Za zamkniętymi drzwiami,cz.5 [Chani&Rowoon]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                      Przebudziłem się około południa, rozglądając się za Roowonem. Dzisiejszego ranka po pracy zasypiałem przy nim... gdzie on znowu poszedł? Znika za każdym razem, gdy kładziemy się razem spać. Nie mam pojęcia, co ten chłopak wyprawia. Zszedłem więc z piętrowego łóżka, widząc śpiącego w swoim łóżku chłopaka. Bez chwili zastanowienia wszedłem pod jego kołdrę, lądując na jego nagiej, rozgrzanej klatce piersiowej. Brunet jedynie mruknął, obejmując mnie.
- Znowu uciekłeś. - szepnąłem, napawając się zapachem jego ciała, który działa na mnie jak najsilniejszy narkotyk.
- Nigdzie nie uciekłem.
- Leżysz w swoim łóżku pacanie. 
- Serio?
- Nie denerwuj mnie. - złożyłem delikatny pocałunek na jego obojczyku, po czym zamknąłem oczy z zamiarem ponownego zaśnięcia.
- Jesteś zły?
- Mhm.
- To daj buzi.
- Y y... daj mi spać.
- Chanheeee...
- Wal się. Ciągle ode mnie uciekasz. - chłopak nabrał dużo powietrza do płuc, po czym przekręcił się na plecy, przecierając zmęczoną twarz wolną ręką.
- Nie wiem dlaczego, naprawdę.
- Nie rób ze mnie głupka. Źle ci się ze mną śpi?
- Nie gadaj głupot. - szepnął, całując mnie w czoło. Otworzyłem zaspane oczy, wbijając je w Rowoona. Wyglądał nieziemsko. Uwielbiam go w nagiej, rozczochranej i zaspanej wersji - Głupieję ze zmęczenia.
- Ta... ze zmęczenia. Z natury jesteś głupi.
- Aishh... mam dość tych twoich docinek. - uśmiechnąłem się z satysfakcją, po czym przekręciłem się na bok, wtulając się w mojego faceta.
- Ale wiesz, że cię uwielbiam. Nawet takiego głupiego. 
- Chanhee..
- Hm?
- To było zabawne do czasu... teraz mnie to boli, wiesz? - oparłem się na łokciu, wbijając przy tym w Rowoona porządnie zdziwiony wzrok. Co go tak nagle naszło na takie poważne wyznania?
- Przecież wiesz, że to żarty.
- Niby tak... ale ile można słuchać na swój temat, że jest się idiotą, hm?
- Hyung, daj spokój. - nachyliłem się do niego, muskając jego wargi - Przepraszam. 
- Nie mów tak do mnie, okej? - zrobiło mi się głupio... znowu. Myślałem, że Rowoon ma to w nosie, jak do niego mówię, ale widzę, że chyba rzeczywiście go to rusza.
- Okej.. przepraszam. - przyłożyłem dłoń do jego idealnej buzi, ostrożnie go po niej pieszcząc. Rowoon wpatrywał się w moje oczy, a na jego twarzy w międzyczasie malował się delikatny uśmiech. Lubię takie momenty, mimo że wciąż mnie nieco krępują... muszę do nich po prostu przywyknąć - Nie gniewasz się?
- Niestety nie potrafię. - zaśmiałem się, przywierając do niego wargami. Chłopak ułożył dłoń z tyłu mojej głowy, pogłębiając tym samym pocałunek. Nie wierzę, że za dwa tygodnie ta sielanka się skończy i każdy z nas rozjedzie się w swoją stronę. Już teraz na samą myśl chce mi się płakać i czuję kompletną pustkę. Nie jestem w stanie wyobrazić sobie tego, jak będę się czuć, gdy rzeczywiście statek dobije do portu, a nasze drogi się rozejdą. Przecież to nie przetrwa...
- Rowoonie..
- Hm? - spojrzałem w jego czarne oczy, pieszcząc opuszkami palców jego skronie, nos i wargi.
- Myślałeś o tym, co z nami będzie jak rejs się skończy?
- Myślałem... cały czas o tym myślę. 
- Wymyśliłeś już coś?
- Za rok będę iść na studia..
- I co? Przyjedziesz do Seoulu? - chłopak jedynie skinął głową, całując moje palce - Naprawdę uważasz, że to tyle przetrwa?
- A co? Ty masz jakieś wątpliwości?
- Mam hyung... masę wątpliwości i obaw. 
- Nie rozumiem.
- Związki na odległość nigdy się nie udają. Poza tym.. - westchnąłem, czując jak Rowoon przyciąga mnie do siebie, całując mnie w kącik ust - Do niedawna nie wierzyłeś w związki.
- Ale potem poznałem lepiej ciebie.
- W takie słowa to ja nie wierzę.. - burknąłem, uciekając wzrokiem. Brunet westchnął ciężko, zaczesując do tyłu swoje czarne, grube włosy.
- Chani.. zdaję sobie sprawę z tego, że nie jest to łatwe, ale nie skreślaj nas. Mamy jeszcze dużo czasu, coś wymyślimy.
- Co? -  spojrzałem na niego, sunąc dłonią po jego klatce piersiowej - Po prostu się boję. Nie chcę cię stracić.
- Czyli jednak trochę ci zależy. - wywinąłem oczami, przytakując przy tym skinieniem głowy.
- Oczywiście, że mi zależy. Nie umiem mówić o tym, co czuję, ale zależy mi.. cholernie mi zależy. 
- Skoro zależy nam obu, to na pewno nie pozwolimy na to, żeby to się ot tak skończyło. 
- Obiecujesz?
- Obiecuję. - szepnął przywierając ponownie do moich warg. Bez chwili namysłu, usiadłem okrakiem na jego biodrach, czując jak robi mi się coraz cieplej.
- Nie masz na sobie bokserek? - zaśmiałem się, wpatrując się w niego wielkimi oczyma.
- No nie.
- Aishhh... wstydu nie masz. 
- Nie mam... a ty masz go w sobie za dużo. - mówiąc to chwycił za moją koszulkę, zdejmując ją ze mnie jednym, zwinnym ruchem.
- Nie, proszę cię..
- To tylko koszulka. - szepnął, ponownie mnie do siebie przyciągając. Całowaliśmy się niesamowicie zachłannie. Dodatkowo nakręcał mnie fakt bycia tak blisko z nagim Rowoonem. Chłopak trzymał mnie kurczowo za biodra, dociskając mnie tym samym do swojego członka. Było to tak krępujące, że momentami traciłem jasność myślenia, nie wiedząc co się wokół mnie dzieje. Oparłem się na przedramionach wokół głowy Rowoona, bawiąc się jego czarnymi, potarganymi włosami, podczas gdy jego dłonie zjechały na moje pośladki, łapiąc je nieco mocniej. Uśmiechnąłem się lekko, jednak po chwili poczułem ból wywołany klapsem ze strony chłopaka.
- Asihh... hyung. 
- Hm?
- To bolało. - syknąłem przenosząc wargi na jego szyję. Czułem jedynie szybkie bicie serca mojego faceta oraz jego przyspieszony oddech. Pieściłem jego szyję najczulej, jak to było możliwe, ale dla Rowoona to było stanowczo za mało.
- Chanhee.
- Hm? - palce chłopaka znalazły się za gumką moich bokserek, co całkowicie wybiło mnie z rytmu - Co ty..
- Kochajmy się. - usiadłem gwałtownie, czując jak kręci mi się w głowie przez tą propozycję.
- Nie, to za wcześnie.
- Chani, proszę cię. - Rowoon usiadł, po czym chwycił mnie za kark, wbijając się ponownie w moje wargi.
- Hyung..
- Proszę cię, zróbmy to. - starałem się go odepchnąć, ale to na nic... chłopak jest znacznie silniejszy niż ja.
- Nie chcę. - zostałem położony na łóżku. Brunet nachylił się nade mną, pieszcząc wargami moją szyję oraz twarz. W normalnej sytuacji takie czułości bardzo by mi się podobały, ale nie teraz... czy on nie rozumie słowa "nie"?
- Uwielbiam cię.
- Rowoon, co z tobą? - ułożyłem dłonie na jego ramionach, starając się go odepchnąć, kiedy poczułem jak ten napiera kolanem na mojego członka, co w naszej sytuacji i dość krótkiej znajomości, było dla mnie sporą przesadą - No przestań! Przestań, słyszysz?! - spojrzeliśmy na siebie w kompletnej ciszy. Moje serce biło jak szalone, a oddech był tak szybki, że nie byłem w stanie uspokoić go w żaden sposób - Nie rozumiesz słowa "nie"?! 
- O co ci chodzi? To tylko seks.
- Tylko... tylko seks? - parsknąłem śmiechem, schodząc pospiesznie z łóżka - Jesteś beznadziejny.
- Co znowu zrobiłem nie tak? 
- Naprawdę nie wiesz?! 
- Nie histeryzuj. - jak on może tak do mnie mówić? Oblizałem nerwowo wargi, nie wiedząc jak powinienem się teraz zachować. Przestraszył mnie. W życiu nie spodziewałem się po nim czegoś takiego.
- Rowoon, to dla mnie ważne... Poza tym, czy ja powiedziałem coś o tym, że mam na to ochotę i że jestem na to gotowy? Nie... więc nie masz prawa robić mi takich rzeczy, rozumiesz?! 
- Chani, daj spokój. - Rowoon wstał z łóżka bez najmniejszego skrępowania, po czym chwycił mnie za nadgarstek.
- Puszczaj.
- Przecież nic się nie stało. 
- Puść mnie, powiedziałem. - warknąłem, wyrywając rękę z jego uścisku - Strasznie się na tobie zawiodłem. - sięgnąłem do swojej szafy, wyciągając z niej pierwsze lepsze spodnie i koszulkę. Chciałem jak najszybciej wyjść z kajuty i nie widzieć tego idioty przez cały dzień. W momencie zapinania spodni poczułem, jak Rowoon staje za mną, mocno mnie przytulając.
- Nie bocz się i wracaj do łóżka. - odwróciłem się w kierunku chłopaka, wpatrując się w jego wielkie, jednak jakby nieobecne oczy.
- Jesteś idiotą. - podsumowałem go, idąc w kierunku drzwi.
- Chani, nie wychodź. 
- Nie jestem twoją własnością! Nie możesz mi nakazywać takich rzeczy! - szarpnąłem za klamkę, widząc stojącego w drzwiach, lekko zmieszanego Inseonga. Zamarłem. Chłopak uciekł pospiesznie wzrokiem, drapiąc się nerwowo po głowie.
- Ja... przez przypadek.. Przyszedłem na chwilę do Rowoona i... przepraszam.
- Świetnie.. - burknąłem, chcąc go wyminąć, jednak blondyn złapał mnie szybko za rękę.
- Nikomu nic nie powiem.
- Wisi mi to, naprawdę. 
- Wy...
- Przecież wszystko słyszałeś. 
- Jesteście razem? - szepnął, jednak widząc moje zmieszanie i złość, opuścił - Przepraszam... nie powinno mnie to interesować.
- Puść hyung. - szarpnąłem ręką, idąc prosto przed siebie. Bardzo zawiodłem się na Rowoonie, jestem wręcz przerażony. Jak on może się tak zachowywać w stosunku do mnie? Znamy się dopiero 1,5 miesiąca, jesteśmy ze sobą nieco bliżej od dwóch tygodni, a on? Ciągnie mnie już do łóżka i to w jaki sposób? Jest naprawdę aż tak zdesperowany, że byłby w stanie mnie skrzywdzić, byleby dopiąć swego? Podłe bydle... nie mam ochoty oglądać go do końca dnia.

*

                Mieliśmy dziś postój na Filipinach, gdzie będziemy przez kolejne trzy dni. Inseong zapewne o tym chciał powiedzieć Rowoonowi, bo gdy tylko statek dopłynął do portu, od razu wybiegli na ląd jak poparzeni. Nie mam pojęcia dokąd i po co, ale mój chłopak nawet nie zaproponował mi, byśmy poszli tam razem. W sumie i tak nie miałbym na to ochoty, ale wypadałoby chociaż przez grzeczność. Cóż... za moment się okaże, że to ja jestem winien naszej kłótni, bo nie zgodziłem się na to wszystko... dupek. Chłopaków nie było na statku przez cały dzień. Zjawili się na nim dopiero przed 19-tą, gdy mieliśmy rozpoczynać pracę. Do tego momentu musiałem radzić sobie na sali sam. Gdy zaniosłem na jeden ze stolików butelkę wina, wróciłem na kuchnię, widząc rozmawiających ze sobą Dawona, Hwiyounga i Inseonga. Gdy mnie zobaczyli, spojrzeli jedynie na mnie, po czym zaczęli wymieniać się dość znaczącymi spojrzeniami. Nie miałem jednak najmniejszej ochoty na rozmowę z nimi. Podszedłem do chłopaka przygotowującego drinki, nachylając się do lady.

- Youngbin, przygotowałbyś dwa razy cuba librę, mojito i dwa daiquiri?

- Jasne, już robię.

- Dzięki. - sięgnąłem po swoją wodę, upijając z niej kilka łyków, gdy ujrzałem stojącego przy moim boku Rowoona.

- Chani..

- Jestem zajęty. 

- Pogadajmy, proszę cię. 

- Pracuję. To nie jest najlepszy moment. 

- Chani. - uniosłem wzrok, widząc trupio bladego chłopaka, z lejącą się po jego skroni strużką potu.

- Hyung... dobrze się czujesz?

- Tak... zaraz mi przejdzie. - wręczyłem mu wodę, nakłaniając go do napicia się. 

- Ale co się dzieje? 

- Chani, przepraszam... Ja ci to wszystko kiedyś wytłumaczę, tylko daj mi czas.

- Nie rozmawiajmy teraz o tym. - chwyciłem go w pasie, stawiając go obok lady, by mógł się oprzeć. Wyglądał fatalnie... zupełnie tak, jakby ktoś wyssał z niego całą energię - Rowoon, co się z tobą dzieje? Co wy tam robiliście przez cały dzień?

- Chanhee..

- Nabrałeś się czegoś?

- Co? - brunet przetarł twarz, łapiąc powietrze z coraz większym trudem. Mimo ogromnego żalu i złości, strasznie się o niego martwiłem. Oczywiście nikt nie raczył mnie powiadomić, co się dzieje Rowoonowi, więc nawet nie wiem, jak mam mu pomóc, co frustruje mnie jeszcze bardziej - Niczego nie brałem.

- No to co ci jest?! - zapytałem histerycznie, spoglądając nerwowo w kierunku szykującego się do pracy Hwiyounga - Hwiyoung! - chłopak zerknął na nas, marszcząc przy tym brwi. Gdy zobaczył Rowoona, od razu do nas podszedł, klepiąc go po twarzy.

- Stary, co jest?

- Tak jest za każdym razem.. 

- No tak, zapomniałem... Chodź, usiądziesz na chwilę.

- O czym wy mówicie? 

- Daj mu jeszcze wody Chanhee.

- Ale co się dzieje? - Hwi usadził mojego chłopaka na krześle, po czym kucnął przy nim, klepiąc go ostrożnie po policzkach.

- Nie śpij, jesteś w pracy. 

- Niedobrze mi.

- Zaraz ci przejdzie, wytrzymasz. - patrzyłem na to z przerażeniem, będąc kompletnie zdezorientowanym. Mimo to klęknąłem między nogami Rowoona, pomagając mu napić się wody. W międzyczasie sięgnąłem po leżące na stole serwetki, wycierając nimi jego mokrą, białą jak ściana twarz - Zajmiesz się nim Chani?

- Co mu jest? - zapytałem ze łzami w oczach, nie patrząc na to, że za moment mogę się ze wszystkim zdradzić. Z drugiej strony wydaje mi się, że Inseong i tak o wszystkim powiedział chłopakom, a ja tak bardzo bałem się o tego samolubnego palanta, że w tej chwili kwestia naszej bliskiej relacji zeszła na drugi plan. 

- Czasami tak ma. 

- Brał coś, tak? 

- Co?

- Co robiliście, jak zeszliście ze statku?

- Wszystko ci powiem. - szepnął Rowoon, głaszcząc mnie ostatkiem sił po głowie - Obiecuję... wszystko ci powiem. 

- Jesteś chory, tak? - po moim policzku spłynęła łza, której za nic w świecie nie mogłem powstrzymać. Rowoon jedynie uśmiechnął się, wycierając ją delikatnie opuszkami palców.

- Nie płacz wariacie... nic mi nie jest. 

- Kłamiesz. Ciągle kłamiesz do cholery. 

- Chanhee, drinki. - zawołał Youngbin, jednak wtedy też poczułem lekkie klepnięcie w ramię ze strony Hwiyounga.

- Ja je zaniosę. Który stolik?

- Siedemnasty... tak, chyba siedemnasty. - nie zdążyłem nawet spojrzeć na mojego chłopaka, gdy usłyszałem za plecami głos szefa.

- Rowoon, Chanhee, co z wami? Jesteście w pracy, a nie na wakacjach... Hej, Rowoon... co się dzieje? - mężczyzna kucnął, klepiąc go lekko po policzku - Byłeś na poczcie? - słucham? No teraz to już całkowicie zgłupiałem.

- Byłem.. zaraz mi przejdzie. 

- Dobra... Chani, ile macie dzisiaj roboty?

- Nie jest tak źle. - wydusiłem przez ściśnięte gardło, czując coraz większy niepokój - Poradzimy sobie.

- Okej.. chodź do pokoju.

- Nie, nie zostawię ich.

- Poradzą sobie, chodź. 

- Idź. - stanąłem przed chłopakiem, pomagając mu wstać. Ledwo trzymał się na nogach... gdy tylko wstał, chwiało go na wszystkie strony - Proszę cię, idź do pokoju. 

- Chani... przepraszam. 

- No idź. - warknąłem wściekły, wycierając przy tym nerwowo policzki. Wybaczę mu wszystko i zgodzę się na wszystko, tylko niech ktoś mi wreszcie powie, o co w tym wszystkim chodzi. Złe samopoczucie, jakaś poczta i tajemnica, o której wiedzą wszyscy poza mną. Mam już tego dość. Przysięgam, że jak nie dowiem się, co mu jest to zwariuję. To wszystko kosztuje mnie za dużo nerwów, a chyba nie o to w tym wszystkim chodzi, prawda?

*

                         Wróciłem do pokoju lekko po szóstej rano. Mimo zmęczenia nie potrafiłem położyć się do łóżka i zasnąć. Usiadłem przy łóżku Rowoona, głaszcząc jego bladą buzię. Nie odrywałem od niego wzroku nawet na sekundę, nie mogłem. Miałem wyrzuty sumienia zostając w pracy, podczas gdy ten musiał być tutaj sam. Czułem, że to mój obowiązek, być teraz przy nim i nad nim czuwać. Bałem się, że gdy odwrócę wzrok choćby na chwilę, to coś mu się stanie... Nigdy bym sobie tego nie wybaczył. Mam w głowie masę myśli i obaw. Boję się, że urzeczywistnią się one po rozmowie z chłopakiem. Co, jeśli coś go boli tylko nie chce o tym głośno mówić? Zdążyłem poznać go na tyle, że wiem iż lubi grać twardziela. Nigdy nie przyzna się do swoich obaw i słabości, choćby się waliło. Martwię się, że coś może go teraz boleć, a ja siedzę przy nim jak gdyby nigdy nic, nie wiedząc jak mu pomóc. Przesunąłem ostrożnie opuszkami palców po jego wargach, czując jak ten zaczyna się przebudzać... nawet to potrafię spieprzyć.
- Ciii... śpij. - szepnąłem, całując go w czoło - Śpij. 
- Chani. - chłopak wyciągnął się, ukazując tym samym całą swoją delikatną stronę, którą tak bardzo uwielbiam - Już nie śpisz?
- Niedawno wróciłem z pracy.
- Hm? - Rowoon sięgnął po telefon, marszcząc przy tym brwi - Dochodzi ósma.
- Mhm. - nachyliłem się nad Rowoonem, dając mu ponownie delikatnego buziaka w czoło - Jak się czujesz?
- Dziwnie.
- To znaczy?
- To co wczoraj robiłem... uciekła mi jakby połowa dnia. 
- Hyung.. proszę cię, porozmawiajmy.
- W porządku. - brunet podsunął się, robiąc mi tym samym koło siebie miejsce. Położyłem się obok niego, spoglądając mu głęboko w oczy. Chciałem wyczytać z nich jak najwięcej, ale były takie puste.. zmęczone... nie wyrażały kompletnie żadnych emocji - Co tam?
- Jak... jak wczoraj wyszliście z chłopakami ze statku... co robiliście?
- Zwiedzaliśmy.
- Kłamiesz... znowu.
- Zwiedzaliśmy.. możesz przecież zapytać chłopaków. Nie zdradzałem cię, nie bój się.
- Wiem, że mnie nie zdradzałeś... Wiem też, że byliście na jakiejś poczcie. Po co? - brunet przełknął nerwowo ślinę, co od razu go zdradziło. Pytanie tylko, czy się przyzna, czy nadal będzie ściemniać.
- W końcu to Filipiny... chciałem wysłać kartkę..
- Kurwa mać. - usiadłem gwałtownie, przecierając zmęczoną twarz - Przestań wreszcie ściemniać... słyszysz jak to głupio brzmi? 
- Nie wiem o co ci chodzi, Chani.. 
- A wczorajszy wieczór? Pamiętasz go? Rozmawiałeś z szefem, że byliście na jakiejś poczcie... byłeś blady jak ściana, lał się z ciebie pot... Czy ty nie rozumiesz, że się o ciebie martwię? 
- Chanhee... są pewne sprawy, o których nie mogę ci powiedzieć. - zatkało mnie. Spojrzałem na chłopaka, nie mogąc wydusić z siebie nawet jednego słowa.
- A... a to.. czekaj, co masz na myśli? Że jestem gówniarzem? Że nie zrozumiem, o co chodzi? Masz mnie za idiotę?
- Nie.. po prostu się boję, że cię stracę. - niczego już nie rozumiem i mimo... mimo, że chyba naprawdę się w nim zakochałem, nie pozwolę robić z siebie idioty.
- Hyung... stracisz mnie i to za moment, jeśli nie powiesz mi o co chodzi.
- Nie żartuj...
- Wyglądam jakbym żartował? Mam dość tych podchodów, rozumiesz? Czasami zachowujesz się jak skończony palant, nie panujesz nad sobą.. Pamiętasz, że wczoraj chciałeś mnie zmusić do.. - odwróciłem wzrok, czując jak łamie mi się głos. Rowoon usiadł jedynie, wtulając mnie w swoją klatkę piersiową.
- Przepraszam.
- Nie hyung... masz mi w tej chwili powiedzieć o co chodzi. Co się z tobą dzieje? 
- Chanhee... może ze zmęczenia masz jakieś urojenia? - uniosłem wzrok na chłopaka, czując jak się we mnie gotuje - Ze mną naprawdę jest wszystko w porządku. 
- Dobra... pieprzę to w takim razie. - zszedłem z łóżka, mając ochotę rozpłakać się z bezsilności jak dziecko. Rowoon mi nie ufa... bardzo wyraźnie pokazuje mi to na każdym kroku. Jaki jest więc sens bycia razem, skoro sobie nie ufamy? O ile w ogóle naszą relację można było nazwać związkiem. Kpina i tyle...
- Co ty wyprawiasz..
- Znajdź sobie osobę, której zaufasz... która będzie przy tobie nie ingerując w twoje życie.. nie wiem... która nie będzie interesować się tym, co się u ciebie dzieje. Widocznie potrzebujesz kogoś takiego.
- Chani, nie wygłupiaj się. - chłopak poderwał się z łóżka, jednak po chwili chwycił się jego ramy, zamykając przy tym oczy.
- Wszystko z tobą w porządku, tak? - w moich oczach stanęły łzy. W życiu nie spodziewałbym się po sobie, że tak bardzo będzie mi zależeć na drugiej osobie. Że spotkam kogoś, kto będzie dla mnie najważniejszy i o kogo będę się martwić znacznie bardziej, niż o własne życie. Tą osobą jest właśnie Rowoon. Szkoda tylko, że jest pozbawionym uczuć kretynem..
- Chcesz to teraz zakończyć, tak?
- To? Czyli co? Przytulanie i całowanie się? A gdzie szczere rozmowy? Nic tak naprawdę o sobie nie wiemy... a nie przepraszam. Tylko ja o tobie nic nie wiem. Ja ci mówiłem o wszystkim. 
- Chanhee, ja potrzebuję więcej czasu..
- Okej.. jak zdecydujesz się mi zaufać, to daleko nie masz.. Pamiętaj tylko, że zostały nam dwa tygodnie. 
- Chani..
- A ja nie będę czekać w nieskończoność. 

*

                    Nie miałem siły kompletnie na nic. Po tym, jak rozstałem się z Rowoonem, poszedłem do pokoju Inseonga i Hwiyounga, chcąc skorzystać z łóżka któregoś z nich, by móc się zdrzemnąć choć przez chwilę. Inseong przeniósł się na kanapę, dzięki czemu mogłem przespać się w jego łóżku. Przespać... chociaż zdrzemnąć. Cały czas myślę o Rowoonie, a jego samopoczucie nie daje mi spokoju. Przekręciłem się na bok, słysząc krzątających się po pokoju chłopaków. Szeptali coś między sobą, jednak byłem tak skupiony na osobie mojego współlokatora, że nie zwracałem na to najmniejszej uwagi.

- O... obudziliśmy cię?

- Nie, spoko. 

- Śpij jeszcze.. musisz być zmęczony.

- Przez to wszystko nie chce mi się nawet spać. - usiadłem niechętnie przecierając twarz dłońmi. 

- A... to wszystko, to... co się stało? 

- Możecie być teraz ze mną szczerzy? - chłopaki popatrzyli na siebie, po czym przenosząc ponownie wzrok na mnie, usiedli na łóżku.

- Co tam?

- Rowoon... on na coś choruje, prawda?

- Dlaczego tak bardzo interesuje cię ten temat? - zapytał Hwiyoung, przeczesując swoje dłuższe włosy - Wczoraj jak miał ten swój napad, mało się nie rozpłakałeś..

- Napad?

- Rowoon.. - wyrwał Inseong, chcąc chyba uciszyć swojego współlokatora - Rowoon ma małe problemy, jak każdy z nas... to przejściowe. 

- Jakie problemy?

- On... jak uzna, że to czas żeby ci powiedzieć, to to zrobi..

- No tak. - zszedłem z łóżka, zbierając z podłogi swoje rzeczy - Dzięki za nocleg.

- Chanhee, nie przejmuj się tym. Teraz wszystko będzie dobrze. 

- Chcę tylko wiedzieć co mu jest, to wszystko... Nie rozumiem dlaczego robicie z tego taką tajemnicę, ale to jest żałosne.

- Są po prostu pewne sprawy..

- O których nie mówi się swojemu chłopakowi? - Inseong odkaszlnął jedynie, podczas gdy Hwiyoung wbił we mnie szeroko otwarte oczy, starając się wykrzesać z siebie choć jedno słowo, ale widziałem, że nie bardzo mu to wychodzi. 

- A... właśnie, ja... tak się zastanawiałem.. Jak to się stało, że jesteście razem?

- W zasadzie to byliśmy. 

- Jak to?

- Ej, czekajcie... stop. - długowłosy chłopak poderwał się z łóżka, nabierając dużo powietrza do płuc - Moment... twierdzisz, że byłeś z Rowoonem?

- Tak mi się przynajmniej wydawało.

- O... wow... nie wiedziałem, że wy... no... znaczy Rowoon.. W sumie po nim można się wszystkiego spodziewać. 

- Hwiyoung, zamknij się wreszcie.

- No co? Jestem zdziwiony, że wziął się za młodego. 

- Po prostu nic już nie mów. 

- Moment. - wtrąciłem, podchodząc bliżej Hwiyounga - Powiedz mi, co masz na myśli.

- Słuchaj Chani... ja nie wiem, co ten chłopak ci naopowiadał i czego to ci nie obiecywał, ale ja nie wierzyłbym w żadne jego słowo. 

- Ale..

- Dość Hwiyoung... przestań mącić mu w głowie. 

- To ty wreszcie przestań go oszukiwać i powiedz mu prawdę... szkoda chłopaka i jego czasu.. 

~c.d.n.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Za zamkniętymi drzwiami~cz.4 [Chani&Rowoon]

cz.1 cz.2 cz.3

                 Wszedłem do pokoju, widząc krzątającego się w nim Rowoona. Chłopak przerzucał nerwowo swoje rzeczy, wyraźnie czegoś szukając. Zachowywał się bardzo dziwnie. Nie zwrócił nawet na mnie uwagi, gdy wszedłem do kajuty, a zawsze to robił.
- Hyung.. szukasz czegoś? - brunet odwrócił się gwałtownie, wbijając we mnie wzrok.
- A nie widać? 
- Ja... może ci pomogę?
- Nie trzeba. - chłopak wepchnął pospiesznie swoje ubrania i rzeczy do szafek, po czym wstał, wbijając we mnie wściekłe spojrzenie.
- Rowoon... co się stało? - przecież niczemu nie zawiniłem. Nie dotykam nieswoich rzeczy, niczego mu nie zabrałem...
- Muszę wyjść.
- Ale..
- Odejdź Chanhee. - warknął, podchodząc bliżej mnie. Otworzyłem jedynie szerzej oczy, odsuwając się od drzwi. Rowoon szarpnął za klamkę, opuszczając pokój. Zamurowało mnie. Nie widziałem go jeszcze tak wściekłego. Od kilku dni chodził przygaszony, nie rozmawiał ze mną i z chłopakami, trzymał się raczej na uboczu, a dzisiaj to... coś musiało się stać.
            Atmosfera między Rowoonem, mną i pozostałymi chłopakami jest strasznie napięta. Oni nic sobie z tego nie robią, podczas gdy ja przeżywam jak głupi. Mieszkam z nim w jednym pokoju i boli mnie to, że w ogóle ze sobą nie rozmawiamy. Najgorsze jest to, że nie wiem nawet o co chodzi. Może coś mu skradziono? Chociaż to niemożliwe. Gdyby ktoś włamał się do naszej kajuty, zabrałby na pewno mojego laptopa, który non stop leży na wierzchu. By rozwiać wszelkie wątpliwości, udałem się do pokoju Inseonga i Hwiyounga. Znają w końcu Rowoona nie od dziś. Na pewno wiedzą, co się stało.
- Oo.. cześć młody.
- Hej... mogę wejść?
- No jasne. - wszedłem do środka, głęboko przy tym wzdychając. Mój wzrok od razu poleciał w kierunku podłogi, na której siedzieliśmy dwa tygodnie temu i na której doszło do mojego pierwszego pocałunku z tym bałwanem.. Dziwne uczucie. Poczułem ścisk w żołądku, a moje serce przyspieszyło tak bardzo, że nie byłem w stanie nad nim zapanować - Co tam?
- Em.. nie ma Hwiyounga?
- Poszedł na basen. Masz do niego sprawę?
- Nie. W zasadzie to.. chciałem pogadać o Rowoonie.
- O Rowoonie? - Inseong wskazał mi krzesło, po czym zajął te po przeciwnej stronie stołu - A co z nim?
- Nie widzisz, że od kilku dni dziwnie się zachowuje?
- Co masz na myśli? - nabrałem powietrza do płuc, siadając na wskazanym miejscu. On naprawdę tego nie widzi, czy nie chce tego widzieć?
- Najpierw z nami w ogóle nie rozmawiał... potem nakryłem go w pokoju, jak nerwowo czegoś szukał.. był dla mnie strasznie nieprzyjemny. Naprawdę nie widzisz hyung, jak on się zachowuje? Nie można nic do niego powiedzieć, bo od razu wybucha. Przecież taki nie był, coś musiało się stać. - blondyn oblizał nerwowo wargi, spoglądając na stojące na stole napoje.
- Napijesz się czegoś?
- Inseong.. 
- To sprawy Rowoona.
- Tak, tylko... nie wiem, może pokłócił się z dziewczyną? Ale z tego co wiem, wcale mu na niej nie zależało..
- Czekaj, co? - spojrzałem na starszego kolegę, marszcząc brwi. Powiedziałem coś nie tak? - Moment... o czym ty mówisz?
- No... przecież Rowoon od trzech lat ma dziewczynę. 
- Bzdury. - szepnął, wprawiając mnie w jeszcze większe osłupienie.
- Ale... on powiedział, że..
- Rowoon mówi różne rzeczy. Wszystko co powie, najlepiej traktować z dystansem i nie brać tego za bardzo do siebie.
- Nie rozumiem... dlaczego? 
- Chani.. - chłopak wstał od stołu, po czym zaczął kręcić nerwowe kółka po pokoju - Jeśli Rowoon ci wystarczająco zaufa, sam powie ci o co chodzi. Proszę cię, nie prowadź śledztwa na ten temat. 
- Ale.. 
- Po prostu to zostaw. Uwierz mi, że za kilka dni to minie i wszystko będzie okej. 
- Martwię się o niego. - Inseong spojrzał na mnie, posyłając mi przy tym delikatny uśmiech.
- Rowoon dobrze trafił na współlokatora. - skinąłem jedynie głową, zamyślając się nad słowami chłopaka. Dlaczego każdy ma tu przede mną jakieś tajemnice? O co w tym chodzi? Dlaczego wszyscy wszystko wiedzą, tylko ja nie jestem o niczym poinformowany? Fakt, nie znam się z nimi tak dobrze, jak oni między sobą, ale to nie zmienia faktu, że jeśli z moim współlokatorem dzieje się coś nie tak, to chyba powinienem o tym wiedzieć. Co miałbym zrobić, gdyby się coś stało? Nie miałbym pojęcia, jak mu pomóc, a z tego co widzę, to sprawa jest chyba dość poważna - Nie martw się Chanhee. Daj mu czas i obserwuj. To wszystko. 
- A... jak coś się stanie?
- To wtedy przyjdź z tym do mnie.. ale zapewniam cię, że wszystko będzie dobrze. - lekko skołowany wstałem z krzesła, idąc powolnym krokiem w kierunku drzwi - Zostań jak chcesz. Możemy w coś pograć.
- Jakoś nie mam ochoty.. przepraszam. - wyszedłem z pokoju hyunga, mając cały czas w głowie jego słowa: "Rowoon mówi różne rzeczy. Wszystko co powie, najlepiej traktować z dystansem i nie brać tego za bardzo do siebie". Rowoon skłamał, dlaczego? Jaki miał w tym cel? Nie wiem teraz w co powinienem mu wierzyć, a w co nie. Czuję się pogubiony w tej sytuacji. A Inseong? Mówi prawdę? Powinien... w końcu zna Rowoona kilka lat, a nie miesiąc, jak ja. W drodze powrotnej do pokoju, postanowiłem zajść do jednej z kawiarni. Chciałem kupić coś dobrego dla siebie i swojego współlokatora i z nim porozmawiać. W momencie gdy wszedłem do kawiarni, do której chodzimy niemalże codziennie, ujrzałem czekającego przy blacie bruneta. Nabrałem dużo powietrza do płuc, po czym podszedłem do niego, szturchając lekko jego ramię - Cześć hyung. 
- Cześć.. kawka? - skinąłem jedynie głową, czując narastającą w gardle gulę - Zamówię ci. 
- Nie, ja..
- Stawiam, luz. - chyba dziś jest w miarę przyzwoitym humorze, kiedy można z nim porozmawiać. Takie przynajmniej sprawia wrażenie. Oparłem się więc o blat, obserwując mojego kolegę, który stał w kilkuosobowej kolejce, by zamówić dla mnie kawę. Muszę z nim wyjaśnić tę sprawę, choćby miał się obrazić za moją dociekliwość do końca życia.
- Cześć Chanhee. - z rozmyśleń wyrwał mnie delikatny, dziewczęcy głos. Odwróciłem wzrok od Rowoona, by przenieść go na drobną Minę, stojącą na wprost mnie.
- Cześć. Co słychać?
- A... wszystko w porządku. - chwyciłem ostrożnie jej ręce, chcąc im się przyjrzeć. Poczułem wtedy jak drobne ciało brunetki zadrżało, co lekko mnie skrępowało.
- Jak twoje ręce? Goją się jak należy?
- Tak, jest coraz lepiej. - odpowiedziała lekko się czerwieniąc - Ja... tak się zastanawiałam.. masz jakieś plany na jutrzejsze popołudnie? - uśmiechnąłem się, puszczając ostrożnie jej dłonie.
- W zasadzie to..
- Jest umówiony ze mną. - wytrzeszczyłem oczy, widząc stojącego przy moim boku Rowoona z dwoma kubkami mrożonej kawy.
- Ach.. myślałam, że poszłabym z Chanim do kina, ale.. może innym razem.
- Tak, innym razem. - odpowiedział z uśmiechem, wręczając mi kawę - Proszę.
- Co ty.. 
- Chodź. - ukłoniłem się lekko przed dziewczyną, po czym totalnie zdezorientowany ruszyłem za brunetem - Mmm dobra, co? Wziąłem twoją ulubioną.
- Możesz mi wytłumaczyć, co właśnie zrobiłeś? 
- Chodzi ci o Minę?
- Tak, dokładnie... chodzi mi o Minę.
- Uratowałem cię przed fatalną randką.
- Słucham?
- Kino, naprawdę? - chłopak parsknął śmiechem, opierając się o barierki zabezpieczające - Jest tyle sposobów na ciekawą randkę.
- Mimo to nie powinieneś się wtrącać w moje sprawy. 
- Jeszcze mi za to podziękujesz. - wziąłem głęboki oddech, by nie wybuchnąć, stając obok absolutnie wyluzowanego współlokatora.
- Tak? W takim razie gdzie ty zabierasz swoją dziewczynę, żeby mieć ciekawą randkę? 
- Chcesz się przekonać? - uniosłem brew, spotykając się z jego przenikliwym spojrzeniem.
- Dziwnie to zabrzmiało.
- Wiem, jak to zabrzmiało. Jutro po południu? 
- Hyung, nie rób sobie jaj. Zepsułeś mi randkę i jeszcze chcesz mi popsuć humor. - Rowoon stanął bliżej mnie, nachylając się do mojego ucha, przez co po moim ciele przebiegł potworny dreszcz.
- Myślisz, że zaproponuję ci oklepaną randkę połączoną z seksem? - spiąłem się, słysząc jego cichy chichot - Traktuję to jak przyjacielskie spotkanie... też powinieneś. - po tych słowach wbił we mnie wzrok, upijając przy tym łyk kawy - Więcej luzu młody. - dodał, odchodząc. Z każdym kolejnym dniem zaczynam przypuszczać, że mój kolega ma poważne problemy psychiczne, o których nikt nie chce mi powiedzieć. No przecież zachowuje się jak skończony idiota. Jednego dnia ma humorki, gdzie z nikim nie rozmawia, o wszystko się czepia i nie ma jak dojść z nim do jakiegokolwiek porozumienia, a na drugi dzień jest przyjaznym, głupim Rowoonem, którego poznałem... dziwne.

*

- Gotowy? - usłyszałem szczęśliwy głos współlokatora, gdy wyszedłem spod popołudniowego prysznica. 

- Niby na co?

- Byliśmy umówieni, nie pamiętasz? - oczywiście, że pamiętam. Pamiętam, że wczoraj ten głupek zaproponował mi "randkę", ale sądziłem, że to żart.

- Myślałem, że żartujesz.

- Y y... nie wykręcisz się.

- Nie mam zamiaru. Mam tylko nadzieję, że zabierzesz mnie na coś dobrego, bo naprawdę jestem głodny.

- Aishh... ty tylko o tym jedzeniu.

- Dojrzewam... potrzebuję duuuużo jedzenia. - mówiąc to, zatrzepotałem rzęsami, wywołując uśmiech na twarzy Rowoona. 

- Niech ci będzie gnojku. Zbieraj się. 

- Niech ci będzie? To nie przewidziałeś jedzenia podczas naszego spotkania? 

- Zbieraj się, powiedziałem. - zaśmiał się, popychając mnie na łóżko. Dureń... ale takiego właśnie go lubię. Momentami bałem się go, gdy chodził taki nabuzowany i humorzasty, dlatego cieszę się, że teraz mu przeszło. Może powinienem z nim dzisiaj porozmawiać o jego ostatnim zachowaniu? Czy to popsuje jedynie nasze wyjście? Kurcze, sam nie wiem.. 

- Dokąd idziemy? - zapytałem, gdy Rowoon prowadził mnie w nieznanym mi kierunku. Do tego przed opuszczeniem kajuty, zakrył mi oczy, przez co poczułem się kompletnie zdezorientowany. Nie wiem co ten matoł kombinuje. 

- Cierpliwości.

- Pewnie wypchniesz mnie za burtę. 

- Taką opcję też brałem pod uwagę. 

- Żebyś tylko wiedział, jak bardzo mnie denerwujesz. - westchnąłem, potykając się o coś - Hej!

- Dobrze ci tak. - zaśmiał się Rowoon, po czym złapał mnie za ramiona, stawiając mnie przed sobą.

- Jesteśmy na miejscu?

- Mhm. 

- Boję się. 

- Nie masz czego. - czując przy uchu jego szepczące wargi, wzdrygnąłem się, chcąc zrobić coś w rodzaju uniku, jednak Rowoon trzymał mnie tak mocno, że nie byłem w stanie tego zrobić.

- Dobra... odsłoń mi wreszcie te oczy. 

- No już. - ujrzałem przed sobą koc rozłożony na najwyższym pokładzie statku, a raczej jego wydzielonej, trudno dostępnej części, która wynajmowana jest tylko na specjalne okazje. Na kocu przygotowana była masa jedzenia, wino ryżowe, a wszystkiemu towarzyszyła kompletna cisza i widok na rozległe wody... wow.

- Jak ty... 

- Mam swoje wtyki.

- Ale...

- Podoba ci się? - nie odrywając wzroku od całej tej scenerii, skinąłem jedynie głową, jednak na szczęście szybko oprzytomniałem.

- No może być... postarałeś się.

- Wiem, że ci się podoba gnojku. - Rowoon usiadł wygodnie na kocu, nabierając przy tym dużo powietrza do płuc - Waaaa... jest cudnie. - jest, to prawda, ale nigdy mu przecież tego nie powiem. Czy to, co robimy, nie wydaje się trochę dziwne? 

- Hyung..

- Hm? - usiadłem na wprost chłopaka, sięgając po winogrono.

- Dlaczego to wszystko przygotowałeś? 

- Ostatnio dałem ci trochę w dupsko... chciałbym to jakoś naprawić. - czyli ma świadomość tego, co robi. Dlaczego więc nad tym nie panuje? - Wiem, że byłem dość nieprzyjemny... przepraszam. - wziąłem głęboki oddech, przytakując.

- Co się właściwie stało?

- Nic takiego. - "Jeśli Rowoon ci wystarczająco zaufa, sam powie ci o co chodzi. Proszę cię, nie prowadź śledztwa na ten temat". Czyli mi nie ufa.. z jednej strony nie dziwię się. Znamy się dopiero miesiąc. Z drugiej natomiast wydaje mi się, że żyjemy ze sobą dobrze... dlaczego ma przede mną tajemnice? - Jedz... sam to wszystko przygotowałem.

- Naprawdę? Kiedy?

- Jak odsypiałeś nockę. - wow, naprawdę się postarał. Uśmiechnąłem się lekko, sięgając po przygotowane przez niego sundae. 

- Że też ci się chciało.

- W końcu obiecałem ci randkę. - uniosłem na niego wzrok, parskając przy tym śmiechem.

- Nie nazywaj tego w ten sposób... to głupie. 

- Nie poszedłbyś na randkę z facetem?

- Nie.. na pewno nie. 

- No i widzisz? Oszukujesz samego siebie. 

- Hyung... to nie jest żadna randka. Poza tym z tego co wiem, masz dziewczynę. - ciekawe co teraz powie. Wyjawi mi wreszcie prawdę, czy nadal będzie brnąć w kłamstwa?

- Już niedługo. - westchnąłem jedynie, wbijając wzrok w wodę. Nie potrafię siedzieć przy nim i udawać, że mnie to nie rusza. Znam przecież prawdę... dlaczego taki jest? 

- I co? Po zerwaniu przerzucisz się na chłopaków? - zadrwiłem, jednak po jego minie i tonie głosu wnioskuję, że mówił całkiem poważnie.

- Kto wie... z laskami nie idzie się dogadać. 

- Może powinieneś pobyć trochę sam i zastanowić się czego tak naprawdę chcesz? - Rowoon spojrzał na mnie, nabierając powietrza do płuc. 

- Wydaje mi się, że wiem czego chcę... tylko to jest strasznie ciężkie do dostania. 

- A wystarczająco się starasz?

- Dopiero zaczynam.

- Cóż... wszystko wymaga masy czasu.

- Tylko że ja nie mam tego czasu, Chanhee. - otworzyłem szerzej oczy, odkładając pałeczki którymi jadłem - Jedz, bo wystygnie. 

- Co masz na myśli mówiąc, że nie masz czasu? 

- Jedz. - powtórzył z uśmiechem na twarzy.

- Hyung... chorujesz na coś?

- Nie dzieciaku... mam na myśli to, że do końca rejsu został miesiąc, a ja stoję w miejscu. - zmarszczyłem brwi, czując jak wszystko mi się rozjaśnia.

- To... czekaj, tobie chodzi o Minę? Dlatego nie chciałeś żebym gdzieś z nią poszedł. - Rowoon zaśmiał się, sięgając po kimbap.

- Taka wersja też może być.

- Waa... o mały włos nie odbiłem dziewczyny naszemu modelowi. - powiedziałem z dumą, jednak po chwili przeanalizowałem wszystko, czego dowiedziałem się do tej pory o współlokatorze - Hm... tylko wiesz, że ona siłą rzeczy też jest dziewczyną. Wytrzymasz?

- Chyba nie będę miał wyjścia. - westchnął, zamykając buzię jedzeniem.
- Wiesz co hyung?
- Hm?
- Nie pasujecie do siebie tak wizualnie. - brunet zaśmiał się, sięgając po napój.
- A nie wizualnie?
- Też nie. Ona jest poukładana, cicha, skromna, lekko zamknięta w sobie..
- A ja?
- Hm.. - spojrzałem na chłopaka, mierząc go wzrokiem - Głupi... ale przystojny. - Rowoon wybuchł śmiechem, uderzając mnie w ramię.
- Podły gnojek! 
- Aishh... sama prawda.
- Przynajmniej jestem przystojny.
- No tak... to w końcu najważniejsze.
- Skoro twoim zdaniem nie mam nic w głowie, to chociaż nadrobię urodą.
- Nie twierdzę, że nie masz niczego w głowie... jesteś... dość specyficzny.
- Co masz przez to na myśli?
- No... taki pozytywny głupol. - zachichotałem, sięgając po tteokbokki - Stary a głupi.
- I jeszcze stary... chcesz wylecieć za burtę? 
- Nie umiem pływać. Utopię się i będziesz mnie mieć na sumieniu.
- Ciebie? Proszę.. 
- Hyung! 
- Coooo? - zapytał, przekomarzając się.
- Nico... głupi jesteś i tyle. 
- A ty brudny. 
- Co? Gdzie? - odłożyłem ostre tteokbokki, starając się szybko wytrzeć.
- Chodź tu siroto. - usiadłem pospiesznie bliżej bruneta, obserwując uważnie jego ruchy. Jego delikatne dłonie w bardzo subtelny sposób przejechały po krawędzi moich ust, wywołując dreszcz na moich plecach. Na twarzy mojego współlokatora pojawił się lekki uśmiech, na widok którego zestresowałem się jeszcze bardziej.
- Już? - szepnąłem, widząc jak ten oblizuje wargi.
- Prawie. - mruknął nachylając się do mnie. Nie protestowałem, mimo iż czułem co zamierza zrobić. Moje serce przyspieszyło chyba dziesięciokrotnie... dlaczego on tak na mnie działa? Co się ze mną dzieje do cholery? Rowoon musnął moje usta niemalże w niewyczuwalny sposób. Było to tak niezwykle przyjemne doznanie, którego nie jestem w stanie porównać z niczym, co spotkało mnie do tej pory.
- Hyung... 
- Mam przestać? - szepnął, obdarowując mnie kolejnym buziakiem. Czuję się przy nim tak dobrze, a jednocześnie tak bardzo krępuje mnie ta sytuacja i relacja z nim. Mimo to zaprzeczyłem jedynie skinieniem głowy, układając nieśmiało dłoń na ciepłym karku współlokatora.
- A Mina?
- Myślałeś, że naprawdę chodzi mi o nią?
- Sam już nie wiem, co myślę, hyung. - klęknąłem, będąc tym samym jeszcze bliżej jego idealnego ciała. Chłopak chwycił mnie za biodra, zachęcając mnie tym samym do bliższego kontaktu z nim. Usiadłem więc ostrożnie na jego nogach, kontynuując tą czułą, subtelną i nieśmiałą wymianę pocałunków. Ale się dziwnie czuję... tak lekko i dobrze, a jednocześnie jestem spięty i zestresowany całą tą sytuacją. To co robimy jest złe... nienaturalne... aishh... co ja na to poradzę, że przez ten cholerny pocałunek poczułem coś do tego chłopaka? Nie panuję nad tym i nie zatrzymam tego... nie chcę. Boję się, mam masę obaw, ale nie chcę też wybiegać daleko w przyszłość. Może to przelotne? Wakacyjna przygoda, która skończy się za równy miesiąc... nie chcę tego - Rowoon.. - brunet przerwał pocałunek, spoglądając na mnie spokojnym, lekko rozmarzonym wzrokiem - Co my wyprawiamy.. 
- Musisz nad tym myśleć? 
- Powinienem. 
- Po co?
- Chcę wiedzieć w co się pakuję. - Rowoon uśmiechnął się, drapiąc mnie po tyle głowy.
- Gdzie twoja pewność siebie?
- Wyssałeś ją ze mnie pasożycie. - chłopak zaśmiał się, dotykając ostrożnie mojego policzka.
- Jesteś uroczy.
- Przestań... jak można tak powiedzieć do chłopaka. 
- Kiedy to prawda. - przytuliłem się do jego klatki piersiowej, czując jak na moich ustach maluje się szeroki, szczery uśmiech. Rowoon jedynie objął mnie, obdarowując mnie czułym buziakiem w czubek głowy. Nie mam pojęcia, co wyprawiam, ale w jednym chyba ma rację... po co to wszystko analizować? Niech się dzieje co chce. Mimo iż sam sobie dziwię się, że spodobał mi się facet... W życiu nie dopuszczałem do siebie takiej myśli. W momencie, gdy ciepła dłoń chłopaka wsunęła się pod moją bluzkę z zamiarem podrapania mnie po plecach, usłyszeliśmy rozlegający się dźwięk telefonu chłopaka - Aishh.. teraz?
- Odbierz.
- Nie chcę.
- No odbierz durniu. 
- Durniu? - Rowoon nachylił się do mnie, gryząc moje ucho.
- Auć! To bolało! 
- Miało boleć. - zaśmiał się, odbierając - No słucham.... mmm jestem trochę zajęty. - chłopak westchnął, przyciągając mnie bardziej do swojego ciała - Nie jestem opryskliwy. Mówię tylko, że jestem zajęty. - wyraźnie słyszałem w słuchawce głos jakiejś dziewczyny... może to, że jest w związku to jednak nie kłamstwo? - Nie, teraz nie... wysłałaś je? No nareszcie... Dobra, zdzwonimy się jutro... Mhm, pa. - uniosłem głowę, wbijając wzrok w wyraźnie zmartwioną twarz Rowoona.
- Coś się stało?
- Nie, nie martw się. 
- To twoja dziewczyna?
- Siostra... a co, zazdrosny?
- O ciebie? Też mi coś.. 
- Wredny gnojek.
- Stara pierdoła. - spojrzeliśmy na siebie, chichocząc - Ale dziwna sytuacja, co?
- A tam dziwna... czułem, że to tak się skończy.
- Słucham?
- Po tym jak całowaliśmy się na imprezie u chłopaków i po tym, jakiego nabrałeś do mnie potem dystansu... wiedziałem, że coś jest na rzeczy.
- Hyung..
- Hyung, hyung... przed twoim hyungiem nic się nie ukryje. 
- Ja nie mogę... jesteś okropny. 
- Nie wiem.. sprawdzimy jeszcze tutaj.
- A jak coś się stało? - otworzyłem szerzej oczy, słysząc głosy naszych znajomych.
- A co się miało stać? 
- Może wypadli za burtę..
- Durny jesteś. - zszedłem pospiesznie z Rowoona, starając się doprowadzić do porządku. Czułem, że mam wypieki na twarzy i że moje serce bije jak szalone, ale za nic w świecie nie potrafiłem tego powstrzymać.
- Oo... tu są nasze zguby. - na schodach prowadzących do tego miejsca pojawił się Hwiyoung, a zaraz za nim Inseong i Dawon.
- Ooo ile jedzenia. 
- A wy co? Na randce? - spojrzałem nerwowo na Rowoona, dotykając przy tym rozgrzanego policzka.
- Przyszliśmy się wyluzować przed pracą. 
- Bez nas? - westchnął Inseong, siadając na kocu.
- Może chcieli pobyć sami? - Dawon... przysięgam, że do końca rejsu zginie z moich rąk.
- Mmm czyli przeszkadzamy. 
- Nie, niby w czym? - wypaliłem widząc jak kąciki ust Rowoona idą lekko ku górze.
- No właśnie nie wiem. Jesteś tak czerwony, że ja nie wiem, co wy tutaj robiliście. 
- To przez słońce.. - burknąłem, sięgając po wodę.
- Okej to... coś się stało, że nas szukaliście? - zapytał mój współlokator.
- I tak i nie.
- To znaczy?
- Pamiętacie tych chłopaków, którzy popchnęli Minę i wrzucili Chanheego do basenu?
- Co z nimi?
- Jak mieliśmy postój na Tajwanie, to wszczęli jakąś bójkę.
- Nooo... szef i kapitan tak się wkurzyli, że ich tam zostawili.
- Ale jak to?
- Dostali zwrot kasy i mają sobie stamtąd wrócić do Korei.
- Serio? - Rowoon zaśmiał się, przenosząc na mnie wzrok - Słyszysz Chani? Możesz odetchnąć. - skinąłem jedynie głową, mając w niej cały czas obraz Rowoona, jego rzekomej dziewczyny, siostry, tego że za miesiąc nasze drogi się rozejdą... zupełnie zapomniałem o studentach, przez których miałem na początku nieprzyjemności. Znów zacząłem zastanawiać się, co będzie dalej. Co my właściwie robimy i czy jest to zgodne z tym w co wierzę, czy nie. Boję się, a wiem, że natłok myśli i wątpliwości napłynie dopiero w momencie, gdy będę całkowicie sam. Wtedy cała ta sytuacja będzie kompletnie pozbawiona sensu...





~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Za zamkniętymi drzwiami~cz.3 [Chani&Rowoon]

cz.1 cz.2

                     Spacerowałem pokładem, szukając mojego współlokatora. Chciałem z nim porozmawiać i jeszcze raz podziękować mu za pomoc, ale szukałem go do późnych godzin wieczornych, a po chłopaku nie było ani śladu. Gdy koło 18-tej przebrałem się w swój mundurek i ruszyłem w kierunku sali, w której pracujemy, usłyszałem donośny głos szefa, który mnie tu zatrudnił i o dziwo skruszonego Rowoona.
- Rozumiesz co do ciebie mówię?!
- Tak, zrozumiałem.
- Będziesz mieć za to potrącone z pensji gówniarzu! I tak powinieneś być mi wdzięczny, że cię nie wypieprzyłem na zbity pysk!
- Przepraszam... po prostu uważam, że takie sytuacje nie powinny mieć miejsca.
- A kto je sprowokował?! Chanhee, a ty głupi musiałeś później dopiąć swego! - otworzyłem szeroko oczy, czując jak przyspiesza mi serce. Co ja do cholery jasnej zrobiłem? Z mocno bijącym sercem, zapukałem do gabinetu szefa, od razu do niego wchodząc.
- Zły moment.. - burknął Rowoon. Przeniosłem na niego wzrok, widząc, że ten ma rozciętą wargę.
- Co ci się stało? 
- Dobrze, że jesteś Chanhee... kolega stanął w twojej obronie, stąd ta warga.
- Sł.. słucham? - zamurowało mnie. Jak to stanął w mojej obronie? Dlaczego i przed kim? - Jak.. jak to w mojej obronie? 
- To prawda, że sprowokowałeś wczoraj bójkę?
- No... tak można powiedzieć..
- I teraz ci chłopcy się na tobie mszczą?
- Ja... chodzi o ten basen?
- Tak, właśnie o to chodzi. Mów Chanhee, bo naprawdę nie mam do tego zdrowia.
- No... tak, jeden z nich wepchnął mnie dzisiaj do basenu, ale..
- Mhm.. Rowoon po tym incydencie rzucił się na tego chłopaka, a on przyszedł do mnie ze skargą. Powinienem zostawić was na najbliższym postoju. - jak to? Rowoon znalazł tego chłopaka i spuścił mu łomot? Czy on na głowę upadł?
- Ale..
- Będziecie mieć potrącone z pensji i oczywiście będę mieć na was oko. A następnym razem, jak zdarzą się takie sytuacje, proszę przychodzić z tym od razu do mnie... czy to jest jasne?
- T..tak.
- Świetnie. A teraz proszę, idźcie już do pracy. 
- Ale..
- Chodź Chani. - burknął Rowoon ciągnąc mnie do wyjścia. Nie rozumiem... Myślałem, że Rowoon jest przeciwny rozwiązywaniu spraw przemocą. W sumie tak twierdził jeszcze wczoraj. Nagle zmienił zdanie?
- Co ty narobiłeś? - zapytałem, gdy tylko drzwi od gabinetu szefa się zamknęły.
- Spoko... zwrócę ci tą straconą kasę ze swojej wypłaty.
- Nie mówię o tym, mam gdzieś te pieniądze.
- To o co chodzi? - chwyciłem gwałtownie jego twarz w obie dłonie, przyglądając się jego rozbitej wardze - Aishh..
- Boli cię?
- Trochę.
- I dobrze. Idiota..
- Hej! Stanąłem w twojej obronie.
- No właśnie... Mało tego. Pobiłeś się z nim.
- Dupek zasłużył.
- Wczoraj zrobiłeś mi awanturę, kiedy wystartowałem z łapami do "pasażera". Przecież płyniesz za jego kasę, nie pamiętasz?
- Mało przez niego nie utonąłeś kretynie. 
- I to był powód, żeby go lać, tak? A to, że potraktował Minę jak ścierwo, to już jest mało istotne?
- Wiesz co... nie mam siły się już o to z tobą kłócić. Przynajmniej wiem, że idiota da ci spokój.
- Ale..
- Nie ma za co... idę się przebrać i bierzemy się za robotę. - jestem w szoku. Nie pomyślałbym, że Rowoon stanie kiedykolwiek w mojej obronie. Zwłaszcza, że wczoraj zarzekał się, że nie lubi stosować takich metod i był na mnie wściekły, kiedy zacząłem podnosić głos na tego osiłka... On naprawdę musi mieć coś z głową i z każdą kolejną godziną jedynie się w tym utwierdzam.

*

                        Wreszcie wolne. Cała nasza zmiana otrzymała wolne po przepracowanych dziesięciu nocach. Przez cały ten czas bardzo martwiłem się o Rowoona i jego rozbitą wargę, mimo że zupełnie nie dawałem tego po sobie poznać. Cały czas byliśmy dla siebie wredni i się przekomarzaliśmy, ale potem się z tego śmialiśmy, więc widzę, że atmosfera między nami nareszcie się poprawia. Jest głupi, ale nawet go lubię. Studenci, którzy przyczepili się mnie na początku wyjazdu, też chyba odpuścili... przynajmniej jak na razie ich nie widuję.
- Aishhh... wreszcie wolne, co? - siedziałem wraz z chłopakami z mojej zmiany na mrożonej kawie, w jednej z kawiarni. Spojrzałem na Inseonga, przytakując.
- Mhmm.. nareszcie odeśpię. 
- Odeśpisz? 
- No tak.
- Proszę cię... Rowoon ci o niczym nie mówił? - spojrzałem na współlokatora, unosząc przy tym brew.
- O czym mi nie powiedziałeś?
- Zapomniałem, sorki.
- No tak, cały Rowoon. - wtrącił Hwiyoung, upijając łyk kawy - Spotykamy się dzisiaj wieczorem u mnie i Inseonga.
- O... co to za okazja?
- Wolne.. napijemy się, pogadamy..
- Ja już z wami nie piję. - zaśmiałem się, czując jak współlokator czochra moje włosy.
- Jasne... do dzisiejszego wieczoru. 
- Serio... mam dość po ostatnim. Poza tym jestem za młody, a ty wciskasz mi alkohol.
- Aaa tam... normalnie bym tego pilnował, ale jesteś na wakacjach. Należy ci się. 
- Pilnowałbyś tego?
- Oczywiście. Nie poznasz drugiego, tak odpowiedzialnego człowieka, jak ja. - usłyszałem jedynie śmiech ze strony Dawona, przez co pospiesznie przeniosłem na niego wzrok.
- Stary... ty i odpowiedzialność? - zaraz po tych słowach ujrzałem jak Hwiyoung kopie pod stołem jego nogę - Aishh. Za co?
- Za nic głąbie... no. - długowłosy chłopak spojrzał w naszym kierunku, uśmiechając się - To zaczynamy o 20-tej. - dziwne... wiem, że Rowoon nie należy do zbyt rozgarniętych osób, ale chyba coś musi być na rzeczy, skoro jego przyjaciele tak się zachowują. Cóż... może dowiem się, jak ci trochę popiją i wtedy Dawon sam się wygada, co miał na myśli.

*

                     Przebywaliśmy w pokoju Hwiyounga i Inseonga od dobrych czterech godzin. Byłem zmęczony jak jasna cholera i chciało mi się spać, ale ci za nic w świecie nie chcieli mnie puścić do siebie.

- Hyung... idę spać. - Rowoon spojrzał na mnie lekko podpitym wzrokiem, uśmiechając się.

- Nigdzie nie pójdziesz. 

- No daj już spokój... spać mi się chce. 

- Dajcie Chaniemu soju, bo przysypia.

- Nie chcę pić.

- Trzymaj młody. - westchnąłem przyjmując butelkę soju od Inseonga.

- Nie mam ochoty tego pić. - burknąłem, obracając w dłoniach zielone szkło. Widziałem, że temu, co robię, uważnie przygląda się Dawon. Po chwili na jego buzi pojawił się szeroki uśmiech, który nie zwiastował niczego dobrego.

- Mam super pomysł.

- Jaki?

- Zagramy w butelkę... prawda albo wyzwanie. - wywinąłem jedynie oczyma, czując, że to będzie kompletna klapa. Wszystkie głosy były jednak "za", więc nie miałem za wiele do powiedzenia. Po kilku kolejkach, dość dziwnych wyznaniach i głupich, choć momentami zabawnych wyzwaniach, szyjka butelki wypadła na Rowoona, który był już tak podpity, że nie wiem nawet, czy cokolwiek ogarniał - Oooo nasz model. Prawda czy wyzwanie?

- Wyzwanie oczywiście.

- Hmmm okej. - Dawon zamyślił się chwilę, po chwili przenosząc wzrok na mnie - Pocałujesz Chanheego. 

- Nie ma sprawy.

- Czekajcie, moment. - wtrąciłem, czując jak na moje usta ciśnie się nerwowy uśmiech - Chyba też mam w tej sprawie coś do powiedzenia.

- No dajże spokój młody.

- Dokładnie, to tylko zabawa.

- W takim razie chętnie odstąpię swoje miejsce. 

- Dawaj Chani... to tylko jeden buziak. - Rowoon odstawił butelkę na podłogę, siadając bliżej mnie.

- Nie bawią mnie takie rzeczy. Po ile wy macie lat? 

- Czym jesteśmy starsi, tym bardziej jesteśmy głupi. - no tak, to akurat nie powinno mnie dziwić.

- Dawaj, bo kolejkę blokujecie. 

- Nie ma opcji. - nie mam pojęcia dlaczego, ale potwornie zestresowałem się w tamtym momencie. Nigdy nikogo nie całowałem, a wizja pocałunku z Rowoonem przyprawiała mnie o ciarki... fu. 

- Młooooody.

- Dawaj Chanhee! 

- Nie chcę.

- No nie pękaj!

- Zamknij oczy.

- Co? - nim się obejrzałem, poczułem na twarzy ciepłe dłonie współlokatora, który po chwili wbił się w moje wargi, wprawiając mnie w osłupienie. Otoczenie wokół mnie całkowicie się wyłączyło. Nie słyszałem śmiechu i wiwatów kolegów.. jedyne co słyszałem, to swoje mocno bijące serce i podchodzący do gardła żołądek. Nie miałem pojęcia, co robić. Czułem, że Rowoon starał się naprowadzić mnie na odpowiednią drogę, tylko.... tylko jednego nie mogłem zrozumieć. Dlaczego to trwało tak długo? To miał być buziak, a nie pocałunek trwający wieczność. W pewnym jednak momencie poczułem, jak moje ciało ogarnia spokój, a ja zaczynam coraz bardziej angażować się w to głupie zadanie, mimo że kompletnie nie wiedziałem, jak to robić. Wydaje mi się, że Rowoon jest na tyle pijany, że jutro i tak nie będzie niczego pamiętać, a ja może się czegoś nauczę. Z drugiej jednak strony czuję się idiotycznie... kto to widział, żeby całować drugiego chłopaka? - Wystarczy. - oderwałem się od warg bruneta, łapczywie łapiąc powietrze. W tym samym momencie załączyła mi się świadomość. Zacząłem słyszeć to, co działo się wokół nas i zaczęło docierać do mnie, co właśnie zrobiłem. Wpatrywałem się w hyunga, głęboko przy tym oddychając... chyba całkowicie mi odbiło, że się na to zgodziłem. 

- Zaliczamy?

- Nooo! Tego to się nie spodziewałem panowie. - zaśmiał się Dawon, co kompletnie mnie zawstydziło i wyprowadziło z równowagi. 

- Nie ekscytuj się tak. - zaśmiał się Rowoon, sięgając po butelkę - Teraz ja kręcę. - czuję się paskudnie, co za wstyd. Na oczy im się jutro nie pokażę. Sięgnąłem po swoją butelkę alkoholu, wypijając cały na raz. Po chwili przeszły mnie ciarki wywołane jego cierpkim smakiem... ohyda - Chcesz jeszcze jedną? - uniosłem wzrok na Rowoona, zaprzeczając pospiesznie skinieniem głowy.

- Pójdę już. 

- Co?

- Dlaczego?

- Jestem zmęczony, już mówiłem. - sięgnąłem po swoją bluzę, po czym wstałem z podłogi idąc w kierunku drzwi.
- Poczekaj, odprowadzę cię.
- Trafię.
- Stój Chani. - Rowoon poderwał się z podłogi, biorąc swój sweter.
- Ej no co z wami?
- Za moment wrócę, tylko go odprowadzę. - gdy wyszliśmy z kajuty kolegów, Rowoon spojrzał na mnie, lekko się przy tym uśmiechając - Dlaczego uciekasz?
- Nie uciekam... jest po prostu zmęczony. - odwróciłem wzrok, czując jak się czerwienię. Czułem, że współlokator mi się przygląda, ale nie powiedział w związku z tym ani jednego słowa.
- No dobrze. W takim razie odprowadzę cię do pokoju i wrócę do chłopaków. 
- Naprawdę mogę iść sam.
- Wiem.. ale wolę mieć pewność, że wróciłeś tam bezpiecznie. - westchnąłem jedynie idąc w ciszy w kierunku naszego pokoju. Czuję się teraz niezręcznie. Naprawdę nie wiem, jak powinienem się przy nim zachowywać i co mówić. Może faktycznie omijać ten temat szerokim łukiem i nigdy do niego nie wracać? Skoro Rowoon o niczym nie mówi, to może rzeczywiście to wszystko to była jedynie forma żartu i zabawy? Skoro tak było, to dlaczego nie potrafię podejść do tego na takim luzie jak on? Za bardzo się tym przejąłem i wziąłem chyba to zadanie do siebie zbyt poważnie. Czuję, że będę teraz myśleć o tym przeklętym pocałunku przez bardzo długi czas. Gdy weszliśmy do pokoju, spojrzałem na Rowoona, rzucając przy tym na łóżko swoją bluzę.
- No... to wezmę prysznic i idę spać.
- Na pewno nie chcesz jeszcze z nami posiedzieć?
- Na pewno.. może następnym razem.
- Hm.. - brunet zamyślił się, siadając na jednym z krzeseł - Chodzi ci o ten pocałunek? Zawstydził cię? - zamilkłem czując jak robi mi się gorąco. Mimo to spojrzałem na współlokatora, nabierając do płuc sporą ilość powietrza.
- Możemy o tym nie rozmawiać hyung?
- Czyli to to. - po chwili wstał, narzucając na siebie swój puchaty sweter - Jasne, możemy o tym nie rozmawiać, jeśli nie chcesz. No dobrze... skoro wiem, że jesteś w pokoju to mogę wracać do chłopaków. - skinąłem jedynie głową, odwracając przy tym wzrok - Nie przejmuj się tym... to tylko głupia zabawa. - dodał opuszczając pokój. Ma rację, a ja tradycyjnie wziąłem to za bardzo do siebie. Swoją drogą po alkoholu gada mądrzej jak bez niego... Wydaje mi się, że jutro zarówno on, jak i chłopaki, będą o wszystkim pamiętać. Przysięgam, że spalę się ze wstydu.

*

                     Obudziłem się, czując na sobie ciepłe promienie słoneczne. Moich uszu dobiegał odgłos fal, odbijających się od statku, a z racji tego, że nasze pokoje znajdowały się na jednym z niższych pokładów, słychać je było idealnie. Momentami aż strach jest otworzyć okno, by do pokoju nie wlała się niechciana, słona woda. Cóż... uroki rejsu. Przeciągnąłem się, sięgając zaraz po tym po swój telefon, w którym widniała wiadomość na kakaotalku od Rowoona: "Jesteśmy w Moho Myoll Cafe na śniadaniu. Jak wstaniesz to zapraszamy". Westchnąłem, wracając myślami do poprzedniej nocy. Cały czas mam w głowie to głupie zadanie, a na wargach czuję usta mojego współlokatora... to obrzydliwe. Dlaczego swój pierwszy pocałunek musiałem przeżyć akurat z osobą, z którą mieszkam? Jak mam teraz spojrzeć mu w oczy, nie czując przy tym krzty zażenowania? Mimo to nie mogę przecież wiecznie uciekać od chłopaków. Lubię ich, pracujemy razem... nie da się tak po prostu uciec. Mogę mieć jedynie nadzieję, że za kilka dni temat pocałunku ucichnie, albo że wydarzy się coś innego, równie spektakularnego, co zajmie ich myśli. Mimo wstydu postanowiłem się przełamać i dołączyć na śniadanie do moich kolegów. W momencie wejścia do kawiarni, ujrzałem chłopaków, którzy żywo rozmawiali o czymś, wciągając przy tym gigantyczne porcje naleśników. Gdy podszedłem do ich stolika, ukłoniłem się lekko, słysząc ich radosne okrzyki. 

- Jest i nasze dziecko!

- Chanhee! Siadaj młody.

- Em.. hej. - przywitałem się, zajmując wolne miejsce na wprost Rowoona. 

- Jak się spało? - uniosłem nieśmiało wzrok, wbijając go w uśmiechniętego bruneta.

- Nawet nieźle..

- A gdzie buzi na powitanie? - zażartował Dawon, co ponownie zbiło mnie z tropu. Pamiętają... w sumie mogłem się tego spodziewać. Spuściłem jedynie wzrok, dotykając pospiesznie rozgrzanych policzków.

- Daj spokój stary... było minęło. - Rowoon uciął temat, wręczając mi kartę - Wybierz coś sobie. 

- Oooo.... stawiasz hyung? - zapytał ponownie, chichocząc. Mój współlokator westchnął, przenosząc na niego wzrok.

- Wiem, że doskwiera ci samotność, ale odpuść, hm?

- W sumie nieźle się wczoraj do siebie przyssaliście. - zaśmiał się Hwiyoung, sięgając po swoją kawę. Tego już za wiele... miałem nadzieję, że odpuszczą. W końcu to niemalże dorośli ludzie, a zachowują się jak banda gówniarzy. Wstałem od stołu, sięgając po leżący na nim telefon i klucz do pokoju - Ej, a ty dokąd?

- Nie zostawiaj swojego hyunga, młody. 

- Odwal się, co? - nie wytrzymałem. Wiem, że nie powinienem tak do niego mówić, ale ile można czepiać się o jedną, głupią sprawę z imprezy. Przy stole zapadła kompletna cisza, a ja z sekundy na sekundę nakręcałem się na tę sprawę coraz bardziej - Nie bawią mnie takie rzeczy, hyung. Będziecie mi to teraz wypominać do końca rejsu? 

- Chani... to tylko żarty..

- Ale one mnie nie śmieszą, rozumiesz? Świetnie, że bawicie się moim kosztem, ale ja nie mam zamiaru dalej w tym uczestniczyć.

- Chanhee, daj spokój..

- Na razie. - burknąłem, opuszczając w pośpiechu kawiarnię. Było mi przykro... cholernie przykro. I tak wiem.. na pewno brakuje mi dystansu do samego siebie, ale dla mnie jest to zbyt delikatna sprawa, by robić sobie z niej jaja. 

- Hej! Chanhee, poczekaj chwilę! - zatrzymałem się, słysząc za sobą głos Inseonga - Dawon to kretyn... zawsze musi sobie pożartować.

- Szkoda, że moim kosztem.

- Nie przejmuj się tym... jutro mu przejdzie.

- Wszystko jedno, naprawdę.. Nie mam zamiaru z nim gadać.

- Ej no, co z tobą? To tylko żarty. Jak widzisz, Rowoon ma to totalnie gdzieś.

- Ale ja jestem Chanhee, a nie Rowoon. I ja się przejmuję takimi rzeczami. - blondyn zamyślił się, odciągając mnie na bok od głównych drzwi kawiarni - Chani, a... może no wiesz..

- Nie wiem.

- Może ten pocałunek znaczył dla ciebie coś więcej? - nie, nie wierzę, że to powiedział. Spojrzałem na niego szeroko otwartymi oczyma, parskając przy tym śmiechem.

- Co jest z wami nie tak? 

- Nie no... przepraszam, tak się po prostu zastanawiam.

- To już się nie zastanawiaj hyung... proszę cię. - wymusiłem uśmiech, po czym ruszyłem w kierunku swojej kajuty. Byłem zły i głodny, jak cholera, ale duma nie pozwoliła mi na powrót do kawiarni. Dobra, to głupota. Błahostka, o której zapomnę za kilka dni... podobnie jak moi znajomi. Muszę w końcu nauczyć się dystansu i luzu. 

Po wejściu do pokoju, usiadłem na łóżku, wbijając wzrok w podłogę. W sumie teraz zrobiło mi się głupio, że potraktowałem tak Inseonga i Dawona, ale kierowały mną wtedy emocje, nad którymi nie potrafię momentami zapanować. Pewnie jeszcze dzisiaj ich przeproszę, ale póki co muszę zastanowić się nad tym, co powiem Rowoonowi. Zachowałem się przed nim jak skończony idiota. On potrafi podejść do tego na luzie, a ja przeżywam, jakby nie wiem co się stało. Uniosłem lekko głowę, słysząc dźwięk otwieranych drzwi, w których stanął mój współlokator z talerzem naleśników w ręce. Przywitał mnie z uśmiechem na twarzy, stawiając je jakby nigdy nic na naszym niewielkim stoliku.

- Zejdź z tego łóżka i coś zjedz. - co nakazał, to zrobiłem. Zeskoczyłem z łóżka, zajmując jedno z krzeseł. Brunet usiadł po przeciwnej stronie, uważnie mi się przyglądając - Uśmiechnij się.

- Niby po co?

- Poznałem cię uśmiechniętego... niech tak zostanie. 

- Hyung... przepraszam za moje zachowanie. - chłopak westchnął, podsuwając mi pod nos sztućce. 

- Jedz.

- Ale..

- Uważam, że za bardzo się tym przejąłeś. Uwierz mi, że nie zrobiłbym tego gdybym wiedział, że będziesz się z tym tak źle czuć... Ale stało się. To nic takiego Chani. 

- Ja... może przejąłem się, bo... bo..

- Bo całowałeś się po raz pierwszy? - na jego ustach pojawił się lekki uśmiech. Zmarszczyłem jedynie brwi, celując w niego nałożonym na widelec naleśnikiem.

- Jestem aż tak kiepski?

- Nie no.. - zaśmiał się, unosząc na mnie wzrok - Było to po prostu.... dość ciekawe doświadczenie. 

- Ej no! - poderwałem się z krzesła, chichocząc - Jesteś okropny!

- Ale to działa.

- Hm?

- Uśmiechnąłeś się.

- Pf. - prychnąłem na niego, zajmując ponownie swoje miejsce - Nigdy więcej tego nie zrobię, możesz być tego pewien. 

- Jasne... zawsze znajdę sposób żeby cię rozśmieszyć.

- Ze swoim poczuciem humoru?

- A co ty chcesz od mojego poczucia humoru? - "oburzył się", nalewając sobie soku stojącego na stole. 

- Jakby to powiedzieć... jest słabe? 

- O ty gnojku. - zaśmiałem się, zajadając się przyniesionymi przez niego naleśnikami. 

- Jesteśmy kwita.

- Będziemy, jak ukręcę ci kark.

- Mhmmm.... nie zrobiłbyś tego.

- Pewny jesteś?

- Na milion procent. - Rowoon poderwał się miejsca, po czym stanął za mną, obejmując moją szyję ręką - Spadaj!

- Pewny jesteś, że ci nie ukręcę tego przemądrzałego łba?

- Pewny! - wtedy też poczułem lekkie szarpnięcie, po którym upadliśmy na puchaty dywan - Głupi jesteś. - zaśmiałem się, patrząc na jego rozbawioną minę - Taki stary, a głupi jak but. 

- Aishhh... jesteś strasznie pyskatym gnojkiem. - pokazałem mu język, widząc ponowne "oburzenie" na jego twarzy - Oszaleję, naprawdę. 

- Widzisz jak dobrze trafiłeś? - usiadłem, poprawiając znajdującą się na moim ciele koszulkę.

- No... mogłem być w pokoju sam, a jestem z pyskatym 16-latkiem.

- Jakbyś był milszy, poznałbyś moje lepsze oblicze.

- Ooo masz takie?

- Pf... oczywiście, że mam. A ty masz coś pod tą powłoką starego grzyba?

- Mam... zbroję odporną na docinki takich dzieciaków. 

- Ojjj... no na pewno masz jaki czuły punkt, w który mógłbym trafić. 

- Mam. - Rowoon nachylił się do mnie gwałtownie, wbijając mnie w dywan. Wpatrywałem się w niego wielkimi oczyma, czując jak moje serce zaczyna bić coraz szybciej - Szybko ci go nie zdradzę. - na mojej twarzy pojawił się nerwowy uśmiech. Czy on musi być tak bezpośredni i bezwstydny? 

- Co ty... odsuń się.

- Hm.. za to doskonale znam twój. Jesteś dość mało dyskretny Chanhee...

~c.d.n.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Za zamkniętymi drzwiami~cz.2[Chani&Rowoon]

cz.1

- Chanhee.. - poczułem jak ktoś mnie szturcha, jednak byłem tak zmęczony, że nie miałem nawet ochoty otworzyć zapuchniętych oczu - Hej... chcesz wody?
- Daj mi spokój. - burknąłem, okrywając się dokładniej kołdrą.
- A masz kaca?
- Mhm... daj mi spać. 
- Ja zaraz umrę. - odwróciłem się niechętnie, widząc przy swoim łóżku, wychylającą się z dołu głowę Rowoona.
- Tylko na mnie nie zwymiotuj.
- Kusząca opcja. - dałem mu niezdarnego pstryczka w czoło, po czym usiadłem czując, jak wszystko w moim żołądku wiruje.
- Aishh..
- Co jest?
- Co jest? Jest mi niedobrze.. 
- Piłeś wczoraj jak głupi.
- Przypomnij mi tylko, kto mi ciągle donosił ten alkohol.
- Dobra no... mieliśmy się wyluzować przed pracą.
- Tak się wyluzowałem, że dzisiaj w pracy zejdę. - sięgnąłem po trzymaną przez współlokatora butelkę wody, upijając z niej kilka bardzo solidnych łyków. Wczoraj Rowoon zabrał mnie na imprezę do jednego z klubów znajdujących się na statku. Z początku było bardzo fajnie... poznałem kilku świetnych chłopaków.. Dawona, Inseonga, Hwiyounga i Youngbina. Oni też pracują jako kelnerzy na nocnej zmianie. Złapaliśmy od samego początku dobry kontakt, dużo rozmawialiśmy, oni chyba za mocno weszli w rolę starszych braci, bo baaardzo się mną opiekowali. Momentami chyba aż za bardzo, ale to miłe z ich strony. Mimo to, gdy już trochę popili, zaczęli częstować alkoholem też mnie. Z racji tego, że mam 16-cie lat, nigdy dotąd nie piłem, przez co upiłem się bardzo szybko, czego teraz żałuję, bo czuję się fatalnie. Nie wiem nawet jak wróciłem do pokoju, a to już jest szczyt wszystkiego...
- Weź prysznic, pij dużo wody... ja zaraz skombinuję nam coś do jedzenia.
- Niczego nie przełknę.
- Musisz... mówię ci, że poczujesz się lepiej. 
- Najwyżej na ciebie zwymiotuję.
- Może być. - zaśmiał się, schodząc z łóżka. Zaraz po tym zaczął się rozbierać ze spodni i koszuli, które miał na sobie zeszłej nocy. Zasłoniłem pospiesznie oczy, czując jak się czerwienię.
- Zero wstydu. 
- Wyluzuj... nie świecę gołym tyłkiem.
- No jeszcze tego brakowało. 
- Idź do łazienki.. zimny prysznic dobrze ci zrobi.
- Dobra no... moment. 
- Moment... ja wyjdę, a ty pójdziesz dalej spać.
- A nawet jeśli, to co?
- To, że jest 16-ta i niedługo trzeba będzie się szykować do pracy. 
- Że co? - sięgnąłem po telefon, widząc widniejącą na nim godzinę 16:12 - Przespaliśmy cały dzień?
- W zasadzie to nie. Wróciliśmy do pokoju około siódmej... zanim cię położyłem do łóżka, to było grubo po ósmej.
- Jak to położyłeś mnie do łóżka? - Rowoon zaśmiał się, oblizując przy tym wargi.
- Jesteś dość uparty, jak popijesz. 
- A jaśniej?
- Jaśniej... przyprowadziłem cię do pokoju kompletnie pijanego i jak chciałem położyć cię spać, ty upierałeś się, że bawiłeś się tak dobrze, że chcesz wrócić do klubu. Ja cię kładłem do łóżka.. ty wstawałeś i leciałeś do drzwi.. no.. i tak w kółko. - spuściłem głowę, czując jak robi mi się gorąco ze wstydu. Widzę, że ładnie się zaprezentowałem i to na samym wstępie... ale obciach.
- Przepraszam.
- Daj spokój, nic się przecież nie stało. 
- A... zrobiłem coś głupiego?
- Hmm... chyba nie. Po prostu dobrze się bawiłeś.
- Ta.. szkoda, że tego nie pamiętam. 
- Spokojnie.. dwa miesiące przed tobą. Nauczę cię imprezować w taki sposób, żebyś wszystko pamiętał.
- Czad. - upiłem ponownie kilka łyków wody, wpatrując się w Rowoona - Czemu tak na mnie patrzysz?
- Pyskaty jesteś.
- Już mi to mówiłeś.
- No właśnie... pomyśl nad tym. - po tych słowach brunet sięgnął po klamkę, wychodząc z kajuty. Dureń... za kogo on się uważa, by mnie pouczać? Z resztą... czym ja się przejmuję? Powinienem to olać i zająć się pracą i wakacjami. Nie widzę się dzisiaj w pracy. Czuję się tak fatalnie, jak jeszcze nigdy dotąd. Czy ktoś może mi wytłumaczyć, jaki jest sens picia? Człowiek się sponiewiera jak nie wiem co, o to w tym wszystkim chodzi? Traci świadomość, nie wie, co robi, a na drugi dzień czuje się jak ostatnie ścierwo... bez sensu. Zgodnie z radą współlokatora, wziąłem chłodny prysznic, czując jak powraca mi jasność myślenia. Mimo to mój żołądek nadal wariował, a ja bałem się, że w każdej chwili zwymiotuję pod własne nogi. Jak ja wytrzymam do rana w pracy? W sumie to z drugiej strony chce mi się śmiać, jak przypomnę sobie moje wczorajsze słowa: "Jak zacząć, to z przytupem"... no to zacząłem.. - Jestem. - narzuciłem na siebie bluzkę, widząc wchodzącego do pokoju Roowona.
- Co tam masz?
- Bibimbap... może być?
- Tak... tylko naprawdę nie jestem głodny.
- Zjedz ile dasz radę.. musisz rozruszać żołądek.
- Obawiam się, że jest wystarczająco naruszony. - spojrzeliśmy na siebie, wymieniając się uśmiechami - A tak serio to.. dzięki za to wszystko. 
- Wooo... czyli jednak masz w sobie trochę pokory.
- Nie zaczynaj.
- Dobra, nic już nie mówię. - brunet usiadł obok mnie, władowując po chwili do buzi porządną łyżkę jedzenia - Mmm pycha... spróbuj. - spróbowałem niechętnie, czując jak robi mi się gorąco - Wiem.. może zrobię ci herbatę?
- Mhm... poproszę. - miło z jego strony, że tak o mnie dba. Chyba niepotrzebnie tak na niego naskakuję, ale taki już mam niestety charakter - A... tak w ogóle, to może mi coś o sobie opowiesz?
- W sumie spoko... a co chciałbyś wiedzieć?
- Jesteś z Seoulu?
- Y y... z Daegu.
- Ojj... to kawał drogi.
- A ty co? Stolica? - skinąłem jedynie głową, wpychając w siebie kolejną łyżkę jedzenia - Często tam bywam, to jak się polubimy to może cię z raz odwiedzę. - zaśmiałem się, widząc jak chłopak stawia obok mnie kubek z parującą herbatą.
- Dzięki.
- Liceum już wybrane?
- Tak.. chciałem załatwić wszystko przed wyjazdem.
- Słusznie. I na jaką szkołę postawiłeś? 
- Seoul High School.
- Wooo... renoma. 
- Starałem się. - posłałem w kierunku bruneta ciepły uśmiech, po czym sięgnąłem po kubek, upijając z niego solidny łyk gorącego napoju - Masz rodzeństwo?
- Mhm... starszą siostrę. A ty?
- Ha! Jedynak.
- Zazdroszczę. - zaśmiał się, rozsiadając się wygodniej - Pewnie rodzice chuchają na ciebie, jak na największy skarb.
- Oj tak... czasami to jest męczące. 
- Dlaczego?
- Czasem mam wrażenie, że pójdą za mnie do łazienki, bo sam na pewno sobie nie poradzę.
- Serio? - chłopak wybuchł śmiechem, zakrywając usta dłonią - Aż tak? - skinąłem głową, czując się jak skończony dureń.
- Nie wiem w zasadzie, czemu ci o tym mówię... to takie żenujące. 
- Daj spokój, miło z ich strony. 
- Powiedzmy. - upiłem kolejny łyk herbaty, obserwując rozbawionego Rowoona zajadającego się przyniesionym jedzeniem - A twoja dziewczyna?
- Hm? - nasze spojrzenia się spotkały. Brunet przełknął porcję Bibimbap, oblizując przy tym wargi - Ależ ty zmieniasz tematy. 
- Sorki... jestem po prostu ciekawy tego, z kim mieszkam.
- I dlatego pytasz o moją dziewczynę.
- Jest to w pewnym sensie część ciebie.
- O jak ładnie powiedziane. - współlokator westchnął, odstawiając miskę z jedzeniem - Nie układa się nam, tyle w temacie.
- Rozumiem, że mam to tak zostawić i nie dopytywać... okej, przyjąłem. - na twarzy Rowoona pojawił się lekki uśmiech, jednak równie szybko, co się pojawił, tak samo szybko zniknął.
- Jest strasznie zaborcza i chce mieć nade mną kontrolę, a ja raczej jestem przeciwny takim rzeczom. - cóż... nie pytałem, ale widocznie potrzebuje się wygadać - Ja bardziej obstaję przy tym, że w związku jest dwójka wolnych ludzi, którzy mają swoje zainteresowania, znajomych, swoje własne sprawy i powinno się jakoś rozgraniczać ten czas... Kiedy spędzamy czas razem to wszystko inne zostaje odstawione na bok, a kiedy któraś ze stron chciałaby zająć się swoimi rzeczami, druga osoba powinna to uszanować. - skinąłem jedynie głową, uważnie go słuchając - A ona tego nie rozumie. Ciągle sprawdza co robię, do kogo dzwonię, z kim piszę, co zjadłem, co robię w wolnym czasie... ile można.. 
- Z pewnością nie jest to zdrowa relacja. - palnąłem bez chwili zastanowienia, czując jak robi mi się gorąco.
- Nie jest, wiem to. 
- To dlaczego nadal z nią jesteś? 
- Dobre pytanie.
- Kochasz ją? - chłopak jedynie parsknął śmiechem, sięgając po butelkę wody.
- Bardziej to głupie przyzwyczajenie. - ciekawe dlaczego mi o tym mówi. Albo rzeczywiście potrzebował się wygadać, albo... w sumie nie mam pojęcia, co mogło nim kierować.
- A.. długo jesteście już razem?
- Leci trzeci rok.
- Kawał czasu... zakładam, że nie łatwo jest się z kimś rozstać po tylu latach.
- Wiesz co? Na początku miałem jakieś obawy czy nawet wyrzuty sumienia, że w ogóle myślę o czymś takim, ale teraz szczerze mówiąc mi to wisi. 
- A pierwsza myśl związana z rozstaniem była..
- Półtora roku temu. - zatkało mnie. Wpatrywałem się w chłopaka wielkimi oczyma, nie mogą pojąć absurdu całej tej sytuacji - Szok, co?
- Trochę. - z tego wszystkiego to nawet zachciało mi się jeść. Sięgnąłem po swój bibimbap, wkładając do ust trochę jedzenia - To.. jak wyglądał wasz związek, skoro nic do niej nie czujesz od tak długiego czasu?
- Robienie wspólnych rzeczy, do których przywykliśmy... wyjścia do kina, na kawę, oglądanie filmów w piątkowe wieczory i takie tam... 
- To musiało być dla ciebie strasznie męczące.
- Nadal jest. - Rowoon westchnął, upijając kilka łyków wody - Ale skończę z tym, jak tylko wrócę do Korei.
- Przemyśl to jeszcze.
- Proszę cię... tu nie ma o czym myśleć. Myślę o tym od półtora roku. To chyba wystarczający okres czasu. 
- No tak.. - po chwili po kajucie rozległ się dźwięk wypuszczanego z płuc powietrza.
- Waaa... dzięki Chani. Musiałem to z siebie wyrzucić. 
- No.. jeśli poczułeś się lepiej, to nie ma sprawy. 
- A ty?
- Czy poczułem się lepiej? 
- Nie. - brunet zaśmiał się, pokazując szereg białych zębów rodem z reklamy - Masz kogoś?
- Em.. no nie. 
- A w ilu związkach byłeś? - podrapałem się nerwowo po tyle głowy, słysząc cichy chichot - Achhh jeszcze wszystko przed tobą. 
- Mam dopiero 16-cie lat..
- Nie no pewnie.. nie ma konkretnego wieku, w którym powinieneś wejść w związek, także chill. Fala rozczarowań jeszcze przed tobą.. - dodał nieco ciszej.
- Sugerujesz, że każdy związek to rozczarowania?
- Po pewnym czasie na pewno. 
- W takim razie, po co w ogóle wchodzić w takie rzeczy?
- Dla chwil szczęścia, które są na początku. - zamilkłem, starając się przeanalizować to, co mi powiedział, ale nie wiem czy na gorąco byłbym w stanie się ze wszystkim zgodzić.
- A małżeństwa?
- Osobiście, to dla mnie największa głupota.
- Dlaczego tak uważasz?
- Wiążesz się z kimś na całe życie, bo myślisz, że kochasz tą osobę, ale za rok, trzy lata, sześć, wychodzą różnego rodzaju brudy i dopiero wtedy zaczynasz dostrzegać masę minusów u tej drugiej osoby, które z pewnością odrzuciłyby cię na samym początku, gdybyś tylko dobrze poznał tę osobę dużo wcześniej. - nie wiem z czego wynika jego negatywne nastawienie. Może rzeczywiście ta dziewczyna zrobiła mu wodę z mózgu i zabiła poczucie jakiegokolwiek poczucia własnej wartości?
- To nie tak hyung... wydaje mi się, że po prostu źle trafiłeś. Nie wierzę, że związki to fala nieszczęść. Ludzie by się wtedy nie wiązali... nie zakochiwali, bo wiedzieliby z czym to się może wiązać.. 
- Hm... w takim razie twoim zdaniem, co powinienem zrobić?
- Wiesz... nie czuję się na tyle kompetentny, żeby ci czegokolwiek doradzać..
- Daj spokój Chani.. co ty byś zrobił? - nabrałem powietrza do płuc, unosząc niepewnie wzrok na współlokatora.
- Cóż... zerwał z tą dziewczyną wszelki kontakt, bo ewidentnie widać, że źle na ciebie wpłynęła i... nie wiem.. na pewno dać sobie trochę czasu dla siebie, dla swoich zainteresowań. Wydaje mi się, że tego potrzebujesz. - na twarzy chłopaka ponownie zagościł uśmiech.
- Mówisz, że masz 16-cie lat..
- No tak.
- Bystry z ciebie chłopak. Nie dziwię się, że dostałeś się do Seoul High School. 
- Daj spokój.. to nic takiego. 
- Poważnie... dzięki Chanhee. 

*

                       Siedzieliśmy w kabinie do ostatniej chwili przed momentem rozpoczęcia pracy. Staraliśmy się wyleczyć koszmarnego kaca, rozmawiając w międzyczasie o sobie, swoich zainteresowaniach i znajomych. Muszę przyznać, że całkiem fajny i ciekawy z niego chłopak. Wiedziałem jednak, że na rozmowę z Rowoonem przyjdzie jeszcze czas. Przede mną pierwszy dzień pracy... cholernie jak się okazuje, stresującej pracy. 

- Chanhee, zanieś te drinki do ósmego stolika. - powiedział Dawon, ustawiając na mojej tacy około dziesięciu przeróżnych kieliszków.

- Nie dam rady wziąć tyle na raz.

- Musisz, taka praca.

- Ale..

- Proszę cię, weź je. Ja muszę lecieć do dwunastki. 

- Wezmę, tylko.. 

- Luz, pomogę ci. - uniosłem wzrok, widząc Rowoona, który przekładał uważnie kieliszki i szklanki na swoją tacę - Weźmiesz te cztery?

- Tak, postaram się.

- Dasz radę, tylko spokojnie. - spokojnie? Pracujemy dopiero trzy godziny, a mam wrażenie, że między salą, a kuchnią zdążyłem przebiec maraton. Fakt, obracam się wśród bogatych, fajnych i rozrywkowych ludzi, ale czuję, że jutro nie wstanę z łóżka do wieczora. Rowoon zasuwa z tą tacą jak szalony, ale co tu się dziwić... w końcu to nie jego pierwszy raz w tej pracy. Mam nadzieję, że z czasem też do tego przywyknę. Ustawiłem drinki na stole, po czym odetchnąłem, idąc w kierunku kuchni. Chciałem choć na chwilę kucnąć i napić się wody, ale wtedy zobaczyłem jak 5-osobowa grupa na oko studentów, przygląda się uważnie dziewczynie, którą widziałem wczoraj na spotkaniu z szefem. Niosła tacę z pustymi kieliszkami, kiedy jeden z nich zamachnął się, klepiąc ją z całej siły w pośladki, przez co ta aż upadła. Na sali panował półmrok i słychać było głośną muzykę, przez co nikt nie zorientował się, że na sali miał miejsce wypadek. Mimo to poczułem, jak się we mnie gotuje. Nie myślałem wtedy kategoriami, że jestem w pracy i powinienem zachować zimną krew. Instynkt i dobre wychowanie podpowiedziały mi, bym stanął w jej obronie. Gdy podszedłem do stolika studentów, ujrzałem jak obolała Mina wyciąga z krwawiącej dłoni kawałek potłuczonej szklanki. 

- Co to miało do cholery być?! - goście statku zmierzyli mnie jedynie wzrokiem, po czym wybuchnęli śmiechem.

- Ty się kelnerzyno nie bulwersuj.

- Przeproś ją w tym momencie! 

- Żartujesz? Jestem gościem.

- A gościom wolno wszystko. - co za bydło. Nie mogłem znieść ich śmiechu i płaczącej z bólu koleżanki. Chwyciłem bohatera całego zamieszania za koszulę, popychając go na stolik. Spotkało się to z piskiem Miny i agresją kolegów chłopaka, którzy gwałtownie mnie odepchnęli.

- Jesteście gośćmi statku, ale powinniście zachowywać się jak ludzie, a nie jak dzicz!

- Stul pysk, bo mocno tego pożałujesz!

- Ej, co tu się dzieje?! - usłyszałem za plecami głos Rowoona, odciągającego mnie od pijanej grupki - Co ty wyprawiasz?

- Usadź kolegę... chyba się gnojek zapomniał.

- Zapomniałem się?! A ty co zrobiłeś?! - mówiąc to, pokazałem na dziewczynę, przy której był już Dawon i Hwiyoung - Skończone bydło! 

- Kurwa mać.. - z ust chłopaka słychać było wyraźną złość i agresję. Mówiąc to, odstawił na stół zamówione przez siebie piwo, po czym zrobił krok w moim kierunku. Zatrzymał go Rowoon i to chyba w ostatniej chwili..

- Wyluzuj, okej? Przepraszam za kolegę.

- Powinien oberwać w pysk.

- A ty za skrzywdzenie niewinnej dziewczyny? - student zamilkł, co było wystarczającym dowodem na to, że jest skończonym idiotą z bogatymi rodzicami u boku - No właśnie, więc jesteśmy kwita. My zapominamy o Minie i siedzimy cicho, a wy dajecie mu spokój.

- Żeby mi się to nigdy więcej nie powtórzyło..

- A to już zależy tylko i wyłącznie od ciebie. - dodał z lekkim uśmiechem, po czym chwycił mnie za ramiona, prowadząc mnie w kierunku kuchni. Gdy do niej weszliśmy, w środku czekali już na nas Dawon, Hwiyoung i Mina - Zwariowałeś?! 

- Możesz na mnie nie krzyczeć?

- Jak mam nie krzyczeć?! Zachowałeś się strasznie lekkomyślnie! 

- Facet poniżył ją na oczach innych ludzi... miałem to tak zostawić? - Rowoon wziął głęboki oddech, chwilę się nad czymś zastanawiając.

- Nie... ale mogłeś to załatwić w inny sposób. Pamiętaj, że to dzięki nim tutaj jesteś.

- Nie chrzań, błagam cię.

- Płyniesz tym statkiem dzięki ich kasie, oprzytomnij! Jakby poszła na ciebie skarga, od razu byś stąd wyleciał na najbliższym postoju! 

- Przynajmniej nie wyszedłby ze mnie taki pieprzony tchórz, jak z ciebie! - krzyknąłem wpatrując się w jego wielkie, czarne oczy.

- Panowie, spokój. Pogadacie o tym później. - wtrącił Dawon. 

- Nie kłóćcie się o to... dziękuję ci Chanhee, ale nie chcę żebyście się przez to kłócili..

- Po prostu każdy facet, niezależnie od swoich uprzedzeń, powinien mieć jaja i wiedzieć jak zachować się w konkretnej sytuacji. - warknąłem, po czym jednym ruchem zdjąłem z siebie fartuch, ciskając nim o ziemię.

- Chanhee, gdzie idziesz?! 

- Muszę się przewietrzyć. - wyszedłem z pomieszczenia, w którym odbywała się impreza, po czym stanąłem przy barierce, głęboko oddychając. Byłem wściekły... na całą tą sytuację, na siebie i Rowoona. Do tego doszedł jeszcze stres i emocje związane z pierwszym dniem pracy, przez co byłem chodzącą bombą zegarową. Wpatrywałem się w pustą przestrzeń, wsłuchując się w odbijające się od statku fale. Starałem się unormować oddech, by móc wrócić do pracy i dokończyć tę nieszczęsną noc.
- Chanhee.. - odwróciłem się, widząc stojącego za sobą Inseonga - Wszystko okej?
- Tak. 
- Dawon powiedział mi, co się stało.
- Nie ma o czym mówić.
- No właśnie jest.. dobrze się zachowałeś. - nabrałem powietrza do płuc, odwracając się ponownie w kierunku wody - Tylko ta spina z Rowoonem..
- Spoko... w końcu mu przejdzie.
- Tak, pewnie tak... On.. on jest po prostu dość specyficzny.
- Tak, to już zauważyłem. - odpowiedziałem drwiąco - Znam go tylko dwa dni i już śmiał mogę powiedzieć, że momentami jest nie do zniesienia.
- Znam go dwa lata i śmiało mogę ci powiedzieć, że się zgadzam. - wymieniliśmy się spojrzeniami, chichocząc - On już taki jest, nie przejmuj się. 
- Wiesz... generalnie nie lubię się kłócić z ludźmi.. tym bardziej, jak muszę z nimi mieszkać. - westchnąłem, bawiąc się nerwowo palcami - Ale nie będę siedzieć cicho, jak bezbronnej dziewczynie dzieje się krzywda, a ten palant będzie mi wyjeżdżał z tekstami, że mam siedzieć cicho, bo płynę za ich pieniądze... Gówno prawda. 
- Palant chciał poprosić cię o rozmowę.. - odwróciliśmy się gwałtownie, widząc stojącego za nami Rowoona - A teraz każę wracać ci do pracy... nie jesteś tu na wakacjach. 
- Rowoon..
- Stolik siódmy, jedenasty i czternasty... do roboty. - no nie wierzę... Myślałem, że już gorzej być nie może, ale myliłem się.
                                     Skończyliśmy pracę o piątej nad ranem. Zanim posprzątaliśmy kuchnię i salę, zaczęliśmy rozchodzić się do swoich pokoi około siódmej nad ranem. Ledwo żyłem. Chciałem jak najszybciej wylądować w łóżku i iść spać, ale z drugiej strony byłem lekko zestresowany kłótnią z Rowoonem. Zachował się jak dupek, ale mogłem nie mówić tego na głos. Z początku totalnie mi to zwisało, ale po tym, jak nakrył mnie na obgadywaniu go, poczułem się trochę głupio. Wracaliśmy do kajuty w kompletnej ciszy, co stresowało mnie jeszcze bardziej. Chciałem go zagadać, ale jak. On też nie jest tutaj bez winy..
- Hyung.. - milczał. Szedł przede mną, udając, że nie słyszy tego, że do niego mówię... dureń - Rowoon, pogadajmy.
- O czym?
- Wiesz o czym. Chciałbym to wyjaśnić.
- Dla mnie sprawa jest prosta.
- To znaczy? - weszliśmy do pokoju, zamykając za sobą drzwi.
- Masz rację... dobrze zrobiłeś stając w obronie tej laski, ale nie popieram tego, w jaki sposób zachowujesz się w stosunku do pasażerów. Mamy skakać koło nich jak małpy, a nie rzucać się do nich z łapami i wyzwiskami. 
- Nie przesadzasz? Owszem, to nasza praca i powinniśmy się zachowywać, ale są pewne granice do cholery. 
- Nadal nie rozumiesz..
- Nie, właśnie doskonale rozumiem. Nie jestem tylko w stanie pojąć twojego zachowania. 
- W końcu jestem palantem, nie? My już tak mamy. - westchnąłem czując, jak robi mi się głupio.
- Rowoon..
- Idę pod prysznic i spać... jestem zmęczony. - jak zapowiedział, tak też zrobił.. Powinienem go przeprosić za tego palanta? Kurcze, chyba wypadałoby. Nie zmieni to faktu, że nim jest, ale przynajmniej będę mieć czyste sumienie.

*

                         Kiedy obudziłem się około 15-tej, Rowoona nie było już w pokoju. Przebrałem się niechętnie w byle jakie, wygodne rzeczy, po czym wyszedłem z kajuty z zamiarem zjedzenia czegoś dobrego. Dziwne było dla mnie to, że przez cały swój spacer dolnym pokładem, nie spotkałem nikogo ze znajomych. Ruszyłem zatem na naprawdę długi spacer w poszukiwaniu jakiejś znajomej twarzy, jednak nie spotkałem nikogo... cóż. Poszedłem na górny pokład, na którym jest najwięcej restauracji serwujących naprawdę pyszne jedzenie. Miałem nadzieję, że jakieś dobre danie poprawi mi nastrój. Gdy przechodziłem obok basenów, usłyszałem jak ktoś mnie nawołuje. Nie było to wprost po imieniu, ale gdy usłyszałem słowa: "Ty! Kelnerzyna!", to już wiedziałem o co chodzi. Nawet się nie zatrzymałem. Szedłem nadal przed siebie, udając, że nie dosłyszałem. 

- Nie słyszysz, jak cię wołamy?! - przełknąłem dość głośno ślinę, zatrzymując się. Odwróciłem się niechętnie w kierunku grupy studentów, którym zwróciłem uwagę zeszłej nocy - Jednak słyszysz.

- Spieszę się.

- W nocy się nigdzie nie spieszyłeś. 

- Mam teraz czas wolny dla siebie... dacie mi przejść?

- Momeeeent... mamy chyba niewyjaśnioną sprawę. 

- Z mojej strony to wszystko. 

- Teraz chowasz pazurki? - wywinąłem jedynie oczyma, głęboko przy tym wzdychając.

- Naprawdę czerpiecie satysfakcję z kłótni z 16-latkiem? 

- Ile masz lat? 

- 16-cie? - rzeczywiście zabawne. Zaczęli się z tego śmiać, jakbym opowiedział im najlepszy dowcip świata... banda kretynów.

- No.. jeśli to wszystko, to już pójdę. 

- Gówniarz, a jaki pyskaty. 

- O Chryste.. - burknąłem, przeciskając się przez chłopaków, jednak to bardzo im się nie spodobało. 

- Czekaj no. - chłopak, z którym pokłóciłem się zeszłej nocy, zamachnął się, wpychając mnie gwałtownie do basenu, pełnego chlorowanej wody. I w tym momencie jest jedna rzecz, o której nie wspomniałem, a która była niezwykle istotna podczas aplikacji o tę pracę... nie potrafię pływać. Zachłysnąłem się wodą, wpadając z sekundy na sekundę w coraz większą panikę. Nie potrafiłem nawet krzyknąć, by ktoś mi pomógł. Bałem się tak bardzo, że nie wiedziałem, co robię. Machałem rękoma na wszystkie możliwe strony, walcząc o każdą sekundę powietrza. Przez głowę przechodziły mi najczarniejsze myśli, a usta czuły coraz większą ilość ohydnego chloru. Bałem się jak nigdy, a najgorsze było to, że w napadzie paniki nie byłem w stanie racjonalnie pomyśleć, by się uspokoić. W momencie, w którym straciłem jakiekolwiek siły i nadzieję na to, że ktokolwiek będzie w stanie mi pomóc, poczułem jak ktoś łapie mnie kurczowo w pasie. Nie zastanawiałem się wtedy o co chodzi i całkowicie zdałem się na tę osobę.
- Pomóżcie mi! 
- Daj go tutaj!
- Tutaj Rowoon! 
- Wciągnij go. - zostałem wyrzucony na chłodną posadzkę. Mimo to wciąż nie mogłem złapać oddechu, mając w głowie najgorsze.
- Siadaj Chanhee. - Hwiyoung. Chłopak pomógł mi usiąść, po czym wymierzył kilka solidnych uderzeń w moje plecy - Kurwa mać.
- To nie pomaga.
- No co ty nie powiesz?! 
- Odejdź. - Rowoon usiadł za mną, po czym ze spokojem owinął ręce wokół mojej klatki piersiowej. Po trzech mocniejszych ciosach zacząłem pluć tym, co wypiłem podczas kąpieli w basenie... ale wstyd - No dawaj. - uniosłem rękę do góry, dając chłopakom znać, że jest już ze mną lepiej. W końcu byłem w stanie złapać płytki oddech.
- Chanhee, okej?
- Czekaj, daj mu chwilę. - skinąłem jedynie głową, plując chlorowaną wodą - Dajcie jakiś ręcznik. -mój współlokator stanął na wysokości zadania. Wytarł moją twarz, po czym owinął mnie ręcznikiem, starając się mnie ogrzać - Dasz radę wstać?
- Tak. - ale było mi wstyd. Rowoon prowadził mnie do kajuty w absolutnej ciszy. Czuję się głupio, że po tym jak go obraziłem, ten mi pomógł... W sumie chyba każdy by tak postąpił, ale nie wiem, mogę się mylić.
- Rozbieraj się. - burknął, zamykając drzwi. Spojrzałem na niego pytająco, wycierając co chwilę lejącą się z mojego nosa, wodę - No co? Powinieneś się przebrać. - skinąłem jedynie głową, zdejmując z siebie przemoczone rzeczy. Chłopak natomiast zajrzał do mojej szafy, wręczając mi jakąś koszulkę i spodenki - Trzymaj. - gdy w końcu się przebrałem, sięgnąłem po ręcznik z łazienki, po czym usiadłem przy niewielkim stole, wycierając przy tym mokre włosy.
- Dziękuję.
- Co?
- Dziękuję, że mi pomogłeś. - Rowoon zalał w ciszy wielki kubek herbaty, stawiając go przede mną - Rowoon..
- Sam wpadłeś do wody?
- To był wypadek..
- Wypadek czy ktoś ci pomógł? - westchnąłem, układając dłonie na ciepłym kubku - Chani..
- Możesz śmiało teraz powiedzieć, że niepotrzebnie rzucałem się do tego chłopaka, który skrzywdził Minę..
- Czekaj... on wrzucił cię do basenu? - zapytał zdezorientowany, rozbierając się z mokrych ubrań. Odwróciłem pospiesznie wzrok, przytakując - Mówiłem... oni od samego początku wydawali mi się być podejrzani. 
- No widzisz? Mam nauczkę.
- Przecież mogłeś się utopić..
- Ale..
- I że też nikt ci nie pomógł. Przecież tam była setka osób.
- Nie ma o czym mówić. 
- Możesz mi wytłumaczyć, jak dostałeś tę pracę?
- Hm? - uniosłem wzrok, wpatrując się w półnagiego Rowoona, świecącego idealnie wyrzeźbionym brzuchem i klatką piersiową.
- Nie umiesz pływać, a dostałeś pracę na statku... jak?
- W formularzu napisałem, że potrafię... ot cała filozofia.
- I co? Podczas testów nikt tego nie sprawdzał?
- Na szczęście nie.
- Nie wiem czy takie szczęście Chanhee... jakby naprawdę coś się stało, byłbyś pierwszym, który by zginął.
- Co z tobą? Przestaniesz wreszcie snuć te swoje ciemno-filozoficzne myśli? Nic się nie stało, statek jest cały, żyję, siedzę tutaj...
- A gdybym ci nie pomógł? - zamilkłem, przełykając z trudem ślinę - Leżałbyś teraz na dnie basenu. - co jest z tym chłopakiem nie tak?
- Ale nie leżę... dziękuję i.. przepraszam za tego palanta. 
- Zdążyłem już o tym zapomnieć. - burknął, narzucając na siebie koszulkę - A ty zacznij wreszcie używać tego, co masz w głowie. - rzucił, wychodząc z pokoju. Czy on cierpi na jakąś pieprzoną dwubiegunowość, czy o co chodzi? Normalnie momentami mam ochotę dać mu w twarz. Z drugiej jednak strony, jestem mu niesamowicie wdzięczny za to, że mi pomógł. Gdyby nie on... aishh, nawet nie chcę myśleć o tym, co by się mogło stać.







~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------