran.
- To Kai i Taemin..
- Kto?
- Widziałem ich... siedzieli na huśtawce..
- Na tym nagraniu zarzynani są żywcem... co lepsze w jednym z tutejszych pokoi.
Popatrzyliśmy po sobie, a przez głowę przeszła mi chyba najgorsza myśl.
- Sprawdź nagrania z dzisiaj...
- Chyba nie myślisz,że Ji...
- Sprawdź..
Suga trzęsącymi się rękoma zaczął szukać dzisiejszych nagrań.
- Zatrzymaj.
Na jednym z nagrań zauważyłem Jimina, który rezerwuje pokoje,ale...rozmawiając sam ze sobą. Za ladą nie było nikogo, kto by go obsługiwał.
- Suga uciekajmy stąd...
Gdy ruszyliśmy do wyjścia zauważyliśmy stojących przy samochodzie dwóch chłopaków. Brunet z tabliczką "Suho"obejmował w pasie wiewiórkopodobnego chłopaka o imieniu "Xiumin". Miałem dość. Zacząłem się szczypać po rękach, ale to niestety nie był sen.

Jimin
Już od dłuższego czasu siedziałem w pokoju i starałem się uregulować stary telewizor. Czekałem kiedy Xero przyprowadzi do mnie Suge i J-hopa, ale tych nie było już dobrą godzinę. Nagle ktoś zaczął się dobijać do moich drzwi, które wybiegały od razu na parking.
- Wreszcie jesteście.- powiedziałem uśmiechając się, jednak gdy otworzyłem drzwi nikogo przed nimi nie zastałem - Chłopaki chodźcie... pora już spać. 
Nikt nie odpowiadał na moje słowa. Wzruszyłem ramionami i zamknąłem drzwi. Nie zdążyłem nawet dojść do łóżka, gdy znów ktoś zaczął pukać. Zakradłem się do okna i lekko odsłoniłem zasłone. Pukanie nie ustępowało, jednak nikogo nie było przed drzwiami.
- Co jest do cholery...- zacząłem się nerwowo rozglądać po pokoju - To jakiś żart?! Co się tu dzieje?!
Nikt mi nie odpowiadał. W sumie kto miałby mi cokolwiek powiedzieć. Zwykle nie bałem się tym podobnych historii, ale noc, las i ogólnie ten hostel przyprawiały mnie o dreszcze. Nieustające pukanie doprowadzało mnie do szału. Złapałem za klamkę, bo chciałem stąd jak najszybciej wyjść i pójść do samochodu jednak drzwi były zamknięte. Przekląłem w myślach to miejsce i odwróciłem się twarzą w stronę pokoju. Nie wiem jakim cudem, ale na moim łóżku leżał chłopak. Na jego twarzy mieszało się przerażenie i smutek.
- Kim...co ty tu robisz..
"Zico"...bo tak miał na imię chłopak, nic nie powiedział i podszedł do telewizora. Wyciągnął spod niego kasetę i wsadził do odtwarzacza. Niepewnie usiadłem na łóżku i wbiłem oczy w telewizor. Zico na nagraniu przebierał się. Wtedy ktoś zaczął pukać do drzwi i tak jak w moim wypadku po otwarciu ich nikogo nie było. Rozejrzałem się po pokoju, ale Zico już w nim nie było. Gdy przeniosłem oczy na telewizor zobaczyłem jak ktoś wchodzi do pokoju przez łazienkę i zabija siekierą chłopaka. Dosłowanie...rzuca go na łóżko i bije jak świnie w rzeźni. Postanowiłem zajrzeć do łazienki...sam nie wiem dlaczego. Wyglądała całkiem normalnie... kabina prysznicowa, umywalka i toaleta. Nikogo na szczęście w niej nie było. W pewnym momencie zapanowała głucha cisza. Pukanie ustąpiło. Czułem jak serce podchodzi mi do gardła. Czułem się obserwowany i na celowniku jak jakaś kaczka. Albo rzeczywiście ktoś się na mnie zaczaił albo moja wyobraźnia zaczęła działać zbyt bujnie. Wyszedłem gwałtownie z łazienki i ruszyłem biegiem w stronę drzwi. Całe szczęście były otwarte i po chwili znajdowałem się na parkingu.

V
Prowadziłem mojego chłopaka w stronę parkingu. Chciałem posadzić go do samochodu i jak najszybciej opuścić to nawiedzone miejsce. Gdy wyszliśmy z lasu zobaczyłem spanikowanego Jimina, który biegał po żużlu robiąc przy tym trochę hałasu.
- Jimin !
Brunet tak się ucieszył, że rzucił się niemalże na mnie i nieprzytomnego Jungkooka tuląc nas i mówiąc,że się cholernie cieszy, że nas widzi. Zdezorientowany zaprowadziłem ich obu do samochodu i kazałem w nim na mnie czekać. Sam poszedłem poszukać J-hopa i Sugi. Kręciłem się po hostelu i zaglądałem w okno każdego pokoju. Nigdzie ich jednak nie było. Gdy zaglądałem do ostatniego pokoju zobaczyłem siedzącego na fotelu bruneta. Zmrużyłem oczy, by lepiej mu się przyjrzeć. Pomieszczenie, w którym siedział było ciemne więc niewiele widziałem. Telewizor, obok którego siedział śnieżył i wydawał dość nieprzyjemny szum. Chłopakowi jednak w ogóle to nie przeszkadzało...przynajmniej takie sprawiał wrażenie. Zapukałem w szybę, by zapytać go o kilka rzeczy. Gdy podniósł głowę zobaczyłem tabliczkę z imieniem "Yugyeom".
- Yugyeom, możemy pogadać?
Ten jednak nic nie powiedział i ruszył w stronę łazienki znikając za jej drzwiami. Westchnąłem i poszedłem na recepcję. Coraz mniej mi się tu podobało. Za każdym razem gdy wyciągałem telefon, ten pokazywał mi tę samą godzinę...02:35. Do tego ciągle ta cholerna noc, która wydawałoby się nie ma końca i las... szumiący, ciemny las, z którego ciągle słychać było jakieś szepty, głosy i wycie tutejszych wilków. Gdy wszedłem na recepcję zobaczyłem Sugę i J-hopa, którzy przerażeni siedzieli pod ladą.
- Jezus, ile można was szukać... zwijamy się do domu.
Widać,że nie trzeba było im więcej powtarzać. Wyrwali do samochodu i już po chwili zajmowali w nim miejsca. Wzruszyłem ramionami i położyłem na ladzie pieniądze. Nie wiem w sumie za co, bo nie spaliśmy w tej norze, ale wolałem je zostawić na wszelki wypadek. Wychodząc usłyszałem cichy, chłodny, męski głos dziękujący nam za pobyt w hostelu. Gdy się odwróciłem nikogo jednak nie zastałem. Pieniędzy na ladzie również nie było. Ruszyłem biegiem do samochodu. Jimin jednak był w takim stanie,że nie mógł prowadzić więc to ja musiałem się tym zająć. Jednak wszelkie próby odpalenia samochodu kończyły się niepowodzeniem. Zamknąłem na wszelki wypadek auto od środka i ponawiałem próby jego odpalenia. Wtedy jednak o zawał przyprawił mnie wrzask Jungkooka.

Suga
Kook krzyknął tak głośno, że byłem pewny, że ogłuchnę. Gdy podniosłem oczy w miejsce, na które pokazywał ujrzałem zamglone postaci wychodzące masowo z hostelowych pokoi, recepcji i lasu. Widziałem nawet po Jiminie, że na ten widok zrobiło mu się ciężej w spodniach.
- Co tu się do cholery dzieje...
- Przyznaj się J-hope, czego nam dosypałeś...- powiedział Jimin starając się zachować resztki godności i trzeźwego umysłu.
- Tae, błagam cię jedź.- piszczał niemalże Kook i wtulał się w siedzącego obok niego J-hopa. Ten jednak mimo wielu prób nie mógł odpalić silnika. Po moich policzkach zaczęły spływać łzy. Nie chciałem skończyć jak ci ludzie. Nie chciałem zostać zarżnięty jak świnia i nagrany na kasetę, by później kolejni goście mogli to oglądać jako przestrogę i "grę wstępną". Chciałem żyć i to za wszelką cenę. Mimo ogromnego strachu wysiadłem z samochodu i zacząłem coś majstrować pod jego maską. Chęć życia była teraz silniejsza od strachu. Słyszałem krzyki chłopaków, bym wsiadł do samochodu, ale nie mogłem pozwolić na to żebyśmy wszyscy zginęli. W pewnym momencie poczułem obok siebie czyjąś obecność. Przełknąłem z trudem ślinę i niepewnie przeniosłem wzrok na tę osobę. Koło mnie stał nieziemsko przystojny mężczyzna.
- Se7en...miło mi.
Poczułem jak ulatuje ze mnie całe życie. Nogi dosłownie załamały mi się i czułem jak osuwam się po masce samochodu na ziemię...zemdlałem.

*

Jimin
Był ranek...koło godziny siódmej. Siedzieliśmy wszyscy w samochodzie na pobliskiej stacji benzynowej i powoli dochodziliśmy do siebie. Suga na szczęście już się wybudził i w objęciach J-hopa popijał gorącą herbatę... Do samochodu wsiadł Jungkook, który chyba najbardziej przeżył tę noc. W ręku trzymał gazetę i z przerażeniem w oczach mi ją wręczył.
- Trzecia strona..- szepnął, a ja od razu przeniosłem oczy na znajdujący się we wskazanym miejscu artykuł.
- Słuchajcie...- wziąłęm głęboki oddech i zacząłem czytać - ...po tutejszej okolicy chodzi legenda o nawiedzonym hostelu. Jego właściciel Choi SeungHyun zwany jako T.O.P pokłócił się o dochody ze swoim nażeczonym Choi DongWook'iem, działającym w branży pod pseudonimem Se7en. Wściekły i pazerny mężczyzna zamordował go w jednym z hotelowych pokoi, a jego zwłoki ukrył na skraju lasu otaczającego hostel. Lekarze i psychiatrzy stwierdzili u SeungHyuna problemy psychiczne. Ponoć po morderstwie nażeczonego każdy kto przyjechał do hostelu ginął w wynajmowanym pokoju, a zwłoki chowane były w tym samym dole, co ciało jego partnera. Co ciekawsze T.O.P mordował jedynie mężczyzn, tym samym pokazując do nich swoją ogromną nienawiść. Wszystko wydarzyło się rzekomo dwanaście lat temu, jednak czasami do tej pory mieszkańcy z okolicznych wiosek skarżą się, że z hostelu słychać krzyki, a zaparkowane wcześniej samochody lądują w rowach bądź są porzucane na pobliskich parkingach. Osobiście nie wierzymy w takie historie, jednak mimo to wolimy Państwa ostrzec i zachęcić do omijania owego hostelu.


~Koniec.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
Być może słabe...mam niestety tego świadomość. Mam jednak teraz sesję i niestety większą uwagę skupiam na nauce ;; Następnym razem postaram się dodać coś o wiele lepszego. Buziaki

Baekho & Taeil

             Leżałem w szpitalnej sali i wpatrywałem się w okno, z którego rozchodził się widok na cały Seoul. W głowie panowała totalna pustka. Wiem, że Block B miało wypadek, ale kiedy to było, co stało się z chłopakami, co mi jest....nie miałem o tym zielonego pojęcia. Trzy dni temu wybudziłem się ze śpiączki. Do tej pory nikt do mnie nie przyszedł, nie miałem żadnego sms'a i nieodebranego połączenia....co się do cholery z nimi działo. Zaniepokojony sięgnąłem po przewód z guzikiem znajdującym się koło łóżka i wezwałem za jego pomocą lekarza. Po kilku minutach do sali wszedł Baekho robiący tutaj praktyki.
- Hej, jak się czujesz ?- zapytał naprawdę przejęty i usiadł obok mojego łóżka. Spojrzałem na niego nieprzytomny i złapałem go za rękę.
- Gdzie...co się stało z chłopakami..- wyszeptałem,a do oczu napłynęły mi łzy.
- Nie denerwuj się...wszystko jest z nimi w porządku. Wyszli ze szpitala...- Baekho spojrzał w karty pacjenta i znów na mnie. - trzy dni temu...dokładnie wtedy, kiedy się wybudziłeś.
- Dlaczego do mnie nie przyszli ?- czułem w sercu ogromną radość z tego powodu, że nic im się nie stało i jednocześnie ból i smutek, że o mnie tak po prostu zapomnieli. Chłopak westchnął i wyciągnął z fartucha kopertę.
- To dla ciebie... powiedzieli, że jak się wybudzisz, to mam ci ją dać. -wziąłem od niego kopertę i zajrzałem do środka. Był w niej list... list skierowany do mnie.

" Taeil...bardzo się cieszymy, że przeżyłeś ten wypadek. Byłeś z nas wszystkich w najgorszym stanie. Codziennie do Ciebie przychodziliśmy, ale Ty byłeś w śpiączce. Lekarze mówili, że wkrótce powinieneś się wybudzić, ale Twoja sprawność nie będzie taka jak dawniej. Skoro to czytasz, pewnie rozmawiałeś już z Baekho i wiesz, że posadzą Cię na wózku. Menadżer i wytwórnia wspólnie zarządzili, że odejdziesz z zespołu i już ogłosili castingi na nowego członka. Mamy jednak nadzieję, że mimo to relacje między nami się nie zmienią i wciąż będziemy się przyjaźnić. 
Dzwoń do nas o każdej porze dnia i nocy.
Kochamy Cię ;* "

Odłożyłem list na szafkę i spojrzałem na Baekho.
- Taeil...bardzo mi przyk..
- Wyjdź stąd...
- Znajdę ci rehabilitanta... zrobię wszystko co będę mógł żeby ci pomóc. 
- Co zrobisz ?! Przywrócisz mi sprawność ?! Dasz mi nowe nogi ?! To koniec, rozumiesz ?! Nie mam już nic ! Domu, przyjaciół, jakiejkolwiek przyszłości, nic ! - wtuliłem twarz w poduszkę i zacząłem płakać. Czułem jak wszystko we mnie pęka. Wolałem teraz umrzeć niż żyć jako kaleka. Chłopak usiadł koło mnie, podniósł mnie i wtulił w swoje umięśnione ciało.
- Taeil... z każdej sytuacji można znaleźć jakieś wyjście. Posłuchaj mnie teraz uważnie. Zamieszkasz u mnie... zaopiekuję się tobą i przyrzekam ci na wszystko, że odzyskasz sprawność w nogach i wrócisz do zespołu. Trzeba w to włożyć wiele chęci i wysiłku, ale wierzę, że dasz sobie radę, hm ?
Kiwnąłem twierdząco głową i wtuliłem się bardziej w chłopaka. W jego ramionach czułem, że przez chwilę żyję pozbawiony jakichkolwiek problemów i zmartwień. Jak już mam tak żyć, to tylko w jego objęciach.

                                                                     *

Na drugi dzień byłem już w mieszkaniu...a raczej apartamencie Baekho. Pierwszy raz również miałem styczność z wózkiem. Było to cholernie dziwne uczucie, nie mieć władzy i kontroli nad swoim ciałem. Bardzo chciałem spotkać się teraz z zespołem na sali treningowej. Chciałem zobaczyć w jakim są stanie...czy rzeczywiście nic im nie jest. Pragnąłem zatańczyć z nimi do chociaż jednej piosenki. Westchnąłem i podjechałem wózkiem do kuchni, w której siedział zamyślony Baekho. Gdy mnie zobaczył, od razu się uśmiechnął i wyciągnął do mnie ręce.
- Chodź, poprzytulam cię.
Uśmiechnąłem się, podjechałem pod krzesło, na którym siedział chłopak i się do niego przytuliłem.
- Kiedy się ostatnio myłeś brudasku ?- zapytał i pocałował mnie w czoło.
- Nie mam pojęcia...to ty powinieneś najlepiej wiedzieć.
- Hmm....no niech pomyślę...z dobre dwa miesiące temu.
- Fu... naprawdę ?
- Yhymm...wykąpię cię...jeśli cię to nie krępuje.
- Nie no co ty... w końcu mamy między nogami to samo.- spojrzałem w oczy chłopaka i posłałem mu jeden z moich słodszych uśmiechów.
- No to co....kto pierwszy w łazience.- Baekho zachichotał i pchnął wózek w stronę łazienki. Sam ślimaczył się za mną i dawał mi okazję do wygrania. Muszę przyznać, że to było naprawdę miłe. Wjechałem do łazienki i ściągnąłem koszulkę. Dongho kucnął przy mnie i zaczął ściągać mi spodnie i bieliznę.
- Widzisz... wygrałem.- uśmiechnąłem się i wdrapałem na wyciągnięte w moją stronę ręce.
- Widzę widzę...i się bardzo z tego powodu cieszę.- znów pocałował moje pozszywane czoło i wsadził mnie do cieplutkiej wanny.
- Wskakuj ze mną do wanny.
- Nie no coś ty... nie chcę cię krępować.
- Oj przestań... chodź szybciutko.- oparłem się rękoma na brzegach wanny i podsunąłem się na jej koniec, tak, by chłopak miał miejsce żeby usiąść. Baekho uśmiechnął się i zaczął się rozbierać. Moją uwagę przykuł jego wielki i gruby penis. Łoł... rzeczywiście poczułem się teraz lekko skrępowany. Kto by pomyślał, że można wyhodować aż takie bydle.
- Na co tak patrzysz zboku ?
- Co... aa....na nic.
- Nie no spoko...to normalne, że chłopcy porównują swoje penisy.- zachichotał i usiadł koło mnie. - Twój też jest niczego sobie.
- Na co się gapisz.- uderzyłem go w ramię i się uśmiechnąłem. Dongho spojrzał na mnie ciepło i przejechał palcem po mojej męskości.
- Czujesz ?
- Y y... spróbuj jeszcze raz.
Chłopak wziął mojego penisa w rękę i zaczął mi nieśmiało dogadzać. Miałem ochotę się rozpłakać, bo kompletnie nic nie czułem.
- Teraz czujesz ?
- Nie...- głos załamał mi się, a do oczu napłynęły łzy.
- A to ?- chłopak położył mi rękę na policzku i zaczął mnie całować. Poczułem jak przez całe ciało rozchodzi się przyjemny dreszcz. Boże, jak ten dzieciak niesamowicie całuje. Jego język badał każdy milimetr moich ust. Złapałem go za włosy z tyłu głowy i pogłębiłem pocałunek. Jego ręka zjechała na moją talię i zaczęła ją pieścić. W tym momencie właśnie się zakochałem. Pierwszy raz w życiu czułem coś tak wspaniałego. Chłopak cmoknął mnie i spojrzał w oczy.
- Teraz wierzysz, że wszystko będzie dobrze ?
- Tak..- wyszeptałem, a po policzku spłynęła mi łza.
- Nie płacz sirotko. - Baekho znów mnie w siebie wtulił. Znowu poczułem ten błogi spokój,a czarne myśli odeszły w niepamięć. Mimo utraconej sprawności i pozycji w zespole czułem się bardzo szczęśliwy.

~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Kolejne opowiadanie o Xiuminie i Layu. 
Następne o Tao i Keyu.
Składajcie zamówienia. Każde zapisuję i będę sukcesywnie realizować. Mam nadzieję, że uda mi się napisać XiuLaya na weekendzie, ale nic nie obiecuję, bo mam bardzo dużo obowiązków związanych ze szkołą ;_; 
Trzymajcie się miśki ;*