Od nowa~cz.10 [Rowoon&Chanhee-Koniec]

- Nic nie powiesz? - westchnąłem, zaciskając dłonie na materiale spodni.
- Gratuluję. - szepnąłem, czując jak w środku mnie wszystko się sypie. Dlaczego Rowoon nic mi o tym nie powiedział? Mógł chociaż jakoś mnie przygotować na tą wiadomość. I dlaczego musi tam lecieć z Minjae?! Ten fakt chyba irytuje mnie najbardziej.
- Chani... nie podjąłem jeszcze decyzji.. - Rowoon złapał mnie za rękę, jednak pospiesznie ją zabrałem - Chanhee.
- Pójdę już. - burknąłem, wstając niezdarnie od stołu.
- No co ty, Chani. Zaraz przyniosą nam jedzenie.
- Gdzie ty chcesz niby iść? - mój chłopak złapał mnie mocno za nadgarstek, tak, że nie miałem możliwości zabrania ręki.
- Puszczaj. 
- Nie dojdziesz sam do domu. 
- Puść mnie do cholery. - wyrwałem rękę, starając się jak najszybciej wyjść z knajpy. Pytanie tylko, co dalej? Ruszyłem przed siebie, machając laską na wszystkie strony. W zasadzie było mi wszystko jedno dokąd idę... chciałem być jak najdalej od Minjae i Rowoona, by ochłonąć i jakoś to wszystko przetrawić. Przecież chciałem, by Rowoon poszedł na sesję z tym dupkiem... sam go w to wepchnąłem. Nie sądziłem jednak, że jakaś agencja zechce wywieźć go aż do Japonii.
Po kilku minutach takiego "spacerku", usłyszałem jadący za sobą samochód. Nie wierzę, że nie miał jak mnie wyminąć. Mimo to zszedłem mu z drogi, czekając aż ten przejedzie.
- Możesz mi powiedzieć, co ty tu do cholery robisz?
- Tata?
- Co ty tu robisz? Gdzie jest Rowoon? - ojciec zatrzymał się, po czym pomógł mi wejść do samochodu.
- Nie ważne.
- Nie wierzę, że sam tu przyszedłeś... Zostawiłem was tylko na dwie godziny, a ciebie wywiało aż tutaj? Co by było jakbym cię nie znalazł? 
- Za dużo gadasz... - burknąłem, otwierając sobie okno.
- Chani... uważaj co i do kogo mówisz.
- Przepraszam... przepraszam, ale jestem wściekły...
- To już zdążyłem zauważyć. Mów, o co chodzi. 
- Nie chcę. 
- Wiesz jak to działa synek... jak się wygadasz, to ci ulży. - wziąłem głęboki oddech, przytakując.
- Rowoon był dzisiaj na tej sesji z Minjae.
- Oo i jak?
- Jak wrócił, nie chciał mi powiedzieć jak było. Potem przyjechał do nas Minjae i zabrał nas na kolację... no... z której wyszedłem. 
- Dlaczego? Co się stało?
- To się stało, że ta agencja, w której pracuje Minjae, zaproponowała Rowoonowi kontrakt...
- Poważnie? No to rewelacja, dlaczego się nie cieszysz?
- Cieszę się... ale chcą go wywieźć do Tokio... - ojciec westchnął, głaszcząc mnie po głowie.
- Chanhee... sam mówiłeś, że to jest dla niego szansa...
- Tak, wiem... ale nie sądziłem, że wyjedzie tak daleko.
- A podjął już decyzję? Wprost ci powiedział, że poleci do Tokio?
- No nie... nie podjął jeszcze decyzji. 
- Czyli...
- Tato? - pociągnąłem nosem, wystawiając rękę za okno - Będę złym chłopakiem, jak zabronię mu tego wyjazdu?
- Moim zdaniem powinieneś dać mu wolną rękę... wiem, że to będzie dla ciebie bolesne, ale skoro ci na nim zależy, to powinieneś mu pozwolić się spełniać. 
- On nigdy nie rozważał takiej opcji żeby zostać modelem. 
- Do tej pory nie... ale jak dostał tak poważną propozycję...
- Dobra, nie mówmy o tym.
- Najpierw porozmawiaj o tym spokojnie z Rowoonem... później będziemy się dopiero martwić. 

*

                      Leżałem w łóżku, wsłuchując się w tykanie zegara. Nie mam pojęcia, która była godzina, ale chyba było dość późno, gdyż już od dłuższego czasu nie słyszałem krzątającego się taty. Chciałbym zasnąć, ale nie potrafię. Nie zasnę dopóki Rowoon nie wróci do domu. Nie mam dzisiaj ochoty z nim rozmawiać... nie chcę się kłócić i mówić, co jest dla niego dobre, a co złe. Chcę tylko mieć pewność, że jest już cały i zdrowy w domu. Kto wie jak skończy się ta ich jazda po... zaraz... przecież te oszołomy piły soju. Sięgnąłem pospiesznie po telefon, wybierając numer mojego chłopaka.
- Jeszcze nie śpisz? - odetchnąłem, wypuszczając z płuc powietrze.
- Gdzie jesteś?
- Pod domem. Za sekundę będę.
- Okej. - rozłączyłem się, czując jak w sekundę schodzi ze mnie cały stres. Cholera wie, ile wypili alkoholu. Przecież ten kretyn - Minjae, mógł zabić mojego chłopaka.
- Jestem. - usłyszałem cichy głos Rowoona i dźwięk zamykanych za nim drzwi.
- To dobrze... dobranoc. - owinąłem się kołdrą, odwracając się plecami do chłopaka. Po chwili poczułem jak ten kładzie się za mną, mocno mnie przytulając.
- Czekałeś na mnie? 
- Śmierdzisz alkoholem. 
- Mm no wiem. - mruknął, całując mnie w kark - Przepraszam. 
- Chciałbym już iść spać. - Hyung westchnął, wtulając twarz w mój kark.
- Chcę tylko żebyś wiedział, że nigdzie się nie wybieram... Nie zostawię cię. - i to jest ten moment, w którym teoretycznie powinienem się cieszyć, jednak te słowa wzbudziły we mnie jedynie poczucie winy.
- Wolisz zgnić na tym zadupiu? 
- Wolę być tam, gdzie ty.
- Przestań... nie chcę teraz o tym rozmawiać. 
- A kiedy? Jutro jadę do Seoulu, Chani. 
- Sam? Czy z Minjae? - chłopak zamilkł, co było wystarczającą odpowiedzią. Parsknąłem jedynie śmiechem, odtrącając jego rękę - Głupio pytam. - wstałem z łóżka, owijając się kocem.
- Chanhee, on ma w poniedziałek sesję...
- Nie interesuje mnie to, naprawdę. - sięgnąłem po laskę, idąc powoli w stronę drzwi.
- Dokąd idziesz?
- Na kanapę.
- Co? Nie żartuj. 
- Wyglądam jakbym żartował? 
- Kociu, no proszę cię...
- Dobranoc. - burknąłem, wychodząc z pokoju.

*

                         Obudziłem się, słysząc jak ktoś krząta się po kuchni. Przeciągnąłem się, czując potworny ból w plecach... ewidentnie spanie na kanapie mi nie służy.

- Auć. - syknąłem, masując dół pleców.

- Bolą plecki? - skinąłem głową, siadając z grymasem na twarzy - Proszę... łyk kawki i zaraz zrobię ci masaż. 

- Dzięki. - burknąłem, upijając łyk gorącego napoju. Rowoon pocałował mnie w czoło, głaszcząc mnie przy tym po policzku.

- Niewyspane maleństwo, to złe maleństwo.

- Nie... zdradzone maleństwo, to złe maleństwo... - oddałem chłopakowi kubek, kładąc się pospiesznie na brzuchu - Masuj. 

- Chani, nie zdradziłem cię. 

- Nie w dosłownym tego słowa znaczeniu. - Rowoon wziął głęboki oddech, masując dokładnie moje plecy - Powinieneś jechać do tego Tokio.

- Chanhee...

- Poczekaj... daj mi powiedzieć... Po pierwsze, zabolało mnie to, że dowiedziałem się o tym wszystkim od Minjae, a nie od ciebie... Po drugie, nie podoba mi się to, że ten dupek się do ciebie przystawia...

- Co? - chłopak parsknął śmiechem, masując moje barki.

- Po trzecie... tak, ten wyjazd to dla ciebie ogromna szansa. Będę za tobą tęsknił... i to bardzo... ale wiem, że.. chyba będziesz szczęśliwy.

- To teraz ja coś powiem kociu... Chciałem ci o wszystkim powiedzieć, ale wtedy powiedziałeś mi o Busan i tym lekarzu i zupełnie nie myślałem o jakimś modelingu... Po drugie, Minjae to bardzo fajny chłopak, ale on jest moim kolegą... nic więcej... I po trzecie. - Rowoon kucnął, całując mnie w ucho - Nie będę szczęśliwy w tym Tokio, bo nie będzie tam ciebie. 

- Rowoon, to jest twoja szansa...

- Przestań Chanhee... Chcę iść normalnie na studia, mieszkać na zadupiu i mieć przy sobie najcudowniejszego chłopaka na świecie... no i fajnego teścia. - uśmiechnąłem się, głaszcząc go po policzku - Kocham cię. Nie wyobrażam sobie wyjazdu do Tokio, na kij wie jak długo... Mam teraz wszystko czego potrzebuję... nie chcę nic zmieniać. - usiadłem dość leniwie, układając dłonie na twarzy Hyunga.

- Przemyśl to jeszcze.

- Nie muszę... od samego początku wiedziałem, że nigdzie nie pojadę.
- Naprawdę? 
- Naprawdę. - szepnął, całując mnie w czoło - I wiesz co?
- Co?
- Nie mogę już się doczekać przyszłego piątku. - uśmiechnąłem się, wtulając się w Rowoona.
- Mam nadzieję, że Minjae mi ciebie nie zabierze...
- Nie ma opcji. Pojadę z tobą do Busan choćby się waliło i paliło.
- Ogólnie mówię... 
- Chani... 
- Ooo dzień dobry chłopcy. 
- Dzień dobry teściu.
- Aishh ty dzieciaku. - Hyung zaśmiał się, głaszcząc mnie po dłoniach - A ty co Chanhee? Spałeś na kanapie?
- Nie... dopiero tu przyszedłem. 
- Mhm... co jemy na śniadanko? 
- Już wszystko przygotowałem. Niech pan idzie na taras, zaraz przyjdziemy.
- Ooo śniadanko na tarasie... idealnie. - Rowoon spojrzał na mnie, głęboko wzdychając.
- Skarbie, nie zdradziłem cię i nie zdradzę. Z tego co wiem, Minjae gustuje w dziewczynach więc nie ma opcji żeby do mnie startował. - skinąłem jedynie głową - Wierzysz mi?
- Wierzę... tylko proszę cię, uważaj na niego.
                     Po śniadaniu poszedłem z moim chłopakiem nad wodę. Przesiedzieliśmy tam cały dzień, rozmawiając, wygłupiając się i generalnie rzecz biorąc, ciesząc się wspólnie spędzonym czasem. Koło 17-tej wróciliśmy do domu. Rowoon musiał się spakować, by wrócić do tego cholernego Seoulu.
- Rowoon! Minjae przyszedł! - westchnąłem, otwierając okno w pokoju.
- Już schodzę na dół! - chłopak objął mnie, całując mnie w kark - Chodź... pożegnasz się ze mną. 
- Chyba lepiej będzie, jak pożegnamy się tutaj. - szepnąłem, zarzucając ręce na jego szyję.
- Musisz stanąć na palcach krasnalu, bo do ciebie nie dosięgam.
- Ha ha ha... bardzo śmieszne. - wspiąłem się na palce, wbijając się w wargi chłopaka. Jeszcze nie wyjechał, a już cholernie za nim tęsknię - Kocham cię Rowonnie. 
- Też cię kocham skarbie... i wiesz co ci powiem?
- Co takiego?
- Przyjadę do ciebie we czwartek po szkole... co ty na to?
- Twoi rodzice nie będą mieli nic przeciwko?
- Raczej nie. - mruknął, całując mnie w czoło - Chodź. Odprowadzisz mnie. - gdy zeszliśmy na dół, Rowoon przybił piątkę z Minjae, po czym poszli do samochodu mojego chłopaka, zanieść bagaże.
- Co oni robią? - zapytałem, łapiąc ojca za koszulkę.
- Hmm... Minjae jakoś tak... nie wiem synek, nie znam się, ale dziwnie to wygląda.
- Wiedziałem... - warknąłem, schodząc z werandy - Minjae.
- Co tam?
- Co tam? Odwal się od Rowoona, dobrze ci radzę!
- Słu... słucham?
- Chanhee, co w ciebie wstąpiło? 
- Chani... ja wiem, że ty i Rowoon jesteście blisko, ale...
- Gówno wiesz...
- Chanhee! - mój chłopak złapał mnie za ramię, odciągając mnie od Minjae.
- Przestań mącić mu w głowie i przestań się do niego przystawiać, rozumiesz? Zawiezie cię do Seoulu i na tym wasza znajomość ma się skończyć...
- Myślę, że Rowoon sam o tym zadecyduje. 
- Trzymaj łapy z dala od mojego... mojego brata. - warknąłem, wracając do domu.
- Przepraszam... ja... poczekaj na mnie. - Rowoon pobiegł za mną, łapiąc mnie za nadgarstek - Co to miało być?
- A co? Czyżbym ci zniszczył jakieś plany?
- Co ty mówisz? Przecież już o tym rozmawialiśmy. - wziąłem głęboki oddech, odwracając głowę.
- Przepraszam... ale jestem o ciebie zazdrosny.
- Chani, nie możesz się tak zachowywać, zrozum. 
- Przeprosiłem cię.
- Ale to nie mnie powinieneś przepraszać.
- Nie Rowoon... nie mam do niego za grosz szacunku i nie odezwę się już do niego ani słowem. 
- Co mam do cholery zrobić, żebyś mi uwierzył, że cię nigdy nie zdradzę?
- Jedźcie już Rowoon, ja z nim pogadam. - mój ojciec złapał mnie za ramię, ciągnąc mnie do tyłu.
- Tak chyba będzie lepiej... 
- Tato, nie wtrącaj się. 
- Kocham cię Chani... do widzenia. 
- Do widzenia. 

*

- Denerwujesz się?
- Jak cholera. - westchnąłem lądując w ramionach Rowoona. Była sobota. Od wczoraj jesteśmy w Busan - ja, Rowoon i mój tata. Wczoraj przeszedłem rozmowę z psychologiem i całą masę badań i właśnie czekaliśmy na wyniki. Pewnie jesteście ciekawi, co z Minjae, Rowoonem i tym, że tak naskoczyłem na tego chłopaka. Cóż... przeszedłem z moim chłopakiem baaardzo poważną rozmowę, po której w końcu zrozumiałem, że ten wariat świata poza mną nie widzi i nigdy w życiu nie zrobiłby niczego, co by mnie skrzywdziło. Co do Minjae... mój chłopak nadal się z nim kumpluje. Można by powiedzieć, że są przyjaciółmi. Nie powiem żeby mi się to podobało, ale stwierdziłem, że odpuszczę i dam mu wolną rękę. Nie mam prawa wybierać mu znajomych.
- Dzień dobry.
- Dzień dobry doktorze. - mój ojciec wstał gwałtownie, podając rękę mojemu lekarzowi - Wiadomo już coś?
- Tak, proszę się uspokoić. 
- Co? - uniosłem głowę, czując jak przyspiesza mi serce - Są już wyniki? 
- Mhm... wszystko już jest jasne. Mogę cię prosić Chani?
- Samego? Możemy wejść z nim?
- Chciałbym porozmawiać najpierw z Chanim. Zaraz panów zawołam. - mężczyzna chwycił mnie pod rękę, po czym zaprowadził mnie do gabinetu. Czułem jak z nerwów się rozklejam. Mimo że nic jeszcze nie wiedziałem, po moich policzkach spływały łzy - Dlaczego płaczesz? - usiadłem na jakimś krześle, wycierając niezdarnie policzki.
- Przepraszam... trochę się denerwuję. 
- Czym?
- Wynikami..
- Mhmm.. rozumiem. Jeśli udałoby nam się coś z tym zrobić, kogo chciałbyś najbardziej zobaczyć? - zacisnąłem dłonie na spodniach, czując jak płaczę jeszcze bardziej.
- Tatę i... mojego... mojego brata. - aishh, to jest takie męczące. Ale z drugiej strony po co mam trąbić na lewo i prawo, że jestem gejem?
- Nie mam serca trzymać cię dłużej w niepewności... Zrobimy operację. - uniosłem głowę, głęboko oddychając.
- A... ale jak? Mogę odzyskać wzrok?
- Podejmiemy się próby Chani. Mamy 70% szans na to, że odzyskasz wzrok w lewym oku. Sprawa prawego oka wygląda nieco gorzej... wszystkie nerwy są bardzo mocno uszkodzone. Oczywiście możemy próbować, ale... Chanhee, w porządku? - skinąłem jedynie głową, trzęsąc się z nadmiaru emocji - Chani... jestem twoim lekarzem i muszę być z tobą szczery. To prawe oko...
- Nie... przepraszam, ale to ze szczęścia. - pociągnąłem nosem, czując jak mężczyzna głaszcze mnie po ramieniu - Jakbym odzyskał wzrok w jednym oku... żebym mógł zobaczyć cokolwiek... będę najszczęśliwszą osobą na świecie. 
- No to co chłopaku? Idę po twojego tatę i brata... niech wiedzą, co was niedługo czeka.

*

                        Od mojej operacji minęły trzy tygodnie. Zaraz po wynikach, lekarz zajął się przygotowywaniem mnie do zabiegu. Musiał zostać w Busan przez cały tydzień. Wiecie, co jest najlepsze? Rodzice Rowoona zgodzili się na to, by został ze mną i uwaga... osobiście przyjechali mnie odwiedzić. Jego mama dała mi bardzo dużo wsparcia i miłości... jest to coś, czego bardzo potrzebowałem. Później przez dwa tygodnie byłem w Sokcho. Chodziłem z bandażem na oczach, przez co tata i Rowoon śmiali się ze mnie, że wyglądam jak kryminalista, którego dziennikarze nie chcą do końca ujawnić. 

- Jak tam Chanhee? Jesteś gotowy? - siedziałem w gabinecie lekarza, trzymając kurczowo rękę Rowoona. 

- Chyba nie. 

- Niech pan mu zdejmie te bandaże, bo za moment stracę krążenie w ręce. - mężczyzna zaśmiał się, przygotowując jakiś sprzęt.

- Słyszysz Chanhee? Zostałeś przegłosowany.

- Będzie dobrze synku, nie bój się. - powiedział ojciec ściskając moją drugą dłoń.

- Panowie... decyzja należy tylko i wyłącznie do Chaniego. - zaprzeczyłem skinieniem głowy, biorąc głęboki oddech - Chcesz jeszcze poczekać?

- Tak.

- Chani, nie ma na co czekać... Na pewno wszystko się udało. - Hyung pocałował moją rękę, uśmiechając się - Jestem pewien, że za moment się zobaczymy. 

- A jak nie?

- To nadal będę kochać cię tak mocno jak teraz i cały czas będę przy tobie... nie bój się. - skinąłem głową, przełykając z trudem ślinę.

- To jak? Ściągamy?

- Tak. - poczułem jak mężczyzna ściąga z mojej twarzy delikatny kawałek materiału. Moje serce biło tak szybko jak podczas pierwszego zbliżenia z Rowoonem - inaczej mówiąc, czułem, że jestem bliski zawału.

- Mhm. Chanhee, posłuchaj mnie uważnie. Otwórz najpierw prawe oko, dobrze? Tylko prawe. 

- Już?

- Tak. - ścisnąłem mocniej dłonie taty i Hyunga, otwierając dość niepewnie prawe oko - Nic... - szepnąłem, czując jak się rozklejam.

- Ale nie płacz, Chanhee. Uspokój się. Pamiętasz naszą rozmowę? Mówiłem ci, że z prawym okiem mogą być problemy. - skinąłem jedynie głową - Nie bój się. Otwórz teraz drugie oko.... tylko bardzo ostrożnie, okej? 
- Okej. - skinąłem głową, otwierając bardzo niepewnie lewe oko. Gdy poczułem uderzające w nie białe światło, zamknąłem je pospiesznie, łapiąc się za głowę.
- Chyba sukces. - zaśmiał się lekarz, przemywając mi czymś powieki.
- Jak... on widzi? - zdziwił się ojciec, łapiąc mnie przy tym za rękę - Chani, ty widzisz?
- Nie wiem... strasznie mnie coś razi.
- Rowoon, zgaś proszę światło. - powiedział lekarz, zasuwając w międzyczasie rolety.
- Jasne. 
- Dobra Chanhee... spróbuj jeszcze raz. - wziąłem głęboki oddech, otwierając ponownie oczy. Widziałem jedynie zamazane kształty wśród otaczającej mnie ciemności - Możesz mieć lekko zamazany ten obraz, ale z czasem to przejdzie.
- I jak Chani?
- Chanhee, powiedz coś. - skinąłem jedynie głową, czując jak po policzkach spływają mi łzy - Widzisz?
- Tak. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, będąc w tak ogromnym szoku, że nie byłem w stanie wydusić z siebie nic więcej.
- Boże, rewelacja! Chani, nie płacz.
- Ja panów na chwilę zostawię. - doktor wstał, kierując się do drzwi - Za moment wrócę. 
- Hej... synku.. - mrugnąłem kilkakrotnie, zerkając niepewnie na tatę.
- Nic się nie zmieniłeś. - szepnąłem wzruszony, lądując w jego ramionach.
- Jestem taki szczęśliwy Chani... zobaczysz, że teraz wszystko będzie dobrze. Zaczniesz wszystko od nowa. - skinąłem jedynie głową, nie mogąc się od niego oderwać. Tak bardzo tęskniłem za widokiem tego staruszka. Wtedy też poczułem jak Rowoon głaszcze mnie po tyle głowy.
- Chani... - odwróciłem się niepewnie, widząc przed sobą strasznie wysokiego, niesamowicie przystojnego chłopaka... zamurowało mnie. Czułem, że chłopak, z którym jestem jest bliski ideału... ale nie sądziłem, że człowiek idealny jednak istnieje - Hej... co z tobą? - gdy się uśmiechnął, poczułem przyjemne mrowienie w brzuchu i szybsze bicie serca.
- To ja wyjdę. - tato wyszedł pospiesznie z sali, zostawiając nas samych.
- Chani, to ja... poznajesz? - chłopak kucnął przede mną, łapiąc mnie za dłonie, które po chwili przyłożył do swojej twarzy - Poznajesz mnie? - skinąłem głową, nieśmiało się przy tym uśmiechając - Chodź tu. - Hyung wtulił mnie w siebie, całując mnie w głowę.
- Ja... nie wiem... nie wiem, co powiedzieć. 
- To co czujesz. - spojrzałem na chłopaka, czując jak moja zapłakana twarz, pokrywa się rumieńcem.
- Jesteś... wow.
- Ooo... to chyba najlepszy komplement, jaki kiedykolwiek w życiu dostałem. - tak, to mój Rowoon. Zaśmialiśmy się, po czym wspiąłem się na palce, nieśmiało go całując. Byłem w tym momencie najszczęśliwszą osobą na świecie. W końcu mogłem zobaczyć, kogo nazywam mianem swojego chłopaka. Powiem wam, że byłem w totalnym szoku. W życiu nie pomyślałbym, że taka osoba zwróci na mnie uwagę.
                        Dzięki tej operacji, moje życie zmieniło się o 180 stopni. Dzięki niej staram się czerpać z każdej chwili jak najwięcej. Biorę z życia to, co najlepsze i z każdym kolejnym dniem czuję się coraz lepiej. Siniaki na moich powiekach i twarzy już się zagoiły i teraz mogę stwierdzić, że... cóż... jestem całkiem przystojny.
Z powodu egzaminów, Rowoon nie przebywał ostatnio w Sokcho, jednak zaraz po napisaniu ich, przyjechał do mnie, by złożyć papiery na tą malutką, śmieszną uczelnię. Mimo tego, że odzyskałem wzrok w lewym oku, mój tato nie chciał puścić mnie na studia do innego miasta. Jak mam być szczery, absolutnie mi to nie przeszkadza. Mieszkam w tak pięknym miejscu, że za nic w świecie nie chciałbym go opuszczać.
Jaka wynika z tego "lekcja"? Hmm... może, że absolutnie żadna z naszych "niedoskonałości" nie jest w stanie zepchnąć nas na margines? Że mimo tego, że posiadamy jakąś "wadę", zasługujemy na wszystko, co najlepsze, jak na przykład miłość? Może też, że żaden z naszych kompleksów nie powinien nas przed niczym hamować i że mimo to powinniśmy próbować absolutnie każdej rzeczy? Cóż... przemyślenia zostawiam Wam kochani. Trzymajcie się!


~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Od nowa~cz.9 [Rowoon&Chanhee]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7 cz.8

                         Po kąpieli i przebraniu się w wygodne, ciepłe rzeczy, mój tato zawołał nas na ognisko. Zaczęła się wiosna, do tego mieliśmy piątkowy wieczór... warunki wręcz idealne. Siedziałem z Rowoonem na jednej z drewnianych kłód. Chłopak obejmował mnie, głaszcząc mnie po talii i w międzyczasie rozmawiał z moim ojcem.
- Tak, myślę, że w końcu zrozumieli.
- No to świetnie. Mówiłeś kiedyś, że twój ojciec nie jest zbyt tolerancyjny więc przyznam, że trochę się tego bałem. 
- Ja też, ale wie pan... sami się domyślali... do tego widzą, że wszystko ze sobą godzę, jestem szczęśliwy... nie mają żadnych podstaw żeby się niepokoić. 
- Bardzo się z tego cieszę, naprawdę. - podsumował mój ojciec wręczając mi patyk na kiełbaski.
- Ja dziękuję. - oparłem głowę o ramię Rowoona, zamykając przy tym oczy.
- Musisz coś zjeść.
- Nie muszę. - tato westchnął, spoglądając na mojego chłopaka.
- O co znowu chodzi?
- Nie mam pojęcia. - Rowoon pogłaskał mnie po twarzy, całując mnie jednocześnie w głowę - Co jest?
- Nie jestem głodny.
- Teraz nie, ale za godzinę czy dwie już będziesz...
- To wtedy zjem. Jest mi niedobrze po tych lekach. 
- No dobrze, nic na siłę. - ognisko trwało w najlepsze. Strasznie cieszył mnie fakt, że mój chłopak tak świetnie dogaduje się z moim ojcem. Przerabiali temat za tematem, a ja z przyspieszonym biciem serca, wsłuchiwałem się w głos Rowoona - Ooo... Minjae tu idzie. - zmarszczyłem brwi, pospiesznie się prostując - A tobie co?
- Jesteśmy braćmi. - burknąłem, słysząc wesoły głos chłopaka.
- Dobry wieczór.
- Dobry wieczór.
- Cześć Minjae! - zawołał Rowoon, co nieco mnie zirytowało. Czemu on się tak cieszy na jego widok?
- Widziałem, że robicie ognisko i... em... mógłbym do was dołączyć?
- No pewnie, zapraszamy. - tato, zlituj się. Mój biedny staruszek czuje się pewnie o 20 lat młodszy, obracając się non stop w takim towarzystwie.
- Dziękuję. - Minjae przybił piątkę z moim chłopakiem, po czym usiadł obok mnie - Cześć Chani.
- Hej.
- Moglibyśmy chwilkę pogadać?
- O... to ja i twó... ja i tata pójdziemy po kiełbaski. - rzucił Rowoon, po czym wraz z moim ojcem zniknęli za drzwiami domu.
- O czym chcesz rozmawiać?
- Chciałem cię przeprosić za tą poniedziałkową akcję... Wiesz... trochę potem o tym wszystkim poczytałem i zrozumiałem kilka rzeczy. - Minjae ułożył dość nieśmiało dłoń na moim kolanie - Przepraszam. 
- W porządku... też nie byłem święty. - chłopak uśmiechnął się, zabierając rękę - Przyszedłeś bez chłopaków?
- Tak... mieli inne plany na dzisiaj. 
- Mhm. - skinąłem głową, czekając na powrót Rowoona i taty. Nie lubię poznawać ludzi i przebywać zbyt długo z nowo poznanymi osobami... to krępujące.
- Chanhee?
- Tak?
- Mogę cię o coś zapytać?
- Myślę, że tak.
- Jak poznajesz nowych ludzi? Mówiłeś, że masz z tym problem i... tak się zastanawiam...
- Poprzez dotyk. 
- Przez dotyk? Ale jak?
- Dotykam twarzy, dłoni... przez ostatnie trzy lata wymacałem tyle osób, że śmiało mógłbym za to siedzieć. - Minjae zaśmiał się, łapiąc mnie za rękę.
- W takim razie poznaj mnie.
- Co?
- No śmiało. 
- Ale...
- Spokojnie, nie pozwę cię. - uśmiechnąłem się, siadając przodem do chłopaka.
- Zamknij oczy, żebym ci ich nie wydłubał. - przyłożyłem dłonie do twarzy Minjae, czując pod palcami ostro zarysowaną szczękę, wystające kości policzkowe, duże oczy. Ma też zgrabny, mały nos i gęste, nieco dłuższe włosy. Gdy moja dłoń dotknęła ust chłopaka, zawstydziłem się lekko, pospiesznie ją zabierając - Jesteś modelem?
- Skąd takie podejrzenia? 
- Chyba jesteś przystojny.
- Chyba? - zaśmiał się, dźgając mnie w brzuch.
- Ejjj. - uśmiechnąłem się, zabierając jego rękę - No nie widzę cię... mogę snuć jedynie domysły.
- Dobra, masz mnie. Dorabiam sobie od czasu do czasu jako fotomodel.
- Naprawdę? Ale trafiłem... A ile masz wzrostu?
- Metr osiemdziesiąt siedem. 
- Wooow.... prawie tyle samo, co Rowoon. Też chciałbym być taki wysoki.
- I jak tam? - usłyszałem za plecami głos mojego chłopaka, który w ramach pokazania Minjae, kto tu rządzi, ułożył dłoń na mojej głowie, głaszcząc mnie po niej. Wiem, że się nam przyglądał i czuję, że jest zazdrosny... w końcu już trochę go znam.
- Dobrze... wiesz, że Minjae jest fotomodelem? - złapałem kolegę za rękę, szczerząc się - Spójrz na Rowoona jaki jest przystojny... może zabierzesz go kiedyś ze sobą na sesję?
- No pewnie, czemu nie.
- Naprawdę jesteś fotomodelem?
- Tak, od jakiegoś czasu... Powiem ci Hyung, że Chanhee ma rację. Powinieneś ze mną pójść na zdjęcia... nadajesz się. 
- W sumie to nie widzę się w takiej robocie, ale chętnie zobaczę, jak to wygląda. 
- Słuchaj... jutro idę na zdjęcia o 12. Może pójdziesz ze mną?
- Jasne, że pójdzie. - skierowałem głowę w kierunku Rowoona, uśmiechając się.
- Ty... - Hyung złapał mnie za brodę, chichocząc - Może będę mówił sam za siebie, co?
- Po co, skoro masz mnie?
- Fajne macie ze sobą relacje... ja z moim bratem non stop się kłócimy. - Rowoon usiadł obok mnie, mocno mnie przytulając.
- Trzeba mieć takiego kochanego braciszka jak Chani... uległego, posłusznego, czasami upierdliwego, ale mimo to strasznie uroczego.
- Przestań. - zaśmiałem się, opierając się o chłopaka.
- Bez urazy, ale jakbym was zobaczył pierwszy raz, pomyślałbym, że jesteście parą. 
- Są. - gdy usłyszałem głos ojca, moje serce zaczęło działać na zwiększonych obrotach - Parą kochających się braci. - mówiłem już, że kiedyś go zabiję? Nie? No to powiem teraz... ten człowiek niebawem przyprawi mnie o zawał! - Sorki, że przeszkadzam, ale dorzucę wam trochę drewna, bo ognisko zgaśnie. 
- Okej.
- Przyniosłem wam kiełbaski i piwo dla Rowoona i... ile masz lat Minjae?
- Osiemnaście.
- Serio? Jesteś w moim wieku. - Rowoon i Minjae ponownie przybili sobie piątkę.
- No to dla Rowoona i Minjae.
- A ja tato? - zapytałem, odwracając głowę w stronę ojca.
- Ty masz colę synku. 
- Aishh... niech będzie.
- Nie zostaniesz z nami? - słysząc jak Rowoon odnosi się do mojego taty na "ty", miałem ochotę się zaśmiać, ale tak dobrze grał, że nie mogłem tego zepsuć.
- Nie synu. Obejrzę jakiś film, a wy sobie pogadajcie. 
- Jesteś pewny tato? - ojciec nachylił się do mnie, całując mnie w czoło.
- Na tysiąc procent. Jakbyście czegoś potrzebowali, to wołajcie.
- Okej.
- Dziękujemy. - Rowoon i Minjae od razu złapali wspólny język. Pewnie to kwestia tego, że obaj są w tym samym wieku. Ale jakby nie patrzeć, mój chłopak za jakieś trzy miesiące przyjedzie tu na stałe. Dobrze, że już zdążył kogoś poznać.
             Siedzieliśmy przy ognisku już bardzo, bardzo długo. Trochę bolało mnie to, że zarówno Rowoon jak i Minjae, zupełnie zapomnieli o moim istnieniu, mimo że siedziałem pomiędzy nimi.
- Nie no mówię poważnie... miasto małe, ale nie brakuje tu fajnych lasek... albo chłopaków, co wolisz. - mhm... wypite przez nich piwa widocznie dawały się we znaki - Kiedy tu przyjedziesz na stałe?
- W czerwcu... zaraz po egzaminach.
- Oo... no to poznam cię z fajnymi ludźmi.
- Stoi. - chłopcy zderzyli się szklanymi butelkami, wlewając w siebie kolejne mililitry alkoholu. Dopiłem swoją colę, po czym wstałem bez słowa, robiąc krok w kierunku domu - Gdzie idziesz?
- Do domu. 
- Czemu? - zaciekawił się Minjae. Niech pomyślę... bo kradniesz mi chłopaka, a ja nie mam zamiaru tego słuchać?
- Zimno mi... i chce mi się już spać. 
- Poczekasz Minjae? Odprowadzę go.
- No pewnie.
- Nie musisz... poradzę sobie.
- No już, już... chodź. - Rowoon objął mnie, prowadząc mnie w ciszy do domu. Gdy weszliśmy do środka, chłopak rozebrał mnie, prowadząc mnie na górę - Chcesz wziąć prysznic? 
- Tak, ale wezmę go sam.
- Minjae chwile poczeka... pomogę ci.
- Nie Rowoon, dam sobie radę. 
- Co cię ugryzło? 
- Jestem zmęczony, mówiłem ci. 
- No dobrze. Weź prysznic... tylko uważaj, dobrze? I kładź się spać... ja niedługo do ciebie przyjdę. 
- Posiedź z Minjae... - złapałem za klamkę od drzwi łazienki, powoli do niej wchodząc.
- Chani, przyjechałem tu do ciebie, a nie do Minjae.
- Tak? Pewny jesteś? - zamknąłem się w łazience, słysząc głębokie westchnięcie Rowoona.
- Kotek, otwórz. - odkręciłem wodę, udając że go nie słyszę. Wierzcie mi lub nie... naprawdę nie mam nic przeciwko temu, że się tak dobrze ze sobą dogadują, tylko dlaczego w tym wszystkim nie zwracają w ogóle uwagi na mnie? Siedzieliśmy przy tym ognisku dobre kilka godzin i przez cały ten czas, żaden z nich nie odezwał się do mnie ani słowem. Nie wiem czy to jest kwestia tego, że jestem od nich o te trzy lata młodszy czy tego, że jestem niewidomy i może nie mam tak szerokiej wiedzy w co poniektórych kwestiach, jak oni. Jakby nie było, Rowoon w tym wszystkim zachował się nie fair i cholernie mnie to boli.
Wykąpałem się, przebrałem się w jedną z koszulek mojego chłopaka, po czym położyłem się do łóżka. Przez uchylone okno słyszałem jedynie śmiech chłopaków i trzaskający ogień. Zaraz do mnie przyjdzie, tak? Świetny żart... Nie ma sensu na niego czekać. Czuję, że za dobrze się bawi.

*

- Dzień dobry panu. - zszedłem na dół, słysząc krzątających się po kuchni tatę i Rowoona. 

- Cześć. - burknąłem, szukając jakiejś szklanki.

- Czego szukasz synek?

- Szklanki... pić mi się chce. 

- Wody? - skinąłem jedynie głową, czując jak po chwili ojciec wkłada w moją dłoń napój.

- Dzięki. - usiadłem przy stole, upijając kilka łyków - Która godzina?

- 11:27.

- Hm... to chyba musisz iść, co Rowoon? 

- Minjae ma po nas przyjechać. 

- Po nas? Ja się nigdzie nie wybieram.

- Jak to?

- Tak to... mam iść "popatrzeć", jak wygląda sesja zdjęciowa? Wolę uważać, bo jeszcze błysk tych wszystkich fleszy mnie oślepi...

- Chani..

- A nie... ja już jestem ślepy. Dlatego nie ma sensu żebym tam jechał. - wstałem od stołu, idąc ponownie do pokoju. 

- Chanhee...

- Ja z nim porozmawiam. - Rowoon ruszył za mną, łapiąc mnie na schodach.

- Rowoon, zostaw... poradzę sobie. - chłopak westchnął, puszczając mnie.

- Ale rozmowa cię nie ominie. 

- Po prostu nie chcę nigdzie jechać, to wszystko. - położyłem się ponownie do łóżka, zakrywając się kołdrą. 

- Powiedz mi na spokojnie, dlaczego. 

- Dlatego, że ta sesja może być dla ciebie jakąś furtką... nie chcę tego spieprzyć, to po pierwsze. 

- Ta... powiedzmy, że to jest sensowny argument. A po drugie?

- Po drugie przypomnij sobie wczorajszy wieczór. 

- Było super.

- Cieszę się, że się dobrze bawiłeś.

- Chani...

- Siedziałem tam z wami kilka godzin, zauważyłeś? - usiadłem, kierując twarz na chłopaka - Nie, nie zauważyłeś... Byłeś tak pochłonięty rozmową z Minjae, że moja obecność ci niespecjalnie przeszkadzała. 

- Tak... może masz rację...

- Rowoon... cieszę się, że się dogadujecie, naprawdę... Ale nie traktuj mnie jak powietrza, błagam cię. Nie wiesz nawet, jak mnie to cholernie zabolało. 

- Kotek, przepraszam... Masz rację, przepraszam. - westchnąłem, czując jak chłopak łapie mnie za ręce - Nie sądziłem, że będziemy mieć tyle wspólnych tematów i... do tego ten alkohol... Strasznie mi głupio. 

- Minjae jest przystojny, prawda?

- A jakie to ma znaczenie?

- Odpowiedz mi.

- Owszem, jest... ale to ty mi się podobasz głupku, a nie Minjae. Zaufaj mi... nie zrobię niczego głupiego.

- Ufam ci, ale jemu już nie. 

- Ufasz mi, tak? - skinąłem jedynie głową - I to jest najważniejsze... nie zrobię nic, co by cię skrzywdziło, obiecuję. 

- Wiem.. - westchnąłem, ładując się chłopakowi na kolana - A te wasze rozmowy o dziewczynach i chłopakach? - Rowoon zaśmiał się, całując mnie w czoło.

- Byliśmy podpici... wtedy gada się takie durnoty. 

- Nie pozwolę żeby ktoś mi cię zabrał. 

- Jeju, jaki ty jesteś zazdrosny... Podoba mi się to. - wtuliłem się w Hyunga, głęboko wzdychając - Powiedzieć ci coś?

- Mhm.

- Jak wczoraj rozmawiałeś sam na sam z Minjae, też byłem zazdrosny. Zwłaszcza jak go dotykałeś. 

- Może powinienem robić to częściej?

- Żartujesz sobie? - Rowoon chwycił mnie za dłonie, przykładając je do swojej twarzy - Te małe łapki mogą dotykać tylko mnie. 

- Phi... jestem pewien, że wiele osób chciałoby poczuć dotyk tych łapek. 

- Małpa. - Rowoon pchnął mnie na łóżko, siadając na mnie okrakiem. 

- Złaź. 

- Cicho już bądź. - szepnął całując mnie. Zarzuciłem ręce na jego szyję, odwzajemniając jego pocałunki. Wtedy też przez otwarte okno dobiegł nas dźwięk klaksonu Minjae.
- Ktoś po ciebie przyjechał.
- Chodź z nami.
- Nie chcę. - Rowoon przywarł wargami do mojej szyi, pieszcząc ją naprawdę niezwykle subtelnie i delikatnie.
- W takim razie poczeka. - uśmiechnąłem się, bawiąc się włosami chłopaka.
- Spóźnicie się. 
- Na pewno nie chcesz z nami jechać? 
- Na pewno. - westchnąłem, całując go w czoło - Leć.
- Skoro mnie wyganiasz. - uśmiechnąłem się, czując jak chłopak wstaje z łóżka - Kocham cię.
- Ja ciebie też. - no i poszedł... cholera... mam nadzieję, że będzie się tam pilnować. W sumie jedzie tylko popatrzeć jak pracuje Minjae... co złego może się tam wydarzyć?

*

- Cześć kotek. - uśmiechnąłem się, czując jak Rowoon obejmuje mnie od tyłu. Zaraz po jego wyjeździe miałem bardzo ciekawą rozmowę z ojcem. Byłem po niej tak nabuzowany pozytywną energią, że jedyne na co miałem ochotę, to jak najszybsze wyjście z domu. Tradycyjnie poszedłem nad morze i wszedłem do wody, brodząc już w niej od bardzo długiego czasu.

- Jesteś sam?

- Tak. - odwróciłem się do niego, łapiąc go za twarz - Nie uwierzysz, co się stało Chani.

- Ja pierwszy. - pocałowałem go pospiesznie, podskakując przy tym jak dziecko - Rozmawiałem z tatą. 

- Tak? O czym?

- W Busan jest lekarz, który zaprosił mnie do siebie na konsultację. Jak pomyślnie przejdę badania, to będzie robił wszystko żeby przywrócić mi wzrok.

- Żartujesz...

- Nie. - pisnąłem, wskakując na Hyunga. Rowoon złapał mnie za pośladki, namiętnie mnie całując.

- Ale się cieszę. 

- Ja też. - objąłem go, szeroko się uśmiechając - Może w końcu cię zobaczę. - szepnąłem, czując jak ten całuje mnie w powieki. 

- Na pewno... na pewno mnie zobaczysz. - wskoczyłem ponownie do wody, wtulając się w mojego chłopaka. 

- Boże, tak się cieszę. - podskoczyłem, czując jak Rowoon mnie obejmuje - A ty co chciałeś mi powiedzieć? 

- Aa... nic ważnego.

- Na pewno to jest ważne... mów.

- Daj spokój. Zajmijmy się lepiej teraz tobą. - uśmiechnąłem się, czując jak Rowoon głaszcze mnie po twarzy - Lubię cię takiego uśmiechniętego. 

- Może niedługo będę miał więcej powodów do uśmiechu.

- A kiedy jedziesz na badania?

- W przyszły piątek.

- Mam nadzieję, że na mnie poczekacie... Muszę jechać z wami.

- Obowiązkowo. - pocałowałem chłopaka w kącik ust, po czym oblizałem zadowolony wargi - Opowiadaj, jak sesja. 
- Aa, wiesz... było fajnie. Minjae naprawdę się do tego nadaje.
- A ty?
- Ja?
- Pozowałeś?
- Mm... zrobili mi kilka zdjęć.
- Opowiadaj! - podskoczyłem podekscytowany, łapiąc go za dłonie - Czemu nie chcesz mi nic o tym powiedzieć?
- Bo mamy teraz ważniejsze sprawy na głowie, a nie jakieś tam sesje.
- No przestań... dla mnie to jest bardzo ważne. To dla ciebie duża szansa.
- Ta... - chłopak westchnął, całując mnie w czoło.
- Coś.. coś się stało, tak?
- Nie, coś ty. - zaśmiał się, prowadząc mnie w stronę plaży - Jestem trochę zmęczony i wiesz... błądzę myślami wokół twojej prawdopodobnej operacji.
- A tam, to jeszcze nic pewnego więc póki co o tym nie myśl. - wziąłem swoje buty, obejmując wolną ręką chłopaka - Może powinieneś się teraz przespać? 
- Chętnie... ale z tobą. - zaśmiałem się, dźgając go palcem w bok.
- Sprytnie. 
- Widziałem jak twój ojciec gdzieś jechał... może to wykorzystamy? 
- Hmm... a co proponujesz?
- Ha... zaskoczę cię. - weszliśmy drewnianymi schodami na werandę, a następnie do domu. Przyznam szczerze, że to zaskakiwanie mnie przez Rowoona zawsze kończy się tym, że mój chłopak świetnie się przy tym bawi, a ja jestem tak zawstydzony, że mam ochotę zapaść się pod ziemię.
- Powiedz mi, co chcesz zrobić... mogę się przecież na to nie zgodzić.
- Mówiłeś, że mi ufasz.
- Bo ufam... ale się wstydzę.
- Przestań. - Rowoon położył mnie na łóżku, po czym podskoczył do drzwi, zamykając je - Tak na wszelki wypadek.
- Co ty kombinujesz? - chłopak nachylił się mnie, całując moje czoło - Hyung..
- Obiecaj mi, że się rozluźnisz. 
- Niech ci będzie... obiecuję. - wziąłem głęboki oddech, zatapiając się niemalże w miękkiej pościeli. Wtedy też poczułem jak ten ściąga ze mnie spodnie wraz z bokserkami - Mmm... będziemy się kochać?
- Nie teraz Chani. - zmarszczyłem brwi, czując jak chłopak łapie mnie za biodra, po czym przywiera wargami do mojego brzucha. Zagryzłem wargę, czując jak na usta ciśnie mi się uśmiech - Masz taki śliczny brzuszek. - uśmiechnąłem się, czując jak Rowoon łapie mnie za uda, po czym przyciska je do łóżka. Przełknąłem dość głośno ślinę, czekając na jego dalsze kroki. Zaraz po wycałowaniu mojego brzucha oraz podbrzusza, jego wargi przeniosły się na mojego członka. Jęknąłem zaciskając przy tym nogi - Udusisz mnie. - zachichotał, głaszcząc mnie po udach - Miałeś się rozluźnić. 
- Rozluźniłem się.
- Mhm... czuję. Nogi ci aż drżą. - przeciągnąłem dłońmi po pościeli, po czym wystawiłem je w kierunku chłopaka. Gdy Rowoon mnie za nie złapał, mocno za nie ścisnąłem, głaszcząc jego dłonie kciukami - Lepiej? - potwierdziłem jego słowa skinieniem głowy - Chill kotuś. - uśmiechnąłem się, czując jak jego wargi znów przywierają do mojego członka. Zagryzłem wargę, pojękując przy każdym jego dotyku. Jego usta pieściły moje uda, sprawiając, że moje ciało wyginało się jakby coś mnie opętało - I jak?
- To... to nie dla mnie. - wydyszałem, czując jak po mojej skroni spływa strużka potu.
- Tak mówisz? - mruknął, oblizując moją męskość.
- Rowoon! - jęknąłem dość głośno, owijając nogi wokół jego ciała.
- Co to za... - w jego słowa wszedł donośny dzwonek do drzwi - ... napad agresji. - westchnął, całując moje podbrzusze - Otworzę... poczekaj na mnie. 
- Tylko szybko. - zacisnąłem dłonie na pościeli, podczas gdy moja twarz wykrzywiła się w wyraźnie znaczący grymas.
- Sekundkę skarbie. - Rowoon zamknął za sobą drzwi, zbiegając na dół. Jak on mógł mnie tak zostawić? Najpierw mnie rozgrzewa do czerwoności, a potem przerywa... mój organizm się wykończy - Chani! Minjae przyjechał! 
- Co... - poderwałem się z łóżka, szukając w amoku swoich ubrań - Za chwilę zejdę!
- Nie spiesz się! - nie spiesz się... czyżbyś dawał mi możliwość dokończenia wszystkiego samemu? Świetny żart... Ubrałem się, sprawdzając kilkakrotnie przed wyjściem z pokoju, czy z moim członkiem na pewno wszystko jest okej - Ooo... idzie. - Rowoon chwycił mnie w talii, prowadząc mnie do kuchni.
- Zemszczę się.. - syknąłem, uderzając go w biodro.
- Cześć Chani.
- Hej. - wymusiłem uśmiech, siadając pospiesznie przy stole.
- Wszystko w porządku?
- Mhm. - skinąłem szybko głową, zaciskając dłonie na spodniach.
- To świetnie. Słuchaj Chani... masz ochotę na ognisko czy jedziemy do miasta?
- Co? - Rowoon usiadł obok mnie, głaszcząc mnie po głowie.
- Minjae chce postawić nam kolację. 
- Teraz się nie wykręcisz Chanhee. 
- Em... dobrze, niech będzie. 
- Super... no to zbierajcie się. - Minjae przyjechał po nas swoim autem. Jechaliśmy do centrum przez około dwadzieścia minut. Minjae i Rowoon non stop rozmawiali, podczas gdy ja siedziałem w ciszy na tylnych siedzeniach. Po dojechaniu do jakiejś restauracji, doszliśmy wspólnie do wniosku, że mamy ochotę na grilla - O... i soju poprosimy. 
- Tak jest. - zmarszczyłem brwi, kierując twarz w stronę Minjae.
- Będziesz pić? Jesteś samochodem.
- Chani... napijemy się symbolicznie po kieliszku. 
- To ja wrócę na piechotę. - burknąłem, sięgając tradycyjnie po swoją wodę.
- Chanhee, to jest naprawdę niewielkie miasto... tu na upartego nawet nie ma się gdzie rozbić...
- Minjae... nie gadajmy już o tym. - wtrącił Rowoon, obejmując mnie - Miło z twojej strony, że wziąłeś nas na jedzenie. 
- Wiesz... mamy co świętować. 
- Proszę, wasze soju. - gdy kelnerka zostawiła butelkę alkoholu i kieliszki, Minjae polał im alkoholu, wznosząc toast.
- No to co Rowoon? Za naszą wspólną karierę. 
- Zaraz... - chwyciłem mojego chłopaka za udo, kierując na niego twarz - Co wy mówicie?
- Braciszek ci się nie pochwalił? 
- Niby czym?
- Minjae...
- Moja agencja zaproponowała Rowoonowi współpracę. Możemy wyjechać do Tokio na kontrakt. Wiesz, jaka to dla nas szansa? - moja ręka zjechała bezwładnie z nogi chłopaka - No to co? Zdrówko.



~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Zapraszam na fp :) ---> K-pop yaoi 

Od nowa~cz.8 [Rowoon&Chanhee]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6 cz.7

                   Rowoon przywarł do mnie spoconym ciałem, głęboko przy tym oddychając. Objąłem go, bawiąc się jego mokrymi włosami, po czym pocałowałem go w głowę, szeroko się przy tym uśmiechając. Po moim ciele rozchodziło się przyjemne ciepło wywołane obecnością chłopaka.
- Chcę jeszcze. - szepnąłem, dotykając dłońmi jego twarzy. Hyung nachylił się nade mną, pieszcząc wargami moją buzię.
- Jeszcze?
- Mhm. - pocałowałem go, zaczesując przy tym jego mokre włosy.
- Daj mi odetchnąć. - mruknął, przywierając do mnie wargami. Odwzajemniałem jego pocałunki, mrucząc przy tym jak kot. Bliskość z nim sprawia mi tak ogromną przyjemność, że chcę by te chwile trwały jak najdłużej. Objąłem go nogami, starając się docisnąć jego biodra do swojej miednicy... chciałem, by znów zaczął wyprawiać ze mną te wszystkie cholernie i obrzydliwie podniecające mnie rzeczy - Chani.
- Nie każ mi czekać. 
- To może spróbujemy czegoś nowego?
- A czego? - Rowoon wyszedł ze mnie, wywołując cichy jęk z mojej strony.
- Aishh... jesteś taki słodki. - Hyung złapał mnie za biodra, po czym przywarł wargami do mojego brzucha.
- Mmm... Rowoon. - chwyciłem go odruchowo za włosy, wijąc się przy tym jak robak.
- Pamiętasz skarbie, że twój tato jest na dole? - zaśmiał się, po czym nachylił się nade mną, całując mnie w czoło - A ty jesteś nieletni i nie możemy się jeszcze kochać. 
- Naprawdę zwracasz na to taką uwagę?
- Nie. - zaśmialiśmy się, ponownie się całując - Usiądź Chani. - przygryzłem wargę robiąc to, co powiedział mi chłopak. Zaraz po tym Rowoon chwycił mnie za ręce, sprawiając, że klękałem - Odwróć się buźką do ramy łóżka. 
- Co ty kombinujesz? - odwróciłem się twarzą do ramy łóżka, głęboko przy tym oddychając. Zaraz po tym poczułem na ciele ciepłe dłonie chłopaka - Rowoon.
- Ciii... cichutko. - szepnął mi do ucha, delikatnie mnie w nie całując - Kocham cię perełko. - uśmiechnąłem się, opierając się czołem o ścianę. Rowoon całował mnie po plecach oraz pośladkach... sama ta czynność wystarczyła, żebym znów poczuł się jak podczas seksu z nim - Na pewno chcesz się dalej ze mną kochać? - czemu on szepcze? Dureń lubi się ze mną drażnić. Wie, że cholernie uwielbiam, jak do mnie szepcze.
- Na pewno.
- Nic cię nie boli?
- Y y. - zaraz po tym poczułem na swoich pośladkach członka Hyunga. Jęknąłem, wypinając przy tym biodra w jego kierunku.
- Jaki ty jesteś niecierpliwy. - Rowoon złapał mnie za biodra, po czym wsunął we mnie członka, podgryzając przy tym mój kark. Z moich ust wydobył się bardzo głośny jęk, zachęcający mojego chłopaka do dalszego działania. Poruszał się we mnie bardzo szybko, dogadzając przy tym dłonią mojemu członkowi. Czułem, że za moment dojdę. Byłem tak rozgrzany, że naprawdę niewiele potrzebowałem. Moja twarz nabrała wyraz grymasu, a dłonie mocno zacisnęły się na ramie łóżka - Tak szybko? - jęknąłem, dochodząc na dłoń Rowoona. Przekręciłem się lekko w bok, upadając twarzą w poduszki, głęboko przy tym oddychając. Nie wiem czy to kwestia targających mną emocji, czy tego, że trochę dzisiaj przesadziliśmy, ale poczułem dziwne mrowienie w nogach i lekkie zawroty głowy - Zmęczony? - skinąłem jedynie głową, zaciskając dłonie na poduszkach - Kotuś...
- Dokończ. - szepnąłem, zamykając oczy.
- Nie muszę. - Rowoon wyszedł ze mnie, po czym położył się obok mnie, mocno mnie przytulając. Zacząłem błądzić dłonią po jego ciele, szukając jego penisa... chociaż tak chciałem pomóc mu dojść - Zostaw. - szepnął, łapiąc mnie za dłoń, którą po chwili pocałował - Naprawdę nie muszę. - westchnąłem, czując jak chłopak całuje mnie po czole - Przesadziliśmy. 
- Mmm... kochaliśmy się dzisiaj tylko cztery razy.
- Tylko? - zaśmiał się, głaszcząc mnie po talii i pośladkach - W zupełności powinno ci to wystarczyć.
- Ale tylko na dzisiaj. - uśmiechnąłem się, głaszcząc Rowoona po klatce piersiowej. Chłopak sięgnął po telefon, wydając z siebie dość dziwny dźwięk.
- Wiesz która jest godzina?
- Y y.
- Dochodzi piąta rano.
- Serio? Zajęło nam to całą noc?
- Na to wygląda. - Hyung wstał, całując mnie przy tym w brzuch - Chodź... wsadzę cię do wanny, a ja zmienię pościel. 
- Aż tak źle wygląda? - zaśmiałem się, czując jak Rowoon pomaga mi wstać.
- Wolałbyś nie wiedzieć. 

*

- Synek. - westchnąłem, ściskając w dłoni koszulkę Rowoona.
- Hm?
- Jacyś chłopcy po ciebie przyszli. - cholera, na śmierć o tym zapomniałem. Cały czas żyję weekendem spędzonym z moim chłopakiem. Zupełnie zapomniałem o tym, że ten baran umówił mnie z jakimiś totalnie obcymi chłopakami.
- Powiedz, że mnie nie ma.
- Już powiedziałem, że po ciebie idę.
- To powiedz, że mnie nie zastałeś w pokoju.
- Chani... - schowałem koszulkę pod kołdrę, po czym wstałem dość leniwie z łóżka - Kto to w ogóle jest?
- Poznaliśmy ich z Rowoonem w piątek... Rowoon poprosił ich żeby oprowadzili mnie po Sokcho i takie tam...
- No to świetnie. Powinieneś mieć tutaj nowych znajomych.
- Mam dość tego, że wszyscy chcą uszczęśliwiać mnie na siłę. - burknąłem, idąc w kierunku schodów - Nie wiem, kim oni są... nie chcę nigdzie iść. 
- A Rowoona jak poznałeś? Też na początku nie miałeś pojęcia kim jest, a jednak mimo wszystko mu zaufałeś. 
- To zupełnie inna sprawa. - zszedłem na dół, błądząc laską po korytarzu.
- Cześć Chani!
- Hej.
- Cześć. - burknąłem, podchodząc bliżej nich - Przepraszam, ale nigdzie dzisiaj nie pójdę.
- Co? Czemu?
- Źle się czuję.
- A co się dzieje?
- Boli mnie głowa.
- No to spacer dobrze ci zrobi.
- Dokładnie synu. - ojciec podał mi kurtkę i czapkę - Przewietrzysz się i wrócisz do domu. 
- Ale ja nie mam ochoty...
- Twój brat będzie na nas zły... wygląda na silnego więc... 
- Brat? - zdziwił się ojciec, zapinając mi przy tym kurtkę.
- Tak tato... mówiłem ci, że Rowoon zorganizował to wszystko. - burknąłem, ściskając go za rękę.
- Ah... no dobrze.
- Niech pan się nie martwi, zajmiemy się nim. 
- Może ja zostawię do siebie numer. - powiedział jeden z chłopaków, podczas gdy drugi chwycił mnie pod ramię, wyprowadzając mnie z domu. Nie znam ich... czułem się jak niczego nieświadoma świnia, prowadzona na rzeź.
- Mógłbyś mnie nie dotykać? Proszę.
- Em... jasne. Przepraszam, myślałem, że...
- Po prostu tego nie rób. - westchnąłem, odwracając się twarzą w kierunku słońca. Aishh... Rowoon pojechał wczoraj wieczorem, a ja już cholernie za nim tęsknię. Mam nadzieję, że te cztery dni zlecą jak najszybciej i znowu będę mógł cieszyć się jego bliskością.
- Dobra, już jestem. Dokąd idziemy?
- Możemy się przejść dookoła miasta. 
- O... a na koniec pójdziemy na shake'a. 
- Super... co myślisz Chanhee? - mam wrażenie, że się od niego uzależniłem. Ciężko mi się bez niego funkcjonuje... bardzo ciężko - Hej, Chani.
- Tak?
- Słuchasz nas w ogóle?
- Tak.
- Idziemy na spacer dookoła miasta, a pot...
- Jak musimy. - westchnąłem, błądząc przed sobą laską.
- Poczekaj. - jeden z chłopaków złapał mnie za rękę.
- Minjae... wyraźnie mówił, że tego nie chce.
- Nie damy rady inaczej iść. 
- To najlepiej darujmy sobie to wszystko. - burknąłem wsłuchując się w morze. Jedyne czego chciałem w tym momencie to obecność wody... tylko i wyłącznie wody.
- Ale Chani... 
- Rowoon wam nic nie zrobi... możecie już iść.
- Ale to nie chodzi o to...
- Daj nam się poznać. 
- Jak nie chcesz iść z nami tak daleko, to możemy pokręcić się gdzieś tutaj. - Minjae pociągnął mnie za rękę, co całkowicie wyprowadziło mnie z równowagi.
- Powiedziałem, że masz mnie nie dotykać! Mi się ciężej nawiązuje kontakty niż wam! - zabrałem rękę, idąc w kierunku szumiącego morza. Co za nieokrzesane gnoje.
- Chanhee...
- Minjae, daj spokój... idziemy stąd. - w końcu. Myślałem, że już się ich nie pozbędę. Po jakimś czasie dotarłem na plażę. Usiadłem na chłodnym piasku, wystawiając twarz w kierunku wody i słońca. Moje myśli non stop krążyły wokół Rowoona i tego, jak nudne jest bez niego moje życie. Nie mogę się doczekać, kiedy w końcu zda egzaminy i tutaj przyjedzie. Znowu będę miał go tylko dla siebie. Dopiero teraz zaczynam doceniać okres, w którym mieszkałem w Seoulu i miałem Rowoona na wyciągnięcie ręki. Ale oczywiście wtedy musiałem być zgorzkniałym sobą i non stop go odtrącać...
                   Robiło się coraz zimniej. Już od dawna nie czułem na sobie promieni słońca, a fale morza jakby nieco się uspokoiły. Siedziałem ciągle w tym samym miejscu, opierając się o jakąś wilgotną skałę. Mimo tego, że porządnie już zmarzłem, nieszczególnie miałem ochotę wstać i próbować iść do domu.
- Chanhee. - podskoczyłem, uderzając plecami o kupę kamieni - Hej, spokojnie... to ja. - tata. Odetchnąłem, łapiąc się za klatkę piersiową.
- Nie rób tak więcej. 
- Przepraszam. - poczułem jak ten okrywa mnie grubym kocem - Martwiłem się o ciebie. Biegałem po Sokcho jak idiota... dlaczego nie wziąłeś z domu telefonu?
- Nie wiem... zapomniałem. - pociągnąłem nosem, czując że wielkimi krokami zbliża się do mnie przeziębienie.
- Musiałem dzwonić do Jihuna... dobrze, że zostawił mi swój numer. - ojciec usiadł obok mnie, mocno mnie przytulając - Boże, Chanhee...
- Żyję tato... nic mi nie jest. 
- Co ci znowu strzeliło do głowy?
- O czym ty mówisz? 
- Wiem od Jihuna, że nigdzie z nimi nie poszedłeś... dlaczego?
- Tato... to moja sprawa. 
- Nie Chani, to nie jest tylko i wyłącznie twoja sprawa... boję się o ciebie. Zmieniłeś się... Jesteś uśmiechnięty i szczęśliwy tylko przy Rowoonie... Jak go nie ma, dzieje się z tobą coś niedobrego. 
- Ta? Niby co?
- Jesteś opryskliwy... smutny... nawet ze mną nie chcesz rozmawiać. Poza tym, co ty dzisiaj zrobiłeś? Co ci chłopcy ci zrobili? Czemu ty ciągle uciekasz od ludzi?
- Ty nadal nic nie rozumiesz... 
- To mi wyjaśnij. - westchnąłem, odwracając głowę w przeciwną stronę - Synku... pogadaj ze mną. Nie takie tematy przerobiliśmy... Chani.
- Ja już nie daję rady. 
- O czym mówisz?
- O moich oczach.
- Posłuchaj...
- Nie. Tato, ja nigdy się do tego nie przyzwyczaję... nigdy. Nigdy nie zaufam ludziom. Chciałeś mnie dzisiaj wypuścić z domu z ludźmi, których nie znam... nie wiem kim oni są, jak wyglądają, jakie mają intencje... A ty im tak po prostu zaufałeś. Mogli mnie wywieźć Bóg wie gdzie, pobić... tak chciałeś się pozbyć problemu?
- Ale co ty wygadujesz? Jakiego problemu?
- Mnie tato... ja jestem twoim największym problemem. - między nami zapadła cisza. Wytarłem spływającą po policzku łzę, pociągając przy tym nosem - Ja tego nie wytrzymam. 
- Chanhee...
- Błagam cię, pomóż mi. - szepnąłem, czując jak ląduję w silnych ramionach taty - Chcę widzieć chociaż tyle, co w Seoulu.... tylko trochę. 
- Ciii, nie płacz. - tato wziął mnie na ręce, po czym powolnym krokiem ruszył do domu - Zrobię wszystko żebyś odzyskał wzrok... wszystko. - skinąłem głową, zaciskając dłoń na kurtce taty. Od dłuższego czasu czuję, jak wszystkie emocje rozdzierają mnie od środka, ale do tej pory nie miałem odwagi nikomu o tym powiedzieć. Przy Rowoonie też momentami czuję dziwną pustkę i mam ochotę od tak się rozpłakać, ale nie mogę. Nie ma ze mną łatwo i nie chcę go dodatkowo obciążać.
Po powrocie do domu, tato zaniósł mnie do pokoju, po czym położył mnie do łóżka.
- Zagrzej się, a ja za chwilę przygotuję ci kąpiel. - skinąłem jedynie głową, pociągając przy tym nosem - Dawno nie rozmawiałem z twoim psychiatrą... może powinien zwiększyć ci dawki tych leków. - mówiąc to, sięgnął do szuflady, w której trzymam wszystkie swoje leki.
- Zostaw. - burknąłem, zamykając ją.
- Dlaczego? Chcę zobaczyć ile ci ich zostało.
- Nie zaglądaj tam.
- Ahh... - tato uśmiechnął się, głaszcząc mnie po twarzy - Z bólem serca wiem, że zacząłeś dość wcześnie współżycie...
- Tato, przestań.
- Jeśli tam coś chowasz, to nie masz się o co bać... nie będę krzyczeć, obiecuję. 
- Nie... - ojciec zabrał moją rękę, po czym odsunął szufladę. Odwróciłem się jedynie do niego plecami, zaciskając dłoń na poduszce.
- Możesz mi to wytłumaczyć? - milczałem. Po raz kolejny go zawiodłem... - Chanhee, mówię do ciebie. Dlaczego nie bierzesz leków, które przypisał ci psychiatra? 
- Nie krzycz...
- Ale ja nie krzyczę. Nigdy na ciebie nie krzyczałem. - tato westchnął, po czym ułożył dłoń na moim ramieniu - Dobrze... powiedz mi proszę, dlaczego nie bierzesz swoich leków, co?
- Byłem pewien, że ich nie potrzebuję. 
- Synu... o tym może zadecydować tylko twój lekarz. 
- Ale jak jestem z Rowoonem czuję się dziwnie szczęśliwy. Byłem pewien, że już nie muszę się nimi faszerować. 
- Czujesz się teraz tak źle przez to, że je odstawiłeś... Zaufałem ci, dałem ci te leki... teraz znowu będę musiał je trzymać i ci je wydzielać jak dziecku.
- Skończ.
- Dobra... pójdę zadzwonić do twojego lekarza, a ty się stąd nie ruszaj nawet na krok.
- Pewnie... najlepiej zamknij mnie w pokoju na klucz, faszeruj prochami i wmawiaj sobie, że mnie kochasz i że jestem twoim ukochanym synem, podczas gdy w głębi duszy nienawidzisz mnie jak psa.
- O tym właśnie mówię Chanhee... musisz wrócić do tych leków, bo będzie z tobą bardzo źle.

*

                           Siedziałem na tarasie czekając na przyjazd mojego chłopaka. Właśnie skończyłem swoje indywidualne nauczanie i ojciec pojechał odwieźć mojego nauczyciela. Czuję się fatalnie. Mój psychiatra, z którym miałem do czynienia jeszcze w rodzinnym Daegu, kazał mojemu ojcu podawać mi podwójne dawki leków. Czuję się senny i otępiały, zupełnie jakbym był na silnych prochach z rąk Yoongiego. Nagle pod dom podjechał jakiś samochód. W sumie od wyjazdu ojca minęło trochę czasu więc byłem święcie przekonany, że to on. 

- Chani! - Rowoon... uniosłem głowę do góry, czując jak chłopak całuje mnie w czoło - Cześć skarbie. - mówiąc to przywarł do mnie wargami. Odwzajemniłem beznamiętnie jego całusa, łapiąc go przy tym za rękę - Jak się czujesz? - wzruszyłem ramionami, czując jak ten siada obok mnie. 

- Nie spotkałem się wtedy z tymi chłopakami...

- Ja... wiem... wiem to Chani, twój tato mi mówił.

- Nie bądź na mnie zły.

- Nie jestem. - szepnął, mocno mnie przytulając - Tato dał ci niedawno leki?

- Tak. 

- No to wszystko jasne. - wtuliłem się w niego, głaszcząc go po dłoni.

- Tęskniłem.

- Ja też kotuś. - Rowoon pocałował mnie w czoło, po czym wstał ze schodów, pomagając mi się podnieść - Chodź... pójdziemy na plażę. 

- Na plażę?

- Mhm... jest ciepło, pogadamy sobie... co ty na to?

- No pewnie. - chwyciłem się poręczy, schodząc na dół - Tylko zostawiłem laskę na górze. 

- To nic... nie potrzebujesz jej. - Rowoon chwycił mnie w pasie, prowadząc mnie w stronę plaży - Opowiedz mi, jak minął ci tydzień. 

- Mówiłem ci Hyung. Rozmawiamy codziennie przez telefon.

- No wiem, wiem... ale chcę żebyś mi powiedział tak twarzą w twarz. - wtuliłem się w niego, wzdychając.
- Uczyłem się, chodziłem na plażę, siedziałem na tarasie i tak w kółko... strasznie się tutaj nudzę. - skierowałem głowę w stronę chłopaka - Opowiedz mi, co u ciebie.
- A wiesz... rozmawiałem z moimi rodzicami o tobie.
- Tak? I co?
- Powiedziałem im, że jesteśmy razem. - zamilkłem, czując jak się zatrzymujemy na piasku. Rowoon zaszedł mnie od tyłu, mocno mnie przytulając.
- Co powiedzieli?
- Ponoć domyślali się od dłuższego czasu. - skinąłem głową, rozkoszując się czułymi pocałunkami chłopaka na moim karku.
- Nie są źli?
- Nie kotku. - uśmiechnąłem się, czując jak leki lekko puszczają i zaczynam nieco trzeźwieć.
- Cieszę się, że w końcu przyjechałeś. 
- A jak się czujesz?
- Lepiej... tylko mi niedobrze.
- Niedobrze? - skinąłem jedynie głową - Pewnie po tych lekach... Oddychaj głęboko. 
- Hyung?
- Hm?
- Zdejmijmy buty.
- Co? - Rowoon zachichotał, pieszcząc nosem moje ucho - Po co?
- Chciałbym pochodzić po piasku i wejść do wody. 
- A nie przeziębisz się?
- Jest kwiecień... zróbmy to Rowoon.
- Jak sobie pan życzy. - chłopak kucnął, ściągając mi ostrożnie buta, po czym postawił moją bosą stopę na piasku - Nie zimno?
- Idealnie. - gdy zdjął drugiego buta, pocałował moją stopę, wywołując szeroki uśmiech na moich ustach - Zawstydzasz mnie. - chłopak wstał, przywierając wargami do mojego czoła.
- Kocham cię... nie powinieneś czuć się przy mnie skrępowany ani trochę. - owinąłem ręce wokół szyi chłopaka, wskakując na niego z impetem, po czym przywarłem do jego warg.
- Jesteś dla mnie najważniejszy Rowoon. - chłopak złapał mnie za pośladki, idąc ze mną w kierunku morza - Mmm... wszedłeś do wody?
- Mhm... zaraz cię puszczę. - zaśmiałem się, kurczowo się go trzymając.
- Chcę pomoczyć tylko stópki.
- Tylko stópki? - uśmiechnął się, ostrożnie stawiając mnie w wodzie - I jak? - wplątałem palce w piasek, szeroko się uśmiechając - Chanhee?
- Ale super. 
- Podoba ci się?
- Mhm. - skinąłem głową, szczerząc się jak głupi.
- Naprawdę to ci sprawia taką przyjemność? - zapytał przytulając mnie od tyłu.
- Tak... odkąd straciłem wzrok, jestem bardzo wyczulony na inne rzeczy. Stanie w morzu i chodzenie po piasku jest dla mnie ogromną frajdą. - odwróciłem się w kierunku mojego chłopaka, dotykając jego twarzy.
- Co robisz Chani?
- Patrzę na ciebie. - uśmiechnąłem się, smakując jego warg. Rowoon chwycił mnie za pośladki, dociskając moje biodra do jego miednicy. Nie chciałem oddać mu się tak łatwo więc odchylałem się coraz bardziej do tyłu, tym samym go kokietując.
- Chodź tu, bo zaraz polecimy. 
- Y y. - zaśmiałem się, czując jak lecę do wody. Rowoon przygniótł mnie swoim ciałem, chichocząc przy tym.
- Jeju, przepraszam.
- Nie wygłupiaj się. - objąłem go, ponownie go całując. Nie wiem co się ze mną dzieje, kiedy przy nim jestem. Ciągle mam ochotę go przytulać, całować i dotykać.
- Będziesz chory. - mruknął, nie odrywając się od moich warg.
- Nie będę. - pchnąłem go do wody, po czym usiadłem na nim okrakiem, kontynuując pocałunek.
- Ale z ciebie przytulanka. - uśmiechnąłem się, zasysając jego wargę - Mmm Chani. - Hyung chwycił mnie za pośladki, wstając ze mną bez najmniejszego problemu.
- Dokąd idziesz? - szepnąłem, głaszcząc go po twarzy.
- Do domu... musisz się przebrać. 
- Rowoon no... zostańmy tutaj. 
- Później tutaj wrócimy. 
- Hyung... - chłopak postawił mnie na ziemi, nakładając mi skarpetki - Nie chcesz tu ze mną być? 
- Chani, co ty gadasz? Nie chcę żebyś się rozchorował... przecież ta woda jest lodowata. 
- Dobra wymówka... - Rowoon westchnął, przerzucając mnie bez problemu przez ramię - Puszczaj.
- Cicho. - zaśmiał się, dając mi porządnego klapsa - Za każdym razem jak będziesz marudził, dostaniesz w tyłek. - uśmiechnąłem się pod nosem, wodząc dłońmi po jego pośladkach.
- Zawsze jak chcę być blisko ciebie, to masz jakąś wymówkę. - Rowoon obdarował mnie kolejnym klapsem.
- Tobie się to podoba fetyszysto.
- Za szybko mnie rozgryzłeś. 
- Bo za dobrze cię znam marudo... Oo... dzień dobry!
- Cześć Rowoon! W końcu wróciliście!
- Nie było nas wcale tak długo. - jęknąłem, chcąc zejść z barku chłopaka.
- Gdzie wy byliście? Czemu jesteście mokrzy?
- Mały wypadek nad morzem... weźmiemy prysznic, przebierzemy się i zejdziemy do pana. 
- Puszczaj mnie. - burknąłem, szarpiąc się.
- Zaraz cię puszczę, cierpliwości. - Rowoon wszedł na górę do mojej łazienki. Chłopak posadził mnie na wannie, po czym odkręcił wodę, przygotowując nam kąpiel - Mogę pana rozebrać? - szepnął, całując mnie w ucho.
- Mmm... nie wiem. 
- Mam wziąć cię siłą?
- Oj... zabrzmiało dość dwuznacznie.
- Dobrze wiem co mówię. - Rowoon przywarł do moich warg, powoli mnie rozbierając. Opuszki jego palców pieściły każdy centymetr mojego ciała, doprowadzając mnie do obłędu.
- Rowoon. - chłopak wsadził mnie do wody, po czym usiadł za mną, wtulając się w moje plecy - Co robisz? - ten jedynie pocałował mnie w kark i plecy, po czym przywarł do nich bardzo kurczowo - Hyung...
- Ciii... posiedźmy tak. 
- Coś się stało?
- Nie kotek... po prostu chcę się do ciebie poprzytulać. - przekręciłem się dość niezdarnie, siadając przodem do niego.
- Chodź Hyung. - chłopak wtulił się we mnie, głaszcząc mnie delikatnie po dole pleców. Takie chwile lubię najbardziej. Mam przy sobie osobę, która przez całe moje życie dała mi najwięcej szczęścia i każda chwila z nim jest dla mnie na wagę złota.


~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Skarby, macie ochotę na dalszego Rochana czy powoli go kończyć? Mam jeszcze na nich trochę pomysłów, tylko wszystko zależy oczywiście od Was. :)

Od nowa~cz.7 [Rowoon&Chanhee]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5 cz.6

                       Siedziałem na tarasie, wsłuchując się we wzburzone morze. Nie powiem wam gdzie mieszkamy, jak mieszkamy, czy jest tu ładnie czy nie, bo nie wiem... Ojciec znalazł nam niewielki, piętrowy dom. Ja zająłem górę, a tato dół. Mam swój pokój, łazienkę... ponoć nawet garderobę... pytanie tylko, co z tego? Codziennie myślę o Rowoonie, wyję za nim po nocach jak głupi i nadal nie potrafię przyznać mu się do tego, że cholernie za nim tęsknię i go potrzebuję.
- Nie jest ci zimno? - usłyszałem za plecami głos ojca. Pociągnąłem jedynie nosem, wycierając pospiesznie policzki.
- Trochę. 
- Przyniosłem ci kakao i koc. - mówiąc to wręczył mi ciepły kubek, po czym okrył mnie kawałkiem materiału.
- Dzięki.
- Może w końcu pogadamy, co? - tato usiadł obok mnie, głęboko wzdychając.
- I tak nas to nie ominie. 
- Jak się czujesz?
- Dobrze.
- Widać... spuchnięta i czerwona buzia, podkrążone oczy, zatkany nos.
- Ja nie widzę. - burknąłem, upijając łyk kakao.
- Bądź cierpliwy. - mówiąc to objął mnie - Co u Rowoona? - przełknąłem z trudem ślinę, odwracając głowę w przeciwnym kierunku - Bardzo za nim tęsknisz?
- Przestań.
- Zaproś go na weekend.
- Naprawdę nie przeszkadza ci to, co ci powiedziałem?
- Mówisz o tym, że jesteś gejem, a twoim chłopakiem jest twój najlepszy przyjaciel? - zalałem się rumieńcem, uderzając ojca w ramię.
- Nie masz wstydu. - ten jednak zaśmiał się, otulając mnie dokładniej kocem.
- Musiałem to przetrawić, nie ukrywam. Ale to twoje życie, twoja decyzja... nie mam tu nic do gadania. Lubię Rowoona więc nie mam w zasadzie nic przeciwko.
- Dlaczego w takim razie zabrałeś mnie od niego i wywiozłeś tutaj? - tato westchnął, zamyślając się. Między nami zapadła dość niezręczna cisza, jednak na szczęście szybko ją przerwał.
- Nie zabrałem cię od Rowoona, tylko od Seoulu. To miasto całkowicie cię zniszczyło.
- Nie miasto, tylko Yoongi.
- Właśnie... a ten chłopak szlaja się po Seoulu i cholera wie, co by ci jeszcze zrobił. 
- Mógłby zrobić coś gorszego? 
- Owszem... mógłby napaść na ciebie z nożem czy cholera wie, co jeszcze zrobić. Ten gnój jest nieobliczalny. 
- Ta... - westchnąłem, opierając głowę o balustradę.
- Chani?
- Hm?
- Powiedz mi jeszcze jedną rzecz... wtedy jak żegnałeś się z Rowoonem... ty go tak cały czas odtrącasz?
- Podsłuchiwałeś nas?
- Tylko trochę.
- Wiesz co...
- Oj sorki... jestem twoim ojcem... czasami zżera mnie ciekawość. - pokręciłem zrezygnowany głową, ogrzewając przy tym dłonie na cieplutkim kubku - To jak?
- Czasami jestem dla niego dość nieprzyjemny...
- Dlaczego?
- Bo uważam, że do siebie nie pasujemy.
- Okeeej... ponowię pytanie... dlaczego?
- Bo on widzi. - ojciec westchnął, głaszcząc mnie po głowie.
- Odpowiedz sobie na pytanie, jak się przy nim czujesz, dlaczego zdecydowałeś się z nim być... jak on zachowuje się w stosunku do ciebie.
- Tato, krępuje mnie ta rozmowa.
- Mnie też... ale chyba dobrze, że ze sobą o tym rozmawiamy, co? Chcę cię zrozumieć. 
- Po prostu uważam, że powinien być z kimś innym, a nie marnować sobie życie przy mnie. Powinien zdać dobrze egzaminy, dostać się na studia, bawić się tam... nie wiem... cieszyć życiem, a nie gnić przy mnie i non stop się mną zajmować.
- Ale...
- To samo tyczy się ciebie. Powinieneś normalnie pracować, może poznać jakąś kobietę... a ty rzuciłeś wszystko żeby się mną zająć. - upiłem łyk kakao, kierując przy tym twarz w stronę morza - Doceniam to, naprawdę.... i tak, jest mi potwornie ciężko, ale potrzebuję czasu. Niedługo nauczę się żyć normalnie. 
- Synku... twoim zdaniem Rowoon będąc z tobą zawali swoją przyszłość i życie towarzyskie?
- Tak.
- Gadasz głupoty... A co jeśli jego motywacją, by osiągnąć to wszystko jesteś właśnie ty? Myślałeś o tym w ten sposób?
- No nie.
- No właśnie i to jest twój błąd. Kocham cię najbardziej na świecie, ale zabierasz się do spraw sercowych jak pies do jeża... Daj wam szansę. Jestem pewien, że nie pożałujesz.
- Nie wierzę... mój własny ojciec pcha mnie w stronę chłopaka.
- Bo widziałem jak się przy nim zachowujesz... nigdy nie widziałem cię takiego szczęśliwego, a na tym mi najbardziej zależy... żebyś był szczęśliwy. - skinąłem jedynie głową, zamyślając się - Chodź bliżej staruszka. - mówiąc to przyciągnął mnie bliżej siebie, mocno mnie przytulając.
- Dzięki tato. 
- Nie dziękuj, tylko zadzwoń do niego i go do nas zaproś... a jak nie chcesz przyznać się do tego, że za nim tęsknisz, to powiedz, że twój staruszek stęsknił się za jego widokiem. - zaśmiałem się, kierując twarz w stronę taty.
- Chcesz go wystraszyć?
- Też mi coś... jestem przystojnym facetem. - "oburzył" się, całując mnie przy tym w czoło - Pomyślisz o tym, co ci powiedziałem?
- Pomyślę.
- Obiecujesz?
- Obiecuję.
- No... i nie płacz więcej, bo mi się odwodnisz. 
- Mieszkamy nad morzem... szybko mnie nawodnisz.
- Żartowniś. - tato wstał, przeciągając się - Idę pobiegać więc masz czas na pogaduszki. - skinąłem jedynie głową, szukając w spodniach telefonu - I nigdzie nie odchodź... masz być cały czas koło domu.
- Okej. - w sumie mój ojciec ma rację. Jakby Rowoon nie myślał o mnie poważnie, na bank by się w to wszystko nie angażował. A to on przecież pierwszy wyskoczył z tym, że mnie kocha i że chciałby ze mną być. Może faktycznie powinienem odpuścić i dać mu szansę?
- Słucham?
- Hej. - owinąłem się kocem, zaciskając z nerwów dłoń na telefonie.
- Cześć maluszku... jak się czujesz? 
- Poza tym, że tęsknię, to dobrze.
- Że co? Czy ja dobrze słyszę? Ty za mną tęsknisz?
- Nawet nie wiesz jak. - westchnąłem, opierając się ponownie o balustradę tarasu.
- Chani... wszystko w porządku?
- Tak... rozmawiałem dzisiaj z ojcem i... trochę mi przemówił do tego pustego łba.
- Hej, nie mów tak. O czym rozmawialiście?
- O nas.
- Czekaj... to twój tato o nas wie?
- No... tak.
- Jak zareagował? 
- Bardzo nam kibicuje. 
- No to mnie teść zaskoczył. - zaśmiałem się, przypominając sobie w jednej sekundzie, wszystkie chwile spędzone z Rowoonem.
- Przyjedź do mnie na weekend.
- Aż tak za mną tęsknisz?
- Mhm... chcę się do ciebie przytulić.
- Widzę, że teść nieźle ci nawkładał do głowy. Nie poznaję cię. 
- Ale chyba wolisz tą wersję mnie, co?
- Każdą wersję ciebie uwielbiam... brakuje mi ciebie, wiesz?
- Mi ciebie też... Sokcho jest dwie godziny od Seoulu... przyjedź dzisiaj. Nie wytrzymam do weekendu.
- W sumie jest czwartek... południe... na 15-stą bym dojechał. - chłopak odchrząknął, wychodząc gdzieś, gdyż usłyszałem trzask drzwi - Słuchaj tego... Mamuuuś!
- Tak?!
- Mogę jechać dzisiaj do Sokcho?! 
- Do Sokcho?! Do Chaniego?!
- Tak!
- Dzisiaj?! Jutro masz szkołę!
- Obiecuję, że wszystko nadrobię! - z obydwu stron zapadła cisza - To mogę?!
- Możesz! - uśmiechnąłem się, podskakując ze szczęścia.
- Dziękuję! ... słyszałeś?
- Wszyściuteńko. - wstałem z tarasu, idąc powoli w kierunku drzwi - Będziesz jechał samochodem czy pociągiem?
- Samochodem będzie szybciej. 
- Uważaj na siebie, dob... - jęknąłem, osuwając się na ziemię.
- Hej, co to było? Co się stało?
- Aishh... - złapałem się za głowę, porządnie się po niej masując.
- Chanhee.
- Nie trafiłem do drzwi. 
- Uderzyłeś się?
- Mhm... nie potrafię wymierzyć sobie tutaj odległości. 
- Ludzie, uważaj na siebie... gdzie twój tato?
- Poszedł biegać. - najechałem dłonią na klamkę, wchodząc w końcu do środka.
- Poradzisz sobie sam?
- No pewnie.
- Kociu... ja się pakuję i do ciebie jadę, okej? Idź do swojego pokoju i czekaj na tatę.
- Tylko nie pędź jak wariat... masz uważać.
- Obiecuję. Kocham cię.
- Też cię kocham, pa. - rozłączyłem się, idąc powoli w stronę kuchni - Super... przywitam Rowoona ze śliwą na czole. - burknąłem, szukając czegoś zimnego. Gdy w końcu dotarłem do lodówki, wyjąłem z niej schłodzone piwo ojca, po czym usiadłem na blacie przykładając je sobie do czoła. Chyba bezpieczniej będzie jak poczekam na jego powrót właśnie tutaj.

*

- Oho... Rowoon chyba przyjechał. - powiedział ojciec, wstając od stołu - Akurat załapał się na obiad. - uśmiechnąłem się, po czym rozłożyłem laskę, idąc do drzwi - Pomału, bo się zabijesz. - powiedział, łapiąc mnie przy tym w talii - Ale serce ci bije.
- Trochę się denerwuję.
- Zwariowałeś? Toż to twój przyjaciel i chłopak.
- Mów, że to mój przyjaciel... zawstydzasz mnie. - wtedy też rozległ się dzwonek do drzwi.
- Mam otworzyć?
- Mhm. - skinąłem nerwowo głową, zaciskając obie dłonie na lasce.
- Rowoon... cześć.
- Dzień dobry. - ta... ci to się wyjątkowo szybko zakumplowali. Przybili sobie piątkę, po której dopiero Rowoon wszedł do środka - Chani... - uśmiechnąłem się lądując w ramionach chłopaka - Stęskniłem się.
- A wyjechaliśmy z Seoulu zaledwie tydzień temu. - zaśmiał się ojciec, biorąc od Rowoona walizkę - Zaniosę ci rzeczy na górę, a wy... no... 
- Tato...
- No już idę. - Hyung chwycił moją twarz w obie dłonie.
- Ale masz guza.
- Pocałujesz? 
- Jeszcze pytasz? - zaśmiał się, całując ostrożnie moje czoło - Moja sirotka. - szepnął, przywierając do moich ust. Nogi się pode mną ugięły... minęło zaledwie siedem dni, a ja wariowałem nie czując ich na co dzień - Dzisiaj w nocy to się chyba od ciebie nie odkleję.
- Nie mam zamiaru protestować. 
- Ale najpierw zabiorę cię na spacer i sobie porozmawiamy.
- Brzmi poważnie... nie strasz mnie. 
- Bój się, bój... dzisiaj to ja ciebie prześwięcę. 
- Hyung, no co ty...
- Głodny? - z góry zbiegł tata, wparowując nam do przedpokoju.
- Oj i to jak. 
- Akurat siadaliśmy do obiadu, także zapraszam.
- Dzięki. - ruszyliśmy do kuchni. Z mocno bijącym sercem usiadłem przy stole, szukając pałeczek - Czego szukasz Chani?
- Pałeczek. 
- Tutaj. - powiedział, ostrożnie mi je podając.
- Dzięki.
- Opowiadaj Rowoon, co tam u ciebie. 
- A w porządku... tylko strasznie smutno bez tej małej marudy. 
- Mmm... jęczy cały czas, to fakt. - wymusiłem uśmiech, ładując do buzi kawałek mięsa.
- Słyszałem, że miał ostatnio z panem poważną rozmowę.
- Ostatnio? Dzisiaj w końcu przemówiłem mu do rozumu. 
- Nie ma pan nic przeciwko?
- Nie... już mówiłem Chanheemu, że musiałem to przetrawić, ale jak sobie wszystko przemyślałem, doszedłem do wniosku, że nie mam nic przeciwko temu... A jak z twoimi rodzicami?
- Rodzice myślą, że Chani jest moim przyjacielem... znaczy jest... ale no... wie pan o co chodzi.
- Nie pogodziliby się z tym?
- Ciężko powiedzieć. Mama pewnie by z czasem nas zaakceptowała, ale gorzej z ojcem.
- Możemy o tym póki co nie rozmawiać? - sięgnąłem po szklankę z wodą, wzdychając - Przepraszam, że się wtrącam, ale...
- No już, już... nie bądź zazdrosny. - Hyung pocałował mnie w policzek, sprawiając, że znów cały poczerwieniałem - Widział pan tego guza? 
- Tak... wyrosła mu śliwa jak ta lala. - odłożyłem pałeczki, biorąc głęboki oddech - Jedz synku. 
- Najadłem się, dziękuję.
- Zjadłeś dwa kawałki mięsa... - zaniepokoił się Rowoon, podsuwając mi pod usta jakieś warzywa.
- On teraz skubie jak ptaszek. 
- A nie powinien.
- Czemu mówicie o mnie, jakby mnie tutaj w ogóle nie było? 
- No tak, masz rację. - Rowoon usiadł bliżej mnie, odgarniając mi grzywkę z czoła, po czym pocałował mnie delikatnie w siniaka - Zjedz coś jeszcze i pójdziemy na spacer, okej? 
- Nie mam już na nic ochoty. - westchnąłem kierując twarz w stronę chłopaka.
- Czemu? Jadłeś coś wcześniej? - zaprzeczyłem jedynie skinieniem głowy - To zjedz jeszcze troszkę. Musisz dużo jeść Chani. 
- Ale..
- Na co masz ochotę? Mamy tu tteokbokki, bulgogi, kimbap...
- To tteokbokki.
- Tteokbokki... proszę bardzo.
                             Po zjedzonym obiedzie Rowoon zabrał mnie na spacer. Trzymałem go za rękę, błądząc laską po polnej drodze. Nie wiedziałem, że ojciec znalazł nam dom z dala od jakichkolwiek ludzi, ale to dobrze... on też potrzebuje odpoczynku od tego wszystkiego.
- O czym chciałeś ze mną rozmawiać?
- O wszystkim. O tobie... o nas... o tym, co dalej z tym wszystkim zrobić. - przełknąłem z trudem ślinę, ściskając mocniej dłoń chłopaka.
- Słucham. 
- Jak się czujesz? Tak ogólnie.
- Dobrze.
- Chciałbym porozmawiać z tobą szczerze. - westchnąłem, uderzając laską o jakiś słup - Powoli.
- Kiepsko się czuję... to ostatnie spotkanie z Yoongim trochę mnie dobiło, nie ukrywam.
- To oko... nadal nic?
- Nic Hyung. - złapałem go pod rękę, czując się nieco pewniej - Poza tym ta kolejna przeprowadzka... znowu muszę uczyć się nowego miejsca, przechodzić stres związany ze szkołą... i do tego cholernie za tobą tęsknię. 
- Chani...
- Nie umiem wyrażać swoich uczuć Rowoon... ale powiem ci, że po przyjeździe tutaj wyłem za tobą jak głupi. - uśmiechnąłem się pod nosem, odwracając głowę - Wiesz... broniłem się przed tobą, bo się o ciebie bałem. Ja jakbym był zdrowy, nie wiem, czy chciałbym mieć niewidomego chłopaka. 
- Czemu?
- To duża odpowiedzialność... non stop trzeba być przy takiej osobie... Sam dzisiaj widziałeś. Głupie pałeczki trzeba mi podawać do ręki.
- Kotuś, ja chcę to robić... chcę ci podawać te zasrane pałeczki do końca życia. - chłopak zatrzymał mnie, trzymając mnie za ramiona. Czułem jedynie dość silny wiatr i mocno wzburzone morze - Cieszę się, że szczerze ze mną rozmawiasz. - skinąłem jedynie głową, czując jak zaraz po tym ląduję w jego ramionach - Strasznie cię kocham.
- Ja ciebie też Hyung. - objąłem go, głęboko wzdychając.
- Od twojego wyjazdu dużo o tobie myślałem...
- I co wymyśliłeś?
- Mmm... nie wiem czy ci to już zdradzę. 
- Ej no... wiesz, że jestem niecierpliwy.
- No właśnie wiem. - Rowoon westchnął, całując mnie w głowę - Przyjadę tutaj na studia, co o tym myślisz?
- Co?
- Rozmawiałem o tym z mamą i z twoim ojcem...
- To mój tato o tym wie? 
- Nooo.... tak troszkę knuliśmy za twoimi plecami.
- No pięknie... nic mi o tym nie powiedział. 
- Mówiłem mu, że chcę ci o tym powiedzieć osobiście. - skinąłem głową, łapiąc chłopaka za rękę, po czym znów ruszyliśmy na spacer - I co o tym myślisz? 
- Wiesz... jestem jak najbardziej za, ale to zadupie... chyba... a chciałeś studiować w dużym mieście.
- Y y... chcę studiować tam, gdzie ty jesteś. - uśmiechnąłem się, całując chłopaka w policzek.
- Mieszkałbyś z nami?
- Twój tato już mi to zaproponował, ale nie wiem czy bym czegoś nie wynajął.
- Czemu?
- Nie mogę wam się ładować z buciorami w życie. 
- Gadasz głupoty Hyung... ja ci wynajmę mój pokój... z małym, niewidomym, bezproblemowym współlokatorem. 
- Jesteś kochany. - zaśmiał się, całując mnie w czoło - Pomyślimy o tym Chani... Ale generalnie pomysł, żebym przyjechał tutaj na studia, ci się podoba, tak?
- Pewnie, że tak. A co na to twoja mama?
- Z początku nie była zadowolona, ale po dwugodzinnej rozmowie to łyknęła. 
- A tata?
- Jeszcze z nim o tym nie rozmawiałem... Z nim to jest zupełnie inna gadka. Nie jest taki wyrozumiały jak twój.
- Rozumiem. - westchnąłem, głaszcząc go kciukiem po dłoni - Mój tato może z nim pogadać. 
- Nie no co ty... z mamą to jakoś z nim załatwimy, nie martw się.
- Nie chcę żebyś miał przeze mnie jakieś nieprzyjemności.
- Kociu, nie przez ciebie. - uśmiechnąłem się, wtulając się w jego ramię.
- Lubię jak tak do mnie mówisz. 
- Mogę mówić tak do ciebie cały czas. - skinąłem głową, całując go w ramię.
- Dokąd idziemy? 
- Myślałem o tym żebyśmy poszli do miasta, do jakiegoś sklepu... kupimy coś sobie na wieczór.
- Do miasta?
- Mhm... wasz dom znajduje się spory kawałek od reszty budynków. 
- Pokażesz mi?
- Pewnie. - zatrzymaliśmy się. Rowoon stanął za mną, łapiąc mnie za ręce, po czym jedną z nich skierował w moją lewą stronę - Tam jest wasz dom. Drewniany, piętrowy domek z werandą... Obok niego stoi sporo bardzo wysokich drzew, a tuż na przeciwko werandy jest niewielki kawałek plaży i morze. A tam... - mówiąc to chwycił za moją prawą rękę - Tam stoją domy jednorodzinne i jakieś sklepy. Ale żeby do nich dojść, trzeba przejść przez długi odcinek takiej polnej drogi, wiesz? 
- A tu? - zapytałem dotykając jakiś wyschniętych roślin.
- Po tej stronie rozciąga się ogrooomne pole... wydaje mi się, że to wrzosy, ale nie jestem pewien. A po drugiej stronie drogi jest niewielki kawałek tych roślin i morze... Pięknie tutaj jest. 
- Chciałbym to kiedyś zobaczyć. - odwróciłem się twarzą do morza, wzdychając - Chciałbyś wiedzieć, jak ja widzę świat? 
- Jasne. - chłopak złapał mnie za rękę, po czym pocałował mnie w głowę - Co mam zrobić?
- Zamknij oczy. 
- Okej, już. 
- A teraz spróbuj przywołać sobie obrazy sprzed kilku lat... swoją mamę, tatę, szkołę do której chodziłeś... znajomych, swój pokój... masz to?
- Chwilkę. - ścisnąłem mocniej jego dłoń, głaszcząc ją kciukiem - Mhmm... mam to.
- I teraz wyobraź sobie, że ci wszyscy ludzie, których znasz... którzy są ci bliscy... starzeją się, zmieniają fryzury, zmienia się ich styl ubioru, zmieniają się ich twarze... a ty tego nie widzisz... nie śledzisz tego na bieżąco. W głowie masz tylko jeden obraz, którego trzymasz się kurczowo, żeby nie zapomnieć osób, które kochasz. - westchnąłem, wtulając się w ramię chłopaka - A teraz? Przeprowadzasz się z miejsca, które było ci dobrze znane... Jesteś w nowym miejscu, z nowymi ludźmi... wiesz, że masz na przeciwko siebie morze, ale nie masz zielonego pojęcia jak wygląda. Możesz sobie to jedynie wyobrażać, a i tak wiadomo, że obraz, który sobie wykreujesz będzie zupełnie odstawał od tego rzeczywistego... Stoisz na polnej drodze, blisko morza, drzew i kwiatów... a świadomość, że nigdy tego nie zobaczysz, rozdziera cię od środka. - zaczerpnąłem sporą ilość powietrza do płuc... bałem się, że znów rozkleję się przy Rowoonie - A najgorsze jest to, że jesteś z kimś, kogo cholernie kochasz... a nigdy nawet nie widziałeś tej osoby i nigdy nie zobaczysz. Nie widzisz kiedy się uśmiecha, kiedy płacze... nie potrafisz odczytać jej emocji, a czasami takie odczytanie emocji z twarzy bardzo pomaga w rozwiązaniu jakiegoś problemu. - oblizałem wargi, głaszcząc Rowoona po ręce - Całym twoim światem jest ciemność i otaczające cię dźwięki. - zamilkłem, wsłuchując się w ciężki oddech chłopaka, szum wiatru i odbicia fal od brzegu - Czasami to jest wręcz przerażające. - szepnąłem, słysząc jak Hyung pociąga nosem - Rowoon... - płacze? Nie tego chciałem do cholery - Hyung, przepraszam. - stanąłem przed chłopakiem, wycierając jego policzki - Przepraszam, nie płacz.
- Chodź tu. - wydusił przez ściśnięte gardło, mocno mnie w siebie wtulając.
- Rowoon...
- Nie wiem nawet, co mam ci powiedzieć... zatkało mnie.
- Przepraszam... nie chciałem żebyś się tak poczuł.
- Żartujesz? Powinieneś mi częściej mówić o takich rzeczach. - chłopak przywarł ostrożnie wargami do mojego czoła, po czym zastygł w takiej pozycji na dłuższą chwilę - Bardzo mocno cię kocham... Jesteś strasznie mądrym chłopakiem. 
- Też cię kocham Hyung... i proszę cię, nie płacz. Nie chciałem żebyś płakał.
- Chani, jest mi tak przykro... - szepnął, głaszcząc mnie po twarzy. Głupio mi... nie chciałem go smucić.
- To nic takiego, naprawdę. - wspiąłem się na palce, po czym chwyciłem jego twarz w obie dłonie, delikatnie go przy tym całując - Chodź do tego sklepu, bo nam zamkną przed nosem. 
- Chanhee..
- No chodź, chodź. - stanąłem za chłopakiem, łapiąc go za ramiona - Mogę?
- Jasne... tylko podskocz. - uśmiechnąłem się, wskakując na plecy mojego chłopaka.
- W drogę... i nie płacz już. - mruknąłem, całując go w kark - Kocham cię. 
                         Po około półgodzinnym spacerze, dotarliśmy pod jakiś sklep. Rowoon postawił mnie na ziemi, po czym wziął głęboki oddech, głaszcząc mnie po głowie.
- Stoi tu trzech chłopaków... chyba są w twoim wieku. - szepnął, poprawiając mi plecak.
- No i co? 
- Może powinieneś ich poznać?
- Nie... nawet nie próbuj.
- Cześć panowie. - no tak... mogłem się tego po nim spodziewać. Przysięgam, że po powrocie do domu go zatłukę.
- Siema.
- Hej.
- Jesteście tu nowi, nie? 
- Tak, dopiero się tutaj wprowadziliśmy... skąd to wiecie?
- To niewielkie miasto... nowinki szybko się tutaj rozchodzą.
- Poza tym wasz dom był od dawna niewynajmowany. Jak ktoś tam się wprowadza, zawsze wzbudza to sporo emocji wśród mieszkańców.
- Naprawdę? Dlaczego? - zainteresował się Rowoon.
- Jest bardzo drogi... mało kogo z Sokcho na to stać. 
- Rozumiem... tak w ogóle to jestem Rowoon, a to Chanhee. 
- Ja jestem Jihun... to Dohyeon i Minjae.
- Miło nam... prawda Chani? - skinąłem jedynie głową, chowając się lekko za plecami chłopaka.
- Jesteście braćmi?
- Tak. - wypaliłem pospiesznie, bojąc się, że Rowoon zbyt szybko im zaufa i wypapla, że jesteśmy parą gejów w tej małej mieścinie.
- Mmm no tak. - potwierdził Rowoon, zakładając mi kaptur na głowę - Z tym że ja na razie uczę się w Seoulu, a Chani tutaj iii... nie ukrywam, że przydałoby mu się towarzystwo. 
- Rowoon...
- No jasne, rozumiemy. Mieszkamy tutaj więc można powiedzieć, że jesteśmy najbliższymi sąsiadami. 
- Może wpadniecie do niego w poniedziałek po szkole, hm?
- Rowoon, no... - warknąłem ponownie, jednak ten całkowicie mnie ignorował.
- Pewnie, bardzo chętnie. 
- Oprowadzimy Chanheego po Sokcho.
- Serio? Byłoby super. - ucieszył się chłopak, rozkładając mi przy tym laskę - Szoruj po schodach, tylko uważaj. - westchnąłem, wchodząc ostrożnie po kilku schodkach, prowadzących do sklepu - Idź, zaraz do ciebie przyjdę.
- Ale..
- No leć, leć. - westchnąłem, wchodząc dość niechętnie do środka. Stanąłem jednak przy drzwiach, słuchając uważnie rozmowy mojego chłopaka z tymi obcymi ludźmi.
- Sorki, że pytam, ale... Chanhee jest niewidomy, tak?
- Tak, od trzech lat. Dlatego bardzo zależy mi na tym żeby miał tutaj kogoś pod moją nieobecność.
- No jasne, to jest zrozumiałe. 
- Jakbyście mogli się z nim spotkać od czasu do czasu... Oczywiście też nie chcę was do niczego zmuszać.
- Daj spokój, chętnie was bliżej poznamy. 
- Dokładnie... Jesteśmy sąsiadami, musimy sobie pomagać.
- Fajne z was chłopaki. - zaśmiał się Rowoon, przybijając sobie z nimi piątkę - Dobra, lecę do Chaniego. 
- Poczekaj.
- Tak?
- On jest taki zamknięty w sobie czy... o co chodzi?
- Po prostu jest nieśmiały... potrzebuje czasu.
- Mhm, no rozumiem.
- Rowoon... - otworzyłem drzwi, wzdychając teatralnie.
- Już idę. Na razie. - Hyung wszedł do sklepu, łapiąc mnie w talii - Co bierzemy?
- Cokolwiek. - burknąłem, czując jak się we mnie gotuje.
- Ty nie lubisz słodkiego, to postawimy na chrupki. 
- Mhm.
- Co jest kotek?
- Serio? Musiałeś to zrobić?
- Ale o co ci chodzi?
- O co mi chodzi... o to, co odwaliłeś przed sklepem. 
- To ja powinienem być zły o to, że mnie przedstawiłeś jako swojego brata.
- Nie wiesz kto to Rowoon. Co jeśli to ludzie pokroju Yoongiego? Sami powiedzieli, że to małe miasto i większość ludzi się tutaj zna. Wiesz co by było, jakby się rozniosła tutaj plotka, że ich nowi sąsiedzi to geje? 
- No dobrze, masz rację.... ale i tak mimo wszystko uważam, że powinieneś dać im szansę i się z nimi zakumplować.
- Nie potrzebuję kolegów. - chłopak westchnął, ładując do koszyka jakieś chrupki.
- Chani, ja tu będę tylko na weekendy. Będziesz przez pięć dni sam... musisz kogoś poznać.
- Czemu akurat jakiś łebków z pod sklepu?
- Skarbie, zaufaj mi, okej? Przyjdą do ciebie w poniedziałek... oprowadzą cię po mieście, pogadacie sobie. Jeśli ci się nie spodobają, to osobiście ich pogonię.
- Obiecujesz?
- Obiecuję. - szepnął, całując mnie w głowę.
- Niech ci będzie. 
- To teraz mi powiedz, na co masz ochotę. 
- Hmm... może czipsy krabowe i... nongshim taco.
- Same rybne rzeczy?
- Takie lubię najbardziej. - uśmiechnąłem się, trącając laską o jedną z półek. Po chwili usłyszałem trzask tłuczonego szkła, które sprawiło, że mało nie umarłem ze strachu - Boże, przepraszam.
- Co tu się dzieje? - usłyszałem za plecami głos jakiejś kobiety... pewnie ekspedientki.
- Mój brat stłukł colę... odkupię ją. 
- Przepraszam. - ukłoniłem się, czując jak robi mi się gorąco.
- Ahh... nic się nie stało, nie przejmuj się... To wy wprowadziliście się do domu tuż przy plaży.
- Wow... widzę, że rzeczywiście plotki szybko się rozchodzą po tym mieście. - zaśmiał się Rowoon, prowadząc mnie w stronę kasy.
- Tak, to niewielkie miasto. Większość ludzi się tutaj zna... skąd przyjechaliście? - zapytała, kasując nasze zakupy.
- Z Seoulu. 
- Ze stolicy przywiało was akurat tutaj? 
- Tak... mój brat potrzebuje spokoju, a nie miejskiej dżungli.
- No tak, rozumiem... 12 tysięcy wonów skarby. 
- A policzyła pani colę?
- A tam... to był wypadek, nic się nie stało. - Rowoon uśmiechnął się, wręczając kobiecie pieniądze.
- Dziękujemy. Do widzenia.
- Do widzenia chłopcy. - dziwnie zaczynam się tutaj czuć. Naprawdę... czuję, że coś jest nie tak z tym miejscem. Ruszyliśmy w stronę domu. Rowoon narzucił mi na głowę kaptur, po czym ponownie wziął mnie na barana.
- Powiem ci, że to Sokcho wydaje się być bardzo sympatyczne. 
- Ta... żebyś się nie przeliczył.
- Co znowu ci nie pasuje?
- Ci ludzie są dziwni... tacy ciekawscy... poza tym, co to znaczy, że "znowu coś mi nie pasuje"?
- Oj Chani... dobrze wiesz o czym mówimy. 
- No wybacz, masz upierdliwego chłopaka.
- To już wiem... ale za to jakiego kochanego. 
- Pf... mogłeś zaprzeczyć.
- Nie lubię kłamać. - zaśmiałem się, podgryzając jego kark - Ałaaa.
- Menda. 
- Poczekaj no.. dam ci mendę, jak wrócimy do domu.
- Ta? I co niby zrobisz?
- Będę cię torturował.
- Jak? - Rowoon postawił mnie na ziemi, po czym złapał mnie za twarz, muskając niemalże niewyczuwalnie wargami moje usta - Daj buzi.
- Y y.
- No Rowoon. - stanąłem na palcach, szukając jego warg... naprawdę miałem teraz ogromną ochotę na to, by go pocałować.
- Poczekaj... to dopiero początek mojej mendowatej gry.


~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------