(włączamy) Myśleliście kiedyś o życiu w miejscu, które sami stworzyliście? W miejscu gdzie to Ty ustalasz zasady gry i w którym Ty dyktujesz warunki? W którym czujesz się bezpiecznie, zmieniasz miejsca akcji, a wszystko co zrobisz zostaje zapomniane? Może życie w wyimaginowanym świecie rzeczywiście jest łatwiejsze, a wszelkie przeciwności są do zaakceptowania? W końcu nie ma nic złego w marzeniach i posiadaniu własnej, osobistej sfery, prawda? Czemu więc ludzie posiadający niesamowitą wyobraźnię, żyjący we własnym świecie, mający marzenia.... nazywa się wariatami? Zamyka w ośrodkach i za wszelką cenę stara się pozbawić ich najcenniejszego daru? Czy próby oderwania się od przerażającej, szarej rzeczywistości faktycznie można nazwać szaleństwem? Nie... to ludzie, którzy nie potrafią marzyć są dziwakami, opętanymi przez nudną, codzienną rutynę, do której przywykli. Ludzie posiadający marzenia starają się od tego oderwać, uciekając do własnych światów, w których czują się dobrze i w których są numerem jeden. Światów, w których każdy dzień jest nową, niesamowitą przygodą... - Sam pan rozumie, że muszę go tutaj zostawić...- 30-letni mężczyzna westchnął i spojrzał jeszcze raz na nieobecnego nastolatka, o bujnych bląd loczkach. Psychiatra w wieku 18- stu lat? Czy to naprawdę jest konieczne? Co pchnęło brata Junhong'a do tak drastycznego kroku? - Proszę pana, to bardzo poważny krok, który może jeszcze bardziej mu zaszkodzić... - Ja już nie mam do niego siły... Nie wiem co mam robić, kiedy co noc budzi się z wrzaskiem i woła rodziców... Zginęli pół roku temu...i od pół roku, dzień w dzień przeżywam z nim koszmar. Jestem pewien, że oboje się przez to męczymy... Musi mu pan pomóc.
Psychiatra westchnął i wskazał mężczyźnie krzesło. Gdy oboje usiedli Bang Youngguk wyciągnął stertę papierów do podpisania. - Rozumiem... jakie ma jeszcze objawy? - Jest nieobecny... Są momenty kiedy naprawdę się go boję. Jednego dnia potrafi przyjść do mnie i bez słowa się przytulić, a na drugi dzień dostaje napadu szału i rzuca się na mnie... - Przepraszam, że przerywam... powiedział pan, że Junhong jest nieobecny, tak? Co dokładnie ma pan na myśli? - Zamyka się w sobie... Nie słyszałem ani jednego słowa z jego ust od śmierci rodziców. Czasami potrafi przesiedzieć na łóżku cały dzień... patrzy wtedy w jeden punkt i dziwnie się uśmiecha. Kiedy próbuję zwrócić na siebie jego uwagę, on w ogóle nie reaguje...
Wiemy już jakie mogą być przyczyny ucieczek do własnych krain. Osobiste tragedie... śmierć bliskiej osoby... depresja... lub zwyczajna chęć oderwania się od rzeczywistości. - Rozumiem... proszę podpisać te dokumenty i pożegnać się z bratem.
Widać było strach w oczach mężczyzny. Bał się zostawiać młodszego brata w ośrodku psychiatrycznym, ale nie miał wyjścia. Obawiał się każdego dnia spędzonego w jego towarzystwie. Bał się o niego i o samego siebie. - Już.... Junhong... chodź się pożegnać...- w tym momencie lekarz mógł dokładnie przyjrzeć się dolegliwości nastolatka. Nie reagował... Jego oczy wbite były w zegar znajdujący się na ścianie. Wyrażały pustkę, ale Bang jako psychiatra i dyrektor ośrodka mógł dostrzec w nich coś więcej... Tęsknotę, potrzebę kochania, ogromny ból i cierpienie. Czuł, że Junhong nie jest teraz w realnym świecie.... myślami błądził po swoim własnym, który stworzył po utracie rodziców. Może czuł się w nim dobrze, ale przecież nie mógł zostać w nim na stałe... taka była główna myśl ośrodka.
- Niech pan już idzie... może to i lepiej, że Junhong jest teraz myślami gdzie indziej.- mężczyzna przytaknął i po spojrzeniu na nieobecnego nastolatka wyszedł z sali. Po zamknięciu drzwi poczuł, jak coś żre go od środka. Poczucie winy i strach o swój najcenniejszy skarb. - Junhong...- mężczyzna kucnął między nogami chłopaka i pogłaskał go po policzku - Junhong, słyszysz mnie?- po pewnym czasie chłopak mrugnął kilkakrotnie i spojrzał na lekarza. Można by powiedzieć, że zobaczył go dopiero pierwszy raz, a mimo to nie przestraszył się.... w sumie nie wyrażał żadnych emocji... jedynie patrzył -Junhongie... powiesz mi, o czym tak ciągle myślisz? - Zelo...- cichy i spokojny głos niesamowicie zdziwił psychiatrę. Skoro jego brat mówił prawdę, było to właśnie pierwsze słowo wypowiedziane przez 18-latka od śmierci jego rodziców. - Zelo... tak nazywa się świat, w którym żyjesz? - Ja.... ja się tak nazywam... - Rozumiem.... Zelo... wiesz, gdzie teraz jesteś? - nastolatek rozejrzał się po pomieszczeniu i przecząco pokiwał głową - Znajdujesz się w ośrodku psychiatrycznym.... jak ośrodek nazywałby się w twoim świecie? - Nazwałbym go piekłem...
W tym momencie wkraczamy w wyimaginowany, stworzony przez osieroconego nastolatka świat. Jak realny świat jest postrzegany przez niego? A może stracił poczucie rzeczywistości i to, co widzi każdy szary człowiek, on postrzega przez pryzmat własnej krainy? Może Youngguk jest tylko pionkiem w jego grze? Nic nie wartą postacią? Nikt nie wie, o czym myślą osoby samotne, starające się zmienić otaczający je świat...Całą tę historię przedstawi nam Junhong...
JunHong- uczeń 3 klasy liceum. Był przeciętnym uczniem. Zwykle dostawał czwórki, czasami wpadały mu jakieś piątki. Jedynym przedmiotem, który mu nie szedł, a z którego musiał pisać końcowy test to matematyka. Chłopak mimo wielu godzin zajęć w szkole i korepetycji niewiele z tego rozumiał. Jego nauczyciel -YoungGuk, był uznawany za bardzo surowego i wymagającego nauczyciela, który słynął z nienawiści do swoich uczniów. Ponoć jego hobby było niedopuszczanie dzieciaków do matury. JunHong, na którego koledzy ze szkoły mówili Zelo, okropnie bał się każdych zajęć z YoungGukiem i zawsze jak siadał w jego sali nie mógł się doczekać aż ją opuści.
Właśnie wszedł niechętnie do sali matematycznej i usiadł na swoim miejscu. Już po chwili poczuł na sobie spojrzenie nauczyciela i ten jego cwaniacki uśmiech, którego tak bardzo nienawidził. YoungGuk wstał trzymając w rękach stos zapisanych kartek. - Cholera jasna...pewnie sprawdził już kartkówki..znowu dostałem pałę...- syknął Zelo do siedzącego obok niego kolegi. Ten jedynie skinął twierdząco głową i westchnął. Również nie lubił matematyki i też groziło mu niezdanie. Nauczyciel przeszedł się po sali z uśmiechem i po kolei rozdawał dzieciakom ich kartkówki. Gdy przyszła kolej na JunHonga przystanął przy nim, uniósł kartkę z jego oczywistą jedynką i zawołał całą klasę. - Oto kartkówka największego głąba jakiego kiedykolwiek uczyłem...- następnie położył ją przed Zelo i szepnął - Po mojej lekcji masz zostać w klasie. - Ciekawe czego od ciebie chce.- powiedział przyjaciel chłopaka, gdy nauczyciel zasiadał na swoim miejscu. - Wali mnie to...pewnie chce mi oznajmić,że nie zdam albo że mam się zacząć uczyć do poprawek. - To będzie baaardzo miłe z jego strony jak pozwoli ci poprawiać. - Racja....a znając tego dupka, to mi akurat takiej możliwości nie da.
Po skończonej lekcji Zelo zgodnie z zapowiedzią nauczyciela został w sali. YoungGuk zamknął drzwi i bacznie przyglądał się swojemu uczniowi. - Po co pan zamknął te drzwi ? - Żeby nikt nam nie przeszkadzał. - Co ?...niby w czym ? - ...w rozmowie oczywiście.- mężczyzna usiadł na ławce chłopaka i spojrzał mu w oczy. Widział w nich totalny luz i chęć wyjścia na przerwę. - Czego mam się nauczyć do tych poprawek ?- Zelo wyciągnął jabłko z plecaka i zaczął je jeść. - Właśnie długo myślałem o tym, jak możesz zaliczyć mój przedmiot i chyba mam pewien pomysł....można by powiedzieć,że propozycję. - No to słucham.- nastolatek wyglądał na coraz bardziej znudzonego. - O której dzisiaj kończysz ? - Hmm...mam jeszcze wf...to o 15. - Poczekam na ciebie i pojedziemy do mnie, okej ? - Do pana ?...niby po co ? - Dam ci materiały na poprawkę i kilka wskazówek jak szybko i skutecznie się tego nauczyć. - No okej....ale mówił pan o jakiejś propozycji... - Wszystko w swoim czasie. -YoungGuk wstał i otworzył drzwi do sali - Śmigaj na lekcje...i do zobaczenia.
Zelo pokręcił głową i wyszedł na korytarz cały czas rozmyślając o słowach nauczyciela. Ten nieziemsko przystojny mężczyzna podobał się nie tylko pracownicom i uczennicom,ale także niektórym chłopcom. JunHong na samą myśl o tym,że mogłoby go coś z nim łączyć poklepał się po twarzy i pokręcił energicznie głową. - Aishhh to niemożliwe... - Co takiego ?- chłopak odwrócił się i ujrzał za plecami swojego przyjaciela. - Co ? Aa....nic nic... - Co z wielkim panem B ? - A daj spokój...mam do niego później jechać po materiały do poprawki. - Cooo ? On cię odbiera ze szkoły i do niego jedziecie ? - No tak...a co ? - Nie no nic...tylko uważaj. - Ym...sugerujesz coś ? - Nie...ale ostrożność w tym wypadku nie zaszkodzi.
Zelo przez cały wf miał w głowie słowa swojego kolegi. Słowa pomieszane z seksowną i pociągającą twarzą jego nauczyciela. Przez to wszystko oberwał wielokrotnie piłką, ale był tak zajęty myślami,że nie odczuwał specjalnie bólu. Po skończonych zajęciach wziął prysznic i pobiegł pod szkołę, gdzie miał czekać na niego YoungGuk. Gdy zobaczył go w płaszczu ciągnącym się do ziemi,a do tego palącego papierosa stojąc przed najnowszym modelem Bentley'a nogi mu się ugięły. W jego głowie wielokrotnie przewijało się jedno pytanie: "Dlaczego ten dupek musi być tak cholernie przystojny i pociągający?!". Gdy podszedł do mężczyzny, ten uśmiechnął się i otworzył mu drzwi. Zelo parsknął śmiechem i wszedł do samochodu, modląc się w duszy, żeby YoungGuk się do niego nie przystawiał. Mimo,że go nienawidził, nauczyciel okropnie go pociągał, ale mimo to chłopak chciał być twardy i tak tego nie okazywać. Całą drogę oboje milczeli. Zelo bez przerwy wpatrywał się w okno i kurczowo ściskał stojący na jego udach plecak. Bang jedynie uśmiechał się pod nosem i co chwilę zerkał na swojego podopiecznego. Gdy zajechali pod dom JunHong nerwowo wyskoczył z samochodu i spojrzał na zdziwionego matematyka. - A tobie co młody ? - Czego tak naprawdę pan ode mnie chce ? - Tak jak mówiłem...chcę dać ci materiał do poprawki. Później odwiozę cię do domu, spokojnie.
Zelo westchnął i niechętnie ruszył za mężczyzną do mieszkania. Po wejściu do niego stanął w przedpokoju i spojrzał na jego wygląd. Wszystko urządzone było w odcieniach bieli i szarości. Nie spodziewał się czegoś takiego po takim typie. - Rozbierz się.- YoungGuk uśmiechnął się i wystawił ręce by wziąć od chłopaka kurtkę. - Daje mi pan te materiały czy nie ? - Musisz chwilę zostać, bo chcę je z tobą omówić.
Nastolatek jęknął i rozebrał się, po czym zasiadł w salonie. YongGuk wręczył chłopakowi notatki i usiadł dość blisko niego. Zelo po chwili mógł poczuć na swojej talii delikatne ręce nauczyciela. Zamknął oczy i cicho westchnął...wiedział,jakie plany ma YoungGuk i mimo,że miał świadomość tego,że to chore i niedozwolone chciał w to brnąć. Bang nachylił się do nastolatka i swoimi pełnymi wargami delikatnie całował go po uchu i szyi. JunHong co chwilę pojękiwał i spoglądał nieśmiało na nauczyciela, który pozwalał sobie na coraz więcej. Wsunął lekko lodowatą dłoń pod bluzkę ucznia i opuszkami palców pieścił jego podbrzusze. Zelo niewiele myśląc rozpiął spodnie by ułatwić mu zadanie. Bang z uśmiechem na twarzy złapał za męskość nastolatka i zaczął mu dogadzać, jednocześnie namiętnie go całując. Jako że była to pierwsza tak intymna sytuacja w jakiej znalazł się Zelo, chłopakowi nie trzeba było wiele czasu by dojść. Po chwili na ręce nauczyciela znajdowała się lepka, biała wydzielina, na widok której zawstydzony chłopak wtulił się w ciało YoungGuka. - Otwórz buźke.- Zelo posłusznie zrobił to i po chwili ssał palce Banga, jednocześnie masując jego męskość - To co....trója na semestr w zamian na seks ?
Chłopak jedynie skinął twierdząco głową i połączył swoje usta z cudownie miękkimi i słodkimi wargami Banga. W tym momencie dotarło do niego,że pragnie Banga jak nikogo innego...że kocha go i chce z nim być, mimo, że taka sytuacja nie byłaby mile widziana wśród nauczycieli i uczniów.
YoungGuk kochał się z Zelo niesamowicie czule i delikatnie. Nastolatek był pewien, że to dlatego, że również się w nim zakochał i chce mu to w ten sposób okazać. Po dość długim i namiętnym stosunku chłopcy leżeli wtuleni w siebie, co chwilę się całując i delikatnie pieszcząc swoje ciała. Gdy nastał wieczór, Zelo spojrzał na zegarek i westchnął. - Nie chcę wracać do domu. - Odwiozę cię...- Bang znów przybrał skorupę oschłego dupka. - Y yyy...mogę dzisiaj spać u ciebie ? - Wstawaj i się ubierz. - YoungGuk proszę cię...nie wytrzymam bez ciebie do jutra.- nastolatek uśmiechnął się, po czym wstał i wtulił się w Banga. - Masz tą tróję, to czego ty jeszcze ode mnie chcesz ? - Jak to czego....ja nie potrzebuję tej trói, chcę ciebie... - Jaja sobie robisz ? Ubieraj się i nie świeć fiutem, bo sąsiedzi zobaczą. - Chciałeś mnie tylko wykorzystać...?- głos chłopaka zadrżał,a do oczu napłynęły łzy. - Wiedziałeś na co się piszesz...nie ty pierwszy w ten sposób zaliczyłeś u mnie przedmiot. A wierz mi,że nigdy nie chciałbym się wiązać z takim szczylem jak ty.
Zelo poczuł jak po jego policzkach spływają łzy. Pośpiesznie się ubrał i stanął przed nauczycielem. - Ale ja cię naprawdę kocham...proszę, daj mi szansę... - Jeszcze nigdy nie miałem takiej jazdy. - Bang zachichotał i wskazał na drzwi - Tam są drzwi...do widzenia. - Bangi... - Wypad !
Zawiedziony nastolatek chwycił za plecak i pośpiesznie wybiegł z mieszkania. Niewiele widział, gdyż całą widoczność przysłaniały mu łzy. Mimo delikatności YoungGuk'a podczas seksu, Zelo czuł lekki dyskomfort przez co co chwilę uginały mu się nogi. Nie zauważył krawężnika odgradzającego chodnik od ulicy i potknął się o niego lądując prosto pod kołami pędzącego samochodu. Słychać było jedynie głośny pisk opon i krzyk przerażonych tym widokiem przechodniów. Samochód całą swoją masą dwukrotnie poturbował nastolatka, który w tym momencie stracił jakąkolwiek świadomość i nie miał pojęcia co się właściwie stało. Ostatkiem sił przekręcił lekko głowę i zobaczył biegnącego w swoją stronę Banga. Z lekkim uśmiechem na ustach zamknął oczy i odszedł...
Bang YongGuk- płatny morderca, który na rozkaz swojego szefa zabije każdego. Za każdym razem gdy otrzymywał zlecenie wykonywał je jeszcze tego samego dnia. Z zimną krwią mordował kogo popadnie. Dziś szef kazał mu porwać młodego chłopaka, a następnie do niego przywieźć. Zaproponował mu bardzo dużą sumę pieniędzy, taką jakby miał porwać samego prezydenta. Dzieciak miał bardzo bogatego ojca. Szef Banga wiedział,że aby odzyskać kochanego synka mężczyzna zapłaci bardzo dużą sumę pieniędzy.
YongGuk właśnie czekał przed prywatną, Seoulską szkołą i czekał na chłopaka. Ubrany w dżinsowe rurki, wytarty t-shirt i skórzaną kurtkę czekał oparty o swoją czarną limuzynę. Zadzwonił dzwonek....ze szkoły wybiegła grupa uczniów wsiadająca pospiesznie do limuzyn swoich bogatych rodziców. - Gdzie ten gnojek...- syknął Bang i spojrzał na zdjęcie chłopaka,które wcześniej wręczył mu szef. Wesoła, blada buźka, burza blond loczków i cudownie śmiejące się oczy. Bang podniósł głowę i rozejrzał się za ofiarą. Jest....jako jeden z ostatnich nastolatek opuścił powolnym krokiem mury szkoły. Gdy zobaczył,że nikt po niego nie przyjechał westchnął i nadymał policzki. - No to do roboty...- mężczyzna podszedł do chłopaka i złapał go za rękę. - Co pan wyprawia ?!- oburzył się nastolatek i odskoczył od Banga na dobre dwa metry. - Twój ojciec kazał mi ciebie odebrać ze szkoły...także nie wydziwiaj i wskakuj do samochodu. - Na pewno ? A co z moim stałym kierowcą ? - Rozchorował się...chodź nie mamy czasu. - po tych słowach Bang zasiadł za kierownicą. Chłopak natomiast stał przed drzwiami i jak to rozpieszczony nastolatek,czekał aż ktoś otworzy mu drzwi. - Na co czekasz ? - Widać, że jesteś nowy....otwórz mi drzwi. - Żartujesz sobie ? - To należy do twoich obowiązków...
Bang aby się nie zdradzić wysiadł i posłusznie otworzył blondynowi drzwi. Gdy chłopak usiadł ten zapiął mu pasy co bardzo rozbawiło ucznia. - Z czego się śmiejesz ? - Z ciebie...akurat pasy zapinam sobie sam. - Nie denerwuj mnie...dobrze ci radzę...- po tych słowach usiadł za kierownicą, zamknął od wewnątrz drzwi i ruszył z piskiem opon. - Wiesz co...nie chcę mi się dzisiaj jechać na karate...pojedźmy sobie gdzieś. - A co na to twój ojciec ? - Powiesz mu,że byłem na zajęciach...jestem już zmęczony tymi obowiązkami. - No dobrze...em...przypomnij mi jak się nazywasz. - JunHong....ale wszyscy mówią na mnie Zelo. - No racja...to JunHong...gdzie chcesz jechać ? - Gdziekolwiek...muszę lepiej poznać mojego kierowcę. - chłopak uśmiechnął się i zaczął bawić się telefonem.Bang natomiast westchnął. Jeszcze nigdy jego ofiara nie była tak młoda i urocza. Nie chciał oddawać Zelo w ręce szefa, bo wiedział jakie ten bydlak ma zamiary. Jednak musiał wykonać zlecenie...w innym wypadku śmierć groziłaby jemu. - Niedaleko jest fajna kawiarnia....masz ochotę na coś słodkiego i na kawkę ?- Bang spojrzał w lusterko, w którym odbijała się uśmiechnięta twarz nastolatka. - Yhym... tylko czekaj przebiorę się. - Zelo wyciągnął z plecaka luźniejsze ubrania i zamienił szkolny mundurek na rurki i luźną bluzkę. Na to wszystko narzucił sweterek i znoszone trampki. YongGuk zajechał pod kawiarnię i otworzył chłopakowi drzwi. - To zapraszam pana.
Zelo wyskoczył z samochodu, złapał mężczyznę za rękę i zaciągnął go do środka w najciemniejszy i najbardziej intymny kącik. Po otrzymaniu ciastek i kaw nastolatek zabrał się za jedzenie. Bang natomiast wpatrywał się w niego uważnie i myślał jak nie dopuścić go do szefa. - Czemu nie jesz ? - Hm ? - YongGuk pokręcił głową i spojrzał w szczęśliwe oczy JunHonga. - Nie smakuje ci ? - Co...aaa...nie nie, już jem.
Zelo zachichotał, nabrał ciasta na łyżeczkę i umieścił ją w ustach Banga. - Pyszne, prawda ? - Yhym...jest naprawdę dobre.- chłopcy zaśmiali się i zaczęli karmić się nawzajem. Po zjedzeniu całej gabloty ciastek i wypiciu sześciu kaw Bang przeczesał loczki nastolatka i się uśmiechnął. - I co żarłoku ? Nie jest ci niedobrze ? - Umrę chyba... - Zamówić ci herbatę ? - Y y...jedźmy już do domu.
Do domu....no tak....Bang zapłacił, wziął chłopaka w talii i usadził go w samochodzie. Następnie do niego wsiadł i ruszył na obrzeża Seoulu. - Gdzie jedziemy ?...mieszkam w zupełnie innej części Seoulu. - To niespodzianka. - Ooo z jakiej okazji ? - Bez okazji...- Bang wręczył chłopakowi opaskę -Nałóż ją na oczy i nie podglądaj.
Ufny i zapatrzony w kierowcę Zelo posłusznie nałożył na oczy opaskę. Czuł lekki dreszczyk i całą drogę zgadywał jaką niespodziankę ma dla niego mężczyzna. Po godzinie limuzyna zajechała na posesję szefa Banga. YongGuk złapał chłopaka w talii i powoli wprowadził go do środka. Gdy weszli do gabinetu szefa ściągnął opaskę z oczu Zelo i odsunął się na bok. - Bangi....gdzie my jesteśmy i kto to jest ?- zapytał zaciekawiony chłopak i wskazał na łysego mężczyznę palącego papierosa za papierosem. - Bangi ?....widzę,że się do siebie zbliżyliście...- mężczyzna wstał i podszedł do nastolatka. - Tak jakby szefie... - Szefie ?....Bang kto to jest ?- oczy Zelo wypełniły się łzami. - Zelo przepraszam...- Bang spuścił głowę, bo nie mógł znieść widoku przerażonego nastolatka. - Skończcie, bo się porzygam....a tobie Bang za takie zaangażowanie się obcinam 50 tysięcy z tego zlecenia. - Tak jest szefie... - YongGuk do cholery !- JunHong zaczął płakać i bezskutecznie bronić się od obleśnych łap mężczyzny, które dotykały jego delikatnego ciała. Bang nic nie mówił...bardzo chciał pomóc chłopakowi,ale bał się bardzo groźnego i wpływowego szefa. - Zamknij się bo oberwiesz po tej ślicznej buźce... - Niech pan mnie zostawi ! Bang, pomóż mi ! - Nie mogę...- z oczu YongGuka poleciały grube łzy. Szef uśmiechnął się pod nosem i rzucił Zelo na biurko. Zaczął zrywać z niego ubranie i drapać po bladym ciele. - Bang chodź tutaj.
Jak posłuszny pies, Bang stał już koło swojego szefa. - Ty to z nim zrobisz. - Co...co zrobię... - Wyruchaj go...należy ci się. - Nie...błagam....zostawcie mnie...- Zelo trząsł się, a z jego oczu nieprzerwanie leciały łzy. - Stul pysk powiedziałem !- mężczyzna wrzasnął i uderzył chłopaka w brzuch. - Niech pan go nie bije... - Słucham... - Proszę żeby pan go nie bił...
Mężczyzna parsknął śmiechem i poklepał Banga po policzku. - Dobra odejdź...- po tych słowach wszedł z całej siły w ciasnego nastolatka i zaczął go bardzo brutalnie pchać. Zelo krzyczał, płakał i błagał wstrząśniętego Banga o pomoc. YongGuk nie mogąc na to patrzeć poszedł w kąt pokoju i zaczął płakać. - To boli !!- mężczyzna odwrócił głowę i zobaczył dochodzącego na brzuch nastolatka szefa. Zadowolony poklepał ledwo żywego Zelo po policzku i się ubrał. - Wieczorem powtórka gnojku...dopóki twój tatuś nie zapłaci okupu. Bang zajmij się nim.- mężczyzna opuścił pokój. YongGuk spojrzał na sponiewierane ciało nastolatka i delikatnie go w siebie wtulił. Czuł jak po jego szyi spływają zimne łzy Zelo. - Okłamałeś mnie...- szepnął nastolatek i zamknął oczy. - Przepraszam....wszystko ci wytłumaczę...- Bang spojrzał na chłopaka i pogłaskał go po policzku - Nie zasypiaj Zelo...otwórz oczka... - Boli... - Wiem...ale błagam cię nie zasypiaj...- YongGuk ubrał chłopaka i usiadł z nim na kanapie. - Dlaczego mnie okłamałeś...- blondyn szeptał i zaciskał kurczowo rękę na bluzce Banga. - JunHong....ja....jestem płatnym mordercą....szef kazał mi cię porwać i tutaj przywieźć....będzie cię gwałcił dopóki twój ojciec nie wpłaci okupu...da mu pewnie na to 48 godzin...jak nie zapłaci będzie mi kazał ciebie zabić...
Nastolatek podniósł lekko głowę i spojrzał nieprzytomnym spojrzeniem na chłopaka. - Zabiłbyś mnie jakby ci kazał ? - Po tym jak cię poznałem nie mógłbym tego zrobić... - Wtedy zrobi krzywdę tobie Bangi... - To nic Zeloś... za to co robiłem należy mi się długa i bolesna śmierć... - Nie mów tak...- nastolatek był bardzo zauroczony mordercą. Podniósł obolałą rękę i pogłaskał go po policzku - Bangi ? - Tak ? - Ucieknijmy stąd....razem... - I co...później każde pójdzie w swoją stronę ? Ty do willi ojca,a ja do mojego mieszkanka ? Będę musiał się ukrywać jak szczur żeby nie zginąć... - Zamieszkam z tobą...jak po ciebie przyjdą to zabiją od razu nas obu... - JunHong....o czym ty dzieciaku mówisz,hm ? - Podobasz mi się...nie chcę wracać do ojca...ciągle tylko szkoła, zajęcia poza lekcyjne, bankiety i udawanie perfekcyjnego synka przed tymi bogatymi bufonami...mam tego dość... - Znamy się kilka godzin....do tego powiedziałem ci,że morduję ludzi... - Nie przeszkadza mi to...wiem,że mnie byś nie skrzywdził... - No to prawda...nie wiem co takiego w sobie masz gnojku, co mi się tak podoba.
Zelo lekko się uśmiechnął i delikatnie pocałował Banga. Następne kilka godzin obmyślali plan opuszczenia rezydencji tak,by nie zostać zauważeni przez szefa i jego wspólników. Gdy się ściemniło Bang krętymi i ciasnymi korytarzami prowadził Zelo do wyjścia. Sprytnie omijali ochronę i kamery. Gdy wyszli na dwór Bang złapał mocniej nastolatka za rękę i szepnął. - Przeszliśmy całą rezydencję,więc na dworze też damy radę... tylko mocno się mnie trzymaj i rób to,co ci mówię, dobrze ? - Dobrze... - Daj dzióbka. - Zelo posłał chłopakowi ciepły uśmiech i delikatnie go pocałował. Po tym miłym geście chwycili się za ręce i szybkim krokiem ruszyli do tylnego wyjścia. - Oj Bangi Bangi....po tylu latach tak po prostu uciekasz ?- oczy YongGuka szeroko się otworzyły. Odwrócił się w stronę dobiegającego głosu i schował za sobą przerażonego nastolatka. - No co ?....teraz nic nie powiesz ? - prawa ręka szefa podeszła do Banga i wymierzyła mu pistoletem w głowę. - Niech pan go nie krzywdzi....błagam...- roztrzęsiony JunHong delikatnie odsunął pistolet od głowy mężczyzny i wymierzył go w ziemię. - Ojj jak słodko...szkoda by było jakbym ci zabił teraz chłopaka,co ? - Niech pan zabije mnie...proszę zostawić Banga... - Zelo cichutko...- YongGuk cmoknął nastolatka w czoło - Nie cwaniakuj tylko daj nam odejść... - Żartujesz sobie ?- mężczyzna parsknął śmiechem i znów przyłożył zimny pistolet do skroni Banga. - Wypuść chociaż Zelo...on wam nic do cholery nie zrobił... - Hmm....no dobrze....ale najpierw popatrzy jak zdychasz. - Zostaw go błagam cię ! Zrobię wszystko,tylko go zostaw !- nastolatek mocno tulił YongGuka i płakał jak bezbronne dziecko. - Odsuń się szczylu bo też oberwiesz... - I dobrze ! Jeśli chcesz go zabić to mnie też ! - JunHong spokojnie...on cię stąd wypuści...wróć od razu do domu,dobrze ?- Bang złapał blondyna za ramiona i go od siebie odsunął. - Bangi błagam cię...chcę być z tobą... - Ja pierdole, skończcie już...- po słowach mężczyzny rozległ się głośny strzał. Na ziemię, tuż przed nogami nastolatka upadł postrzelony w głowę YongGuk. JunHong klęknął i zaczął głaskać zimną twarz chłopaka. - Bangi....Bangi popatrz na mnie...słyszysz ?- z jego oczu płynęły łzy,a ręce strasznie się trzęsły. - Zdechł...jak chcesz stąd wyjść to spieprzaj,bo będę miał problemy. - Jak mogłeś... - Hm ? - Jak mogłeś go zabić ?! - Zamknij mordę, bo szef usłyszy...
Zelo posadził ciało martwego chłopaka i mocno go przytulił. Do tego wrzeszczał i błagał,by ten się obudził. - Zamknij tą mordę... - Nie ! Niech twój szef to usłyszy ! Mam to głęboko w dupie !
Kolejny strzał....Zelo spojrzał na mężczyznę i upadł na ciało YongGuka. Ostatkiem sił, zaplótł palce z kochankiem i odszedł....Zadowolony morderca zepchnął ciała ze znajdującego się obok posesji klifu i wrócił do swoich obowiązków...
-YongNam !! Przynieś mi ręcznik !!- zawołałem stojąc nagi w kabinie prysznicowej. Zawsze jak chodziłem się myć, zapominałem o ręczniku...cały ja. - Już ci niosę !- zawołał Nam i wszedł do łazienki. - Mmm jaki golas.- zachichotał i przygryzł wargi. - Spiepszaj zboku..idź mi już stąd, chcę się wytrzeć. - Daj mi jeszcze chwilkę popatrzeć. - Grrr Nam,bo mi się cierpliwość skończy.
Brat podszedł do mnie, złapał za biodra i pocałował mnie w ucho. - Zabawimy się troszkę ? - YongNam piłeś...wyjdź stąd, proszę cię... - Nie piłem.- zaprzeczył chłopak i chuchnął. Rzeczywiście...nie wyczułem nawet krzty alkoholu. - To jak będzie ? - Zaraz będzie tu Zelo... daj mi się przygotować. - Oj braciszku braciszku...- Nam westchnął i przycisnął mnie do kabiny. Jego delikatne usta pieściły moją szyję,na której automatycznie wyskoczyły ciarki. Jedna z jego rąk masowała moją męskość, która z sekundy na sekundę twardniała coraz bardziej. - Nam wyst...- niestety nie zdążyłem nic powiedzieć. Chłopak skutecznie zamknął mi usta namiętnym pocałunkiem. Robiliśmy takie rzeczy,ale jak mieliśmy po 15 lat...byliśmy jeszcze dziećmi robiącymi to z czystej ciekawości,a teraz... Mimo to pieszczoty brata podobały mi się. - Wejść w ciebie ?- wyszeptał mi w usta po czym przejechał językiem po moich wargach. Skinąłem twierdząco głową i odwróciłem się tyłem do brata. Ten po kilku sekundach dogadzania sobie i swojemu penisowi wszedł we mnie i zaczął dość brutalnie pchać. Kocham taki zwierzęcy seks. Niestety z Zelo są to delikatne pieszczoty, gdyż jest jeszcze dzieckiem,ale YongNam...no idealnie. Położyłem rękę na karku brata przyciągając go bliżej siebie, po czym odwróciłem głowę i zacząłem go namiętnie całować. Ręce Nama spoczywały na moich drobnych biodrach,a jego miednica chodziła coraz szybciej i mocniej...cudownie. Jedyne co słyszałem to odbijające się od siebie mokre,nagie ciała i nasze westchnięcia. Chłopak zacisnął swoją rękę na moim nabrzmiałym penisie co doprowadziło mnie do obfitego orgazmu. Lubił gdy dochodziłem mu na dłoń. Zawsze wkładał mi ją do ust i kazał ssać palce. Tak było też tym razem. Czułem jak jego delikatne palce zbierały lepką maź z mojego członka, a następnie wsunęły mi się do ust. - Wiesz co robić...- wyszeptał chłopak i zaczął mnie całować po uchu. Ja natomiast posłusznie ssałem jego palce. Czułem jak jego penis znajdujący się między moimi pośladkami twardnieje coraz bardziej. O to mi chodziło....Nam był coraz bliżej orgazmu. Ssałem palce w najbardziej namiętny sposób jaki tylko umiałem. Jęczałem przy tym i panienka rodem z pornola. YongNam nie potrzebował wiele. Czułem jak jego cieplutka sperma rozlewała się po moim wnętrzu. Było mi tak cholernie dobrze. Odwróciłem się do niego i delikatnie pocałowałem. Oboje byliśmy rozgrzani i podnieceni do granic możliwości. Spojrzałem w jego błyszczące oczy. Wyglądał tak pięknie gdy był podniecony. - Bang co ty robisz...
Zamurowało mnie....Odwróciłem głowę w stronę cichego i przerażonego głosu. W drzwiach do łazienki stał przestraszony i wyraźnie zawiedziony Zelo. - Zeloś... miałeś być za godzinę... - Ale przyszedłem wcześniej... - Zelo ja... - Nie chcę cię znać... - chłopak rzucił na ziemię bukiet róż i jakieś pudełeczko,po czym wyszedł. Dziś obchodziliśmy kolejną rocznicę....jak mogłem być takim idiotą. - Co my zrobiliśmy...- spojrzałem na brata,a w moich oczach pojawiły się łzy. - Bangi....to dzieciak...przyznaj, że ze mną było ci lepiej. - Nie mów tak.. - Taka prawda.. - Jesteśmy braćmi... - A mimo to kocham cię jak kogoś z kim chcę spędzić całe życie. - To chore...- wyszedłem spod prysznica, narzuciłem ręcznik na biodra i spojrzałem na pudełeczko leżące na podłodze. Podniosłem je i poszedłem do pokoju. Usiadłem na łóżku i otworzyłem prezent od Zelo. Do oczu napłynęły mi łzy... w środku był śliczny pierścionek zaręczynowy. Ten dzieciak chciał mi się dzisiaj oświadczyć,a ja musiałem to wszystko spiepszyć kazirodczym stosunkiem z własnym bratem...
