Jeongmin & Minwoo ~cz.4 [Chłopak z kawiarni]

~cz.1~ ~cz.2~ ~cz.3~

                     Czuję się dziwnie. Pogubiłem się w tym wszystkim. Sam tak naprawdę nie wiem czego chcę. Czy kryć się z tym, że czuję się osobą homoseksualną i starać się żyć normalnie, czy przyznać się do tego rodzinie i znajomym i całkowicie zamknąć się w sobie i odciąć się od świata. Wiem, że jakbym się do tego przyznał poczułbym wielką ulgę... z drugiej jednak strony czułbym się tak zażenowany, że nigdy więcej nie pokazałbym się światu na oczy. Jeśli jednak będę trzymał to w sobie, to to uczucie prędzej czy później mnie wykończy i wyniszczy psychicznie. Sam już nie wiem co jest gorsze...

- Oppa...- spojrzałem na głowę Minah wychylającą się zza drzwi. 

- Hm?

- Przesiedziałeś w pokoju cały dzień...

- Wiem.

- Jest już 19-sta... Jeongmin po ciebie przyszedł...- zerwałem się na równe nogi po usłyszeniu jego imienia. Siostra weszła do pokoju zamykając za sobą drzwi - Powiedziałam mu żeby poszedł do domu i że przyjdziesz tam jak się zbierzesz.- po tych słowach usiadła na łóżku i wbiła we mnie wzrok - Jeongmin Oppa ma tu coś na rzeczy, prawda?

- Nie chcę o tym gadać.

- Dlaczego? Skoro wyznałeś mi swoją największą tajemnicę to to też możesz mi powiedzieć.

- To co powiem będzie głupie... wolę tego uniknąć i starać się zachowywać jak osoba dorosła...

- Podoba ci się, a ty pewnie przejmujesz się tym, że to wszystko stało się zbyt szybko, mam rację?- milczałem... było mi wstyd przyznawać się do tak bzdurnej rzeczy - Minwoo...

- Minah... nie męcz mnie już, proszę cię... pogadamy o tym jak będę w stu procentach pewny co do niego czuję...

- Hm...- dziewczyna wstała i wyciągnęła z szafy moją najlepszą bluzę, po czym mi ją wręczyła - Skoro ci się podoba, spróbuj no wiesz... poflirtować z nim.- ta... ja i flirt. Tylko się ośmieszę. Nigdy z nikim nie flirtowałem, a już na pewno nie z chłopakiem. Sięgnąłem po bluzę i szybkim ruchem narzuciłem ją na siebie. 

- O czym ty mówisz...

- Oppa, próbuj... uwierz mi, że na pewno ci się to opłaci. Nikt nie byłby w stanie odmówić tak słodkiemu i przystojnemu chłopakowi jak ty.- spojrzałem na Minah, po czym oboje zachichotaliśmy. 

- No dobrze młoda... to jeszcze mi powiedz jak mam to zrobić.- szkoła uwodzenia według Minah, część pierwsza. Dziewczyna posadziła mnie na łóżku, po czym usiadła obok mnie. Muszę przyznać, że czułem się bardzo dziwnie z tym, że młodsza siostra będzie mnie uczyła flirtowania. Aish... ale co się dziwić. Jest bardzo ładna i co chwilę ktoś się z nią umawia więc już wie co i jak. 

- Siadasz obok niego i zaczynacie rozmawiać o jakiś męskich pierdołach... po pewnym czasie.. tylko pamiętaj żeby nie zrobić tego zbyt szybko, zaczynasz delikatnie dotykać palcami jego dłoni. Gdy zacznie dopytywać o co chodzi, złapiesz go za rękę, oprzesz na nim głowę i powiesz, że ci strasznie zimno.... on już będzie wiedział co robić.

- Zwariowałaś.

- Czemu?

- To nie przejdzie... nie w moim wypadku.

- Ale Oppa...

- Pójdę tam po prostu posiedzieć i lepiej poznać jego przyjaciół...a reszta sama się jakoś potoczy.- potargałem włosy Minah z lekkim uśmiechem, po czym opuściłem pokój. Czułem jak wszystko we mnie chodzi. Byłem bardzo zestresowany na myśl o tym ognisku. Przeprowadzka, obcy ludzie, nowe miasto... to dla mnie stanowczo za dużo. Wyszedłem przed dom i poczułem lekkie hamulce niepozwalające mi iść dalej. W sumie to miałem ochotę zamknąć się w czterech ścianach swojego pokoju i w ogóle z niego nie wychodzić. Dlaczego nieśmiałość jest tak bardzo uciążliwa? Cholernie mnie to męczy i pewnie bardzo dużo przez nią tracę.
- Też dopiero się wybierasz?- hm? Spojrzałem zaskoczony w stronę pytającego głosu. Przed domem Jeongmina stał Donghyun.
- Tak... 
- Też dopiero co przyjechałem... chodź, nie ma na co czekać.- przytaknąłem i po chwili znalazłem się przy chłopaku. Hyung mierzył mnie wzrokiem i lekko się uśmiechał. Nie miałem pojęcia o co mu chodzi, ale ta sytuacja wydawała mi się bardzo dziwna i krępująca. Po wejściu do mieszkania Donghyun zawołał kogoś o imieniu Jeongjoon. Po chwili znalazł się przy nim na oko 14-letni chłopiec. Hyung objął go w pasie i pocałował w czoło na co zareagowałem niezbyt dojrzale, ale gdy widzi się coś takiego tak nagle można ogłupieć.
- Nie przywitasz się z gościem?- zapytał Donghyun pieszcząc nosem włosy chłopaka. Ten uśmiechnął się lekko i podał mi rękę.
- Jeongjoon... miło mi.
 - Ym... Minwoo...
- Nowa zdobycz mojego braciszka? 
- Słucham..?
- Jeongjoon... to wasz nowy sąsiad i kolega Jeongmina.- sprostował sprawę Donghyun, po czym klepnął chłopaka w tyłek - Czekaj na mnie w pokoju.- 14-latek posłusznie pobiegł do pokoju, a ja spojrzałem pytająco na hyunga - Co jest?
- To... twój chłopak? Brat Jeongmina?
- Mhm... a o co chodzi? 
- Nie no... o nic...a...to pytanie z tą nową zdobyczą..?
- Nie przejmuj się tym... Jeongjoon jest trochę nieznośny, opryskliwy i strasznie zazdrosny o Jeongmina.
- Zapamiętam...- uśmiechnąłem się lekko i rozejrzałem się po domu - Gdzie są wszyscy?
- Pewnie w ogrodzie... leć tam i powiedz chłopakom, że jestem...ja przyjdę do was... za jakąś godzinę.- po tych słowach uśmiechnął się zadziornie i pobiegł na górę. Westchnąłem i ruszyłem we wskazane przez hyunga miejsce. Rzeczywiście...cała czwórka siedziała przy ognisku pijąc piwo i zajadając się różnymi pysznościami.
- Hej..- chłopcy odwrócili się w moją stronę, po czym każdy zaczął się ze mną radośnie witać. Znów przez chwilę poczułem, że mam przyjaciół.
- W końcu przyszedłeś!- krzyknął wręcz Jeongmin i jak poparzony w mgnieniu oka znalazł się u mojego boku. Czułem jak śmierdzi od niego alkoholem. Od razu wiedziałem, że ten wieczór nie będzie raczej należał do przyjemnych.
- Em.. Donghyun też przyszedł... ale poszedł z Jeongjoonem na górę.
- A niech robią co chcą... są dorośli.- Jeongmin przygryzał co chwilę wargi i patrzył naprzemiennie w moje oczy i na usta.
- To co?... Zjemy coś?- chłopak uśmiechnął się jedynie i zaprowadził mnie w stronę ogniska. W tym samym czasie serce chciało rozsadzić mi klatkę piersiową. Byliśmy tak blisko od czegoś z czym pragnąłem wstrzymać się przez bardzo długi czas. Nie lubię tak bliskiego kontaktu z drugim człowiekiem. Jeśli ktoś mówi do mnie z bliskiej odległości, flirtuje ze mną czy mnie dotyka, mam ochotę uciec i schować się głęboko pod ziemią. Zazdroszczę ludziom, którzy potrafią zagadać osobę, która im się podoba i to jeszcze w taki sposób, by ta osoba odwzajemniła zaloty. Gdy usiadłem przy ognisku Kwangmin wręczył mi piwo i szeroko się uśmiechnął.
- Pij bo spięty jesteś.. i uważaj na Jeongmina, bo mówił, że ma straszną chcicę.- po tych słowach pozostali chłopcy wybuchli śmiechem, a ja jedynie zalałem się rumieńcem. By ukryć zażenowanie zamoczyłem usta w zimnym piwie. Miałem nadzieję, że po wypiciu go... i kilku jego następców rozluźnię się i będę chociaż w stanie z nimi normalnie rozmawiać. Myliłem się. W tym czasie jak na złość zaczęły dobiegać nas odłosy kochających się w domu chłopców. Zachłysnąłem się napojem, ale swoją pomocą posłużyła mi ręka Youngmina.
- Lepiej?
- Nie krępuje was to?- zapytałem wycierając usta.
- Nie... tutaj to norma. Jak Hyung dorwie się do Jeongjoona, to nie ma zmiłuj. 
- Nie jest na to za młody?
- Na co?- tuż przy moim uchu znalazły się usta Jeongmina. Przełknąłem z trudem ślinę i wlepiłem wzrok w ogień.
- Wiesz... to po co pytasz..
- Krępuje cię to?
- Hyung... przestań.- po tych słowach zostałem dość boleśnie ugryziony w szyję- Zwariowałeś?! - zrywając się na równe nogi, ze łzami w oczach zaciskałem rękę na bolącym miejscu. Oczy pozostałych chłopców były wbite we mnie jak w obrazek. Jeongmin uśmiechał się jedynie ledwo trzymając się na nogach - Zaopiekujcie się nim...- rzuciłem z zaciśniętym gardłem i pospiesznie opuściłem posesję chłopaka. Wiem, że jest pod wpływem alkoholu i pewnie jutro nie będzie tego pamiętał, ale to wydarzenie na pewno odbije się na naszej znajomości... przynajmniej z mojej strony. Poza tym dużo rozmawialiśmy... wie jaki mam stosunek do alkoholu... wie jak bardzo boję się kontaktu z ludźmi...a mimo to spił się i odwalał takie rzeczy. Mówię... to dla mnie stanowczo za dużo... wszystko dzieje się zbyt szybko, a ja powoli przestaję sobie z tym wszystkim radzić.

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeongmin & Minwoo ~cz.3 [Chłopak z kawiarni]

~cz.1~ ~cz.2~ 

                      Bałem się. Czułem się fatalnie z myślą, że zaraz mam poznać najbliższych przyjaciół Jeongmina. Bałem się, że zrobię czy powiem coś głupiego, a oni od razu mnie wykluczą. Strasznie się denerwuję podczas poznawania nowych osób więc szansa powiedzenia czegoś idiotycznego jest wielka. Starałem się jakoś rozluźnić i wmówić sobie, że to nic takiego.. że nie mam się czym stresować, ale ręka sąsiada umiejscowiona na moim boku mi to stanowczo utrudniała. 

- Hyung..

- Tak?

- Myślisz, że przypadnę im do gustu?

- Oczywiście, że tak... nie masz się czym denerwować.- bardziej w sumie denerwowałem się bliskością chłopaka. Jak mnie dotykał czułem dziwne ciepło przeszywające moje ciało. Wmawianie sobie, że to jedynie kolega w niczym niestety nie pomagało. Gdy podeszliśmy pod główne wejście Jeongmin rozejrzał się dookoła, po czym wesoło zaszczebiotał - O! Idą!- na jego twarzy malował się szeroki uśmiech. Widać było, że łączy go z tymi ludźmi głęboka i prawdziwa przyjaźń... nic, tylko pozazdrościć. 

- Hyuuuuung!- do mojego jedynego, seoulskiego kolegi podbiegła dwójka identycznych chłopców. Wyglądali jakby ktoś wyciągnął ich z anime. Idealne rysy twarzy, gęste włosy i wielkie, ciemne oczy. Zaraz za nimi z lekkimi uśmiechami na twarzach podeszło dwóch, chyba starszych ode mnie chłopców. Przywitali się z Jeongminem męskim uściskiem dłoni, po czym oczy całej grupy zostały skierowane w moją stronę. Czułem jak się czerwienie. Pospiesznie ukłoniłem się i wyjąkałem:

- Cz...cześć.... nazywam się Minwoo, miło mi was poznać...- czułem jak stres nie pozwala mi się wyprostować. Po chwili na plecach poczułem delikatną dłoń Jeongmina, która pomogła mi stanąć w pionie.

- To moi przyjaciele, o których ci tyle mówiłem... Kwangmin i Youngmin.. na pierwszy rzut oka identyczni, ale jak przyjrzysz im się dokładniej, zauważysz, że Youngmin ma małą bliznę na szczęce... póki co tak możesz ich rozpoznawać.- chłopcy spojrzeli na mnie i szeroko się uśmiechnęli - A to Hyunseong i Donghyun... twoi Hyungowie.- widziałem jak Donghyun wyciąga rękę w moją stronę, ale chęć kulturalnego zachowania ponownie zmusiła mnie do głębokiego ukłonu.

- A więc to ty jesteś nowym sąsiadem tego wesołka.- Donghyun podszedł do mnie, po czym wyprostował mnie i się uśmiechnął - Mimo że wczoraj się poznaliście bardzo dużo mi o tobie mówił... praktycznie japa mu się nie zam...

- Hyung...- Kwangmin skarcił starszego chłopaka wzrokiem, po czym zawiesił się na barkach Jeongmina - Swoją drogą Minwoo współczuję ci takiego sąsiada.

- Aishhh ty draniu.- Jeongmin zachichotał, po czym zaczął łaskotać młodszego od siebie chłopaka. Muszę przyznać, że ta scenka była bardzo urocza. Wyglądali zupełnie tak, jakby byli parą. 

- Panowie, koniec z tą miłością... idziemy coś zjeść? - miłością? Spojrzałem pytająco na Jeongmina, ale ten jedynie odwrócił wzrok i przytaknął na słowa Hyunseonga.

- W sumie można coś zjeść... ale chodźcie do jakiegoś cichego miejsca.

- Dlaczego? Przecież hałas i tłum ludzi to twój żywioł.

- Mój tak... ale nie zapominaj, że jest z nami Minwoo, a on nie przepada za tłocznymi miejscami.- muszę przyznać, że w tym momencie bardzo mnie zaskoczył. Poczułem się przez chwilę dla niego kimś wyjątkowym. Kimś, dla kogo rezygnuje z pójścia do ulubionego miejsca na rzecz cichej, pustej knajpki. Po ustaleniu celu naszej obiadowej wyprawy, zgodnie ruszyliśmy przez ciche uliczki Seoulu. Jeongmin nie odstępował mnie na krok. Cały czas obejmował mnie i pilnował jak oczka w głowie. Jestem pewien, że to tylko i wyłącznie dlatego, że wie, że nikogo i niczego tu nie znam i czuje się w tym momencie za mnie odpowiedzialny. Co do jego paczki... chłopaki wyglądają na naprawdę fajną i zgraną grupkę. Mam nadzieję, że uda mi się jakoś w nią wkręcić, a jak nie to trudno... nic na siłę. Jeśli nie będą chcieli mnie przyjąć, nie będę się poniżał i nalegał. Może sam Jeongmin zechce utrzymywać ze mną kontakt. Właśnie... skoro już o tym mowa. Pokrótce powiem, że od jakiegoś czasu czułem, że bardziej podobają mi się chłopcy... hm.. wpadłem na to dosłownie ze trzy miesiące temu więc jest to dla mnie zupełnie świeży temat. Nie to, że się tym szczycę czy coś...absolutnie. Jest to dla mnie dziwna sytuacja, powiem nawet szczerze, że trochę męcząca. Nie mam z kim o tym porozmawiać... może jedynie z Minah. Niby młodsza, niby siostra, ale zawsze umiała mnie wysłuchać i mi doradzić w każdej sprawie. Ale czy poruszanie tak poważnego tematu to dobry pomysł? Sam nie wiem. Dlaczego wspomniałem o tym teraz? Bo będąc z Jeongminem czuję się... nawet nie umiem wyjaśnić tego co dzieje się w środku mnie. Mózg totalnie się wyłącza, serce wali mi jak szalone, a język plącze się do tego stopnia, że nie mogę skleić jednego, poprawnego zdania. To wszystko dzieje się zbyt szybko, wiem... ale taki już po prostu jestem.
- Minwoo, coś się stało?- hm? Spojrzałem na zdziwioną grupkę chłopców wpatrujących się we mnie jak w obrazek. Podczas rozmyśleń nad moją innością nie zauważyłem nawet kiedy przystanąłem spowalniając tym samym resztę.
- Ja... pójdę już do domu...
- Minwoo, źle się czujesz?- znów poczułem na swojej talii rękę Jeongmina.
- N... tak... tak, ale dam radę wrócić sam...
- Nie ma nawet takiej opcji... Jeongmin cię odprowadzi.- spojrzałem na Kwangmina, który wpatrywał się we mnie z ogromną troską.
- Dokładnie.... później do nas dołączysz Hyung.- głos zabrał drugi bliźniak i uśmiechnął się lekko w stronę mojego sąsiada.
- Nie no dajcie spokój... idźcie coś zjeść, później do was dołączę...
- Zgubisz się głupku... chodź już, nie chcę żeby ci się pogorszyło.
- Ale...- nie dokończyłem gdyż już byłem ciągnięty w stronę autobusu. Nie mam pojęcia dlaczego tak się zachowałem. Całą noc czekałem na spotkanie z Jeongminem, ale gdy do niego doszło poczułem ogromną blokadę.. napad strachu i skrępowania. Dlaczego? Nie mam pojęcia. Nie chciałem by Jeongmin mnie odprowadzał. Chciałem zostać jak najszybciej sam, by oswoić się ze swoimi myślami. To wszystko dzieje się za szybko... dlaczego jestem taką osobą, że wystarczy mi chwila rozmowy i głębsze spojrzenie w oczy, by już się zauroczyć? To takie głupie i dziecinne... aż mi za siebie wstyd.
- Usiądź.- Jeongmin posadził mnie przy oknie w autobusie, po czym zabrał się za kupowanie biletów. Gdy już to zrobił usiadł obok mnie i dotknął ręką mojego czoła.
- Co robisz?
- Sprawdzam czy nie masz gorączki. Coś cię boli?
- Em....b..brzuch... pewnie się czymś zatrułem. 
- Odprowadzę cię do domu i no nie wiem... może jakieś ziółka ci pomogą. Coś wymyślimy.
- Hyung... przepraszam, ale będę chciał pobyć sam...- nie wierzę, że to powiedziałem. Poczułem się w tym momencie jak ostatni cham. Jeongmin uśmiechnął się lekko i położył mi rękę na brzuchu lekko go masując. Poczułem jak cały się spinam.. chłopak chyba zresztą też, ale całe szczęście nic nie powiedział na ten temat.
- Minwoo jeśli czymś cię uraziliśmy to powiedz...
- Ale...
- Wyłączyłeś się tak nagle, a teraz ten ból brzucha... co się dzieje?
- Naprawdę nic... nie musisz się o mnie martwić.- uśmiechnąłem się serdecznie, po czym spojrzałem w okno. Seoul wyglądał niesamowicie. Mimo że jest to miasto ludzi goniących za karierą i pieniędzmi, to i tak robi ogromne wrażenie.
- Podoba ci się?
- Mhm... robi wrażenie.
- To fakt... ale przed tobą jeszcze bardzo dużo zwiedzania nim się połapiesz w tym labiryncie. 
- Jest aż tak źle?
- Ja tu mieszkam od urodzenia i jeszcze często zdarza mi się pogubić.
Hm... no to już wiem, że z moją orientacją w terenie łatwo mi tutaj nie będzie. Mam jednak nadzieję, że wszystkie uczucia do Jeongmina mi minął i w spokoju będę mógł zapoznawać się wraz z nim z tym miastem. A jeśli nie to cóż... będę krążył jedynie między domem a uczelnią.
- To nasz przystanek.- przytaknąłem jedynie i wysiadłem za chłopakiem. Całą drogę do domu rozmawialiśmy o szkołach w Seoulu.. dowiedziałem się, że znacznie różnią się od tych w mniejszych miastach bądź też wsiach. Szczerze zazdrościłem ludziom uczącym się tu... to musiał być zupełnie inny świat. Gdy zaszliśmy pod domy spojrzałem na chłopaka, po czym głęboko się ukłoniłem.
- Dziękuję Hyung za to, że poświęciłeś mi swój czas... i przepraszam, że zepsułem ten dzień...
- Dureń.- usłyszałem cichy chichot Jeongmina, po czym w ułamku sekundy wylądowałem w jego ramionach - Mam nadzieję, że do wieczora poczujesz się lepiej. Powiem chłopakom żeby wpadli to zrobimy sobie ognisko... Chyba że to za szybko i póki co wolisz posiedzieć tylko ze mną.
- Em... Hyung...chciałbym tak, ale nie chcę cię odciągać od przyjaciół... zaproś ich... też postaram się wpaść.
- Minwoo, źle to odbierasz...- nie chciałem dłużej ciągnąć tej rozmowy. Ukłoniłem się chłopakowi i pospiesznie ruszyłem w stronę domu - Minwoo, zaczekaj. - zamknąłem za sobą drzwi, po czym usiadłem na ziemi i głęboko westchnąłem. Źle go potraktowałem, tak wiem... ale nie potrafiłem dłużej patrzeć mu w oczy.
- Już wróciłeś? Czemu tak wcześnie?- podniosłem lekko głowę. Nade mną stała Minah i wpatrywała się we mnie wielkimi, czarnymi oczyma, przegryzając w międzyczasie jabłko.
- Minah... możemy porozmawiać? Muszę się wygadać...
- Co się stało? Skrzywdził cię? Czy chodzi o przeprowadzkę?
- Są rodzice?
- Nie... - siostra kucnęła przy mnie i pogłaskała mnie po głowie - Pojechali na zakupy... powiedz mi o co chodzi..
- Niech to zostanie między nami...
- Minwoo no... martwię się o ciebie.
- Nadal byś mnie kochała i wspierała jakbyś się dowiedziała, że jestem... inny?- czułem jak do oczu napływają mi łzy.
- Inny to znaczy jaki?
- Odpowiedz mi...
- Oczywiście, że tak Oppa... zawsze będę cię kochać choćby nie wiem co się działo.- cała Minah... wiedziałem, że zawsze mogę na nią liczyć.
- Dziekuję...
- Minwoo... jesteś na coś chory...? O co chodzi?
- Nie... ja... ja po prostu.... czuję się gejem...- po moich policzkach popłynęły łzy. Nie byłem w stanie spojrzeć na siostrę. Na pewno czuła teraz do mnie wstręt i obrzydzenie - Przepraszam...- po chwili jednak znalazłem się w objęciach dziewczyny.
- Nie masz za co przepraszać... i nie płacz, błagam cię. Poza tym bycie gejem to nic złego, naprawdę... Postaram się ci jakoś pomóc zaakceptować siebie, dobrze? - spojrzałem na Minah i jej zmartwiony wyraz twarzy.
- Nie wiem jak mam ci dziękować..
- Za co?
- Za to, że jesteś...- wytarłem łzy i wymusiłem lekki uśmiech - Pójdę do pokoju...
- Oppa, jeśli będziesz czegoś potrzebował to powiedz...- pocałowałem siostrę w czoło i powolnym krokiem udałem się do pokoju. Gdy zniknąłem za jego drzwiami poczułem nagłą ulgę. Dobrze jest się czasem wygadać ze swoich największych tajemnic i fobii. Teraz jedynie zostało mi czekanie do wieczora... może dzięki temu wyznaniu poczuję się lepiej i z czystym sumieniem będę potrafił się dobrze bawić podczas ogniska?


~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeongmin & Minwoo ~cz.2 [Chłopak z kawiarni]

~cz.1~

                       Zasnąłem bardzo późno. Cały czas żyłem emocjami związanymi z nagłą przeprowadzką i utratą znajomych. Pamiętam jedynie, że dochodziła 4 rano, razem z którą odpłynąłem do krainy snów. Obudziłem się koło 8. Wtedy też przypomniałem sobie, że o 9 byłem umówiony z Jeongminem. Pospiesznie zerwałem się z łóżka i pobiegłem wziąć prysznic. Po tej szybkiej czynności zjadłem płatki z mlekiem i czekałem na kolegę. Czułem się jak przed pierwszą randką, na której notabene nigdy nie byłem. Moi znajomi jednak co chwilę randkowali więc wiem o wszystkich emocjach temu towarzyszącym. Stres, podekscytowanie, ciekawość drugiej osoby... u mnie jednak nad całą resztą górował stres. Czułem, że podczas spotkania z chłopakiem wyjdę na skończonego idiotę, z którym Jeongmin nie będzie chciał mieć nic więcej do czynienia. 

- Jesteś chory?- zerwałem się na równe nogi i spojrzałem w stronę dobiegającego głosu. W drzwiach kuchennych stała Minah ubrana w szlafrok. 

- Nie... niby dlaczego?

- Jest dopiero 9.. nigdy nie wstajesz tak wcześnie.- dziewczyna podeszła do lodówki, po czym wyciągnęła z niej mleko.

- Umówiłem się z kolegą.

- Ooo...fajny jest? Może mnie z nim poznasz?

- Pf... za młoda jesteś...- w tym momencie rozległo się donośne pukanie do drzwi, na które Minah zareagowała szerokim uśmiechem.

- Ja otworzę.- po tych słowach w podskokach poleciała w stronę drzwi - Hej.

- Cześć... jestem Jeongmin.

- Minah, miło mi.

- Nie wiedziałem, że Minwoo ma taką ładną siostrę.- czułem jak się we mnie gotuje. Nie czekając ani chwili dłużej stanąłem obok siostry wymuszając uśmiech - Hej... myślałem, że będę musiał cię budzić.

- Poradziłem sobie sam ze wstaniem.

- Mhm... musiało być bardzo ciężko. Minwoo to straszny śpioch... czasami całymi dniami potrafi nie wychodzić z łóżka.- cała Minah... japa jej się nigdy nie zamyka.

- Spokojnie... ja go tego oduczę... to co? Gotowy na poznawanie Seoulu?- skinąłem jedynie głową, po czym wyszedłem z Jeongminem na taras. 

- Przepraszam za nią...

- Daj spokój... muszę do was częściej wpadać. Dzięki Minah lepiej cię poznam, bo jak widzę od ciebie się zbyt wiele nie dowiem.

- Taki już jestem...- chłopak uśmiechnął się i poklepał mnie po ramieniu.

- Wyluzuj trochę. Są wakacje, jesteś w Seoulu... wiesz ile tu się może wydarzyć? - mówiąc to podstawił mi pod nogi rower, który poprzedniego wieczora wystawiłem pod dom. Nie jeździłem na rowerze z dobre trzy lata, a że z moją koordynacją ruchową bywa różnie bałem się, że po wejściu na niego od razu runę na ziemię - Wskakuj i jedziemy... mamy dużo miejsc do zobaczenia.- mhm... usiadłem na siodełku i już chciałem się odepchnąć gdy nagle złośliwość losu zachwiała mną i rzuciła prosto w ramiona przestraszonego sąsiada.

- P... przepraszam...- niepewnie podniosłem głowę do góry spoglądając w wielkie oczy chłopaka.

- Nic ci się nie stało?

- Nie... czasami tak mam.

- To może przerzucimy się na metro i autobusy?

- Niee, coś ty... już jest okej.- uśmiechnąłem się lekko, po czym uwalniając się z objęć Jeongmina ponownie usiadłem na rowerze. Chłopak siadając na swoim przyglądał mi się uważnie.

- Jesteś pewny?- skinąłem jedynie głową - No dobrze... to jedź za mną... tylko ostrożnie. 
Mimo że znam go zaledwie kilka godzin czuję się przy nim bezpiecznie. Bardzo bym chciał wypaść przed nim jak najlepiej, żeby się do mnie nie zraził i został moim przyjacielem. Wszystko zależy od dzisiejszego dnia. Muszę się postarać, by nie zrobić z siebie ofiary. Z drugiej jednak strony nie powinienem nikogo udawać. Jeśli chcę zyskać jego sympatię powinienem być w stu procentach sobą, prawda? Jadąc za chłopakiem cały czas przyglądałem się jego wyrzeźbionym ramionom wystającym spod białego topu. Sam fakt, że dzisiaj w nich wylądowałem przyprawiał mnie o gęsią skórkę. Dlaczego? Sam nie wiem. Było to dziwne, przyjemne i krępujące zarazem.
By nie tracić czasu podjechałem bliżej kolegi i lekko się uśmiechnąłem.
- Dokąd mnie zabierasz?
- A to zależy.
- Od czego?
- Od ciebie.- hm? Wyraz mojej twarzy zmusił Jeongmina do kontynuowania myśli - Wolisz oglądać zabytki, pójść w jakieś ciche, oddalone od ludzi miejsca, poznać Seoul ze strony tej typowo młodzieżowej czy no nie wiem...o! Może chcesz poznać moich przyjaciół?- ahh... czyli on już ma swoją paczkę. Czuję, że się w nią nie wpasuję.
- Em... wiesz co, zdam się na ciebie.- wymusiłem uśmiech, po czym znów zjechałem za kolegę. Po około 20-minutowej jeździe zatrzymaliśmy się pod wielką, zabytkową bramą, za którą rozciągał się ogromny, kolorowy park - Co to za miejsce?
- Huwon secret garden... praktycznie nikt tutaj nie przychodzi.
- Więc dlaczego zabrałeś mnie właśnie tu?
- Tutaj lepiej cię poznam... poza tym widać po tobie, że nie przepadasz za tłocznymi miejscami.
- No...to prawda.- Jeongmin uśmiechnął się, po czym złapał mnie w pasie i poprowadził w stronę wejścia. Czułem się nieswojo. Nie lubię jak ktoś mnie dotyka i to jeszcze w taki sposób. Mniejsza z tym... Weszliśmy do pięknego, tradycyjnego ogrodu. Tradycyjne, koreańskie budynki otoczone niesamowitymi drzewami i oczkami wodnymi. Starałem się trochę wyluzować... Jeongmin papla jak szalony więc dlaczego nie mogę być taki sam? - To co przewodniku? Co mi powiesz o tym miejscu?- wyrwałem się z objęć chłopaka i obracając się twarzą do niego, szedłem powoli do tyłu patrząc w jego oczy. Jeongmin złapał mnie za rękę i zachichotał.
- Będę cię trzymał żebyś nie upadł. Hm... co ja ci mogę o tym powiedzieć... O! Widzisz tamten budynek? - mówiąc to wskazał na ogromną budowlę - To pałac królewski zbudowany w 1405 roku i jest jednym z pięciu najlepiej zachowanych pałaców Joseon. Ta... w sumie to wszystko co wiem.- zasłoniłem twarz jedną wolną ręką i zacząłem śmiać się jak głupi - Ejjj, nie śmiej się. 
- Ja się nie śmieję...ja się uśmiecham. A to jest zasadnicza różnica. 
- Śmiejesz się draniu.- Jeongmin chichotał i starał się mnie łaskotać, ale sprytnie odskoczyłem na bok. Po pewnym czasie spojrzał na mnie i wziął głęboki oddech by się uspokoić - Twoja kolej.
- Ale ja nic nie wiem o tym miejscu.
- Nie o miejsce mi chodzi głupku... opowiedz mi coś o sobie.- w jednej chwili zapomniałem kim jestem. Nie lubię opowiadać o sobie. Nigdy nie wiem co dana osoba chce o mnie wiedzieć i czy to co mówię jej nie zanudza.
- Hm... to... mam 19 lat.. Mieszkałem wcześniej w Wonju, ale awans mamy kazał mi zamieszkać tutaj. Hm... kocham jeść, spać, grać w fife. Po wakacjach chcę zacząć studiować japonistykę... chyba tyle.
- Mhmmm.... gnojek z ciebie.
- Słucham?
- Jestem twoim Hyungiem... mam 20 lat.
- Oo...- ukłoniłem się delikatnie i lekko się uśmiechnąłem - Teraz twoja kolej Hyung.
- No cóż... ja nie studiuję... wolałem iść do pracy niż zmarnować 5 lat na uniwerku. Też gram w fife.. w każdy wolny dzień gram z przyjaciółmi... trzy lata temu przez pewien czas byłem trainee, ale musiałem zrezygnować. 
- Poważnie? Dlaczego?
- Tak nas tam męczyli, że moje ciało nie wytrzymało. Musiałem zacząć chodzić na rehabilitację i tak dalej. Ale powiem ci, że jak teraz tak o tym myślę, to cieszę się, że tak się stało.
- Czemu?
- Czemu, czemu..- Jeongmin spojrzał na mnie i się uśmiechnął - Bo nie będę kolejnym, zepsutym dzieciakiem. Poza tym ile ta moja kariera by trwała? W najlepszym wypadku 10 lat i co potem? 
- W sumie masz racje..
- Starsi mają zawsze racje, zapamiętaj to. - w tym momencie do naszej rozmowy wtrącił się dzwoniący telefon chłopaka -O... przepraszam. - wyciągając komórkę z kieszeni zrobił dwa kroki w tył - Słucham Cię Youngminnie.... tęsknisz? - chłopak chichotał, a we mnie narastało coraz większe uczucie złości i zazdrości - To weź chłopaków i przyjedźcie do Huwon secret garden.... No spoko, później możemy iść. No.... oczywiście, ja ciebie też... no narazie.- Jeongmin zaśmiał się i schował telefon - Przyjad...
- Twój chłopak?
- Co?
- Dzwonił twój chłopak?
- Zwariowałeś? Zawsze tak się wydurniam z kolegami.
- Mhmmm...
- Zazdrosny?
- Aishhh... nie pozwalaj sobie Hyung.- Jeongmin uśmiechnął się, po czym mnie objął - Wpadną tu moi przyjaciele, ale spokojnie... myślę, że się dogadacie.
Ta... już to widzę, ale co miałem powiedzieć? Przytaknąłem jedynie i powolnym krokiem ruszyłem z Jeongminem w stronę wejścia do parku.

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Jeongmin & Minwoo~cz.1 [Chłopak z kawiarni]

                         Znacie to okropne uczucie, kiedy niesamowicie długo na coś czekacie, macie coś zaplanowane, a gdy już nadchodzi ten upragniony kulminacyjny punkt, to wszystkie te plany się sypią i zmieniają? No właśnie... Jestem absolwentem liceum. Przede mną zapowiadały się cudowne, 4- miesięczne wakacje, podczas których razem z przyjaciółmi planowaliśmy wyjazd do Japonii oraz Singapuru. Czekałem na ten moment bardzo długo, z ogromną niecierpliwością, a czego dowiedziałem się tydzień przed wyjazdem? Że mama dostała świetną pracę w Seoulu i podczas wakacji musimy się tam koniecznie przeprowadzić. Na nic były moje błagania... rodzice byli nieugięci i stwierdzili, że każdy członek rodziny przez tydzień ma szukać idealnego domu dla naszej czwórki... tak, mam niestety młodszą, okropnie rozpuszczoną siostrę Minah. W dniu, w którym miałem zacząć przygodę życia, zamiast pakować się na wycieczkę, ja pakowałem całe swoje życie w tekturowe pudła i znosiłem je do ogromnego, wynajętego busa. Bolesne również w tym wszystkim jest to, że dopiero teraz przekonałem się jakich mam przyjaciół. Zamiast pożegnać się ze mną, obiecać, że będziemy utrzymywać ze sobą kontakt, że zawsze będziemy przyjaciółmi... oni jak gdyby nigdy nic, życzyli mi miłego życia w Seoulu i pojechali...tak po prostu.
Przeprowadzka z Wonju, w którym mieszkałem wcześniej zajęła nam około trzech godzin. Nie wyobrażałem sobie życia w Seoulu... jakoś nigdy nie przepadałem za tym miastem. Przytłaczało mnie masą świateł, ogromem wieżowców, niezliczoną liczbą ludzi... to nie dla mnie. Całe szczęście udało nam się znaleźć dom jednorodzinny, umiejscowiony w jednej ze spokojniejszych dzielnic tego popapranego miasta. Miałem nadzieję, że dzięki temu nie wciągnę się w wir stolicy Korei i wciąż pozostanę tym samym, spokojnym chłopakiem z Wonju.
- Rozpakowałeś się już?- westchnąłem i spojrzałem na mamę stojącą na tarasie.
- Ta...- znów spojrzałem na telefon... brak wiadomości od znajomych, szkoda.
- Jesteś głodny? Zaraz będziemy zamiawiać jedzenie.
- Nie... niczego nie chcę.- burnąłem jedynie i położyłem się na hamaku ukrytym w cieniu wysokich drzew. Tak wiem, jestem dość dziwnym chłopakiem. Wydaje mi się, że przeciętny nastolatek ucieszyłby się z awansu rodzica i przeprowadzki do stolicy. Pewnie też zaraz po przyjeździe normalna osoba rzuciłaby się w wir miasta, chodziłaby ślepo różnymi uczliczkami, próbowała jedzenia... znów przeciwieństwo mnie. Ja wolę usiąść w ogrodzie i cieszyć się samotnością. Pewnie to ona będzie moim najlepszym przyjacielem.
- Minwoo Oppa...- yh... niechętnie otworzyłem oczy i spojrzałem na stojącą nad hamakiem 16-letnią siostrę.
- Co jest?
- Pójdziesz ze mną do sklepu?...nie chcę iść sama. 
- Masz już 16 lat.... nie muszę cię prowadzić za rączkę...- dziewczyna spojrzała na mnie zmartwionym wzrokiem, po czym usiadła na moich nogach.
- Czemu się tak zachowujesz? Gdzie podział się mój kochany i uśmiechnięty Minwoo?
- Został w Wonju...
- Martwisz się o znajomych?... Aishh...wiele razy mówiłam ci, że to idioci. Na pewno poznasz tu masę ludzi.- Minah wstała i szeroko się uśmiechnęła - No ale na pewno nie poznasz ich siedząc w ogrodzie... chodź do tego sklepu, trochę się rozejrzymy po okolicy.- w sumie miała rację. Westchnąłem i podniosłem się do pionu.
- Po co idziemy?
- Mama prosiła o jakieś podstawowe produkty... oczywiście ty to załatwisz Oppa, a ja pójdę na słodycze.- no tak... cała Minah. Uśmiechnąłem się lekko, po czym oboje ruszyliśmy ślepo przed siebie. Faktycznie, dzielnica jest bardzo spokojna. Znajdowały się tu jedynie domy jednorodzinne oraz dwie kawiarnie... po sklepie nie było ani śladu - Oppa... zapytaj kogoś o ten sklep, bo nie ma sensu tak krążyć.- znowu ja... Rozejrzałem się dookoła, by znaleźć jakiegoś przechodnia. Niestety pogoda tak dawała w kość, że zapewne większość ludzi siedziała o tej porze w domach.
- Czekaj tu... podejdę do tej kawiarni....w zasadzie kawiarnio-cukierni...- wziąłem głęboki oddech i pewnym krokiem wszedłem do środka - Dzień dobry.
- Hej... Co podać?- zza lady wyłonił się uśmiechnięty, niesamowicie przystojny chłopak, na oko w moim wieku. Jego brązowe, gęste włosy swobodnie opadały na jego idealną twarz. Koszula z podwiniętymi rękawami oraz fartuch dodawały mu jeszcze więcej uroku.
- S...słucham?
- Przyszedłeś do kawiarnii...- chłopak znów obdarzył mnie szerokim uśmiechem - Stąd moje pytanie "co podać?". 
- Aa....a nie... chciałem się jedynie zapytać gdzie tu w pobliżu jest jakiś większy sklep.
- Po wyjściu stąd skręcasz w lewo, mijasz dwie uliczki, w trzecią skręcasz i masz sklep.
- Dzięki.- bałem się, że rumieńca, który właśnie wprosił się na moją twarz nie da się już w żaden sposób ukryć.
- Spoko... to co? Może jednak skusisz się na jakieś ciacho?- ta... w tym momencie chciałem odpowiedzieć, że jedno, stojące za ladą ciacho w zupełności wystarczy, ale w porę ugryzłem się w język.
- Mmm....to poproszę pudełko suksilgwa i... yakgwa. 
- Już się robi.- znów ten uśmiech. Chłopak zapakował wspomniane wcześniej ciastka, po czym wręczył mi je. Po zapłaceniu uśmiechnąłem się lekko i nacisnąłem na klamkę.
- Mam nadzieję, że twoje ciastka się spiszą i będę tu wracał.- yes! Wreszcie udało mi się powiedzieć coś sensownego.
- Również na to liczę...niestety reklamacji nie przyjmuję.- oboje posłaliśmy sobie szerokie uśmiechy, po czym z szybko bijącym sercem wyszedłem na dwór.
- Co dla mnie masz?
- Twoje ulubione ciastka... a teraz trzymaj i chodź do tego sklepu.- hm.. może to życie w Seoulu wcale nie będzie takie złe. Z resztą... nie ma co wybiegać daleko w przyszłość. Póki co poznałem jedną osobę i wcale nie jest powiedziane, że zostanie ona moim przyjacielem. Tak Minwoo... nie napalaj się zbyt szybko.
Podczas zakupów cały czas myślałem o moich "przyjaciołach", którzy teraz beztrosko imprezowali w Tokio... na samą myśl do oczu napływały mi łzy. Byłem o krok od spełnienia marzeń.. ta pieprzona przeprowadzka wszystko musiała zepsuć. Z drugiej jednak strony przynajmniej wiem jakich miałem do tej pory znajomych. Mam szczerą nadzieję, że tutaj wszystko się zmieni i znajdę chociaż dwie zaufane i oddane osoby. Po dość długim spacerze po okolicy postanowiłem wrócić do domu gdyż było już ciemno, a wolałem nie zabłądzić i wplątać się w nieodpowiednie towarzystwo. Skręcając na podwórko zauważyłem jakiegoś chłopaka wchodzącego na taras domu stojącego obok mojego. Posesje na tym osiedlu były osadzone bardzo blisko siebie... zakładam więc, że wszyscy wiedzą co u kogo się dzieje, gdyż każdy zagląda sobie do okien.
- Synku, chodź już do domu!- aishh... spojrzałem w stronę okna, z którego dobiegał głos mamy. W tym samym czasie tajemniczy sąsiad zerknął w moją stronę i szeroko się uśmiechnął. Znam ten uśmiech...i powiem szczerze, że wiadomość o tym, że przystojny chłopak z kawiarnii jest moim sąsiadem bardzo mnie ucieszyła.
- O proszę...to ty się dzisiaj tutaj wprowadziłeś.- zamurowało mnie, gdy brązowowłosy chłopak wypowiedział w moją stronę to zdanie.
- Em...t..tak...
- Moja mama była strasznie podekscytowana na wieść, że będziemy mieć nowych sąsiadów.- chłopak zszedł z tarasu i podszedł bliżej mnie, wyciągając w moją stronę rękę - Jestem Jeongmin... miło mi. 
- Minwoo...- uśmiechnąłem się lekko. Czułem pewną blokadę. Bałem się poznawania nowych ludzi.. ogólnie relacje z drugim człowiekiem szły mi bardzo topornie.
- Zobacz co mam.- Jeongmin uśmiechnął się zadziornie i podniósł do góry pudełko pochodzące prawdopodobnie z kawiarnii, w której pracuje - Suksilgwa... masz ochotę?
- Em... w sumie... chętnie.- czuję, że wychodzę na idiotę. Sąsiad jedynie się uśmiechnął i poczęstował mnie słodyczami.
- Co jutro robisz?... Mam wolne więc mogę pokazać ci okolicę. 
- Naprawdę mógłbyś to zrobić?
- Pewnie... hm.. najlepiej będzie jak przygotujesz sobie rower. Wtedy pokażę ci więcej. 
- Nie ma problemu.- cieszyłem się z tej wycieczki jak dziecko i wcale nie miałem zamiaru tego ukrywać. Gdy Jeongmin zobaczył mój entuzjazm zaśmiał się i poczochrał mi włosy.
- Zbudzę cię jutro o 9 dzieciaku.- mówiąc to oblizał w niesamowicie cudowny sposób palec po lepkim łakociu, po czym uśmiechnął się i zniknął za drzwiami swojego domu. Czułem jak radość rozsadza mnie od środka. Pierwszy raz nie mogłem doczekać się wczesnej pobudki. Wciąż nie mogę uwierzyć w to, że mimo tylu przeszkód już pierwszego dnia po przeprowadzce do Seoulu udało mi się kogoś poznać. Hm... może to pewnego rodzaju przeznaczenie? Czuję, że jakoś to się ułoży, a póki co lecę do domu odpocząć przed jutrem.


~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------