Suwoong & Dabin ~cz.1 [Dziennikarska misja]

                     Nazywam się Choi Dabin i jestem świeżo upieczonym magistrem studiów dziennikarskich. Od kilku tygodni szukałem pracy, która spełniłaby moje oczekiwania oraz dziennikarskie zamiłowanie i w końcu mi się to udało. Dostałem stanowisko w koreańskiej gazecie słynącej z plotek i skandali. Hm.. na początek dobre i to. Może jak się sprawdzę przeniosą mnie do lepszej gazety albo w końcu zbiorę się w sobie i zacznę pisać książkę. Od dawna pragnąłem to zrobić, ale zawsze bałem się, że coś zrobię nie tak albo nie daj Boże okaże się, że nie umiem pisać.
  Dzisiaj w pracy mam zebranie, na którym mamy przedyskutować temat nowego artykułu, który ma się znaleźć na pierwszych stronach tego koszmarnego brukowca. Każdy miał coś zaproponować i oczywiście tylko ja niczego nie przygotowałem. Nie miałem na to zbytnio czasu i chęci. Pracuję w tej gazecie dopiero od tygodnia... może moje zdanie jest mało ważne i może dzisiaj szef mi odpuści.
- No dobrze... ktoś ma jeszcze jakiś pomysł? ...Sungjoon? 
- Y y.
Mężczyzna sprawujący władzę w biurze westchnął i przeniósł na mnie swój wzrok.
- A ty Dabin?
- Ja...
- W zasadzie to...- boże Sungjoon ratujesz mi życie i chwała ci za to. Mam nadzieję, że twój pomysł się sprawdzi, bo jak nie to szef będzie odpytywał dalej... a ja dzisiaj jestem zdecydowanie nieprzygotowany - W dzielnicy Gangnam został otwarty nowy burdel... tym razem główną atrakcją są w nim chłopcy...- otworzyłem szeroko oczy i spoglądałem to na szefa, to na kolegę. Widać było, że mężczyzna zaciekawiony był tym pomysłem. W pomieszczeniu zapanowała głucha cisza. Słychać było jedynie seoulkie, zabiegane życie, tętniące 15 pięter pod biurem.
- No to mamy główny temat... brawo Sungjoon.- co... nie mam zamiaru pisać o jakiś zbreźnych pedałach. Mam nadzieję, że wrzucą mnie na dział z listami czy coś - Jeszcze tylko muszę wybrać osobę, która się tym zajmie.
- Szefie... musi pan pamiętać, że ta osoba nie wejdzie do burdelu jako dziennikarz.- głos zabrała młodziutka stażystka z Japonii.
- Racja.- 46-latek westchnął i rozejrzał się po pomieszczeniu - Osoba ta musi być po pierwsze... mężczyzną... po drugie dość młodym mężczyzną i po trzecie musi chcieć utrzymać swoje stanowisko. Hm.... Dabin?
Że co?! Akurat popijałem kawę więc chyba nie muszę mówić gdzie ten napój wylądował. Moja nowiutka koszula poplamiona była kawą od góry do dołu.
- Dlaczego akurat ja?...Ja nie mam pojęcia jak to wygląda...w sensie,że...
- Spokojnie... będziesz działał tak jak tobą pokierujemy.
- Zapytam jeszcze raz....czemu ja?
- Bo szef chce cię sprawdzić. Poza tym jesteś z nas wszystkich najmłodszy więc wpasujesz się w ten burdel.- parsknąłem śmiechem gdy usłyszałem słowa jednej z koleżanek. "Wpasujesz się w ten burdel"?... A co ja przepraszam bardzo wyglądam jak wyuzdany chłopiec do zabawy? Obrzydliwe.
- Zgoda... ale jeśli coś mi się tam stanie...
- Zapewnimy ci ochronę... o to się nie musisz martwić. 
Nie podobał mi się ten pomysł, ale już nie było odwrotu. Z wielkim bólem serca musiałem jak najlepiej wykonać swoją pracę. Chciałem się dzięki temu wyróżnić i wybić z tłumu szarych pracowników, a ten artykuł był dla mnie ogromną szansą, której nie mogłem zaprzepaścić.
    Kilka godzin później wróciłem do mieszkania, które dzieliłem razem z moim najlepszym przyjacielem Wonjunem. Jak zwykle krzątał się po kuchni i przygotowywał dla nas jakieś pyszności.
- Ooo w końcu jesteś! Martwiłem się o ciebie młody. 
- Mhm... jak widzisz nic mi nie jest...- rzuciłem plecak na pufę i usiadłem przy stole - Co jemy?
- Oho... mów szybko Hyungowi co się stało.- cały Wonjun... totalnie nadopiekuńczy i wyczulony na każdy mój gest i słowo.
- Zjedzmy najpierw...
- Nie mów, że wywalili cię z roboty...
- Gorzej... uwierz mi, że wolałbym być wyrzucony.- chłopak usiadł obok mnie i mocno mnie przytulił. Nie lubiłem gdy tak się o mnie martwił, ale powiedzenie mu prawdy też nie było tutaj najlepszym rozwiązaniem.
- Po prostu dostałem trudny temat na artykuł...
- Młody.... nie stresuj mnie. O czym ma być ten artykuł?- Wonjun wstał i podał mi miskę z parującym, niesamowicie pysznie pachnącym jedzeniem. Westchnąłem i spróbowałem dania.
- Kojarzysz ten nowy burdel w dzielnicy Gangnam?
- Hmmm no coś mówili o nim w pra.... masz o nim napisać?
- Ta... mam się podać za nowego pracownika i w międzyczasie zbierać materiały do artykułu...
- Nie ma opcji żebyś tam poszedł... nie pozwalam ci na to.
- Muszę....to element mojej pracy...
- A co jeśli... no wiesz... nawet nie umiem sobie tego wyobrazić...
Na te słowa wyplułem na stół mięsnego klopsa.
- Zwariowałeś?... nie dam się. Poza tym mam mieć ochronę. 
- Dabin... jeśli coś ci się stanie....
Westchnąłem jedynie i spojrzałem na Wonjuna ciepło się uśmiechając. Mimo targającej mnie od środka rozpaczy, złości i strachu chciałem jakoś poprawić humor mojemu przyjacielowi. Jak już mówiłem, nie lubię gdy jest przeze mnie smutny i się o mnie martwi. Chłopak pogłaskał mnie po głowie i wstawił naczynia do zmywarki.
- Leć do wanny i do łóżka.
- Dobrze Hyung.... dobranooooc.- fakt, było dość późno. Wonjun o 4 musiał wstać do pracy więc w mgnieniu oka zniknął za drzwiami swojej sypialni. Po szybkim prysznicu również położyłem się do łóżka, ale nie mogłem zasnąć. Ciagle zastanawiałem się jak wygląda burdel od środka, jak czują się osoby pracujące w nim i dlaczego właśnie wybrały taki rodzaj zarabiania. W sumie jakby nie patrzeć, rano się tego dowiem...


~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------

Bang & Zelo~cz.5 [Witaj w moim świecie- Koniec]

~cz.1~ ~cz.2~ ~cz.3~ ~cz.4~

             Dni mijały, jednak w leczeniu Zelo widać było niewielkie postępy. Bang Yongguk tracił powoli chęć walki i wszelkie siły by pomóc chłopcu. Nigdy nie spotkał się z takim przypadkiem i jeszcze nigdy nie czuł się tak bezradny i słaby. Z każdym dniem zastanawiał się czy to co robi ma jakikolwiek sens i czy aby na pewno zostanie psychiatrą było jego powołaniem. W przypadku 18-latka stracił wiarę w siebie i swoje psychologiczne zdolności. Nie wiedział już ja ma rozmawiać z nastolatkiem, o co go pytać, jakie przypisywać mu leki... totalna pustka. Może spowodowane to było zauroczeniem? Hm... ale z drugiej strony chęć pomocy w stosunku do osoby, którą się kocha powinna być silniejsza, prawda? Dlaczego więc w tym przypadku było odwrotnie? Czyżby zauroczenie odbierało dorosłemu mężczyźnie zdrowy rozum? 

    Dziś mijały trzy miesiące odkąd Junhong znalazł się w szpitalu psychiatrycznym i właśnie dnia dzisiejszego możliwe były odwiedziny ze strony jego bliskich... w tym wypadku jedynie brata chłopca. 

- Denerwujesz się czymś?- dyrektor usiadł obok przebierającego nogami nastolatka.

- Y y.

- Zelo... - chłopiec podniósł szybko wzrok na lekarza, jednak po chwili znów wbił go w biegające w miejscu nogi. 

- Nie chcę żeby on tu przychodził...- wyszeptał po dłuższej chwili i przygryzł wargę tak mocno, że aż puściła się z niej krew. Bang pospiesznie wytarł usta chłopca i westchnął.

- Jeśli chcesz będę z wami podczas tego spotkania.

- Nie chcę go tu widzieć!- Junhong wrzasnął i w mgnieniu oka rozbił stojącą na pułce szklankę. Tysiące drobnych kawałeczków rozsypało się po pokoju 18-latka, co wywołało u niego jeszcze większy napad złości - No i co zrobiłeś?! - Bang przywykł do takiego zachowania. Jedyne co mógł zrobić to wziąć w objęcia zagubionego chłopca i starać się go uspokoić. Było mu szkoda nastolatka, ale sam też już nie dawał sobie z tym wszystkim rady. Odkąd Zelo znalazł się w ośrodku zaniedbał innych pacjentów i robotę papierkową. Całymi dniami czuwał nad nowym pacjentem i starał się, by było mu jak najlepiej. W zamian otrzymywał jednak wyzwiska, przekleństwa, bluzgi i ciągłe samookaleczanie się chłopca. 

- Zelo... już dobrze?- nastolatek skinął głową i położył się do łóżka. Patrząc w białą ścianę myślał o spotkaniu z bratem. Starał się przedstawić go w swojej wyobraźni jako dobrą osobę, ale nie potrafił... nie po tym, co mu zrobił. Po pogrzebie rodziców Junsoo stał się tyranem i despotą. Wrócił z Busan do Seoulu, by zająć się młodszym bratem, jednak jego metody wychowawcze nie przemawiały do chłopca. Ciągłe molestowanie go i wmawianie, że tak wygląda miłość, której teraz potrzebuje przyczyniły się do obecnego stanu psychicznego Zelo - O czym tak myślisz?

Nastolatek milczał, co było oczywistą odpowiedzią dla lekarza. Mężczyzna westchnął i pogłaskał 18-latka po głowie.

- Wszystko będzie dobrze, obiecuję ci to.- po tych słowach drzwi do pokoju otworzyły się i stanął w nich brat Junhonga. Chłopiec nawet nie drgnął. Nie spieszyło mu się do przywitania starszego brata. 

- Dzień dobry...- powiedział ponuro i skinął głową w stronę Banga. Ten natomiast miał ochotę rzucić się na mężczyznę i udusić go własnymi rękoma - Mogę z nim tu zostać?

- Oczywiście...

- Wie pan... miałem na myśli zostanie z nim sam na sam.

- Mam obowiązek uczestniczyć w takich wizytach.

- Rozumiem, że to jakaś nowa procedura.

- Otóż to... proszę się nie krępować i z nim porozmawiać... tylko spokojnie.

Junsoo usiadł na łóżku chłopca i naparł na niego swoim ciałem delikatnie go przytulając. 

- Jak się czujesz?

- Zostaw mnie...

- Junhong...

- Niech pan na niego nie naciska.

- Co mu zrobiliście?- mężczyzna wstał i podszedł do zdezorientowanego Banga.

- Słucham?

- Nigdy tak na mnie nie reagował.

- Widocznie teraz wychodzą pana metody wychowawcze...

- O czym ty człowieku mówisz..?- widać było, że 30-latek jest lekko poddenerwowany. Nic dziwnego... teraz właśnie toczyło się jego być albo nie być na wolności. 

- Junhong powiedział mi o wszystkim bydlaku... myślisz, że ci to daruję?

- A kim ty jesteś, że będziesz mnie osądzał za to co robiłem w przeszłości? To jest mój brat do cholery jasnej i będę z nim robił co mi się rzewnie podoba i wiesz co?... Zabieram go stąd i wyjeżdżamy razem do Stanów... może tam znajdę dla niego kompetentnych lekarzy.

- Nie możesz go stąd zabrać... 

- Ta? Z tego co wiem to ja jestem jego prawnym opiekunem więc to ja za niego odpowiadam.

- Stracisz opiekę nad nim jak policja dowie się o tym, że go molestowałeś i gwałciłeś.- by nie tracić czasu Yongguk wyciągnął z kieszeni telefon i wykręcił numer na policję. Przerażony Junsoo pchnął mężczyznę na ścianę i wyrwał z jego dłoni komórkę.

- Dogadamy się jakoś człowieku...

- Oddaj mi ten telefon i nie utrudniaj tego wszystkiego, dobrze ci radzę...

- Nie pójdę siedzieć przez tego gnoja! Nie dam się zamknąć do cholery!- mężczyzna zamarł. Spojrzał wielkimi oczyma na lężacego na ziemi Yongguka i upadł na kolana po czym osunął się na podłogę. Z jego pleców wystawała rączka od noża, a biała koszula zbryzgana była krwią. Nad ciałem stał niewzruszony 18-latek, który głęboko oddychając wpatrywał się w Banga.

- Z...Zelo...co ty do cholery zrobiłeś..

- Nienawidzę go.... nienawidzę, rozumiesz?! Nienawidzę go! Przez pół roku mnie gwałcił i traktował jak największe gówno! ...należało mu się! - Yongguk mimo ogromnego szoku starał się zachować zimną krew i profesjonalizm psychiatry. Pospiesznie wstał i objął roztrzęsionego chłopaka, który zerkając na ciało brata zaczął płakać jak dziecko.

*

    Od ostatnich, tragicznych niestety wydarzeń minął rok. Junhong po wyroku sądu pozostał w ośrodku psychiatrycznym. Po wysłuchaniu jednak zeznań jego i Banga uniewinnił go twierdząc, że działał w afekcie. Do tego na jego korzyść działał silny uraz psychiczny, który jeszcze bardziej tłumaczył jego zachowanie. Chłopiec z dnia na dzień czuł się coraz lepiej. Wciąż zdarzało mu się, że wracał myślami do złych wydarzeń, ale wtedy od razu znajdował się przy nim Bang Yongguk... jego lekarz, opiekun, obrońca i ...partner. Starał się pomagać mu we wszystkim. Był zauroczony 19-latkiem, jego bezradnością i bezgraniczną miłością jaką go darzył. Zelo bowiem całą swoją miłość przelał na Banga. Obiecał sobie i swojemu dorosłemu chłopakowi, że jak tylko w pełni dojdzie do siebie to wynagrodzi mu męki jakie musiał z nim przechodzić w ośrodku. Yongguk na każdą taką obietnicę reagował szerokim uśmiechem.. dlaczego?... Nie chciał niczego od Junhonga. Pragnął jedynie jego miłości i szczęścia.. zdecydowanie szczęście nastolatka stało u Banga na pierwszym miejscu.

~Koniec.

--------------------------------------------------------------------------------------------------

Bang & Zelo ~cz.4 [Witaj w moim świecie]

~cz.1~ ~cz.2~ ~cz.3~

                       Od ostatniego wydarzenia minęły trzy dni. Bang Yongguk przez ten czas bił się z myślami i rozważał wszystkie możliwe opcje wyleczenia nastolatka. Czuł, że młody chłopak zamknął się w sobie na dobre i już nikogo do siebie nie dopuści. Najbardziej przerażała go wizja Zelo siedzącego w izolatce.. to pomieszczenie widziało mnóstwo chorych dzieciaków, nawet kilka śmierci w wyniku wyczerpania bądź też napadu szału, co doprowadzało młode osoby do samobójstwa. Bał się o Zelo, ale wiedział, że takie są zasady panujące w szpitalu i te trzy dni musowo musi spędzić w izolatce. 

- Yongguk... można już go zabrać.- jeden z lekarzy wszedł do gabinetu dyrektora. Bang wstał i pospiesznie udał się do pokoju, w którym znajdował się 18-latek. Nie wiedział jaki widok go zastanie. Po raz pierwszy odczuwał niepokój i ojcowską wręcz troskę o swojego podopiecznego. 

- Idźcie już stąd...- burknął, gdy zobaczył stojących przed wejściem do izolatki ochroniarzy. 

- Pan Kim kazał nam go pilnować.

Yongguk zacisnął pięści i spojrzał mężczyźnie w oczy.

- A kto tu jest dyrektorem i jednocześnie waszym szefem?....Pan Kim czy ja?!- pracownicy spojrzeli po sobie, po czym zgodnie opuścili obszar izolatki. Bang drżącymi rękoma otworzył drzwi i niepewnie wszedł do środka. Ujrzał siedzącego pod ścianą bladego chłopaka. Na jego rękach wypalone były drobne rany po paralizatorach. Mimo głośnego trzaśnięcia drzwiami nastolatek nawet nie zadrżał, a jego oczy wciąż były zamknięte. Mężczyzna powoli klęknął przed chłopakiem i delikatnie pogłaskał go po policzku. 

- Zelo... słyszysz mnie?.... Zelo...- chłopiec skrzywił się lekko i niepewnie otworzył oczy. Gdy zobaczył przed sobą Banga, rzucił mu się na szyję i wtulił się w niego jak dziecko - Jak się czujesz?

- Zostawiłeś mnie tu...

- Przepraszam...- po raz pierwszy w swojej lekarskiej karierze Bang uronił łzy. Trzymając w ramionach przestraszonego nastolatka czuł, że nie jest on dla niego kolejnym, zwykłym pacjentem, którego postawi na nogi i puści w świat. Na dzień dzisiejszy nie wyobrażał sobie dnia bez Zelo.

- Płaczesz?- chłopiec spojrzał na psychiatrę i delikatnie wytarł mu łzy - Co się stało?- Yongguk złapał ręce Zelo i dokładnie im się przyjrzał.

- Kto ci to zrobił?

- Nie wiem...

- Zelo, nie bój się i mi powiedz.

- Nie wiem... musiałem...być wtedy u siebie...

- Nadal tam uciekasz?...czujesz się tam szczęśliwy?- mówiąc to palce Banga delikatnie pieściły skórę 18-latka. 

- Nie.... przez ostatnie dni nie...

- Dlaczego?

- Bo nie było tam ciebie...- Yongguk otworzył szeroko oczy i lekko odsunął się od chłopca. Faktycznie..czuł do niego coś więcej, ale nie sądził, że któregoś dnia Zelo poczuje to samo. Czuł się w tym momencie zagubiony i nie do końca wiedział jak ma odpowiedzieć - Nie uciekaj ode mnie...- po twarzy 18-latka spłynęły łzy, które momentalnie zostały wytarte przez jego opiekuna - Nie możesz zostawić mnie samego...

- Już dobrze.- po dłuższym wpatrywaniu się w chłopaka, Yongguk zbliżył się do niego i musnął jego usta. Wbrew wszelkim zasadom panującym w ośrodku pragnął być z Zelo. Nie pożądał go w sposób seksualny... wręcz przeciwnie. Chciał być dla niego opiekunem i tarczą chroniącą go przed wszelkim złem panującym na tym świecie. Pragnął go codziennie przytulać i mówić jak bardzo jest dla niego ważny... chciał po prostu dać mu szczęście. 

- Możemy tak?- chłopiec szepcząc odsunął się od lekarza.

- Zelo....to twój świat... zrobimy w nim wszystko co zechcesz.

~c.d.n.

----------------------------------------------------------------------------------------------

~

Przepraszam, że takie krótkie, ale jestem dzisiaj padnięta ;; 

Bang & Zelo ~cz.3 [Witaj w moim świecie]

~cz.1~ ~cz.2~

- Zelo, o czym ty mówisz?- nastolatek uśmiechnął się lekko i niepewnie wtulił się w ramię zdziwionego i lekko poddenerwowanego mężczyzny - Zelo...

- Taka jest moja misja...zginął wszyscy, którzy na to zasłużyli...

Widać było po mężczyźnie, że cała ta sprawa z Zelo go przerasta i nie do końca był pewien co ma robić i jak się zachowywać. 

- Zelo... otworzysz się przede mną i porozmawiamy?...Tylko tak szczerze i na spokojnie, hm?

- Zasłuż sobie na to...- mimo opryskliwego tonu, nastolatek kurczowo trzymał się ramienia psychiatry. Traktował go jak tarczę, która miała go chronić podczas jego wyimaginowanej wojny. 

- Powiesz mi, jak?- chłopak zatrzymał się przed drzwiami do swojego pokoju i półprzytomnym wzrokiem spojrzał na Banga - Zelo nie odpływaj, proszę cię.

- Co chcesz wiedzieć?- Youngguk potrząsnął nastolatkiem i wprowadził go do pokoju, zamykając pospiesznie masywne drzwi. Następnie posadził go na łóżku i siadając na przeciwko niego, złapał go za dłonie i lekko się uśmiechnął.

- Opowiesz mi o swoim świecie i o tym skąd się wziął?

- Obiecujesz, że nikomu nic nie powiesz?- jednym ruchem nastolatek zabrał dłonie z rąk mężczyzny. W tym momencie na myśl nasunął się Bangowi jeden wniosek.... czyżby Zelo był ofiarą molestowania? Zwykle takie osoby nie lubią gdy się je dotyka bądź też przebywa za blisko nich. 

- Obiecuję...to zostanie tylko między nami. - chłopak wziął głęboki oddech i podkulił nogi siadając tym samym pod lodowatą ścianą.

- Nie mam rodziców... po ich śmierci chciałem uciec w lepsze miejsce pozbawione bólu i ciągłego cierpienia... 

- Przecież w twoim świecie ginął ludzie...tak mi powiedziałeś.

- Tak.... ale tylko ci źli...a moi rodzice byli dobrzy...nie rozumiem dlaczego już ich nie ma...- po bladej twarzy chłopaka spłynęła łza, która momentalnie rozczuliła twardego do tej pory Banga. W jego zawodzie stalowe nerwy to podstawa, a w tym wypadku wystarczyła jedna łza, by zapomniał o obowiązujących go zasadach - Później....mój brat...- chłopak urwał i bardziej się skulił. Youngguk doskonale wiedział o co chodzi i mimo ogromnej ciekawości, nie chciał naciskać na przestraszonego 18-latka. Jedynie usiadł bliżej niego i delikatnie pogłaskał go po głowie - Nie dotykaj!! - chłopak wrzasnął tak głośno, że przestraszył samego Banga.
- Nie chciałem... przepraszam...
- Nie jesteś taki jak on, prawda?
- Jak... jak twój brat?- nastolatek jedynie lekko kiwnął głową - Nie jestem... możesz mi zaufać.- mężczyzna widział, że 18-latek potrzebuje kontaktu i bliskości z drugim człowiekiem. Chciał mu to dać, ale bardzo powoli... Zelo bowiem potrzebował masy czasu, by wyjść z depresji i otworzyć się na ludzi i otaczający go, realny świat. Rzeczywiście...nie był on idealny, wręcz przeciwnie... świat, w którym się obracamy jest zakłamany i paskudny...ale takie jest życie i trzeba je przyjąć takim jakie jest... nawet jeśli nie do końca tego chcemy.
Bang ponownie spojrzał na przestraszonego i zagubionego chłopaka, który na pierwszy rzut oka toczył ze sobą wewnętrzną walkę. Pytanie tylko, czego ta walka dotyczyła? Po chwili jednak Zelo przytulił się do psychiatry i zamknął oczy, wydając tym samym z siebie ciche westchnięcie. Zupełnie tak, jakby odetchnął z ulgą i w jednej chwili poczuł się całkowicie bezpieczny.
- Co się dzieje?- Youngguk niepewnie i bardzo delikatnie przytulił chłopaka, który tym razem przyjął to z pokorą i w żaden sposób nie protestował.
- Przenieś się tam ze mną.
- Jak mam to zrobić?- Zelo podniósł głowę z ramienia mężczyzny i patrząc mu prosto w oczy szepnął:
- Wystarczy odrobina chęci i wyobraźni... ten kto nie ma marzeń, nie ma po co żyć, nie uważasz? To dzięki marzeniom i fantazji jestem jeszcze na tym świecie. - Bang otworzył szeroko oczy. Nie miał pojęcia jak ma odpowiedzieć na te słowa. W tym momencie z pozoru zamknięty w sobie i niekontaktujący z realnym światem nastolatek zaskoczył doświadczonego psychiatrę, intrygując go tym samym jeszcze bardziej - A ty?...o czym marzysz?
- Hm... zawsze marzyłem o tym, by pomagać ludziom takim jak ty.
- Nikt raczej nie marzył o tym, by siedzieć w takim gównie... zastanów się czego tak naprawdę chcesz.
- Zelo, nie mów tak...
- Taka.. jest...- nastolatek uśmiechnął się lekko i zamknął oczy.
- Zelo.... Zelo, popatrz na mnie.
W jednej chwili chłopak uciekł do swojego świata. Jednak co było powodem tej ucieczki? Wydawałoby się, że przy Bangu czuje się dobrze i nie ma potrzeby dezercji do świata fantazji. Mimo wszystko mężczyzna postanowił zostać w pokoju pacjenta i bacznie go obserwować.

Ten facet, mimo że jest dupkiem jest tak niesamowicie pociągający. Zawsze myślałem, że nie kręcą mnie mężczyźni... do tego będący totalnymi świniami terroryzującymi mnie na każdym kroku,a tu proszę. Wystarczyło by szef się trochę przy mnie pokręcił i od razu zmienił się mój pogląd na moją orientację. 
- Zelo wracaj do roboty!
Uśmiechnąłem się jedynie pod nosem i stanąłem bliżej wściekłego szefa. 
- Niech pan się tak nie denerwuje.
- To nie dawaj mi powodów szczylu...
- Wydaje mi się, że wiem, jak poprawić panu humor.
- Poprawisz mi humor jak wrócisz do roboty.
- Hm... mógłbym zamienić z panem słówko?...na osobności.- rozejrzałem się po fabryce. Widziałem jak oczy pracowników skierowane są w naszą stronę, a przy flircie nie potrzebowałem tłumu gapiów. 
- Byle szybko...- warknął szef i wyciągnął mnie na korytarz. 
(włączamy)
Poczułem jak cała pewność siebie uciekła ze mnie w mgnieniu oka. W jednej chwili chciałem stamtąd uciec i zostawić całą tą sprawę z szefem daleko w tyle. Mimo to przyciskając mężczyzne do ściany starałem się patrzeć mu głęboko w oczy i kokietować go jak tylko się da, ale nie potrafiłem... czułem bardzo silne hamulce. 
- No i czego chciałeś?
- Bo... pan...- przełknąłem głośno ślinę i zbliżyłem się do niego, ale nie potrafiłem niczego zrobić. 

- Zelo, wszystko okej?
Chłopak czuł się teraz bardzo zagubiony... tułał się między dwoma światami. Z jednego słyszał głosy...w drugim widział nieodpowiadający im obraz. 
- Co się dzieje?! - Bang właśnie tego się obawiał... histeryczny głos nastolatka rozległ się po całym ośrodku. 
- Zelo, uspokój się i popatrz na mnie.
Pierwszy raz Youngguk spotkał się z czymś takim. 18-latek nie wiadomo z jakich przyczyn stracił kontrolę nad własnym światem i historię przypisaną mu, przeniósł do świata realnego. Do pokoju chłopaka wbiegło kilku mężczyzn z kaftanem bezpieczeństwa i silnymi lekami uspokajającymi.
- Połóżcie go, bo inaczej się do niego nie dobiorę!- za rozkazem jednego z mężczyzn, dwójka ochroniarzy powaliła przerażonego i zapłakanego chłopaka na ziemię. 
- Zostawcie go! Nie macie prawa robić niczego bez mojego polecenia!- Bang nie wytrzymał... poczuł dość silną więź z tym dzieciakiem i chciał mu pomóc za wszelką cenę. 
- Zabił już jednego ochroniarza... ma to teraz spotkać pana?! 
- Nie powinniście się wtrącać do cholery!- zapięty w kaftan nastolatek przeraźliwie błagał o pomoc... nie wiedział co się właściwie dzieje. Wyrwany z własnego świata był teraz na poziomie niczego nieświadomego, 2-letniego dziecka. Jeden z lekarzy nakłuł kilka miejsc na ciele chłopaka, podając mu tym samym silne leki na uspokojenie. 
- Zabierzcie go do izolatki...- mężczyzna podszedł do Youngguka i spojrzał mu w buchające z wściekłości oczy - A ty lepiej zastanów się co robisz...
- Przypominam ci, że to ja jestem tutaj dyrektorem...nie macie prawa podważać moich decyzji...
- Dopóki się nie ogarniesz, nie będziemy mieli wyjścia... za bardzo spoufalasz się z tym dzieciakiem, a przypominam ci, że jest to jedynie kolejny pieprznięty bachor, którego wyleczysz i pogonisz...- Bang wziął zamach i uderzył mężczyzne w twarz. 
- Nie potrzebuję tu takiego pracownika jak ty...
- O... zwalniasz mnie za kilka słów prawdy?
- Zejdź mi z oczu...- dyrektor szpitala pchnął mężczyzne i pospiesznie udał się do swojego biura. Po trzaśnięciu drzwiami kopnął z całej siły w biurko... czuł się bezsilny. Mimo wieloletniego doświadczenia nie wiedział jaką metodą ma leczyć 18-latka... jak do niego trafić i jak mu pomóc. Wiedział jedynie, że przez dzisiejsze zajście stracił zupełnie jego zaufanie...

~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------