Zakład~cz.1 [Yuta&WinWin]

                 
- A przeczytaj mi to, co jest naaa.. chyba na 53 stronie.
- Mmm moment. - przekartkowałem książkę od socjologii, szukając tego, co interesowało mojego przyjaciela - Behawioryzm?
- Tak.
- No to słuchaj. - nie cierpię tego przedmiotu, ale prezentacja niestety sama się nie zrobi, a ocena z zaliczenia na koniec semestru, też nie spadnie mi z nieba. Mam na imię Yuta i pochodzę z Japonii. Przyjechałem do Korei na studia i w chwili obecnej jestem na trzecim roku. Moja fascynacja Koreą zaczęła się, gdy byłem w szkole podstawowej. Moi rodzice zapisali mnie wtedy na kurs językowy, dzięki czemu było mi dużo łatwiej, podczas wyjazdu do Seoulu. Miałem studiować tutaj farmację, ale przez zbyt późną rekrutację i brak miejsc, wylądowałem na psychologii, gdzie poznałem mojego najlepszego przyjaciela - Taeyonga. Przebywam u niego częściej niż we własnym mieszkaniu. On i jego rodzice są dla mnie ogromnym wsparciem, którego nadal potrzebuję mimo swojego wieku. Tęsknota za domem i rodzicami robi jednak swoje.. Jego rodzice są wyjątkowo ciepłymi i niesamowitymi ludźmi. Taeyong opowiadał mi, że 16-cie lat temu, gdy jego mama straciła dziecko, będąc jeszcze w ciąży, zdecydowali się na adopcję. Padło na Sichenga - chińczyka, który urodził się w Korei i wylądował od razu w bidulu. Ponoć jak dorastał, zapowiadał się na niesamowity materiał na ciekawego, mądrego człowieka. Ponoć wraz z pójściem do liceum odbiła mu szajba. Rodzice i ich kupa pieniędzy zrobiła niestety swoje. No i fakt. Za każdym razem, jak go widzę, jest dla mnie niesamowicie nieprzyjemny i opryskliwy... Ciekawą historią jest też to, jak poznałem Tae i jak zaczęła się nasza przyjaźń. Taeyong od samego początku trzymał mnie na dystans. Owszem, bym dla mnie miły, pomocny, zawsze pogadał ze mną przed zajęciami.. Zawsze jednak, gdy proponowałem mu wyjście na kawę, soju czy obiad, ten odmawiał. Tłumaczył to tym, że nie jest ze zbyt zamożnej rodziny i nie ma pieniędzy na takie rzeczy. Przyznał mi się jednak do tego dopiero kilka miesięcy po tym, jak się poznaliśmy. Kiedy powiedziałem, że pieniądze nie mają dla mnie żadnego znaczenia i że uwielbiam go za osobowość i to, jaką jest osobą, ten zabrał mnie do swojego domu. Ogromnego, pięknego, przepełnionego przepychem domu. Wściekłem się na niego za to, że mnie okłamał. Ten jednak tłumaczył się, że zawsze miał wokół siebie fałszywych ludzi, którzy nie patrzyli na niego, tylko jego portfel. Stwierdził, że jestem jego pierwszym, prawdziwym przyjacielem, dlatego postanowił mnie tak "przetestować". Od tamtego momentu jesteśmy niemalże nierozłączni - Nic z tego nie rozumiem.
- Bo jesteś tumanem. - zaśmiał się, uderzając mnie w ramię.
- Wal się.. Ty jesteś na tym kierunku z powołania, a ja z czystego przypadku. Nie rozumiem tych głupich, filozoficznych regułek.
- A chemię byś niby zrozumiał..
- Oczywiście, że tak. Mam ścisły umysł Tae. 
- Dobra ścisły umysł.. dokończmy to cholerstwo i pójdziemy na soju. Też mi się nie chce w tym babrać. 
- Taeyong.. - unieśliśmy oczy znad książek, widząc stojącego w drzwiach pokoju, Sichenga. Tradycyjnie znudzonego życiem, nie odrywającego wzroku od swojego najnowszego iphone'a, 18-latka.
- Cześć. - uśmiechnąłem się, spotykając się z totalną ignorancją z jego strony.
- Yuta się z tobą przywitał..
- Mama coś od ciebie chce. - burknął, przykładając telefon do ucha - No cześć, co tam? 
- Co za gnojek.. - syknął Tae, wstając od biurka - Przepraszam za niego.
- Daj spokój, nic się nie stało. - westchnąłem, kładąc się wygodnie na łóżku - Co go znowu ugryzło w dupę? Ostatnio trochę wyluzował i znowu coś mu walnęło do łba.
- Ooo stary.. nie mówiłem ci. - mój przyjaciel zaśmiał się, idąc do drzwi - Zaraz ci opowiem, tylko zapytam mamy, co chciała. - wkurza mnie ten dzieciak. Za każdym razem gdy go widzę, traktuje wszystkich jak największe ścierwa. Zastanawia mnie to, jaki ma w tym motyw. Jego rodzice i Tae są dla niego niesamowicie mili.. z tego co wiem, ma masę przyjaciół, więc o co mu do cholery chodzi? Może ostatnio ma trochę na pieńku z Tae, ale nie wiem, o co im w zasadzie poszło. Myślę, że za moment się tego dowiem - Jestem... patrz co mam. - zaśmiał się, rzucając we mnie naszymi, ulubionymi ciastkami.
- Twoja mama je kupiła? - uśmiechnąłem się szeroko, dobierając się do słodyczy.
- Mhm.. wiedziała, że tu będziesz... znowu.
- Wal się. - włożyłem ciastko do buzi, rozpływając się pod wpływem jego przepysznego smaku - Opowiadaj. 
- O czym?
- No o twoim braciszku.. miałeś mi coś powiedzieć.
- Aaa. - Taeyong zaśmiał się, kładąc się obok mnie - Przeczytałem jego pamiętnik.
- Co? Serio pisze pamiętnik?
- Mhm.. już sam ten fakt wydawał mi się mało męski. - zachichotał, sięgając po ciastko - No a potem przeczytałem, że spodobał mu się kolega ze szkoły, ale ten dał mu kosza, bo jest stuprocentowym hetero. - Sicheng jest gejem? Może właśnie dlatego jest taki zamknięty w sobie i lekko wycofany? W sumie trochę mi go szkoda, bo odkrycie w tak młodym wieku, że jest się gejem, musi być bardzo ciężkie - Gówniarz dowiedział się, że czytałem jego wypociny i tak się wściekł, że mało mnie nie zabił.
- Wiesz.. w sumie nie powinieneś czytać jego pamiętnika. - Tae spojrzał na mnie, unosząc przy tym brew.
- Żartujesz? Jestem jego starszym bratem. Bycie dupkiem i dokuczanie mu, to mój obowiązek. - zaśmiałem się, wkładając do buzi kolejne ciastko.
- No tak, zapomniałem. A nie szkoda ci go?
- Niby dlaczego?
- No.. nie dość, że jest gejem, to jeszcze zakochał się w kimś, kto ma go w dupie.
- Nie.. dobrze mu tak. On wszystkich zlewa i patrzy na ludzi z góry, to w końcu zobaczył, jak to jest. A to że jest pedałem, czułem od dawna.
- No zlituj się.. nie mów tak, przecież to twój brat.
- Dobra no.. czułem, że jest gejem.
- Jak to?
- Jest taki delikatniutki i drażliwy.. wszystko jest w stanie doprowadzić go do szału.
- I myślisz, że geje się tak zachowują? - zaśmiałem się, kładąc głowę na klatce piersiowej przyjaciela.
- A ja wiem.. chyba tak. 
- W sumie nie wiem. Nie znam żadnego. 
- Chciałbym jakoś się na nim zemścić za jego podłe zachowanie.. ale nie wiem jak. - zamyśliłem się, wpatrując się w pustą przestrzeń. W sumie ten dzieciak też mi nieźle zaszedł za skórę. Zwykle się do mnie nie odzywa, a jak już to zrobi, to zawsze jest opryskliwy i wredny - Myśl.. to ty w końcu jesteś "ścisłym umysłem" w naszym duecie.
- No chwilka, myślę. - przekręciłem się na bok, spoglądając na Taeyonga - Mam.
- Słucham.
- Poznaj go z jakimś frajerem, który zgodzi się poudawać, że się w nim zakochał. Jak Sicheng się w nim zakocha, ten kopnie go w dupę. Myślę, że taka sytuacja dałaby mu porządną lekcję.
- Uuuu okrutne. Podoba mi się. 
- Tylko skąd weźmiemy jakiegoś chłopaka, który będzie tak zdesperowany, by udawać geja? - chłopak wpatrywał się we mnie z lekkim uśmieszkiem, poruszając przy tym brwiami - Co... o nie. Nie, Tae, zapomnij.
- No weeeź.
- Powiedziałem "frajera"... A nie świetnego, idealnego chłopaka. 
- Ha ha ha. Yuta, on cię już zna. Zanim znajdziemy jakiegoś chłopaka i zanim Sicheng go pozna, to miną wieki. 
- Nie zrobię tego, nie jestem gejem.
- Sam powiedziałeś, że chodzi o udawanie. 
- Nie.
- Yutaaaa... proszę, zrób to dla mnie. 
- Czyś ty na łeb upadł? - poderwałem się gwałtownie, po czym złapałem za poduszkę, uderzając nią przyjaciela.
- Ej no! 
- Nie i koniec.
- Prooooszę. Pomyśl, jaki będziesz miał z tego fun. - zawiesiłem się, głęboko przy tym wzdychając - Stawiam ci alkohol do końca roku.
- I...
- Iiii... I obiady. 
- Ja pierniczę.. 
- Czyli się zgadasz. - podskoczył podekscytowany, jednak szybko się uspokoił, widząc ogromną złość w moich oczach - Yuta..
- Zgadzam się idioto. Ale żadne buziaki nie wchodzą w grę. Nie wspomnę już nawet o czymś więcej.
- No jasne. To ty wszystkim kierujesz, pamiętaj. 
- Boże.. jestem najlepszym kumplem na świecie. - wstałem z łóżka, zabierając ze sobą całą paczkę ciastek.
- A ty dokąd? 
- Mieliśmy iść na soju, nie? 
- A projekt?
- Pf.. sam go dokończysz.
- Ale..
- Pamiętaj, jaką wyrządzam ci właśnie przysługę. 
- Dobra... niech ci będzie. - chwilę potem byliśmy w drodze do przedpokoju. Nie mogę uwierzyć w to, że zgodziłem się na wzięcie udziału w tym cyrku. Ale ze mnie kretyn. Ale przynajmniej będę miał alkohol i jedzenie za friko, więc są też jakieś plusy. Przechodząc obok otwartego, ogromnego salonu, zauważyłem siedzącego przed telewizorem 18-latka. Zacisnąłem jedynie dłonie w pięści, opierając się o jedną ze ścian.
- Hej Sicheng.. - chłopak nawet nie drgnął. Słysząc za plecami chichot Taeyonga, oblizałem nerwowo wargi, ponawiając próbę - Młody! 
- Czego? - chłopak spojrzał na mnie z pogardą, głęboko przy tym wzdychając.
- Idę z Tae na soju. Chcesz iść z nami?
- Hmm.. niech pomyślę. Nie.
- Dlaczego?
- Bo idziesz z Taeyongiem. 
- I co w związku z tym? Przecież to twój brat. 
- Może.. ale nie mam ochoty przebywać teraz w jego towarzystwie. - usiadłem niechętnie obok chłopaka, starając się grać miłą osobę w stosunku do niego.
- Coś się stało?
- Robisz ze mnie idiotę? Doskonale wiesz, co się stało.
- No.. właśnie nie bardzo. Tae mi nic o tobie nie mówi.
- Jasne. - prychnął, pogłaśniając telewizor.
- Sicheng..
- Możesz być ciszej? Oglądam. - przysięgam, że najchętniej udusiłbym go gołymi rękoma. Gdy wyszedłem z pokoju, spotkałem się z rozbawionym wzrokiem mojego kolegi.
- Serio, zabawne.. 
- No dajże spokój. W końcu ci się uda.
- Prędzej go zabiję.
- Mm fakt. Jest dość upierdliwy. 
- W sumie szybciej go zabiję niż poderwę. - westchnąłem, sięgając po płaszcz - Nie kusi cię bardziej ta opcja?
- Kusi.. ale oboje doskonale wiemy, że to nie przejdzie.
- Niestety.. 

*

                     Przez ostatnie dni, bardzo dużo myślę o tym, co obiecałem Taeyongowi. Sicheng zupełnie nic dla mnie nie znaczy, a mimo to bardzo przejmuję się tą sprawą. Z jednej strony, chcę dopiec temu gnojkowi. Z drugiej natomiast, mam świadomość, że to, co robię jest złe i sam, za nic w świecie nie chciałbym znaleźć się w podobnej sytuacji. 

- Siema. - uniosłem głowę znad notatek, widząc stojącego nad sobą przyjaciela - Co czytasz?

- Mamy dzisiaj kolokwium.. zapomniałeś?

- Co? Z czego?

- Tak myślałem. - zaśmiałem się, wręczając mu drobny pliczek ściąg, które przygotowałem dzień wcześniej - Z filozofii, debilu.

- Znowu ratujesz mi tyłek. Dziękuję. - chłopak usiadł obok mnie, wczytując się w zapiski.

- Tae.. 

- Hm?

- To mi nie daje spokoju..

- A przestań. Napiszemy to w 15 minut i będzie z głowy.

- Nie mówię o tym, tylko o Sichengu. 

- Nie powinieneś mieć żadnych wyrzutów sumienia. Wczoraj się tak z nim pokłóciłem, jak nigdy.

- O co tym razem?

- Wszedłem do jego pokoju, bo ojciec wołał go na tenisa. Gnojek tak się na mnie rzucił, jakbym nie wiem jaką krzywdę mu tym wyrządził. 

- Dziwny dzieciak..

- Dziwny? On jest psychicznie chory. - położyłem głowę na stoliku, tupiąc przy tym ostentacyjnie.

- Pomóż mi coś wymyślić. W końcu znasz go lepiej. 

- Hmm... gra na gitarze i pianinie.

- Super.. ja nie umiem.

- No tooo.. lubi pływać. 

- Okej, to już coś. - złapałem się za włosy, spoglądając na Tae - To był najgorszy pomysł, na jaki kiedykolwiek w życiu wpadłem. 

- Nie przesadzasz? 

- Ty się będziesz przy tym dobrze bawić, a ja się będę czuł jak skończony idiota. 

- Yuta... ogarnij się wreszcie, bo zachowujesz się jak rozhisteryzowana panienka. 

- Ty... jeszcze słowo i się wypiszę z tego układu. 

- Dobra, sorry. 

- Zabiorę go w weekend na basen.. może być?

- Jak dla mnie super. Muszę tylko coś wykombinować żeby się zgodził. 

- Właśnie.. przydaj się do czegoś. 

- Ty dupku.. nie zachowuj się jak on. - zaśmiałem się, sięgając po plecak.

- Może jak stanę się oziębłym sukinsynem, to wtedy się z nim dogadam. 

- Nie no, coś ty. On... kurde, on potrzebuje kogoś opiekuńczego, kochającego i kogoś, kto poświęci mu sto procent swojej uwagi. 

- Ty siebie słyszysz? To tylko zakład. A ty mi przedstawiasz Sichenga, jakbym był w nim zakochany i nie wiedział, jak go podejść. 

- Chcę po prostu żebyś go lepiej poznał, żeby później zabolało go ze zdwojoną siłą. 

- Jesteśmy okropni.

- Wiem.. ale on nie jest lepszy. - fakt.. Czuję jednak, że prędzej czy później, bardzo mocno pożałuję tej decyzji..

~c.d.n.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko, ale mam nadzieję, że na rozkręcenie kolejnego ficzka, to wystarczy.:)

Buziaki~

Taeyong&Ten~cz.6[Trainee]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

                     Nie wiem co powinienem zrobić. Od ostatniego wieczoru Taeyong nie chce ze mną rozmawiać, co potwornie mnie boli. Nie wiem gdzie popełniłem błąd, o ile fakt niegotowości na seks można nazwać błędem. Powinienem z nim porozmawiać, to jest pewne, ale przed tym muszę chyba porozmawiać z kimś, kto zna go najlepiej na świecie. Mam na myśli jego brata- Jisunga. Nie mam pojęcia czy rozmowa z 13-latkiem na taki temat to dobry pomysł, ale czuję, że nie mam innego wyjścia.
- Jisung...- wszedłem do szatni machając w stronę blondyna. Chłopiec uśmiechnął się szeroko narzucając na siebie koszulkę, po czym do mnie podbiegł.
- Hej, co słychać?
- Możemy pogadać?
- Jasne, a... coś się stało?
- Nie wiem jak powinienem ugryźć ten temat.- westchnąłem wyciągając chłopca na korytarz.
- Mów śmiało... pewnie chodzi o mojego brata.- skinąłem głową zerkając na 13-latka.
- Czemu... czemu momentami jest taki agresywny? Wiesz... świetnie się ze sobą dogadywaliśmy, a po chwili on zmienia się w potwora...
- Wiem o czym mówisz.- Jisung zaciągnął mnie do łazienki patrząc czy aby na pewno nikogo w niej nie ma - W zasadzie nie powinienem ci o tym mówić... to nasza rodzinna sprawa, o której wie tylko szef i trener. 
- Jisung... zależy mi na nim...- wziąłem głęboki oddech czując się jak kretyn... z drugiej jednak strony może mi przecież na nim zależeć jako koledze, prawda? - Przysięgam, że nikomu nie powiem ani słowa.
- Wiem... ufam ci.- blondyn uśmiechnął się nachylając się do mojego ucha - Tae kiedyś sprawiał bardzo dużo problemów. Wpadł w złe towarzystwo i zaczął brać narkotyki... Wytwórnia powiedziała, że może trenować pod warunkiem, że pójdzie na odwyk i przestanie to brać. Wydaje mi się, że jego zachowanie spowodowane jest tym, że już długo nie bierze i wiesz... zaczyna go powoli nosić.- jestem w szoku... nie mam pojęcia co powinienem teraz powiedzieć.
- On... leczy się w jakimś ośrodku?
- Leczył... ostatnio przestał, bo ma coraz więcej roboty w wytwórni. 
- Rozumiem...
- Tylko błagam, nic mu nie mów, bo mnie zabije.
- Spokojnie, to zostanie między nami.- wymusiłem uśmiech głaszcząc wystraszonego chłopaka po głowie.
- Pójdę już... pewnie trener na mnie czeka.
- Jasne... dziękuję, że ze mną porozmawiałeś.- Jisung ukłonił się wybiegając z łazienki. Otworzyłem okno, po czym wskoczyłem na parapet zaciągając się porannym, chłodnym powietrzem. Związałem się z ćpunem... dlaczego Taeyong nic mi nie powiedział? Rzeczywiście nie jest to powód do dumy, ale do cholery jasnej jesteśmy razem... muszę wiedzieć takie rzeczy. Jak mam teraz z nim porozmawiać? Przecież jak mu powiem o tym, że wiem o narkotykach, na pewno domyśli się, że to Jisung o wszystkim mi powiedział. Nagle usłyszałem jak drzwi do łazienki się otwierają. Zeskoczyłem z parapetu zamykając pospiesznie okno i wtedy ujrzałem stojącego przed sobą Taemina. Ukłoniłem się czując jak serce rozsadza moją klatkę piersiową.
- Hej... jak tam nastawienie przed treningiem?
- Eee.... do.. dobrze... bardzo dobrze.- chłopak zaśmiał się myjąc ręce.
- Chyba nie mieliśmy jeszcze okazji się poznać... wybacz, ale cię nie kojarzę.
- Tak... trenuję dopiero... dopiero od dwóch dni.- Taemin podszedł do mnie uśmiechając się.
- Mówisz, że trenujesz od dwóch dni i już trafiłeś do debiutującej grupy? Musisz być naprawdę dobry.
- Nie... raczej nie...- ten zaśmiał się poprawiając włosy.
- To jak się nazywasz?
- Chittaphon... ale żeby było łatwiej mów mi Ten... Hyung... przepraszam.
- Nie musimy bawić się w takie formalne zwroty... mów mi po prostu Taemin, okej?- skinąłem jedynie głową.
- To zaszczyt cię poznać... naprawdę.
- Miło mi to słyszeć.- chłopak uśmiechnął się idąc w stronę drzwi - Miłego dnia.- ukłoniłem się czując wychodzące na moich policzkach rumieńce. W życiu przez myśl mi nawet nie przeszło, że kiedykolwiek zamienię słowo z kimś z SHINee... po prostu wow.
- Ten! Gdzie jesteś?!- cholera, trening... Wybiegłem pospiesznie z łazienki wpadając na zaniepokojonego Marka - Czekamy na ciebie.... co z tobą?
- Nic... przepraszam.- wymusiłem uśmiech, po czym oboje wpadliśmy na salę treningową.
- Ooo znalazła się nasza zguba. Dobra panowie, rozgrzewka.
- Tylko tyle masz mu do powiedzenia?- warknął Taeyong idąc w moją stronę... widzę, że jest z nim coraz gorzej.
- Tae... nie rób scen.- trener westchnął wyłączając muzykę.
- Przepraszam, zagadałem się...- blondyn podszedł do mnie uderzając mnie w twarz.
- Z kim się zagadałeś?!- na sali zapanowała absolutna cisza. Spojrzałem na chłopaka z przerażeniem trzymając się za policzek.
- Przestań...- szepnąłem czując jak się rozklejam.
- Jesteś trainee i zawsze masz być tutaj na czas, czy to jest jasne?!
- Tae... musimy chyba porozmawiać...
- Po tym co zrobiłeś wczoraj?- chłopak parsknął śmiechem - Wybacz, ale nie mam zamiaru.
- Raczej czego nie zrobiłem... proszę cię, nie rób tutaj scen...- spojrzałem na trenera. Gdy ten skinął głową chwyciłem Taeyonga za nadgarstek wyprowadzając go z sali.
- Nie szarp mnie.- warknął gdy znaleźliśmy się na korytarzu.
- Taeyong, wiem o wszystkim... 
- Niby o czym?
- O tym, że jesteś ćpunem... rozumiem już twoje zachowanie.
- Jisung ci powiedział, tak? Kurwa, rozszarpię gnoja...
- Nie... przestań. Powiedział mi, bo oboje bardzo się o ciebie martwimy... chcę ci pomóc. 
- Jak? Załatwisz mi działkę jakiegoś dobrego towaru?
- Przestań, błagam cię.
- To jak inaczej chcesz mi pomóc?!- chwyciłem chłopaka za rękę ciągnąc go do łazienki. Nie chciałem robić na korytarzu sensacji - Nie szarp mnie.
- Tae, posłuchaj mnie.- oparłem blondyna o ścianę łapiąc go ostrożnie za twarz - Zależy mi na tobie jak na nikim innym... Jesteś dla mnie bardzo ważny i chcę ci pomóc. Musisz tylko ze mną współpracować. 
- Nie potrzebuję niczyjej pomocy.
- Taeyong...- czułem, że ta rozmowa nie będzie należeć do przyjemnych i łatwych - Odpowiedz mi szczerze... kim dla ciebie jestem?
- Myślałem, że moim chłopakiem, ale myliłem się.
- Dlaczego? Bo nie chciałem się z tobą kochać?
- Mhm... chyba jednak ci na mnie nie zależy.
- Tae... związek to nie tylko seks, zrozum. Chcę ci pomóc wyjść z nałogu w jaki się wpieprzyłeś... nadal uważasz, że mi na tobie nie zależy?- chłopak milczał zagryzając nerwowo wargi - Taeyong... będę przy tobie cały czas, obiecuję... wyjdziesz z tego, zobaczysz.- cmoknąłem go niepewnie w kącik ust bojąc się, że za moment znów oberwę. Blondyn jednak nieco zmiękł wtulając się we mnie.
- Wybacz mi...
- Daj spokój, doskonale cię rozumiem...- westchnąłem głaszcząc go po głowie - I nie bądź zły na Jisunga... on naprawdę bardzo się o ciebie martwi. 
- Chittaphon, ja momentami nad sobą nie panuję...
- Nie tłumacz mi się...
- Muszę.
- Przestań.- chwyciłem twarz chłopaka w obie dłonie uważnie mu się przyglądając - Wyjdziesz z tego... oboje z tego wyjdziemy.- szepnąłem muskając delikatnie jego wargi - Dasz radę, prawda?- ten jedynie skinął głową wtulając mnie w siebie. Czuję się totalnie bezsilny. Ta sytuacja mnie przerosła... nie mam pojęcia jak mam mu pomóc. Mogę wspierać go jedynie słowami. Na terapię go nie zaciągnę... po pierwsze nie ma na to czasu, po drugie jest trainee SM więc takie wizyty w ośrodku mogą mu poważnie zaszkodzić.

*

            Dni mijają, a z Tae jest coraz gorzej... widać, że walczy i bardzo się stara, ale z marnym skutkiem. Ciągle ma napady agresji, absolutnie wszystko go irytuje, zaraz po tym czuje się potwornie osłabiony i wychodzi z treningu, by odetchnąć. Co do mnie i mojego bycia trainee. Rozmawiałem o tym z rodzicami i siostrą. Mój ojciec i Hathai są zachwyceni i bardzo mi kibicują... mama podchodzi do tego dość sceptycznie twierdząc, że źle to wpłynie na moją psychikę. Obiecałem im, że gdy tylko zarobię większą sumę pieniędzy oddam im je na otwarcie restauracji czy kawiarni. Ponoć rodziny znanych osób zbijają na tym niezły interes. Ojciec obiecał, że rozważy tą propozycję i z tego co wiem jesteśmy na dobrej drodze... mam nadzieję, że niedługo unormują się chociaż moje domowe problemy. 

- Taeil... widziałeś gdzieś Taeyonga?

- Chyba pobiegł do łazienki.

- Coś się stało?

- Dostał krwotoku z nosa, ale spoko, trener z nim jest.- westchnąłem biegnąc pospiesznie we wskazane miejsce. Tak cholernie się o niego boję, a nie wiem w jaki sposób mogę mu pomóc...

- Tae, jesteś tu?- wszedłem do łazienki widząc siedzącego na ziemi blondyna. Tuż obok niego kucał trener trzymający przy jego nosie mokry kawałek materiału - Co się stało?- kucnąłem obok niego uważnie mu się przyglądając.

- Dostał krwotoku... nie przejmuj się.

- Jak mam się nie przejmować?

- Chittaphon...- spojrzałem na partnera starając się być silnym i nie rozklejać się na jego oczach - Nic mi nie jest... nie denerwuj się. 

- Taeyong potwornie ostatnio schudłeś... do tego ten krwotok...- zacisnąłem dłonie na jego spodniach czując jak po policzku spływa mi łza - Boję się... musisz iść na badania.

- Nie ma takiej potrzeby.- blondyn wytarł spływającą po mojej twarzy łzę wzdychając - Przy odstawieniu prochów to jest normalne.

- Taeyong...- syknął trener zabijając go niemalże wzrokiem.

- Chittaphon o wszystkim wie.

- Co? A reszta?

- Tylko Chittaphon...- mężczyzna westchnął sprawdzając nos chłopaka.

- Naprawdę można mi zaufać... nikomu nic nie powiem...

- Skoro Tae ci powiedział musi tak być... Ten, zabierzesz Tae do dormu, okej? Zostań z nim dopóki nie przyjedziemy.

- Dobrze.

- Mogę jechać sam.

- Nie ma takiej opcji... na pewno nie puszczę cię samego.- gdy krwawienie ustało, przebraliśmy się, po czym wsiedliśmy do vana, który od razu skierował się w stronę dormu. Chciałem złapać go za rękę, pocałować i do siebie przytulić... nie chciałem jednak, by kierowca domyślił się, że jest coś między nami - Martwię się o ciebie.- szepnąłem zerkając na niego.

- Będziemy musieli porozmawiać.

- Wiedziałem, że coś przede mną ukrywasz... 

- Nie denerwuj się... proszę cię, spokojnie.

- Jak mam być do cholery spokojny?- syknąłem nachylając się do niego - Jesteś dla mnie najważniejszy na świecie, boję się, zrozum to.

- Uspokój się.- chłopak zerknął na kierowcę, po czym pospiesznie cmoknął mnie w policzek - Za chwilę wszystko ci wyjaśnię.

             Po wejściu do dormu nie miałem nawet ochoty podniecać się jego pięknem i ogromem. Chciałem jedynie jak najszybciej porozmawiać z Taeyongiem.

- Błagam, mów o co chodzi, bo zwariuję.- blondyn podszedł do mnie łapiąc mnie za ręce. Czułem, że sprawa jest poważna i że nie wyjdę stąd zadowolony.

- Chittaphon... obiecaj mi, że jak stąd wyjdziesz zapomnisz o mnie i o tym co było między nami.

- Słucham?!- wyrwałem się głęboko oddychając - Ty chyba jesteś niepoważny!

- Proszę cię, przestań krzyczeć.

- Masz kogoś, tak?! W sumie od dłuższego czasu widzę jak patrzysz na Marka!

- Przestań, nikogo nie mam.

- No to mów o co chodzi!

- Jestem chory...- zamurowało mnie. Poczułem się jak skończony kretyn naskakując tak na niego. 

- Chory?- usiadłem na kanapie z trudem łapiąc powietrze - Na... na co jesteś chory?

- Chittaphon...- Tae kucnął przede mną głaszcząc mnie delikatnie po dłoniach - Jak brałem... ja... sypiałem z każdym, kto zaproponował mi jakieś dragi... byłem w stanie zrobić dla nich wszystko.- nie, do cholery jasnej, to musi być sen! Nie wierzę, że to się dzieje naprawdę! - Jestem chory na HIV... Chittaphon, przepraszam...- poderwałem się z kanapy czując jak potworny ból rozdziera moją klatkę piersiową. Nie ma opcji... nie zostawię go. Musi z tego wyjść do cholery! Jak nie, to odejdziemy stąd razem! 

- Rozpoczniesz leczenie...- wydusiłem ze ściśniętym gardłem czując jak ten staje za mną niepewnie mnie przytulając.

- Nie mogę z tobą być...

- Przestań tak mówić... wyjdziesz z tego. Ze wszystkim ci pomogę. 

- Nie wiesz nawet jak jest mi teraz potwornie głupio... 

- Taeyong, będę o ciebie dbał.- odwróciłem się w jego stronę głaszcząc go po twarzy - Jestem teraz w szoku, ale na pewno cię z tym nie zostawię... 

- Nie... to koniec Chittaphon...

- Błagam cię, nie mów tak...- zacisnąłem powieki czując jak znów się rozklejam - Tae, nie zostawię cię z tym... zależy mi na tobie.

- Proszę cię, zapomnij o nas.

- Taeyong...- spojrzałem na jego kamienną twarz czując jak ziemia osuwa mi się spod nóg - Ja...- bałem mu się przyznać do tego, co czuję, ale wiedziałem, że nie mam teraz innego wyjścia - Ja cię kocham... zakochałem się w tobie, błagam, daj sobie pomóc.

- Proszę cię, idź już.

- Taeyong...

- To koniec... przepraszam.- wziąłem głęboki oddech wycierając pospiesznie mokrą od łez twarz.

- Ja... miałem z tobą zostać dopóki reszta nie wróci do dormu...- usiadłem przy stole bawiąc się nerwowo palcami. Wiedziałem, że bycie szczęśliwym nie jest mi pisane. Czuję się potwornie i nie jestem w stanie opisać bólu jaki teraz czuję. Czułem, że wszystkie emocje wyjdą ze mnie dopiero wtedy gdy opuszczę to przeklęte miejsce... nie chciałem pokazywać przy Tae jaki jestem słaby. Chłopak usiadł na krześle obok mnie głęboko wzdychając.

- Chittaphon...

- Posiedźmy w ciszy... tak będzie lepiej.- nie mam pojęcia ile czasu minęło, ale miałem wrażenie, że każda sekunda dłużyła mi się w nieskończoność. Gdy usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi wstałem gwałtownie idąc w kierunku przedpokoju.

- Ooo Chittaphon...i co z... co jest?- spojrzałem na całą grupę wymuszając uśmiech.

- Błagam was, dbajcie o niego...- wydusiłem wychodząc pospiesznie z dormu. Będąc na klatce schodowej nie byłem w stanie kryć już emocji. Wybuchnąłem płaczem siadając na jednym ze schodów. Nie dam się tak łatwo. Taeyong może mnie odtrącać i gnoić ile wlezie. Nie bez powodu powiedział mi o swojej chorobie. Muszę teraz wziąć to na siebie i o niego zadbać. 

- Ten.- ktoś obok mnie usiadł. Nie wiem kto to był.... mimo to chciałem wtulić się w tą osobę i wykrzyczeć wszystkie swoje żale - Taeyong powiedział ci prawdę?- pociągnąłem nosem podnosząc leniwie głowę. Ujrzałem siedzącego obok siebie trenera. Skinąłem jedynie głową zagryzając wargi - Dobrze zrobił zrywając z tobą...

- Słucham?- wstałem ze schodów będąc w absolutnym szoku.

- Czuję się odpowiedzialny za tego chłopaka... Tae mówi mi absolutnie o wszystkim... Możesz być spokojny, tylko ja o tym wiem. 

- To może zerwał ze mną dla pana?

- Zaczynasz gadać głupoty... bardzo mu na tobie zależy i martwi się o ciebie... Nie chce żebyś był z chorą osobą.

- Ale to nie jest dla mnie żaden problem!- mężczyzna podszedł do mnie mocno mnie przytulając.

- Taeyong nie chce cię zarazić... możesz mi wierzyć, że martwi się w tym wszystkim bardziej o ciebie niż o siebie.- pokręciłem przecząco głową spoglądając na mężczyznę.

- Błagam... niech pan z nim porozmawia... 

- On już podjął decyzję i wydaje mi się, że słuszną.

- Mój brat jest chory?- podniosłem gwałtownie głowę widząc stojącego piętro wyżej Jisunga - Byłeś z Taeyongiem?

- Boże, Jisung...

- Młody, wypad na górę.

- Jisunggie...- podbiegłem do 13-latka mocno go przytulając - To nie jest nic poważnego, nie musisz się martwić. 

- Na pewno?

- Tak... spokojnie, Tae niedługo z tego wyjdzie.- sam chciałbym być tak naiwny, by w to uwierzyć. 

- To czemu płaczesz? Zerwał z tobą? W ogóle... ja nic nie wiedziałem, że on...

- Nie... niczym się nie przejmuj, wszystko jest dobrze, naprawdę. 

- Chittaphon, obiecaj...- jak mogę tak podle oszukiwać to biedne dziecko? Z drugiej strony nie mogę mu przecież powiedzieć, że jego starszy brat jest śmiertelnie chory.

- Obiecuję... niedługo wszystko wróci do normy. Musisz teraz opiekować się swoim bratem żeby szybciej wrócił do zdrowia.

- Na pewno będę.- chłopiec uśmiechnął się przytulając mnie.

- Leć na górę Jisung... zaraz do was przyjdę.- wtrącił trener odciągając mnie na bok - Masz szczęście, że z tego wybrnąłeś.- syknął nerwowo się rozglądając.

- Jak widać nie jestem aż tak głupi...

- Chittaphon...

- Jest późno, pójdę już.

- Uważaj na siebie.

- Ta...- burknąłem wybiegając z klatki. Oficjalnie zaliczam ten dzień do najgorszych dni, jakie kiedykolwiek przeżyłem w swoim głupim, bezsensownym życiu. Nie wiem co mam zrobić, by zatrzymać przy sobie Taeyonga i by mu pomóc... Do tego biedny, nieświadomy niczego Jisung... co ja mam do cholery robić?

~c.d.n.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Taeyong&Ten~cz.5[Trainee]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                  Trenowałem całą noc. Dopiero gdy dochodziła siódma położyłem się na materacu zamykając oczy choć na chwilę. Nauczyłem się choreografii w jedną noc.. należy mi się chociaż godzina snu.
- Ten?- przekręciłem się na drugi bok naciągając bluzę na głowę - Hej, co ty tu robisz?
- Mmmm...
- Spałeś tutaj?- to już ósma? Boże nie, nie dam rady znowu trenować. Jak oni to robią, że ćwiczą latami i nie widać tak po nich zmęczenia? - Wszystko okej?- zrzuciłem z siebie bluzę przekręcając się na plecy. Zauważyłem wiszącego nad sobą trenera.
- Wszystko okej.- burknąłem czując się jak na kacu.
- Byłeś tu całą noc?
- Mhm... ćwiczyłem układ.
- Zwariowałeś? Ile dzisiaj spałeś?
- Położyłem się koło siódmej.
- Brawo... będziesz dzisiaj nieprzytomny.
- Nie... wezmę prysznic i wszystko będzie okej.
- Tu chodzi o to, że się o ciebie martwię. Możesz nie dać sobie rady.
- Jestem tu po to żeby udowodnić coś sobie i osobie, która mnie podle wykorzystała... dam sobie radę.
- Czekaj... ta osoba jest w tej grupie?- westchnąłem unosząc wzrok gdyż w tym momencie ktoś wszedł na salę. Łatwo się domyślić kto to był... - Ten...
- Pójdę wziąć szybki prysznic.- burknąłem wstając, po czym pospiesznie wyszedłem z sali.
- A temu co?- zadrwił Taeyong stawiając obok lustra butelkę wody.
- Właśnie miałem pytać cię o to samo... 
- Pf... nie znam go... skąd mam wiedzieć o co mu chodzi?- trener podszedł do chłopaka mierząc go wzrokiem.
- To nie jest Taeyong jakiego znam... wiem, że kręcisz. O co wam poszło?
- O nic... daj spokój.
- Ten mówił coś o wykorzystaniu... Wiesz, to nie moja sprawa, ale...
- No właśnie... to nie jest twoja sprawa więc odpuść.
- Taeyong...
- Dajcie mi do cholery wszyscy święty spokój... mam prawo robić co chcę i z kim chcę, jasne?- mężczyzna jedynie westchnął, po czym podszedł do laptopa włączając jakąś muzykę. W tym samym też czasie reszta grupy weszła na salę rozgrzewając się.
- Co z Chittaphonem? Nie będzie go dzisiaj?
- Będzie... 
- W ogóle się do siebie nie odzywacie... on też jest dobry więc pewnie czujesz konkurencję.
- Kurwa, zaraz nie wytrzymam!- na sali zapanowała totalna cisza. Po prysznicu ubrałem się pospiesznie udając się na salę - Nie, nie czuję w nim żadnej konkurencji, jest dla mnie nikim. Jak mi podpadnie to go zniszczę, rozumiecie?... I przestańcie się mnie w końcu wypytywać co z nim... gówno mnie to obchodzi.- poczułem jak moje serca pęka na tysiące kawałków jednak mimo to nie chciałem wyjść na pogubioną sirotę. Chciałem za wszelką cenę poniżyć go przy kolegach.
- Na twoim miejscu zacząłbym się jednak trochę martwić Taeyong.- oczy wszystkich chłopców zostały skupione na mnie. Podszedłem do blondyna patrząc mu głęboko w oczy - Nie rozumiem dlaczego tak denerwuje cię temat mojej osoby... Czyżby coś się między nami popsuło? Może powiesz kolegom o co chodzi i rozwiejesz ich wszelkie wątpliwości? 
- Zamknij się, dobrze ci radzę.
- Daj spokój... jesteśmy dorosłymi ludźmi. 
- Panowie spokój... bierzemy się do pracy.- widać, że trener nie chce mieć nieprzyjemności, ale musi mi to wybaczyć... nie dam się tak traktować.
- Moment... co ty sobie gnoju wyobrażasz?
- Pokazuję ci jedynie, że niesprawiedliwie mnie potraktowałeś i źle mnie oceniłeś... dopiero mogę ci pokazać co potrafię i jaki naprawdę jestem.- chłopak parsknął śmiechem łapiąc mnie za koszulkę.
- To była groźba?
- Nie... jedynie ostrzeżenie.- odepchnąłem chłopaka poprawiając koszulkę, po czym spojrzałem w stronę trenera - Powinniśmy już zacząć.
- A... tak, tak... panowie do roboty!
Po kilkakrotnym zatańczeniu choreografii mężczyzna wyłączył muzykę bijąc brawo. Zmieszałem się nieco gdyż byłem pewien, że jedynie przeszkadzałem chłopakom.
- Wow... naprawdę kawał dobrej roboty panowie. A ty Ten... czuję, że będziesz naszym głównym tancerzem.- co? O nie, nie, tylko nie to. Teraz Taeyong musi być naprawdę wściekły, a sam tak naprawdę nie wiem czy rzeczywiście chcę się z nim kłócić.
- Ja? A... ale ja... nie powinienem...
- Daj spokój... wszyscy doskonale widzieli jak świetnie ci poszło.
- Aish... dziękuję.
- No dobra... macie 10 minut przerwy.- westchnąłem podchodząc do szafki, na której trzymałem wodę, jednak wtedy poczułem jak ktoś szarpie mnie za rękę.
- Co ty...
- Musimy pogadać... teraz.
- Tae... jeśli chodzi o ten układ...
- Chodź.- blondyn pociągnął mnie w stronę korytarza jednak zaraz po tym zniknęliśmy za drzwiami szatni.
- Co jest?
- To, że wyszedłeś na prowadzenie w tej choreografii lata mi koło tyłka... bardziej chodzi mi o to, co przy wszystkich odstawiasz... Co to za szopka? 
- Dajmy sobie już spokój, co?
- Jak? Non stop do tego wracasz.... Zaraz cała wytwórnia będzie gadać.
- Tak bardzo boisz się o swój tyłek?
- Naprawdę po tym wszystkim chcesz mnie upokorzyć i zniszczyć?- wiem, że ta walka i tak nie ma sensu gdyż Taeyong bez najmniejszego wysiłku ją wygra. Westchnąłem jedynie stając twarzą w twarz z chłopakiem.
- Nie... ale nie mam zamiaru cię przepraszać... w zasadzie to nie mam za co. 
- Czy jeśli cię przeproszę, odpuścisz w końcu?
- Nie chcę fałszywych przeprosin. Przeproś mnie dopiero jak zrozumiesz swój błąd. 
- A co jeśli go zrozumiałem, ale należę do osób, którym ciężko jest przyznać się do błędu?
- Jakoś ci nie wierzę...- wtedy też poczułem na ustach słodkie wargi blondyna. Jego dłonie w delikatny sposób pieściły moją twarz.... Na chwilę zapomniałem o naszej kłótni i znów mu się oddałem.
- Teraz mi wierzysz?- uniosłem wzrok na chłopaka głęboko oddychając.
- Nie powinieneś był tego robić...- ruszyłem w stronę drzwi. Gdy je otwierałem Taeyong ponownie je zamknął, po czym oparł mnie o nie znowu smakując moich warg. Dlaczego nie potrafię mu odmówić? Myślałem, że jestem dość asertywną osobą, zwłaszcza w stosunku do tego buraka.
- Przepraszam za to co zrobiłem...- mówiąc to całował mnie dotykając ostrożnie mojego ciała - Przepraszam za te prostackie teksty... 
- Daj już spokój.- wysapałem zarzucając mu ręce na szyję. Co ja najlepszego wyprawiam? Przecież to facet! Z drugiej jednak strony mimo tych kłótni czuję się przy nim naprawdę dobrze i wiem, że z mojej strony może to być coś więcej. Nie! Aishh, Chittaphon w jakim ty świecie żyjesz?! Taeyong debiutuje! Nie ma opcji żebyśmy byli razem! - Taeyong...
- Tak?- blondyn spojrzał na mnie głaszcząc mnie po policzku.
- My... chyba źle robimy. Nie powinniśmy...
- Cholernie mnie do ciebie ciągnie... wiem, że ja też nie jestem ci obojętny.- moja twarz poczerwieniała, a serce jakby nagle przyspieszyło.
- Tak... nie jesteś mi obojętny, ale... Tae, nie...
- Boisz się?- skinąłem jedynie głową - Czego?
- Głównie boję się o ciebie.
- O mnie? Dlaczego?
- Możesz mieć przez to jakieś nieprzyjemności... przecież jakby ktoś się dowiedział...
- Nikt się nie dowie, naprawdę... Nie musisz się o mnie martwić.- chłopak zaśmiał się całując mnie w kącik ust - Pół godziny temy byliśmy jeszcze największymi wrogami.
- Jak mam być szczery miałem wyrzuty sumienia przez to, że tak na ciebie naskakuję...
- Chittaphon...- uniosłem niepewnie wzrok zerkając nieśmiało na chłopaka - Obiecaj mi, że tak będzie już zawsze.
- Jak?- pogłaskałem chłopaka po twarzy delikatnie go całując - O tak?
- Dokładnie tak.- uśmiechnął się głaszcząc mnie po głowie.
- Hm... chyba wolałem się z tobą kłócić.- zaśmiałem się.
- Ty mendo... Jeśli chcesz możemy nadal toczyć ze sobą wojnę.
- Y yyy.... ale jeśli chodzi o chłopaków...
- Traktujemy siebie jak zwykłych kolegów, okej?
- Okej.- przyciągnąłem go do siebie chwilę go całując, po czym wyszedłem z szatni kierując się na salę. Co się ze mną dzieje? Czuję się jak pan tego świata... mogę teraz zrobić absolutnie wszystko! Nigdy jeszcze nie czułem się tak wspaniale! Ja... aishh dobra... chyba się zakochałem. Ale żeby tak w chłopaku? A z resztą... co mi tam.

*

               Po treningu spakowałem wszystkie rzeczy czekając przed budynkiem na Taeyonga. Chciałem się z nim pożegnać i pojechać do domu... marzyło mi się łóżko i solidny, długi sen. 

- Pewnie, że tak, ale dzisiaj Dongyoung wybiera film.- oho... idą. Wziąłem głęboki oddech zerkając w stronę otwieranych drzwi.

- Ooo Chittaphon... jedziesz z nami do dormu?- zapytał Mark. 

- Ja... dziękuję, ale chyba jeszcze nie mogę...

- No tak... pogadaj z szefem żebyś mógł w końcu z nami zamieszkać.

- Dokładnie... codziennie oglądamy filmy i zajadamy cały dzień fast foodami.

- Panowie... idźcie do vana, zaraz do was przyjdę.- gdy usłyszałem głos Tae moje serce zabiło pięć razy szybciej. 

- Tylko bez bójek.

- Bez obaw.- gdy chłopcy odeszli, Taeyong spojrzał na mnie oblizując wargi - Świetnie ci dzisiaj poszło.

- Dziękuję.- zaczerwieniłem się lekko się pesząc.

- Szkoda, że nie możesz z nami jechać.

- Myślałem, że może wpadłbyś do mnie.- blondyn uśmiechnął się opierając się o budynek tuż obok mojej głowy.
- Co na to twoi rodzice?
- Na pewno nie będą mieli nic przeciwko... poza tym z tego co wiem, mamę już poznałeś.
- Mhmm... no sam nie wiem.
- Nie daj się prosić... niedługo nie będzie już czasu na takie rzeczy.- Tae zaśmiał się zerkając w stronę vana.
- Jedźcie beze mnie!... No to co? Lecimy?- po powrocie do domu, w którym nie byłem z resztą od dwóch dni weszliśmy do kuchni trafiając akurat na moją rodzinę jedzącą kolację.
- Hej...
- Dobry wieczór.
- Chittaphon!- mama poderwała się od stołu mocno mnie przytulając - Gdzie ty się podziewałeś?
- Wiesz jak się o ciebie baliśmy?- ojciec podał dłoń Taeyongowi, po czym stanął obok mnie dokładnie mnie oglądając - Nic ci się nie stało?
- Nieee, spokojnie... Przepraszam, że nic wam nie powiedziałem, ale musieliśmy zostać dłużej w pracy.
- Ah tak... wspominałeś, że pracujecie razem.
- Eee... tak... to... może zjemy?
- Oczywiście, siadajcie.- mama podała nam pospiesznie talerze oraz miski. Gdy usiedliśmy przy stole moja siostra spojrzała na blondyna szeroko się uśmiechając.
- Fajnie, że do nas wpadłeś.
- Ah... Chittaphon zaproponował mi dzisiaj nocleg.- chłopak spojrzał na moich rodziców upijając łyk herbaty - Mam nadzieję, że to nie będzie dla państwa kłopot...
- Nie, nie... bardzo się cieszymy, że znów nas odwiedziłeś. Jedz, na pewno jesteś zmęczony po pracy.
- Dziękuję.- w końcu mogłem posiedzieć chwilę z rodzicami i moją głupią siostrą. Niedługo będę musiał porozmawiać z nimi o wytwórni... mam nadzieję, że mnie za to nie zabiją...
- Wiesz... jak coś to możesz spać w moim pokoju.- miałem ochotę wydrzeć się na siostrę, ale na szczęście uprzedził mnie ojciec.
- Hathai, jak ty się dziewucho zachowujesz?
- Żartuję przecież...
- Tym dziewczynom tylko jedno w głowie...  Taeyong...
- Tak?- aaa błagam tylko nie to. Mój ojciec już zaczyna przesłuchanie... oby Tae się nie wygadał.
- Żona mówiła mi, że ty i Chittaphon razem pracujecie.
- Zgadza się.
- Też sprzątasz?- zerknąłem wymownie na blondyna czując jak serce rozsadza mi klatkę piersiową.
- Tak... studiuję zaocznie i muszę jakoś dorobić na studia.
- Super... a co studiujesz?
- Rachunkowość.- uff... jak dobrze, że Taeyong potrafi ściemniać w tak szybkim tempie.
- Może uda ci się namówić Chittaphona na studia.
- Tato... miałem przecież skupić się na pracy...
- Jak widzisz można pogodzić ze sobą te dwie rzeczy.- zaczyna się... cały ojciec. Zawsze jest źle, zawsze jest mu mało, całe życie byłem w jego oczach idiotą i nieudacznikiem.
- Wolę pracować żeby móc utrzymać rodzinę, mimo że to twoje zadanie.- w kuchni zapanowała cisza. Wziąłem głęboki oddech wstając od stołu - Przepraszam.
- Nie synu, masz rację...
- Daj spokój...- wyszedłem z kuchni kierując się do swojego pokoju. Po chwili wszedł za mną Tae, zamykając za nami drzwi.
- Chittaphon...
- Przepraszam... nie chcę o tym gadać.
- Nie mówiłeś, że musisz zarabiać na dom...
- A jest to jakiś powód do chwalenia się? 
- Na pewno nie jest to powód do wstydu.
- Tae... nie chcę o tym rozmawiać.- wręczyłem chłopakowi swoje rzeczy - Weź prysznic, ja pójdę po tobie... chcę się już położyć i odpocząć.
- Rozumiem, że nie mówiłeś rodzicom o wytwórni.
- Nie... i czuję, że szybko im nie powiem.- blondyn podszedł do mnie obejmując mnie.
- Wszystko będzie dobrze, zobaczysz... musi być dobrze.- spojrzałem na niego delikatnie go całując.
- Mam taką nadzieję...- gdy się wykąpaliśmy położyliśmy się do łóżka włączając na laptopie jakiś film, który całkowicie nas nie interesował.
- Nikt tu nie wejdzie?
- Ojciec i Hathai już śpią, mama pewnie coś ogląda... poza tym drzwi i tak są zamknięte na klucz.- wtedy też poczułem jak chłopak nachyla się do mnie głaszcząc mnie po twarzy. Jego wargi błądziły po mojej twarzy przyprawiając mnie o szybsze bicie serca - Co ty robisz?- szepnąłem lekko się uśmiechając.
- Chcę wykorzystać ten moment. 
- W jaki sposób?
- A jak myślisz?
- Nie wiem czy jestem gotowy.
- Zaufaj mi.
- Ufam ci, ale... boję się tego.- chłopak zdjął ze mnie koszulkę całując mnie po szyi i klatce piersiowej. Zagryzłem wargi czując jak odpływam, jednak cała ta sytuacja potwornie mnie stresowała - Nie, nie jestem jeszcze gotowy.
- No daj spokój... sam mówiłeś, że takiej okazji już nie będzie.
- Nie miałem na myśli seksu... jeszcze nie chcę...
- Nie bądź taką cnotką.- blondyn przycisnął mnie do łóżka dość brutalnie mnie całując. Starałem się go odepchnąć, jednak ten kurczowo trzymał moje ręce.
- Mmm... przestań... nie chcę do cholery...- gdy jego dłoń zawędrowała na mojego członka nie wytrzymałem. Zrzuciłem go z siebie czując jak do oczu napływają mi łzy - Co ty wyprawiasz?- syknąłem całkowicie się rozklejając.
- Nie sądziłem, że jesteś aż tak beznadziejny.
- Słucham?- chłopak wstał ubierając się - Taeyong, co ty robisz?
- Wracam do dormu.
- Co?... dlaczego?
- Może dlatego, że mój chłopak nie ma do mnie zaufania i odmawia mi seksu.
- Tae, dla mnie to za szybko... przepraszam...
- Daj spokój.
- Taeyong.- poderwałem się z łóżka łapiąc chłopaka za nadgarstek - Przepraszam, zrozum mnie...
- Ta... jak zmienisz zdanie to wiesz gdzie mnie szukać...

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Taeyong&Ten~cz.4[Trainee]

cz.1 cz.2 cz.3

               Od kilku dni Taeyong całkowicie mnie ignoruje, co potwornie mnie boli i jednocześnie irytuje. Fakt... sytuacja z pocałunkiem była jednorazowa, ale chyba nadal jesteśmy znajomymi więc powiedzenie mi na korytarzu głupiego "cześć" nie powinno chyba sprawiać mu dużo problemu. Przez ostatnie kilka dni więcej rozmawiam z Jisungiem niż z nim samym.
Sprzątałem właśnie jedną z sal słysząc jak obok mnie trwa jeszcze trening którejś z grup. Miałem szczerą nadzieje, że jest to grupa Tae, gdyż bardzo chciałem z nim porozmawiać. Nie wiedziałem jeszcze jak to rozegram i co mu powiem, ale czułem, że gdy dzisiaj nie zamienię z nim kilku słów to oszaleję. Gdy muzyka ucichła rzuciłem na ziemię mokrą szmatę, którą przemywałem parapety, po czym pędem ruszyłem w stronę drzwi stając w ich progu. Tak jak myślałem... z naprzeciwka zaczęła wychodzić grupa Taeyonga. Zacisnąłem dłonie w pięści wstrzymując oddech. Nienawidzę jak ktoś tak się zachowuje w stosunku do mnie... nie dam się tak traktować. Chłopcy trenujący z moim kolegą uśmiechali się do mnie kierując się w stronę szatni... tradycyjnie Tae wyszedł jako ostatni zerkając na mnie od niechcenia.
- Taeyong...- przełknąłem z trudem ślinę robiąc krok w jego kierunku. Ten jedynie westchnął łapiąc mnie za nadgarstek.
- Dobra, pogadajmy.- burknął ciągnąc mnie do sali, którą właśnie sprzątałem.
- Taeyong.- wyrwałem się głęboko oddychając - Co się z tobą do cholery dzieje?
- Ja... po prostu nie możemy dłużej tego ciągnąć.
- Słucham?
- Mam ważniejsze rzeczy na głowie, wybacz mi.- parsknąłem śmiechem czując się jak skończony idiota.
- Co ty pieprzysz? Jesteśmy tylko znajomymi... tak ciężko jest ci się ze mną przywitać?
- Znajomymi mówisz... myślałem, że po naszej wspólnej nocy jestem dla ciebie kimś więcej.
- Czekaj... jakiej wspólnej nocy? Tylko się całowaliśmy...- poczułem jak moją twarz zalewają rumieńce.
- Musiałeś być naprawdę pijany skoro nic nie pamiętasz...
- O nie... nie wmówisz mi, że sobą spaliśmy.- chłopak westchnął przygryzając nerwowo wargę.
- Zaczęliśmy pocałunkiem... później jednak poszliśmy o krok za daleko... byłem pewien, że to pamiętasz.
- Taeyong, do cholery!
- Przepraszam... myślałem, że jesteś świadomy tego co robisz.- nie wierzę... przespałem się z facetem?! I to z jakim... znam go zaledwie dwa tygodnie! Co ja najlepszego narobiłem?! - Chittaphon...
- Wiesz...- uniosłem wzrok na blondyna głęboko oddychając - Dobrze w takim razie, że po tym wszystkim nie stałem się nikim więcej dla ciebie... 
- Nie zrozum mnie źle.
- Nie tłumacz się.
- Niedługo debiutuję... mam zakaz spotykania się z kimkolwiek... 
- Wiesz co?- byłem wściekły... nie dość, że wykorzystał fakt, że byłem całkowicie pijany żeby się ze mną przespać, to jeszcze po wszystkim mnie zostawia... - Też niedługo debiutuję... w zasadzie ta sytuacja jest dobra dla nas obu.
- Czekaj, co ty mówisz?
- Zaskoczony?... O to mi właśnie chodziło.- zdjąłem pospiesznie z rąk rękawiczki kierując się do biura szefa.
- Chittaphon!- zapukałem wchodząc od razu do środka.
- Zaraz, zaraz... co to za pośpiech?- zamknąłem drzwi głęboko się kłaniając.
- Proszę wybaczyć... mam do pana nagłą sprawę.
- Słucham.
- Pamięta pan gdy przyszedłem tu pierwszy raz? Pytał mnie pan wtedy o moje hobby... taniec, śpiew, rap...
- No tak, pamiętam.
- Chciałbym się panu zaprezentować i starać się o miejsce w wytwórni.- sam nie wierzę, że to mówię. Jestem jednak w stanie zrobić wszystko, by odgryźć się Taeyongowi za to jak mnie potraktował. Szef SM zaśmiał się mierząc mnie wzrokiem.
- Myślisz, że od tak cię tutaj przyjmę?
- Nie... ale mam nadzieję, że chociaż poświęci mi pan 10 minut, bym mógł pokazać to, co potrafię.
- Hm... odwagi to ci nie brakuje. 
- Ponoć to też jest ważne.
- Owszem... mam debiutujący zespół, ale niektórzy chłopcy trenują już od ponad ośmiu lat. Nie wierzę żebyś był tak dobry, bym mógł cię do nich wrzucić.
- Proszę dać mi szansę. 
- Zgoda... mam nadzieję, że nie zmarnujesz mojego czasu.- mężczyzna wręczył mi tekst jednej z piosenek EXO - Masz 15 minut żeby się przygotować. Idź na salę, zaraz do ciebie dojdę.
- Dziękuję panu.- ukłoniłem się kierując się z powrotem na salę treningową. Co ja wyprawiam?! Nigdy nie chciałem być idolem. Owszem, myślałem o tym jak to może wyglądać, ale czy chciałem nim zostać? Sam nie wiem...
- Chittaphon.- fuck, jeszcze jego mi tutaj brakowało.
- Ooo nadal tu jesteś... nie masz co robić?
- Chciałem to z tobą wyjaśnić.
- Nie ma co wyjaśniać.
- Nie wspominałeś mi o tym, że będziesz debiutował.
- Przecież jesteśmy dla siebie nikim... nie muszę ci się chyba ze wszystkiego spowiadać.
- Odpuść do cholery.
- Co mam odpuścić?! Sam zakończyłeś ze mną znajomość więc nie wiem o co ci do cholery chodzi!
- Przestań krzyczeć...- syknął szarpiąc mnie za rękę - Nie chciałem żeby to tak wyszło.
- Całowałeś się ze mną, ponoć ze sobą spaliśmy, spowiadaliśmy się sobie ze wszystkiego, a ty po tym wszystkim postanawiasz kopnąć mnie w dupę... mam ci to wyjaśnić jakoś prościej?
- Jak widać nie spowiadaliśmy się sobie ze wszystkiego skoro nie raczyłeś mi nawet powiedzieć, że jesteś trainee... 
- Uwierz mi, jest to mało istotne.
- Dla mnie jest to bardzo istotne...
- Czemu? Boisz się konkurecji?
- Dobra Ten, pokaż co potrafisz.- na salę wszedł szef pobudzając moje serce do szybszego bicia.
- Ten?
- Mhm... teraz tak możesz się do mnie zwracać.- spojrzałem drwiąco na Taeyonga wychodząc na środek sali.
- Wybierz sobie kilka linijek i je zaśpiewaj... potem przejdziemy do rapu.- wziąłem głęboki oddech wmawiając sobie, że muszę wypaść jak najlepiej, by po pierwsze.. dostać się do wytwórni... po drugie.. pokazać Tae kto tu rządzi. Po odśpiewaniu pięciu linijek spojrzałem niepewnie na mężczyznę, jednak ten jedynie się uśmiechnął przytakując - No dobrze... jeśli chodzi o rap chciałbym żebyś zaimprowizował... liczę na kreatywność moich artystów.
- Jasne.- skinąłem głową nawijając to, co ślina przyniosła mi na język, jednak z czasem dotarło do mnie, że ma to jednak sens i chyba nie robię z siebie właśnie idioty.
- Wow... muszę ci powiedzieć, że jestem pod wrażeniem. Co myślisz Taeyong?
- Ta... jest całkiem nieźle.- co dupku? Czyżbyś się przestraszył?
- Włącz jakąkolwiek muzykę i zatańcz do tego.- podbiegłem do wieży trafiając akurat na kawałek TVXQ "Mirotic". Po wbiciu się w rytm bez problemu mogłem zatańczyć całą choreografię. Nie oszukujmy się... jest to klasyk klasyków i raczej każdy w Korei zna choćby kawałek piosenki jak i układu. Gdy piosenka się skończyła usłyszałem jedynie brawa ze strony szefa. Uśmiechnąłem się do siebie w duchu czując, że może mi się udać dostać do wytwórni. Wtedy przysięgam, że zniszczę Taeyonga... - Mogę prosić cię do swojego gabinetu?
- Oczywiście...- wziąłem głęboki oddech idąc za mężczyzną. Z drugiej jednak strony jeśli poniosłem porażkę lepiej żeby powiedział mi o tym na osobności, a nie przy tym dupku.
- Muszę ci powiedzieć, że jestem pod wrażeniem.- zaczął gdy weszliśmy do biura.
- Dziękuję...- wolałem udawać pokornego chłopaczka niż wypytywać się czy dzięki temu zostanę przyjęty na trainee.
- Jutro o ósmej grupa, w której jest Taeyong zaczyna trening. Przyjdź, niech oceni się trener.
- Naprawdę?
- Masz potencjał... szkoda żebyś biegał z mopem skoro masz taki talent. 
- Ja... wow... nie wiem co mam powiedzieć.
- Wystarczy głupie "dziękuję".
- Bardzo panu dziękuję.- ukłoniłem się szeroko się uśmiechając - Ja... nie zawiodę pana... dam jutro z siebie wszystko.
- Mam nadzieję chłopcze... jestem pewien, że nie dostaniesz drugiej takiej szansy więc dobrze się na jutro przygotuj.
- Tak jest.
- Możesz iść.- westchnął siadając z powrotem do papierów.
- Dziękuję.- wyszedłem z gabinetu ciesząc się jak dziecko. Nie wierzę, że mi się udało. Fakt, jeszcze musi ocenić mnie trener, ale mam nadzieję, że poradzę sobie z nim bez najmniejszego problemu. Po przebraniu się wyszedłem z budynku zaciągając się świeżym, chłodnym powietrzem. Pragnąłem jak najszybciej dotrzeć do domu i położyć się do łóżka.
- Jak rozmowa z szefem?- przed wytwórnią stał oparty o budynek Tae palący papierosa.
- Dobrze... musisz ciągle za mną łazić?
- Chcę tylko żebyśmy sobie wyjaśnili pare spraw.
- Jakich spraw człowieku? Ja nie mam z tobą żadnych wspólnych spraw, co ty chcesz wyjaśniać?- blondyn złapał mnie za rękę tym samym mnie zatrzymując.
- Jesteś na mnie taki cięty za to, że powiedziałem, że musimy ograniczyć ze sobą kontakt?
- O nie... ty powiedziałeś, że musimy ten kontakt zerwać, a nie go ograniczać. Poza tym przeleciałeś mnie, to teraz weź za to odpowiedzialność.
- Czy ty siebie słyszysz? Mówisz tak jakbyś ze mną zaciążył.
- Nie bądź śmieszny.
- To ty jesteś śmieszny Chittaphon... ludzie robią takie rzeczy, a później się rozchodzą udając, że nic się nie stało, zrozum...
- A ty zrozum, że nie chcę kończyć z tobą znajomości i udawać, że do niczego między nami nie doszło!- wyrwałem się czując jak do oczu napływają mi łzy, jednak nie chciałem niczego po sobie pokazywać.
- Chittaphon...
- Spieszę się.- burknąłem kierując się w kierunku metra.
- Zaczekaj do cholery.- chłopak ponownie chwycił mnie za ramię. Westchnąłem zatrzymując się jednak nie miałem ochoty odwracać się w jego kierunku - To tylko seks... daj spokój.
- Może ty się pieprzysz na prawo i lewo, ale ja taki nie jestem... jeśli rzeczywiście się ze sobą przespaliśmy to byłeś moim pierwszym partnerem i raczej nie chciałbym o tym zapominać...- wziąłem głęboki oddech zaciskając dłonie w pięści - Wykorzystałeś mnie... tak się po prostu nie robi.
- Byłem pewien, że sam tego chcesz... skoro pamiętasz nasz pocałunek, nie rozumiem dlaczego podczas seksu urwał ci się nagle film. Poza tym... podobało ci się...
- Przestań...
- Jeśli chcesz możemy to powtórzyć... jak będziesz trzeźwy... sam ocenisz.- poczułem jak po policzku spływa mi łza. Odwróciłem się w kierunku chłopaka głęboko oddychając - Chittaphon...
- Za kogo ty mnie masz?! Za puszczalską dziwkę?!... Wiesz co? Popełniłem błąd zadając się z tobą...
- Zaczekaj...
- Jesteś podłym, nic nie wartym dupkiem Taeyong... 
- Chittaphon...- odepchnąłem chłopaka kierując się w stronę metra. Chciałem jak najszybciej zniknąć z oczu blondyna. Jak można być tak podłym? Gdzie ja miałem oczy zadając się z nim? Nigdy nie powiedziałbym, że Tae należy do grupy tak beznadziejnych ludzi. Jestem facetem, a miałem ochotę płakać jak dziecko, po tym czego się dowiedziałem. Naprawdę, szczerze go teraz nienawidzę. Nie sądziłem, że od samego początku może mu chodzić jedynie o seks. Byłem pewien, że po tym jak zaprosił mnie na kawę i imprezę, po tym jak troszczył się o mnie odprowadzając mnie do domu, jednak odrobinę mu na mnie zależy... jako koledze oczywiście.

*

                  Wcale nie miałem ochoty jechać na dziejsze zajęcia z trenerem, jednak czego nie robi się w ramach zemsty. Nie chciałem patrzeć na Taeyonga, to jak ze mnie szydzi i obgaduje za plecami. Dobra... może jestem niesprawiedliwy i trochę to wszystko wyolbrzymiam, ale on też nie zachował się fair. 

Gdy wszedłem do szatni była ona całkowicie pusta... na szczęście. Przebrałem się pospiesznie idąc pod drzwi sali, w której zawsze grupa tego pacana ma treningi. Wtedy też korytarz rozbrzmiał rozmowami chłopców. Wszyscy musieli zjechać się z dormów na zajęcia. Westchnąłem udając, że czytam coś w telefonie, jednak wtedy usłyszałem nad sobą niski, męski głos.

- Hej, słyszałem, że od dzisiaj będziesz z nami trenował.- uniosłem niechętnie wzrok widząc przed sobą wysokiego chłopaka o brązowych włosach i strasznie nieprzyjemnym wyrazie twarzy - Jestem Johnny.

- Chittaphon...- westchnąłem uciekając wzrokiem od całej reszty, która była niezwykle mną zainteresowana - Dam z siebie wszystko żeby wam dorównać.

- Szef mówił, że jesteś naprawdę dobry, ale spokojnie... zajmiemy się tobą.- uśmiechnął się klepiąc mnie w ramię, po czym ruszył do szatni. Zabrzmiało to dość dwuznacznie. Jeśli trzyma z Taeyongiem, a zakładam, że tak jest, to może zajmą się mną w ten sposób, że będą chcieli mnie pobić czy coś? Byleby mieć mniejszą konkurencję. Nie no... nie ma co zakładać takich czarnych scenariuszy. Podniosłem z ziemi butelkę wody idąc do sali. Widziałem jak na korytarz wchodzi Tae, jednak za wszelką cenę chciałem udać, że go nie widzę. 

- Cześć.- westchnąłem zerkając na niego od niechcenia. 

- Hej...

- Fajnie, że jesteś... mam nadzieję, że dasz sobie radę.

- Na twoim miejscu bardziej martwił bym się o swoją dupę... poradzę sobie.

- Przestaniesz w końcu? O co ci chodzi?

- Mam rozwinąć temat jeszcze raz? Chcesz żeby cała wytwórnia wiedziała jaki jesteś?

- A jaki jestem?- ton jego głosu nabrał poważniejszego wyrazu. Przełknąłem z trudem ślinę lekko się pesząc.

- Jesteś podły... to powinno ci wystarczyć.- wszedłem na salę kłaniając się trenerowi.

- Ten, mam rację?- a tak... tak mówi do mnie dyrektor.

- Zgadza się.

- Mogę cię zobaczyć póki nie ma reszty?

- Pewnie.- wyszedłem na środek czekając aż ten włączy mi muzykę. Gdy to zrobił zamknąłem na chwilę oczy wczuwając się w rytm, po czym zacząłem improwizować gdyż ta piosenka była mi całkowicie nieznana. Gdy ta się skończyła uniosłem niepewnie wzrok na mężczyznę głęboko oddychając.

- Witam na pokładzie.- uśmiechnąłem się szeroko głęboko się kłaniając.

- Dziękuję panu.

- Chłopcy pokażą ci teraz choreografię, którą katuję z nimi od tygodnia i... dam ci dwa dni żeby się jej nauczyć. Za dwa dni ocenię czy rzeczywiście się nadajesz czy nie. [-> choreo]

- Jasne, rozumiem.- po przedstawieniu mnie całej grupie, trainee pokazali mi choreografię i cóż mogę powiedzieć? Szczena mi opadła... w życiu się tego nie nauczę. Później jednak omówiliśmy grafik, ćwiczyliśmy choreografię starszych zespołów, które jako tako są mi znane... można więc powiedzieć, że nie dałem dzisiejszego dnia aż tak ogromnej plamy. 

- To co Ten? Rozumiem, że zostajesz.

- Pewnie... muszę się nauczyć choreografi.- uśmiechnąłem się w kierunku trenera.

- Zostawiam ci lapka z filmikiem i muzykę... poradzisz sobie.

- Dziękuję.- ukłoniłem się biorąc kilka łyków wody. Mimo że byłem potwornie zmęczony chciałem nadal ćwiczyć, by pokazać Tae, że wcale nie jestem od niego gorszy. Gdy wszyscy wyszli z sali uśmiechnąłem się w duchu kucając przy laptopie. Wtedy jednak usłyszałem jak ktoś wchodzi na salę. 

- Zostajesz tu sam?- Johnny? Uśmiechnąłem się zerkając na chłopaka.

- Mhm... mam dwa dni żeby się tego nauczyć.

- Czemu nic nie mówisz? Pomogę ci. 

- Nie musisz, ja mu pomogę.- oho... a ten czego znowu tu chce? Wstałem wbijając wzrok w blondyna.

- Mówiłeś, że jesteś zmęczony Tae... jedź do dormu, ja z nim poćwiczę.

- Jestem liderem... to moja robota.

- Chciałem tylko pomóc...- Johnny zmieszał się ostrożnie się wycofując. Westchnąłem podchodząc bliżej Taeyonga.

- Chcesz mnie ośmieszyć czy jest to jakaś próba odkupienia swoich win?

- Daruj sobie...- syknął zerkając na Johnnego.

- Lata mi to koło tyłka czy jesteś liderem czy nie... nie mam zamiaru mieć do ciebie jakiegokolwiek szacunku.

- Może ja już pójdę...

- Zostań.- Tae zatrzymał go, po czym stanął ze mną twarzą w twarz wpatrując się we mnie z nienawiścią - Jesteś pieprzonym hipokrytą Chittaphon.

- Ja?! Wiesz co, jesteś niemożliwy! Widzę, że potrafisz zmieszać człowieka z największym gównem byleby wybielić samego siebie.

- Owszem... obudź się, takie mamy czasy, w których każdy musi dbać o swoją dupę.

- Wiesz... ja bym o swoją zadbał gdyby nie fakt, że mnie spiłeś, a potem bezczelnie wykorzystałeś.

- Sam pchałeś mi się do łóżka dzieciaku... chciałem poprzestać na tym cholernym pocałunku, ale ty musiałeś pójść dalej.

- Byłem pijany jak świnia... mogłeś mnie powstrzymać, a nie mnie wykorzystywać.- chłopak złapał mnie za nadgarstki celując we mnie coraz większym jadem.

- Podobało ci się to i prosiłeś o więcej.

- Nie bądź śmieszny... jestem pewien, że tak nie było. 

- Chcesz się przekonać? Ponoć jestem niezły w te klocki.

- A ty znowu to samo... w życiu nie pójdę z tobą do łóżka. Brzydzę się tobą. Skoro jesteś takim nimfomanem to idź na dziwki... nie brakuje tego w Seoulu. 

- Chłopaki uspokójcie się... na pewno da się to spokojnie i racjonalnie wyjaśnić...- Johnny... cholera, zapomniałem, że tu jest, ale z drugiej strony otrzymał na to pozwolenie od Taeyonga. 

- Właśnie sobie wszystko wyjaśniamy, nie przejmuj się.- blondyn szarpnął mnie za ręce patrząc mi głęboko w oczy - Nie wiem co w tobie widziałem... gdybym wiedział, że jesteś tak podłą, pretensjonalną łajzą to bym w życiu nie zwrócił na ciebie uwagi.- zagryzłem wargi czując jak po policzkach spływają mi łzy.

- Chcesz... chcesz zrzucić całą winę na mnie... co ja ci człowieku zrobiłem? No co?!- blondyn pchnął mnie na lustro powstrzymując kolegę od tego, by mi nie pomógł.

- Johnny, wracamy do dormu....a ty zapamiętaj sobie, że jestem liderem i nie masz prawa podnosić na mnie głosu...

~c.d.n.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Taeyong&Ten~cz.3[Trainee]

cz.1 cz.2

- Hej!- podskoczyłem łapiąc się za klatkę piersiową.
- Jisung...
- Nie chciałem cię wystraszyć.- zaśmiał się wręczając mi wielką czekoladę - To dla ciebie... nie wiem w zasadzie jak powinienem ci podziękować za to, co dla mnie zrobiłeś.
- No co ty... nie musiałeś...- czułem jak robię się czerwony. Takie gesty bardzo mnie wzruszają i krępują.
- Musiał.- usłyszałem za sobą głos jego starszego brata - Młody, spadaj do szatni.- Jisung uśmiechnął się kierując się w kierunku wskazanego pomieszczenia - On ci dziękował, a ja powinienem cię przeprosić.
- Daj spokój... przecież już wszystko sobie wyjaśniliśmy.
- Nadal dręczą mnie wyrzuty sumienia.
- Ciebie? Twardziela o kamiennym sercu z twardymi jak skała zasadami?
- Nie przeginaj.- zaśmialiśmy się zerkając na siebie nieśmiało, co było cholernie dziwne - To co? Pomogę ci i skoczymy na kawę. 
- Naprawdę nie powinieneś...
- Zapamiętaj sobie w końcu, że ze mną nie wchodzi się w dyskusję. Zawsze ma być tak jak powiem.
- Nie wiem zbytnio jak mam to odebrać. 
- Po prostu pójdź ze mną na kawę, to wszystko.
- Niech tak będzie.

*

               Praca z pomocą Tae idzie mi znacznie szybciej. Dziś skończyliśmy koło 24, po czym po wyjściu z wytwórni Taeyong zabrał mnie do swojej ulubionej, całodobowej kawiarni. 

- Możesz tak bezkarnie szlajać się po Seoulu?- zapytałem gdy wsiedliśmy do metra.

- Jasne... czemu niby mam tego nie robić?

- Hm... może dlatego, że jesteś trainee?

- No tak, ale nikt o tym nie wie... nasze zdjęcia nie zostały póki co nigdzie wypuszczone. 

- Rozumiem... cieszysz się więc ostatnimi dniami wolności?

- Pewnie tak.- westchnął lekko się uśmiechając- Może w takim razie powinniśmy pójść do jakiegoś klubu?
- Coś ty... ja i klub nie chodzimy ze sobą w parze. 
- Najwyższa pora to zmienić.
- Nie, Taeyong, ja naprawdę...
- Pamiętasz co ci mówiłem? Ze mną nie ma żadnej dyskusji.- po przejechaniu kilku stacji metra znaleźliśmy się w samym centrum, tętniącym w tym momencie życiem. Nigdy nie przepadałem za tłumem i imprezami więc już mogę zaliczyć tą noc do całkowicie nieudanych - Oo... tutaj jest najlepszy klub.
- Taeyong...
- Zrób to dla mnie, hm? Chcę się wyszaleć przed debiutem.
- Ale...
- Stawiam alkohol... tyle ile zechcesz. Uwierz mi... jest to bardzo kusząca oferta.- zaśmiałem się przytakując.
- Niech ci będzie.- wchodząc do klubu słyszałem dudniącą muzykę, piski dziewczyn i ciężkie od dymu papierosowego powietrze. Schodząc coraz niżej widziałem coraz większą ciemność przecinaną jedynie kolorowymi światłami. Całkowicie nie moje klimaty, ale jeśli Tae chce się zabawić, to mogę zrobić wyjątek i się na to zgodzić. Gdy zeszliśmy na sam dół chłopak złapał mnie za rękę prowadząc mnie w stronę baru.
- Na co masz ochotę?!
- Zdaję się na ciebie!- po chwili otrzymaliśmy dwa kieliszki i największą butelkę soju. Pijąc kieliszek za kieliszkiem czułem się coraz bardziej wyluzowany i muszę przyznać, że cały klimat klubu i imprezy zaczął mi się nawet podobać.
- I jak się bawisz?!
- Super! Chyba tego właśnie potrzebowałem!- wypiłem kolejny kieliszek wstając gwałtownie z krzesła.
- Co ty wyprawiasz?!
- Idę potańczyć!- po chwili zniknąłem z pola widzenia kolegi i udałem się na parkiet, na którym bawiła się masa ludzi w moim wieku. Wsłuchując się w rozbrzmiewającą na na cały klub piosenkę zacząłem tańczyć. Jak teraz się nad tym zastanawiam musiało to wyglądać przekomicznie... zważając zwłaszcza na ilość alkoholu jaką wypiłem. Po dłuższej chwili poczułem jak ktoś dotyka mojej talii. Odwróciłem się szeroko się uśmiechając i wtedy ujrzałem stojącego obok mnie Taeyonga.
- Lepiej trzymajmy się razem!- uśmiechnął się dołączając do mnie. Przytaknąłem wpatrując się w to jak świetnie tańczy... jego ruchy były niezwykle dokładne i płynne... nie to co ja, kompletne drewno - Co jest?!
- A nic... świetnie tańczysz!- blondyn zbliżył się do mnie uśmiechając się.
- Też ci dobrze idzie!
- Daleko mi do ciebie!- zaśmiałem się czując jak alkohol pożera resztki mojego zdrowego rozumu.
- Nie prawda! Mówiłem ci żebyś zgłosił się na casting! Nadajesz się do tego!- nie wiem czemu, ale byłem z Taeyongiem niezwykle blisko, co trochę mnie krępowało, ale też cholernie mi się to podobało. Czułem jakbym zapomniał o całym świecie i otaczających nas ludziach. Dotykaliśmy się czołami wirując w rytmie nadawanym nam przez muzykę. Godziny mijały nam niezwykle szybko, a alkohol lał się niemalże strumieniami.
Wyszliśmy z klubu około 4 nad ranem. Byłem nieprzytomny... całkowicie straciłem kontrolę nad sobą i nad tym co robię. Taeyong trzymał mnie w talii prowadząc mnie na przystanek.
- Jak się czujesz?- zaśmiał się sadzając mnie na ławce.
- Super...- burknąłem czując jak robi mi się niedobrze.
- Odwiozę cię do domu i... niedobrze ci?- skinąłem głową zasłaniając usta ręką.
- Chodź.- chłopak chwycił mnie za kurtkę, po czym zaprowadził mnie za przystanek gdzie w końcu mogłem sobie ulżyć.
- Ohyda.
- A tam... każdemu się zdarza.- westchnął wycierając mi usta - Poza tym jest to znak, że dobrze się bawiłeś.- spojrzałem na niego nieprzytomnym wzrokiem przytakując.
- No tak... musimy to powtórzyć.
- Byle nie szybko... uwierz mi, że teraz przez najbliższy tydzień będziesz miał uraz do alkoholu.
- Aishhh nic mi nawet nie mów... czuję, że po tej nocy zostanę całkowitym abstynentem. 
- Każdy tak mówi.- zaśmiał się wprowadzając mnie do autobusu. Gdy usiadłem oparłem na nim głowę zamykając oczy - Nie zasypiaj... ile mamy przejechać przystanków?
- Mmm... chyba osiem... na ósmym musimy wysiąść.
- Okej.- Tae zdjął kurtkę przykrywając mnie, po czym westchnął głaszcząc mnie po głowie. Jaki wstyd... żeby tak spić się przy nowo poznanej osobie. Co on teraz musi o mnie myśleć? Musiałem przysnąć... poczułem jak chłopak szturcha mnie zaraz przed tym jak mieliśmy wysiadać - Obudź się... zaraz wysiadamy.
- Mmm... niedobrze mi.
- Zaraz wysiądziemy to zwymiotujesz.- jaki wstyd! Ale z drugiej strony to facet... na pewno mnie rozumie, pewnie sam nie raz przez to przechodził - Chodź... tylko nie zerwij się gwałtownie.- skinąłem głową powoli wstając, po czym z wielkim trudem, ale na szczęście też z pomocą kolegi wytoczyłem się z autobusu.
- Taeyong...
- Jasne.- blondyn postawił mnie za ogromnym drzewem znajdującym się obok przystanku, przez co znów mogłem zwrócić część tego co wlałem w siebie dzisiejszej nocy - Lepiej?
- Mhm.- skinąłem głową zerkając na niego - Przepraszam... tak mi wstyd...
- Przestań, przecież to jest normalne... Gdybyś zobaczył moje początki na imprezach to byś umarł ze śmiechu.
- Czemu?
- Piłem jak głupi, wymiotowałem gdzie popadnie i zawsze budziłem się w innym domu nie wiedząc oczywiście jak do niego trafiłem.- zaraz... w sensie, że po każdej imprezie lądował z łóżku z kimś innym?
- Ale w domu znajomych?
- Niekoniecznie.- uśmiechnął się lekko wycierając mi usta - No dobra... dokąd mamy teraz iść?
- Uliczka w prawo... mieszkam w pierwszym bloku.- Tae złapał mnie w talii prowadząc mnie powoli w kierunku domu. Powinienem chyba zaproponować mu nocleg... z drugiej strony, nie będzie miał problemów jeśli nie wrócił do dormu na czas? - Tae, a... co z dormem? Nie będziesz miał problemów?
- Co chwilę sprawiam jakieś problemy... to, że nie wróciłem na noc to akurat najmniejszy problem. 
- Jakie problemy masz na myśli?
- Ojj wolisz nie wiedzieć.- uśmiechnął się, po czym weszliśmy do klatki jadąc na czwarte piętro.
- Boże, moja głowa.
- Już cię kacyk męczy?- zaśmiał się głaszcząc mnie po ramieniu - Napij się aspiryny... powinno szybciej przejść.- skinąłem głową wysiadając z windy.
- Zostań u mnie na noc... właściwie nie na noc, a na te kilka godzin snu.
- Nie chcę sprawiać ci problemów.
- Przestań... jest 5 rano, zanim wrócisz do dormu, zanim coś zrobisz to już bedziesz musiał jechać na trening.
- Mam dzisiaj dopiero na 13-stą.
- To nic... zapraszam cię do siebie.- włożyłem klucz w zamek biorąc głęboki oddech - A... mam młodszą siostrę więc uważaj.- po wejściu do środka rozebraliśmy się kierując się do mojego pokoju.
- Chittaphon?- w drzwiach kuchni stanęła moja uśmiechnięta siostra - Ooo masz gościa.
- Mm tak... poznaj Taeyonga.- gdy ci się ze sobą przywitali, dziewczyna spojrzała na mnie wzdychając.
- Rozumiem, że mam przynieść ci wody.
- Słucham?
- Jesteś nawalony jak świnia... uwierz mi, widać to. 
- Daj spokój.
- Dobra, nieważne... muszę się zbierać, bo się spóźnię do szkoły.- blondyn zerknął na moją siostrę marszcząc brwi.
- Zbierasz się od 5 rano?
- Tak... muszę zrobić makijaż, a to trochę zajmuje.
- Po co ci makijaż? Teraz wyglądasz bardzo ładnie.- spojrzałem na Taeyonga mordując go wzrokiem. Muszę jednak przyznać, że gdy to powiedział poczułem dziwne kłucie w sercu.
- Naprawdę?
- My już pójdziemy spać.- wtrąciłem się ciągnąc kolegę do swojego pokoju.
- Widzę, że dobrze pełnisz rolę starszego brata.
- To moja siostra... jak możesz ją podrywać?
- Nie podrywałem jej.- zaśmiał się zamykając za nami drzwi - Nie rozumiem po prostu czemu młode dziewczyny tak się szpachlują dzień w dzień.- westchnąłem wręczając chłopakowi swoje rzeczy.
- Trzymaj... idę umyć zęby bo wali ode mnie na kilometr.
- Napij się przy okazji aspiryny.- skinąłem głową, po czym wyszedłem z pokoju udając się do łazienki, w której za zasłoną kąpała się moja siostra.
- To tylko ja.- burknąłem zabierając się za mycie zębów.
- Fajny ten twój kolega.
- Wiem... ale to mój kolega więc uważaj. 
- Boisz się, że go poderwę?
- Hathai... nie denerwuj mnie, dobrze ci radzę.
- Ty... a może on ci się podoba?- zaśmiała się zerkając na mnie zza zasłony.
- Aishh, jesteś taka głupia... czasami naprawdę zastanawiam się nad tym, czy aby na pewno jesteś moją siostrą.
- W takim razie dlaczego tak bardzo nie chcesz żebym go poderwała?
- Bo jesteś moją młodszą, głupszą siostrą... jesteś za młoda na chłopaków.- wypłukałem zęby, po czym przemyłem twarz lodowatą wodą.
- Czasami bardzo mnie denerwujesz.
- Tak to jest jak ma się starszego braciszka.- uśmiechnąłem się kierując się w stronę drzwi - Miłego dnia.- po zażyciu aspiryny wróciłem do pokoju zastając w nim leżącego na ziemi kolegę - Co ty wyprawiasz?
- Czekam na ciebie.
- Na ziemi?
- No tak.
- Wskakuj na łóżko.
- Ziemia mi wystarczy.- rzuciłem się na łóżko, po czym wychyliłem zza niego głowę zerkając na blondyna.
- Ze mną również nie ma dyskusji... na łóżko.
- Uparty jesteś.
- I kto to mówi?- uśmiechnąłem się widząc jak ten kładzie się obok mnie. Położyłem głowę na jego klatce piersiowej czując jak powoli odpływam - Aishh.... czuję się fatalnie. 
- Śpij... pamiętaj, że na 20-stą masz pracę.
- Umrę... praca z kacem powinna być zabroniona.
- Wtedy wszyscy piliby na umór byleby nie pracować.- spojrzałem na Taeyonga uśmiechając się. Ten głaszcząc mnie po policzku zbliżył się do mnie całując mnie w kącik ust. Zadrżałem łapiąc go za twarz, po czym nieśmiało oddałem pocałunek czując jak serce rozsadza moją klatkę piersiową. Co ja do cholery jasnej wyprawiam?! Chyba alkohol spoczywający w moim ciele nadal na mnie działa.
- Nie powinniśmy tego robić.- szepnąłem starając się złapać oddech.
- Nie poddawaj się stereotypom.- wysapał całując mnie ostrożnie po twarzy. Nigdy w życiu nie czułem się tak dobrze... czemu akurat tak piękną chwilę muszę przeżywać z facetem?!
- Taeyong...
- Robimy dziś wyjątki w każdej kwestii, pamiętasz? 
- Tylko dzisiaj?- chłopak skinął głową ponownie mnie całując. Cóż... skoro jest to nasz pierwszy i ostatni raz to czemu nie... przynajmniej nauczę się całować.

*

- Skarbie wstawaj... spóźnisz się do pracy.

- Mmm...

- Szybciutko.

- Taeee...- otworzyłem oczy zrywając się z łóżka - Mama?!

- Tae wyszedł kilka godzin temu... swoją drogą kto to jest?

- Co... em... Tae to mój kolega z pracy... też sprząta.- wziąłem głęboki oddech sięgając po butelkę wody.

- Chyba wczoraj nieźle zabalowaliście.

- Hathai już się wygadała?

- Też... ale wystarczy na ciebie spojrzeć.- zaśmiała się wstając - Weź prysznic i chodź na obiad.- skinąłęm głową przeczesując włosy - Czemu Taeyong tutaj spał?

- Był zmęczony po imprezie, a mieszka na drugim końcu Seoulu... zaproponowałem mu żeby przespał się tutaj.

- Rozumiem.- kobieta uśmiechnęła się opuszczając mój pokój. Po wzięciu prysznica i zjedzeniu obiadu ruszyłem do pracy czując się jak zwłoki... potwornie skacowane zwłoki. Poza tym jak ja się dziś pokażę w pracy? Po tym co się stało? Zaraz... czy to, że całowałem się dzisiaj rano z Taeyongiem to była prawda czy mi się to śniło? A z resztą... zawsze mogę zgonić to na alkohol. Nie... co ja wygaduję? Jak ja mu teraz spojrzę w oczy?! Aaaa, dawno nie czułem się tak zażenowany! Jak mogłem całować się z chłopakiem?! To takie... nienaturalne. Nigdy nie ciągnęło mnie w stronę facetów więc co mi tak nagle odbiło? Chyba rzeczywiście to wina spożytego alkoholu. 

Po wejściu do pracy przebrałem się, po czym przygotowałem sobie wszystko stając pod jedną z sal, na której trwał trening. Dobiegająca z każdej strony muzyka gwałciła podle moje uszy doprowadzając mnie do szału. Nie mogłem się doczekać gdy wszyscy opuszczą wytwórnię i w spokoju będę mógł zrobić to, co do mnie należy. Bawiąc się telefonem usłyszałem o równej 20-stej absolutną ciszę. Odetchnąłem czekając aż sala pod którą stoję opustoszeje. Chciałem jak najszybciej wpaść w wir pracy, by nie myśleć o Taeyongu. W pewnym momencie drzwi otworzyły się, a z pomieszczenia zaczęli wychodzić chłopcy w mniej więcej moim wieku... czyżby to była grupa Tae? Wstrzymałem oddech czekając aż ten wyjdzie z sali. Jest... idzie jako ostatni. Powinienem się przywitać? Nie... nie, nie mogę. Nikt nie może wiedzieć, że się znamy. Nie wykonam żadnego ruchu dopóki ten się do mnie nie odezwie. Blondyn zerknął jedynie na mnie lekko się uśmiechając, po czym zniknął w szatni wraz ze swoimi kolegami. Uśmiech? Tylko tyle? Jakie to podłe! Zacisnąłem dłonie w pięści wpatrując się w drzwi szatni. Zeszłej nocy razem imprezowaliśmy, umierałem na jego rękach, spaliśmy w jednym łóżku i się całowaliśmy, a on się jedynie do mnie uśmiecha?! Nie daruję mu tego... Nawet nie poczułem kiedy po moim policzku spłynęła łza.

- Ooo hej, jak się masz?... Chittaphon...- wziąłem głęboki oddech zerkając na stojącego obok siebie Jisunga.

- Hej...

- Płaczesz? Co się stało?

- Nic, nie przejmuj się.- wymusiłem uśmiech sięgając po sprzęt pomagający mi w sprzątaniu - Jak dzisiejszy trening?

- Dobrze, ale co z tobą?

- Nie boisz się ze mną rozmawiać?

- Nie rozumiem... czemu miałbym się bać?

- Twój brat się boi.- wszedłem na salę zamykając za sobą drzwi, po czym włożyłem do uszu słuchawki biorąc się do roboty. Wiem... bardzo chamsko potraktowałem Jisunga... w końcu 13-latek nie jest niczemu winien, ale jest mi tak źle i czuję się tak podle, że nie potrafiłem się pohamować. Gdy odkurzałem światło w sali nagle zgasło przyprawiając mnie o zawał. Poderwałem się ściągając pospiesznie słuchawki jednak wtedy poczułem jak ktoś obejmuje mnie od tyłu - Co jest?!

- Ciii.... to ja.- wziąłem kilka głębokich wdechów niepewnie się odwracając. W światłach latarni bijących z ulicy ujrzałem Taeyonga.

- Co... co ty wyprawiasz? 

- Przyszedłem się z tobą zobaczyć.

- Czyżbyś się wstydził rozmawiać ze mną przy zapalonym świetle?

- Wiesz, że powinienem bardziej uważać.- westchnąłem czując jak ten podchodzi do mnie łapiąc mnie za twarz - Jak się czujesz?

- Lepiej... 

- Martwiłem się o ciebie... byłem pewien, że cię dzisiaj nie zobaczę.

- Daj spokój.

- Chittaphon.... chodzi o to, co stało się dzisiaj w nocy?- oblizałem wargi biorąc głęboki oddech.

- Nie wiem jak mam się teraz zachowywać w stosunku do ciebie... nie wiem, co to miało oznaczać i na co mogę sobie teraz pozwolić...

- A co chciałbyś teraz zrobić?- uniosłem wzrok spoglądając mu w oczy.

- Uderzyć cię porządnie w twarz... a później znowu cię pocałować.

- Przejdźmy od razu do tej drugiej rzeczy.- szepnął łącząc nasze wargi pocałunkiem. To chore... naprawdę nie mam pojęcia co do cholery wyprawiam. 

- Taeyong, to chore.

- A czy to cię uszczęśliwia?

- Nie wiesz jak bardzo.

- W takim razie postaraj się spojrzeć na to nieco inaczej.- mruknął stawiając mnie pod ścianą wodząc dłońmi po moich drżących rękach. Gdyby ktoś nas teraz przyłapał byłoby po Taeyongu... Mimo to starałem się o tym nie myśleć, by w pełni oddać się tej chwili. Wiedziałem, że to nie potrwa długo. Gdy tylko Tae zadebiutuje, całkowicie się mnie wyprze i o mnie zapomni...

~c.d.n.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------