19 lipca 2017

Loneliness~cz.2[V&Jungkook]



- Jak się bawisz?!
- Jest okej!- upiłem łyk piwa wymuszając uśmiech w kierunku przyjaciela. Wyjście na imprezę było jednak dobrym pomysłem... tak mi się wydaje.
- Wiesz co?!- spojrzałem jedynie pytająco na Taehyunga - Zgłodniałem!
- Ja też!- zaśmiałem się odstawiając szklankę z alkoholem - Idziemy?!- ten skinął jedynie głową łapiąc mnie za rękę, po czym pociągnął mnie w stronę wyjścia. Gdy tylko przekroczyliśmy próg klubu poczułem uderzające we mnie chłodne powietrze... idealne po ciężkim, klubowym zaduchu.
- Co byś zjadł?- zamyśliłem się idąc leniwie za kolegą.
- Hm... ojingeo twigim?
- Może być.- weszliśmy do nocnego autobusu udając się do Myeongdong. Wbiłem wzrok w Taehyunga, który wyraźnie wyglądał na smutnego... pytanie tylko dlaczego.
- Coś się stało?
- Nieee... jestem tylko zmęczony.
- To co? Bierzemy na wynos i jedziemy do mnie?
- W sumie to niedaleko. 
- No to postanowione.- uśmiechnąłem się sięgając po telefon, na którym czekała na mnie wiadomość od ojca.
- Kto to?
- Ojciec... pisze, że ponoć pogodzili się z mamą.
- No to super.
- Ta... jutro będzie znowu to samo.- westchnąłem wkładając telefon do kieszeni.
- Przestań do cholery.... na pewno nie będzie tak źle.
- Mm... nie znasz ich.
- Może i nie, ale skoro ci pisze, że jest między nimi okej znaczy, że sobie wytłumaczyli kilka spraw i doszli do jakiegoś porozumienia... nie przejmuj się nimi. 
- Może masz rację.
- Znajdziemy ci dziewczynę i zapomnisz o takich rzeczach jak sprzeczki rodziców.- uśmiechnąłem się pod nosem wyglądając przez okno na pokryte deszczem ulice Seoulu - Dzisiaj się jakaś koło ciebie kręciła... czemu nie rwałeś?
- Była okropna.- zaśmiałem się.
- Też urodą nie grzeszysz... nie bądź wymagający.- spojrzałem na chichoczącego pod nosem przyjaciela.
- Jestem przystojny, spadaj.
- No... jakbym był narwaną 14-latką to bym się za tobą oglądał.
- Czemu 14-latką? Liczę na jakąś noonę.
- Ta... ja miałem pracować w korporacji a wylądowałem w kawiarni... bierz rzeczywistość taką jaka jest. Nie wymagaj zbyt wiele.- prychnąłem wbijając ponownie wzrok w szybę. Nie lubię tego, że Tae jest mądrzejszy ode mnie... wkurza mnie to - Nie obrażaj się młody.
- Wysiadamy.- wstałem z krzesła podchodząc do drzwi. Gdy autobus się zatrzymał wysiadłem pospiesznie narzucając kaptur na głowę.
- Kookie.
- Nie obraziłem się głupku. 
- W sumie racja... Ty nawet nie potrafisz się obrazić.
- Taehyung...- chłopak spojrzał na mnie otwierając szerzej oczy.
- Okej... tu już powiało grozą.
- Aishh... irytujesz mnie.- złapałem kolegę pod ramię udając się z nim do stoisk z jedzeniem. Po wykupieniu wszystkich resztek i odciążeniu osób handlujących tymi przysmakami, ruszyliśmy spacerem do mojego mieszkania.
- Już nie pada.- spojrzałem w niebo biorąc głęboki oddech. Powietrze po deszczu zrobiło się przyjemnie chłodne i rześkie. Zdjąłem więc kaptur z głowy zerkając na przyjaciela - Co jest?
- Spać mi się chce.- odpowiedziałem sięgając do kieszeni po paczkę papierosów.
- Mm... to nie chodzi o to.- poczęstowałem przyjaciela fajką, po czym po odpaleniu ich zaczęliśmy wchodzić schodkami prowadzącymi do mojego mieszkania.
- A niby o co?
- A bo ja wiem... nie chcesz mi nic mówić.
- Co ty pieprzysz? Przecież mówię ci o wszystkim.
- Na pewno?
- Oczywiście, że tak.
- No dobrze, niech tak będzie.- zgasiłem papierosa wchodząc do mieszkania - Skończę i zaraz przyjdę.
- Okej.- wreszcie w domu. Rzuciłem się na łóżko sięgając do torby po tteokbokki. Nie zdążyłem nawet otworzyć paczki gdy usłyszałem wchodzącego do środka Taehyunga.
- Jesz beze mnie?
- Nie śmiałbym. 
- No ja myślę.- chłopak położył się obok mnie otwierając paczkę z innym daniem. Spojrzałem na niego głęboko wzdychając. Tak sobie myślę, że dobrze się stało, że nie ma teraz w Seoulu jego dziewczyny... nie miałbym wtedy takiej swobody spotykania się z nim - Co jest?- westchnąłem ponownie kładąc głowę na jego klatce piersiowej. Wsłuchałem się w jego szybko bijące serce wywołane nadmiernym spożyciem alkoholu. Zamknąłem oczy czując błogi spokój... chyba naprawdę byłem poważnie zmęczony - Zjedz coś przed spaniem. 
- Mm... nie mam ochoty.
- Byłeś głodny.- chłopak spuścił trochę z tonu głaszcząc mnie po ramieniu - Może za dużo wypiłeś, że tak cię ścięło?
- Mało wypiłem.
- A nie jest ci niedobrze?
- Y y.- Tae narzucił na mnie kołdrę głaszcząc mnie po głowie.
- Śpij. 
- A ty?
- Najpierw zjem.- zaśmiał się ładując drugą ręką jedzenie do swoich ust. Mruknąłem coś pod nosem czując jak odpływam... naprawdę nie mam pojęcia co mi się stało.

*

- Wróciłeś!- podbiegłem do Taehyunga rzucając mu się na szyję, po czym namiętnie go pocałowałem. Chłopak zachichotał obejmując mnie w talii.
- Tęskniłeś?
- Bardzo.- uśmiechnąłem się rozpinając kurtkę partnera. Ten jedynie odwzajemnił uśmiech zrzucając ją z siebie na ziemię, prowadząc mnie w stronę łóżka - Nie odświeżysz się po uczelni?
- Brzydzisz się mnie?
- Nie to miałem na myśli.- chwyciłem chłopaka za kark ciągnąc go w stronę miękkiego łóżka. 
- Uwielbiam cię Kookie.- mruknął całując mnie po szyi, podczas gdy jego lekko chłodne dłonie błądziły po moim nagim ciele. Moja drżąca z emocji dłoń chwyciła go za gęste, brązowe włosy, a ciało wygięło się lekko czując coraz to śmielszy dotyk Taehyunga - Chcę się z tobą kochać.
- Jestem twój Tae.- szepnąłem oddając się w pełni swojemu chłopakowi. 
       W pewnym momencie poczułem jakby ktoś w brutalny, jednak mimo to powolny sposób wyciągał mnie z tego świata i bliskości z Tae. Zupełnie tak jakby bawił się mną i napawał się radością czerpaną z tego, że jestem odciągany od kochanka. 
- Jungkook, słyszysz?- poderwałem się z łóżka widząc klęczącego obok mnie przyjaciela. Sen?! Serio?! Matko jedyna, czemu śniło mi się coś tak obrzydliwego?! - Wszystko okej?- owinąłem się kołdrą starając się unormować oddech. Nie mogę po sobie pokazać, że coś jest nie tak - Kookie...
- Okej... jest okej.- wstałem z łóżka udając się szybkim krokiem w kierunku łazienki.
- Jung... hej, co jest?- Tae ruszył za mną jednak skutecznie udało mi się zamknąć drzwi przed jego nosem - Jungkook, martwię się. Wymiotujesz?- co? Czemu? Jezus, no tak...byliśmy przecież na imprezie.
- Nie... jest okej.
- Otwórz drzwi.
- Mm... muszę się wykąpać.- chłopak zamilkł, po czym ciężko westchnął.
- Dobrze... to ja spadam do roboty.
- Mhm.
- Widzimy się wieczorem?
- Ta... przyjdź po pracy.
- Zgadamy się jeszcze... jakby coś się działo to dzwoń. 
- Okej.- oparłem się o drzwi biorąc głęboki oddech. Cholera jasna... ten sen był chory... chory i obrzydliwy. Z drugiej jednak strony nie powinienem się nim przejmować...w końcu do tylko sen, który przecież nic nie oznacza, prawda? Byłem pijany, mogły mi się śnić takie głupoty. A może lepiej będzie jak nie będę widywał się teraz z Taehyungiem? Może zimny prysznic, kawa i papieros znów przywrócą mi jasność myślenia...

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Skarby jest sprawa :D 
Jadę we wrześniu na koncert Drug Restaurant i prawdopodobnie będę miała okazję przeprowadzić wywiad z wokalistą- Jung Joon Youngiem. 
Jeśli macie propozycje pytań to proszę, zostawcie je w komentarzach lub napiszcie mi na fp na fb. Za każde pytanie będę bardzo wdzięczna. :) 

15 lipca 2017

Loneliness~cz.1[V&Jungkook]




- Mam już dość twoich ciągłych krzyków i pretensji!
- Gdybyś nie dawał mi powodów to bym się tak nie zachowywała! To wszystko twoja wina!
- Moja wina?! To ja się rzucam do wszystkich od samego rana?!- westchnąłem wstając od kuchennego stołu, po czym ruszyłem do swojego pokoju. Mam już dość ciągłych awantur ze strony moich rodziców. Ledwo zacząłem wakacje, a już mam ochotę wrócić z powrotem na uczelnię - Musisz się tak zachowywać?! Nawet twój własny syn nie ma ochoty z tobą przebywać!
- W dupie mam to czy chce ze mną przebywać czy nie!- tego już za wiele... otworzyłem walizkę, z którą przyjechałem do rodzinnego Wonju i zacząłem pakować do niej wszystkie rzeczy. Naprawdę wolę już siedzieć sam w Seoulu, w wynajętej kawalerce niż z nimi. Przynajmniej tam będę miał ciszę i spokój. Spakowałem torbę, chwyciłem laptopa, po czym ruszyłem w stronę kuchni, z której dobiegały wrzaski rodziców.
- Tato...
- Doprowadzisz do rozpadu tej rodziny!
- Tato!- powiedziałem nieco głośniej kierując w swoją stronę spojrzenia rodziców.
- Jungkook... dokądś się wybierasz?
- Tak... wracam do Seoulu.
- Jak to? Dlaczego?
- Dlatego, że już mam dość słuchania od rana do nocy waszych awantur. Mógłbyś dać mi jakieś pieniądze? 
- Nie dawaj mu.- zaprotestowała mama - Niech ruszy dupę i idzie do pracy.
- A do czasu znalezienia pracy za co ma żyć?
- Pewnie, najlepiej niech nic nie robi! Tatuś przecież zawsze da mu pieniądze!
- Skończ już, bo jesteś nudna.- burknął ojciec wręczając mi pieniądze - Resztę wyślę ci na konto.
- Dzięki tato.- rzuciłem wychodząc pospiesznie z mieszkania. Po przekroczeniu progu poczułem dziwną ulgę. Z jednej strony cieszyłem się, że w końcu będę mógł żyć po swojemu, w spokojny, cichy sposób... z drugiej strony nie ma chwili, w której nie myślałbym o tym, że być albo nie być mojej rodziny wisi na włosku. Dopiero po wejściu do pociągu wszelkie moje hamulce puściły. Zapłakany sięgnąłem po telefon wybierając numer do mojego kolegi z roku- Taehyunga.
- Kookie! W końcu się odzywasz!- pociągnąłem nosem nie wiedząc jak mam się zachować po takim powitaniu - Jungkook...
- Em... hej... tak się zastanawiam czy... jesteś może w Seoulu?
- Tak... coś się stało?
- Wracam właśnie do Seoulu i... em... poszlibyśmy wieczorem na piwo czy coś? Ja stawiam...
- Pewnie, ale co się stało?
- Później ci powiem, dobra?
- Dobrze.
- A... Namjoo nie będzie miała nic przeciwko?
- Coś ty... dwa dni temu pojechała do domu i wraca do Seoulu dopiero w sierpniu.
- A... okej.
- Kookie...
- Nie słyszę cię Tae... napiszę do ciebie jak będę w domu.- rozłączyłem się zamykając oczy. Jestem zmęczony tym wszystkim. Czasami mam ochotę ze sobą skończyć... głupie, szczeniackie, ale są momenty kiedy naprawdę jestem tak potwornie przytłoczony życiem, że absolutnie mi się go odechciewa.
                       Po dojechaniu do Mapo-gu, dzielnicy w której wynajmuję kawalerkę, zahaczyłem o sklep w celu kupienia najpotrzebniejszych rzeczy, po czym ruszyłem do domu. Cieszyłem się, że znów tu jestem. Z dala od problemów... znów żyjący swoim życiem. Gdy wszedłem do mieszkania włożyłem rzeczy do lodówki i zająłem się rozpakowywaniem walizki. Wtedy usłyszałem dźwięk telefonu. Sięgnąłem po niego do kieszeni odczytując wiadomość od Taehyunga.
<- Dojechałeś do domu?
-> Tak, właśnie się rozpakowuję.
<- Będę za godzinę.
-> Okej
Odłożyłem telefon wracając do swojego zajęcia. Kim w ogóle jestem? Jak poznałem Tae? Historia nudna i banalna jak flaki z olejem. Nazywam się Jungkook i po wakacjach rozpocznę studia na II roku na Narodowym Uniwersytecie Seoulskim. Tae poznałem na jednej z imprez. Na początku I roku, III rok, na którym obecnie studiował mój kolega, organizował nam wyjście integracyjne. Wiecie... szlajanie się po klubach, barach itp. Wyrwałem się z domu, z rodzinnego miasta, poczułem odrobinę wolności i poszedłem na całość. Wtedy Taehyung i jego dziewczyna- Namjoo zaopiekowali się mną, zabierając mnie do wynajętego przez siebie mieszkania. W ten oto banalny sposób zaczęła się nasza znajomość. Gdyby nie Taehyung, dawno bym oszalał i zgłupiał w tym ogromnym mieście.
Po rozpakowaniu się wyszedłem na niewielki taras... w zasadzie to dach, by odetchnąć i zapalić. Wiecie... mieszkam w niewielkim mieszkanku, można by rzec, doczepionym do dachu dwupiętrowego budynku. Usiadłem na krześle zaciągając się papierosem. Na dworze było już chłodniej niż za dnia... słońce powoli chowało się za stojącymi w oddali wieżowcami zostawiając za sobą pomarańczową poświatę.
- Kookieee...- uniosłem się gwałtownie z krzesła widząc przed sobą uśmiechniętego kolegę - Wystraszyłem cię?
- Trochę.- zaśmiałem się przytulając go - Dobrze cię widzieć. 
- Nawet nie wiesz jak się cieszę, że wróciłeś do Seoulu. Potwornie się bez ciebie nudzę.- uśmiechnąłem się częstując moją chodzącą popielniczkę papierosem - Dzięki.
- Musisz mnie zabrać na jakąś imprezę. Chcę odreagować...- Taehyung zmierzył mnie wzrokiem zaciągając się dymem papierosowym.
- Co się stało?
- Rodzice... non stop się kłócą...- chłopak westchnął przenosząc wzrok w kierunku zachodzącego słońca.
- Z tego co pamiętam wałkują ten temat odkąd cię poznałem.
- No właśnie...
- W ogóle się między nimi nie układa?
- Byłem w domu dwa tygodnie. Ani razu nie powiedzieli sobie nic miłego... ciągle tylko się na siebie rzucają. 
- Z tego co wiem każde małżeństwo prędzej czy później przechodzi kryzys. Może twoi rodzice właśnie weszli na taki etap?
- Tae, to trwa ponad rok...
- Słuchaj... ja i Namjoo też się kłócimy, a małżeństwem nie jesteśmy. Każda para wchodzi kiedyś na taki tor, że coś układa się nie po ich myśli... jedno myśli o zielonym, drugie o czerwonym i każde stara się bronić swoich racji przez co rodzi się konflikt. Moim zdaniem jest to całkowicie normalne i po prostu trzeba to przeczekać... niestety młody. 
- A... co jeśli oni się rozwiodą?- poczułem dziwny ścisk w sercu. Taehyung westchnął klepiąc mnie po ramieniu.
- Są dorośli Kookie... wierzę w to, że dojdą między sobą do porozumienia. Daj im po prostu trochę czasu.- skinąłem głową gasząc papierosa - Wiesz co mam?
- Co takiego?
- Piwo i twój ulubiony ramen... jesteś głodny?
- I to jak.- chłopak uśmiechnął się kierując się do środka - To ja miałem dzisiaj stawiać Tae. 
- Pójdziemy jutro na imprezę i postawisz mi piwo.
- Okej.- usiadłem przy stole wpatrując się w gotującego kolegę - A jak ci mijają wakacje?- Taehyung uśmiechnął się pod nosem stawiając przede mną puszkę schłodzonego alkoholu.
- W porządku... znalazłem sobie pracę, ale wiesz... jest dość luźna więc się nie narobię.
- Gdzie pracujesz? Też muszę sobie coś znaleźć.
- Kojarzysz tą kawiarnię na rogu? Niedaleko ciebie.
- No tak.
- Jestem tam baristą... jak chcesz to zapytam szefa czy kogoś nie szuka.
- Uuuu Tae barista, no nie wierzę.- uśmiechnąłem się popijając piwo.
- Przygotuj mi lepiej na jutro swoje CV młotku. 
- Tak jest.- cieszę się, że znów się z nim widzę. Dzięki niemu zapominam o problemach związanych z rodzicami. Mam nadzieję, że dzięki niemu spędzę naprawdę fajne wakacje, które na długo zapamiętam.

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Zapraszam Was serdecznie na mojego drugiego bloga -> kpop fandom

5 lipca 2017

Nowy Blog!

Witam Was po bardzo długiej przerwie!
Co u Was słychać? Jak wakacje?

Ja właśnie zdałam sesję i powoli zaczynam upragniony odpoczynek.
Jak wcześniej mówiłam, ruszam z nowym blogiem, na którego pragnę Was bardzo gorąco zaprosić


Wiąże się z tym również nowy fp i bardzo zachęcam Was do "lajkowania" go [ KLIK ]

Co o tym myślicie? Podoba Wam się taka koncepcja czy raczej nie bardzo?

Buziaki ;*

15 czerwca 2017

Fatum~cz.6~Koniec[Mino&Jinwoo]



- Jinwoo, to co robisz...
- Przestań do cholery.- mruknąłem zawieszając się chłopakowi na szyi. Ten jedynie jęknął opierając się dłońmi o kuchenne szafki. Brakowało mi bliskości z jego strony, mimo że ciężko jest nazwać to jakąkolwiek bliskością. Mino nie może mnie w żaden sposób dotknąć... nie odczuwam ogromnej satysfakcji z naszych pieszczot, aczkolwiek lepsze to niż nic - Kochaj się ze mną.
- Zabiłbym cię na miejscu.
- Umarłbym jako spełniona osoba.- uśmiechnąłem się patrząc w czarne, przeszklone oczy chłopaka.
- Nie żartuj Jinwoo.
- Zrobimy to tak żebyś mnie nie dotknął.
- Jaki to wtedy będzie miało sens?- zamyśliłem się ściągając czarną koszulkę z idealnego ciała śmierci.
- Nie wiem... nie drąż tematu.
- Po prostu się martwię.- szepnął całując mnie w policzek. Otworzyłem szerzej oczy przyglądając się uważnie partnerowi.
- Ty? O mnie? Wow...
- Znowu sobie żartujesz.
- Jesteś śmiercią... trochę to dziwne.- brunet prychnął odwracając wzrok.
- Nie drąż tematu.- zaśmiałem się zdejmując z siebie koszulkę - Chcesz się kochać w kuchni?
- Łóżko jest oklepane. 
- Ale...
- Wiem co myślisz... 
- Oho... zaskocz mnie.
- Pewnie myślisz, że to mój pierwszy raz, będę skrępowany, będę potrzebował intymności i wygodnego miejsca...- Mino zaśmiał się nie odrywając ode mnie wzroku.
- Jakbyś w rzeczywistości był taką mądralą, wiedziałbyś, że wiem, że nie jesteś prawiczkiem i kiedyś kochałeś się z przypadkowymi facetami, by sprawdzić czy aby na pewno jest to coś, co cię podnieca.
- Ej...- poczułem jak robi mi się gorąco ze wstydu - Daruj sobie, co?
- Wybacz mi.
- Musisz się bardzo postarać żebym ci wybaczył.- rozpiąłem spodnie Mino czując jak przyspiesza mi serce. Czułem potworną ekscytację, ale wiedziałem też, że może być to ostatni seks w moim życiu. Nigdy nie wiadomo czy Mino nie puszczą hamulce i czy przypadkowo mnie nie dotknie.
- Pomóc ci?- zapytał gdy zacząłem się rozbierać.
- A chcesz mnie zabić?
- No... no nie...- chłopak westchnął wstając - Widzisz jakie to skomplikowane...
- A tam... poradzimy sobie.- szepnąłem oblizując wargi - Oprzyj się o blat.- kucnąłem przyglądając się partnerowi.
- Co ty robisz?
- Pamiętaj żeby mnie nie dotknąć.- zaśmiałem się łapiąc chłopaka za biodra. Przywarłem wargami do jego członka głęboko oddychając.
- Jinwoo...
- Ciii.- mhm... zwykle jestem tym uległym, przeuroczym, niewinnym chłopcem, ale nie ukrywam, że lubię mieć kontrolę nad swoim partnerem. Oblizałem ponownie wargi po czym rozchyliłem je pochłaniając nimi członka Mino. Śmierć spięła się zaciskając dłonie na krawędziach blatu - Widzisz ile przyjemnych rzeczy cię omija.- szepnąłem z lekkim uśmiechem kontynuując zaczętą wcześniej czynność.
- Ji... Jinwoo...- uwielbiam gdy mój partner wymawia podczas takich pieszczot moje imię, a sam fakt, że robi to Mino podnieca mnie ze zdwojoną siłą. Zamknąłem oczy wczuwając się w wykonywaną czynność. Opuszkami palców pieściłem delikatnie biodra chłopaka, czując pod nimi gęsią skórkę na jego idealnym ciele. Po kilku mocniejszych ruchach mogłem poczuć w buzi spore i jednocześnie twarde zgrubienie. Dla pewności wykonałem jeszcze kilka ostrożnych, czułych ruchów, po czym otworzyłem oczy spoglądając na podnieconą twarz chłopaka - Ślicznie teraz wyglądasz.- zachichotałem wstając.
- Szybko się podniecasz.- oparłem się rękoma o wyrzeźbioną klatkę piersiową Mino delikatnie muskając jego usta.
- Nie zapominaj, że nigdy tego nie robiłem.- uniosłem brew odwracając się do niego tyłem, po czym oparłem się o blat wypinając biodra w stronę partnera.
- Chętnie sam ocenię twoje umiejętności.- brunet zbliżył się do mnie przyglądając się moim pośladkom.
- Słyszałem, że ludzie używają do tego jakiś rzeczy... 
- Ahhh to nie jest konieczne.- najwyżej początkowo umrę z bólu, ale wiem, że będzie warto chwilę pocierpieć.
- Na pewno?
- Tak... wiem co mówię.- chwyciłem chłopaka za penisa ostrożnie go w siebie wkładając. Zagryzłem wargi chcąc ukryć to, jak potwornie się teraz czuję, jednak słysząc ciężki oddech Mino, ból zmieniał się powoli w podniecenie - Mino...- wtedy też poczułem jak cały penis bruneta wchodzi we mnie do samego końca z ogromną siłą. Jęknąłem zaciskając dłonie na stojaku podtrzymującym pojedyncze pułki. Momentalnie zrobiło mi się czarno przed oczami... co za paskudne uczucie. Chłopak naparł na mnie lodowatym ciałem. Bijący od niego chłód przywrócił mi ponownie jasność myślenia - Uważaj żeby mnie nie do...
- Wiem to Jinwoo.- mruknął całując mnie po plecach i karku.
- Musisz się we mnie poruszać.- Mino oparł się rękoma o blat wykonując dokładne, bardzo głębokie ruchy. Uśmiechnąłem się czując się błogo jak nigdy dotąd. Fakt... zaczynało mi się robić słabo, ale za wszelką cenę starałem się z tym walczyć - Dobry jesteś.- szepnąłem zarzucając rękę na jego kark. Mino uśmiechnął się jedynie całując mnie po uchu - Pocałuj mnie.- nie musiałem długo czekać. Lodowate wargi chłopaka przywarły do moich ust, łącząc je subtelnym pocałunkiem - Mi... Mino...
- Tak?
- Słabo mi.- momentalnie osunąłem się na ziemię uderzając twarzą o szafki. Wiem jak to musi brzmieć i jak musiało wyglądać, ale cóż... mogłem się tego spodziewać po zbliżeniu ze śmiercią...

*

                   Ciemność... jedyne co widziałem to ciemność. Niczego wśród niej nie było... ani mnie, ani Mino, ani Tae... absolutna pustka. Nie słyszałem też nic poza dziwnym szumem, który za nic w świecie nie chciał wyjść z moich uszu. Nagle poczułem czyjąś dłoń na moim policzku. Przestraszony zachłysnąłem się powietrzem otwierając tym samym oczy.
- Ciii Jinwoo, spokojnie... Słyszysz? Już dobrze.- ujrzałem przed sobą zamgloną sylwetkę Taehyuna. 
- Ta... Tae...
- Tak, to ja... już dobrze.- odpowiedział głaszcząc mnie po policzku. Zamknąłem oczy starając się unormować oddech. Czułem się beznadziejnie... dokładnie tak, jakbym był już jedną nogą w grobie - Nie bój się... wszystko już jest w porządku.- a to coś było nie tak? Co się w ogóle stało? 
- Wody.
- Zaraz ci dam.- Tae ponownie pogłaskał mnie po policzku - Oo dobrze, że pan jest.
- Wybudził się, tak?
- Tak... na szczęście. 
- Krótko spał więc szybko powinien dojść do siebie.- aishh szpital? Jestem w szpitalu? Dlaczego? Przecież Tae wie, że ich nienawidzę - Mówił coś?
- Mówił, że chce pić.
- Mhm... jak dojdzie do siebie, proszę dać mu wody. 
- A już wiadomo co mu jest?
- Cały czas nad tym pracujemy.
- Rozumiem...- uchyliłem lekko powieki spoglądając na przyjaciela.
- Pić.
- Jinwoo, słyszysz mnie?- przekręciłem niechętnie głowę w kierunku lekarza, po czym skinąłem na znak, że go słyszę - Jak się czujesz?
- Źle...
- Wiesz co się stało?
- Nie.
- Tak jak myślałem... proszę dać mu chwilę czasu, musi po prostu do siebie dojść.- powiedział w kierunku Taehyuna, po czym wyszedł z sali. Spojrzałem na przerażonego przyjaciela, który trzęsącymi się dłońmi odkręcał korek od butelki z wodą. 
- Tae...
- Już daję ci wody.- chłopak uniósł oparcie łóżka podając mi ostrożnie pić.
- Czemu tu jestem?- chłopak odstawił napój na szafkę, po czym usiadł na krześle znajdującym się obok łóżka wycierając spływającą po policzku łzę - Tae...
- Jak wróciłem z pracy znalazłem cię nieprzytomnego w kuchni... byłeś nagi, cały siny, a z nosa leciała ci krew... bałem się, że nie żyjesz.- nagi? kuchnia? 
- Mino...- Taehyun otworzył szerzej oczy łapiąc mnie za rękę.
- Co on ci zrobił?- uśmiechnąłem się lekko zamykając oczy.
- Uczynił mnie... najszczęśliwszą osobą na świe... świecie. 
- Jinwoo... ty nie wiesz o czym mówisz. Masz całą posiniaczoną twarz...
- Już pamiętam... zemdlałem i... i uderzyłem twarzą o szafki. 

*

             Co mogę Wam powiedzieć... Nie wiem do czego przyrównać to, jak paskudnie się czuję od ponad dwóch tygodni. Od tego czasu non stop jestem przykuty do szpitalnego łóżka. Nie mogę nawet wstać do łazienki, bo każda próba wstania kończy się uczuciem jakby łamały się wszystkie moje kości. Nie mogę też nic przełknąć... spróbowanie czegoś kończy się potwornym bólem przełyka i płaczem. Mam już tego dość i czekam tylko aż Mino w końcu mnie stąd zabierze. 
          Właśnie leżałem w szpitalnej sali oglądając jakieś głupoty w telewizji. Tae musiał iść do pracy więc czekał mnie dziś potwornie nudny dzień. Wychodząc zostawił mi otwarte na oścież okno gdyż było potwornie gorąco, jednak jak tak patrzę wydaje mi się, że zaraz będzie burza. Niebo z niebieskiego przeszło w odcienie ciemnej szarości, a do tego zerwał się straszny wiatr. 
- Zimno...- syknąłem chcąc wstać z łóżka i je zamknąć, jednak ograniczały mnie te wszystkie upierdliwe kabelki, pod którymi leżę - Cholera jasna!- krzyknąłem zalewając się łzami. Czuję się potwornie bezsilny w tym wszystkim. Ja już nic nie robię i niczego już nie zrobię... wegetuję... wegetuję czekając na śmierć. 
- Nie krzycz, pomogę ci...- Mino... usiadłem gwałtownie wpatrując się w stojącego przy oknie chłopaka, który zamknął je zerkając niepewnie w moją stronę. 
- Tchórz!- zacisnąłem dłonie na pościeli wpatrując się przeszklonymi oczyma w Mino - Gdzie byłeś?!
- Wiem, że jesteś zły, ale proszę cię, nie krzycz...- w sumie ma rację. Wziąłem głęboki oddech przysuwając ostatkiem sił krzesło stawiając je przy łóżku.
- Usiądź. 
- Jinwoo...- gdy chłopak usiadł spojrzał na mnie przecierając twarz - Masz rację, zachowałem się jak tchórz, ale... przez długi czas nie mogłem pogodzić się z tym, co ci zrobiłem... Pierwszy raz byłem przerażony widząc ludzkie cierpienie... 
- Nie tłumacz się...- złapałem chłopaka za nadgarstek lekko się uśmiechając - Cieszę się, że cię widzę... bardzo za tobą tęskniłem.
- Jinwoo... muszę ci w końcu coś powiedzieć...- spojrzałem w oczy bruneta z nadzieją, że usłyszę za moment "kocham cię" - Ty... Jinwoo umierasz...- zagryzłem wargi czując jak po policzku spływają mi łzy. W sumie mogłem się tego spodziewać... sam przecież tego chciałem. Ból z jakim się teraz zmagam powoli mnie wykańcza.
- Ile... ile mi zostało?
- Ile czasu potrzebujesz?- pociągnąłem nosem wyjmując z szafki dwie koperty... jedną adresowaną do rodziców, drugą do Taehyuna.
- W sumie cały czas jestem na to przygotowany... 
- Dam ci tyle czasu, ile zechcesz...
- Po co mi to?- położyłem listy w widocznym miejscu przenosząc wzrok na chłopaka - Nie chcę tu gnić i zastanawiać się nad tym, ile mi godzin zostało.- wytarłem mokre policzki czując jak z przerażenia serce rozsadza mi klatkę piersiową - Tak właśnie to wszystko zaplanowałeś?- Mino pokręcił przecząco głową biorąc głęboki oddech.
- W dniu kiedy pierwszy raz mnie zobaczyłeś miałeś jechać z Tae do szpitala, pamiętasz?- skinąłem jedynie głową - Na oddziale, na którym Taehyun miałby robione badania poznałbyś chłopaka- Seunghoona... Bylibyście teraz razem... Pokierowałeś tym wszystkim zupełnie inaczej... to nie tak miało wyglądać.- przełknąłem z trudem ślinę wbijając wzrok w przeszkloną ścianę wybiegającą na korytarz, po którym zaczęła biegać masa lekarzy - Właśnie przywieźli go do szpitala... umrze za kilka minut...
- Co...
- Miał wypadek na motorze, w którym też miałeś uczestniczyć... tak miała wyglądać twoja śmierć.- zacisnąłem dłonie na kołdrze rozklejając się jak małe dziecko.
- Jesteś okropny! Jak możesz robić to wszystko?!
- Proszę cię, nie płacz... nie takiego chcę cię zapamiętać.
- Boję się... Mino, błagam nie rób tego. Proszę cię, zrobię wszystko!
- Ciii...- chłopak przywarł czołem do mojego, kładąc mnie tym samym na łóżku - Nie płacz... to nie boli, przysięgam. 
- Dlaczego?... Niedawno sam mówiłeś, że nie chcesz mnie skrzywdzić... Mino...
- Stan twojego zdrowia pogarsza się z minuty na minutę... chcę ci ulżyć w cierpieniu.
- Boję się.- szepnąłem przykładając dłoń do zimnej twarzy chłopaka. 
- Nie musisz się bać... jest to naturalna kolej rzeczy.
- Zobaczę cię jeszcze, prawda?- brunet pocałował mnie w czoło ponownie do niego przywierając.
- Zrobię wszystko żeby tak było.- chłopak uniósł się lekko do góry podnosząc do góry rękę.
- Chcę ci jeszcze coś powiedzieć...- z trudem łapałem powietrze... byłem przerażony tym wszystkim. Nie sądziłem, że osoba, która wydawałoby się coś do mnie czuła, zabije mnie bez mrugnięcia okiem.
- Słucham.
- Obiecaj, że po tym od razu mnie stąd zabierzesz.- ten skinął jedynie głową.
- Kocham cię Mino... i cieszę się, że potoczyło się to wszystko w taki właśnie sposób...

~Koniec.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Hm... miałam mieć przerwę w blogowaniu, ale nie byłabym sobą gdybym czegoś nie wrzuciła. Teraz jednak po zakończeniu tego ficzka lecę nadal się uczyć i wyć nad rzeczami, których zupełnie nie rozumiem. Pracuję również nad kolejnym blogiem, ale to szczegóły zdradzę Wam gdy już trochę będzie u mnie luźniej z nauką.
Trzymajcie się!