Kyungil&Yijeong~cz.5[Miłość na kółkach]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

               
                  Sobotni poranek nie należał do najprzyjemniejszych. Gdy się obudziłem zobaczyłem, że jestem w łóżku sam... bez Kyungila. Wołanie go również w niczym nie skutkowało... znów byłem w mieszkaniu sam. Gdy wskoczyłem na wózek, zrobiłem rundkę wokół domu. Zastałem idealnie posprzątany salon, w którym dzień wcześniej przesiadywaliśmy, a na stole znalazłem szklankę wody, tabletki od bólu głowy i karteczkę z napisem "Mam nadzieję, że ból głowy nie będzie Ci dokuczał. Miłego dnia! :)". Hm... chyba nieźle zabalowałem skoro Hyung zostawił mi zestaw ratunkowy. Przez całą sobotę nie mogłem się z nim skontaktować. W niedziele jego telefon również milczał stawiając mnie w dość niezręcznej sytuacji. Czy do czegoś między nami doszło poza tym pocałunkiem? Przecież nie byłem aż tak pijany i raczej wszystko pamiętam. Czemu więc Kyungil nie znalazł w ciągu tych dwóch dni nawet pięciu minut żeby ze mną porozmawiać?
                 Gdy nastał poniedziałek ubrałem się niesamowicie ciepło, by się bardziej nie przeziębić, po czym ruszyłem na uczelnię z nadzieją, że będę mógł porozmawiać tam z chłopakiem. Po sprawdzeniu planu podjechałem pod salę, w której miał mieć teraz wykład. Jego grupa nie mogła oderwać ode mnie wzroku... jakie to podłe. Nie wiem czy te spojrzenia spowodowane są tym, że jeżdżę na wózku czy tym, że jestem przyjacielem ich bóstwa. Jakby nie było bardzo mnie to krępuje...
- Yijeong!- Hyung... odwróciłem głowę w stronę dobiegającego głosu i z marszu zostałem przywitany pocałunkiem - Jak tam?
- Zwariowałeś?- syknąłem spoglądając na studentów - Zaraz będą gadać.
- Niech gadają... nie powinieneś się tym przejmować.
- Łatwo ci mówić...- westchnąłem odciągając chłopaka na bok - Dlaczego się do mnie nie odzywałeś przez cały weekend?- chłopak kucnął głaszcząc mnie po dłoniach.
- Trener przedłużył mi treningi... teraz podczas weekendów będę ćwiczył od rana do wieczora.
- Przecież tak nie można... zamęczy cię.- Kyungil posłał mi ciepły uśmiech całując mnie w rękę.
- Nic mi nie będzie, spokojnie.- westchnąłem spoglądając Hyungowi głęboko w oczy.
- Ale na pewno trenowałeś, tak?
- O co ci chodzi?
- O nic... tylko pytam.
- Yijeong...
- Nie masz nikogo, prawda?
- Mam ciebie.
- Oj... wiesz o co mi chodzi.
- Junior, co ty pleciesz?- chłopak zaśmiał się, po czym przybił piątkę przechodzącemu obok nas koledze - Kogo niby miałbym mieć?
- Zapomnij... przepraszam.- spojrzałem na zegarek wzdychając - Spadam na zajęcia.
- Odprowadzę cię.- pokręciłem przecząco głową, po czym pocałowałem go pospiesznie w policzek i odjechałem w swoją stronę. Może przesadzam? Ale... co jeśli Kyungil robi to wszystko tylko po to, by uspokoić swoje wyrzuty sumienia? Może ta cała opieka nade mną jest jedynie na pokaz, a tak naprawdę ma mnie gdzieś? Co jeśli przez weekend nie trenował, a przebywał ze swoim prawdziwym chłopakiem? Nie, do cholery to niemożliwe! Poza tym od kiedy jestem tak o niego zazdrosny? Co się ze mną dzieje? Przecież ten pocałunek do niczego tak naprawdę nas nie zobowiązywał... nie jesteśmy razem...
- Pan Jang Yijeong...- może po zajęciach zaproponuję mu oglądanie filmu? Chociaż nie... jak wtedy porozmawiamy? - Proszę pana...
- Hej, Yijeong.- poczułem szturchnięcie w ramię. Mrugnąłem kilkakrotnie spoglądając na wpatrzoną we mnie grupę i wykładowcę.
- Tak?
- Pytałem jak dzielimy systemy polityczne... musiało się panu przysnąć na moim wykładzie.
- Nie... przepraszam.- wziąłem głęboki oddech spoglądając na profesora - Wydaje mi się, że... że systemy polityczne dzielimy ze względu na reżim polityczny.
- Mhmm... a coś więcej?
- Są to państwa demokratyczne, autorytarne i totalitarne.
- Dobrze... proszę już nie spać.- ukłoniłem się ponownie się zamyślając. Dobrze, że udało mi się z tego wybrnąć. Hm... idąc dalej tym tropem... Skoro Kyungil ma chłopaka to na pewno nie jest to nikt z naszej uczelni. Hyung bez skrępowania pocałował mnie przy swojej grupie. Na pewno ma świadomość tego, że wieść rozejdzie się po uniwersytecie niezwykle szybko. Wątpię żeby tak ryzykował gdyby był z kimś stąd. Może to ktoś z drużyny? Może trener? Kyungil powiedział, że trener trzyma go teraz na boisku od rana do wieczora... to dobry moment, by się do siebie zbliżyć. Sięgnąłem po plecak, po czym zacząłem pakować do niego książkę i zeszyt - A pan Jang dokąd się wybiera?
- Muszę wyjść. 
- Źle się pan czuje?
- Nie... przepraszam za zamieszanie.- ukłoniłem się udając się w stronę drzwi. Po chwili wykładowca otworzył mi je lekko się uśmiechając - Dziękuję.
- Na pewno wszystko okej?
- Tak... dziękuję.- opuściłem salę zastanawiając się nad wyrwaniem Kyungila z zajęć. Czułem, że jeśli z nim nie porozmawiam to oszaleję. Z drugiej strony miał ostatnio sporo problemów przez naszą nagraną rozmowę, dużo ćwiczy... musi też czasem stawić się na uczelni i pilnie uczestniczyć w wykładach. Byłbym złym przyjacielem gdybym przerwał mu teraz naukę. Stwierdziłem więc, że wrócę do domu, sprawdzę plan chłopaka i po jego skończonych zajęciach napiszę do niego, by do mnie przyjechał. Jak postanowiłem, tak też zrobiłem. Po powrocie do domu posprzątałem, zjadłem obiad i położyłem się do łóżka z nadzieją, że uda mi się choć na chwilę zdrzemnąć. Jestem ostatnio potwornie zmęczony, a przecież dopiero co rozpocząłem studia... pytanie, co będzie w późniejszym czasie? Gdy tylko zamknąłem oczy usłyszałem dźwięk telefonu. Nie patrząc kto to, sięgnąłem po telefon odbierając - Mmm... słucham.
- Jesteś w domu?
- Hyung.- przekręciłem się na plecy przecierając twarz - Tak, a czemu pytasz?
- Co się stało, że urwałeś się z zajęć?
- Czy ty mnie śledzisz?
- Yijeong, odpowiedz mi.- westchnąłem przełykając z trudem ślinę.
- Wpadniesz do mnie po zajęciach? Chcę z tobą porozmawiać.
- Będę za 20 minut... teraz są korki to może się przedłużyć.
- Hyung, powiedziałem po zajęciach.
- Mam taryfy ulgowe.
- Kyungil!... halo...- rozłączył się. Syknąłem będąc ponownie wściekłym na samego siebie. Znów przeszkodziłem mu w nauce. Czemu jak tylko nie ma mnie na uczelni ten drań rzuca wszystko i jedzie do mnie? Nie rozumiem tego.
                Pukanie do drzwi. Z trudem wskoczyłem na wózek kierując się w ich stronę. Po otwarciu ich ujrzałem zaniepokojonego Kyungila, który po wejściu do środka pospiesznie zamknął drzwi uważnie mnie oglądając.
- Wszystko w porządku?- zapytał głaszcząc mnie po twarzy.
- Tak... przestań się tak o mnie martwić.
- Jak mam się o ciebie nie martwić do cholery?- Hyung zdjął buty i kurtkę, po czym zaprowadził wózek do pokoju.
- Jestem kaleką, ale nie martw się tak. Nie możesz rzucać wszystkiego jak tylko zobaczysz, że nie wiem... nie ma mnie na uczelni chociażby. Masz skupić się głównie na nauce, a nie na mnie.- Kyungil westchnął łapiąc mnie za ręce.
- O tym właśnie chciałeś ze mną rozmawiać?
- Między innymi. 
- No to słucham tej drugiej sprawy.- spuściłem wzrok wzdychając.
- Ja... Hyung... kim dla ciebie jestem?
- Pamiętasz co stało się w piątek jak piliśmy?- skinąłem głową lekko się czerwieniąc - No właśnie... od tamtego momentu poza byciem moim najlepszym przyjacielem stałeś się też moim chłopakiem... tak mi się przynajmniej wydaje.- czułem jak moja twarz płonie.
- I... mówisz o tym tak otwarcie?
- A czy jest coś czego powinienem się wstydzić?- skinąłem głową czując się jak totalne zero - Czego?
- Mnie.- szepnąłem spoglądając niepewnie na chłopaka.
- Yijeong...
- Przepraszam, ale naprawdę tego nie rozumiem... Jesteś... jesteś wręcz idealny... większość osób chce być z kimś takim jak ty. Możesz przebierać w tych ludziach jak chcesz, a ty... ty wybrałeś mnie. Dlaczego?
- Posłuchaj...
- Boję się po prostu, że to zbliżenie się do mnie jest po to, by uspokoić twoje wyrzuty sumienia.- po tych słowach ugryzłem się w język, ale co miałem z siebie wyrzucić to wyrzuciłem. Przynajmniej mam czyste sumienie. Kyungil wziął głęboki oddech wstając... musiałem go tym zdenerwować.
- Nie sądziłem, że patrzysz na to w taki sposób.
- Przepraszam...
- Nie... dobrze, że o tym powiedziałeś.- hm? Podniosłem wzrok na przyjaciela, który ponownie zajął miejsce naprzeciwko mnie - Jeśli chodzi o to co zrobiłem... tak, mam ogromne wyrzuty sumienia w ramach których chciałem opłacić ci rehabilitację. Nigdy jednak nie wykorzystałbym twoich uczuć dla własnych korzyści i uspokojenia swojego sumienia. Szkoda, że tak pomyślałeś.- chłopak parsknął śmiechem głaszcząc mnie po nogach - Z drugiej jednak strony doskonale cię rozumiem więc nie powinieneś czuć się źle z tym, że mi to powiedziałeś.
- Przepraszam Hyung... zrozum, że ja na tym wózku...
- Wciąż jesteś najwspanialszym chłopakiem na świecie.- otworzyłem szerzej oczy spoglądając na Kyungila, który z uśmiechem zbliżał się coraz bliżej mojej twarzy. Chwyciłem go za kark łącząc nasze usta pocałunkiem, który bez pomocy alkoholu smakował jeszcze lepiej. Hyung wziął mnie bez problemu na ręce uśmiechając się - Jaka kruszynka.
- Nie zawstydzaj mnie.- zaśmiałem się kontynuując pocałunek. Chłopak zaniósł mnie do pokoju kładąc mnie ostrożnie na łóżku... zamarłem. Mimo to posłusznie robiłem to do czego mnie nakłaniał - Co robisz?- szepnąłem patrząc mu w oczy. Ten jednak nie odpowiedział całując mnie po szyi. Jęknąłem zagryzając wargi i tym samym wzmacniając uścisk na jego karku. Krępowało mnie to. Chciałem tego, ale wstyd był tak silny, że bez przerwy telepałem się jak osika. Widziałem Kyungila nago setki razy... on mnie z resztą też. Nie wiem czemu teraz mam takie hamulce. W pewnym momencie dłoń chłopaka zaczęła wędrować pod moją koszulkę. Jego długie palce zaczęły pieścić mojego sutka przyprawiając mnie o kolejny, głośniejszy tym razem jęk - Hyung...
- Tak?
- Co my robimy?
- Chcę się zbliżyć do ciebie jeszcze bardziej.
- A...ale... 
- Hm?
- Wstydzę się.
- Widziałem cię nago dziesiątki razy.- powiedział całując mnie w czoło.
- Tak, ale wtedy wyglądałem jak człowiek, a nie jak embrion.- Kyungil westchnął głaszcząc mnie po brzuchu.
- Nie rozumiem czego się tak tego wstydzisz... skoro się kogoś kocha to się go akceptuje w pełni takim, jaki jest.
- Czekaj.- spojrzałem na niego z ponownym rumieńcem - Co ty właśnie powiedziałeś?
- Że cię kocham.- odpowiedział z uśmiechem całując mnie w kącik ust. Nie wierzę... ktoś pokochał kogoś takiego jak ja. To... jest to tak przyjemne i niesamowite uczucie, że nie jestem w stanie go opisać - Nic nie powiesz?- zaśmiał się głaszcząc mnie po twarzy.
- Nie wiem zbytnio co mam powiedzieć.- moje gardło było coraz bardziej ściśnięte ze wzruszenia.
- Prawdę Junior.
- Prawdę...- powtórzyłem uciekając wzrokiem - Kocham cię i... mam nadzieję, że będzie tak między nami do końca życia. 
- Obiecuję ci to.- szepnął całując mnie. Dopiero w jego ramionach, pod wpływem jego dotyku i jego słów poczułem, że znów żyję. Że powoli wychodzę ze skorupy, którą odziałem dwa lata temu. Czułem jak powoli płaty powłoki odpadają wypuszczając mnie ponownie w stronę ludzi. Kyungil ma rację... skoro jestem najwspanialszą osobą dla kogoś, kto mnie kocha, nic innego nie powinno się dla mnie liczyć. Żadne zdanie innych ludzi, żadna opinia... Muszę nauczyć się żyć dla tej jednej, konkretnej osoby, a nie podporządkowywać się dla innych, kto i tak nie bedzie w stanie tego docenić.

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kyungil&Yijeong~cz.4[Miłość na kółkach]

cz.1 cz.2 cz.3

 
                         Przez ostatnie dni ja i Kyungil bardzo się do siebie zbliżyliśmy. Początkowo przez myśl przeszedł mi dość podły plan, mianowicie zbliżenie się do chłopaka, a następnie skrzywdzenie go i upokorzenie w najbardziej podły sposób, jednak patrząc na wydarzenia z przeszłości i na to, co dzieje się teraz, nie wiem czy byłbym w stanie zrobić coś takiego.
Odpuściłem sobie dzisiejszy dzień na uczelni przedłużając sobie tym samym weekend, gdyż zwyczajnie nie miałem siły uczestniczyć dzisiaj w zajęciach. Nagle usłyszałem dźwięk telefonu. Wyciągnąłem więc go pospiesznie z kieszeni bluzy uśmiechając się na widok widniejącego na wyświetlaczu imienia "Kyungil".
- Słucham?
- Hej... wszystko w porządku?
- Tak, a... czemu o to pytasz?
- Twoja grupa powiedziała mi, że cię dzisiaj nie ma... myślałem, że coś się stało.
- Nie musisz się martwić... wszystko jest okej.- chłopak westchnął. Po chwili mogłem usłyszeć jak pospiesznie gdzieś idzie.
- Potrzebujesz czegoś?
- Nie... zajmij się zajęciami.
- Właśnie wyszedłem z uczelni... przyjadę do ciebie.
- Co...
- Nie widzieliśmy się od wczoraj... stęskniłem się za tobą.- Kyungil zaśmiał się wsiadając do samochodu.
- No wiesz co...- prychnąłem zawstydzony rozglądając się po mieszkaniu. Muszę je chyba trochę posprzątać - Hyung... nie spiesz się.
- Hm? Dlaczego?
- Mam straszny bałagan.- odpowiedziałem nieco zażenowany słysząc po drugiej stronie słuchawki śmiech.
- Nie przejmuj się tym głupku... przypomnij sobie jak wyglądały nasze pokoje jak gdzieś wyjeżdżaliśmy.- uśmiechnąłem się na samo wspomnienie naszych wyjazdów. W każde wakacje i ferie zimowe jeździliśmy na kempingi, na narty, czasem w czasie wakacji podczas wycieczek zatrzymywaliśmy się w hotelach, które... no rzeczywiście. Po naszym pobycie wyglądały jak pobojowisko.
- To były czasy, co?
- Jak chcesz to zaraz je powspominamy... kupię nam soju, co ty na to?
- Hmm w sumie jutro sobota to czemu nie.
- No to postanowione... a powiedz mi jeszcze taką rzecz.
- Tak?
- Jadłeś?- zachichotałem ścieląc jedną ręką łóżko.
- Jeszcze nie.
- Jest 17-sta do cholery.
- Hyuuung... wiesz, że ja nie potrzebuję dużo jeść.
- Nie denerwuj mnie, co? Zajadę jeszcze po jakieś jedzonko i u ciebie będę.
- To do zobaczenia.- powiedziałem kokieteryjnie rozłączając się. Byłem bardzo szczęśliwy... sam nie wiem dlaczego. Czy spowodowane to było odzyskaniem dobrego przyjaciela? Może cieszy mnie fakt, że mam osobę, która rzeczywiście o mnie dba i się mną przejmuje? To jest właśnie Kyungil, którego zapamiętałem i uwielbiałem... czuły, opiekuńczy, stawiający mnie na pierwszym miejscu, potrafiący wyrzec się wszystkiego dla mojej osoby. Niepokoi mnie jedynie fakt, że chłopak jest gejem. W sumie nie przeszkadza mi to w naszej relacji, ale co jak Kyungil znajdzie sobie chłopaka, o którego będzie dbał bardziej niż o mnie, a ja pójdę w odstawkę? Tego się najbardziej boję. Nie chcę, by jakiś inny chłopak zajął moje miejsce mimo, że jesteśmy jedynie kolegami.
Posprzątałem w mieszkaniu, pościeliłem łóżko, zdążyłem nawet jako tako przelecieć dom odkurzaczem, chociaż powiem Wam, że robiąc to na wózku jest niezwykle trudno. Wkładałem brudne, zalegające w zlewie naczynia do zmywarki i wtedy usłyszałem dzwonek do drzwi. Odstawiłem kubek na ladę wycierając dłonie - Otwarte, wejdź!- drzwi do mieszkania otworzyły się, jednak nie usłyszałem przy tym żadnego przywitania. Zaniepokojony poprowadziłem wózek w stronę przedpokoju wyglądając niepewnie zza rogu.
- A co jeśli to byłby ktoś inny?- odetchnąłem łapiąc się za klatkę piersiową.
- Nie strasz mnie.
- Wyrób sobie nawyk zamykania drzwi na klucz.
- Były zamknięte... otworzyłem je z myślą o tobie.
- Nie kłam... za dobrze już cię znam.- Kyungil podszedł do mnie czochrając mi włosy - Jak się czujesz?
- Dobrze... rano kaszlałem więc wolałem zostać w domu.
- Ale póki co jest lepiej, tak?- skinąłem głową lekko się uśmiechając - Mam coś dla ciebie.- spojrzałem na niego z ogromnym zaciekawieniem. Hyung postawił na stole w kuchni pudełka z jedzeniem oraz reklamówkę z butelkami soju, po czym kucnął przede mną otwierając torbę, z której wyciągnął jakąś białą teczkę wręczając mi ją.
- Co to?
- Poprosiłem waszego prymusa o skserowanie notatek z dzisiejszych wykładów i ćwiczeń. Nie musisz się już o to martwić.- dodał z uśmiechem.
- Nie musiałeś.- naprawdę byłem w szoku. Spojrzałem na chłopaka przeszklonymi oczyma - Jej... dziękuję Hyung.- Kyungil uśmiechnął się pokazując palcem na swój policzek.
- Poproszę o nagrodę.- zaśmiałem się całując go w policzek.
- Aishhh nadal o tym pamiętasz.- za każdym razem gdy chłopak robił dla mnie coś dobrego, za co bardzo mu dziękowałem, ten nastawiał policzek prosząc o buziaka.
- Oczywiście... będę cię tym nękał do śmierci.- zamieniliśmy jeszcze pare zdań, po czym ruszyłem do swojego pokoju, by położyć na biurku notatki. Kyungil w tym czasie rozstawiał w salonie jedzenie i alkohol. Gdy tak teraz na niego patrzę to widzę, że bardzo się od siebie różnimy. Kyungil jest wysoki, niesamowicie przystojny, studiuje na najlepszej uczelni w Seoulu, jest bogaty, ma świetną pracę, spełnia marzenia... a ja? Mogę się pochwalić jedynie tym, że studiuję na dobrym uniwersytecie. Jestem niski, nie mam już żadnych marzeń, nie mam koło siebie wianuszka fanów jak on, a do tego jestem niepełnosprawny... to strasznie deprymujące - Junior, wszystko w porządku?!- westchnąłem przecierając twarz.
- Tak! Już do ciebie idę!... znaczy jadę!- z dnia na dzień czuję się coraz bardziej poirytowany. Nie jestem zły na Kyungila tylko na siebie i swoją bezradność i niezaradność - Woow, ile tego kupiłeś.- cały stolik zastawiony był pysznym, parującym jeszcze jedzonkiem - Tteokbokki!- uśmiechnąłem się podjeżdżając do stołu.
- Jeszcze pamiętam, co lubisz najbardziej.- Kyungil usiadł naprzeciwko mnie polewając nam soju - To jak?- zapytał podnosząc kieliszek - Za nas? Za danie mi szansy? Za twoje dobre serducho?
- Przestań.- zaczerwieniłem się unosząc kieliszek, który po kilku sekundach był już pusty.
- Jedz, bo zaraz mi tutaj padniesz.- władowałem do ust tteokbokki posyłając chłopakowi złowrogie spojrzenie.
- Wyrobiłem się jeśli chodzi o picie.
- Mam w to uwierzyć?- prychnąłem marszcząc nos, po czym zająłem się jedzeniem. Jedzenie znikało ze stołu w tempie ekspresowym, podobnie zresztą jak alkohol. Czułem, że wypiłem już o kilka kieliszków za dużo, ale za wszelką cenę chciałem pokazać Kyungilowi, że ma we mnie równego jeśli chodzi o picie.
- Hyung...
- No co tam?
- Powiedz mi... od kiedy jesteś gejem?
- Hmm... a jak długo się znamy?
- Leci nam szósty rok... wstyd... jak możesz nie pamiętać?- czknąłem łapiąc za skrzydełko w ostrym sosie. Kyungil zaśmiał się pomagając mi zjeść gdyż miałem pewne trudności z pocelowaniem do buzi.
- No to od jakiś sześciu lat.- spojrzałem na przyjaciela gryząc mięso.
- To mówisz, że jak tylko mnie poznałeś stałeś się gejem?- po chwili powagi wybuchnąłem śmiechem opluwając chłopaka sosem. Kyungil wytarł twarz, po czym sięgnął po serwetkę wycierając mi usta.
- Czemu cię to bawi?
- Nie bawi mnie to, że jesteś gejem tylko... ja jestem paskudny, no umówmy się.- zaśmiałem się wycierając sos z jego nosa - Ojj... nie wytarłeś się dokładnie Hyung. 
- To nic.- chłopak uśmiechnął się uważnie mi się przyglądając - Ja nie uważam, że jesteś paskudny.
- Mmm daj spokój... po spojrzeniu na mnie zaświtała ci pewnie taka żarówka... muszę go zmienić w geja żeby to paskudztwo się nie rozmnożyło.
- Yijeong, przestań.
- Bo wiesz... my geje nie możemy mieć dzieci.
- My?
- W sensie, że ty... no.
- Powiedziałeś "my".- zaśmiałem się uderzając chłopaka w ramię.
- Przestań, pijany jestem. 
- Po alkoholu ludzie mówią prawdę.
- Aishh wcale nie... nigdy nie byłem z chłopakiem więc nie mogę nazwać się gejem, ha!- Kyungil uśmiechnął się głaszcząc mnie po głowie - Polej nam.
- Chyba już wystarczy.
- Hyuuung.- zarzuciłem rękę na jego kark patrząc mu głęboko w oczy - Zaniesiesz mnie do łóżeczka?
- Do łóżeczka?- przyjaciel zaśmiał się biorąc mnie na ręce - Nic się nie zmieniłeś.
- Co masz na myśli?
- Nadal jesteś taki uroczy.
- Naprawdę?- uśmiechnąłem się wtulając się w niego - Wolisz Hyung takich uroczych chłopców czy takich wiesz... samców alfa?- Kyungil położył mnie na łóżku śmiejąc się.
- Zdecydowanie uroczych.- zamyśliłem się robiąc koło siebie miejsce.
- Połóż się koło mnie.
- No co ty... posprzątam po naszej imprezie i pojadę do domu.
- O nie... piłeś to nigdzie nie pojedziesz.
- No to prześpię się na kanapie.
- Mmm Oppa!- pisnąłem patrząc na zaczerwienioną twarz chłopaka.
- Ja ci dam Oppe głupku.- prychnął kładąc się koło mnie - Przytul się.- uśmiechnąłem się wtulając się w chłopaka. W jego ramionach poczułem nagłą ulgę i poczucie bezpieczeństwa. Strasznie mi tego brakowało przez ostatnie dwa lata - Dobrze się czujesz?
- Tak... a co?
- Trochę wypiłeś... wolę się upewnić.
- Jak będę wymiotować to krzyknę.- spojrzałem na przyjaciela nieprzytomnym wzrokiem - Jest jakaś różnica między pocałunkiem z chłopakiem, a z dziewczyną?
- Czemu o to pytasz?
- Z ciekawości.- Kyungil zamyślił się, po czym spojrzał na mnie cwaniacko się uśmiechając.
- A co? Chcesz spróbować?- skinąłem głową nachylając się do niego.
- Ucz mnie Hyung.
- Ej no co ty... żartowałem.
- Ale ja nie żartowałem.
- Yijeong...
- Co... już ci się nie podobam?
- To nie tak... jesteś pijany i nie chcę cię do niczego zmuszać.
- Nie pijany, tylko lekko dziabnięty, a to jest różnica... poza tym wiem co mówię.
- Mam w to niby uwierzyć?
- Czemu ty tak utrudniasz mi sprawę?- burknąłem łącząc nasze wargi. Chłopak zadrżał zatapiając dłoń w moich włosach, po czym przyciągnął mnie do siebie pogłębiając pocałunek. Wow... nie sądziłem, że ten drań tak nieziemsko całuje.
- Junior...
- Nie przerywaj.- nie wiem dlaczego to zrobiłem. Naprawdę go pragnę czy boję się jedynie tego, że znajdzie innego chłopaka zostawiając mnie samego, bez opieki? Jedynym sposobem zatrzymania go przy sobie będzie związek... nie... co ja wygaduję? Kyungil jest tak czuły, opiekuńczy... poza tym sam powiedział, że jego ideałem jestem ja... może rzeczywiście powinienem przełamać lęk i stereotypy i spróbować z nim być?

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kyungil&Yijeong~cz.3[Miłość na kółkach]

cz.1 cz.2

                 Od imprezy u Kyungila minęło pięć dni. Od tamtego czasu czuję się dość dziwnie wśród studentów będących na niej. Wszyscy dziwnie na mnie patrzą, wytykają mnie palcami i szepczą coś między sobą. Nie ukrywam, że jest to dość uciążliwe, ale nie mam na tyle odwagi, by powiedzieć im wprost żeby dali mi w końcu spokój. Najgorsze jest to, że od tamtego czasu Jaeho w ogóle ze mną nie rozmawia. Za każdym razem gdy mnie widzi zaczyna rozmawiać z osobami będącymi obok niego, udaje, że mnie nie widzi bądź też zwyczajnie ucieka. Szczerze mam już tego dość i stwierdziłem, że dzisiejszego dnia w końcu to z nim załatwię. Mam na uniwersytecie tylko jego i szkoda by było stracić jedyną, bliską mi osobę.
Znajdowałem się właśnie w palarni umiejscowionej z boku budynku uczelni. Wiedziałem, że Jaeho nie odmówi sobie papierosa będącego jego napędem na kolejne kilka godzin wykładów. Zmarznięty i nieco zniecierpliwiony przyglądałem się parze lecącej z moich ust. Dzisiejszego dnia było naprawdę zimno, a ja jak ten ostatni głupek dzielnie czekałem na Jaeho. W pewnym momencie usłyszałem jego śmiech, jednak nie słyszałem innych głosów poza jego... musiał rozmawiać przez telefon. Po chwili zza rogu wyszedł wspomniany wcześniej chłopak. Gdy mnie zobaczył westchnął wywracając oczami.
- Muszę kończyć... Zadzwonię do ciebie po zajęciach.- ruszyłem wózek kierując go w stronę chłopaka.
- Hej...
- Czego chcesz?- odchrząknąłem spoglądając na kolegę.
- Chcę wiedzieć czemu od kilku dni zachowujesz się tak dziwnie.
- To znaczy?
- Od piątku w ogóle ze mną nie rozmawiasz i mnie unikasz... o co chodzi?- Jaeho wzruszył ramionami odpalając papierosa - Wstydzisz się pokazywać z kaleką?- chłopak westchnął przenosząc na mnie wzrok.
- Nie... po prostu chodzi o to, że mnie okłamałeś, a ja nienawidzę kłamstwa.
- Co? Jak to cię okłamałem?- Jaeho wyciągnął ze spodni telefon, po czym wręczył mi go włączając jakiś filmik.
- Ten film krąży po necie od soboty... Mówiłeś, że nie znasz Kyungila, a teraz cała prawda wyszła na jaw.- nie mogłem uwierzyć w to co widzę. Ktoś bezczelnie nagrał całą rozmowę jaką odbyłem w piątek z Kyungilem. Na nagraniu wyraźnie słychać to jak krzyczę na chłopaka, że to przez niego jestem kaleką.. słychać również jego próbę "przekupstwa". Przecież Kyungil będzie miał teraz okropne problemy...
- Jaeho...
- Daj spokój, nie tłumacz się. Trzymaj się po prostu ode mnie z daleka, okej?- chłopak zabrał mi telefon, po czym rzucił na ziemię papierosa przydeptując go.
- Przepraszam... nie chciałem cię okłamać.
- Przeproś lepiej Kyungila... przez ciebie może wylecieć z kadry.
- Przeze mnie?!... Ja nagrałem ten film?! Ja go wrzuciłem do internetu?!
- Większość ludzi twierdzi, że było to ustawione i za wszystkim stoisz ty żeby wyłudzić od niego kasę.
- Co...- nie wierzę, po prostu nie wierzę! Jak oni mogli zrobić coś takiego?! Dlaczego Jaeho jak ten osioł podąża za wszystkimi nie wysłuchując nawet tego, co mam mu do powiedzenia?! - Jaeho, to nie jest prawda...
- Mniejsza... trzymaj się.- czułem jak do oczu napływają mi łzy. Jak to dojdzie do władz uczelni to będzie po mnie.
- A ty dokąd?- hm? Podniosłem głowę widząc wychodzącego zza budynku Kyungila, który skutecznie zablokował Jaeho drogę - Skoro nie masz dowodów potwierdzających autentyczność tego nagrania to dlaczego zachowujesz się w taki sposób w stosunku do Yijeonga?- co? On w tym wszystkim bierze moją stronę?
- Pf... wszyscy wiedzą jaka jest prawda i twoje zdanie nic tu akurat nie zmieni.
- Mhmm... w takim razie jaka jest prawda?- Jaeho zmieszał się robiąc krok w tył - No słucham... nie mam dla ciebie zbyt wiele czasu.
- Yijeong jest kaleką przez ciebie i... zlecił komuś nagranie waszej rozmowy żeby móc wyłudzić od ciebie pieniądze.- Kyungil zaśmiał się zerkając na mnie.
- Widzisz Yijeong jaki z ciebie cwany chłopak.- milczałem... wolałem się nie odzywać, by nie pogorszyć sytuacji, która jest już i tak wystarczająco zagmatwana - Posłuchaj mnie Jaeho.- chłopak złapał mojego kolegę z roku za kurtkę, po czym przycisnął go do ściany budynku - Nie wiem kto i jakim prawem to nagrał, a później wrzucił do internetu, ale zaświadczam, że nie był to Yijeong. Znam go kilka dobrych lat i wiem, że mimo nienawiści do mojej osoby nie byłby w stanie zrobić czegoś takiego.
- Ale...
- Nie skończyłem... Tak, spowodowałem wypadek, przez który Yijeong nie może chodzić i bardzo tego żałuję, ale to jak załatwimy tą sprawę między sobą nie powinno cię w ogóle interesować... Ani ciebie, ani ludzi z uczelni, ani żadnej osoby, która widziała to pieprzone nagranie, rozumiesz?- wow... jestem naprawdę pod wrażeniem i nawet przez kilka sekund poczułem, że cała złość do Kyungila ze mnie wyparowała.
- T... tak... rozumiem.
- Świetnie.- Kyungil puścił przestraszonego chłopaka biorąc głęboki oddech - No cóż... w takim razie żeby odpokutować, coś dla mnie zrobisz. 
- Co? Niby co?
- Dowiesz się kto to nagrał i zajmiesz się przyprowadzeniem tej osoby do mnie.
- Że co? Niby jak mam się tego dowiedzieć?
- Hmm no nie wiem.- Kyungil nachylił się do chłopaka cwaniacko się uśmiechając - Widzisz do czego jestem zdolny więc się postaraj.- Jaeho otworzył szeroko oczy, po czym pospiesznie się ukłonił zostawiając nas samych. Westchnąłem spoglądając na byłego przyjaciela.
- Kyungil... to naprawdę nie ja...
- Przecież wiem... przede mną akurat nie musisz się tłumaczyć.- skinąłem głową biorąc głęboki oddech.
- Co teraz zrobisz?
- Mój manager ma się tym zająć... za kilka dni będzie po wszystkim.
- Ale... wszyscy na uczelni wiedzą, że siedzę na wózku...- nie potrafiłem znów go tym obarczać.
- Przeze mnie... nie bój się o tym mówić, wiem co zrobiłem.- między nami zapadła cisza. Miałem zaprzeczyć? Po co? Przytakiwać też nie było sensu... musiałby wtedy poczuć się z tym źle - No dobra... masz dzisiaj jakieś ćwiczenia?
- Same wykłady.
- To zabieram cię na kawę.
- Co?
- Aishh, nie tocz ze mną kolejnej wojny tylko się zgódź.
- Sam nie wiem...
- Pogadamy, wyjaśnimy sobie kilka kwestii.
- Hyung, ja naprawdę...
- Prędzej czy później trzeba by było o tym pogadać.- westchnąłem spoglądając na chłopaka. Po jego twarzy widziałem, że naprawdę liczy na to spotkanie. Przytaknąłem więc, po czym Kyungil usadził mnie w swoim samochodzie i odjechał. Czułem się dziwnie. Ostatnio na takie przejażdżki chadzaliśmy w liceum... jak ten czas szybko zleciał i jak wiele się w nim pozmieniało... - Znam fajną, cichą kawiarnię z najlepszą kawą w Seoulu. 
- Zdaję się tutaj na ciebie, także masz pełne pole do popisu.- chłopak uśmiechnął się przyspieszając - Dlaczego właściwie chcesz jeszcze ze mną rozmawiać?
- Dużo ci zawdzięczam i mam też wobec ciebie ogromny dług. 
- Nie chcę żebyś tak na to patrzył... stało się i koniec, po cholerę do tego wracać...- burknąłem wyglądając przez okno.
- A ja nie chcę żebyś udawał, że nic się nie stało.- zajechaliśmy do dzielnicy Gangnam, po czym wjechaliśmy w boczną, cichą uliczkę. Chłopak zaparkował przed niewielką, niesamowicie urokliwą kawiarnią, po czym wysiadł pospiesznie z auta pomagając mi wyjść.
- Nigdy nie zdarzyło nam się wyjść razem na kawę... zawsze to było jedzenie i piwo.
- Dojrzałem.- Kyungil posłał mi ciepły uśmiech, na który chcąc nie chcąc odpowiedziałem tym samym. Po wejściu do środka ustawił wózek przy stoliku, po czym poszedł zamówić nam kawę. Westchnąłem nie odrywając od niego wzroku. Faktycznie się zmienił, co ogromnie mnie dziwi. Stał się bardziej męski, dojrzalszy... wie, czego chce - Wziąłem ci mocce i kkultarae... pasuje?
- Pewnie, dzięki.- Kyungil usiadł naprzeciwko mnie wzdychając.
- Dość niezręcznie, co?
- Nie chcę nic mówić, ale sam do tego doprowadziłeś.- starałem się powiedzieć to z uśmiechem. Widzę, że Hyung zrozumiał o co chodzi.
- Wiem... niestety wiem to bardzo dobrze.
- Wiesz... nie chcę żebyś spędzał ze mną czas na siłę chcąc tym... nie wiem... odpokutować.
- To nie tak.- chłopak przerwał gdyż w tym momencie kelnerka przyniosła nam kawy i ciasta - Od tamtego wypadku... wiem, że źle zrobiłem i chciałem się z tobą jak najszybciej skontaktować, ale nie miałem na to wystarczająco odwagi... Wspominałeś, że co noc widzisz wyraz mojej twarzy gdy wpadałeś pod samochód, ja... mi co noc śni się ten wypadek, twój krzyk i bezradność...- Hyung westchnął upijając łyk kawy. Czułem jak coś ściska mnie za gardło... nienawidzę tego uczucia - Wiem, że zwykłe "przepraszam" nie wystarczy, a... byłeś najbliższą mi osobą, która teraz cholernie cierpi przez moją głupotę i samolubstwo. Jedyną rekompensatą może być rehabilitacja i długie leczenie...
- Nie...
- Hm?
- Nie chcę tego... widocznie tak miało być.
- Yijeong...
- Niech zostanie tak jak jest...
- A twoje marzenia?- wbiłem wzrok w stół biorąc głęboki oddech.
- Moje marzenia zmieniły się dwa lata temu... teraz chcę skończyć uczelnię i znaleźć dobrą pracę.
- Powinieneś być na moim miejscu.- spojrzałem na byłego przyjaciela lekko się uśmiechając.
- Daj spokój... nie powinieneś tak mówić.- wziąłem łyka kawy, po czym zagryzłem go ciastkiem - Ale mają tu dobre rzeczy.
- Wiedziałem gdzie cię zabrać.- po odbytej rozmowie Kyungil zaproponował mi przejażdżkę, na którą oczywiście się zgodziłem. Jeżdząc po Seoulu rozmawialiśmy o wszystkim... zupełnie jak za starych, dobrych czasów, jednak tym razem z odrobiną dystansu. Mimo to potrafiliśmy się jednak śmiać czy żartować. Jak widać niechodzenie na wykłady czasem się opłaca, choć nie zmienia to faktu, że wciąż w głębi serca chowam do niego urazę.
- Kiedy ostatni raz byłeś w Gwangju?- Kyungil zerknął na mnie zamyślając się.
- Dwa lata temu... nie miałem teraz na to czasu.
- Ciągle trenujesz?- ten skinął głową wzdychając. Zamilkłem spoglądając na to, co działo się za oknem. Deszcz, wiatr... typowa jesień. W sumie ta pogoda idealnie oddawała nasze dzisiejsze nastroje. W pewnym momencie poczułem jak chłopak łapie mnie za dłoń. Otworzyłem szeroko oczy spoglądając na nasze dłonie i na niego.
- Wszystko się ułoży, zobaczysz.
- Przestań.- zaśmiałem się nerwowo zabierając rękę - To krępujące.
- Krępuje cię dotyk byłego kolegi?- spojrzałem na niego uderzając go w ramię.
- Głupek.- prychnąłem lekko się uśmiechając.
- W sumie od zawsze byłeś taki nieśmiały.
- Nieśmiałość to nic złego.
- Oczywiście... uważam wręcz, że jest urocza.
- Czym jesteś starszy, tym bardziej rzuca ci się na głowę.- Kyungil zaśmiał się skręcając w ulicę, na której wynajmuję mieszkanie - Hyung.
- Hm?
- Skoro jesteś taki popularny to pewnie kręci się wokół ciebie dużo dziewczyn.
- No troszkę tego jest.- powiedział zatrzymując się pod blokiem.
- I co? Jest jakaś, którą szczególnie lubisz?
- Hmm... nie, raczej nie. 
- Czemu? Uważam, że na naszą uczelnię chodzą całkiem ładne dziewczyny.- Kyungil zaśmiał się nachylając się dość blisko mojej twarzy.
- Problem w tym, że ja wolę chłopców. 

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kyungil&Yijeong~cz.2[Miłość na kółkach]

cz.1

                    Po dotarciu do domu przeanalizowałem dokładnie zaistniałą na uczelni sytuację. Doszedłem do wniosku, że "wojna" z Kyungilem może być dość ciekawa i fakt, że w końcu będę mógł się na nim odegrać napawał mnie ogromnym optymizmem. Swoje już wycierpiałem... nie mam zamiaru go unikać i nad sobą płakać przeklinając los, że znów trafiłem na tego drania. Każda styczność z nim będzie idealną okazją do odszczekiwania się i opracowywania planu zemsty. Nie mówię tu oczywiście o tak poważnym wykroczeniu jakie popełnił on, jednak znam jego czułe punkty i wiem jak mam atakować by odpowiednio go zranić.
- O czym tak myślisz?- westchnąłem podnosząc wzrok na stojącego nade mną Jaeho.
- O ostatnim wykładzie z psychologii.
- A daj spokój... był tak nudny, że połowę przespałem.- uśmiechnąłem się wertując zawzięcie książkę choć tak naprawdę nie mam pojęcia dlaczego właściwie to robiłem - Czego tam szukasz? Pomóc ci?
- Właściwie to co mnie interesowało już dawno przeczytałem... nie wiem czego tu szukam.- zaśmiałem się nerwowo chowając książkę do plecaka. Chłopak przytaknął zagłębiając się w swoim telefonie. Odetchnąłem mierząc wzrokiem ludzi znajdujących się na korytarzu. Grupki uczących się, rozmawiających ze sobą, o... widzę kącik "malarski" dla pań... czyli wszystko i nic. Co za nudy... chcę już przebrnąć przez dzisiejsze wykłady i ćwiczenia i iść do domu. Pobyt na uczelni jest dla mnie dość nieprzyjemny. Czuję się jak alien siedząc na wózku. Mam wrażenie, że studenci patrzą na mnie z poczuciem wyższości łącząc to jednocześnie z ogromną pogardą.
- O... zobacz kto idzie.- Jaeho wskazał na modnie ubraną, wysoką dziewczynę stojącą na środku korytarza.
- Kto to?
- Yewon... lata za Kyungilem jak ten pies. Opowiada wszystkim, że się umawiają jednak i tak każdy wie jaka jest prawda.
- Prawda?
- Mhm.- spojrzałem pytająco na chłopaka - No że Kyungil ma chyba skłonności w stronę chłopców.
- Em... nieee, raczej nie wydaje mi się.- o czym on mówi? Czy ta uczelnia całkowicie powariowała? Dobra, może i Jaeho umawiał się z Kyungilem, ale pewnie jako dobrzy przyjaciele... Jaeho musiał źle zrozumieć jego intencje.
- Uwaga!- spojrzałem na wspomnianą wcześniej Yewon - Kyungil Oppa ma wam coś do powiedzenia!- zaszczebiotała klaszcząc. Pierwsza myśl? Idiotka...
- Daj spokój Yewon... nie rób cyrku.- do moich uszu dobiegł głos wchodzącego po schodach Kyungila - Robię dzisiaj u siebie imprezę! Zaczynamy o 20-stej i mam nadzieję, że zobaczę na niej większość z was!- ludzie stojący na korytarzu omal nie umarli z zachwytu. Westchnąłem zerkając na Jaeho.
- Wybierasz się?
- Hm... nie lubię Kyungila, ale imprezy w jego willi to jest coś.
- Willi?... On ma wille?
- Jako piłkarz trzepie kupę kasy.- no tak... jak mógłbym zapomnieć.
- Yijeong...- znów ten głos... Uniosłem wzrok na stojącego przede mną Kyungila - Również jesteś zaproszony. Liczę na to, że wpadniesz.- mam kilka godzin na obmyślenie wstępnego planu zemsty.
- Oczywiście... z wielką przyjemnością.- uśmiechnąłem się widząc na twarzy byłego przyjaciela lekkie zdziwienie - Mógłbyś powiedzieć tym zapatrzonym w ciebie pachołkom żeby tak się na mnie nie patrzyli? Jest to dość krępujące.- oczy studentów skierowane były tylko na nas... nie znoszę czegoś takiego, a tym bardziej nie chcę by cała uczelnia żyła teraz tym, że ich idol zaczął zwracać większą uwagę na chłopaka jeżdżącego na wózku.
- Tak... jasne.
- Dziękuję.- uśmiechnąłem się kierując się w stronę sali gdyż akurat jak to wybawienie przybył profesor. Jaeho ruszył za mną jednak nie odezwał się ani słowem. Jestem pewien, że ma świadomość tego, że nie jesteśmy z Kyungilem sobie obcy. Na szczęście póki co nie zadaje żadnych zbędnych pytań.
Po skończonych zajęciach udałem się do domu obmyślając w międzyczasie plan upokorzenia chłopaka. Chciałem dopiec mu w taki sposób, by dał mi spokój do końca życia. Swoją drogą nieźle mu się powodzi... Jest na trzecim roku studiów, ma świetną pracę, zarabia pewnie też nie mało skoro pozwolił sobie na kupno willi. No cóż... tak miało wyglądać moje życie, a ten dupek to wszystko zniszczył. Nic nie jest w stanie mi tego zrekompensować.
Wziąłem prysznic, przebrałem się, ułożyłem włosy i w napięciu czekałem na taksówkę. Gdy ta podjechała pod blok, w którym wynajmuję mieszkanie, kierowca oczywiście pomógł mi się do niej wtoczyć, po czym ruszył we wskazane miejsce. Strasznie się denerwowałem. Nie byłem na imprezie odkąd przykuto mnie do wózka. Wizja poruszania się na nim po czyimś, nieznanym mi zupełnie domu mnie przerażała. Jechałem na domówkę bez jakiegokolwiek planu. Miałem na niej zacząć wstępny plan mojej zemsty, ale byłem tak zajęty przygotowaniem się, że zupełnie o tym zapomniałem.
- Oho... już słychać do kogo jedziemy.- z rozmyśleń wyrwał mnie niski głos kierowcy.
- Nie rozumiem.
- W tej dzielnicy takie głośne imprezy robi tylko nasz nowicjusz.
- Ma pan na myśli piłkę nożną?
- Dokładnie.- westchnąłem gdy taksówkarz zatrzymał się pod domem. Ogrodzony był bambusowym płotem, na którym puszczone były różnego rodzaju rośliny. Odizolował się wręcz idealnie. Kto by pomyślał, że ten imbecyl na to wpadnie? Dwupiętrowa willa oświetlona była tak niesamowicie, że muszę przyznać iż naprawdę robiła wrażenie. Po zapłaceniu kierowca pomógł mi usiąść na wózku, po czym odjechał zostawiając mnie samemu sobie. Wziąłem głęboki oddech rozglądając się za Jaeho, jednak ulica była absolutnie pusta.
- Weź się w garść Yijeong.- po tych słowach ruszyłem do kipiącego przepychem domu byłego przyjaciela. Nadal nie mogę uwierzyć w to, że tak się ustawił w życiu. Znaczy... cieszy mnie to, bo byłem wobec niego szczery i lojalny i to, że sobie poradził choć nikt tak naprawdę w niego nie wierzył jest ogromnym sukcesem, ale prawda jest taka, że gdyby nie ja, mieszkałby pewnie nadal w Gwangju z rodzicami i opowiadałby im bajkę o tym, że kiedyś zostanie wielkim piłkarzem.
Do głównych drzwi willi prowadziły wielkie, marmurowe schody... czemu mnie to nie dziwi? Sięgnąłem po telefon wybierając numer Jaeho.
- Halo?!- w moje ucho uderzyła fala głośnej muzyki połączonej z krzykiem kolegi.
- Mógłbyś po mnie wyjść?
- Głośniej! Nie słyszę cię!
- Czy mógłbyś po mnie wyjść?!
- Jasne, już idę!- rozłączyłem się kręcąc zrezygnowany głową. Co tam się dzieje do cholery? Już czuję, że nie będę się dobrze bawił. Po chwili w progu pojawił się Jaeho szczerząc się na mój widok - Byłem pewien, że nie zaszczycisz nas swoją obecnością.- powiedział łapiąc z łatwością mnie wraz z wózkiem.
- Wiem, że tak naprawdę Kyungil nie chciał mnie na tej imprezie... jestem tu po to by zrobić mu na złość.
- Ahhh tak kombinujesz.- zaśmiał się stawiając wózek w progu.
- Dzięki.- uśmiechnąłem się patrząc z niepokojem na to, co działo się w przedpokoju. Jedna wielka orgia połączona z piciem, paleniem i wciąganiem wszystkiego co nawinęło się pod rękę... witaj studencki świecie.
- Napijesz się czegoś?!- spojrzałem na Jaeho potwierdzając jego słowa skinieniem głowy. Chłopak zostawił mnie na moment biegnąc w stronę barku znajdującego się w centrum salonu... wow. Czekając na niego przyglądałem się uważnie zachowaniom ludzi. Powinienem chyba zmienić kierunek na psychologię. Strasznie mnie to ciekawi... co kieruje ich umysłami, o czym myślą, czemu myślą właśnie w taki sposób, a nie w inny...
- Yijeong!- udając, że nie słyszę zacząłem kierować wózek w stronę Jaeho, jednak ten dupek był szybszy ode mnie - Przyszedłeś!
- Tak! Jak widać o własnych nogach!- uśmiechnąłem się jednak po chwili parsknąłem śmiechem specjalnie plując mu w twarz.
- Przepraszam... nie chciałem tak tego ująć!- on mnie przeprasza? Na pewno jest już pijany...
- Mniejsza... odejdź, bo nie widzę Jaeho!
- Porywam cię na chwilę! Jaeho o tym wie!- odpowiedział Kyungil łapiąc za wózek.
- Puszczaj, nie mam ochoty z tobą przebywać!
- Nie masz wyjścia!- spuściłem z siebie powietrze wywijając oczyma, po czym oddałem się wpływowi chłopaka. Kyungil wziął mnie na ręce kierując się w stronę schodów.
- Co... co ty wyprawiasz?! Puść mnie!
- Musimy się dostać na górę!
- Kyungil do cholery! To upokarzające!- chłopak jedynie uśmiechnął się idąc na górę. Zakryłem twarz dłońmi, by uniknąć spojrzeń ciekawskich, wstawionych już ludzi. Nie chcę żeby po uczelni krążyły plotki, że inwalida oddał się "najfajniejszemu" chłopakowi z uniwersytetu. Na górze nie było absolutnie nikogo... jak widać była to impreza zamknięta, która odbywała się jedynie na dole jego domu - Po co mnie tu przyniosłeś?
- Chcę z tobą pogadać.- parsknąłem śmiechem spoglądając na byłego przyjaciela.
- My chyba nie mamy o czym rozmawiać.
- Oj zdziwisz się.- chłopak posadził mnie na łóżku, po czym sprawdził korytarz zamykając za sobą drzwi.
- Mów... chyba mam ochotę już wrócić do domu. 
- Nikogo tu nie ma... nie musisz już grać.
- Grać? To chamskie zachowanie to twoja szkoła.
- Yijeong...- Kyungil usiadł obok mnie patrząc mi w oczy. Miałem wrażenie, że potrafi wyczytać z nich absolutnie wszystko... co za dziwne uczucie - Muszę ci powiedzieć, że jak cię zobaczyłem... na tym wózku...- chłopak westchnął spuszczając wzrok.
- O nie... jeśli chcesz o tym rozmawiać...
- Musimy... teraz jest idealna okazja. 
- Daruj sobie, naprawdę... Spieprzyłeś mi życie, o czym ty chcesz jeszcze rozmawiać?!
- Wiem to do cholery, daj mi to jakoś zrekompensować!- zatkało mnie. Spojrzałem na Kyungila wielkimi oczyma.
- Słucham?
- Zapłacę za rehabilitację... staniesz na nogi...
- Jesteś śmieszny.
- Yijeong, nie mów tak.
- Co noc mam przed oczami twoją twarz i to jak patrzyłeś na mnie gdy wjeżdżał we mnie samochód... Chciałeś mnie zabić żeby grać w tej pieprzonej kadrze!... Naprawdę musiałeś poświęcić moje zdrowie?!
- Byłem głupi...
- Nadal jesteś.- czułem jak do oczu napływają mi łzy. Nie mogę płakać... przepłakałem zbyt wiele dni, by teraz rozklejać się przed tym draniem - Nie rozumiem...- pociągnąłem nosem wycierając policzki - Byłeś dla mnie jak starszy brat... cały nasz okres znajomości dbałeś o mnie, pilnowałeś mnie, zabierałeś na jedzenie... jedna decyzja trenera wystarczyła byś zmienił się w potwora...
- Yijeong...
- W potwora, który jest w stanie zabić byleby uzyskać to co chce.- między nami zapadła cisza. Cisza, której nie mogłem znieść gdyż była zbyt przytłaczająca. Sięgnąłem więc po telefon, by zadzwonić po Jaeho, jednak Kyungil mi go pospiesznie zabrał - Oddaj go.
- Zastanów się nad moją propozycją, proszę cię.
- Nie mam zamiaru.
- To dla ciebie jedyna szansa...
- Teraz się o mnie martwisz? Już jest trochę za późno.
- Zawsze byłeś taki uparty... nienawidzę tego.
- Nienawidzisz wszystkiego i wszystkich, którzy się z tobą nie zgadzają w jakiejś kwestii.- chłopak westchnął oddając mi telefon.
- Zgarnę cię w poniedziałek z uczelni i porozmawiamy na spokojnie.
- Nie... i proszę cię, nie kręć się koło mnie. Daj mi w końcu święty spokój. 
- Chcesz teraz zakończyć naszą przyjaźń?- zacisnąłem wargi spoglądając na chłopaka z niedowierzaniem.
- Ty ją zakończyłeś dwa lata temu... miej godność i choć raz weź na siebie odpowiedzialność.

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko, ale jestem po wykładach, nauce prawa, załatwieniach w banku i jeszcze czeka mnie napisanie felietonu :') Mam nadzieję, że u Was jest lepiej <3