Nie znajdziesz mnie~cz.6[Hansol&Bjoo] Koniec

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

                     Obudził mnie potężny deszcz bębniący w szyby okien oraz cudowny zapach świeżo zaparzonej kawy unoszący się w powietrzu. Na mojej twarzy składane były delikatne pocałunki przeplatane z cichym chichotem Hansola.
- Dzień dobry.- szepnął całując mnie w kącik ust. Otworzyłem lekko powieki widząc przed sobą uśmiechniętą twarz chłopaka - Nie obudziłem cię zbyt wcześnie? 
- Mmm... no nie wiem.- przetarłem twarz starając pobudzić się choć trochę do życia.
- A jak się czujesz?
- Lepiej.- przysunąłem się bliżej chłopaka przykładając dłoń do jego ciepłego policzka. Hansol jedynie nachylił się do mnie całując mnie.
- Ale jesteś słodki.
- Daj spokój.- zaśmiałem się cmokając go w policzek - Zrobiłeś kawę?
- Mhm... już ci podaję.- brunet pomógł mi usiąść, po czym wręczył mi duży kubek z gorącym napojem.
- Ale pachnie. Świeżo mielona, co?
- O proszę, jaki znawca.- chłopak usiadł obok mnie odgarniając mi włosy z czoła - Dziś jest wielki dzień, co?
- To znaczy?
- Pójdziemy zgłosić Hyunjae na policję. 
- Sam nie wiem...
- Byungjoo... wiem, że się boisz, ale nie mamy innego wyjścia.- upiłem łyk kawy odstawiając kubek na szafkę - Nie smakuje ci?
- Smakuje.- nie wiem jakie instynkty i emocje mną wtedy kierowały. Zdjąłem z siebie pospiesznie bluzę wraz z koszulką, po czym usiadłem okrakiem na chłopaku.
- Co rob...
- Chcesz się kochać?- Hansol otworzył szerzej oczy odstawiając kawę.
- T... tak, ale...- owinąłem ręce wokół jego szyi łącząc nasze wargi pocałunkiem.
- Hej, zaczekaj...- oblizałem usta patrząc w oczy przyjaciela - Nie spieszmy się tak.
- To twój pierwszy raz?
- Nie... ale pierwszy raz z chłopakiem więc..
- Możesz dominować. 
- Poczekaj.- jego dłonie przywarły do moich policzków - Co cię tak nagle naszło? Wczoraj nie chciałeś nawet słyszeć o związku...
- Skoro mam zeznawać przeciwko Hyunjae, chcę zrobić przed tym wszystko, czego gdzieś w podświadomości cholernie pragnę.
- Dlaczego?
- On jest nieobliczalny...- wtuliłem się w szyję Hansola delikatnie ją całując.
- Jeśli na niego doniesiesz, policja na pewno będzie miała go na oku. Nie musisz się bać.- chłopak objął mnie głaszcząc mnie po plecach - Nie pozwolę temu gnojowi zrobić ci krzywdy. 
- Dzięki.- spojrzałem na chłopaka wymieniając się pocałunkiem - Naprawdę... dziękuję za wszystko.- oblizałem wargi sunąc palcem przez jego klatkę piersiową - Chciałbyś odebrać swoją nagrodę?
- Nazywasz siebie nagrodą?- Hansol zmrużył oczy całując mnie po twarzy - Nie jest to zbyt przedmiotowe podejście?
- Być może... ale nie umiałem tego inaczej ująć.- szepnąłem smakując warg przyjaciela. Hansol ułożył dłonie na moich pośladkach ostrożnie je ugniatając, co wywołało szeroki uśmiech na moich ustach. Chciałem się z nim kochać... zacząć jak najszybciej i robić wszystko, by trwało to jak najdłużej. Czułem, że będzie to wyglądało zupełnie inaczej niż z Hyunjae. Nie mogłem się doczekać...
- Ale się rwiesz.- zaśmiałem się wsuwając dłoń w dres chłopaka - Aishh...
- Podoba ci się?- spojrzałem na partnera ujmując w dłoń jego członka. Hansol zamknął oczy biorąc głęboki oddech - Czy to oznacza "tak"?
- Byungjoo...
- Ciii.- zamknąłem jego usta pocałunkiem wykonując ostrożne ruchy dłonią. Hansol chwycił mnie w pasie odrywając się ode mnie. Jego wargi przywarły do mojej rozgrzanej klatki piersiowej namiętnie ją całując. Masując kciukiem żołądź chłopaka poczułem wylewający się z niego preejakulat. Dało mi to stanowczy sygnał, że mój przyjaciel jest już gotowy - Daj mi chwilę.- szepnąłem całując go w głowę, po czym zszedłem z niego zdejmując z siebie pospiesznie spodnie wraz z bokserkami. O dziwo nie czułem się zawstydzony. Byłem niesamowicie zafascynowany tą sytuacją i nie mogłem się doczekać dalszego przebiegu wydarzeń.
- Boję się.- wysapał Hansol masując swojego członka.
- Czego się boisz?- usiadłem na nim ponownie bawiąc się jego włosami.
- Co jeśli coś ci zrobię?
- Zwariowałeś.- uśmiechnąłem się całując go.
- Nie mam lubrykantu. 
- Poradzimy sobie.- szepnąłem namiętnie go całując. Hansol odwzajemniając pocałunek trzymał mnie w talii kontrolując tempo w jakim nabijałem się na jego członka. Moje ciało przeszywał potworny ból, ale mimo to zacisnąłem zęby chcąc to kontynuować.
- I jak?- zerknąłem na chłopaka wodząc palcami po jego twarzy. Patrzył na mnie z takim pożądaniem i miłością... nigdy nie czułem czegoś takiego.
- Cudownie. 
- Nie boli?
- Nie.- owinąłem ręce wokół jego szyi składając delikatne pocałunki na jego twarzy. Gdy dotarłem do jego ucha zassałem się na płatku lekko się uśmiechając - Chcę się z tobą kochać Hansol... mocno... bardzo długo...zrób coś żebym zapamiętał ten moment na zawsze.- nasze spojrzenia znów się spotkały. Chłopak ułożył mnie ostrożnie na łóżku napierając dłońmi na moją klatkę piersiową. Chwyciłem go za nadgarstki lekko się uśmiechając. Jego biodra wykonały ostrożny ruch wywołując potworny ból dolnych partii mojego ciała. Mimo to było to i tak o wiele większą przyjemnością niż zbliżenie z Hyunjae - Jakie to uczucie?- wydyszałem formując usta w lekki uśmiech.
- Dziwne... ale bardzo przyjemne.- Hansol oparł się na przedramionach obok mojej głowy patrząc mi w oczy. Wymienialiśmy się jedynie ciężkimi oddechami i nieśmiałymi uśmiechami. Nie mogłem sobie lepiej wymarzyć rozpoczęcia tego dnia - Nie mogę się z tobą kochać bez lubrykantu. 
- Napluj na rękę.
- No co ty...
- Mówię ci.
- Ale...
- Ja to zrobię.- Hansol wyszedł ze mnie uważnie mi się przyglądając. Naplułem na dłoń zgodnie z obietnicą, po czym całą tą wydzielinę rozprowadziłem na twardym jak skała członku partnera - Spróbuj teraz. 
- To... to normalne?
- Zawsze tak robiłem jak nie miałem lubrykantu pod ręką.- brunet zmierzył mnie wzrokiem ostrożnie we mnie wchodząc - Od razu lepiej.
- No tak... czuć różnicę.- zaśmialiśmy się łącząc wargi pocałunkiem. Chłopak poruszał się we mnie miarowym, nieco szybszym tempem. Moje ciało posuwane było z każdym jego ruchem do przodu, odbijając się tym samym od stosu poduszek. Nasze splecione dłonie spoczywały nad moją głową pieszcząc się wzajemnie i dając tym samym poczucie bezpieczeństwa i bliskości drugiej osoby. Rozgrzane, lekko wilgotne usta partnera pieściły moją szyję wydobywając z siebie tym samym ciche, potwornie podniecające mnie jęki i westchnięcia.
- Hansol...- szepnąłem czując jak ciało chłopaka ociera się o mojego członka.
- Czy to odpowiedni moment żeby ci powiedzieć, że cię kocham?- otworzyłem szerzej oczy spoglądając na lekko zaczerwienioną twarz przyjaciela. Nie byłem w stanie nic z siebie wydusić. Otworzyłem jedynie usta jednak nie wydobył się z nich nawet najmniejszy dźwięk. Skinąłem więc jedynie głową dotykając ostrożnie dłonią rozgrzanego policzka Hansola - Kocham cię.- po tym wyznaniu chłopak wbił się w moje wargi lekko je ssąc i podgryzając. W tym samym momencie poczułem przyjemne mrowienie w brzuchu. Chyba się zakochałem... Dawno się tak nie czułem. Ostatnim razem byłem tak przepełniony szczęściem podczas pierwszego spotkania z Hyunjae... kiedy dotarło do mnie, że go kocham. Jestem zaskoczony, że przyszło mi to tak łatwo w przypadku Hansola, ale jednocześnie bardzo się z tego cieszę... znów będę kochać i chodzić z uśmiechem na ustach od rana do wieczora.

*

- Byungjoo!

- Tak babciu?!- odsunąłem się od biurka, przy którym siedziałem pisząc na laptopie z kolegą z uczelni. Czekałem na Hansola gdyż tego dnia miał wpaść do nas na obiad. Mieliśmy oznajmić mojej babci, że jesteśmy parą. 

- Zejdź proszę na dół! 

- Już idę!- narzuciłem na siebie bluzę zbiegając na dół domu. W przedpokoju stała moja babcia w towarzystwie dwóch policjantów - Dzień dobry...

- Dzień dobry. Byungjoo, zgadza się?

- Tak, ale... o co chodzi?

- Kiedy ostatni raz widział pan Kim Hansola?

- Wczoraj wieczorem. 

- Mhmm.... a gdzie odbyło się wasze spotkanie?

- Coś mu się stało?

- Proszę odpowiedzieć na pytanie. 

- U niego w mieszkaniu. Coś mu się stało, prawda?

- Kiedy pan od niego wychodził wszystko było w porządku? Odprowadził pana czy może mówił, że się dokądś wybiera?

- Odwiózł mnie do domu i z tego co mi mówił, miał pojechać na zakupy i do domu. Ma dzisiaj ciężki dzień na uczelni więc chciał się wczoraj wcześniej położyć. 

- Kim Hansol został znaleziony ciężko pobity niedaleko swojego mieszkania.- oparłem się o ścianę czując jak grunt osuwa mi się pod nogami.

- Skarbie...- babcia chwyciła mnie w talii, jednak to w niczym nie pomogło. Osunąłem się na ziemię wpatrując się w ścianę znajdującą się przede mną - Byungjoo...

- W którym jest szpitalu?

- Został przewieziony do szpitala, ale kilka godzin po tym zmarł... przykro nam.- poczułem potworny ucisk w klatce piersiowej. Na moje policzki wypłynęły chłodne strużki łez, a dłonie zaczęły się potwornie trząść i pocić.

- Skarbie... to twój przyjaciel, tak?

- To mój chłopak...- szepnąłem wybuchając histerycznym płaczem.

- Czy... czy pański chłopak miał jakiś wrogów? Wiemy, że to nieodpowiedni moment, ale...

- Miał... tylko jednego...- wstałem dość chwiejnym krokiem wydmuchując nos w podaną przez babcię chusteczkę.

- Zna go pan?

- To mój były partner... Na pewno on go pobił, jestem tego pewien.

- Skąd to podejrzenie?

- Rozstałem się z nim dawno temu....- ciężko było mi o tym wszystkim mówić. Czułem się naprawdę potwornie i jedyne czego pragnąłem to ucieczka do swojego pokoju - On... przyjechał tutaj i zaczął mnie prześladować. Nachodził mnie cały czas, groził... Wiedział, że spotykam się z Hansolem.- dlaczego wypowiedzenie jego imienia jest tak koszmarnie bolesne? - Przedwczoraj kiedy spałem u Hansola, przyszedł pod jego dom. Zaczął się awanturować, grozić nam... Jest o mnie bardzo zazdrosny...

- Proszę nam podać jego imię i nazwisko, sprawdzimy to.

- Choi Hyunjae. To na pewno on... 

- Byungjoo...

- Proszę dopilnować żeby zgnił w pierdlu.... Kilka dni temu mnie porwał, zawiózł do hotelu i pobił.- uniosłem koszulkę demonstrując policjantom kupę fioletowych siniaków i krwiaków - On jest nieobliczalny, to na pewno on zabił Hansola....- wtuliłem się w zszokowaną babcię płacząc jak bezbronne dziecko. 

- Proszę dać mu już spokój, jest w szoku.

- Oczywiście. Kiedy poczuje się pan lepiej, proszę zgłosić się na komisariat.

- To może nigdy nie nastąpić... 

*

                     Znów tu jestem. Z resztą... nie ma dnia żebym tu nie przychodził. Codziennie przychodzę tu przed zajęciami i po zajęciach. Przebywam tu dopóki się nie ściemni. Rozmawiam z Hansolem, sprzątam jego grób, opowiadam o tym, jak minął mi dzień... Codziennie zapewniam go o tym, że bardzo go kocham i potwornie za nim tęsknię. Moje życie straciło sens z dnia na dzień. Jednego dnia myślałem, że w końcu odżyłem, zacząłem nowe życie, znów się zakochałem... Wszystko zepsuła kilkuminutowa wizyta dwóch mężczyzn w mundurach... 

- Policja nic nie udowodniła Hyunjae, wyobrażasz to sobie?- usiadłem na ławce głęboko wzdychając - Wyparł się wszystkiego... Pobicia, prześladowania mnie... Nie są w stanie nic mu zrobić.- owinąłem się bardziej szalikiem czując silne uderzenie wiatru - To on cię pobił, prawda? Wiem, że to on i obiecuję ci, że wsadzę go do więzienia... Powiedz coś Hansol...- spojrzałem na zdjęcie uśmiechniętego chłopaka. Takiego go zapamiętałem. Szczęśliwy, wiecznie uśmiechnięty, a przy tym niezwykle dojrzały i trzeźwo patrzący na życie. Usiadłem na ziemi kładąc głowę na nagrobku chłopaka - Chciałbym usłyszeć twój głos... strasznie za nim tęsknię, wiesz?- cisza. Ta cisza przeraża mnie najbardziej. Cały czas przypomina mi o tym, że Hansola już nie ma i nigdy więcej go nie zobaczę - Kocham cię najbardziej na świecie.... nigdy w życiu się nie zakocham, obiecuję. Zawsze będę tylko z tobą.- zacisnąłem dłonie na nagrobku czując jak znów się rozklejam. Od jego śmierci minęły zaledwie trzy tygodnie... jest to potwornie ciężki okres dla mnie. 

- Byungjoo...- pociągnąłem nosem odwracając się w kierunku babci stojącej na alejce. Miała zrobić obchód grobów i po mnie przyjść - Chodź kochanie, zmarzniesz.

- Idę...- zdjąłem szalik owijając nim tablicę ze zdjęciem chłopaka - Nie chcę żeby zmarzł...

- Wnusiu...

- Tak wiem... nie musisz nic mówić... 

~Koniec.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nie znajdziesz mnie~cz.5[Hansol&Bjoo]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                       Oderwałem się od Hansola oblizując nieśmiało wargi. Chłopak uśmiechnął się jedynie całując mnie w policzek, po czym uniósł mój podbródek wpatrując mi się w oczy.
- Nie chciałem... przepraszam.- szepnąłem czując jak dostaję rumieńców.
- Czego nie chciałeś?
- Zmuszać cię do tego...
- Nie musiałeś tego robić... Sam tego chciałem.- przyjaciel uśmiechnął się ponownie całując mnie w policzek, po czym odsunął się ode mnie idąc w kierunku drzwi. Uśmiechnąłem się pod nosem siadając na łóżku - Przyniosę ci coś do picia.
- Herbatkę... zimno mi.
- Nie rozgrzałem cię wystarczająco?- zaśmiałem się odwracając wzrok. Hansol przemilczał to wychodząc do kuchni. Wow... w życiu bym się tego nie spodziewał. Oczywiście nie mogę się zbytnio napalać, bo był to jedynie zwykły pocałunek, ale całując się z Hansolem czułem przyjemne motyle w brzuchu. Dawno nie czułem się tak wspaniale... zupełnie jak podczas pierwszego, poważnego zakochania. Dziwi mnie jedynie jego postawa. Nie jest gejem, a tak się zachowuje. Może chciał jedynie mnie pocieszyć? Pewnie w rzeczywistości traktuje to jako przelotną błahostkę tylko dlatego, że czuje przyjacielskie zobowiązania wobec mnie. No tak... wyluzuj Byungjoo, to nic takiego. Westchnąłem kładąc się na wygodnym łóżku wbijając wzrok w sufit. W głowie kotłowały mi się setki myśli. Hyunjae, Hansol... to wszystko mnie przerasta - Jestem.- chłopak wszedł do pokoju stawiając na szafce nocnej kubek z gorącą herbatą.
- Ooo dzięki.
- Napisałem do twojej babci, że dzisiaj będziesz spał u mnie.
- To nie będzie problem?
- Zwariowałeś? 
- Dzięki Hansol.- uśmiechnąłem się siadając, po czym sięgnąłem po kubek z napojem - Ooo idealna.
- Zapytam jeszcze raz.- Hansol usiadł na przeciwko mnie nachylając się do mnie - Nie rozgrzałem cię wystarczająco?- otworzyłem szerzej oczy czując jak przyspiesza mi serce.
- Hansol, no co ty... 
- No tak... to może być za szybko, przepraszam...
- Co? Zaczekaj...- tak szybko jak wziąłem kubek, tak samo szybko odstawiłem go na miejsce - O czym ty mówisz?
- Czujesz coś nadal do Hyunjae?
- Co... nieee, chodzi mi w tym momencie o nas. Na co jest za szybko?
- No... pomyślałem, że może byśmy... wiesz... spróbowali...- zmarszczyłem brwi cwaniacko się uśmiechając.
- Co masz na myśli?
- Aishh, jak ty wszystko utrudniasz.- chłopak nachylił się do mnie wbijając się w moje usta. Syknąłem czując szarpnięcie w pękniętej wardze - Przepraszam... jeju, nie chciałem.
- A tam... nic się nie stało.- ułożyłem dłoń na jego karku kontynuując pocałunek.
- Pierwszy... pierwszy raz całuję się z chłopakiem.- wysapał kładąc mnie. Chwyciłem go za twarz cmokając go, po czym wbiłem w niego wzrok.
- Potraktuj to jako ciekawy eksperyment. 
- Mmm... potraktuję to raczej jako nowość, którą będę chciał kontynuować. 
- Poważnie?- ten jedynie skinął głową ostrożnie się na mnie kładąc, po czym oblizał wargi całując mnie w kącik ust - Dziwnie się czuję.
- Dlaczego?
- Jestem szczęśliwy i... dość poważnie zaskoczony. 
- Będę dla ciebie najlepszym chłopakiem na świecie, obiecuję.- szepnął bawiąc się moimi włosami. Wziąłem głęboki oddech czując jak mocno bije mi serce. Chłopak jedynie z lekkim uśmiechem na ustach sięgnął po chusteczkę wycierając ostrożnie krew z mojej pękniętej wargi - Bardzo cię boli?
- Nie, już jest okej.- zastygliśmy wpatrując się sobie w oczy. Czułem się źle... znaczy, dość niekomfortowo. Nie rozumiem po co Hansol robi to wszystko... nie chcę litości - Popsułem ci imprezę. 
- Daj spokój. Bez ciebie była potwoooornie nudna.
- Ze mną też by jakoś tam nie wrzało.
- Ja myślę zupełnie inaczej. 
- Hansol...- ułożyłem chłopaka obok siebie, po czym usiadłem trzymając się za głowę. Chyba za dużo emocji jak na jeden dzień.
- Coś jest nie tak?
- Nie nie. 
- Byungjoo. 
- Muszę sobie to wszystko poukładać.- poczułem jak chłopak siada za mną wtulając mnie w swoją klatkę piersiową - Hansol...
- Zamknij oczy.- jego wargi musnęły moje ucho szepcząc te słowa. Poczułem przyjemny dreszcz przebiegający przez całe moje ciało. Wykonałem polecenie Hansola czekając na kolejny ruch z jego strony. Jego ciepłe dłonie odsunęły lekko znajdującą się na moim ciele koszulkę, po czym przywarły do mojego brzucha. Opuszki palców przyjaciela ostrożnie muskały moją skórę doprowadzając mnie do szaleństwa.
- Co my robimy?- szepnąłem z lekkim uśmiechem wtulając twarz w szyję chłopaka.
- Staram się ciebie do siebie przekonać.- spojrzałem na niego biorąc głęboki oddech.
- To się nie może udać.
- Dlaczego?
- Hansol...
- Tak wiem... rozstałeś się z facetem i mimo że jest dupkiem pewnie nadal coś do niego czujesz. 
- Co...
- Wiem, że pewnie chciałbyś mieć jeszcze trochę czasu, ale zrozum, że ja nie potrafię czekać. Chciałbym z tobą być i się tobą zaopiekować...- nie wierzę. Odsunąłem się od chłopaka zerkając mu niepewnie w oczy.
- Doceniam to Hansol... bardzo to doceniam, ale... proszę cię, zostańmy przyjaciółmi. Póki co...
- Póki co?
- Potrzebuję czasu. 
- Jasne... rozumiem. 
- Przepraszam. Nie chciałem cię urazić. 
- Daj spokój. Jesteśmy kumplami, tak? Zapomnijmy o tym, co tu się przed chwilą wydarzyło.- Hansol wymusił uśmiech wstając z łóżka - Pójdę pod prysznic. Wyjdę za kilka minut i... porobimy coś.
- Okej.- czuję się paskudnie. Wiem, że zrobiłem źle traktując tak chłopaka, ale nie widzę przyszłości dla naszego "związku". Mimo że bardzo go lubię i dużo mu zawdzięczam, wolę jednak byśmy zostali przyjaciółmi. Wiem też, że odtrącenie go może poważnie zaszkodzić naszej przyjaźni. Cholera jasna, właśnie takie relacje są najgorsze i najbardziej problematyczne. Dwójka przyjaciół, jeden się zakochuje, a drugi? Drugi chce poczuć miłość, ale po tym co przeszedł, bardzo się tego boi. Ta... z drugiej strony jeśli będę zwlekać mogę stracić go na dobre. Sięgnąłem po kubek herbaty wpatrując się w lecącą z niego parę. Poza Hansolem martwiłem się także o Hyunjae. Bałem się, że mnie znajdzie i zrobi mi coś poważnego za to, że uciekłem. Nie podam go na policję, nie chcę mieć dodatkowych problemów, ale może być pewien, że nigdy nie wybaczę mu tego co zrobił. Zachował się jak kompletny psychol. Swoją drogą jestem ciekaw, jak długo zamierzał mnie tam więzić. Ile to wszystko by jeszcze trwało? Wydawałoby się, że jest dorosłym mężczyzną, a w głowie miał wyschnięte siano. Co za idiota... Hansol to jest absolutne przeciwieństwo. Jest czułym, odpowiedzialnym i empatycznym chłopakiem. Do tego uwielbiam jego poczucie humoru i dobrze czuję się w jego towarzystwie. To chyba najważniejsze, prawda? Nie pamiętam jak wygląda normalny związek więc są to jedynie moje przypuszczenia, ale jakby nie patrzeć... są chyba słuszne. Ciekawi mnie jedynie to, dlaczego nagle wypalił z tym związkiem. Przecież nie jest gejem więc czemu to miało służyć?
- Jestem.- spojrzałem w stronę drzwi lekko się uśmiechając - Chcesz może coś zjeść?
- Nie, dzięki. Jakoś nie jestem głodny. 
- No dobrze.
- Ale ty powinieneś coś zjeść.
- Ja? Też jakoś nieszczególnie mam ochotę. 
- To... przeze mnie?- Hansol usiadł na łóżku wycierając włosy.
- Nie słyszałeś tego? Ponoć jak człowiek się zakocha to między innymi nie może jeść. 
- Zakocha?- wow, no to mnie zaskoczył. Naprawdę jestem w tym momencie w szoku.
- Nie lubię się powtarzać. Wolę działać.- chłopak sięgnął po kubek spoczywający w moich dłoniach stawiając go na szafce. Po chwili przysunął się do mnie mierząc wzrokiem każdy centymetr mojej twarzy.
- Zawstydzasz mnie.- parsknąłem nerwowym śmiechem starając się uciec wzrokiem.
- Jak będziesz miał dość, to powiedz.- kolega usiadł na mnie okrakiem kładąc dłonie na mojej twarzy. Jego delikatne wargi przywarły do mojej szyi głęboko oddychając. Zamknąłem powieki zagryzając nerwowo wargę. Było to cholernie przyjemne i jednocześnie bardzo zawstydzające.
- Hansol...- jęknąłem łapiąc go nieśmiało za włosy. Ten jednak nie zareagował. Rozpiął moją bluzę przenosząc wargi na wystające, poobijane lekko przez Hyunjae obojczyki.
- Boli?
- Nie.- szepnąłem głaszcząc go po wilgotnych po kąpieli czarnych włosach - Nadal uważam, że źle robimy.- gdy usta chłopaka zassały się na mojej skórze, moje usta wykrzywiły się w lekki grymas.
- Jeszcze nie mów takich rzeczy Byungjoo. Daj mi troszkę czasu.- skinąłem głową kładąc się na łóżku. Hansol uśmiechnął się lekko całując mnie w kącik ust - Mogę cię pocałować?
- T.. tak.- cmoknęliśmy się wymieniając się uśmiechami. Po chwili jednak przywarliśmy do siebie na dłużej. Nie robiliśmy absolutnie nic.... było to dość ciekawe, oswajające mnie z nim doświadczenie - Pocałuj mnie.- brunet przejechał językiem po linii moich zębów. Gdy rozszerzyłem nieco bardziej usta, jego język wsunął się do środka napierając na mój. Nie chciałem dać się tak łatwo. Rozpocząłem pocałunek starając się go zdominować jednak Hansol pod tym względem okazał się być bardziej asertywny niż sądziłem. Przejął rolę w pocałunku całując mnie niezwykle namiętnie i zachłannie, ale można było też wyczuć w tym masę uczucia i jednoczesnej delikatności - Zgaś światło.
- Za chwilę.- chłopak ewidentnie nie mógł się ode mnie oderwać, co szczerze mówiąc nie przeszkadzało mi jednak pewniej czuję się w takich sytuacjach przy zgaszonym świetle.
- Proszę... wstydzę się.- chłopak spojrzał na mnie uśmiechając się.
- Wstydzisz się mnie?
- Może troszkę. 
- Zwariowałeś?
- Oj no proszę.
- Dobrze, dobrze.- Hansol wstał z łóżka podchodząc do włącznika - Dla ciebie wszystko. 
- A teraz chodź.- gdy przyjaciel usiadł na łóżku przysunąłem się do niego głaszcząc go po nagiej nodze ukrytej pod puchatym szlafrokiem - Wiesz... może miałeś rację.
- Mhmmm... mów dalej.
- Chciałbym z tobą spróbować no... 
- Być? Nie wstydź się tego słowa. 
- No tak.- uśmiechnąłem się chwytając za pasek od szlafroka chłopaka. Rozwiązując go nie zobaczyłem ani jednego sprzeciwu z jego strony, co tylko ośmieliło mnie do dalszego działania. Gdy odwinąłem boki materiału, moim oczom ukazało się niesamowicie wyrzeźbione ciało oraz członek tak pokaźnych rozmiarów, że na sam widok dostałem ciarek. Mimo to osunąłem ostrożnie materiał z jego ramion, po czym usiadłem na nim okrakiem całując go po ramionach i szyi.
- Co ty wyprawiasz?- Hansol objął mnie w talii głaszcząc mnie po niej kciukami.
- Jeszcze nie wiem.
- Mm, ale nie przestawaj.- zaśmiałem się obejmując go za szyję i połączyłem nasze usta pocałunkiem.
Muszę powiedzieć, że w tej czynności zastygliśmy na dobre kilka godzin.... naprawdę. Hansol co chwilę skarżył się na to, że nie ma już dopływu krwi do nóg, ale bagatelizowałem to, obracając wszystko w żart. Dopiero gdy na zegarze wybiła godzina czwarta rano zszedłem z niego cmokając go w kącik ust.
- Jak tam nóżki?
- Nawet nie pytaj.
- Wycałować?
- Mmm skoro już sam to proponujesz.- zaśmialiśmy się, po czym Hansol rzucił się w stos poduszek biorąc głęboki oddech. Usiadłem między jego nogami całując jego ubrane w mięśnie podbrzusze zerkając na niego zadziornie - Ty cholero. 
- Musisz zakryć ten sprzęt jeśli mam ci majstrować w tych dolnych rejonach. 
- Czemu?
- No dajże spokój.- chwyciłem za materiał szlafroka zakrywając jego członka - Znacznie lepiej.
- Nie robiłeś takich rzeczy z Hyunjae?
- Robiłem... ale nie chcę żeby u nas wszystko szło tak szybko.- nachyliłem się do jego umięśnionych nóg obdarowując je czułymi pocałunkami. Chłopak ułożył dłoń na moich włosach kręcąc na nich coś w rodzaju loczków - I jak?
- Nie przestawaj.- oblizałem wargi przywierając nimi do ud partnera. Zasysałem się lekko na skórze wywołując słodkie jęki z jego strony. Muszę przyznać, że sprawiało mi to potworną przyjemność. Nigdy nie czułem czegoś takiego. Oboje byliśmy w takim amoku, że z początku nie usłyszeliśmy odgłosów dobijania się do okna - Byungjoo...- uniosłem głowę nachylając się do bruneta.
- Chcesz buzi czyyyy... o co chodzi?
- Ktoś się dobija do okna.
- No... jest burza. Pewnie deszcz i drzewa. 
- Nie... czuję, że coś jest nie tak.- sięgnąłem po koszulkę nerwowo ją na siebie nakładając.
- Robisz to specjalnie żeby mnie wystraszyć, tak?- Hansol związał szlafrok podchodząc niepewnie do okna - Hansol?
- Czekaj.- chłopak odchylił zasłonę wyglądając przez szybę. Bałem się. Nie byłem pewien czy ma rację gdyż na dworze szalała potworna burza. Jestem pewien, że to gałęzie drzew stukały o szklane szyby - To nie Hyunjae?
- Co ty mówisz...- podszedłem do przyjaciela otwierając szerzej oczy - Zasłoń to.
- Jest ciemno, nie widzi nas. 
- Skąd on wie, że tu jestem? 
- Pewnie widział jak odjeżdżaliśmy razem spod hotelu. 
- A skąd wiedział gdzie mieszkasz?
- Tego to już nie wiem.- brunet odszedł od okna idąc w kierunku szafy, z której wyciągnął po chwili dres i czerwony t-shirt.
- Co ty robisz?
- Idę z nim pogadać.
- Chyba zwariowałeś.
- Ewidentnie po coś stuka do tych okien. Chce nas sprowokować.
- Nigdzie nie pójdziesz.
- Nie musisz się martwić.- sięgnąłem po bluzę chłopaka narzucając ją na ramiona.
- Idę z tobą.
- Nie ma opcji. Zostajesz tutaj.
- Hansol...
- Stoisz w oknie i nas obserwujesz. Jeśli zobaczysz, że coś jest nie tak, dzwoń na policję.
- Od razu powinniśmy po nich zadzwonić.
- Nie panikuj.- chłopak pocałował mnie w czoło, po czym narzucił na siebie kurtkę zbiegając na dół. Czułem jak pocą mi się dłonie, w których ściskałem telefon przyjaciela. Pobiegłem do jego pokoju wyglądając przez grubą zasłonę. Hansol stojąc na deszczu pertraktował z moim byłym partnerem. Otworzyłem okno starając się nasłuchiwać ich rozmowę. Padający deszcz bardzo mi to utrudniał, jednak starałem się jak mogłem.
- Dobrze ci radzę... idź stąd i daj Byungjoo święty spokój.
- Pożałujecie tego, że działacie przeciwko mnie. 
- Dorośnij... Byungjoo cię nie kocha. Daj mu w końcu żyć tak jak on tego chce. 
- Nigdy...
- Kochasz go?
- Kocham.
- Znasz to powiedzenie? Jeśli kogoś kochasz, to daj mu odejść.
- Przestań chrzanić gnoju. Byungjoo jest u ciebie?
- Nie.
- Kłamiesz.
- Człowieku, dochodzi piąta rano. Jedź do siebie, prześpij się czy coś. Daj mi spokój.
- Trochę szacunku dupku.- Hyunjae szarpnął Hansola. Nie mogłem na to dłużej patrzeć. Zbiegłem na dół rzucając się na mężczyznę. Kierowała mną tak potworna nienawiść i złość do tego człowieka, że w tamtym momencie naprawdę byłem w stanie poważnie mu zaszkodzić.
- Byungjoo!
- Wypad stąd...- warknąłem w kierunku byłego partnera - Daj mi w końcu normalnie żyć. Błagam cię...
- Uciekłeś ode mnie... jak mogłeś?!
- To jest twoim zdaniem miłość? Przetrzymywanie mnie w jakimś pokoju i wykorzystywanie jak zabawkę? Hyunjae, daj mi żyć.... Daj mi żyć do cholery!
- Byungjoo, to nie ma sensu.- Hansol chwycił mnie za nadgarstek - Chodź do domu.
- Nie dotykaj go!
- Przestań się drzeć, bo pobudzisz ludzi. 
- A ty przestań się wpieprzać w nasz związek.- Hansol parsknął śmiechem prowadząc mnie w stronę klatki.
- Z tego co wiem wasz związek zakończył się rok temu z twojej głupoty... odpuść już. 
- Pożałujesz tego.
- Grozisz mi? Wiesz, że mogę zgłosić to na policję.- mężczyzna zrobił krok w tył - Sam widzisz. Żegnam.- gdy drzwi od klatki schodowej zamknęły się za nami izolując nas od paskudnej pogody i Hyunjae, odetchnąłem wtulając się w Hansola - Już jest okej.... nie bój się. 
- On mi nigdy nie da spokoju. 
- Wrócimy do domu, prześpisz się, a jutro pójdziemy z tym na policję.
- Nie...
- Byungjoo... innego wyjścia nie ma, rozumiesz? Chodź już na górę...


~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nie znajdziesz mnie~cz.4[Hansol&Bjoo]

cz.1 cz.2 cz.3

Hansol
- Widziałeś Byungjoo?!- Nakta pokręcił przecząco głową.
- Nie widziałem żeby tu w ogóle wchodził!
- Daj to!- wyrwałem z ręki kolegi pilot do wieży wyłączając muzykę. Po sekundzie spotkało się to oczywiście z oburzeniem gości - Spokój! Czy ktoś z was widział Byungjoo?!- znajomi zaczęli rozglądać się po mieszkaniu kręcąc jedynie głowami - Dobra, to tyle...- włączyłem ponownie muzykę idąc w kierunku drzwi.
- Hansol, zaczekaj!- podbiegł do mnie przyjaciel uważnie mi się przyglądając - Za chwilę przyjdzie, czemu tak panikujesz?!- wywinąłem jedynie oczyma wyciągając chłopaka na klatkę schodową, na której było o wiele ciszej.
- Po prostu się o niego martwię.
- Ale dlaczego?- zapytał drwiąco - Przecież to dorosły chłop.
- Ma problemy... dla świętego spokoju wolę go poszukać.
- Zwariowałeś...
- Być może.
- Hej.- chłopak złapał mnie za nadgarstek uważnie mi się przyglądając - Czemu tak ci na nim zależy?
- Polubiłem go... nie chcę żeby coś mu się stało.- wyrwałem się zbiegając pospiesznie po schodach. Miałem złe przeczucia. Minęło dobre pół godziny, a Byungjoo nadal nie zjawił się na domówce... na pewno nie rozmawiał tak długo z babcią. Gdy wybiegłem z klatki ujrzałem jedynie pusty parking... nie było na nim absolutnie nikogo - Byungjoo!- wyjąłem telefon z bluzy wybierając numer kolegi... cisza. Teraz jestem pewien, że w jego zniknięcie zamieszany jest Hyunjae... czy jak mu tam. Ten psychol ewidentnie nie chce odpuścić i raczej nie zrobi tego tak szybko. Co ja mam zrobić do cholery?! Myśl Hansol, myśl...

Byungjoo
- Hyunjae odpuść...- splunąłem krwią będąc coraz słabszym. Swego czasu byłem bardzo odporny na jego ciosy, jednak ten okres już minął i kilka uderzeń z jego strony przyprawia mnie ponownie o zawroty głowy i potworne samopoczucie.
- Jak mogłeś dupku?!- warknął ponownie zaciskając dłoń na mojej szyi.
- Hyun...- jak tak dalej pójdzie to będzie po mnie. Chwyciłem go za rękę chcąc go odepchnąć, ale to dorosły facet... ma dużo więcej siły niż ja.
- Tyle ci dałem, a ty mi się odpłacasz czymś takim...- odpuściłem... moje dłonie opadły bezwładnie na łóżko, podobnie jak głowa... nie mam już siły z nim walczyć - Bjoo... hej, skarbie...
- Mmm...
- Przepraszam... przepraszam..- szepnął całując mnie po twarzy. On jest nienormalny... niezrównoważony psychicznie idiota - Przepraszam kochanie.... Popatrz na mnie.- zerknąłem na mężczyznę czując jak ten głaszcze mnie po policzku - Kocham cię, wiesz?
- Nie...- odchrząknąłem połykając z trudem ślinę.
- Bjoo...
- Odwal się.
- Kotek...- mężczyzna zszedł ze mnie, po czym położył się obok mnie całując mnie w policzek - Wiem, że popełniłem masę błędów, ale cię kocham... cholernie cię kocham, rozumiesz?
- Dlatego mnie dusiłeś?... Biłeś?- spojrzałem na Hyunjae wycierając cieknącą po wardze krew - Spójrz jak ja wyglądam... 
- Nie potrafię nad sobą panować...
- Powinieneś się leczyć.
- Przestań. 
- Masz poważny problem Hyunjae...- podniosłem się powolnymi ruchami do siadu, jednak po chwili ponownie opadłem na łóżko czując jak robi mi się niedobrze.
- Leż skarbie.
- Przestań tak do mnie mówić...- mężczyzna westchnął całując mnie w czoło.
- Pójdę do łazienki i na spokojnie porozmawiamy, okej?
- Podaj mi tylko bokserki i koszulkę... zimno mi.- były partner zeskoczył pospiesznie z łóżka podając mi ubrania. Skoro wychodzi do łazienki będę miał dwie minuty na to, by uciec z pokoju. Muszę poudawać słabego żeby się nie zorientował - Hyung?
- Co żabko?
- Ubierzesz mnie?
- No jasne.- nienawidzę czuć jego dłoni na swoim ciele, ale jaki miałem teraz wybór... mam nadzieję, że dotyka mnie ostatni raz w życiu - Przemyję ci czymś tą buźkę.
- Nie... później Hyung. Idź do łazienki.- wymusiłem uśmiech kładąc się grzecznie na łóżku.
- Dobrze... zaraz wrócę.- odpowiedział kierując się w stronę łazienki. Czuję, że mnie sprawdza. Muszę jeszcze chwilę zostać w łóżku, by sobie poważnie nie zaszkodzić. Jeśli przyłapałby mnie na ucieczce to definitywnie zatłukłby mnie jak psa.
- Długo jeszcze?
- Minutka!- teraz albo nigdy. Wyrwałem pospiesznie z łóżka biegnąc w stronę drzwi. Potwornie kręciło mi się w głowie, ale musiałem to przemóc, by uwolnić się z rąk tego tyrana. Przebiegając obok drzwi łazienki czułem jak serce podchodzi mi do gardła, a wnętrzności skręcają się w najciaśniejszy supeł świata. Dopiero gdy znalazłem się na korytarzu poczułem coś w rodzaju ulgi, jednak nie była to stuprocentowa wolność. Biegłem przez korytarz jak wariat... wiem, że nie powinienem tego robić, że nie wypada i tak dalej, ale błagam... kto by teraz na to patrzył? Ludzie, których mijałem patrzyli na mnie z przerażeniem. Pobity chłopak biegnący korytarzem w samej koszulce i bokserkach... no cóż. Dodatkowa atrakcja wakacyjna... enjoy! Gdy zbiegłem do recepcji podbiegłem do wysokiego mężczyzny w garniturze, który ewidentnie na kogoś czekał.
- Przepraszam, mógłbym od pana zadzwonić?
- Jezu, co ci się stało? 
- Błagam, niech da mi pan telefon.- zdziwiony biznesmen wyjął urządzenie z kieszeni, po czym wręczył mi je uważnie mi się przyglądając.
- Potrzebujesz lekarza. Kto cię skrzywdził?- trzęsącymi się dłońmi wybrałem numer Hansola czekając aż ten odbierze.
- Nie, nic mi nie jest... co to za hotel?
- Crown Park, ale...
- Ma dupek gest.- parsknąłem słysząc nagle głos Hansola.
- Tak słucham.
- Hansol, jestem w hotelu Crown Park... przyjedź po mnie, błagam cię.
- Byungjoo?! Co się z tobą do cholery dzieje?
- Powiem ci wszystko, tylko zabierz mnie stąd. On może w każdej chwili mnie znaleźć, pospiesz się.
- O czym ty mówisz?
- Hansol!
- Już... już jadę. 
- Crown Park.- rozłączyłem się spoglądając niepewnie na mężczyznę - Dziękuję.- ukłoniłem się oddając telefon.
- Kto cię może znaleźć? Potrzebujesz pomocy?
- Nie.
- Ktoś cię pobił... jest w tym hotelu? Przecież to trzeba zgłosić.
- Nie!- złapałem nieznajomego mężczyznę za nadgarstek - Błagam, niech pan tego nie robi. On mnie zabije jak się dowie.
- Zaczekaj tu na mnie.- biznesmen podbiegł na recepcję rzucając na ladę masę pieniędzy. Uważnie przyglądałem się temu co robi. Po chwili recepcjonistka wręczyła mu hotelowy szlafrok i kapcie, które już po kilku sekundach nieznajomy niósł w moją stronę - Nałóż to... na dworze jest bardzo zimno.
- Ale... ja nie mam żeby panu oddać...
- Daj spokój.- machnął ręką narzucając na mnie szlafrok. Wskoczyłem szybko w kapcie idąc na dwór za mężczyzną - Jak masz na imię?
- Byungjoo...
- Dobrze Byungjoo... nie musisz się już bać, wszystko jest dobrze.- odpowiedział paląc papierosa - Ktoś ma cię stąd zabrać, tak?
- Mój przyjaciel...
- Powiesz mi co tu się stało? 
- Nie mogę.
- Byungjoo zrozum, że to bardzo poważna sprawa.
- Nie... jeśli pan zadzwoni po policję to on zatłucze mnie na śmierć. 
- Kto?- przełknąłem z trudem ślinę wbijając wzrok w cholernie drogie buty biznesmena - Czekaj... jesteś chłopcem do towarzystwa?
- Słucham?! 
- Przepraszam... przepraszam, ale zrozum, że to tak wygląda...
- Nie, nie jestem żadną męską dziwką... Porwał mnie mój były partner... jest wojskowym i jest bardzo agresywny...
- Jak to cię porwał?
- Dupek jest nieobliczalny...- otuliłem się bardziej szlafrokiem spoglądając w oczy mężczyzny - Z resztą... nie wiem po co panu o tym mówię... 
- Posłuchaj mnie Byungjoo... Masz rację, mnie to nie dotyczy i teoretycznie nie powinno mnie obchodzić, ale widzę jak wyglądasz i widzę jak cholernie się boisz. Widziałeś się w lustrze? Masz obitą całą twarz... 
- Ja...
- Chodzi o to, że nie powinieneś tak tego zostawić. Powinieneś jeszcze dzisiaj zadzwonić na policję. Takich się zamyka na długie lata.
- Nie mogę.
- Wiem, że się boisz, ale jeśli tak to zostawisz za kilka dni znów może wyrządzić ci krzywdę. Jak nie tobie to innym osobom... pomyśl o tym.- skinąłem głową stając nieco bliżej mężczyzny. Czułem się przy nim bezpieczniej, a bałem się, że Hyunjae w każdej chwili wyparuje z hotelu - Nie zgłoszę tego, bo nie chcę robić nic przeciwko tobie... Sam powinieneś o to zadbać Byungjoo.
- Tak... ma pan rację.- spojrzałem na niego oblizując rozerwaną wargę - Bardzo dziękuję za pomoc.
- To nic takiego. Musisz bardziej na siebie uważać.- westchnął gasząc papierosa - Zobacz... ktoś chyba tu biegnie.- odwróciłem się pospiesznie widząc biegnącego w moim kierunku Hansola.
- Hansol...- wpadłem w jego ramiona czując jak się rozklejam. Tak się cieszyłem, że go widzę. Byłem pewien, że nigdy więcej nie usłyszę jego głosu i nie spędzę z nim ani jednej chwili.
- Jak ty wyglądasz...- szepnął uważnie mnie oglądając.
- Zabierz mnie stąd. 
- Musimy jechać do szpitala.
- Nie... zabierz mnie do domu.
- Jedźcie szybciej. W każdej chwili ktoś może was zobaczyć.- Hansol spojrzał na biznesmena marszcząc brwi - Spokojnie, nic mu nie zrobiłem. Idźcie już.- ukłoniłem się wymuszając uśmiech.
- Dziękuję.- przyjaciel poszedł w moje ślady. Po tym geście złapał mnie za rękę ciągnąc mnie do zaparkowanego nieopodal auta. Gdy się w nim znalazłem i Hansol odjechał poczułem cholerną ulgę. Oparłem się wygodnie o fotel wypuszczając zalegające w płucach, ciężkie powietrze. Akcja jak z filmu, co? Odkąd zacząłem zadawać się z Hyunjae przywykłem do tego typu rzeczy.
- Byungjoo...
- Zabierzesz mnie do siebie? Babcia nie może zobaczyć mnie w takim stanie.
- Jasne, tylko... moim zdaniem lepiej będzie jeśli zobaczy cię najpierw lekarz.
- Nie... Jest okej, to tylko zadrapania.
- Co ty mówisz? Masz spuchnięte oko, rozwaloną wargę, jesteś cały w siniakach...
- Nic mi nie będzie...- uciąłem temat podkręcając ogrzewanie. Było mi potwornie zimno, mimo iż widziałem, że Hansol gotuje się z gorąca - Przepraszam... cholernie mi zimno. 
- Jasne, rób co chcesz. 
- A...- spojrzałem na przyjaciela lekko się uśmiechając - Dziękuję, że mi pomogłeś. 
- Nie zrobiłem nic wielkiego...
- Uratowałeś mnie.
- Byungjoo, no co ty...
- Bałem się, że nigdy już cię nie zobaczę.- pociągnąłem nosem czując jak do oczu napływają mi łzy - Dziękuję, że po mnie przyjechałeś.- Hansol złapał mnie za dłoń uśmiechając się. Czułem jednak sztuczność bijącą od tego uśmiechu.
- Właśnie od tego ma się przyjaciół. 
- Czemu tak patrzysz?
- Bałem się o ciebie... cholernie się bałem.- czemu mówi mi coś takiego? Przecież jesteśmy tylko przyjaciółmi...
- Ale nic mi nie jest...- uśmiechnąłem się lekko ściskając go mocniej za rękę.
- Będziemy musieli go zgłosić na policję.
- Nie... 
- Byungjoo, on cię porwał i pobił...
- To nic... zostawmy to.
- Dlaczego tak się przed tym bronisz?
- Bo się go boję, okej? Cholernie się go boję i wiem, że nikt nie jest w stanie nic mu zrobić. Błagam cię, nie mieszaj się w to. 
- Jak chcesz Byungjoo... Ale jakby co... wiesz, że możesz na mnie liczyć, prawda?
- Pewnie, że wiem.- po dojechaniu do mieszkania Hansola wziąłem prysznic, po czym przebrałem się w jego rzeczy. Cieplutki dresik, bluza, skarpety sięgające kolan... w końcu będę mógł się wygrzać. Po obmyciu twarzy i dekoltu z krwi byłem w stanie zobaczyć jak naprawdę teraz wyglądam. Spuchnięte oko, rozcięta warga, siniaki... norma. Mam nadzieję, że szybko to zejdzie - Wyglądam strasznie, co?- Hansol westchnął podchodząc do mnie, po czym dotknął ostrożnie mojej twarzy, uważnie się jej przyglądając.
- Najgorzej wygląda to oko... bardzo cię boli?
- Tylko trochę.
- A dobrze widzisz? 
- Tak, jest okej.
- Na pewno?- skinąłem głową spoglądając na przyjaciela.
- Cieszę się, że cię poznałem Hansol... Dziękuję ci za wszystko.
- Oj no przestań już.- szepnął wtulając mnie w siebie. W jego ramionach mogłem poczuć się bardzo bezpiecznie... od jego ciała biło ciepło, którego nie byłem w stanie opisać. Coś niesamowitego...
- Hansol... 
- Hm?- spojrzałem na chłopaka oblizując nieśmiało wargi. Jego bliskość jest czymś, czego bardzo teraz potrzebuję. Zbliżyłem do niego twarz stykając ze sobą nasze nosy. Hansol czuł o co mi chodzi, jednak mimo to nie wycofał się... nie zrobił nic, co mogłoby mnie urazić. Po chwili ułożyłem swoje wargi na jego... Nie potrafiłem zrobić nic więcej... zamurowało mnie. Chłopak jedynie się uśmiechnął ostrożnie składając na moich ustach pocałunek - To chciałeś zrobić?
- Czytasz mi w myślach.- szepnąłem pogłębiając tą pieszczotę.

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak późno i tak krótko, ale teraz była u mnie na weekend siostra i nie miałam kiedy pisać.
Życzę Wam również udanego roku szkolnego i samych sukcesów! Nie dajcie się!
Buziaki ;*

Nie znajdziesz mnie~cz.3[Hansol&Bjoo]

cz.1 cz.2

                 Siedzieliśmy w ciszy wsłuchując się w przechodniów spacerujących po ulicy, na którą wychodziło okno mojego pokoju. W powietrzu unosił się zapach świeżo zaparzonej, zielonej herbaty przeplatany z dość intensywnymi perfumami Hansola tworząc tym samym niezwykle przyjemną dla nosa kompozycję.
- Nie lubię takiej ciszy.- szepnąłem sięgając po filiżankę herbaty. Kolega westchnął siadając wygodniej na moim łóżku.
- Ktoś wie o tym dupku i o tym, że cię nachodzi?
- Tylko ty... w zasadzie teraz też babcia... Prędzej czy później wyciągnie ze mnie kto to jest.
- Dlaczego od razu jej nie powiesz?
- Zwariowałeś...- parsknąłem śmiechem wyglądając przez okno - Nikt z mojej rodziny nie może wiedzieć, że jestem...- odetchnąłem odstawiając filiżankę na szafkę - Nie rozumiem dlaczego ktokolwiek ma o tym wiedzieć... jest to tylko i wyłącznie moja sprawa.- chłopak uważnie mi się przyglądając skinął głową upijając łyk herbaty.
- Mhm... powiedz jeszcze, że sam doskonale sobie z nią radzisz.
- Nie rozumiem o co ci chodzi... 
- Nie rozumiesz... moim zdaniem powinieneś przyznać się babci, że jesteś gejem i...
- Czekaj czekaj, nie pozwalaj sobie.- wstałem czując jak robi mi się gorąco ze wstydu.
- Przepraszam... nie wiedziałem, że to dla ciebie taki wstydliwy temat...
- Teraz już wiesz... nie gadajmy o tym.
- To jak mam ci pomóc?
- A czy ja powiedziałem, że chcę twojej pomocy?- Hansol podszedł do mnie niepewnym krokiem klepiąc mnie po ramieniu.
- Byungjoo... masz jakiś przyjaciół?- wziąłem głęboki oddech zerkając na kolegę.
- Nie.
- W Suwon też?
- Nie mam nikogo.
- Teraz masz mnie.- uśmiechnął się sprawiając, że znów zrobiło mi się ciepło na sercu - Kumple mówią sobie o wszystkim.
- Masz dziesiątki przyjaciół, których znasz pewnie latami... mnie znasz zaledwie trzy dni. Darujmy sobie, co?
- Czemu odpychasz od siebie ludzi?
- Nie wiem...
- Byungjoo zastanów się... nie chcesz być przecież sam...- odetchnąłem teatralnie rzucając się na łóżko, po czym wbiłem wzrok w sufit - Wiesz, że nie odpuszczę.- powiedział kładąc się obok mnie.
- Serio chcesz słuchać tego co mam do powiedzenia?- Hansol skinął pospiesznie głową - Dlaczego?
- Bo cię lubię. Mało kto zyskuje na mojej sympatii tak szybko.- wymieniliśmy się uśmiechami zastygając w takim stanie - No to słucham... powiedz co tam ci leży na sercu.
- To takie głupie...
- Mylisz się... żaden problem nie jest głupi.- wziąłem głęboki oddech spoglądając ponownie w sufit. Nie byłbym w stanie opowiadać mu o swoich problemach patrząc mu prosto w oczy.
- No dobra, to po kolei... Jak mieszkałem w Suwon pracowałem po szkole i w weekendy. Moi nauczyciele stwierdzili, że mam niesamowity potencjał i dzięki nim udało mi się dostać na płatny staż, wiesz... wypełnianie papierków, liczenie i takie tam...
- A gdzie konkretnie był ten staż?
- W jednostce wojskowej...- przełknąłem z trudem ślinę  nie mogąc uwierzyć w to, że opowiadam o tym wszystkim Hansolowi - Siedziałem w biurze Hyunjae... on miał sprawować nade mną opiekę i mówić mi co mam robić, sprawdzać czy wszystko jest dobrze przeliczone... On... spodobał mi się. Cholernie imponował mi swoją inteligencją, tym, że jest tak wysoko ustawiony, że ma masę pieniędzy, apartament, samochody... Wiesz... co chwilę jakieś misje, ochrona kraju... super sprawa... Hyunjae jest generałem... cała jednostka była mu podporządkowana i on lubił to wykorzystywać. Czuł po prostu swoją wyższość... 
- Chcesz mówić dalej?- skinąłem głową biorąc głęboki oddech.
- Ja... byłem w niego bardzo zapatrzony i cholernie głupi. Pamiętam, że była sobota... jak wychodziliśmy z pracy zaproponowałem mu wspólną kolację i... od razu się zgodził. Później jak odwiózł mnie do domu pocałował mnie...- moje serce przyspieszyło, a twarz zrobiła się purpurowa ze wstydu.
- Eeeejjj... spokojnie.- delikatny palec kolegi ostrożnie pogłaskał mnie po rozgrzanym policzku - Mówisz o tym tak, jakbyś zrobił coś złego... spokojnie.- no tak, ma rację... muszę odrobinę wyluzować. W końcu jesteśmy dorosłymi ludźmi...
- No tak... po tym pocałunku uciekłem do domu. Przestraszyłem się.... nie wiedziałem czy pocałował mnie bo mu się spodobałem czy robił sobie ze mnie jaja... Ale jak przyszedłem w poniedziałek do pracy... on... zamknął biuro i...- Hansol westchnął uważnie mi się przyglądając.
- Kochaliście się w biurze?- skinąłem głową czując jak z nerwów robi mi się niedobrze.
- Byliśmy razem... dowiedziałem się, że jest rozwodnikiem, że ma syna, ale... wiesz... ta hetero rutyna w związku była dla niego zwyczajnie nudna... Nigdy nie byłem tak cholernie szczęśliwy... Hyunjae był dla mnie wszystkim... partnerem, wsparciem, autorytetem.. Zanim o czymś pomyślałem już to dostałem... - chłopak uśmiechnął się lekko łapiąc mnie za rękę.
- A kiedy się między wami popsuło?
- Miał jechać do Afganistanu na dwa lata... jakaś misja czy coś, ja się zupełnie na tym nie znam... Wrócił po czterech miesiącach, bo tamtejszy lekarz stwierdził, że ma problemy zdrowotne. Nawet nie wiesz jak się cieszyłem, że znowu go zobaczę.... i... wieczorem pojechałem do niego. Chciałem go tylko zobaczyć, przytulić go... - zawiesiłem się czując jak po policzku spływa mi łza - Na dzień dobry zostałem przez niego pobity... pobił mnie jak psa... przez kilka dni nie byłem w stanie wstać z łóżka o własnych siłach. Zaczął traktować mnie przedmiotowo. Jak się kochaliśmy bił mnie po twarzy, dusił, a... potem jeszcze za to wszystko mi płacił jak jakiejś dziwce... Znienawidziłem go... Jest teraz dla mnie nikim... Po prostu dla mnie nie istnieje.
- Proponowałeś mu terapię?
- Setki razy... nie chciał o tym w ogóle słyszeć. Raz przyprowadziłem psychologa do jego mieszkania... 
- Jak to się skończyło?
- A jak myślisz? Dostałem po gębie.- spojrzałem na kolegę pokazując na lewe oko - Miałem taką śliwę, że przez tydzień nie ruszałem się z domu. 
- Wiesz... wydaje mi się, że nie do końca go znienawidziłeś. Coś musiało się stać w Afganistanie, że tak się zachowuje i wiem, że jest sposób, by mu pomóc.
- Naprawdę mnie to nie interesuje Hansol... on już dla mnie nie istnieje. Ma byłą żonę, syna, masę znajomych w pracy... niech oni się nim zajmują.
- To nie jest tak, że kiedy pojawił się problem... po prostu uciekłeś?
- Nie no nie wierzę.- wstałem pospiesznie z łóżka wbijając wzrok w chłopaka - On mnie lał i traktował jak szmatę, a ty próbujesz wzbudzać poczucie winy we mnie?! Żartujesz sobie?!
- Nie... źle to ująłem...
- Świetnie to ująłeś... wiesz co? Jesteś podły...
- Byungjoo przestań.- chłopak podszedł do mnie łapiąc mnie za ramiona - Przepraszam... przepraszam, nie to miałem na myśli. Uważam po prostu, że powinieneś podjąć próbę bycia z nim... spróbować jeszcze raz...
- Po co?... Ja go nie kocham... 
- Ah... to...
- Kochałbyś kogoś kto by cię bił i płacił ci za seks? Zmuszał cię do współżycia drogimi prezentami? To obrzydliwe...
- Nie... raczej nie kochałbym takiej osoby.
- Sam widzisz. 
- Przepraszam... zawsze staram się po prostu patrzeć obiektywnie na każdą sprawę.
- Rozumiem.- Hansol uśmiechnął się lekko wtulając mnie w siebie.
- Czujesz się trochę lepiej?
- Tylko trochę.- odetchnąłem zerkając na kolegę. Wtedy jednak ciszę przerwał dźwięk telefonu. Sięgnąłem po niego czując jak skręca mi się żołądek.
- To on?- skinąłem jedynie głową - Daj to.- Hansol wyrwał mi telefon dając na głośnomówiący - Słucham.
- Kto mówi?
- Chłopak Byungjoo.- otworzyłem szeroko oczy siadając z wrażenia na parapecie - Kto mówi? 
- Jego stary znajomy.
- Stary znajomy, tak? Coś mu przekazać?
- Przekaż mu, że będę miał go na oku... tylko tyle.
- Słucham?- Hyunjae rozłączył się - Halo... hej!
- Daj spokój.- wziąłem od chłopaka telefon blokując go - To co... od dzisiaj jesteś moim facetem?- zaśmiałem się uznając jego ściemę za naprawdę dobry żart.
- Czemu nie.
- Pff...- szturchnąłem go uśmiechając się - Wariat.

*

                           Dni mijają, a ja i Hansol jesteśmy niemal nierozłączni. Od razu po uczelni spotykamy się na obiedzie, później idziemy na trening, chłopak zaczął też wyciągać mnie na imprezy... nie sądziłem, że to tak przyjemne uczucie mieć przyjaciela.

- Cześć.- wsiadłem do auta szeroko się uśmiechając.

- Hej... jak się dzisiaj czujesz?

- Bardzo dobrze... co dzisiaj robimy?

- Hm... mój kumpel robi domówkę. Idziemy?

- Zaprosił ciebie więc...

- Nie idioto... zaprosił nas. Chodź, będzie fajnie.

- Dobra... można iść.

- W sumie dochodzi 19-sta więc można powoli jechać. Co dzisiaj tak późno kończyłeś?

- Odrabialiśmy zajęcia... facet nie przyszedł na pierwszy wykład z nami i teraz kazał nam to odrabiać.

- A to dupek.- zaśmialiśmy się jadąc w kierunku mieszkania jego kolegi.

- Głodny jestem... zajedziemy coś zjeść?

- Mam coś lepszego.- gdy stanęliśmy na czerwonym świetle Hansol sięgnął na tylne siedzenia wręczając mi trzy pojemniki z jedzeniem.

- Ooo co to?

- Sam zobacz.- otworzyłem pospiesznie pojemniki próbując potraw.

- Wow, ale pycha... smakuje jak jedzenie mojej babci.- chłopak zaśmiał się ruszając.

- Bo to jest jedzenie twojej babci.

- Co? Jak to?

- Zadzwoniła, że ma dla nas obiad. Powiedziałem jej, że po uczelni gdzieś cię porwę więc kazała mi przyjechać, zjeść i wziąć porcję dla ciebie.

- Żartujesz.- zaśmiałem się jedząc.

- Y y... super z niej kobitka. 

- Oj tak, to prawda. I o czym rozmawialiście?
- O wszystkim... o mojej uczelni, planach, o tobie... 
- O mnie? Mam się bać?
- Spokojnie, nic jej nie powiedziałem.
- Dzięki.- nabrałem mięsa w pałeczki, po czym skierowałem je w kierunku ust chłopaka - Jedz.
- Jadłem godzinę temu.
- No już.
- Tylko kawałek.- oczywiście na jednym kawałku nie stanęło. Rozbroiliśmy trzy pudełka dzieląc się 50/50 - Jesteśmy.
- Które piętro?
- Ostatnie.
- Dobra... leć, zaraz przyjdę. Zadzwonię tylko do babci.
- Okej.- Hansol uśmiechnął się znikając za drzwiami. Wyjąłem telefon wybierając numer jednak nikt po drugiej stronie nie odpowiadał. Był piątek, dochodziła 19:30... o tej porze babcia zawsze jest na yodze ze swoimi koleżankami. Napisałem jej więc sms'a idąc w stronę klatki. Wtedy jednak poczułem na sobie czyjeś spojrzenie. Zatrzymałem się odwracając się za siebie. Jak się domyślacie przy zaparkowanym tuż pod klatką autem stał Hyunjae.
- Znowu ty... myślałem, że dałeś już sobie spokój.- mężczyzna podszedł do mnie pospiesznie łapiąc mnie za włosy - Ała... co ty robisz do cholery?
- Masz nowego faceta, tak?
- Tu cię boli.- chwyciłem mężczyznę za rękę chcąc się wyrwać jednak wszelkie próby szły na marne - Mam i nic ci do tego... daj już sobie spokój. To koniec... koniec, rozumiesz?
- Nie pozwolę ci odejść.
- Nie jestem twoją marionetką.- Hyunjae szarpnął mnie za włosy prowadząc mnie w kierunku samochodu - Puść mnie... Puść mnie psycholu!- mężczyzna otworzył tylne drzwi pchając mnie na siedzenia - POMOCY!
- Zamknij się do cholery jasnej!- warknął przytrzymując mnie, po czym przyłożył do mojej twarzy nasączoną czymś szmatę. Śmierdziała niemiłosiernie, ale nie mam pojęcia co to mogło być.
- Nie...- jeden Hyunjae to już dużo, ale dwóch? Czemu widzę podwójnie? I dlaczego czuję mrowienie w nogach? - Pom... 
- Ciiii... już... już Bjoo.
- Hyung...

*

                              Ale boli mnie głowa. I czemu jest mi tak cholernie niedobrze? Musiałem się czymś struć, ale czym? Nie wiem cholera... może jak pogadam z Hansolem, dowiem się czegoś więcej. Mrugnąłem kilkakrotnie rozglądając się po pokoju. 

- Ooo obudziłeś się.

- Hyunjae...- zaraz... usiadłem czując jak żołądek podchodzi mi do gardła. Kilka głębokich wdechów powinno załatwić sprawę... Muszę zachować spokój, bo inaczej wyjdę stąd z obitą twarzą.

- Jak się czujesz?

- Świetnie...- mężczyzna usiadł koło mnie całując mnie po nagim ramieniu - Przestań.- uniosłem kołdrę widząc siebie absolutnie nagiego - Oddaj mi ubrania. 

- Słodko wyglądasz będąc takim skołowanym. 

- To nie jest śmieszne do cholery.- czuję się jak po porządnych prochach... co za beznadziejne uczucie. 

- Cieszę się, że tu jesteś... tęskniłem za tym widokiem.- mruknął głaszcząc mnie po klatce piersiowej. 

- Nie... przestań.

- Ciii... nie denerwuj się.- mężczyzna położył mnie z powrotem na łóżku całując mnie po szyi. Dlaczego moje ręce są takie bezwładne. Nie mogę się bronić, co mam robić? 

- Kurwa... daj mi spokój...

- Zaraz sobie przypomnisz jak było nam razem dobrze.

- Nie... błagam nie rób tego.- mężczyzna usiadł za mną pocierając członkiem o moje ciało. Znów przeszły mnie ciarki, a żołądek skręcił się w tysiące supłów - Dość.- uniosłem wiotkie ręce chcąc odepchnąć Hyunjae. Nie mogę pozwolić na to, by się do mnie zbliżył... on nigdy nie odpuści. Wtedy też po pokoju rozległ się dźwięk telefonu... chyba hotelowego telefonu. Mężczyzna nie ma mieszkania w Seoulu, a ten pokój wygląda jak typowy, hotelowy apartament.

- Minutka.- szepnął całując mnie w klatkę piersiową, po czym poderwał się z łóżka idąc do telefonu - Słucham? Zostawiłem dowód?... Oj, zapomniałem o nim, ale widziała pani w jakim stanie przyniosłem tu syna...- co za podły dupek. Dobra Byungjoo... musisz dać teraz z siebie jak najwięcej. Dostaniesz w pysk, ale przynajmniej ktoś cię usłyszy i ci pomoże... dasz radę - Oczywiście... nie nie, sam po niego zejdę....- zacisnąłem dłonie na pościeli drąc się jakby ktoś właśnie wyrządzał mi potworną krzywdę.

- POMOCY, ON MNIE GWAŁCI!!!- Hyunjae odłożył pospiesznie słuchawkę patrząc na mnie z chęcią mordu w oczach. Bałem się... przecież jak ta kobieta z recepcji mnie nie usłyszała, to ten psychol mnie zabije... 

- Zabiję cię gnoju... 

- Hyunjae...

- Zabiję cię!

~c.d.n.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nie znajdziesz mnie~cz.2[Hansol&Bjoo]

cz.1

                     Nadal nie mogę pogodzić się z faktem, że ten dupek znów zaczyna mnie prześladować. Jak pomyślę o tym, że wczoraj wieczorem stałem z nim twarzą w twarz, trzęsę się jak głupi. Jestem sparaliżowany do tego stopnia, że nie mogę podnieść się z łóżka. Jak dobrze, że nie mam dziś zajęć na uczelni. Czeka mnie jedynie obiad z Hansolem, ale do tego czasu powinienem wygrzebać się spod kołdry.
- Byungjoo!- zerknąłem na telefon wzdychając.
- Tak?!
- Zejdź proszę na dół!- no tak... dochodziła 10-ta więc dla babci był to już środek dnia. Dość niechętnie wstałem z łóżka narzucając na siebie szlafrok, po czym zszedłem na dół do kuchni, w której przebywała starsza kobieta - Wyspałeś się?
- Tak... raczej tak.- pocałowałem ją w policzek siadając przy stole.
- Mam do ciebie prośbę kochanie.
- Jaką?
- Poszedłbyś na zakupy? Kończy nam się parę rzeczy, a tak dzisiaj wieje, że boję się wychodzić na ulicę.
- Pewnie... zapisz mi tylko co mam kupić. 
- Już napisałam listę... zjedz spokojnie śniadanie i pójdziesz.
- Okej.- sięgnąłem po kubek kawy dolewając sobie do niego ostrożnie mleka.
- Byungjoo...- babcia nie odrywając ode mnie wzroku zajęła miejsce przy stole biorąc głęboki oddech - Ten chłopak, który wczoraj tutaj był...
- Nie chcę o tym rozmawiać.
- Rozumiem tylko...
- Babciu... nie wpuszczaj do domu nikogo nieznajomego, dobrze? 
- Dobrze, dobrze.- westchnęła podsuwając mi owoce - Nie chciałam cię denerwować.
- Nie zdenerwowałaś mnie... chcę tylko żebyś uważała, to wszystko.- widząc ogromne zmartwienie kobiety stwierdziłem, że muszę spuścić trochę z tonu. Złapałem ją za rękę lekko się uśmiechając - Kocham cię i nie chcę żeby coś ci się stało. On akurat nic ci nie zrobił, ale kolejna obca osoba, którą wpuścisz już może... nie ryzykuj tak. 
- Tak kochanie, masz rację.- westchnęła całując mnie w rękę - Jedz i leć na zakupy, bo z tego co wiem jesteś dzisiaj umówiony.
- Skąd to wiesz?
- Mówisz przez sen.- zaśmiała się wstając.
- Poważnie?- wow, to mnie zaskoczyła. W życiu nie powiedziałbym, że gadanie przez sen może przytrafić się akurat mi.
- Mhm... idziesz na obiad z jakimś Hansolem... i bardzo bałeś się, że się na niego spóźnisz.- odchrząknąłem jedynie zajmując się jedzeniem - To twój kolega, prawda?
- Tak... poznaliśmy się wczoraj na treningu.
- Może kiedyś go do nas zaprosisz?
- Jasne... jak tylko lepiej go poznam.- wymusiłem uśmiech kontynuując śniadanie.

*

                        Po zrobionych zakupach i przebraniu się wyszedłem przed dom czekając na kolegę. Mówił, że po mnie przyjedzie więc trochę ulżyło mi, że nie muszę tłuc się autobusem. W pewnym momencie w uliczkę wjechało srebrne, sportowe auto. Domyśliłem się, że to Hansol... w sumie ten samochód pasuje do niego. 

- Ładnie to tak kłamać?- zapytał uchylając szybę od mojej strony.

- Nie rozumiem.

- Ponoć nie mieszkasz w centrum.- aishhh cholera jasna... no tak... ale ze mnie idiota - Wskakuj.- gdy wszedłem do środka chłopak uśmiechnął się ruszając.

- Mieszkam tu od niedawna więc ciężko mi wyznaczać odległości.

- Aaa no to luzik... tym razem ci wybaczę.- zachichotał wyjeżdżając po chwili na główną ulicę - Zabiorę cię do mojej ulubionej knajpy, w której zawsze jem coś ze znajomymi.

- Spoko.- chłopak spojrzał na mnie ponownie się uśmiechając. Odwzajemniłem nieśmiało uśmiech wzdychając - Zdradzisz mi coś?

- Co takiego?

- Jak to jest, że non stop jesteś zadowolony?

- Hm... dobre pytanie.- podsumował stając na czerwonym świetle - Czerpię z życia jak najwięcej, staram się otaczać dobrymi ludźmi, toksycznych dla mnie ludzi odsuwam na bok... cieszę się z błahostek...- uśmiechnął się włączając ogrzewanie gdyż pogoda na dworze dawała dziś wiele do życzenia.

- W jaki sposób odsuwasz od siebie toksycznych ludzi?

- Wow... muszę ci powiedzieć, że zaimponowałeś mi.

- Ja? W jaki sposób?

- Zawsze jak ludzie się poznają lecą podstawowym pakietem pytań.... co lubisz, jakiej muzyki słuchasz, twoje ulubione jedzenie, a ty? Od razu przechodzisz do konkretów.

- Przepraszam, ja...

- Nie... podoba mi się to.- przerwał mi ruszając - No cóż, wracając do twojego pytania. Generalnie jestem osobą, która stanowczo mówi jak coś jej się nie podoba. Nie boję się konfrontacji czy kłótni z ludźmi. Jak widzę, że ktoś źle na mnie wpływa zrywam z tym kimś całkowity kontakt. Mówię mu co mi leży na sercu i się oddalam... Wiesz... brak rozmowy, nie odbieranie telefonów czy późniejsze, głupie usunięcie go z fejsa. Ale uwierz mi, że to działa.- skinąłem głową głębiej się nad tym zastanawiając - Rozumiem, że masz jakiś problem skoro o to pytasz.

- Ja? Nie, coś ty... pytam tak zapobiegawczo. 

- Wiesz... nie znamy się, ale jakby co to wal śmiało.- skinąłem jedynie głową czując jak robi mi się ciepło na sercu. W sumie Hansol nie wydaje się być taki zły. Może z czasem się przed nim otworzę i wtedy zrozumie moje dziwne momentami zachowanie nieco lepiej. W końcu zaparkowaliśmy. Tak jak myślałem... dość ekskluzywna dzielnica z równie eleganckimi i drogimi restauracjami... a myślałem, że pójdziemy na ramen do zwykłej budki z rogu ulicy - Nie martw się... moja knajpa jest dość porządnie ukryta. Nikt nas tam nie namierzy. 
- A... nie boję się tego.- zaśmiałem się nerwowo.
- Tak tylko mówię.- miał rację. Była to niewielka, kameralna, prowadzona przez starsze małżeństwo restauracja, ukryta między wieżowcami. Bałem się, że zabierze mnie do jednej z tych drogich lokali i jeszcze będzie chciał za mnie płacić... to byłoby strasznie zawstydzające - Dzień dobry!
- Ooo dzień dobry, dzień dobry.- przywitała nas z uśmiechem starsza kobieta stojąca za ladą - To co zwykle?
- Zgadza się.- usiedliśmy przy stoliku ukrytym za drewnianym parawanem.
- Dobrze się chyba znacie.
- Mhm... jestem tu stałym bywalcem.
- O proszę... a co zamówiłeś?
- Gogi-gui... mam nadzieję, że lubisz.
- Żartujesz? Uwielbiam.- Hansol zaśmiał się nalewając nam przyniesioną przez starszego mężczyznę wodę.
- Ja nie mogę pić, ale jeśli masz ochotę na jakiś alkohol...
- Nieee... nie, nie piję.
- W ogóle?
- Mhm... brzydzę się alkoholem.
- Ah... przepraszam, nie wiedziałem.
- Daj spokój.- uśmiechnąłem się upijając łyk wody - Nic się przecież nie stało.
- No dobra Byungjoo... to może powiesz mi o sobie coś więcej?
- Mmm... zależy co chciałbyś wiedzieć.
- Chciałbym być twoim kumplem więc raczej wszystko.- uśmiechnął się rozkładając na grillu przyniesione mięso oraz warzywa. Chce się ze mną przyjaźnić? Wow... pierwszy raz słyszę coś takiego.
- Ja... cóż... przeprowadziłem się tu z Suwon i zamieszkałem z babcią. Moi rodzice pracują w Stanach... em... w tym roku zacząłem studia i jak sam wiesz treningi. W sumie nie wiem co mam mówić...- zaśmiałem się nerwowo pomagając chłopakowi z grillem - Jak sam widzisz mam dość nudne życie.
- Hm... czemu nie zostałeś w Suwon?- poczułem jak moje serce przyspiesza. Wziąłem głęboki oddech upijając ponownie łyk wody.
- Ja... no... rodzice mi kazali zamieszkać z babcią. Nie chcieli żebym został sam.... po za tym wiesz... studia i tak dalej... lepiej jednak studiować w większym mieście.- widziałem jak chłopak uważnie mi się przygląda. Pewnie czuł, że kłamię, ale co miałem mu od tak wyznać prawdę?
- No tak, rozumiem. 
- Tooo... może teraz ty?
- Chcesz żebym coś o sobie powiedział?- skinąłem pospiesznie głową ładując do buzi kawałek mięsa - Hm... zacząłem teraz naukę na trzecim roku studiów. Tańczę, pomagam w schronisku dla zwierzaków. Mieszkam w Seoulu od urodzenia, ale mimo to wyprowadziłem się od rodziców... mam swoje mieszkanie, samochód, masę przyjaciół... raj.- uśmiechnął się jedząc.
- A... kim są twoi rodzice?
- Mają swoją firmę.- no tak, to wszystko tłumaczy - Mam nadzieję, że nie weźmiesz mnie za rozpieszczonego dupka, który szasta tylko pieniędzmi rodziców.
- Zwariowałeś? W życiu bym tak nie pomyślał.- zapchałem buzię warzywami i ryżem przyglądając się uważnie koledze - A... może wziąłbyś mnie kiedyś do schroniska, co?
- Jasne, kiedy tylko zechcesz. 
- Potrzebuję psa obronnego.- zaśmiałem się.
- Byungjoo... no przecież od samego początku czułem, że jest coś nie tak.
- A nie nie... to dla babci. Boję się jak zostaje sama w domu.
- A... czego konkretnie się boisz?- wbiłem wzrok w stół odkładając pałeczki - Powiedz co się dzieje, może jakoś pomogę.
- Nie pomożesz Hansol.... ja... można powiedzieć, że mam prześladowcę i... wolałbym o tym nie rozmawiać. 
- Nie nie, poczekaj... jak to prześladowcę? Dlaczego?
- Hansol...
- Mów.
- To mój były facet, zadowolony?- wstałem narzucając na siebie bluzę - Dzięki za obiad...- ruszyłem w stronę wyjścia słysząc za sobą nawoływania chłopaka. Ale wstyd... nikt nie wie o tym, że miałem faceta... absolutnie nikt, ale Hansol tak na mnie naciskał, że nie dałbym rady już dłużej tego ukrywać. Z jednej strony trochę mi ulżyło, ale z drugiej poczułem potworne zażenowanie jakby fakt posiadania partnera tej samej płci był czymś złym...
                   Skręciłem w uliczkę, w której znajduje się dom babci, po czym zamyślony ruszyłem do mieszkania. Chciałem znaleźć się już w swoim pokoju i odetchnąć. Musiało mi przejść przez głowę to, że przyznałem się przed kimś do tak żenującej dla mnie sprawy.
- Dzień dobry.- podskoczyłem odwracając się pospiesznie za siebie.
- Co ty tu robisz...- Hyunjae podszedł do mnie łapiąc mnie za rękę - Nie dotykaj mnie.
- Już nie bądź taki groźny.
- Chcę tylko żebyś mnie puścił...- mężczyzna uśmiechnął się puszczając mój nadgarstek - Czego chcesz?
- Tęsknię za tobą Bjoo. Chciałem się z tobą zobaczyć.
- Nie chrzań... nie możesz znaleźć kolejnego naiwniaka, który poleci na twoje słabe teksty i prezenciki?
- Swego czasu bardzo kręciło cię dostawanie wszystkiego o czym tylko pomyślałeś. Wtedy jakoś nie narzekałeś.
- Odwal się...
- Bjoo... powiedz czego teraz chcesz.- Hyunjae nachylił się do mojego ucha wywołując ciarki na moich plecach - Może chcesz własne mieszkanko, hm? Albo może potrzebujesz na czesne na studia? Powiedz... dogadamy się.
- Skończyłem z tym i skończyłem z tobą... daj mi spokój. 
- Byungjoo... tylko godzinka...
- Ja cię kochałem dupku.- warknąłem spoglądając niepewnie mężczyźnie w oczy - Jak możesz mówić mi teraz coś takiego?
- Też cię kochałem... nadal cię kocham, ale nie ma niczego bez pieniędzy... nawet miłości. 
- Pieprzysz... na początku związku tak do tego nie podchodziłeś... po powrocie z Afganistanu zaczęło ci walić na łeb...
- Uważaj co mówisz.
- Mogę mówić co mi się rzewnie podoba... teraz już nie oberwę za to po pysku.
- Pewny jesteś?- parsknąłem śmiechem odpychając od siebie mężczyznę.
- O tym właśnie mówię... zniknij w końcu z mojego życia.- zagryzłem wargę uciekając wręcz do domu. Mam go dość. Nie mogę przecież zgłosić go na policję. Jest tak wysoko postawiony, że policja nie jest w stanie nic mu zrobić. Nie wrócę do niego choć wiem, że byłoby to najlepsze rozwiązanie. Wolałbym zginąć niż znów się z nim spotykać - Jestem!- pobiegłem na górę do swojego pokoju, po czym rzuciłem się na łóżko zamykając oczy. Miałem ochotę się rozpłakać... trochę mnie to wszystko przerosło.
- Skarbie...- westchnąłem starając się zachować jeszcze przez kilka minut twarz.
- Tak babciu?
- Kolega do ciebie przyszedł.- tego już za wiele. Poderwałem się z łóżka biegnąc w stronę drzwi.
- Jeszcze raz tu przyjdziesz to zgłoszę cię na policję!- wrzasnąłem widząc stojącą w progu babcię u boku Hansola - O... przepraszam...
- Wnuniu...
- Przepraszam... zejdź na dół, wszystko jest w porządku.
- Na pewno?
- Tak... wejdź Hansol.- gdy chłopak wszedł do pokoju pocałowałem babcię w czoło wymuszając uśmiech - Jest okej, nie martw się.
- Herbatki wam zrobię.
- Dzięki babciu.- westchnąłem zamykając za nią drzwi - Nie wiedziałem, że to ty...
- Pewnie myślałeś, że to ten facet, z którym gadałeś na dole.
- Co...
- Przyjechałem cię przeprosić i zobaczyłem jak z nim rozmawiasz... to twój były?- skinąłem jedynie głową - Jest dużo starszy od ciebie.
- Co za różnica....


~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nie znajdziesz mnie~cz.1[Hansol&Bjoo]

- Jeszcze jedno słowo...- warknął Hyunjae unosząc rękę chcąc mnie ponownie uderzyć.
- Przepraszam!- krzyknąłem przerażony zaciskając pospiesznie powieki - Przepraszam...- dodałem szeptem. Nie widząc żadnej reakcji ze strony partnera otworzyłem niepewnie oczy widząc na jego twarzy triumfalny uśmiech - Hyung...- znów dałem się nabrać... przecież on nigdy nie odpuszcza. 38- latek uniósł rękę uderzając mnie w twarz - NIE!
                      Usiadłem gwałtownie ciężko oddychając. Znajdowałem się w swojej sypialni pokrytej mrokiem... była noc... a ja znów miałem koszmar. Spokojnie Byungjoo... to tylko sen. Zerknąłem na telefon... dochodziła trzecia w nocy. Wstałem chwiejnym krokiem kierując się w stronę kuchni. Chciałem napić się wody, wziąć leki uspokajające i znów położyć się spać. W końcu jutro miałem rozpoczęcie roku na uczelni. Z resztą... mniejsza z tym. Łyknąłem jakąś tabletkę ziołową przypisaną przez psychologa, po czym oparłem się o blat kuchenny wpatrując się w Seoulską uliczkę. Była pusta... ledwo oświetlona... Walała się po niej jedynie szara gazeta poruszana przez dość silny wiatr. Wziąłem głęboki oddech starając się uspokoić. Tak wiem... to tylko sen... ale niesie on za sobą dość bolesną historię, która ciągnęła się za mną przez rok i... w zasadzie jakby nie patrzeć, nadal nie daje mi spokoju. Póki co wolę o tym nie mówić... chcę spokojnie przespać noc.

*

- Jak było na uczelni?

- W porządku.- cmoknąłem babcię w policzek siadając do nakrytego przez nią stołu. Mieszkam z nią odkąd moi rodzice wyjechali za pieniądzem do Stanów.... czyli jakieś 2 lata. W sumie cieszę się, że wyprowadziłem się z Suwon- mojego rodzinnego miasta. Wydaje mi się, że w stolicy Korei Południowej ułożę sobie na nowo życie, znajdę przyjaciół, może z czasem jakąś dorywczą pracę... musi się poukładać.

- A jak plan? Ciężki?

- Nie, nawet nie. Jak na pierwszy rok nie jest źle, naprawdę.

- To świetnie.- babcia postawiła przede mną miskę z ciepłym ryżem, po czym zdjęła pokrywki z niewielkich garnków z przygotowanymi pysznościami - Jedz kochanie, jedz.

- Dziękuję.

- A jak znajomi?

- Ciężko powiedzieć... niektórzy ludzie wydają się bardzo mili, ale wiesz... ciężko będzie mi kogoś poznać.

- Wnusiu... jesteś wspaniałym chłopakiem. Na pewno złapiesz ze wszystkimi świetny kontakt, mówię ci.- uśmiechnąłem się jedynie ładując do buzi jedzenie - A właśnie Byungjoo... wieczorem przychodzą do mnie koleżanki...

- Żaden problem... ja i tak wychodzę.

- Ooo... dokąd?

- A... nie będziesz się śmiała?- kobieta uśmiechnęła się całując mnie w głowę.

- Co to za tajemnice?

- Chciałem zrobić coś dla siebie i wiesz... zająć czymś myśli i... em... zapisałem się na tańce.

- Tańce? Pewnie te wasze młodzieńcze hip-hopy, co?

- Coś takiego.- zaśmiałem się zerkając na kobietę - Nie masz nic przeciwko?

- Nie... cieszę się. Zwłaszcza, że wiem, że od dawna ci na tym zależało.

- Dzięki babciu.- po obiedzie, prysznicu i krótkim telefonie do rodziców wyszedłem z domu. Zamiast ładować się w autobus, postanowiłem przejść się spacerkiem do studia, w którym odbywają się zajęcia. Pogoda dopisywała więc trzeba było z niej skorzystać. Przechadzając się jedną z głównych ulic zauważyłem stojące na parkingu czarne porsche... zamarłem. Przerażony zrobiłem kilka kroków w tył. Odwracając się poczułem jak uderzam w kogoś z impetem.

- Ałłł... uważaj.- zauważyłem chłopaka, który masował się po ramieniu.

- Przepraszam... naprawdę przepraszam.- wysapałem odwracając się gwałtownie w kierunku auta, z którego po chwili wyszła starsza kobieta. Odetchnąłem z ulgą zerkając ponownie na "potrąconą" osobę - Nic ci się nie stało?

- Nie... ale widzę, że to chyba z tobą jest coś nie tak. 

- Co... nieee... nie, jest okej, naprawdę.- ukłoniłem się, po czym zrobiłem krok w tył - Muszę iść... przepraszam jeszcze raz.- głupieję. Czuję, że popadam w jakąś paranoję. Hyunjae został w Suwon... nie ma powodów, by mnie szukać. Nie każde porsche musi przecież należeć do niego, prawda? To śmieszne co robisz Byungjoo. 

Dotarłem do studia jakieś 15 minut przed rozpoczęciem zajęć. Przebrałem się idąc niepewnym krokiem w kierunku sali. Stresowałem się... może to studio taneczne to nie był najlepszy pomysł? 

- Ooo kolejna gwiazda!- takimi słowami zostałem przywitany przez jednego z chłopaków ćwiczących na wprost lustra. 

- Yy... hej...- wydukałem szukając miejsca by usiąść. Wtedy też zauważyłem chłopaka, którego spotkałem na ulicy. Zadowolony machał do mnie, bym obok niego usiadł. W sumie może to i lepiej... zawsze jakaś znajoma twarz - Cześć.

- Hej... już teraz widzę gdzie się tak spieszyłeś.- zaśmiał się podając mi rękę - Jestem Hansol.

- Byungjoo i... jeszcze raz przepraszam.

- No dajże spokój, nic się nie stało.- uśmiechnąłem się lekko zerkając w stronę dwóch, ćwiczących obok lustra chłopaków.

- Znają się na rzeczy.

- W końcu są instruktorami.- uśmiechnął się machając do jednego z nich.

- Ah... nie wiedziałem.

- To Jooheon i I.M... są mega spoko. Dużo się od nich nauczysz.

- Skąd ich znasz?

- Kiedyś już tutaj tańczyłem. Później nabawiłem się kontuzji i musiałem zrezygnować więc można powiedzieć, że zaczynam od początku.

- Rozumiem...

- Rozchmurz się trochę. Masz się tu przecież dobrze bawić, a nie cierpieć.- no tak, ma rację. Ale są pewne sprawy, które nie dają mi spokoju - Chodź, rozgrzejemy się.

- W jaki sposób?

- Pokażesz mi co potrafisz.- wstałem dość niepewnie nie odrywając wzroku od nowego kolegi. Tańczę trochę w domu... uczę się od 2-3 lat, ale nie czuję się w tym dobry. Nigdy nie miałem żadnego nauczyciela, nikt nigdy mi nie mówił czy robię to dobrze czy źle... cholernie się wstydzę.

- Emm.... może zaczniesz? Ja nie czuję się w tym pewnie.

- Byungjoo... to ma być zabawa, wyluzuj trochę.- blondyn podszedł do wieży - Jooheon, puszczę coś!

- Spoko!- fajnie, że można być tu z instruktorami na "ty". Pewnie po jakimś czasie przywyknę i sam zacznę mówić do nich po imieniu. 

- Dawaj Byungjoo!- oczy instruktorów i dziesiątki przybyłych uczniów zostały skierowane w moim kierunku. 

- Nie... nie, ja naprawdę... 

- Brawa dla Byungjoo!- krzyknął I.M uśmiechając się. No cóż... najwyżej jak się zbłaźnię to zrezygnuję i już. Zamknąłem oczy starając się wczuć w rytm. Gdy w końcu mi się to udało postanowiłem odtworzyć choreografię, którą podpatrzyłem ostatnio w necie. Muszę przyznać, że po kilku sekundach zyskałem nieco pewność siebie i szło mi to coraz lepiej.

                   Wyszedłem z szatni narzucając na ramię torbę. Byłem zmęczony i chciałem szybko wrócić do domu. 

- Hej, Byungjoo!- nie zatrzymując się zerknąłem za siebie widząc biegnącego w moim kierunku Hansola. 

- Co tam?

- Świetnie ci dzisiaj poszło.

- Dzięki.- uśmiechnąłem się wyjmując z torby wodę.

- Idziemy coś zjeść?

- Em... w sumie czemu nie. 
- Zawahałeś się.
- Wcale nie.- uśmiechnąłem się nieśmiało uderzając kolegę w ramię - Co proponujesz?
- Mmm mam ochotę na tofu.
- Tofu... jasne, może być.
- Jeśli masz ochotę na coś inne...
- Nie... tofu jest okej.- chłopak zmierzył mnie wzrokiem wzruszając ramionami - Chodź już... umieram z głodu.- idąc bocznymi, dość ciemnymi uliczkami Seoulu czułem na sobie non stop spojrzenie świeżo poznanego kolegi - Co jest?
- Odkąd cię poznałem sprawiasz wrażenie, jakbyś się czegoś bał.
- Ja?- zaśmiałem się nerwowo stając przy oświetlonej budce z jedzeniem - Wydaje ci się.
- Pewny jesteś?
- Jasne... w stu procentach.
- Dobra... dwa razy dubu-jorim poproszę.- muszę bardziej uważać na tego całego Hansola. Chłopak jest dość inteligentny i spostrzegawczy więc może mi być ciężko cokolwiek przed nim ukryć.

*

Hansol uparł się, że odprowadzi mnie do domu, jednak odwiodłem go od tej myśli mówiąc, że mieszkam cholernie daleko od centrum. Prawda jest taka, że dom babci znajduje się niecałe 15 minut pieszo od centrum Seoulu, ale szczerze mówiąc czułem się zbyt przytłoczony obecnością chłopaka. Za dużo przebywania wśród ludzi jak na jeden dzień. Umówiliśmy się więc na drugi dzień na wspólny obiad. Oczywiście to Hansol wyszedł z inicjatywą, ale w sumie nie miałem nic przeciwko. 

- Jestem babciu!- rozebrałem się idąc powolnym krokiem w stronę kuchni. Babcia zawsze spędzała wieczory siedząc w kuchni i piekąc jakieś ciasto bądź też zwyczajnie rozwiązując babcine krzyżówki - Upiekłaś coś może?- gdy wszedłem do kuchni myślałem, że śnię. W pomieszczeniu przy stole siedziała babcia wraz z moim byłym partnerem- Hyunjae.

- Ooo jesteś skarbie. Kolega z uczelni do ciebie przyszedł.- kolega z uczelni?! Fakt... ten dupek wygląda na młodego, ale nie sądziłem, że babcia jest aż tak naiwna. 

- Cześć Byungjoo.

- Dlaczego go tu wpuściłaś?!

- Ojej... mówił, że się umówiliście, przepraszam.

- Proszę się nie przejmować, załatwię to.- Hyunjae wstał od stołu podchodząc bliżej mnie - Może pokażesz mi swój pokój i tam porozmawiamy?

- Mogę pokazać ci jedynie drzwi wyjściowe.... wypad stąd.- warknąłem szarpiąc mężczyznę za sobą.

- Bjoo, po co ten cyrk?- wypchnąłem byłego partnera za drzwi, po czym zamknąłem je stając z nim twarzą w twarz.

- Cyrk? Powiedz mi, kto tu odwala cyrk?! Co ty tu do cholery robisz?!

- Rozwrzeszczany jak zawsze. Przyjechałem cię odwiedzić.

- Jesteś nienormalny... ile razy mam ci powtarzać, że masz się ode mnie odpieprzyć?

- Zobacz co tutaj mam.- mówiąc to wyciągnął z kieszeni płaszcza dwa bilety - Wakacje w Hiszpanii... zawsze o takich marzyłeś, prawda?

- Wiesz co? Wsadź sobie je w dupę...

- Oj dzieciaku...

- Odwal się ode mnie, bo naślę na ciebie policję.- Hyunjae złapał mnie za nadgarstek cwaniacko się uśmiechając.

- Pewny jesteś, że chcesz mi grozić policją? Już zapomniałeś kim jestem?

- Puść mnie... 

- Proszę bardzo.- mężczyzna puścił mnie wzdychając - Słodkich snów Bjoo... widzimy się jutro.- po tych słowach wsiadł do samochodu odjeżdżając. Nie mogę w to uwierzyć. Jak on mnie tutaj znalazł? Dokąd mam jeszcze uciec żeby dał mi święty spokój? Co ja mam do cholery robić...

~c.d.n.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------