Jeongmin & Minwoo~cz.1 [Chłopak z kawiarni]

                         Znacie to okropne uczucie, kiedy niesamowicie długo na coś czekacie, macie coś zaplanowane, a gdy już nadchodzi ten upragniony kulminacyjny punkt, to wszystkie te plany się sypią i zmieniają? No właśnie... Jestem absolwentem liceum. Przede mną zapowiadały się cudowne, 4- miesięczne wakacje, podczas których razem z przyjaciółmi planowaliśmy wyjazd do Japonii oraz Singapuru. Czekałem na ten moment bardzo długo, z ogromną niecierpliwością, a czego dowiedziałem się tydzień przed wyjazdem? Że mama dostała świetną pracę w Seoulu i podczas wakacji musimy się tam koniecznie przeprowadzić. Na nic były moje błagania... rodzice byli nieugięci i stwierdzili, że każdy członek rodziny przez tydzień ma szukać idealnego domu dla naszej czwórki... tak, mam niestety młodszą, okropnie rozpuszczoną siostrę Minah. W dniu, w którym miałem zacząć przygodę życia, zamiast pakować się na wycieczkę, ja pakowałem całe swoje życie w tekturowe pudła i znosiłem je do ogromnego, wynajętego busa. Bolesne również w tym wszystkim jest to, że dopiero teraz przekonałem się jakich mam przyjaciół. Zamiast pożegnać się ze mną, obiecać, że będziemy utrzymywać ze sobą kontakt, że zawsze będziemy przyjaciółmi... oni jak gdyby nigdy nic, życzyli mi miłego życia w Seoulu i pojechali...tak po prostu.
Przeprowadzka z Wonju, w którym mieszkałem wcześniej zajęła nam około trzech godzin. Nie wyobrażałem sobie życia w Seoulu... jakoś nigdy nie przepadałem za tym miastem. Przytłaczało mnie masą świateł, ogromem wieżowców, niezliczoną liczbą ludzi... to nie dla mnie. Całe szczęście udało nam się znaleźć dom jednorodzinny, umiejscowiony w jednej ze spokojniejszych dzielnic tego popapranego miasta. Miałem nadzieję, że dzięki temu nie wciągnę się w wir stolicy Korei i wciąż pozostanę tym samym, spokojnym chłopakiem z Wonju.
- Rozpakowałeś się już?- westchnąłem i spojrzałem na mamę stojącą na tarasie.
- Ta...- znów spojrzałem na telefon... brak wiadomości od znajomych, szkoda.
- Jesteś głodny? Zaraz będziemy zamiawiać jedzenie.
- Nie... niczego nie chcę.- burnąłem jedynie i położyłem się na hamaku ukrytym w cieniu wysokich drzew. Tak wiem, jestem dość dziwnym chłopakiem. Wydaje mi się, że przeciętny nastolatek ucieszyłby się z awansu rodzica i przeprowadzki do stolicy. Pewnie też zaraz po przyjeździe normalna osoba rzuciłaby się w wir miasta, chodziłaby ślepo różnymi uczliczkami, próbowała jedzenia... znów przeciwieństwo mnie. Ja wolę usiąść w ogrodzie i cieszyć się samotnością. Pewnie to ona będzie moim najlepszym przyjacielem.
- Minwoo Oppa...- yh... niechętnie otworzyłem oczy i spojrzałem na stojącą nad hamakiem 16-letnią siostrę.
- Co jest?
- Pójdziesz ze mną do sklepu?...nie chcę iść sama. 
- Masz już 16 lat.... nie muszę cię prowadzić za rączkę...- dziewczyna spojrzała na mnie zmartwionym wzrokiem, po czym usiadła na moich nogach.
- Czemu się tak zachowujesz? Gdzie podział się mój kochany i uśmiechnięty Minwoo?
- Został w Wonju...
- Martwisz się o znajomych?... Aishh...wiele razy mówiłam ci, że to idioci. Na pewno poznasz tu masę ludzi.- Minah wstała i szeroko się uśmiechnęła - No ale na pewno nie poznasz ich siedząc w ogrodzie... chodź do tego sklepu, trochę się rozejrzymy po okolicy.- w sumie miała rację. Westchnąłem i podniosłem się do pionu.
- Po co idziemy?
- Mama prosiła o jakieś podstawowe produkty... oczywiście ty to załatwisz Oppa, a ja pójdę na słodycze.- no tak... cała Minah. Uśmiechnąłem się lekko, po czym oboje ruszyliśmy ślepo przed siebie. Faktycznie, dzielnica jest bardzo spokojna. Znajdowały się tu jedynie domy jednorodzinne oraz dwie kawiarnie... po sklepie nie było ani śladu - Oppa... zapytaj kogoś o ten sklep, bo nie ma sensu tak krążyć.- znowu ja... Rozejrzałem się dookoła, by znaleźć jakiegoś przechodnia. Niestety pogoda tak dawała w kość, że zapewne większość ludzi siedziała o tej porze w domach.
- Czekaj tu... podejdę do tej kawiarni....w zasadzie kawiarnio-cukierni...- wziąłem głęboki oddech i pewnym krokiem wszedłem do środka - Dzień dobry.
- Hej... Co podać?- zza lady wyłonił się uśmiechnięty, niesamowicie przystojny chłopak, na oko w moim wieku. Jego brązowe, gęste włosy swobodnie opadały na jego idealną twarz. Koszula z podwiniętymi rękawami oraz fartuch dodawały mu jeszcze więcej uroku.
- S...słucham?
- Przyszedłeś do kawiarnii...- chłopak znów obdarzył mnie szerokim uśmiechem - Stąd moje pytanie "co podać?". 
- Aa....a nie... chciałem się jedynie zapytać gdzie tu w pobliżu jest jakiś większy sklep.
- Po wyjściu stąd skręcasz w lewo, mijasz dwie uliczki, w trzecią skręcasz i masz sklep.
- Dzięki.- bałem się, że rumieńca, który właśnie wprosił się na moją twarz nie da się już w żaden sposób ukryć.
- Spoko... to co? Może jednak skusisz się na jakieś ciacho?- ta... w tym momencie chciałem odpowiedzieć, że jedno, stojące za ladą ciacho w zupełności wystarczy, ale w porę ugryzłem się w język.
- Mmm....to poproszę pudełko suksilgwa i... yakgwa. 
- Już się robi.- znów ten uśmiech. Chłopak zapakował wspomniane wcześniej ciastka, po czym wręczył mi je. Po zapłaceniu uśmiechnąłem się lekko i nacisnąłem na klamkę.
- Mam nadzieję, że twoje ciastka się spiszą i będę tu wracał.- yes! Wreszcie udało mi się powiedzieć coś sensownego.
- Również na to liczę...niestety reklamacji nie przyjmuję.- oboje posłaliśmy sobie szerokie uśmiechy, po czym z szybko bijącym sercem wyszedłem na dwór.
- Co dla mnie masz?
- Twoje ulubione ciastka... a teraz trzymaj i chodź do tego sklepu.- hm.. może to życie w Seoulu wcale nie będzie takie złe. Z resztą... nie ma co wybiegać daleko w przyszłość. Póki co poznałem jedną osobę i wcale nie jest powiedziane, że zostanie ona moim przyjacielem. Tak Minwoo... nie napalaj się zbyt szybko.
Podczas zakupów cały czas myślałem o moich "przyjaciołach", którzy teraz beztrosko imprezowali w Tokio... na samą myśl do oczu napływały mi łzy. Byłem o krok od spełnienia marzeń.. ta pieprzona przeprowadzka wszystko musiała zepsuć. Z drugiej jednak strony przynajmniej wiem jakich miałem do tej pory znajomych. Mam szczerą nadzieję, że tutaj wszystko się zmieni i znajdę chociaż dwie zaufane i oddane osoby. Po dość długim spacerze po okolicy postanowiłem wrócić do domu gdyż było już ciemno, a wolałem nie zabłądzić i wplątać się w nieodpowiednie towarzystwo. Skręcając na podwórko zauważyłem jakiegoś chłopaka wchodzącego na taras domu stojącego obok mojego. Posesje na tym osiedlu były osadzone bardzo blisko siebie... zakładam więc, że wszyscy wiedzą co u kogo się dzieje, gdyż każdy zagląda sobie do okien.
- Synku, chodź już do domu!- aishh... spojrzałem w stronę okna, z którego dobiegał głos mamy. W tym samym czasie tajemniczy sąsiad zerknął w moją stronę i szeroko się uśmiechnął. Znam ten uśmiech...i powiem szczerze, że wiadomość o tym, że przystojny chłopak z kawiarnii jest moim sąsiadem bardzo mnie ucieszyła.
- O proszę...to ty się dzisiaj tutaj wprowadziłeś.- zamurowało mnie, gdy brązowowłosy chłopak wypowiedział w moją stronę to zdanie.
- Em...t..tak...
- Moja mama była strasznie podekscytowana na wieść, że będziemy mieć nowych sąsiadów.- chłopak zszedł z tarasu i podszedł bliżej mnie, wyciągając w moją stronę rękę - Jestem Jeongmin... miło mi. 
- Minwoo...- uśmiechnąłem się lekko. Czułem pewną blokadę. Bałem się poznawania nowych ludzi.. ogólnie relacje z drugim człowiekiem szły mi bardzo topornie.
- Zobacz co mam.- Jeongmin uśmiechnął się zadziornie i podniósł do góry pudełko pochodzące prawdopodobnie z kawiarnii, w której pracuje - Suksilgwa... masz ochotę?
- Em... w sumie... chętnie.- czuję, że wychodzę na idiotę. Sąsiad jedynie się uśmiechnął i poczęstował mnie słodyczami.
- Co jutro robisz?... Mam wolne więc mogę pokazać ci okolicę. 
- Naprawdę mógłbyś to zrobić?
- Pewnie... hm.. najlepiej będzie jak przygotujesz sobie rower. Wtedy pokażę ci więcej. 
- Nie ma problemu.- cieszyłem się z tej wycieczki jak dziecko i wcale nie miałem zamiaru tego ukrywać. Gdy Jeongmin zobaczył mój entuzjazm zaśmiał się i poczochrał mi włosy.
- Zbudzę cię jutro o 9 dzieciaku.- mówiąc to oblizał w niesamowicie cudowny sposób palec po lepkim łakociu, po czym uśmiechnął się i zniknął za drzwiami swojego domu. Czułem jak radość rozsadza mnie od środka. Pierwszy raz nie mogłem doczekać się wczesnej pobudki. Wciąż nie mogę uwierzyć w to, że mimo tylu przeszkód już pierwszego dnia po przeprowadzce do Seoulu udało mi się kogoś poznać. Hm... może to pewnego rodzaju przeznaczenie? Czuję, że jakoś to się ułoży, a póki co lecę do domu odpocząć przed jutrem.


~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kwangmin & Youngmin [Jak ptak w klatce]

                Kwangmin i Youngmin- bracia bliźniacy pochodzący z bardzo dobrego domu. Niestety od trzech lat byli sierotami, ponieważ ich rodzice zginęli w wypadku samochodowym. Youngmin od tego zdarzenia zaczął dość poważnie chorować. Miał różnego rodzaju zaburzenia, zwidy, lęki, ciągle zamykał się w sobie i praktycznie w ogóle nie rozmawiał z bratem. Któregoś dnia podczas obiadu w stołówce szkolnej uroiło mu się,że ktoś chce zaatakować jego kolegę z klasy...niewiele myśląc sięgnął po nóż i zaczął nim dźgać chłopaka, którego po wielu długich godzinach interwencji nie udało się uratować. Przez to Youngmin jako pełnoletni chłopak wylądował w więzieniu. Do sądu i policji nie docierały wyjaśnienia Kwangmina i ich lekarza rodzinnego, który wyraźnie przedstawiał wyniki badań chorego chłopaka. Wyrok był oczywisty...zabił...ma iść do więzienia bez względu na to czy jest chory psychicznie czy też nie. Co lepsze...matka zabitego chłopaka wymusiła wręcz na sądzie wyrok śmierci dla Youngmina. Chłopak przebywał w zakładzie karnym od dwóch miesięcy, a kara śmierci miała zostać na niego nałożona po okresie czterech miesięcy.
Kwangmin mimo tęsknoty za bratem wciąż uczęszczał do szkoły. Nie miał w niej nikogo bliskiego poza bliźniakiem. Właśnie na przeciwko niego szła grupa chłopców, którzy uwielbiali się wręcz nad nim znęcać.
- Gdzie twój braciszek pedale ?- zakpił jeden z nich i pociągnął drobnego chłopaka z bara.
- Odwal się...
- Co takiego ?...aaaa....no tak....przecież nasz niedorozwój siedzi w pudle.
- Powiedziałem,że masz się odwalić !
- Oj oj, co tak ostro ? A czekaj...ile mu zostało ?...a tak....dwa miesiące.- cała grupa wybuchła śmiechem,a Kwangmin nie mogąc tego słuchać pchnął w nich książkami i ruszył do wyjścia. Po jego bladych policzkach płynęły łzy. Nie wyobrażał sobie życia bez brata...szczególnie nie po tym jak stosunkowo niedawno stracili rodziców. W ogromnej rozpaczy i z zamazanym przez łzy obrazem wpadł z impetem w wychowawcę, który zawsze starał się jakoś wspierać chłopców.
- Kwangmin ?...co się stało ?
- Może mi pan napisać zwolnienie ?..muszę iść do Youngmina...
- Dobrze,ale dlaczego płaczesz ?
- A jak pan myśli ?! Wszyscy wyśmiewają się z tego,że niedługo stracę Youngmina ! Dla nich to wielka sensacja, ale ja nie mogę stracić kolejnej ważnej osoby ! Nie wytrzymam tego !
Mężczyzna wtulił w siebie chłopaka i pogłaskał go po głowie.
- Uspokój się, proszę cię...- powiedział, po czym złapał chłopaka w talii i zaprowadził go do samochodu. Całą drogę do więzienia milczeli. Kwangmin od dawna snuł plan jak wyciągnąć brata z więzienia i wskoczyć na jego miejsce...potrzebował jedynie do tego osoby, która odpowiednio zaopiekowałaby się Youngminem.
- O czym tak myślisz ?- przerwał ciszę mężczyzna i skręcił na parking.
- Musi mi pan pomóc..
- No jasne..a w czym ?
- Wiem jak pomóc Youngminowi i jak go wyciągnąć z więzienia...potrzebuję tylko kogoś, kto by się nim zaopiekował gdy już z niego wyjdzie.- chłopak spojrzał na zdezorientowanego wychowawcę.
- Nie do końca wiem o co ci chodzi...
- Chodzi mi o to,że wskoczę na jego miejsce,a pan się nim zajmie. 
- Co ?..czekaj czekaj...jak wskoczysz na jego miejsce, o czym ty chłopaku mówisz ?
- Wiem jak to zrobić...musi się pan nim tylko zająć...
- Dlacz...
- Widziałem jak na siebie patrzycie i jak ze sobą rozmawiacie...niech pan to przemyśli.- Kwangmin wysiadł z samochodu i ruszył w stronę wejścia do zakładu. Strażnik zaprowadził go do odpowiedniej celi. Chłopak przychodził tu codziennie od dwóch miesięcy...znał każde przejście i najmniejszy zakamarek i już od pierwszych dni pobytu brata w więzieniu wiedział jak ma go stąd wyciągnąć. Gdy wszedł do celi ujrzał leżącego na twardym łóżku brata wtulonego w bluzę, którą zostawił u niego poprzedniego dnia.
- Hej młody...- Youngmin poderwał się i wtulił się w brata - Jak się czujesz?
- Źle...
- Co się stało?
- Chcę do domu...zimno mi i jestem głodny...
- Nie dawali wam jeszcze dzisiaj jeść?
- Dawali...ale ja nie dostałem.
- Co? Dlaczego?
- Bo krzyczałem..
Chłopak westchnął, po czym posadził brata na łóżku i okrył go swoją kurtką. Następnie z plecaka wyciągnął przygotowane w domu jedzenie i wręczył je bliźniakowi.
- Jedz...wieczorem przyniosę ci więcej.
- Kwangmin...
- Tak?
- Nie chcę umierać...nie chcę cię zostawiać samego...boję się.- chłopak zaczął przeraźliwie płakać...najgorsze było to,że mimo tego,że był chory miał świadomość tego,że został skazany na śmierć. Kwangmin usiadł za bratem i mocno go przytulił. Następnie nachylił się do jego ucha i zaczął szeptać.
- Posłuchaj mnie teraz bardzo uważnie...i pamiętaj, że to ma zostać tylko między nami....dasz mi to swoje więzienne wdzianko, a ja ci oddam swoje ubrania...następnie podszywając się pode mnie wyjdziesz ze strażnikiem z więzienia, a ja...zostanę tutaj....rozumiesz ?
Youngmin posłusznie przytaknął. Widać,że nie do końca do niego dotarło,że bliźniak chce oddać za niego życie.
- To super...a teraz wcinaj.- po tych słowach zaczął karmić brata i co chwilę cmokać go w policzek. Sam nie wiedział, czy jego plan jest dobry...z jednej strony tak,bo jego brat uniknie śmierci...z drugiej jednak strony zostanie praktycznie sam,co też nie wpłynie za dobrze na jego psychikę. Zrezygnowany i zamyślony wrócił pod wieczór do domu. Gdy wyciągnął z dna plecaka telefon zobaczył kilka nieodebranych połączeń od lekarza, który opiekował się Youngminem.
- Witam, dzwonił pan do mnie..
- Tak..dobrze,że oddzwaniasz...wiem jak pomóc Youngminowi. 
- Też wiem...
- Tak, twój wychowawca do mnie dzwonił...wiesz,że to co chcesz zrobić to kompletna głupota...
- Być może...
- Naprawdę chcesz tak ryzykować ?
- Mówił pan,że wie jak wyciągnąć Youngmina z więzienia, to słucham...
- Rozmawiałem z lekarzem, który pracuje w tym więzieniu...oboje doszliśmy do wniosku,że on nie powinien przebywać w więzieniu tylko w zakładzie dla chorych...
- Geniusze po prostu...
- Kwangmin wiem,że masz żal do całego świata, ale nie bądź złośliwy, bo naprawdę robię co mogę..
- Jasne...wszyscy robią co mogą, a Youngmin dalej gnije w tym zasranym więzieniu...- chłopak zdenerwował się i rzucił telefonem o ścianę. Czuł się już totalnie bezsilny i bez jakiegokolwiek wsparcia. Wiedział,że teraz może już liczyć tylko na siebie.
Na drugi dzień wstał z samego rana i zaczął zbierać się do szkoły. Ubrał starannie wyprasowany mundurek i zabrał się za przygotowanie śniadania i jakiegoś posiłku dla brata. Nagle rozległo się dość głośne pukanie do drzwi. Zdziwiony nastolatek podszedł do drzwi i je otworzył. Na korytarzu stał lekarz Youngmina i celnik, którego Kwangmin kojarzył z więzienia.
- Cześć Kwangmin.- przywitał się lekarz - Możemy wejść ?
- T...tak...a coś się stało ?
Mężczyźni weszli do środka i usiedli na kanapie w salonie.
- Idę dzisiaj do Youngmina...powiedz mi, jak on się ostatnio zachowywał.
- Em...tak jak zawsze...miał przebłyski pamięci i czasami zdarzało mu się mówić z sensem,ale częściej jednak nie było z nim kontaktu i zachowywał się jak nienormalny...
- Yhym..
- A po co pan do niego idzie ?...i dlaczego w ogóle o to pyta ?
- Będę się starał go wyciągnąć z więzienia.
- Co ?- Kwangmin jakby nagle odrzył. Zerwał się na równe nogi i stanął przed mężczyznami - Ja muszę jechać z panem.
- Nie Kwangmin, lepiej nie...zostań w domu, wieczorem do ciebie zadzwonię.
- Ale tak czy inaczej muszę dzisiaj do niego iść.
- Kwangmin...idziesz do szkoły,a później od razu wracasz do domu, jasne ?
Chłopak westchnął i przytaknął. Ich rozmowa trwała jednak dość długo przez co zapomniał o trwających w szkole zajęciach i ostatecznie na nie nie poszedł. Gdy mężczyźni opuścili jego mieszkanie zabrał się za porządki głównie po to,by zająć czymś myśli. Wieczorem jednak usiadł w pokoju i czekał na telefon od lekarza...czas okropnie leciał a telefon milczał. W końcu po długich godzinach czekania sięgnął po komórkę, jednak w tym samym czasie zadzwonił dzwonek do drzwi. Gdy je otworzył ujrzał w nich lekarza i...Youngmina, który zdezorientowany rozglądał się po klatce schodowej. Kwangmin niewiele myśląć rzucił się na niego i mocno przytulił. Z jego oczu od razu popłynęły łzy. Widzący to lekarz lekko się uśmiechnął i wprowadził chłopców do mieszkania.
- Jak pan to zrobił ?..Youngmin tu zostanie ?
- Jutro zabieram go do szpitala psychiatrycznego..ale myślę,że jest to lepsze niż wyrok śmierci,hm ?
Kwangmin uśmiechnął się i rzucił się w ramiona zdziwionego mężczyzny.
- Przed wami jeszcze kilka rozpraw i dość długie leczenie Youngmina, ale myślę,że z moją pomocą dacie sobie radę.
- Na pewno.- chłopak podniósł głowę i szeroko się uśmiechnął.
- Właśnie...teraz się sobą nacieszcie, bo jutro przed 11 muszę go odstawić do szpitala.- lekarz uśmiechnął się i opuścił mieszkanie chłopców. Kwangmin natomiast wziął sprawy w swoje ręce i zaczął tłumaczyć bratu całą sytuację. Wierzył,że jak już udało się wyciągnąć Youngmina z więzienia, to teraz sprawy potoczą się gładko i wszystko skończy się dobrze.


~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Co powiecie na ff z Infinite ? Ostatnio mam na nich straszną fazę i chętnie bym coś z nimi napisała:)

Youngmin & Kwangmin

                Było ciepłe, majowe popołudnie. Youngmin wrócił jak co dzień ze szkoły, rzucił plecak na łóżko i ściągnął mundurek. Westchnął i spojrzał na łóżko stojące po drugiej stronie pokoju. 16 lat temu spał na nim chłopiec, z którym był nierozłączny. Jednak któregoś dnia został zabrany do rodziny zastępczej i Youngmin został sam. Od tamtej pory nie poznał nikogo innego. Nie chciał zawierać nowych znajomości, mimo że w domu dziecka towarzystwa mu nie brakowało. Usiadł na łóżku kolegi i dotknął ręką poduszki. Od 16 lat pościel leżała tu niezmieniona, a jego ulubiony, czarny miś siedział wciąż w tym samym miejscu.
- Youngmin...- chłopak podskoczył i spojrzał na miejsce, z którego dobiegał kobiecy głos. Była to dyrektorka domu dziecka.
- Słucham...
- Ktoś chciałby cię poznać.
- A...ale jak to ? Jakaś rodzina ?- chłopak bardzo się ucieszył i zaczął nakładać swoją najlepszą koszulę.
- Tak. Jest to starsze małżeństwo z synem. Chłopak jest mniej więcej w twoim wieku więc powinniście się dogadać.
- Ale oni są zdecydowani na mnie tak w stu procentach ?
- Youngmin...póki co chcą cię poznać, także opanuj troszeczkę emocje. 
- Rozumiem.- nastolatek posmutniał. Mimo to miał w głębi serca nadzieję, że rodzina się na niego zdecyduje. Mieszkał w domu dziecka odkąd skończył cztery tygodnie. Nie wiedział tak naprawdę czym jest rodzina i własny dom. Zszedł z dyrektorką do jej gabinetu. Jego oczom ukazała się urocza, uśmiechnięta kobieta wtulona w ramiona kochającego męża oraz ich syn. Brunet spojrzał na chłopaka i otworzył szeroko oczy.
- Przepraszam, że musieli państwo tyle czekać. To jest właśnie Youngmin.- powiedziała dyrektorka pokazując głową na zmieszanego chłopaka. - Youngmin przywitaj się...
- A tak...- blondyn oderwał wzrok od syna małżeństwa i się ukłonił. - Jestem Youngmin. Miło mi państwa poznać. 
- Dzień dobry.- małżeństwo uśmiechnęło się.- Proszę, usiądź obok Kwangmina.- powiedziała ciepło kobieta i wskazała na stojące obok bruneta krzesło. Chłopak uśmiechnął się i zajął wskazane miejsce.
- Możemy ci zadać kilka pytań, prawda ?
- Oczywiście...
- Ile masz lat ? - zaczął rozmowę mężczyzna.
- 19 proszę pana.
- O to jak nasz Kwangmin. - mężczyzna popatrzył na swoją żonę, która z wielkim zmieszaniem patrzyła na obu identycznych chłopców.
- Kiedy się urodziłeś ?
- 24 kwietnia 1995 roku..
Matka Kwangmina otworzyła szeroko oczy i spojrzała na dyrektorkę ośrodka.
- Chłopcy możecie na chwilę wyjść ?
Nastolatkowie popatrzyli na siebie, po czym wyszli z gabinetu. W tym czasie kobieta szukała karty Youngmina.
- Pański syn nie wie, że jest adoptowany, tak ?
- Tak...nic mu nie mówiliśmy...Wzięliśmy go stąd jak miał 3 latka, także niewiele pamiętał...
- Zdają sobie państwo sprawę z tego, że Youngmin....Youngmin to brat bliźniak Kwangmina...
- To niemożliwe...
- Skarbie...oni są identyczni...- w dyskusję włączył się mężczyzna mocno przytulając swoją żonę.
- Przecież pytaliśmy.... 16 lat temu pytaliśmy się, czy Kwangmin nie ma żadnego rodzeństwa....dlaczego nam pani nic nie powiedziała ?
- To głupia sytuacja, ale dopiero sama się zorientowałam...

W tym samym czasie na korytarzu przed gabinetem chłopcy wpatrywali się w siebie jak w obrazki.
- Ja cię skądś znam...- zabrał głos Youngmin przejeżdżając ręką po delikatnym policzku chłopaka.
- Musiałeś mnie z kimś pomylić...
- Nie...- 19-latek zamyślił się, po czym podniósł koszulę. Na jego brzuchu było małe, bardzo charakterystyczne znamię. Kwangmin otworzył szeroko oczy i również podniósł swoją bluzkę.
- To niemożliwe...
- Kwangmin jesteśmy braćmi... Jak miałeś 3 lata zabrali cię stąd i ja zostałem sam...- po twarzy nastolatka zaczęły płynąć łzy.
- A...ale nie...to niemożliwe, ja nie jestem adoptowany...
- Chodź. - blondyn złapał brata za rękę i zaprowadził go do pokoju. Podniósł z łóżka czarnego misia i mu go wręczył.
- Skąd go masz ?- zapytał zdziwiony Kwangmin i podniósł oczy na chłopaka.
- Czekał tu na ciebie 16 lat... rozejrzyj się....popatrz na mnie....
Brunet usiadł na łóżku. W jego głowie kotłowało się milion myśli na sekundę. Z minuty na minutę przywoływał coraz więcej obrazów i wspomnień z przeszłości.
- Youngmin....- chłopak wybuchnął płaczem i rzucił się w ramiona swojego bliźniaka. Po 16 latach rozłąki takie spotkanie było dla nich ogromnym przeżyciem. - Nie pozwolę ci tu zostać, słyszysz ? Nie zostawię cię tu.
- Tak cholernie za tobą tęskniłem.- blondyn płakał jak małe dziecko. Jego ręce błądziły po ciele brata badając każdy milimetr.

- Chcemy adoptować Youngmina...- powiedziała stanowczo kobieta. Dyrektorka podała jej potrzebne papiery, które od razu zostały podpisane.
- Dam państwu numer do psychologa...rozumiem,że taka sytuacja musi być dla państwa bardzo trudna...
- Jedyne o co się boję to dzieci...jak oni na siebie zareagują...a z resztą sobie poradzimy...

*

Następne tygodnie Youngmin spędzał w domu państwa Choi. Dom znajdował się na obrzeżach Seoulu, miał cudowny ogród, basen, kort tenisowy i wiele innych atrakcji. Za każdym razem gdy blondyn przechadzał się po ogrodzie miał łzy w oczach. Zazdrościł bratu tego, że najlepsze lata życia spędził w kochającej go rodzinie, w cudownym domu, że jeździł na wakacje, rozwijał swoje pasje...a jego życie ? Życie Youngmina ograniczało się jedynie do czterech kątów pokoju w domu dziecka oraz do wakacji polegających na wycieczkach rowerowych do lasu. 

- BU !- blondyn poczuł jak ktoś łapie go w talii. Krzyknął i odwrócił się gwałtownie do "napastnika".

- Chcesz żebym dostał zawału ?!- krzyknął patrząc na rozbawioną twarz bliźniaka.

- Oj no przepraszam.- Kwangmin zachichotał i cmoknął brata w policzek. - Rodzice idą dzisiaj na bankiet...mamy wolną chatę.

- To co ? Dzika impreza się szykuje ?

- Nieee, nie jestem zbyt imprezowy...ty z resztą też.- chłopcy zaśmiali się i złapali się za ręce.

- To jaki masz plan ?

- Winko, dobre jedzonko i jakiś film, hm ?

- O mamo, jak romantycznie.

- Yhymm, z tej strony mnie jeszcze nie znałeś.

- Z każdym dniem poznaję cię coraz bardziej. - Youngmin westchnął i przytulił się do brata. - Kocham cię, wiesz ?

- Wiem braciszku...ja ciebie też. 

- Chłopcy wychodzimy !! 

- O już jadą...to chodź.- Kwangmin złapał chłopaka za rękę i ruszyli w stronę tarasu, na którym stali wyszykowani rodzice.

- Ślicznie pani wygląda.- powiedział blondyn i posłał kobiecie ciepły uśmiech.

- Aish, miałeś mi mówić mamo.

- Skarbie, on potrzebuje czasu.- odparł mężczyzna i złapał kobietę za rękę. - Będziemy jakoś nad ranem. Nie siedźcie do późna, bo jutro macie szkołę.

- Dobrze tato. Bawcie się dobrze.- rzucił Kwangmin i zaciągnął brata do domu. 

Po pysznej kolacji i butelce czerwonego wina chłopcy wylądowali na łóżku w pokoju bruneta i odpalili film. Kwangmin wtulił rozpaloną twarz w szyję brata i zaczął składać na niej delikatne pocałunki. Youngmin wzdrygnął się i wplótł palce we włosy bliźniaka.

- Co ty robisz ?

- Dopieszczam mojego kochanego braciszka. 

- Jesteś pijany.

- Ty też.- chłopcy znów zachichotali, po czym ich usta połączyły się w namiętnym pocałunku. Ręka blondyna zjechała na pobudzone krocze brata i zaczęła je masować. W zamian otrzymywał gardłowe jęki i westchnięcia. Brunet usiadł na bliźniaku, ściągnął z niego koszulkę i zacząć ssać jego twarde sutki. Ciało Youngmina co chwilę wyginało się w łuk.

- Mmm czuję, że komuś tu stoi.- zachichotał Kwangmin i zaczął rozpinać bratu spodnie.

- Zrobisz coś z tym ?

- Oczywiście.- chłopak włożył do ust penisa. Youngmin krzyknął, zaczął się wić i szarpać chłopaka za włosy. Brunet robił to naprawdę dobrze. Jego delikatny i zwinny język lizał każdy milimetr członka brata, usta co chwilę zasysały się na główce, a delikatne opuszki palców pieściły wewnętrzną stronę ud. Chłopak przerwał pieszczoty, złapał penisa w rękę i zaczął dogadzać bliźniakowi. Ich usta znów połączyły się w zachłannym pocałunku.

- Dobrze ci ?- wyszeptał podniecony Kwangmin i przygryzł wargę bratu. Ten skinął twierdząco głową i doszedł ciepłą spermą na rękę bruneta. - Mmm ślicznie.- uśmiechnął się i włożył palce do ust ssąc je. Półprzytomny blondyn poklepał się po klatce piersiowej.

- Usiądź.- wyszeptał i podłożył sobie pod głowę poduszkę. Kwangmin ściągnął spodnie i usiadł na wskazanym miejscu. Chłopak zerwał z niego bokserki i włożył pobudzonego penisa brata do ust. Brunet jęknął, złapał brata za włosy i zaczął energicznie poruszać miednicą. Youngmin starał się najlepiej jak umiał. Ssał członka i podgryzał go co wywoływało u brata drgawki i podniecające jęki. Jego delikatne dłonie pieściły jądra. W pewnym momencie Kwangmin wyciągnął penisa z ust i doszedł bratu na twarz. Następnie położył się na nim i zlizał lepką maź. 

- Co my robimy ?- dyszał blondyn i mocno tulił ciepłe ciało brata. 

- Nie wiem...ale przyznaj,że to było przyjemne. 

Youngmin skinął głową i pocałował brata w ucho.

- Róbmy to częściej...

- Jak sobie życzysz braciszku...będę spełniał każdą twoją zachciankę i zawsze będę na twoje zawołanie...

~Koniec.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Atom,Xero,Kidoh,Taemin,Youngmin,Kwangmin,L.joe & Chunji

                                 
                                 

- Gdzie oni są ?- zapytał poirytowany Youngmin spoglądając na swojego brata. - Powinni być 40 minut temu...
- Mówiłem ci przecież, że uciekł im autobus i się trochę spóźnią.
- Ale 40 minut ? To Seul, a nie jakieś zadupie....tu autobusy jeżdżą co pół minuty...
- Youngmin nie denerwuj się tak...mam przynajmniej więcej czasu żeby wszystko przygotować.- odezwał się Chunji ustawiając lampy w odpowiednich odległościach.
- L.joe pościel jeszcze to łóżko, a ty Taemin przygotuj łazienkę.- po słowach Kwangmina chłopcy zabrali się do roboty.
- Chunji ?- L.joe podszedł do przyjaciela i spojrzał mu w oczy.
- No co ?
- Daj dzióbka.
- Nie ma takiej opcji pedale...
- Ojjj no daaaj.
- Powiedziałem nie...
- No to sam go sobie wezmę.- po tych słowach chłopak przycisnął przyjaciela do ściany i go namiętnie pocałował. Co najlepsze Chunji wcale nie protestował. Odwzajemniał pocałunki kolegi i wodził rękoma po jego szczupłym ciele.
- No i widzisz mordko ?- L.joe cmoknął delikatne usta przyjaciela i spojrzał mu w oczy. - Po co zgrywasz takiego niedostępnego ?
- Bo wiem,że cię to kręci. 
- Mmm tak ze mną pogrywasz ?- chłopak mruknął, przyłożył usta do gorącej szyi kolegi i zrobił mu malinkę.
- Ooo proszę, co ja widzę ?- całą sielankową scenę przerwał chichot Atoma, który wraz z Xero i Kidohem weszli do pomieszczenia.
- Wreszcie przyszły nasze zguby. - L.joe uśmiechnął się i cmoknął Chunjina. - Lećcie się już przebrać, bo Youngmin porządnie się na was wkurzył.
- Taemin ! Przynieś nam ciuchy !- krzyknął Xero i już po chwili zza rogu wyleciał brązowowłosy chłopak niosący w rękach trzy mundurki szkolne.
- Dzisiaj kręcimy coś takiego, że umawiacie się w szkole na wspólną naukę, po czym idziecie do domu Kidoha, chwilę się uczycie i później orgia...wszystko jasne ?
- Kto w kogo ma wchodzić ?
- No jak chcecie...
- Ja nie chcę mieć w sobie Atoma.- zaśmiał się Kidoh i wziął od Taemina swój mundurek.
- Zrobimy tak,że Kidoh będzie nam całkowicie podporządkowany. Będziesz tylko leżał na pleckach, ja będę cię pchał, a we mnie wejdzie Atom...może tak być ?- zapytał Xero patrząc na kolegów.
- No a we mnie kto wejdzie ?- zapytał nieco zawiedziony Atom.
- Coś się wymyśli w trakcie.
Chłopcy ruszyli do garderoby i zaczęli się przebierać w przygotowane przez Taemina stroje. W pewnym momencie do pomieszczenia wparował wściekły Youngmin.
- Gdzie wy byliście do cholery ?!
- Gadałem z Kwangminem i powiedziałem mu,że uciekł nam autobus...- odpowiedział Xero.
- Macie takie sprawy zgłaszać mi, jasne ?! 
- Dobra, nie denerwuj się bo ci żyłka pęknie.
- Żeby tobie zaraz coś nie pękło...- Youngmin zrobił zamach ręką, jednak skutecznie powstrzymał go brat bliźniak.
- Co ty braciszku wyprawiasz ?
- Po prostu się zdenerwowałem...
- Dobrze, ale nie możesz ich bić...- Kwangmin wtulił w siebie brata i pogłaskał go po plecach. - Już dobrze ?
- Tak..
- To śmigaj na plan, a ja zaraz przyprowadzę chłopaków.
- Okej...- bracia cmoknęli się, po czym Youngmin opuścił garderobę.
- Całujący się bracia, tego jeszcze nie było.- zaśmiał się Atom.
- Nie tylko całujący.
Chłopcy otworzyli szeroko oczy, ale żaden nie mógł wydusić z siebie ani słowa.
- Wczoraj mieliśmy upojną noc.- Kwangmin uśmiechnął się i mruknął.
- A...ale jak to...
- Po śmierci rodziców jesteśmy nierozłączni i oboje potrzebujemy miłości...
- A...nie no spoko...w sumie to nie nasza sprawa...
- Właśnie chłopcy...to co ?...gotowi ?
- Tak...chyba tak...
Atom, Xero oraz Kidoh ruszyli na plan zdjęciowy. Ubrani byli w szkolne mundurki, na plecach mieli plecaki a włosy uczesane były na grzecznych chłopców z ogólniaka.
- Scenę ze szkołą nakręcimy kiedy indziej...dzisiaj nie mam już do tego głowy...- burknął Youngmin i stanął za kamerą. Za jego plecami stał Kwangmin tulący go i głaszczący brata po brzuchu.
- Czyli wchodzimy, siadamy na łóżku, wyciągamy książki, dwie minutki się uczymy i zaczynamy się ruchać, tak ?
- Dokładnie...niech Xero wyjdzie po napoje, a w tym czasie Atom i Kidoh zaczną się całować, Xero wróci i się dołączy, jasne ?
- Jasne !- odpowiedzieli chórem chłopcy.
- No to akcja !
Trójka chłopców weszła zza kamer na plan. Usiedli na łóżku i wyciągnęli książki wesoło przy tym rozmawiając. Przy tym wszystkim patrzyli na siebie zalotnie i flirtowali.
- Chcecie coś pić ?- zapytał Xero. Zachowywał się jak profesjonalista...w końcu to nie był jego pierwszy film.
- Pewnie.- po potwierdzeniu przyjaciela chłopak wyszedł z "pokoju" i podszedł do L.joe po napoje.
- Stresik jest ?- zapytał chłopak wręczając mu szklanki.
- Coś ty...filmy porno to pestka. 
W tym czasie Kidoh usiadł okrakiem na Atomie i zaczął go niewinnie całować. Wplótł palce w jego rudawe włosy, a drugą ręką wodził po jego klatce piersiowej. Atom natomiast włożył ręce pod marynarkę chłopaka i głaskał jego talię.
- Xero kurwa na co ty czekasz ?- syknął Youngmin, ale brat skutecznie uciszył go pocałunkiem. Xero zachichotał i wszedł z powrotem na plan.
- Co wy wyprawiacie...- zapytał stawiając napoje na szafce nocnej.
Chłopcy uśmiechnęli się i poklepali łóżko. Xero usiadł i spojrzał na nich zdziwiony. Kidoh zszedł z Atoma i usiadł na koledze namiętnie go całując. Atom w tym czasie wstał i zaczął ściągać mundurek z siebie i Kidoha.
- Jesteś zadowolony ?- zapytał Kwangmin patrząc na brata.
- Nie bardzo...ale niech już będzie...
- O co chodzi mysiu ?- chłopak kiwnął głową na Taemina by przejął na chwilę kamery.
- Wszystko mnie boli po wczorajszej nocy...
- Jak to ? Starałem się być delikatny...
- Wiem wiem...ale byłem tak cholernie ciasny, że musiałeś wchodzić we mnie przez godzinę...i teraz są tego konsekwencje.
- Przepraszam skarbie.- chłopak westchnął i przytulił brata.
- Przepraszam, że przeszkadzam...- powiedział Chunji - Ale chłopcy się już rozebrali i Xero robi loda Atomowi, a Atom Kidohowi...
- To super.- rzucił Youngmin i stanął znów za kamerą. Chłopcy wsadzali członki po samo gardło jęcząc przy tym i pieszcząc wejścia partnerów.
- Dojdźcie sobie w gardła. -zarządził Kwangmin uważnie obserwując poczynania "aktorów". Jak chciał, tak też zrobili. Sperma ciekła im po brodach spływając na klatki piersiowe i uda.
- Mmm...- mruknął Xero połykając lepką maź Atoma. - Przerwa.
- Co znowu ?! - wrzasnął Youngmin wyłączając kamery.
- Dajcie gumki i lubrykant. 
- L.joe miałeś o to zadbać,a nie pierdolić się z Chunjim ! 
- Dobra spoko...wyluzuj już...- burknął chłopak rzucając na łóżko przygotowane wcześniej rzeczy.
- Kto ma kogo pierdolić, bo tak jakby nam już opadły.
- L.joe, Taemin i Chunji się tym zajmą...
- Znowu ?- jęknął Chunji klękając między nogami Atoma. Zaraz po nim Tae wylądował między nogami Xero, a L.joe Kidoha.
- Do roboty, macie na to 2 minuty...- powiedział Youngmin wtulając się w brata.
Chłopcy posłusznie zajęli się członkami aktorów. Ssali je, podgryzali i pieścili na tysiąc różnych sposobów.
- Stoją ?
- Yhym...- potwierdził Chunji wyciągając członka z ust.
- No i fajnie... nakładajcie gumki i do roboty.- Youngmin wrócił do kamer nagrywając dalszy ciąg. Chłopcy całując się nakładali sobie prezerwatywy i smarowali penisy lubrykantem. Zgodnie z ustaleniami Kidoh położył się na plecach. Xero nachylił się nad nim i zaczął składać pocałunki na jego klatce piersiowej, szyi i obojczykach. W międzyczasie wchodził w niego coraz głębiej. Jęki Kidoha były niezwykle podniecające. Chłopak drapał delikatne plecy partnera i wił się pod jego ciałem. W tym czasie Atom nachylił się do wejścia Xero, rozszerzył jego pośladki i zaczął je lizać i całować. Xero jęknął i poruszył miednicą tak, że automatycznie trafił w prostatę Kidoha. Chłopak krzyknął i wygiął ciało w łuk głęboko przy tym oddychając. Atom dał Xero klapsa, klęknął za nim i w niego wszedł. Następnie złapał jego talię i zaczął się w nim poruszać, co powodowało mocniejsze ruchy jego miednicy wobec Kidoha.
- O kurwa jak mi dobrze...- Xero zamknął oczy, opadł na mokre ciało Kidoha i poddał się Atomowi. Rudowłosy chłopak uśmiechnął się i pchał kolegę ze zdwojoną siłą, tak, by mógł dogodzić jeszcze leżącemu pod nim Kidohowi. W tym czasie Kidoh połączył usta swoje i Xero w namiętnym pocałunku.
  W tym czasie Kwangmin stanął za bratem. Jego twardy członek dotykał pośladków Youngmina.
- Czujesz ?- szepnął całując jego ucho.
- Yhym...kocham tą robotę.- uśmiechnął się i zaczął pocierać pośladkami o penisa brata.
- Chcesz lodzika ?
- Mmm po pracy skarbie.- pocałował go, po czym przyciągnął bliżej siebie, tak, by czuć ciągle jego penisa. W końcu na planie rozległ się głośny krzyk Xero. Chłopak doszedł wijąc się przy tym i jęcząc. Kidoh starał się go uspokoić mocno go tuląc i całując po szyi.
- Cichutko Xeroś...jeszcze chwilkę.- szepnął Kidoh głaszcząc go po głowie.
- Zamieńmy się, bo nie wytrzymam...
Atom wyszedł z chłopaka i go pocałował.
- Wszystko dobrze ?- szepnął tak, by kamery tego nie zauważyły.
- Tak...- Xero położył się obok Kidoha i złapał go za rękę.
- Dawaj, bo Youngmin się wkurwi...- szepnął Kidoh. Po jego słowach Atom wszedł w niego i zaczął go pchać. Chłopak otworzył usta i spojrzał na Xero. Na jego twarzy widać było ogromne podniecenie i zdziwienie. Kto by się spodziewał, że Atom się tak wyrobi w tych sprawach.
- Dochodzę....- Kidoh jęknął i doszedł obficie na swój delikatny i blady brzuch. Atom zebrał to na palce, po czym wsadził je do ust partnera. Ssanie i zwinny język chłopaka doprowadziły go do szaleństwa. Wyszedł z Kidoha, ściągnął gumkę i doszedł na klatkę piersiową Xero.
- Dobra mamy to !- krzyknął Yongmin wyłączając kamery. Do chłopców podbiegli Taemin, Chunji i L.joe nakładając im szlafroki.
- Chyba coś jest nie tak z Xero...- rzucił Kwangmin i podbiegł do nieprzytomnego chłopaka. - Xeroś...popatrz na mnie.
Chłopak mruknął i lekko otworzył oczy.
- Tae przynieś wody !- po komendzie producenta Taemin wręczył mu butelkę z wodą. - Posadź go jeszcze... tylko powoli.
- Okej.. - Tae posadził Xero przytrzymując go. Kwangmin natomiast napoił go i pogłaskał po twarzy.
- Już dobrze Xero...oddychaj głęboko. 
Xero otworzył trochę szerzej oczy i popatrzył na Kwangmina.
- Jak się czujesz ?
- Dobrze...- szepnął i się do niego przytulił.
- Chunji otwórz okno.- chłopak mocno przytulił Xero i pocałował go w spocone czoło. - Już dobrze.
- Xero nie klej się do mojego brata...- nad łóżkiem stanął Youngmin.
- Myszko, on się źle poczuł...uspokój się.
- Ale się do ciebie klei...
- Pójdę już do garderoby...- szepnął Xero. Natychmiast podbiegł do niego Kidoh, złapał go w pasie i zaprowadził powolnym krokiem do przebieralni.
- I co to za zazdrość pysiu ?- uśmiechnął się Kwangmin i wyciągnął ręce do brata.
- Oj no bo on mi cię zabiera.- wymruczał słodko Youngmin i wtulił się w chłopaka.
- Aish, tylko go przytuliłem. Widziałeś, że coś było z nim nie tak.
- Oj no wiem, ale na drugi raz tego nie rób. 
Po około 40 minutach chłopcy wyszli z garderoby i podeszli do producentów.
- To my spadamy. Kiedy kolejny film ?- zapytał Kidoh trzymając na rękach Xero.
- Nie wiem...na razie odpocznijcie, dobrze ?
- Okej...a wypłata ?
- Kasę macie już na kontach.- powiedział L.joe i spojrzał na Xero.
- Wszystko dobrze ?
- Tak... już jest lepiej.- usta Xero uformowały się w lekki uśmiech.
- Atom zabierzcie go do domu, niech on ochłonie...
- Dobrze, spokojnie. 
- Dobra, spadamy...jakby co to dzwońcie.- chłopcy pożegnali się i wyszli ze studia.
- Też się chyba będziemy zbierać.- Chunji przytulił L.joe i spojrzał na producentów.
- Dobrze, lećcie już...a gdzie Taemin ?
- Minho po niego przyjechał i już pojechali do domu.
- A no okej...to dzięki za dzisiaj.- Kwangmin uśmiechnął się ciepło i pocałował brata w czoło. - Pieniądze prześlę wam wieczorem na konto.
- Spoko, nie pali nam się...to do zobaczenia. - para wyszła ze studia zostawiając w nim parę braci.
- To co Youngmin ? Sprzątamy i spadamy do domku ?
- Nie chcę mi się ...- jęknął bliźniak i wtulił się w ciało brata głaszcząc go po talii.
- Mmm to co porobimy ?
- Daj buzi.
- Buzi ? Hmm sam nie wiem.
- No myszkoooo...
- Mm błagaj błagaj.
- Daj buziaczka, proszę.
Kwangmin zachichotał i pocałował delikatnie brata. Uwielbiał to robić. Pocałunki Youngmina były zawsze delikatne, niewinne i nieśmiałe. To właśnie uwielbiał. Cisza, półmrok, lekko pruszący za oknem śnieg i on wtulony w ramiona brata.


~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------