12 lat~cz.4 [Mark&Haechan]

cz.1 cz.2 cz.3

- Co robisz? - wszedłem nieśmiało do kuchni, widząc zajętego czymś Marka. Chłopak zaraz po szpitalu zabrał mnie od razu do siebie, po czym sam pojechał po moje rzeczy. Czuję się nieco skrępowany, przebywając z nim znów w jednym mieszkaniu, ale z drugiej strony niesamowicie mnie to cieszy.
- Japchae.. może być?
- No jasne. - stanąłem za nim, wtulając się niepewnie w jego plecy. Dopiero w tym momencie uświadomiłem sobie, jak bardzo za nim tęskniłem i jak cholernie go potrzebuję. Owinąłem ostrożnie ręce wokół jego talii, czując jak ten dotyka mojej zagipsowanej ręki.
- Jak się czujesz?
- Świetnie. - szepnąłem, szeroko się uśmiechając - Trochę dziwnie, ale bardzo dobrze.
- Czemu dziwnie?
- Rano się jeszcze kłóciliśmy. 
- Mmm o to chodzi. - Mark odwrócił się przodem do mnie, obdarowując mnie przy tym najsłodszym uśmiechem na świecie - Popatrz na to z drugiej strony. Byliśmy razem masę czasu, a to był dopiero nasz pierwszy konflikt..
- To ma mnie pocieszyć?
- Hm.. no.. to mnie nie tłumaczy, ale wiesz..
- Kochasz mnie? - spojrzałem w jego błyszczące oczy, widząc w nich ogrom miłości i troski. Znam go tyle czasu, że potrafię doskonale czytać z jego spojrzenia.
- Najbardziej na świecie.
- I nigdy nie zrobisz niczego podobnego?
- Żartujesz? To był pierwszy i ostatni raz. - szepnął, przywierając do mnie wargami - Przysięgam. - odwzajemniłem jego buziaka, czując się jak podczas naszego pierwszego pocałunku. Moje serce biło niesamowicie szybko, a oddech był bardzo płytki - Denerwujesz się.
- Przestań. - uderzyłem go w klatkę piersiową, chichocząc - Mówiłem ci, że dziwnie się czuję.
- Przecież to stary ja.. znasz mnie od ponad 12-stu lat.
- Wiem. - zarzuciłem ręce na jego kark, uważnie mu się przyglądając - Wiem to. - westchnąłem, pieszcząc sprawną dłonią jego ucho.
- Wiesz, ale coś cię niepokoi. 
- Tak.. niepokoi mnie ten zapach przypalonego jedzenia. 
- O cholera. - Mark poderwał się gwałtownie, zajmując się przygotowywanym obiadem. Zaśmiałem się jedynie, dając mu buziaka w policzek.
- Nie przejmuj się. Na pewno będzie pyszne.
- Nigdy nie wybrzydzałeś.. widzę, że to się nie zmieniło. 
- Oczywiście, że nie. - podszedłem do szafki z naczyniami, niezdarnie ją otwierając.
- Co robisz?
- Chcę przygotować talerze.
- Zostaw, ja to zrobię.
- Mam jeszcze jedną rękę.. poradzę sobie. 
- Haechan, zostaw to. - chłopak wyminął mnie, wyjmując wszystkie potrzebne rzeczy - Mówiłem, że to zrobię.
- Uparty jesteś.
- Wiesz to od 12-stu lat. 
- No tak. - westchnąłem, siadając przy stole. Mark postawił przede mną wszystkie rzeczy potrzebne do obiadu, siadając obok mnie.
- Co się dzieje?
- Hm?
- Coś jest nie tak... o co chodzi? 
- O nic.. nie martw się.
- Przecież znam cię dzieciaku na wylot.. Chodzi o nas? Haechan, ja przysięgam, że nigdy więcej nie zrobię ci żadnego świństwa.. 
- O nas, o rodziców... o wszystko. - wymusiłem uśmiech, nakładając sobie japchae - Przepraszam.
- Przestań.. mów, co cię gryzie. 
- Co mnie gryzie.. - powtórzyłem, dłubiąc pałeczkami w makaronie - Boję się o rodziców, boję się o studia, teraz jeszcze ta praca... boję się, że Jungwoo mi ciebie zabierze. Jakoś tak.. chcę się do ciebie zbliżyć, ale coś mnie hamuje i nie wiem, co to jest. 
- Brak zaufania.. - westchnął, sięgając po szklankę z napojem - Wcale ci się nie dziwię.
- Nie.. ufam ci..
- Haechan, nie oszukuj samego siebie. Zawiodłem, masz prawo być na mnie wściekły i trzymać mnie na dystans. 
- Ale nie chcę.. Mam już tego dość, rozumiesz? 
- Zdaję sobie sprawę z tego, że nie łatwo będzie ci się znowu do mnie przekonać..
- Kocham cię jak cholera, rozumiesz? - wydusiłem przez zaciśnięte zęby, czując jak z serca spada mi ogromny, niesamowicie ciężki kamień. Twarz Marka nabrała nagle rumieńców. Wpakowałem mu się na kolana, wtulając twarz w jego szyję. Chłopak objął mnie, obdarowując mnie przy tym buziakiem w głowę - Kocham cię. 
- Też cię kocham. - szepnął, głaszcząc mnie po plecach. Uniosłem jedynie wzrok, spotykając się z jego uroczym uśmiechem. Uwielbiam go. Czasem czuję, jakbym się od niego uzależnił. Jest największym szczęściem, jakie mnie spotkało. Czasami się sprzeczamy, kłócimy, potrafimy nie odzywać się do siebie przez kilka dni, ale wiem, że gdyby ktoś rozdzielił nas na stałe, długo byśmy bez siebie nie wytrzymali.
- Dawno tak sobie nie słodziliśmy. - zaśmiałem się, głaszcząc go po rozgrzanym policzku.
- Bardzo dawno. - Mark przywarł do mnie wargami, całując mnie bardzo czule. Czułem, jakby robił to specjalnie, by poznać mnie na nowo. Darzyliśmy się takimi czułościami przez sześć lat i to codziennie. Znaliśmy się na wylot i wiedzieliśmy, co lubimy najbardziej, jak całujemy.. wiedzieliśmy, że raczej niczym się już nie zaskoczymy. A jednak... tak czułej i dokładnej strony Marka jednak nie znałem. Jego bliskość pozwoliła mi zapomnieć na chwilę o Bożym świecie i całkowicie dałem ponieść się emocjom, które tłumiłem w sobie przez ostatnie tygodnie. Włożyłem sprawną dłoń pod jego koszulkę, pieszcząc chłodnymi opuszkami palców jego klatkę piersiową i brzuch. Słysząc wydobywające się z jego ust stłumione jęki, totalnie zakręciło mi się w głowie. Zakochałem się w nim na nowo... Zapomniałem jakie to cudowne uczucie. Może właśnie po tylu latach tego potrzebowaliśmy? Jakiegoś silnego bodźca, który uświadomi nas, jak bardzo się kochamy i jak wiele dla siebie znaczymy? - Haechan. - Mark uniósł mnie, kładąc mnie na stole. Wylądowałem w misce smażonego makaronu, czując jak przykleja się do moich pleców, jednak w tamtym momencie niesamowicie mnie to bawiło - Z czego się śmiejesz?
- Mam kluski na koszulce. - zaśmiałem się, zarzucając gips na kark chłopaka, chcąc ponownie przykleić się do jego ciała.
- No nie żartuj. - Mark zachichotał, spoglądając na stół - No to po obiedzie.
- To twoja wina.
- To twoja wina. - przedrzeźnił mnie, ponownie mnie całując - Idź się przebrać. 
- Mmm muszę?
- No leć. - dałem mu szybkiego buziaka w policzek, idąc do pokoju, w którym znajdowała się moja sypialnia i w której stały moje walizki. Zgodnie z prośbą Marka, przebrałem się. No... przebrałem to może za dużo powiedziane. Rozebrałem się do naga, narzucając na siebie puchaty szlafrok, który kiedyś od niego dostałem. Byłem tak niesamowicie podekscytowany powrotem do niego, że nie chciałem czekać ani minuty dłużej. Słyszałem jedynie dobiegający z przedpokoju trzask drzwi i czyjąś rozmowę, ale byłem święcie przekonany, że to odgłosy dobiegające z mieszkania naszych sąsiadów. Cóż... akustyka w tym bloku akurat nie powalała. Poza tym byłem tak zaaferowany swoim planem na dzisiejsze popołudnie, że moje myśli były skupione tylko i wyłącznie na tym - Haechanie.. co tak długo? - uniosłem wzrok, widząc stojącego w drzwiach Marka - Ooo masz jeszcze ten szlafrok.
- Oczywiście, że go mam. - wskoczyłem nieudolnie na jedną z komód, przyglądając się zdziwionemu chłopakowi - No chodź do mnie. 
- Co ty kombinujesz? - Mark stanął między moimi nogami, wpatrując się w moją twarz z lekkim uśmiechem.
- Nic takiego. - szepnąłem, rozwiązując jedną dłonią pasek szlafroka, ukazując się chłopakowi w pełnej okazałości.
- Haechan.. - puchaty materiał osunął się z moich ramion. Chwyciłem Marka za koszulkę, wbijając się w jego słodkie wargi - Mmm poczekaj.
- No pocałuj mnie. - chwyciłem go za kark, całując jego twarz.
- No no... tego się nie spodziewaliśmy. - otworzyłem szeroko oczy, słysząc rozbawiony głos Taeila.
- Fuck.. - zacząłem miotać się w materiale szlafroka, nie mogąc go ponownie na siebie narzucić.
- To ten... może wpadniemy jednak wieczorem? 
- Idźcie do kuchni do cholery. - syknął mój chłopak, pomagając mi się ubrać.
- Idziemy... wypad panowie. - zarządził Johnny, zamykając drzwi do pokoju.
- Co oni tu robią? 
- A bo ja wiem... nie mówili mi, że przyjdą. 
- Musieli teraz... - westchnąłem, zeskakując z komody.
- Poczekaj. - Mark chwycił mnie w talii, dając mi przy tym buziaka w czoło - Zaskoczyłeś mnie. 
- Przepraszam..
- Przepraszam? - chłopak chwycił moją twarz w obie dłonie, ponownie mnie całując - Szybko ich wygonimy i do tego wrócimy, hm?
- No nie wiem..
- Mmm nie daj się prosić. - zaśmiałem się, wtulając twarz w jego szyję.
- Idź do kuchni.. muszę się ubrać.
- Nie musisz.
- Ale wtopa. - zaśmialiśmy się, podczas gdy dłoń Marka dotykała ostrożnie dołu moich pleców - No idź już. - szepnąłem, unosząc wzrok na jego idealną twarz - Idź. - powtórzyłem, smakując ponownie jego warg. Nie sądziłem, że odklejenie się od niego będzie aż tak trudne. Poza tym, tym razem to on sprowokował tą sytuację, a ja nie mam zamiaru mu odmawiać.
- No chodźcie! - Mark musnął moje wargi, lekko się przy tym uśmiechając.
- Ubieraj się. - zostałem sam. Miałem ochotę biegać po ścianach z radości... śmiać się, piszczeć, skakać. Czuję jakbym zakochał się jeszcze raz. Teraz tylko musimy się pozbyć chłopaków i w końcu zająć się sobą.
- No jest nasza gwiazda. - Johnny przyciągnął mnie do siebie, przez co usiadłem na jego kolanach. Spokojnie.. w naszym wypadku takie sytuacje są całkowicie normalne -  Coś ty zrobił w tą rękę? 
- A nic... drobny wypadek. - chłopak westchnął, kręcąc zrezygnowany głową.
- Jak ty to zrobiłeś, co? - szepnął mi do ucha, wywołując u mnie śmiech.
- Mam swoje sposoby.
- Rozumiem, że do siebie wróciliście. - skinąłem jedynie głową, szeroko się przy tym uśmiechając - Mamy już iść?
- No co ty.. przestań. Teraz w końcu będzie powód do świętowania. 

*

                       Chłopaki siedzieli u nas do późnych godzin. Zamówiliśmy masę jedzenia, Doyoung poszedł do sklepu po soju... w końcu poczułem się tak samo szczęśliwy jak kiedyś. Kiedyś, kiedy mieszkałem ze swoim chłopakiem, kiedy wszystko między nami się świetnie układało, kiedy spędzaliśmy czas z przyjaciółmi, kiedy cieszyły mnie zwykłe, proste czynności. 

- Mark.. - zapukałem do drzwi jego pokoju, lekko je uchylając - Mogę?

- No jasne. - chłopak odłożył książkę na szafkę nocną, uważnie mi się przyglądając. Zamknąłem za sobą drzwi, siadając na łóżku, na wprost niego - Co tam?

- A nic. - usiadłem na nim nieśmiało, wtulając się w jego klatkę piersiową.

- Dobrze, że przyszedłeś.. miałem ci powiedzieć, żebyś spał znowu ze mną. 

- Naprawdę?

- Mhm. - uśmiechnąłem się, całując go w policzek.

- Mark..

- Słucham. 

- Kocham cię. 

- Jak bardzo? 

- No nie przesadzajmy... tylko trochę. - chłopak przekręcił mnie gwałtownie na plecy, wkładając mi rękę pod koszulkę.

- Trochę? 

- No tak, a ile ty byś chciał tej miłości? - zaczął mnie łaskotać, a wie, że tego nie znoszę - Ty dupkuuuu!

- Grabisz sobie. 

- Puszczaj! - chłopak usiadł na mnie okrakiem, przywierając wargami do mojej szyi i ucha - Mark. - jęknąłem, nadal przy tym chichocząc - Dostaniesz zaraz z gipsu. 

- Wal śmiało. - owinąłem ręce wokół jego szyi, namiętnie go całując. Mark odwdzięczył mi się tym samym. Jego dłoń pieściła mój brzuch i talię, sprawiając, że z każdą kolejną sekundą zatracałem się w tym wszystkim - Poddajesz się?

- Poddaję. - szepnąłem, kontynuując pocałunek. 

- Cały Haechanie. - zaśmiałem się, czując ciepłą dłoń sunącą po moim udzie. Automatycznie się spiąłem.. kiedyś była to dla mnie normalna sytuacja, ale teraz czuję się, jak podczas naszych pierwszych zbliżeń, które niesamowicie mnie stresowały i ekscytowały jednocześnie. Po chwili jego ręka wsunęła się pod materiał moich bokserek przez jedną z nogawek. Wygiąłem się, słysząc cichy chichot mojego chłopaka - Gdzie twoja pewność siebie?

- Musisz jej poszukać. - szepnąłem, całkowicie mu się oddając. Zostałem pozbawiony koszulki i bokserek w błyskawicznym tempie. Wstydziłem się... autentycznie się wstydziłem, jednak z drugiej strony pragnąłem go tak bardzo, że za wszelką cenę starałem się wyprzeć wszelkie krępujące mnie myśli. Jego ciepłe wargi przywarły do mojego brzucha, podczas gdy dłonie przytrzymywały moje biodra. Zalała mnie fala ogromnej przyjemności, za którą cholernie tęskniłem. Moja sprawna dłoń chwyciła za jego czarne włosy, lekko za nie szarpiąc. Wargi chłopaka muskały moją klatkę piersiową, obojczyki i szyję. Wiłem się pod wpływem jego dotyku, jak głupi - Mark. - chłopak rozebrał się, przywierając do mnie swoim drobnym ciałem. Wpatrywaliśmy się sobie w oczy, głęboko przy tym oddychając. Byłem niesamowicie podekscytowany i zaaferowany całą tą sytuacją. Z jednej strony chciałem jej dalszego rozwoju jak najszybciej. Z drugiej natomiast byłem skrępowany i chciałem, by ta chwila trwała jak najdłużej. Dawno nie czułem tak beznadziejnej rozbieżności. Czułem bijący od chłopaka stres... wiem, że po takiej przerwie i sytuacji, jaka nas spotkała, też nie czuje się teraz zbyt pewnie - Oppaaaa.. - wydukałem przesłodzonym głosem, wywołując uśmiech na jego twarzy.
- Jesteś nienormalny. 
- Mmmm Oppa jest taki przystojny. 
- Co z tobą gnojku? - zaśmiał się, wtulając się w moje ciało - Znowu to robisz.
- No bo się denerwujemy.. trzeba coś z tym zrobić.
- Może za bardzo się pospieszyliśmy? - objąłem go zagipsowaną ręką, głęboko przy tym wzdychając.
- Byliśmy razem sześć lat.. kochaliśmy się przecież setki razy..
- A mimo to, coś jest nie tak. - Mark spojrzał na mnie, głaszcząc mnie ostrożnie po policzku.
- Nie tak? - moje serce przyspieszyło. Dlaczego on wygaduje takie rzeczy? - Mark, jeśli coś zrobiłem..
- Niee.. przestań dzieciaku. - brunet pocałował mnie, zjeżdżając dłonią z mojej twarzy na moją talię, a zaraz po niej na drżące udo - Przestań. I mi tutaj nie Oppuj. - zaśmiał się, smakując moich warg. Jego dłoń spoczęła spokojnie na moim członku, robiąc to, na co czekałem od bardzo dawna. Odpłynąłem.. wiedziałem, że jestem w łóżku.. wiedziałem, że zbliżyłem się ponownie do Marka, ale co działo się potem.. totalna pustka w głowie. Zaczęliśmy się kochać.. bardzo powoli, ostrożnie, z niesamowitym wyczuciem. W momencie, w którym znalazł się we mnie, zapomniałem o wszystkim. Cały stres ze mnie wyparował, a ja znów czułem się tak, jak kiedyś. Wielokrotnie przestawaliśmy się całować, wpatrując się sobie w oczy. Chyba oboje nie mogliśmy do końca uwierzyć w to, że znów jesteśmy razem. Targały mną tak sprzeczne, różnorodne emocje, których nie potrafię za nic w świecie opisać. Momentami miałem ochotę płakać, nie mogąc uwierzyć w to, że znów jestem w jego ramionach... że powoli wszystko wraca do normy.
                       

*

- A kuku! - wyszczebiotałem, zasłaniając przy tym oczy Jaehyunowi. 

- Cześć gnojku. - zaśmiał się, odwracając się twarzą do mnie - Widzę, że humorek dopisuje.

- Oj i to jak. - minął miesiąc odkąd wróciłem do Marka. Z dnia na dzień docieramy się coraz bardziej i czujemy się znów coraz swobodniej w swoim towarzystwie, a ja z każdym kolejnym dniem, zakochuję się w tym pajacu coraz bardziej.

- Trochę seksu i człowiek znów wraca do normy.

- Przestań. - zaśmiałem się, uderzając go gipsem - Wiesz, że nie chodzi o to. 

- Dobra, dobra... a co z twoją ręką?

- Chyba jest lepiej.. szef powiedział, że mogę przychodzić kiedy chcę i robić tyle, na ile pozwoli mi ręka.

- Ooo.. dobrze się składa, bo właśnie jestem sam na zmianie. - zaśmiałem się, rozbierając się niezdarnie z płaszcza.

- W czym ci pomóc?

- No na salę cię nie wyślę.. będziesz stać za ladą i wklepywać wszystko w kompa.

- Ooo spoko. 

- No dobra.. to teraz opowiadaj, co z tym twoim Markiem.

- A.. wszystko w porządku. - uśmiechnąłem się, sięgając po fartuch.

- No powiedz mi coś więcej. 

- No co mam ci powiedzieć? Że jestem najszczęśliwszą osobą na świecie?

- Ooo.. na to właśnie czekałem. Strasznie się cieszę. 

- Wreszcie będziesz miał spokój, co?

- To też głąbie. - uśmiechnął się, dając mi pstryczka w czoło.

- Auć.

- Spadaj za ladę, a ja idę na salę... potem pogadamy. 
- Idź... przepadnij. - wieczór w pracy upłynął mi wyjątkowo miło. Niewiele się działo, dzięki czemu miałem czas na rozmowę z Jaehyunem. Dopiero godzinę przed zamknięciem stało się coś, przez co kompletnie zgłupiałem. Do knajpy wszedł Jungwoo, ale nie sam...
- Patrz... to nie ten chłopak, z którym był tu kiedyś Mark? - wychyliłem się zza komputera, czując jak grunt osuwa mi się spod nóg - Haechan..
- To ta pinda.. 
- Znasz ją? - Jungwoo usiadł przy stoliku w towarzystwie dziewczyny. Wyglądali, jakby znali się od dawna.. Nie było między nimi żadnej bariery. Rozmawiali, śmiali się, żartowali.. o co tu do cholery jasnej chodzi?
- Aż za dobrze.
- Ale kto to jest?
- Z tą panienką zdradził mnie Mark..






~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko i być może bez ładu i składu, ale w związku ze zbliżającym się końcem semestru mam sporo na głowie, a nie chcę też zostawiać Was na tak długo bez ficzka. ;;

...

Cześć skarby!
Przyszedł styczeń, a co za tym idzie, zaczyna się studenckie piekło. Dlatego też chcę powiedzieć Wam, że ficzki mogą pojawiać się nieco rzadziej, bo mam bardzo dużo do zrobienia na uczelnię. ;; 
Bardzo Was przepraszam.
Jak tylko skończę semestr, ficzki znów zaczną pojawiać się regularnie. 

Trzymajcie się!~

12 lat~cz.3 [Mark&Haechan]

cz.1 cz.2

                        Odkąd jestem w moim rodzinnym domu, nie mogę w ogóle spać. Strasznie stresuje mnie ta sytuacja i świadomość, że za ścianą śpią moi pijani rodzice, a nie Mark. Tęsknię za nim jak cholera. Nie widuję go na uczelni, a nawet jak go widzę, to jest pochłonięty rozmową ze znajomymi z roku. Od czasu do czasu wymienię kilka wiadomości z naszymi przyjaciółmi, ale co z tego. Chciałbym żeby wszystko wróciło do normy... normy, do której przywykłem przez ostatnie lata. Cóż... dałem mu jednak wolną rękę. Niech spotyka się z tym całym Jungwoo. Wydaje mi się, że porządny z niego chłopak.
- A ty dokąd? - zaraz po wyjściu z pokoju usłyszałem przepity głos ojca. Słyszałem, jak pił całą noc. Jak on wpada w ciąg, to nie ma zmiłuj. Przynajmniej wiem, że długo już tak nie pociągnie i w końcu będę mieć święty spokój. Moja mama z resztą też. Zaczęła pić przez niego. Wydaje mi się, że jak ojca zabraknie, to ona bez problemu z tego wyjdzie.
- Na uczelnie.. niedługo mam zajęcia. 
- Idź do sklepu. Skończył mi się alkohol.
- Sam idź. Ja w przeciwieństwie do ciebie nie mam czasu. 
- Ty... ledwo mi się zwaliłeś na głowę i już mnie denerwujesz?
- Uwierz mi, że gdybym miał gdzie pójść, to to miejsce byłoby ostatnim, do którego bym przyszedł.
- No to spieprzaj stąd. Nikt cię tutaj nie chce. 
- Nie mam dokąd iść. - burknąłem, narzucając torbę na ramię.
- Kup mi ten alkohol.
- Zapomnij.. koniec z chlaniem. - wyszedłem z domu, trzaskając przy tym drzwiami.
- Pożałujesz tego gnoju! - usłyszałem za plecami wściekły głos ojca. Swoją drogą współczuję tutejszym mieszkańcom. Jak on tak często urządza awantury, to już dawno na miejscu sąsiadów bym stąd uciekł - Wróć tylko do domu! - gadanie.. Pójdzie teraz do sklepu, kupi tyle alkoholu, na ile pozwoli mu zasiłek, a jak wrócę z uczelni to będzie już spać, nie wiedząc na jakim żyje świecie.
                        Po baaaardzo długim czasie dojechałem wreszcie na uczelnię. Cieszyłem się z tego jak nigdy. Odkąd wróciłem do domu, uczelnia stała się dla mnie wybawieniem, w którym wyjątkowo chętnie spędzam czas.
- Haechan! - zatrzymałem się, słysząc za sobą Johnnego. Wprawdzie rozmawiam z nim codziennie, ale przez telefon. Rozmowa twarzą w twarz będzie miłą odmianą - Cześć młody.
- Hej.
- Jak tam? W porządku?
- Tak. Jest okej. 
- Jak rodzice?
- Jak zawsze. - westchnąłem, lekko się przy tym uśmiechając - Słuchaj.. jesteś dzisiaj bardzo zajęty?
- Nie.. po uczelni nie mam żadnych planów.
- Wyskoczymy gdzieś? Mam do pracy dopiero na 18-tą, a nie chcę wracać do domu..
- No jasne. Zabieram cię na obiad. 
- Nie no... ja wyszedłem z inicjatywą, więc ja zapraszam.
- Chcesz dyskutować ze starszym?
- Zawsze warto spróbować. - zaśmiałem się, spoglądając na parking, gdyż pojawiło się na nim niesamowicie drogie, sportowe auto, które widziałem tu po raz pierwszy - O wow. Czyj to samochód?
- Ach... - Johnny podrapał się nerwowo po głowie, wzdychając - To.. Jungwoo odwozi czasami Marka na uczelnię.
- Że co.. - rzeczywiście. Z samochodu wysiadł uśmiechnięty od ucha do ucha Mark, machając na odchodne swojemu... nawet nie chcę o tym myśleć - Oni.. są razem?
- Nie. Mark twierdzi, że nie.
- Często go tak odwozi?
- Tylko czasami.
- To znaczy, że Mark u niego śpi..
- Niekoniecznie. Pogadam z nim jeszcze. 
- Świetnie. - zacisnąłem odruchowo dłonie w pięści, spotykając się ze spojrzeniem mojego byłego. Gdy mnie zobaczył, uśmiech z jego twarzy od razu zniknął.
- Daj spokój.. nie pokazuj mu, że jesteś zazdrosny.
- Nie jestem zazdrosny. - warknąłem przez zaciśnięte zęby, widząc jak ten coraz bardziej się do nas zbliża.
- Cześć.
- Cześć stary. - przełknąłem z trudem kolejną porażkę, wymuszając przy tym uśmiech.
- Hej... fajny samochód. 
- Ach.. to Jungwoo. 
- Mm.. teraz pasujecie do siebie pod każdym względem. Ty masz kupę kasy, on też..
- Haechan. - Johnny szturchnął mnie w ramię, uważnie mi się przyglądając.
- A tak.. miałem przecież wyluzować. 
- Nadal nie odpuszczasz. - Mark zmierzył mnie wzrokiem, wzdychając.
- Ja? Coś ty, dawno o tobie zapomniałem.
- Tak? To dobrze. 
- No... też kogoś mam. - mój były przełknął nerwowo ślinę, odwracając przy tym wzrok.
- Też? Jungwoo nie jest moim chłopakiem. 
- Serio, nie musisz mi się tłumaczyć. 
- Mhm.. Znam tego twojego chłopaka? 
- Nie. Jest studentem magisterki. 
- Mhm.. mam nadzieję, że jest dla ciebie dobry.
- Bardzo dobry. - szepnąłem, czując napływające do oczu łzy - Muszę już iść. Zaraz mam wykład. 
- Ja też.. pogadamy później Mark.
- Tak.. okej.. - ruszyłem z Johnnym w kierunku budynku. Czuję, że się wygłupiłem, robiąc z siebie totalnego idiotę.
- Zwariowałeś? Jakiego ty masz faceta?
- Wiesz, że nie mam.
- To po co ściemniałeś? 
- Nie wiem, samo tak wyszło. 
- On nie jest z Jungwoo głąbie.
- Dobra, nie gadajmy o tym. 
- Poza tym, jak ty się zachowujesz? Nie naskakuj tak na niego. 
- Nie potrafię. Nienawidzę go za to, co zrobił.
- Nie.. dawno mu to wybaczyłeś. Po prostu nie potrafisz się przełamać i z nim pogadać o tym, co czujesz. 
- Nie wiesz, co czuję Hyung.
- Nie? Wydaje mi się, że nadal bardzo go kochasz i chcesz z nim być, ale boli cię jego zdrada i boisz się znowu mu zaufać. - zatrzymałem się, wbijając wzrok w dumnego z siebie przyjaciela.
- Jednak wiesz, co czuję. 
- Oczywiście, że wiem. Pogadaj z nim wreszcie. 
- Boję się, że znowu to zrobi. 
- I co? Całe życie będziesz odtrącać ludzi, bo będziesz się bać, że popełnią błędy Marka?
- Może.
- Wykończysz się na własne życzenie. 
- Proszę cię, nie pouczaj mnie.
- Nie pouczam, tylko daję rady... martwię się o ciebie i o Marka. 
- Jesteśmy dorośli.
- Dziwnie okazujecie tą swoją dorosłość. Serio, nie rozumiem.. Bo to jest tak dziwna sytuacja, że już się pogubiłem..
- To znaczy?
- Mark popełnił błąd, ale bardzo cię kocha i wiem, że ty go też. Niby się zapierasz, że to koniec, że tobie jest już rybka co on robi i z kim, ale jak przychodzi co do czego, to boczysz się na niego jak dziecko.. jesteś o niego cholernie zazdrosny. Skoro zerwaliście, utnij z nim wszelki kontakt, bo tak możecie się bujać do usranej śmierci. 
- Wiesz, że nie utnę z nim kontaktu.
- O tym właśnie mówię.. 
- Dobra.. potem o tym pogadamy. Spieszę się na zajęcia. - wiem, że ma rację, ale nie dam rady uciąć z nim kontaktu. Znamy się od dziecka, przecież tak się nie da. Czułbym się, jakby ktoś wyrwał część mnie..

*

- Dobra dzieciaku, zostawiam cię tutaj. - po zjedzonym obiedzie, Johnny zaproponował, że odprowadzi mnie do pracy. Dorabiam sobie w niewielkiej knajpce i spędzam tu praktycznie każdą, wolną chwilę, by zdobyć jak największą ilość pieniędzy. Zwłaszcza teraz, gdy przeprowadziłem się do rodziców, ilość moich godzin znacznie się zwiększyła. Chcę wynająć sobie jakiś pokój i uciec od nich najszybciej, jak to możliwe. 

- Dziękuję za obiad. 

- Nie ma sprawy.. pojadłeś?

- Oj i to jak. Ciężko będzie mi teraz pracować. - zaśmiałem się, klepiąc się po brzuchu.
- Daj z siebie wszystko. 
- Staram się Hyung. 
- Wiem.. i pomyśl o tym, co ci mówiłem, okej? - skinąłem jedynie głową, wzdychając - Nie słyszę.
- Okej, okej. Pomyślę o tym. 
- No.. głowa do góry. - chłopak klepnął mnie w pośladek, popychając mnie tym samym do drzwi knajpy - Do roboty.
- Osz ty... na razie. 
- No cześć. - rozmawiałem dzisiaj długo z Johnnym o moim związku z Markiem i chyba rzeczywiście ma rację.. powinienem z nim szczerze porozmawiać i dać mu drugą szansę. Za bardzo mi zależy na tym dupku, żeby teraz tak łatwo odpuścić. Nie mogę się już doczekać tej rozmowy. Z jednej strony trochę się jej boję, a z drugiej jestem tak niesamowicie podekscytowany, jakbyśmy mieli zacząć cały związek od początku.
- Cześć Haechanie. - przywitał mnie Jaehyun - mój bardzo dobry kolega z pracy. Jest tak niesamowicie przystojny, że naszą knajpę okupują głównie licealistki, żeby do niego powzdychać.
- Hej, co tam?
- Ooo.. widzę, że humor dopisuje.
- Wreszcie. - uśmiechnąłem się, wchodząc na zaplecze - Jak tam? Duży dzisiaj ruch?
- Pf... błagam cię. - chłopak oparł się o futrynę drzwi, krzyżując ręce na klace piersiowej - Pogodziłeś się z Markiem... zgadłem?
- Jeszcze nie.
- Jeszcze.. co planujesz? 
- W sumie nic specjalnego. Chcę z nim po prostu pogadać. 
- I co? Wybaczysz mu?
- Dawno to zrobiłem... chcę do niego wrócić.
- Oooo. Słodko. - chłopak zrobił aegyo doprowadzając mnie do śmiechu.
- Głupi jesteś.
- Wiem.. ale strasznie się cieszę, że do siebie wrócicie. W końcu nie będziesz się snuć po tej knajpie jak duch. 
- Jeszcze nic nie wiadomo. Dopiero będziemy rozmawiać.
- Obydwoje doskonale wiemy, jak ta rozmowa się skończy. - uśmiechnąłem się pod nosem, przepasając się fartuchem.
- Zobaczymy. Idę do roboty. - zaśmiałem się, wchodząc za bar.
- Widzisz tamten stolik? - Jaehyun stanął za mną, wskazując na kilkuosobowy stolik, stojący pod oknem.
- Mhm.
- Ta ruda dała mi dzisiaj swój numer.
- Żartujesz. - zachichotałem, sprawdzając na komputerze dzisiejsze zamówienia - I co zamierzasz?
- Nic. Nie mój typ.
- Nie jest brzydka.
- No nie.. ale śmieje się tak głośno, jak koń. Wiesz.. tak ordynarnie.
- Achhh... to może odstraszyć.
- Otóż to. 
- Jesteś taki przystojny, że na pewno szybko kogoś znajdziesz.
- Powiem ci, że ja nawet nie chcę.. ale dzięki za komplement. 
- Czemu nie chcesz? - chłopak zmarszczył brwi, wpatrując się w drzwi wejściowe - Hej.
- Ty patrz.. przecież to Mark. - otworzyłem szerzej oczy, przenosząc je w kierunku drzwi. Rzeczywiście.. do środka wszedł mój były w towarzystwie Jungwoo - Co to za chłopak?
- Przegiął.. 
- To.. to jego facet?
- Mówił, że nie.
- Chyba nie rozumiem.
- Ja też już tego nie rozumiem.. - wziąłem mały zeszycik na zamówienia, po czym ruszyłem w kierunku stolika, przy którym usiedli - Cześć.
- Ooo Haechan.
- Nie udawaj zaskoczonego... to, co zawsze?
- Moment.. jak widzisz nie jestem sam. 
- Hm? - przeniosłem wzrok na Jungwoo, wymuszając przy tym uśmiech - O Jungwoo.. sorki, nie zauważyłem cię. 
- Nic nie szkodzi. Co byś nam polecił?
- Romantyczna kolacja? - chłopak zawstydził się, zerkając nieśmiało na Marka.
- Polecisz coś czy nie? - zapytał mój były, unosząc na mnie wzrok znad karty.
- Główne dania, numery 5, 9, 14, 17.
- Wow.. dobry jesteś.
- Pracuję tu nie od dzisiaj. - wymusiłem uśmiech w kierunku Jungwoo, przenosząc ponownie wzrok na Marka - Wiecie... jestem w pracy, nie mam tylko waszego stolika.
- Skoro jesteś w pracy, powinieneś być chyba milszy, co? 
- Powinienem.. ale czasem zdarzają się wyjątki. - westchnąłem, starając się uspokoić, ale widząc go w towarzystwie Jungwoo, nie potrafię nad sobą zapanować - Tak swoją drogą, kiedy znalazłbyś dla mnie czas?
- Słucham? 
- Chcę pogadać. - Jungwoo zaśmiał się, zerkając na mnie - Coś cię bawi?
- Nie, przepraszam.. patrzyłem tylko na nazwy dań. Rozmawiajcie. - ja już nie rozumiem. Czy on jest naprawdę takim idiotą, czy tylko takiego gra? Może ma tak przesłodzone usposobienie, ale cóż... osobiście mnie to nie kupuje.
- O czym chcesz rozmawiać? 
- Wiesz.. - westchnąłem, zerkając na Jungwoo - Po pracy do ciebie napiszę. - po wzięciu kolejnego, głębokiego oddechu, spojrzałem w zeszyt, starając się nie rozkleić. Mam wrażenie, że ten gnojek sobie ze mnie drwi, a to automatycznie odbiera mi pewność siebie - Wiecie już, na co macie ochotę?
- Haechan, coś się stało? Coś z rodzicami?
- Nie, nie teraz..
- Coś z tym twoim chłopakiem? - Mark poderwał się z miejsca, łapiąc mnie za nadgarstek - Coś ci zrobił?
- Nie, opanuj się.. jestem w pracy. 
- Haechan..
- Usiądź. Potem pogadamy.
- No dobrze. - wtrącił Jungwoo, odkładając kartę - To może postawimy na tradycyjnego grilla?
- Wszystko jedno. - podsumował Mark, nie odrywając przy tym ode mnie wzroku.
- Hej... Mark. - Jungwoo złapał go za rękę, sprawiając, że ten nieco oprzytomniał.
- Tak.. grill będzie w porządku. Co chcesz do picia?
- Soju.
- Soju.. tak, to weźmiemy dużą butelkę.
- Nie jesteście samochodem?
- Nie.. czułem, że będziemy pić. - uśmiechnął się rudzielec, głaszcząc dłoń mojego byłego.
- Ta... zaraz przyniosę. - burknąłem, znikając jak najszybciej z ich pola widzenia.
- Powiesz mi, kto to jest? - zaczepił mnie Jaehyun, gdy wyciągałem schłodzoną butelkę alkoholu z lodówki.
- Szczerze? Nie mam pojęcia... już nic nie rozumiem. 
- To jego nowy facet?
- Powiem tak... przyprowadził go kiedyś do naszego mieszkania. Powiedział, że poznali się w gejowskim klubie, ale że są tylko kolegami.. ale teraz ewidentnie widzę, że ten laluś leci na Marka.
- Wiesz.. jak poznali się w gejowskim klubie to chyba już mówi wszystko. 
- Dzięki.
- Znaczy..
- Wiem o czym mówisz.. tym bardziej muszę szybko z nim pogadać, bo zaraz nie będę miał do kogo wracać. - zaniosłem chłopakom soju, zostawiając je na stole bez słowa. Co za beznadziejna sytuacja. Już całkowicie zgłupiałem i nie wiem, co robić. Jeśli nie powiem mu szybko, że nadal go kocham i że chcę do niego wrócić, to moje miejsce zajmie lada moment ten cały Jungwoo, a takiej porażki z pewnością bym nie przeżył...

*

                        Wróciłem do domu bardzo późno. Zegarek pokazywał godzinę trzecią w nocy. Jedyne czego pragnąłem to szybki prysznic i łóżko, gdyż o siódmej musiałem wstać na zajęcia. Przekraczając próg domu miałem szczerą nadzieję, że moi rodzice już dawno śpią, ale tradycyjnie się pomyliłem. Ojciec, gdy tylko usłyszał, że wszedłem do domu, wparował do przedpokoju, wpatrując się we mnie przepitym wzrokiem.

- Czego.. - burknąłem, rozbierając się.

- Idź do sklepu.

- Teraz? Jest trzecia w nocy.

- Ten za rogiem.. całodobowy jest..

- Wystarczy, naprawdę.. Idź spać. 

- Nie pouczaj mnie gówniarzu! - westchnąłem, chcąc go wyminąć, jednak ojciec złapał mnie za ramię, popychając mnie na ścianę - Nie ignoruj mnie szczylu...

- Jestem zmęczony, chcę iść wreszcie spać. 

- Czym.. czym ty możesz być zmęczony?!

- Studiuję dziennie i do tego pracuję, ale to są dwa pojęcia, których nigdy nie poznałeś. 

- Ty.. - ojciec zamachnął się, uderzając mnie w twarz. Szczerze mówiąc, nie zrobiło to na mnie najmniejszego wrażenia. Jak z nimi mieszkałem lał mnie regularnie, ale wtedy tą sprawą zajęli się rodzice Marka i pomagali mi w każdy możliwy sposób. Teraz muszę radzić sobie z tym wszystkim sam. 

- Już? Wyszumiałeś się? - mój tato ledwo trzymał się na nogach. Mimo to wyjął ze spodni masywny pas, nie odrywając przy tym ode mnie oczu - Żartujesz? Nie mam pięciu lat żebyś mnie lał pasem. - ten jednak trzymając gotową do uderzenia klamrę, zamachnął się, celując nią w moją twarz. Odruchowo się zasłoniłem, dostając kawałkiem metalu w palce. Wrzasnąłem tak głośno, że chyba obudziłem wszystkie, okoliczne domy - Oszalałeś?!

- To.. to cię nauczy do mnie szacunku. 

- Jesteś nienormalny.. - pisnąłem, wpatrując się w siną rękę. Ból był tak ogromny, że ledwo stałem o własnych siłach. Wiedziałem, że je połamał, ale byłem w tak ogromnym szoku, że nic nie potrafiłem z tym zrobić. W takim też stanie poszedłem spać.. nie mogłem nawet wziąć prysznica. Tak jak stałem, tak wylądowałem w łóżku, zwijając się z bólu i błagając w duszy o to, by w końcu ten przeklęty ból odpuścił.

*

                          Stałem na korytarzu przy automacie z kawą, zastanawiając się, na którą w zasadzie mam ochotę. Z samego rana narzuciłem na siebie za dużą bluzę z kapturem, by zasłonić twarz i wyszedłem z domu. Nie zdążyłem nic zjeść i napić się kawy, której cholernie teraz potrzebowałem. Za długie rękawy bluzy naciągnąłem bez problemu na siną, spuchniętą dłoń, by oszczędzić sobie głupich komentarzy. Stwierdziłem, że wytrzymam i że po skończonych zajęciach pójdę z tym do szpitala. Liczyłem się też z tym, że zostawię tam całą swoją wypłatę... w końcu jestem nieubezpieczony.. 

- Tu jesteś. - spiąłem się, słysząc za plecami Marka - Szukam cię od rana... mieliśmy pogadać.

- Nie teraz. - burknąłem zachrypniętym głosem, wrzucając nieudolnie pieniądze do automatu, gdyż każda próba wrzucenia drobnych, kończyła się wyrzuceniem ich przez maszynę - Jak randka? Udana?

- To nie była randka. 

- Jungwoo patrzy na ciebie jak w obrazek.

- Nie zauważyłem tego. - westchnął, wyjmując moje pieniądze - Chodź do kawiarni.. zapraszam cię na kawę i śniadanie. Zakładam, że znowu nie jadłeś. - mówiąc to złapał mnie za spuchniętą rękę, chcąc oddać mi drobniaki.

- Aua, puść. - syknąłem, robiąc krok w tył. 

- Co ci jest? 

- Nic. - jęknąłem, kucając.

- Pokaż tą rękę.

- Daj mi spokój.

- I zdejmij ten kaptur. - Mark ściągnął gwałtownie kaptur z mojej głowy, widząc w pełnej okazałości moją niewyspaną i zapłakaną twarz - Haechan, co jest do cholery? 
- Nic... zaraz mi przejdzie.
- Pokaż tą rękę. - nie miałem siły mu się przeciwstawiać. Mark kucnął przede mną, podciągając ostrożnie rękaw mojej bluzy - O matko.. co się stało? 
- Nic.
- To ten twój chłopak? O nim chciałeś rozmawiać? - spojrzałem jedynie na niego, formując usta w grymas - Ojciec.. Powiedz mi, ile razy prosiłem cię żebyś do nich nie wracał?! No ile?! - na korytarzu zapadła cisza. Rozejrzałem się jedynie, czując na sobie spojrzenia innych studentów.
- Ciszej... ludzie się na nas patrzą.
- Wstawaj.. dasz radę wstać? 
- Tak.. ale to strasznie boli..
- Chodź.. powoli. - Mark chwycił mnie w talii, pomagając mi wstać - Wczoraj było wszystko w porządku. Pobił cię po pracy?
- Nie pobił.. 
- Wiesz o czym mówię.
- No tak.. jak wróciłem w nocy do domu. - jęknąłem, łapiąc go odruchowo za ramię.
- Wracasz dzisiaj do naszego mieszkania.
- To jest twoje mieszkanie.
- Haechan, nie chcę się teraz kłócić. Nie pozwolę żebyś wrócił do tego dupka. 
- Był pijany.. nie wiedział, co robi.
- Tak.. on całe życie cię lał, bo był pijany i nie wiedział, co robi. W podstawówce, gimnazjum i liceum, jak chodziłeś cały w siniakach, mówiłeś to samo.. 
- Nic mi nie będzie.
- Nie chcę tego słuchać. - chłopak pomógł mi wsiąść do samochodu, po czym zajął swoje miejsce, ruszając - Usztywnią ci te palce i pojedziemy do ciebie po rzeczy.
- Nie jesteśmy już razem. Nie pomyślałeś, że będę czuł się niekomfortowo mieszkając z tobą i Jungwoo? 
- Nie jestem z Jungwoo, ile razy mam ci to tłumaczyć? 
- Przepraszam.. - westchnąłem, spoglądając na skupionego na drodze Marka - Po prostu jak widzę was razem.. a nie ważne..
- Bardzo ważne. Co wtedy czujesz?
- Wiesz, że nie lubię takich szczerych do bólu rozmów.
- Wiem.. ale czasami są one konieczne. - wziąłem głęboki oddech, zbierając się w sobie, by w końcu powiedzieć mu prawdę. Jak o tym myślę, to wszystko wydaje się takie proste. Dlaczego nie może takie być, jak przychodzi już do wykonania tego zadania?
- Jestem zazdrosny.. po prostu.. 
- Ale.. poczekaj. - widziałem na jego twarzy lekki uśmiech, który bardzo dobrze znam. Ewidentnie ucieszyła go ta informacja - Przecież masz chłopaka.
- Jakiego chłopaka.. Po prostu jak zobaczyłem cię z Jungwoo, to.. oj nie wiem, samo tak wyszło. Wiem, zrobiłem z siebie idiotę..
- Nie. - zaśmiał się, zatrzymując się na czerwonym świetle - To.. wow, zaskoczyłeś mnie. Do bólu urocze.. nawet, jak na ciebie.
- Przestań. - zaśmiałem się, uderzając go sprawną dłonią w ramię. Mark z uśmiechem na buzi, wbił we mnie wzrok, przyglądając mi się dłuższą chwilę - Na co tak patrzysz?
- Na ciebie.. brakowało mi tego. - ruszył, skręcając kilka metrów dalej w uliczkę, w której znajdował się najbliższy od naszej uczelni szpital - Pomóc ci?
- Nie, dam radę. - ulżyło mi.. wprawdzie nie porozmawiałem z nim tak, jak chciałem, ale i tak jestem cholernie zadowolony. Przynajmniej obydwoje wiemy, na czym stoimy. Po zarejestrowaniu mnie i wypełnieniu wszystkich dokumentów, zostałem przyjęty przez lekarza, który wsadził mi w gips całą dłoń wraz z nadgarstkiem. Myślałem, że zwariuję patrząc na to. Przecież bez sprawnej ręki będę zbędny w pracy, a bez pracy i pieniędzy sobie nie poradzę. Po prostu załamka...
- Mhmm.. z mojej strony to wszystko. - powiedział lekarz, zdejmując brudne od gipsu rękawiczki -Proszę zgłosić się do nas za sześć tygodni.
- Za sześć tygodni? - aż otworzyłem usta z niedowierzania... Prawie dwa miesiące bez pracy. Ludzie, trzymajcie mnie - A.. ale ja pracuję. 
- Poradzimy sobie. - powiedział Mark, narzucając mi na ramiona kurtkę.
- Ale..
- Pan jest ubezpieczony? - zapytał mężczyzna, spoglądając na mnie.
- Właśnie problem w tym, że nie.. 
- Rozumiem... w takim razie wystawię rachunek.
- Cholera.. - syknąłem, widząc zatroskaną twarz Marka.
- Zapłacę, nie martw się. - uśmiechnął się, pomagając mi się ubrać - Uważaj.
- Nie mogę przyjąć twoich pieniędzy.
- Ale ja nie pytam cię o zdanie.. powiedziałem, że zapłacę. - cały Mark.. zapomniałem, że z nim nie ma dyskusji. Kiedyś, jak byliśmy razem, nie widziałem w tym nic złego. Teraz jednak czuję się zawstydzony faktem, że mój były będzie za mnie płacił.
- Mark.. - pociągnąłem go za rękaw, nachylając się do jego ucha - To ogromne pieniądze.. nie będę miał nigdy tyle kasy, żeby ci oddać.
- Proszę cię, przestań.. To jak? Mamy ten rachunek?
- Tak, proszę się z tym udać do rejestracji. 
- Super, dziękuję bardzo. - chłopak chwycił mnie w talii, pomagając mi zejść z kozetki - Chodź.
- Dziękuję.. do widzenia. - gdy wyszliśmy z gabinetu, spojrzałem na rękę, głęboko wzdychając.
- Teraz wszystko będzie dobrze.
- Nie będę pracować przez sześć tygodni.
- Dam ci kasę, przecież wiesz.
- Mark, nie wróciliśmy do siebie.. nie będę na tobie żerować. - wtedy też stało się coś, czego w życiu bym się nie spodziewał. Chłopak wykorzystując fakt trzymania mnie w pasie, odwrócił mnie do siebie gwałtownie, wbijając się w moje wargi. Poczułem jakbym momentalnie wystrzelił w chmury. Cały ból, jakiego od wczoraj doznałem, odszedł jak za sprawą czarodziejskiej różdżki - Co ty.. - zaśmiałem się, uciekając przy tym wzrokiem.
- To pomoc Haechan.. taka, na jaką zawsze mogłeś liczyć z mojej strony. 





~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

12 lat~cz.2[Mark&Haechan]

cz.1

                             
                         Stałem przy garach, przygotowując sobie późną kolację. Po powrocie z uczelni byłem głodny jak diabli, a moja półka w lodówce tradycyjnie świeciła pustkami. Muszę się nauczyć żyć na własną rękę. Do tej pory to Mark dbał o mnie, przygotowywał jedzenie, robił zakupy, prał... aish, miałem z nim stanowczo za dobrze. W momencie, w którym wrzuciłem do zlewu brudne rzeczy, usłyszałem dźwięk charakterystyczny dla naszego zamka w drzwiach. Westchnąłem jedynie, kontynuując swoje zajęcie.
- Naprawdę? - usłyszałem bardzo chłopięcy chichot, na dźwięk którego aż zadrżałem.
- No mówię ci. Zaraz z resztą ci pokażę. - o proszę... a jaki Mark jest w niebo wzięty. Dawno już nie słyszałem, by był tak podekscytowany.
- Ale coś pachnie. 
- Mmm.. pewnie Haechan gotuje.
- Haechan?
- Mój... mój współlokator. - jasna cholera, nie wytrzymam. Wyszedłem z kuchni, stając oko w oko z niesamowicie... uroczym chłopakiem. Kurczę, przystojny jest - Oo.. to właśnie Haechan.
- Jestem Jungwoo, miło mi.
- Mhm. - burknąłem, przenosząc wzrok na Marka.
- Haechan.. 
- No co? Mam prawo nie mieć dzisiaj humoru. 
- Coś się stało? - zapytał Jungwoo, uważnie mi się przyglądając.
- Może. - jednak może być gorzej. Już sobie kogoś znalazł? Pierwszy raz widzę tego chłopaka - Skąd się znacie? Chyba nie jesteś z naszej uczelni. 
- Ah.. - rudzielec widocznie się speszył, przenosząc wzrok na mojego byłego - Poznaliśmy się w klubie.
- W klubie. - powtórzyłem, czując coraz mocniej bijące serce - W którym?
- Haechan, co to za przesłuchanie? 
- Żadne przesłuchanie. Jestem po prostu ciekaw twojego nowego kolegi. 
- Byłem w naszym ulubionym klubie. - bardzo wyraźnie zaakcentował słowo "naszym". Wiem co to za klub. Jeden z kilku klubów gejowskich, znajdujących się w Seoulu, w dzielnicy Gangnam. Chodziliśmy tam w każdy piątek. Nie po to, by szukać wrażeń i wymieniać się partnerami jak co poniektórzy. Mieliśmy tam stałe grono, z którym miło spędzaliśmy czas. Trochę wypiliśmy, dużo rozmawialiśmy.. generalnie rzecz biorąc, bardzo fajnie spędzaliśmy tam czas. Nie sądziłem, że pójdzie tam beze mnie i to tak szybko.
- O.. - przełknąłem z trudem ogromną gulę zalegającą w moim gardle. Bardzo mnie to zabolało, ale nie chciałem tego przed nim pokazać - Fajnie.. wizualnie do siebie pasujecie. - dodałem, znikając pospiesznie za drzwiami kuchni. W sumie to odechciało mi się nawet jeść. Wyłączyłem kuchenkę, słysząc za plecami głos Marka.
- Na wprost jest mój pokój.. za moment przyjdę. 
- Okej.
- Haechan.. - chłopak zamknął drzwi, stając tuż za mną. Czując na karku jego ciepły oddech, myślałem, że wybuchnę - Co jest?
- Nic.. robię sobie kolację, nie widzisz?
- Przecież wiesz, że nie mówię o tym... dziwnie się zachowujesz.
- Wydaje ci się. Jestem po prostu zmęczony. 
- Haechan, znam cię na wylot..
- Szybko się pocieszyłeś, tyle ci powiem.
- Tu cię boli. - chłopak oparł się o blat, uważnie mi się przyglądając - Poszedłem do klubu zobaczyć się ze znajomymi... Jungwoo poznałem przez przypadek. Nie poszedłem tam z myślą znalezienia sobie kogoś. 
- Nie musisz mi się tłumaczyć, naprawdę. Nic nas już nie łączy. 
- To o co ci chodzi?
- Słuchaj... rób sobie co chcesz i z kim chcesz, ale nie w tym domu. Uszanuj to, okej? 
- Ale..
- Zostało nam osiem miesięcy.. spotykajcie się u niego.
- Ale mnie z nim nic nie łączy. Kolegów też nie mogę przyprowadzać? Nie przesadzasz trochę? - odwróciłem się w kierunku chłopaka, wpatrując się w jego twarz. Chcę go pocałować. Strasznie tęsknię za jego bliskością i czułością. Nie wyobrażam sobie, że całą swoją miłość i uwagę miałby przelać na kogoś innego.
- Zejdź mi z oczu, okej? 
- Dlaczego nie chcesz ze mną normalnie porozmawiać?
- Teraz? Za ścianą siedzi twój gość.
- No tak... obiecaj mi, że jutro pogadamy.
- Niby o czym? Mark, błagam cię, darujmy sobie to. Rób co chcesz. 
- Jasne.. - obserwowałem go uważnie, gdy wychodził z kuchni. Trzęsło mną z nadmiaru emocji, ale nie mogłem ich jeszcze uwolnić. Dopiero gdy usłyszałem dźwięk zamykanych drzwi od jego pokoju, pobiegłem szybko do siebie, wybierając numer do Taeila - naszego wspólnego przyjaciela.
- No odbierz.. - pociągnąłem nosem, wycierając niezdarnie policzki rękawem od za dużej bluzy.
- Słucham cię Haechanie.
- Cześć.. jesteś teraz zajęty?
- Ty płaczesz?
- Moglibyśmy się spotkać? Proszę.
- Jasne, ale.. jestem teraz z Johnnym. Pijemy.
- Ah.. to przepraszam.
- Nie, czekaj. Jak ci to nie przeszkadza to przyjedź do nas... pogadamy. 
- Na pewno?
- No jasne... siedzimy w tym barze, w którym piliśmy w urodziny Doyounga. Pamiętasz?
- Tak. 
- To przyjedź, będziemy czekać. 
- Dzięki... do zobaczenia. - rozłączyłem się. Zawsze, kiedy miałem jakiś problem, dzwoniłem do Taeila, a on zawsze potrafił go rozwiązać. Zebrałem się najszybciej jak mogłem, po czym bez słowa wyszedłem z mieszkania. Wsiadłem w pierwszy lepszy autobus, podjeżdżając dwa przystanki do baru, w którym siedzieli moi znajomi. Na szczęście był niedaleko domu, więc będę mógł pogadać z chłopakami na gorąco. Po wejściu do środka ujrzałem siedzących w kącie sali Taeila i Johnnego, pijących tradycyjnie spore ilości soju.
- Cześć młody.
- Cześć.
- Hej. - burknąłem, siadając obok nich. Chłopcy wpatrywali się we mnie przez dłuższą chwilę, jednak Taeil przerwał to, machając w kierunku kelnera.
- Poproszę jeszcze dwie duże butelki i jeden kieliszek! 
- Przepraszam, że wam przeszkadzam..
- Daj spokój. Mów o co chodzi. 
- Chyba o kogo. - Johnny odchrząknął, wlewając w siebie porcję alkoholu - Co ten gnojek znowu zrobił?
- Skąd wiesz, że chodzi o niego?
- Nie jestem głupi. 
- Wal śmiało.. o co chodzi?
- Chodzi o to, że przyprowadził dzisiaj do domu jakiegoś chłopaka.. 
- A ty jesteś zazdrosny.
- Nie Johnny, nie jestem zazdrosny.
- W takim razie o co chodzi? - zapytał Taeil, podsuwając mi pełny kieliszek - Zerwałeś z nim.. Teoretycznie może już robić, co chce.
- Boże, jaki ty jesteś głupi. - Johnny westchnął, zachęcając mnie do picia. Brzydzę się alkoholem i niezbyt często mam na niego ochotę, ale są pewne sytuacje, kiedy nie odmawiam.
- Ale co? Przecież nie powiedziałem niczego złego. 
- Nie pomyślałeś, że po sześciu latach związku to nie jest tak hop siup o kimś zapomnieć i przestać go kochać?
- W sensie, że..
- W sensie, że Haechanowi nadal na nim zależy.
- Halo, ja tu siedzę. - burknąłem, pijąc kolejną kolejkę.
- Sorki.. nadal ci na nim zależy, co? - zamilkłem. Nie umiem się do tego przyznać przed samym sobą, a co dopiero przed znajomymi.
- Haechan..
- Tak, zależy mi. Tylko pytanie "co z tego"?
- Jak to co? On cię kocha jak głupi. Wystarczy, że mu wybaczysz i..
- A ty myślisz, że to jest takie proste?
- No.. nie wiem. Nie byłem nigdy z nikim sześć lat.
- No właśnie.. poza tym, jakie kocha, jak dzisiaj przyprowadził do mieszkania jakiegoś Jungwoo?
- No a powiedział coś o nim?
- Tak... że poznali się w klubie gejowskim. - Johnny aż się zapluł swoją porcją alkoholu - Odpowiednia reakcja.
- Sorki.. znaczy.. wiesz, to jeszcze o niczym nie świadczy.
- Proszę cię..
- Czekaj... oni są teraz u was w mieszkaniu? - skinąłem jedynie głową, nalewając sobie soju - No to co? Trzeba złożyć im wizytę.
- Co ty.. chory jesteś? 
- No czemu nie? Przy okazji zobaczymy co to za Jungwoo.
- W sumie nie takie głupie. - przytaknął Johnny - Skoro do niego przyszedł znajomy, to równie dobrze znajomi mogą przyjść do ciebie, nie?
- Niby tak. 
- No właśnie.
- Tylko błagam was. Nie wygadajcie się.
- Kurde.. wiem, że ciężko jest wybaczyć zdradę, ale musisz się do cholery przełamać. Byliście za fajną parą, żeby to się teraz tak nagle rozsypało. 
- Lepsi od nas się rozstają.. 
- Może.. ale nad wami można jeszcze popracować. 
- Dobra, pij. Nie gadajmy już o nim. 
- A tak poza tym, to wszystko u ciebie w porządku?
- Jak rodzice? - wzruszyłem ramionami, uciekając wzrokiem.
- Nie wiem.. o nich też nie chcę gadać. 
- Nie masz z nimi kontaktu?
- Nie. - westchnąłem, wstając ze swojego miejsca - Idziecie?
- No tak. - nie lubię rozmawiać o moich rodzicach i chłopaki doskonale o tym wiedzą. Wiem jednak, że się martwią i dlatego poruszają ich temat, jednak ja zawsze skutecznie go ucinam. Kiedyś pewnie i Wy dowiecie się o co chodzi... Ruszyliśmy spacerem w kierunku mieszkania. Wypite soju trochę nas rozgrzało, dzięki czemu ten spacer nie był taki zły.
- Boję się. - westchnąłem, zerkając na zmartwionego Johnnego.
- Czego?
- Tego, co tam zastanę.
- Nic... jestem święcie przekonany, że nic. Spokojnie.
- Dokładnie. A jakby coś się działo, wiesz, że możesz na nas liczyć.
- Wiem... dzięki. 
- Głowa do góry, będzie dobrze. - Taeil uniósł dłoń do góry, szeroko się przy tym uśmiechając - Patrzcie, śnieg pada.. to znak.
- Jaki znak? - zaśmiałem się, spoglądając w czarne niebo, spowite delikatnymi płatkami.
- Że wszystko będzie dobrze.
- Obyś miał rację. 
- Ja zawsze mam rację. - weszliśmy na klatkę schodową. Dawno się tak nie stresowałem. Naprawdę bałem się tego, co tam zastanę. Przecież jakbym zobaczył ich w dwuznacznej sytuacji, to przysięgam, że bym oszalał i wydłubał oczy temu lalusiowi. W ogóle nie wiem czy to dobry pomysł, żeby Taeil i Johnny do nas szli, ale z drugiej strony przecież im nie odmówię. Za dużo im zawdzięczam, by odmówić im czegokolwiek. Z mocno bijącym sercem włożyłem klucz w zamek, ostrożnie otwierając drzwi. W mieszkaniu panowała cisza, a światło dobiegało jedynie z pokoju Marka.
- Poczekaj moment. - uniosłem wzrok, widząc jak mój były wychodzi do przedpokoju - O.. cześć chłopaki. 
- No cześć. 
- Hej. 
- A.. co wy tu robicie?
- Haechan nas zaprosił.
- O.. - był niesamowicie zdziwiony.. o to właśnie chodziło - Dołączyłbym do was, ale mam gościa.
- Serio? - Johnny potrafi grać. Dlatego też właśnie wybrał studia, dzięki którym szkoli się w kierunku aktorstwa i muszę przyznać, że świetnie się w tym sprawdza - Ktoś od nas z uczelni?
- Nie, nie.. - aishh... widząc jak rudzielec wychodzi nieśmiało do przedpokoju, automatycznie moje dłonie zacisnęły się w pięści.
- Cześć wam. - powiedział nieśmiało, kłaniając się. Naszych znajomych zatkało... cholera jasna no! Co on ma, czego ja nie mam?! - Jestem Jungwoo, miło mi. 
- Em.. Taeil.
- Johnny.
- Johnny? - uśmiechnął się, ściskając jego dłoń - Też masz jakiś związek ze Stanami, tak jak Mark? - a tak... zapomniałem wspomnieć, że mój były urodził się w Stanach i mieszkał tam przez sześć lat. Johnny urodził się w Chicago i mieszkał tam przez bardzo długi czas. Wrócił do Korei dopiero gdy szedł do liceum.
- Tak.. przez długi czas mieszkałem w Chicago.
- Ale czad. Zawsze chciałem odwiedzić Stany. 
- Wszystko przed tobą. - uśmiechnął się w kierunku chłopaka, jednak gdy zobaczył moje spojrzenie, uśmiech z jego twarzy od razu zniknął - Taaak... to co Haechanie? Lecimy do ciebie, nie będziemy przeszkadzać chłopakom.
- Nie, nie, spokojnie.. Ja właśnie wychodzę.
- Już? - zapytał Mark, co spotkało się z niekontrolowanym parsknięciem z mojej strony.
- Późno już, a ty masz gości. Jeszcze się przecież zobaczymy. - Jungwoo podszedł do wieszaków, ubierając się. Całe szczęście... mam nadzieję, że nigdy więcej go tu nie zobaczę. Liczę też na to, że Mark nigdy się już do niego nie odezwie.
- Miło było poznać.
- Mi również.. trzymajcie się. - Jungwoo posłał przesłodki do porzygu uśmiech w kierunku mojego byłego, łapiąc za klamkę - Cześć Mark.
- Na razie. - widziałem, że wymusza uśmiech.. zbyt dobrze go znam. Ciężko będzie mu ukryć przede mną jakiekolwiek emocje. Gdy rudzielec opuścił nasze mieszkanie, przeniosłem wzrok na chłopaka, wpatrując się w niego z pogardą.
- Zawiedziony, że kolega poszedł?
- Znowu zaczynasz? Czemu jesteś do cholery taki złośliwy? 
- Panowie..
- Nie jestem złośliwy, tylko stwierdzam fakty. Czekaj, ile minęło od naszego zerwania? Miesiąc? 
- Skończ. Mówiłem ci, że to tylko znajomy. 
- Jasne..
- Ty przyprowadziłeś do domu Taeila i Johnnego... z którym z nich jesteś, co?
- Zwariowałeś? 
- Sam widzisz jaki siejesz absurd. Teraz każdego mojego znajomego będziesz traktować jako mojego nowego faceta? 
- Hej, uspokójcie się..
- Mam powody, wiesz? Zdradziłeś mnie, pamiętasz?
- Kurwa, spokój! - krzyknął Taeil, kręcąc głową z niedowierzaniem - Już się dzieciarnia wykrzyczała? 
- Taeil, nie wtrącaj się. 
- Właśnie, że będę. Byliście razem przez prawie sześć lat, a zachowujecie się jak skończone, niedojrzałe gnojki, a nie poważni ludzie. 
- Dobra.. nie stójmy w przedpokoju. Chodźcie do kuchni. - zarządził Johnny, idąc we wskazane miejsce. Poszedłem za nim. Ma łeb na karku i wie zwykle, co robić. Miałem szczerą nadzieję, że nie palnie czegoś głupiego podczas tego spotkania - Macie jakiś alkohol?
- A jak... Mark ma wszystkie swoje zapasy w lodówce.
- A ty znowu swoje.
- Ale ja się nie czepiam. Mówię tylko, że masz soju.. coś złego powiedziałem? 
- Boże, jak wy tak cały czas się żrecie, to ja dziękuję.
- No nie? Dawno bym zwariował. - Taeil usiadł z nami przy stole, wbijając w nas wzrok.
- Dobra dzieciaki.. Z Haechanem już trochę rozmawialiśmy, teraz czas na ciebie.
- Słucham? - Mark zaśmiał się, przenosząc na mnie wzrok - Poskarżyłeś się na mnie? Ile ty masz lat?
- Nie skarżyłem się..
- Nie skarżył się.. Haechan złego słowa o tobie nie powiedział.
- Jasne..
- Słuchaj Mark.
- Nie, to wy mnie posłuchajcie. Zdradziłem go, ale to jest sprawa tylko i wyłącznie między nami, jasne? Nie chcę waszych porad, bo ja doskonale wiem, co robić. 
- Tak? Masz na myśli sprowadzanie jakiś chłopaków do mieszkania? 
- Taeil, do cholery..
- Chcesz tym zrobić Haechanowi na złość? Nie wiem.. pokazać, że jesteś ponad to?
- Co ty pieprzysz? - Mark poderwał się od stołu, gwałtownie się do mnie nachylając - Coś ty znowu nawymyślał?
- Nic... musiałem się tylko wygadać..
- Z czego? Z tego, że odwiedzają mnie znajomi?!
- Poznałeś go w gejowskim klubie! - wstałem od stołu, czując, że lada moment znowu się rozkleję.
- I co z tego?! Zerwałeś ze mną! Zer-wa-łeś, dociera?! Mogę robić co chcę! 
- Tylko dlaczego na moich oczach?! 
- Jak tak ci tutaj źle, to pamiętaj, że masz jeszcze rodziców, do których możesz uciec! Na pewno przyjmą cię z otwartymi ramionami!
- Mark, dość.. - Johnny pociągnął chłopaka za rękę, co chyba lekko postawiło go do pionu. Ja natomiast nie wytrzymałem. Nie chciałem znowu płakać, a już na pewno nie przy naszych znajomych. Nie cierpię okazywać emocji.
- Jesteś podły. Koszmarnie podły.. - wydusiłem, idąc do swojego pokoju. Trzasnąłem tak mocno drzwiami, że aż zaszumiało mi w głowie. Jak on może w takiej sytuacji wyciągać moje rodzinne brudy i to jeszcze przy ludziach? Trzeba już naprawdę być dupkiem bez serca. Musiał być na mnie naprawdę wściekły, że aż czepił się mojej rodziny. Nigdy, przez 12 lat naszej znajomości, nie poruszył przy mnie tematu rodziców, no chyba że sam zacząłem rozmowę. Wtedy mi doradzał, uspokajał mnie, pocieszał, a teraz? Wystarczy, że nasze drogi się rozeszły, a ten od razu potraktował mnie jak ścierwo i to po tylu latach znajomości.
- Haechan.. - uniosłem głowę, widząc stojącego w drzwiach Marka.
- Odwal się. 
- Przepraszam, poniosło mnie. 
- W końcu powiedziałeś mi co myślisz. - wytarłem policzki, pociągając przy tym nosem.
- Nie, absolutnie tak nie myślę. - chłopak wszedł do środka, zamykając za sobą drzwi.
- Rano mnie tu nie będzie, nie martw się.
- Czekaj.. nie pozwolę ci do nich pójść.
- Nie? Przed chwilą powiedziałeś coś innego... Naprawdę nie chcę ci tu zawadzać. To twoi rodzice płacą za to mieszkanie, nie mam prawa już tu być.
- Przestań chrzanić, błagam cię.
- Idź do chłopaków.. chcę się spakować.
- Nie, nie pozwalam ci.
- Mam cię zacytować? Zerwałem z tobą... mogę robić, co chcę.
- Możesz, ale w tym mieszkaniu.
- Przestań, bo to już się robi śmieszne. Co za różnica czy wrócę do domu teraz czy za osiem miesięcy? 
- Przez taki czas może się dużo wydarzyć..
- Na przykład co? Wrócimy do siebie? Nie Mark, nie wrócimy. 
- Haechan, błagam cię..
- Od jutra Jungwoo będzie mógł przychodzić tutaj codziennie... fajny z niego chłopak, dogadacie się.
- Ale ja nie chcę żadnego Jungwoo! Chcę ciebie, rozumiesz?! - słysząc te słowa, poczułem ponowne kłucie w sercu. Chciałem się do niego przytulić i usłyszeć, że wszystko będzie dobrze. Zawsze jak chowałem się w jego ramionach, czułem niesamowity spokój. Nie potrafię jednak się przełamać. Choćbym nie wiem jak go kochał, nie umiem tego zrobić..
- Proszę cię, wyjdź już.
- Haechan, nie rób tego. 
- Dobra.. jak musisz tu stać, to stój. - sięgnąłem po walizkę, rozkładając ją na niewielkim łóżku. Skręcało mnie od środka na samą myśl, że jutro zobaczę rodziców i że będę musiał z nimi znowu zamieszkać. Poza tym moja wyprowadzka będzie jednoznaczna z tym, że to ostateczny koniec między mną a Markiem. Jutrzejszy dzień to będzie jakiś koszmar.

*

                    Nie zmrużyłem oka przez całą noc. Byłem tak bardzo zestresowany i zdenerwowany kłótnią z Markiem, że nie byłem w stanie zasnąć nawet na chwilę. Rano wyprowadziłem dwie solidne walizki do przedpokoju, po czym poszedłem do kuchni, by wypić ostatnią poranną kawę w tym mieszkaniu. To miejsce miało być początkiem dorosłego, niezależnego, pięknego życia. Cóż.. skończyło się jak zawsze. Nie można zaplanować sobie życia i przeżyć go tak, jakbyśmy tego chcieli. Z pewnością prędzej czy później, na naszej drodze stanie coś, co doszczętnie zniszczy nasze plany. 

- Cześć. - zadrżałem, odwracając się w kierunku głosu Marka.

- Hej. - burknąłem, odstawiając pusty już kubek do zlewu - Mam go umyć czy mogę to już tak zostawić?

- Zostań, proszę cię.

- To nie jest odpowiedź na moje pytanie.

- Myślałem o nas całą noc.

- To miło. - minąłem go, czując jak ten łapie mnie za ramię.

- Haechan, kocham cię. - odwróciłem pospiesznie głowę, starając się zachować kamienną twarz - Popełniłem ogromny błąd, ale cię kocham najbardziej na świecie.

- Jakbyś mnie kochał, to byś mnie nie zdradził. 

- Wybacz mi do cholery.

- Puść mnie. Chciałbym już iść. 

- Czyli co? - jego głos wyraźnie się załamał. Spojrzałem na niego, widząc stojące w jego oczach łzy - To już koniec, tak?

- Na to wygląda.. - wziąłem głęboki oddech, by zahamować choć na chwilę towarzyszące mi emocje - Pamiętaj, że sam do tego doprowadziłeś.
- Przestań wpędzać mnie w poczucie winy.
- Chcę tylko żebyś miał tego świadomość. Może to będzie dla ciebie nauczka na przyszłość. 
- Haechan..
- Albo przestroga podczas twojego kolejnego związku.
- Jakiego związku dzieciaku? Naprawdę nie rozumiesz tego, że całe życie kochałem i kocham tylko i wyłącznie ciebie? 
- Pójdę już. 
- Pogadaj ze mną.
- Po tych wszystkich kłótniach? Teraz chcesz gadać? Kazałeś mi iść do rodziców, to idę.
- Nie.. zabraniam ci do nich iść. 
- Nie możesz mi już niczego zabronić. Na razie. - ruszyłem do przedpokoju, sięgając po kurtkę. Nie chciałem się stąd wyprowadzać i bałem się powrotu do domu jak jasna cholera, ale jakie miałem wyjście? Rozstaliśmy się, a to rodzice Marka płacą za to mieszkanie.. nie mam już prawa tu być - Klucze. - westchnąłem, wyciągając rękę z kluczami w jego kierunku.
- Zostaw... jak będziesz chciał wrócić to.. to możesz przyjść w każdej chwili. 
- Nie wrócę..
- Tego nie wiesz. Zatrzymaj je. - skinąłem jedynie głową, łapiąc za klamkę drzwi.
- Trzymaj się. - wyprowadziłem walizki na korytarz, po czym zawołałem windę. Mark milczał... nie odezwał się już do mnie ani słowem, co bolało mnie jeszcze bardziej. Cieszę się jednak, że to rozstanie przebiegło w taki sposób. Że nie kleiliśmy się do siebie jak głupi albo, co gorsza, nie zwyzywaliśmy się na do widzenia. Pora teraz zacząć żyć od nowa..

*

                            Dotarłem do rodzinnego domu, który znajduje się na wylocie z Seoulu. Wszędzie stąd jest niesamowicie daleko, a dojazd tutaj jest wręcz koszmarny. Z ostatniej stacji metra trzeba jechać jeszcze autobusem, a potem iść około 15-cie minut spacerem. Z mieszkania, które dzieliłem z Markiem, jechałem na uczelnię 10 minut... jest różnica. Po spacerze krętymi wąskimi, zaśnieżonymi uliczkami, dotarłem pod swój rodzinny dom, chociaż w tym przypadku sformułowanie "dom rodzinny", jest stanowczo wyolbrzymione. Z mocno bijącym sercem patrzyłem na rozpadającą się, niewielką chatkę, z okropnie zapuszczonym podwórkiem, na którym bawiłem się jako dzieciak. Bawiłem.. próbowałem się bawić, udając przed samym sobą, że wszystko jest w porządku. 

- Nie przeskoczymy tego.. - westchnąłem, otwierając skrzypiącą furtkę. Przed domem stała masa szklanych butelek po alkoholu. Widzę, że nic się nie zmienili.. Zapukałem do drzwi, czekając aż ktoś mi otworzy, jednak po kilku próbach dobicia się do nich, usłyszałem przepity głos mamy.

- Wlazł! Otwarte jest! - no tak. Przecież jakby zadziałał tu jakiś zamek to były cud. Z drugiej strony nie ma w tym domu nic, co można by było ukraść, więc w sumie nie dziwię się, że o to nie dbają. Po wejściu do domu poczułem smród papierosów i alkoholu. Dokładnie taki sam zapach zapamiętałem, jak się stąd wyprowadzałem. 

- Cześć.. - burknąłem, widząc wylegujących się na kanapie, pijanych rodziców. 

- Ty patrz! Haechan wrócił! 

- Haechan? - ojciec uniósł głowę, mrużąc przy tym niesamowicie oczy. Nie zdziwiłbym się, jakby alkohol uszkodził mu co nieco - A ty co? Nie mieszkałeś z tym swoim pedałem?

- Przestań stary! - upomniała go matka, uderzając go w ramię - Porządny chłopak przecież.

- Nie, już ze sobą nie mieszkamy. - westchnąłem, zerkając w kierunku swojego pokoju - Mógłbym... mógłbym tutaj zamieszkać?

- Twój pokój stoi pusty. - mama poderwała się z kanapy, jednak pospiesznie znów na niej usiadła - Nie wstanę. Idź tam sobie. 

- Dzięki. - burknąłem, idąc na koniec korytarza, gdzie znajdowała się moja sypialnia. W sumie jej widok również mnie nie zaskoczył. Materac, ta sama pościel, którą zostawiłem kilka miesięcy temu, biurko i niewielka szafa... standard, w którym żyłem 18-naście lat. Nie sądziłem, że kiedykolwiek upadnę tak nisko i znów trafię w to przeklęte miejsce.. koszmar.

~c.d.n.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Skarby! Wszystkiego najlepszego w nadchodzącym, 2019 roku! Żebyście się zawsze uśmiechali, byli zdrowi i cały czas się rozwijali. Spełniajcie marzenia, wyznaczajcie sobie nowe cele i walczcie o swoje, choćby nie wiem co! Nawet jeśli dopadną Was gorsze chwile, pamiętajcie, że ze wszystkim sobie poradzicie, bo jesteście silnymi, zdeterminowanymi osobami! 

Bardzo Wam dziękuję za to, że byliście ze mną przez kolejny rok. Naprawdę to dla mnie bardzo dużo znaczy i jestem niesamowicie poruszona faktem, że tyle osób wspiera moją działalność. Jesteście najlepsi, pamiętajcie!!!!