Jeongmin & Minwoo ~cz.2 [Chłopak z kawiarni]

~cz.1~

                       Zasnąłem bardzo późno. Cały czas żyłem emocjami związanymi z nagłą przeprowadzką i utratą znajomych. Pamiętam jedynie, że dochodziła 4 rano, razem z którą odpłynąłem do krainy snów. Obudziłem się koło 8. Wtedy też przypomniałem sobie, że o 9 byłem umówiony z Jeongminem. Pospiesznie zerwałem się z łóżka i pobiegłem wziąć prysznic. Po tej szybkiej czynności zjadłem płatki z mlekiem i czekałem na kolegę. Czułem się jak przed pierwszą randką, na której notabene nigdy nie byłem. Moi znajomi jednak co chwilę randkowali więc wiem o wszystkich emocjach temu towarzyszącym. Stres, podekscytowanie, ciekawość drugiej osoby... u mnie jednak nad całą resztą górował stres. Czułem, że podczas spotkania z chłopakiem wyjdę na skończonego idiotę, z którym Jeongmin nie będzie chciał mieć nic więcej do czynienia. 

- Jesteś chory?- zerwałem się na równe nogi i spojrzałem w stronę dobiegającego głosu. W drzwiach kuchennych stała Minah ubrana w szlafrok. 

- Nie... niby dlaczego?

- Jest dopiero 9.. nigdy nie wstajesz tak wcześnie.- dziewczyna podeszła do lodówki, po czym wyciągnęła z niej mleko.

- Umówiłem się z kolegą.

- Ooo...fajny jest? Może mnie z nim poznasz?

- Pf... za młoda jesteś...- w tym momencie rozległo się donośne pukanie do drzwi, na które Minah zareagowała szerokim uśmiechem.

- Ja otworzę.- po tych słowach w podskokach poleciała w stronę drzwi - Hej.

- Cześć... jestem Jeongmin.

- Minah, miło mi.

- Nie wiedziałem, że Minwoo ma taką ładną siostrę.- czułem jak się we mnie gotuje. Nie czekając ani chwili dłużej stanąłem obok siostry wymuszając uśmiech - Hej... myślałem, że będę musiał cię budzić.

- Poradziłem sobie sam ze wstaniem.

- Mhm... musiało być bardzo ciężko. Minwoo to straszny śpioch... czasami całymi dniami potrafi nie wychodzić z łóżka.- cała Minah... japa jej się nigdy nie zamyka.

- Spokojnie... ja go tego oduczę... to co? Gotowy na poznawanie Seoulu?- skinąłem jedynie głową, po czym wyszedłem z Jeongminem na taras. 

- Przepraszam za nią...

- Daj spokój... muszę do was częściej wpadać. Dzięki Minah lepiej cię poznam, bo jak widzę od ciebie się zbyt wiele nie dowiem.

- Taki już jestem...- chłopak uśmiechnął się i poklepał mnie po ramieniu.

- Wyluzuj trochę. Są wakacje, jesteś w Seoulu... wiesz ile tu się może wydarzyć? - mówiąc to podstawił mi pod nogi rower, który poprzedniego wieczora wystawiłem pod dom. Nie jeździłem na rowerze z dobre trzy lata, a że z moją koordynacją ruchową bywa różnie bałem się, że po wejściu na niego od razu runę na ziemię - Wskakuj i jedziemy... mamy dużo miejsc do zobaczenia.- mhm... usiadłem na siodełku i już chciałem się odepchnąć gdy nagle złośliwość losu zachwiała mną i rzuciła prosto w ramiona przestraszonego sąsiada.

- P... przepraszam...- niepewnie podniosłem głowę do góry spoglądając w wielkie oczy chłopaka.

- Nic ci się nie stało?

- Nie... czasami tak mam.

- To może przerzucimy się na metro i autobusy?

- Niee, coś ty... już jest okej.- uśmiechnąłem się lekko, po czym uwalniając się z objęć Jeongmina ponownie usiadłem na rowerze. Chłopak siadając na swoim przyglądał mi się uważnie.

- Jesteś pewny?- skinąłem jedynie głową - No dobrze... to jedź za mną... tylko ostrożnie. 
Mimo że znam go zaledwie kilka godzin czuję się przy nim bezpiecznie. Bardzo bym chciał wypaść przed nim jak najlepiej, żeby się do mnie nie zraził i został moim przyjacielem. Wszystko zależy od dzisiejszego dnia. Muszę się postarać, by nie zrobić z siebie ofiary. Z drugiej jednak strony nie powinienem nikogo udawać. Jeśli chcę zyskać jego sympatię powinienem być w stu procentach sobą, prawda? Jadąc za chłopakiem cały czas przyglądałem się jego wyrzeźbionym ramionom wystającym spod białego topu. Sam fakt, że dzisiaj w nich wylądowałem przyprawiał mnie o gęsią skórkę. Dlaczego? Sam nie wiem. Było to dziwne, przyjemne i krępujące zarazem.
By nie tracić czasu podjechałem bliżej kolegi i lekko się uśmiechnąłem.
- Dokąd mnie zabierasz?
- A to zależy.
- Od czego?
- Od ciebie.- hm? Wyraz mojej twarzy zmusił Jeongmina do kontynuowania myśli - Wolisz oglądać zabytki, pójść w jakieś ciche, oddalone od ludzi miejsca, poznać Seoul ze strony tej typowo młodzieżowej czy no nie wiem...o! Może chcesz poznać moich przyjaciół?- ahh... czyli on już ma swoją paczkę. Czuję, że się w nią nie wpasuję.
- Em... wiesz co, zdam się na ciebie.- wymusiłem uśmiech, po czym znów zjechałem za kolegę. Po około 20-minutowej jeździe zatrzymaliśmy się pod wielką, zabytkową bramą, za którą rozciągał się ogromny, kolorowy park - Co to za miejsce?
- Huwon secret garden... praktycznie nikt tutaj nie przychodzi.
- Więc dlaczego zabrałeś mnie właśnie tu?
- Tutaj lepiej cię poznam... poza tym widać po tobie, że nie przepadasz za tłocznymi miejscami.
- No...to prawda.- Jeongmin uśmiechnął się, po czym złapał mnie w pasie i poprowadził w stronę wejścia. Czułem się nieswojo. Nie lubię jak ktoś mnie dotyka i to jeszcze w taki sposób. Mniejsza z tym... Weszliśmy do pięknego, tradycyjnego ogrodu. Tradycyjne, koreańskie budynki otoczone niesamowitymi drzewami i oczkami wodnymi. Starałem się trochę wyluzować... Jeongmin papla jak szalony więc dlaczego nie mogę być taki sam? - To co przewodniku? Co mi powiesz o tym miejscu?- wyrwałem się z objęć chłopaka i obracając się twarzą do niego, szedłem powoli do tyłu patrząc w jego oczy. Jeongmin złapał mnie za rękę i zachichotał.
- Będę cię trzymał żebyś nie upadł. Hm... co ja ci mogę o tym powiedzieć... O! Widzisz tamten budynek? - mówiąc to wskazał na ogromną budowlę - To pałac królewski zbudowany w 1405 roku i jest jednym z pięciu najlepiej zachowanych pałaców Joseon. Ta... w sumie to wszystko co wiem.- zasłoniłem twarz jedną wolną ręką i zacząłem śmiać się jak głupi - Ejjj, nie śmiej się. 
- Ja się nie śmieję...ja się uśmiecham. A to jest zasadnicza różnica. 
- Śmiejesz się draniu.- Jeongmin chichotał i starał się mnie łaskotać, ale sprytnie odskoczyłem na bok. Po pewnym czasie spojrzał na mnie i wziął głęboki oddech by się uspokoić - Twoja kolej.
- Ale ja nic nie wiem o tym miejscu.
- Nie o miejsce mi chodzi głupku... opowiedz mi coś o sobie.- w jednej chwili zapomniałem kim jestem. Nie lubię opowiadać o sobie. Nigdy nie wiem co dana osoba chce o mnie wiedzieć i czy to co mówię jej nie zanudza.
- Hm... to... mam 19 lat.. Mieszkałem wcześniej w Wonju, ale awans mamy kazał mi zamieszkać tutaj. Hm... kocham jeść, spać, grać w fife. Po wakacjach chcę zacząć studiować japonistykę... chyba tyle.
- Mhmmm.... gnojek z ciebie.
- Słucham?
- Jestem twoim Hyungiem... mam 20 lat.
- Oo...- ukłoniłem się delikatnie i lekko się uśmiechnąłem - Teraz twoja kolej Hyung.
- No cóż... ja nie studiuję... wolałem iść do pracy niż zmarnować 5 lat na uniwerku. Też gram w fife.. w każdy wolny dzień gram z przyjaciółmi... trzy lata temu przez pewien czas byłem trainee, ale musiałem zrezygnować. 
- Poważnie? Dlaczego?
- Tak nas tam męczyli, że moje ciało nie wytrzymało. Musiałem zacząć chodzić na rehabilitację i tak dalej. Ale powiem ci, że jak teraz tak o tym myślę, to cieszę się, że tak się stało.
- Czemu?
- Czemu, czemu..- Jeongmin spojrzał na mnie i się uśmiechnął - Bo nie będę kolejnym, zepsutym dzieciakiem. Poza tym ile ta moja kariera by trwała? W najlepszym wypadku 10 lat i co potem? 
- W sumie masz racje..
- Starsi mają zawsze racje, zapamiętaj to. - w tym momencie do naszej rozmowy wtrącił się dzwoniący telefon chłopaka -O... przepraszam. - wyciągając komórkę z kieszeni zrobił dwa kroki w tył - Słucham Cię Youngminnie.... tęsknisz? - chłopak chichotał, a we mnie narastało coraz większe uczucie złości i zazdrości - To weź chłopaków i przyjedźcie do Huwon secret garden.... No spoko, później możemy iść. No.... oczywiście, ja ciebie też... no narazie.- Jeongmin zaśmiał się i schował telefon - Przyjad...
- Twój chłopak?
- Co?
- Dzwonił twój chłopak?
- Zwariowałeś? Zawsze tak się wydurniam z kolegami.
- Mhmmm...
- Zazdrosny?
- Aishhh... nie pozwalaj sobie Hyung.- Jeongmin uśmiechnął się, po czym mnie objął - Wpadną tu moi przyjaciele, ale spokojnie... myślę, że się dogadacie.
Ta... już to widzę, ale co miałem powiedzieć? Przytaknąłem jedynie i powolnym krokiem ruszyłem z Jeongminem w stronę wejścia do parku.

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeongmin & Minwoo~cz.1 [Chłopak z kawiarni]

                         Znacie to okropne uczucie, kiedy niesamowicie długo na coś czekacie, macie coś zaplanowane, a gdy już nadchodzi ten upragniony kulminacyjny punkt, to wszystkie te plany się sypią i zmieniają? No właśnie... Jestem absolwentem liceum. Przede mną zapowiadały się cudowne, 4- miesięczne wakacje, podczas których razem z przyjaciółmi planowaliśmy wyjazd do Japonii oraz Singapuru. Czekałem na ten moment bardzo długo, z ogromną niecierpliwością, a czego dowiedziałem się tydzień przed wyjazdem? Że mama dostała świetną pracę w Seoulu i podczas wakacji musimy się tam koniecznie przeprowadzić. Na nic były moje błagania... rodzice byli nieugięci i stwierdzili, że każdy członek rodziny przez tydzień ma szukać idealnego domu dla naszej czwórki... tak, mam niestety młodszą, okropnie rozpuszczoną siostrę Minah. W dniu, w którym miałem zacząć przygodę życia, zamiast pakować się na wycieczkę, ja pakowałem całe swoje życie w tekturowe pudła i znosiłem je do ogromnego, wynajętego busa. Bolesne również w tym wszystkim jest to, że dopiero teraz przekonałem się jakich mam przyjaciół. Zamiast pożegnać się ze mną, obiecać, że będziemy utrzymywać ze sobą kontakt, że zawsze będziemy przyjaciółmi... oni jak gdyby nigdy nic, życzyli mi miłego życia w Seoulu i pojechali...tak po prostu.
Przeprowadzka z Wonju, w którym mieszkałem wcześniej zajęła nam około trzech godzin. Nie wyobrażałem sobie życia w Seoulu... jakoś nigdy nie przepadałem za tym miastem. Przytłaczało mnie masą świateł, ogromem wieżowców, niezliczoną liczbą ludzi... to nie dla mnie. Całe szczęście udało nam się znaleźć dom jednorodzinny, umiejscowiony w jednej ze spokojniejszych dzielnic tego popapranego miasta. Miałem nadzieję, że dzięki temu nie wciągnę się w wir stolicy Korei i wciąż pozostanę tym samym, spokojnym chłopakiem z Wonju.
- Rozpakowałeś się już?- westchnąłem i spojrzałem na mamę stojącą na tarasie.
- Ta...- znów spojrzałem na telefon... brak wiadomości od znajomych, szkoda.
- Jesteś głodny? Zaraz będziemy zamiawiać jedzenie.
- Nie... niczego nie chcę.- burnąłem jedynie i położyłem się na hamaku ukrytym w cieniu wysokich drzew. Tak wiem, jestem dość dziwnym chłopakiem. Wydaje mi się, że przeciętny nastolatek ucieszyłby się z awansu rodzica i przeprowadzki do stolicy. Pewnie też zaraz po przyjeździe normalna osoba rzuciłaby się w wir miasta, chodziłaby ślepo różnymi uczliczkami, próbowała jedzenia... znów przeciwieństwo mnie. Ja wolę usiąść w ogrodzie i cieszyć się samotnością. Pewnie to ona będzie moim najlepszym przyjacielem.
- Minwoo Oppa...- yh... niechętnie otworzyłem oczy i spojrzałem na stojącą nad hamakiem 16-letnią siostrę.
- Co jest?
- Pójdziesz ze mną do sklepu?...nie chcę iść sama. 
- Masz już 16 lat.... nie muszę cię prowadzić za rączkę...- dziewczyna spojrzała na mnie zmartwionym wzrokiem, po czym usiadła na moich nogach.
- Czemu się tak zachowujesz? Gdzie podział się mój kochany i uśmiechnięty Minwoo?
- Został w Wonju...
- Martwisz się o znajomych?... Aishh...wiele razy mówiłam ci, że to idioci. Na pewno poznasz tu masę ludzi.- Minah wstała i szeroko się uśmiechnęła - No ale na pewno nie poznasz ich siedząc w ogrodzie... chodź do tego sklepu, trochę się rozejrzymy po okolicy.- w sumie miała rację. Westchnąłem i podniosłem się do pionu.
- Po co idziemy?
- Mama prosiła o jakieś podstawowe produkty... oczywiście ty to załatwisz Oppa, a ja pójdę na słodycze.- no tak... cała Minah. Uśmiechnąłem się lekko, po czym oboje ruszyliśmy ślepo przed siebie. Faktycznie, dzielnica jest bardzo spokojna. Znajdowały się tu jedynie domy jednorodzinne oraz dwie kawiarnie... po sklepie nie było ani śladu - Oppa... zapytaj kogoś o ten sklep, bo nie ma sensu tak krążyć.- znowu ja... Rozejrzałem się dookoła, by znaleźć jakiegoś przechodnia. Niestety pogoda tak dawała w kość, że zapewne większość ludzi siedziała o tej porze w domach.
- Czekaj tu... podejdę do tej kawiarni....w zasadzie kawiarnio-cukierni...- wziąłem głęboki oddech i pewnym krokiem wszedłem do środka - Dzień dobry.
- Hej... Co podać?- zza lady wyłonił się uśmiechnięty, niesamowicie przystojny chłopak, na oko w moim wieku. Jego brązowe, gęste włosy swobodnie opadały na jego idealną twarz. Koszula z podwiniętymi rękawami oraz fartuch dodawały mu jeszcze więcej uroku.
- S...słucham?
- Przyszedłeś do kawiarnii...- chłopak znów obdarzył mnie szerokim uśmiechem - Stąd moje pytanie "co podać?". 
- Aa....a nie... chciałem się jedynie zapytać gdzie tu w pobliżu jest jakiś większy sklep.
- Po wyjściu stąd skręcasz w lewo, mijasz dwie uliczki, w trzecią skręcasz i masz sklep.
- Dzięki.- bałem się, że rumieńca, który właśnie wprosił się na moją twarz nie da się już w żaden sposób ukryć.
- Spoko... to co? Może jednak skusisz się na jakieś ciacho?- ta... w tym momencie chciałem odpowiedzieć, że jedno, stojące za ladą ciacho w zupełności wystarczy, ale w porę ugryzłem się w język.
- Mmm....to poproszę pudełko suksilgwa i... yakgwa. 
- Już się robi.- znów ten uśmiech. Chłopak zapakował wspomniane wcześniej ciastka, po czym wręczył mi je. Po zapłaceniu uśmiechnąłem się lekko i nacisnąłem na klamkę.
- Mam nadzieję, że twoje ciastka się spiszą i będę tu wracał.- yes! Wreszcie udało mi się powiedzieć coś sensownego.
- Również na to liczę...niestety reklamacji nie przyjmuję.- oboje posłaliśmy sobie szerokie uśmiechy, po czym z szybko bijącym sercem wyszedłem na dwór.
- Co dla mnie masz?
- Twoje ulubione ciastka... a teraz trzymaj i chodź do tego sklepu.- hm.. może to życie w Seoulu wcale nie będzie takie złe. Z resztą... nie ma co wybiegać daleko w przyszłość. Póki co poznałem jedną osobę i wcale nie jest powiedziane, że zostanie ona moim przyjacielem. Tak Minwoo... nie napalaj się zbyt szybko.
Podczas zakupów cały czas myślałem o moich "przyjaciołach", którzy teraz beztrosko imprezowali w Tokio... na samą myśl do oczu napływały mi łzy. Byłem o krok od spełnienia marzeń.. ta pieprzona przeprowadzka wszystko musiała zepsuć. Z drugiej jednak strony przynajmniej wiem jakich miałem do tej pory znajomych. Mam szczerą nadzieję, że tutaj wszystko się zmieni i znajdę chociaż dwie zaufane i oddane osoby. Po dość długim spacerze po okolicy postanowiłem wrócić do domu gdyż było już ciemno, a wolałem nie zabłądzić i wplątać się w nieodpowiednie towarzystwo. Skręcając na podwórko zauważyłem jakiegoś chłopaka wchodzącego na taras domu stojącego obok mojego. Posesje na tym osiedlu były osadzone bardzo blisko siebie... zakładam więc, że wszyscy wiedzą co u kogo się dzieje, gdyż każdy zagląda sobie do okien.
- Synku, chodź już do domu!- aishh... spojrzałem w stronę okna, z którego dobiegał głos mamy. W tym samym czasie tajemniczy sąsiad zerknął w moją stronę i szeroko się uśmiechnął. Znam ten uśmiech...i powiem szczerze, że wiadomość o tym, że przystojny chłopak z kawiarnii jest moim sąsiadem bardzo mnie ucieszyła.
- O proszę...to ty się dzisiaj tutaj wprowadziłeś.- zamurowało mnie, gdy brązowowłosy chłopak wypowiedział w moją stronę to zdanie.
- Em...t..tak...
- Moja mama była strasznie podekscytowana na wieść, że będziemy mieć nowych sąsiadów.- chłopak zszedł z tarasu i podszedł bliżej mnie, wyciągając w moją stronę rękę - Jestem Jeongmin... miło mi. 
- Minwoo...- uśmiechnąłem się lekko. Czułem pewną blokadę. Bałem się poznawania nowych ludzi.. ogólnie relacje z drugim człowiekiem szły mi bardzo topornie.
- Zobacz co mam.- Jeongmin uśmiechnął się zadziornie i podniósł do góry pudełko pochodzące prawdopodobnie z kawiarnii, w której pracuje - Suksilgwa... masz ochotę?
- Em... w sumie... chętnie.- czuję, że wychodzę na idiotę. Sąsiad jedynie się uśmiechnął i poczęstował mnie słodyczami.
- Co jutro robisz?... Mam wolne więc mogę pokazać ci okolicę. 
- Naprawdę mógłbyś to zrobić?
- Pewnie... hm.. najlepiej będzie jak przygotujesz sobie rower. Wtedy pokażę ci więcej. 
- Nie ma problemu.- cieszyłem się z tej wycieczki jak dziecko i wcale nie miałem zamiaru tego ukrywać. Gdy Jeongmin zobaczył mój entuzjazm zaśmiał się i poczochrał mi włosy.
- Zbudzę cię jutro o 9 dzieciaku.- mówiąc to oblizał w niesamowicie cudowny sposób palec po lepkim łakociu, po czym uśmiechnął się i zniknął za drzwiami swojego domu. Czułem jak radość rozsadza mnie od środka. Pierwszy raz nie mogłem doczekać się wczesnej pobudki. Wciąż nie mogę uwierzyć w to, że mimo tylu przeszkód już pierwszego dnia po przeprowadzce do Seoulu udało mi się kogoś poznać. Hm... może to pewnego rodzaju przeznaczenie? Czuję, że jakoś to się ułoży, a póki co lecę do domu odpocząć przed jutrem.


~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Suwoong & Dabin~cz.5 [Dziennikarska misja- Koniec]

~cz.1~ ~cz.2~ ~cz.3~ ~cz.4~

                       Wizyta w biurze szefa? Totalna klapa. Mimo że od tego czasu minęło kilka dobrych tygodni to wciąż nie mogę zapomnieć jego słów: "Musisz stać się taki jak oni żeby nie nabrali podejrzeń, rozumiesz?". Widząc lekkie zdezorientowanie na mojej twarzy mężczyzna ciągnął ten monolog dalej: "Dam ci tyle pieniędzy ile chcesz... musisz się do cholery z kimś tam przespać... wtedy te dziwki zobaczą, że jesteś jednym z nich i zaczną gadać." I co? Chęć wysokich zarobków, awansu i wizja bycia najlepszym przysłoniły mi trzeźwy pogląd na świat i moje życie. Za "radą" szefa zacząłem sypiać z przypadkowymi mężczyznami. Czy to mi odpowiada? Nie... czuję się okropnie. Nie umiem nawet wyrazić tego, jak bardzo teraz cierpię. Czuję się straconą osobą bez krzty godności. Dzięki temu jednak będę potrafił napisać niesamowity artykuł. I znów ten sam temat... artykuł i artykuł. Czy rzeczywiście musiałem zniżyć się do poziomu chłopaka zarabiającego na życie własnym tyłkiem? Czy nie mogłem napisać tego gówna opierając się jedynie na samej obserwacji i rozmowie z chłopakami? Nie... musiałem ślepo iść za resztą, by się do nich dopasować i wyciągnąć jak najwięcej informacji. Czuję się skażoną, nieczystą osobą. Chciałbym zniknąć. Chciałbym z kimś o tym porozmawiać, ale nie potrafię. Wonjun o niczym nie wie. Jestem pewien, że po czymś takim zakończyłby ze mną znajomość, a tego bym nie zniósł. Za każdym razem jak wracam do domu uśmiecham się szeroko i udaję, że wszystko jest dobrze. Jednak gdy już uda mi się zniknąć za drzwiami pokoju, chowam twarz w poduszkę i płaczę. 

Sprawa Suwoonga... hm... to zupełnie odrębny temat. Z początku traktowałem go jedynie jak kolegę. Z czasem jednak moje serce zaczęło bić do niego nieco szybciej. Gdy już zyskaliśmy swoje zaufanie zaczęliśmy dość często zlewać klientów. W tym czasie, w którym mogliśmy zarabiać pieniądze, my woleliśmy uciekać do pokoju Suwoonga. Tam rozmawialiśmy, śmialiśmy się... kochaliśmy się. Tak.. w sumie to tego nie żałuję. Chociaż z drugiej strony zależy jak na to spojrzeć. Kochaliśmy się codziennie. Każdego dnia czułem taką ekscytację jak podczas pierwszego razu. Z każdym dniem przeżywałem to niesamowite uczucie na nowo. Dokładnie cztery dni temu to wszystko zaczęło się sypać... Podczas obiadu usiadłem z dwoma przypadkowymi chłopakami: Yongsoonem i Hyunseokiem. Otwarcie powiedzieli o tym, że obserwują mnie od dłuższego czasu i widzą, że coś łączy mnie z Suwoongiem. Nie miałem zamiaru zaprzeczać. Wtedy też 21-letni Hyunseok powiedział, że Suwoong tylko z początku wydaje się być kochaną, milutką przylepą. W rzeczywistości sypia z kim popadnie, a gdy uśpi naszą czujność kradnie część zarobionych przez nas pieniędzy.  Po tym śmiałym stwierdzeniu postanowiłem bliżej przyjrzeć się chłopakowi. Szczerze mówiąc miałem głęboko w dupie te pieniądze. Zależało mi na tym gnojku jak na nikim innym. Nie sądziłem, że kiedykolwiek pokocham chłopaka...do tego puszczalskiego...nie. Nie powinienem tak mówić! Byłem na siebie wściekły gdy wypowiadałem w myślach te słowa. Chciałem się za nie ukarać, ale Suwoong zrobił to za mnie... Byłem po pracy. Idąc korytarzem w stronę drzwi wyjściowych zauważyłem Suwoonga całującego się z Donggunem... chłopakiem pracującym tu od roku. Będąc sam na sam ze mną przyrzekał, że kocha tylko i wyłącznie mnie.. że skończy z tym gównem i pójdzie do szkoły... że po skończeniu nauki weźmie się za porządną pracę i razem zaczniemy wspólne życie. Nie chciałem nawet słuchać jego wyjaśnień... mimo że go kocham... tak, śmiało mogę powiedzieć, że kocham tego dupka, ale mimo to nie potrafiłbym dać mu drugiej szansy. Nie potrafię ufać ludziom... gdy już jednak to zrobię nie wyobrażam sobie zostać zranionym przez tą osobę. Suwoong jednak przekroczył wszelkie granice. Jestem pewien, że po czymś takim nigdy nikogo do siebie nie dopuszczę. Zakochana, zraniona, męska prostytutka... Czy to właściwy tytuł na artykuł?

                       Samotni, pełni kompleksów, zagubieni, myślący, że obnażanie własnego ciała jest gwarancją dostatniego życia. Kim właściwie są ludzie pracujący w domach publicznych? Czy jakikolwiek zwykły, szary człowiek się nad tym zastanawiał? Nie? Może to i lepiej. W tym artykule postaram się przedstawić idealny obraz chłopaka siedzącego w tej branży. Dlaczego chłopaka? Pewnie wielu z Was słyszało o nowo otwartym Domu Publicznym w najbogatszej dzielnicy Seoulu- Gangnam. U wielu ludzi budził on obrzydzenie, u innych oburzenie, jeszcze inni starali się patrzeć na to z przymrużeniem oka. Ja jednak starałem się podejść do tego dość neutralnie. 

Gdy pierwszy raz stanąłem przed drzwiami budynku czułem ogromny strach i niepokój. Chciałem się wycofać, ale nie mogłem. Chęć poznania emocji pracujących tam ludzi była silniejsza od lęku. Z początku nikt nie chciał mieć ze mną nic do czynienia. Chłopcy podejrzewali, że jestem z policji bądź też pracuję właśnie jako dziennikarz. By wejść z pracownikami w przyjacielskie relacje musiałem zacząć robić to co oni. Dzięki temu wiem, co czują i zdaje mi się, że wiem co kierowało nimi podczas podejmowania tej pracy. 

        Cała ta nieprzyjemna przygoda chłopców zaczyna się gdy kończą 13 lat. W tym wieku mogą już przyjść do Szefa agencji i starać się o pracę. Zapotrzebowanie na tak młode osoby jest ogromne więc młodzież bez problemu dostaje własny pokój i klientów. Dziennie przez ich pokoje przewija się około 10-15 mężczyzn, w zależności od tego jak dobrzy są w swoim zawodzie. Pewnie jesteście ciekawi kim są osoby korzystające z takich usług. Zazwyczaj są to dorośli, samotni mężczyźni. Nie mam tu na myśli osób niebędących w związkach. 3/4 klientów Domu Publicznego jest żonatych, posiadających dzieci, niesamowite wille i szybkie, luksusowe samochody. Wydawałoby się, że jest to idealne, dostatnie życie. Czego więc ci panowie szukają wśród chłopców w wieku ich dzieci? By się tego dowiedzieć sam musiałem wcielić się w pracowanika tej placówki. Podczas spotkań z mężczyznami, ci opowiadali mi o swoim życiu prywatnym i zawodowym. Często narzekali na brak pożycia ze swoją partnerką, mówili, że nie lubią swojej wykańczającej pracy... większość z nich świało stwierdzała, że ich żony są z nimi wyłącznie dla pieniędzy. Dlatego też starają się znaleźć namiastkę miłości wśród zagubionych tak naprawdę jeszcze dzieci. Każdy z nas wie, że nikt nie jest w stanie oddać miłości w taki sposób jak niekochane, zagubione i odrzucone przez społeczeństwo i najbliższych dziecko. 

      Dlaczego tak brutalnie opisałem sytuację chłopców w poprzednim akapicie? Większość artykułów w gazetach tego typu stara się za wszelką cenę podkolorować jakiś temat, by się jak najlepiej sprzedał... w moim artykule tego nie będzie. Prawda jest tak okrutna, bolesna i zaskakująca, że nie potrzebuje dodatkowych upiększeń. 

Jak już wcześniej wspomniałem, pracownikami Domu Publicznego są chłopcy w przedziale wiekowym od 13 do 24 roku życia. Zauważyłem, że ci powyżej 20 lat mają utrudnioną pracę. Klienci zwykle proszą o nieletnich, zakłopotanych i zawstydzonych dzieciaków. Mimo, że sytuacja życiowa zmusiła ich do zarabiania w ten sposób, chłopcy tego nie pochwalają. Wielu z nich wstydzi się tego i pragnie z tym skończyć, ale nie widzi dla siebie lepszej przyszłości. Patologiczne rodziny, konkubenci matek będący agresywnymi alkoholikami, niezrozumienie ze strony rodziców... to są najczęstsze przyczyny z jakimi się spotkałem. Chłopcy rezygnują z nauki i uciekają do miejsca, w którym wydaje im się na pierwszy rzut oka, że będzie lepiej. Dach nad głową, darmowe posiłki, wysokie zarobki... ale jakim kosztem? Czy sprzedawanie własnego ciała rzeczywiście jest warte tego wszystkiego? Jak już mówiłem, mam do tego neutralne podejście... każdy z Was może zinterpretować to we własny sposób. 

Niektórzy pracownicy czują się zagubieni do tego stopnia, że okradają własnych kolegów ze wcześniej zarobionych przez nich pieniędzy. Może faktycznie nie widzą dla siebie lepszej przyszłości? Nie widzą bądź też nie chcą jej zobaczyć. Przyglądając się temu wszystkiemu chciałem wyciągnąć pomocną dłoń do jednego z chłopców, co równało się z oszustwem i kradzieżą z jego strony. Nie zależało mi na tych pieniądzach... widocznie on potrzebował ich bardziej. Jak już mówiłem, nie oceniam. 

        Puentując ten krótki artykuł pragnę powiedzieć jedynie to, że młodzież niezależnie od tego z jakiego środowiska pochodzi, potrzebuje masy uwagi i opieki, właśnie po to, by nie poszła w ślady bohaterów mojej wypowiedzi. W Domu Publicznym spotkałem osoby pochodzące z rodzin patologicznych, jak i tych stojących na naprawdę wysokim poziomie. Jak widzicie, ilość pieniędzy nie decyduje o naszym statusie w społeczeństwie. Każdy z nas może skończyć tak samo. By tego uniknąć apeluję do osób dorosłych, głównie do rodziców... zainteresujcie się swoją pociechą, póki jeszcze nie jest za późno. Gdy wejdzie w złe towarzystwo i otoczenie, ciężko później będzie je z tego wyciągnąć. 

                                                                                                                     

                                                                                                                  Choi Dabin 

~Koniec.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Suwoong & Dabin ~cz.4 [Dziennikarska misja]

~cz.1~ ~cz.2~ ~cz.3~

                      Leżąc z zamkniętymi oczami myślałem o Suwoongu i o tym, co robi w tej chwili. On nie pasuje do tego miejsca.. jest zbyt delikatny i wrażliwy.. przynajmniej na takiego wygląda. Zacząłem również zastanawiać się nad jego słowami dotyczącymi powrotu do tego, co zaczęliśmy przed przyjściem Minsu. Co te słowa miały do cholery jasnej oznaczać i do czego mamy niby wrócić? Gdy już ochłonąłem nie mam ochoty na jakiekolwiek pieszczoty z tym dzieciakiem. Pragnąłem go pod wpływem chwili, a teraz? Raczej podziękuję. Owszem... jest niesamowicie przystojny, ale co z tego? Nie wiem jakim jest człowiekiem i co siedzi w jego głowie, a to jest chyba najistotniejsze. 

- Śpisz?- Suwoong? Zacisnąłem kurczowo oczy udając, że śpię. Nie miałem specjalnie ochoty na rozmowę z nim. Żeby to chociaż na rozmowę... Poczułem jak łóżko ugina się pod ciężarem chłopaka. Miałem ochotę poderwać się z niego i uciec jak najdalej stąd, ale gdzieś w głowie cały czas przewijała się myśl o napisaniu najlepszego artyukułu i chęci awansu. Nie mogłem się teraz poddać. W pewnym momencie poczułem na twarzy delikatne palce chłopaka. Moje serce zaczęło bić coraz mocniej. Nie mam pojęcia czy było to spowodowane strachem czy lekkim podekscytowaniem - Słodko wyglądasz.- Suwoong szepczał, a jego twarz z każdą sekundą znajdowała się coraz bliżej mojej. Czułem, że zrobię zaraz coś głupiego. Albo otworzę oczy, uśmiechnę się czy poderwę się z łóżka i ucieknę. Każda z tych opcji była możliwa - Nie rozumiem po co tutaj przyszedłeś... tylko cię tutaj zniszczą.- chłopak westchnął i delikatnie pocałował mnie w czoło. Przez całe moje ciało przeszedł dreszcz, przez który poderwałem się do siadu - P.. przepraszam Hyung...nie chciałem cię obudzić.- Suwoong wstał i pospiesznie się ukłonił.

- Co?... nie, spokojnie...nie obudziłeś mnie...- serce waliło mi jak młotem. Dlaczego ten puszczalski gnojek tak na mnie działa? Z Wonjunem bywa tak, że razem się kąpiemy, biegamy po domu w samych bokserkach, czy leżymy na sobie podczas oglądania filmu i nic... zero jakiegokolwiek podekscytowania, a Suwoong? Wystarczył lekki pocałunek w czoło, by przyprawić mnie o szybsze bicie serca - Ja... chyba muszę się zbierać...

- Hm? Dokąd?

- Umówiłem się z kimś i no... później do domu...- widziałem po oczach chłopaka, że wygląda na naprawdę zaskoczonego tym co mówię - O co chodzi?

- Tutaj jest twój dom.- o nie... na coś takiego się nie godziłem. Nikt mi nie wspominał, że mam mieszkać w tym burdelu. Nie ma nawet takiej opcji. 

- Ty tu mieszkasz?

- Tak... jesteś teraz w moim pokoju...mieszkam w nim i pracuję... - widzę, że będę miał bardzo ciekawy materiał na artykuł. Postanowiłem wykorzystać sytuację. Podszedłem do chłopaka i złapałem go delikatnie za twarz. Chciałem grać cwaniaka, ale po spojrzeniu w jego wielkie oczy kolana mi zmiękły, a język odmówił posłuszeństwa. 

- Dla...- musiałem odchrząknąć po ujrzeniu łez w oczach nastolatka - Dlaczego?

(włączamy)

- Ufam tylko Minsu i tylko z nim o tym rozmawiam.

- Możesz mi zaufać... obiecuję, że postaram się ci pomóc.- bolało mnie serce gdy wypowiadałem te słowa. Fakt... ściemniałem, ale co miałem zrobić? Z drugiej strony jednak coś nie pozwalało mi go tutaj zostawiać. Suwoong jest niesamowicie uroczym i kochanym chłopakiem, który potrzebuje czyjejś stuprocentowej uwagi i zrozumienia. 

- Obiecaj mi, że zostanie to między nami.- przytaknąłem głową i wtuliłem w siebie chłopaka. Czułem się tak, jakbym trzymał w objęciach cały swój świat. Cały świat zawarty w tak delikatnej i kruchej osóbce. Nie wiem skąd wzięło się u mnie takie myślenie. Przecież to chłopak... nie ciągnie mnie do osób tej samej płci. A może tak zaślepiła mnie chęć awansu, że zapomniałem o ludzkich odruchach i traktuję Suwoonga jedynie jako przedmiot mający na celu pomóc mi w napisaniu artykułu? Chcę wypaść przed szefem jak najlepiej.... ale z drugiej strony nie mogę zapominać o tym gdzie i z kim się znajduję. Teraz wiem, że pracują tu osoby zagubione, zastraszone, robiące to wszystko wbrew sobie - Cztery lata temu zmarł mój tata... mama od razu przyprowadziła do domu nowego faceta, który mnie bił i zastraszał... - Suwoong wziął głęboki oddech i podniósł lekko głowę spoglądając mi w oczy. Miałem ochotę wybuchnąć płaczem i zabrać go jak najdalej stąd, ale nie mogłem sobie pozwolić na urojenie nawet najmniejszej łzy - Ten facet przychodził do mnie, dotykał mnie... no wiesz... Nie wytrzymałem i uciekłem z domu...

- Suwoong... uciekłeś do jeszcze większego piekła...

- Teraz to wiem... ale wtedy myślałem, że to najlepsze wyjście.- chłopak wtulił się we mnie. Jego delikatne dłonie lekko sunęły po moich plecach. Chciałem obiecać mu że mu pomogę i stąd wyciągnę, ale to jest nierealne - Zacząłem tą pracę w wieku 16 lat... Powinienem się wtedy uczyć, a nie puszczać się za miejsce do spania i kasę...

- Myślałem, że tylko do mnie masz takie zaufanie Suwoongie...- Minsu? On zawsze wie kiedy wejść do pokoju. Brunet stał w drzwiach i powoli żuł gumę. Bałem się go. Sprawiał wrażenie strasznie nieprzyjemnego dupka. 

- Daj spokój Hyung...- chłopak wytarł oczy, po czym spojrzał na mnie i lekko się uśmiechnął. Nie wiem skąd pomimo tak ogromnego bólu ten dzieciak czerpie jeszcze siłę na radość i ciągłe uśmiechy. 

- Może teraz on będzie twoim przyjacielem i bratem w jednym, hm?

- Hyung...- nie mogłem patrzeć na to jak Minsu gra chłopakowi na emocjach.

- Daj spokój...tylko rozmawialiśmy, a ty już robisz z tego afere...

- Rozmawialiście o sprawie, o której wiem tylko ja...a raczej wiedziałem...

- Jeśli jesteś tak bardzo o niego zazdrosny to powinieneś wyciągnąć go z tego gówna i zabronić mu spotykania się z tymi wszystkimi oblechami, nie uważasz? - chłopak zamilkł. Pociągnął jedynie Suwoonga w swoją stronę i mocno go przytulił. 

- Nie podobasz mi się... będę miał na ciebie oko... jeśli mi czymś podpadniesz to będziesz miał przerąbane...- parsknąłem jedynie śmiechem na te słowa, mimo że w głębi duszy cały się telepałem ze strachu - Suwoongie... lecimy na przerwę... a ty dupku spadaj już do domu i nigdy więcej się tutaj nie pokazuj.- spojrzałem na Suwoonga, który bez najmniejszego sprzeciwu wyszedł z pokoju. Nie rozumiem ich relacji. Niby Minsu zaopiekował się chłopakiem jak młodszym bratem, ale ta cała zazdrość i wyolbrzymiona troska mi tutaj nie pasowały. Pewnie podkochuje się w nim czy coś i dlatego za wszelką cenę chce mieć go dla siebie. W sumie co mnie to interesuje... zbiorę materiały do artykułu i nigdy więcej ich nie zobaczę... niech już sobie robią co chcą. Narzuciłem plecak na ramiona i spoglądając na wściekłego bruneta wyszedłem z pokoju. Idąc długim korytarzem myślałem o tym co powiedział mi Suwoong. Było mi go szkoda... na samo wspomnienie jego zapłakanych, wielkich oczu czułem ucisk w sercu. Miałem nadzieję, że Minsu nie zrobi mu teraz krzywdy... wystarczająco się wycierpiał...i w sumie cierpi nadal. Wyszedłem z budynku. Uderzyła mnie fala ciepłego, świeżego, wieczornego powietrza krążącego nad Seoulem. Po całym dniu siedzenia w oparach kadzidełek, spacer do domu zrobi mi bardzo dobrze. Chciałem być już w domu... jedyne czego pragnąłem to kąpieli i łóżka. Nie wiedziałem jak po powrocie mam rozmawiać z Wonjunem. Pewnie będzie o wszystko wypytywał, a moja psychika nie jest w stanie mu dzisiaj wszystkiego wyrecytować. W głębi duszy miałem nadzieję, że jak wrócę mój przyjaciel będzie już spał... oczywiście się myliłem. Wonjun zawsze idzie spać dopiero wtedy jak zobaczy, że wróciłem cały i zdrowy do mieszkania. 

- Hej...- rzuciłem szybko i ruszyłem w stronę swojego pokoju. Wonjun podbiegł do mnie i mocno mnie przytulił.

- Nic ci nie jest? Co tak długo?... Opowiadaj jak było.

- Wonjun.... przepraszam, ale nie mam dzisiaj na to siły...

- Powiedz mi tylko czy wszystko w porządku.

- Ze mną tak...- uśmiechnąłem się lekko, pocałowałem kolegę w czoło i zniknąłem za drzwiami swojej sypialni. Jakbym miał mu przedstawiać cały dzisiejszy dzień rozkleiłbym się i pospiesznie wrócił do tego piekła po Suwoonga. 

Jutro o 7 rano muszę stawić się u dyrektora redakcji. Niewiele myśląc rzuciłem plecakiem w kąt pokoju po czym upadłem na łóżko momentalnie zasypiając. 

~c.d.n.

-------------------------------------------------------------------------------------------------