Wonho&Kihyun~cz.6[Spójrz na mnie inaczej]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 cz.5

                  Dni mijają, a ja czuję się coraz gorzej z tym co zrobiłem. Targają mną potworne wyrzuty sumienia. Mijam się codziennie z Kihyunem na uczelni, ale poza przywitaniem nie zamieniamy ze sobą ani jednego słowa. Myślę o nim bez przerwy, nie mogę jeść i spać po nocach... nie wiem co mam zrobić, by Kihyun do mnie wrócił. Jooheon twierdzi, że potrzebuje on czasu, by na spokojnie wszystko przemyśleć. Boję się, że przez ten czas ktoś mnie wyprzedzi i mi go zwyczajnie zabierze.
- Co z nim?- zapytałem wchodząc w głąb mieszkania mojego przyjaciela.
- Wciąż to samo... w ogóle nie je i to jest najgorsze.- westchnąłem siadając przy stole w salonie.
- Czy to normalne, że niańczę swojego byłego kochanka?
- Wiesz... świadczy to jedynie o tym, że jesteś wrażliwy... Minhyuk jest chory więc...
- No tak.- westchnąłem sięgając po leżące na stole jabłko - Minhyuk!- do salonu jak ten pies wparował wspomniany wcześniej chłopak, po chwili rzucając się na mnie.
- Już jesteś.- uśmiechnąłem się lekko przytulając go.
- Jak się czujesz?
- Dobrze.
- Słyszałem, że w ogóle nie jesz.
- Nie jestem głodny.- spojrzałem na blondyna odgarniając mu delikatnie grzywkę z czoła.
- Musisz coś zjeść... na co masz ochotę?- chłopak westchnął.
- A zjesz ze mną?
- Pewnie.- spojrzałem na Jooheona, który pospiesznie ruszył do kuchni, by przygotować coś jeść - Nie sprawiasz żadnych problemów?
- Nie... jestem grzeczny.
- To dobrze.- wgryzłem się w jabłko, jednak po chwili blondyn wyjął go z mojej dłoni dojadając je.
- Jak z Kihyunem?- uniosłem brew przyglądając się uważnie chłopakowi.
- Źle... ale to nic, poradzimy sobie.
- Wiesz... jak chcesz mogę z nim pogadać.
- Lepiej nie.- powiedziałem pospiesznie jednak po chwili ugryzłem się w język - Znaczy...
- Drugi raz bym tego nie spieprzył...
- Wiesz... bardziej chodziło mi o to, że jestem dorosły i powinienem załatwić to sam.
- Mhm.- blondyn rzucił ogryzkiem za siebie oblizując delikatnie palce.
- Co ty wyprawiasz? 
- To normalne.- do pokoju wszedł Jooheon podnosząc resztki jabłka z ziemi - Robi tak ze wszystkim. Jego gacie, skarpety... w zasadzie to wszystko fruwa zawsze po całym domu.- westchnąłem przecierając zmęczoną twarz.
- Wziąłbym go do siebie, ale...
- Wiem... spokojnie, radzimy sobie, prawda Minhyuk?- spojrzałem na blondyna, który pospiesznie skinął głową - Sam widzisz... nie masz się o co martwić.
- Zrobiłbyś mi kawy?
- Pewnie... chodź do kuchni.
- Ja też chcę!- krzyknął Minhyuk idąc za mną.
- Wiem, wiem... słaba kawa z odrobiną mleka migdałowego, syropem klonowym i nasionami chia.- wyrecytował mój przyjaciel uśmiechając się do Minhyuka - Dobrze zapamiętałem?
- Bardzo dobrze.- wow... nawet ja nie wiedziałem jaką lubi pić kawę. Po wejściu do kuchni podszedłem do płyty grzewczej mieszając skwierczące na patelni warzywa.
- Jakie mięsko?- zapytałem spoglądając na Jooheona.
- Nie wiedziałeś, że Minhyuk jest weganem?- że co?! Otworzyłem szerzej oczy wbijając je w patelnię.
- Zapomniałem... przepraszam.
- Nic się nie stało.- Minhyuk uśmiechnął się zagadując Jooheona. W ciszy zajmowałem się przygotowaniem obiadu zastanawiając się ilu tak naprawdę rzeczy nie wiedziałem jeszcze o moim byłym kochanku. Minhyuk weganem? Chorym psychicznie weganem? Zaraz... co ja mówię. Mniejsza... Widzę jaką żałosną osobą byłem i jak bardzo skupiałem się jedynie na jego tyłku nie myśląc tak naprawdę o tym co czuje, kim jest itp. - Prawda Wonho?- hm? Odwróciłem się w stronę znajomych.
- Przepraszam... zamyśliłem się.
- O kim tak myślałeś?- zapytał Jooheon robiąc nam kawę.
- O tobie durniu.
- Tak myślałem... aishh, co ty byś beze mnie zrobił.
- Zginąłbym.- zaśmiałem się nakładając nam ryżu oraz warzyw z lekko przysmażonym tofu - Smacznego.- dodałem stawiając jedzenie na stole. Dzięki temu, że byłem przy Minhyuku ten zjadł cały obiad wraz z dokładką. Widzę, że będę musiał przychodzić do niego za każdym razem gdy Jooheon będzie chciał dać mu jeść. Mieląc niezbyt chętnie tofu pozbawione absolutnie smaku usłyszałem dźwięk telefonu zwiastującego przyjście sms'a. Sięgnąłem po telefon otwierając szerzej oczy. Dostałem wiadomość od Kihyuna: "Mógłbym wpaść do ciebie koło 20-stej? Chcę z Tobą porozmawiać.". Pospiesznie odpisałem na jego wiadomość zgadzając się na spotkanie, po czym z ogromnym entuzjazmem dokończyłem danie. W przypływie radości posmakowało mi nawet tofu.
- Coś się stało?- zapytał Jooheon.
- Mm... przepraszam, ale muszę już lecieć.
- Ale...
- Mam masę nauki. Kumpel ma jeszcze wpaść po notatki.
- Ahh... no dobrze... odezwij się jutro.
- Jutro to ja do was wpadnę.- uśmiechnąłem się głaszcząc Minhyuka po głowie - Do jutra.- poczułem jak chłopak łapie mnie gwałtownie za rękę - Tak?
- Ale na pewno przyjdziesz?
- Oczywiście... zrób dla nas coś dobrego na obiad, okej?- chłopak skinął głową puszczając moją rękę.
- Spadaj już.- przerwał Jooheon posyłając mi cwaniacki uśmiech. Skinąłem głową wybiegając pospiesznie z domu. Po wejściu do samochodu ruszyłem czym prędzej do mieszkania. Nie miałem wiele czasu, a chciałem przygotować jeszcze jakąś kolację. Ciekawe jaki będzie jej finał. Jestem bardzo ciekawy czy skończy się to na naszą korzyść, czy raczej Kihyun powie, że mi nie ufa i że musimy się pożegnać... chyba bym oszalał.
       Po około 15-stu minutach byłem już w mieszkaniu. Na zegarku dochodziła 19-sta. Rozebrałem się zabierając się od razu za przygotowanie kolacji. Włożyłem wino do lodówki, nastawiłem ryż, zacząłem szykować bulgogi, ddukbokki oraz kimbap... mam nadzieję, że wszystko wyjdzie mi jak należy. Gdy spostrzegłem, że dochodzi 20-sta, nakryłem szybko do stołu i pobiegłem do pokoju, by się przebrać. Muszę powiedzieć, że jestem z siebie zadowolony... zrobić trzy dania w godzinę? Nie jest źle. Równo o godzinie 20-stej rozległo się pukanie do drzwi. Lekko zdenerwowany, ale też niesamowicie podekscytowany podbiegłem do drzwi otwierając je. W progu stał Kihyun, który na mój widok zmieszał się wbijając wzrok w ziemię.
- Wejdź.- nie wyglądał dobrze... cały mój entuzjazm nagle opadł. Rudzielec po wejściu do środka rzucił mi się na szyję szlochając - Kihyun...
- Tęskniłem.- szepnął. Objąłem go całując go delikatnie w głowę.
- Nie płacz... spokojnie.- chłopak spojrzał na mnie wycierając oczy.
- Wonho, tak mi wstyd.
- Kihyun...
- Mam jeszcze u ciebie szanse?
- Słucham?- przyznam szczerze, że trochę mnie to zdziwiło.
- Możemy spróbować jeszcze raz? 
- Zaczekaj... pomału.- rozpiąłem guziki w płaszczu chłopaka powoli go z niego zdejmując. Rudzielec ściągnął buty łapiąc mnie za rękę. Uśmiechnąłem się prowadząc go do kuchni - Zrobiłem kolację... zaraz spokojnie porozmawiamy.
- Zrobiłeś kolację?- Kihyun spojrzał na mnie ze łzami w oczach.
- Mhm... tylko proszę cię, nie płacz.- pocałowałem go w czoło odsuwając mu krzesło - Usiądź.- gdy siedliśmy do stołu nalałem nam wina uśmiechając się - Jak się czujesz? Wszystko w porządku?
- Nie... czuję się źle z tym jak cię potraktowałem.- odpowiedział biorąc łyk wina.
- Nie powinieneś... ja jestem wszystkiemu winny.- nałożyłem na talerz wszystkich dań po trochu stawiając je przed Kihyunem - Smacznego.
- Wygląda naprawdę pysznie.- chłopak wymusił uśmiech jedząc w bardzo subtelny sposób parujące jeszcze bulgogi.
- Wiesz... cieszę się, że do mnie napisałeś i zdecydowałeś się tu przyjść.
- Strasznie za tobą tęskniłem i... boże, to jak traktowałem cię na uczelni...- fakt... mijanie się bez słowa było koszmarem.
- Daj spokój... w pełni sobie na to zasłużyłem.
- Nie... wydaje mi się, że nastawiłem się zbyt negatywnie i bardzo to wszystko wyolbrzymiłem... Skoro naprawdę chcesz ze mną być i zmieniasz się specjalnie dla mnie nie powinienem był się tak zachowywać... przepraszam.- odłożyłem pałeczki biorąc głęboki oddech. Kihyun dopił lampkę wina podnosząc na mnie wzrok - Mógłbyś mnie przytulić?- poderwałem się na równe nogi, by po chwili przytulać do siebie swoją ukochaną wiewiórę - Wonho.- chwyciłem w obie dłonie jego twarz patrząc mu głęboko w oczy - Pocałujesz mnie?- uśmiechnąłem się łącząc nasze wargi delikatym pocałunkiem. Chłopak odwzajemniając pocałunek zaczął rozpinać guziki w mojej koszuli.
- Co robisz?- mruknąłem pieszcząc nosem jego delikatny policzek.
- Daję się ponieść emocjom.- szepnął lekko się uśmiechając. Po chwili jego słodkie wargi wbiły się w moją szyję. Przygryzłem wargi zatapiając palce w jego gęstych, rudych włosach. Podobało mi się to, ale nie chciałem się z nim kochać... to stanowczo za wcześnie.
- Kihyun.- szepnąłem delikatnie go całując.
- Tak?- nie odrywając od niego wzroku sięgnąłem po wino i kieliszki, po czym ponownie go pocałowałem.
- Chodź ze mną do pokoju.- rudzielec skinął głową udając się za mną posłusznie do mojej sypialni. Chcę z nim jedynie porozmawiać w miłej atmosferze... ciekawe jak to się skończy.

~c.d.n.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że tak krótko, ale jestem jakoś dziwnie zmęczona. Do niedzieli opiekuję się młodszą siostrą, ale mam nadzieję, że uda mi się wywiązać z obowiązku i coś dla Was napisać. :) 

Wonho&Kihyun~cz.5[Spójrz na mnie inaczej]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

- Minhyuk, błagam cię, skończ...
- Dopiero zaczynam.
- Skaczesz po mnie od godziny... dość.- chłopak przerwał nachylając się do mojego ucha, w które delikatnie mnie pocałował.
- Powinieneś się cieszyć... zaspokajasz moje wszelkie potrzeby, a to znaczy, że jesteś naprawdę dobry.
- Minhyuk...- spojrzałem na blondyna czując jak w gardle narasta mi wielka gula - Skarbie...
- Tak?- chłopak zszedł ze mnie, po czym położył się obok mnie głaszcząc mnie po twarzy.
- Mógłbyś mnie odwiązać? Proszę...
- Hmm... a po co?
- Minhyukkie... przysięgam, że nie ucieknę... Naprawdę ci to przysięgam...
- To po co mam cię odwiązywać?
- Chcę w końcu pójść do łazienki... zjeść coś i... poczuć jak wraca mi krew do dłoni. Potwornie mnie bolą.
- Naprawdę?- chłopak klęknął odwiązując grube sznury - Przepraszam, nie chciałem zadawać ci bólu.- uśmiechnąłem się lekko podnosząc się do siadu. Nie wiem w zasadzie ile minęło... może jakieś dwa dni. Szczerze mówiąc całkowicie straciłem rachubę.
- Aishh... boli.
- Co?
- Wszystko durniu.- w pół przytomny wstałem czując jak kręci mi się w głowie.
- Wonho...- w oczach byłego kochanka pojawiły się łzy. Przez dwa ostatnie dni starałem się to wszystko zrozumieć... stać się nieco bardziej wyrozumiały, w końcu ten dzieciak jest chory. Może nie chory, ale na pewno jest z nim coś nie tak. To co robi nie jest przecież normalne.
- Hej... nie płacz... nie lubię jak płaczesz.- uśmiechnąłem się kierując się w stronę łazienki. Minhyuk westchnął wbijając wzrok w pościel. Starałem się wykorzystać ten moment jak najlepiej. Dość dyskretnie sięgnąłem po telefon leżący na szafce obok drzwi, po czym przyspieszyłem nieco kroku zamykając się z nim w łazience. Nie mam wiele czasu... zostało mi jedynie 4% baterii. Potwornie zestresowany napisałem sms'a do Jooheona gdyż rozmowa z nim byłaby potwornie ryzykowna.
<- Minhyuk mnie więzi. Nie mam możliwości ucieczki. Jooheon, on nie jest we mnie zakochany, to jest chore co on wyprawia. Błagam cię, jedź po Kihyuna i mu wszystko wyjaśnij. Pomóżcie mi! Nie odpisuj, bo mogę mieć przez to problemy.
Odetchnąłem spoglądając na treść wiadomości. Bez ładu i składu, ale Jooheon powinien zrozumieć o co chodzi. Pytanie jak teraz odłożyć telefon na miejsce. Czym prędzej usunąłem sms'a otwierając niepewnie drzwi.
- Minhyukkie...
- Robię ci jeść!- jak dobrze... jego sypialnia jest w zupełnie innym kierunku. Pospiesznie przemknąłem do pokoju odkładając telefon na szafkę, po czym otworzyłem szafę w poszukiwaniu jakiś ubrań - Czego szukasz?- podskoczyłem łapiąc się za serce.
- Nie strasz mnie tak.- chłopak uśmiechnął się wręczając mi kilka ubrań.
- Kupiłem je dla ciebie.
- Jak to?
- Jako prezent.
- O... dziękuję... nie musiałeś.
- Nie musiałem, ale chciałem.- blondyn nadymał policzki, po czym delikatnie mnie pocałował - Wykąp się, a ja zrobię ci coś dobrego.
- Dobrze... dziękuję Minhyukkie.- ta... muszę być dla niego miły. Jakby nie patrzeć to dobry chłopak, ale... no coś jest z nim nie tak. Po zamknięciu drzwi do łazienki dopiero mogłem odetchnąć choć na chwilę nie mówiąc już o tym jakiego rozluźnienia doznało moje ciało po wejściu do gorącej wody. Każdy mięsień skakał z radości mogąc choć na chwilę odpocząć.
- Wonho...- drzwi do łazienki otworzyły się... byłem pewien, że zamknąłem je na zamek. Jak ten dzieciak to robi?
- Słucham.- blondyn usiadł na wannie bawiąc się palcami - Co się dzieje?
- Wonho... nie zostawisz mnie, prawda?
- O czym ty mówisz?
- Ja nie umiem bez ciebie funkcjonować. 
- Minhyukkie...
- Tak, wiem... to Kihyun ci się podoba, a nie ja... ale... ja też jestem czuły i opiekuńczy, tylko trzeba dać mi szansę. 
- Minhyuk, rozmawialiśmy o tym...- westchnąłem sięgając po ręcznik - Wyjdę z łazienki i pogadamy, okej?
- Dobrze.- Minhyuk wytarł oczy, po czym leniwym krokiem opuścił łazienkę. Co ja mam niby teraz zrobić? Jak z nim rozmawiać żeby go nie urazić? Naprawdę nie wiem jak mam do tego podejść żeby w końcu zrozumiał i żył ze mną na zasadzie czysto przyjacielskiej. Po ubraniu się wyszedłem z pomieszczenia kierując się w stronę kochanka, który był w trakcie przygotowywania jedzenia - Usiądź.
- Zrobiłeś ramyun?
- Tak... wiem, że najbardziej go lubisz.- uśmiechnąłem się siadając przy stole. Blondyn pospiesznie podał mi ogromną miskę klusek z masą przepysznych, moich ulubionych dodatków - Smacznego.
- Zjem ze smakiem.- ukłoniłem się zabierając się za jedzenie - Ty nie będziesz jadł?
- Nie jestem głodny.- chłopak usiadł obok mnie uważnie mi się przyglądając - Wonho...
- Tak?
- Zgodzisz się na seks ze mną?... Nie chcę cię do tego zmuszać.- wziąłem głęboki oddech odkładając powoli pałeczki.
- Minhyukkie... posłuchaj mnie.- aishh jakie to jest stresujące. Nie chcę go skrzywdzić. Tak jak mówiłem, to naprawdę świetny chłopak, tylko trochę zagubiony - Było mi z tobą naprawdę dobrze... Uwielbiam spędzać z tobą czas chodząc na spacery albo na jedzenie, ale jeśli chodzi o łóżko... wydaje mi się, że powinniśmy z tym skończyć.- do ciemnych oczu chłopaka znów napłynęły łzy... nienawidzę tego widoku - Chodzi mi o to, że jesteś tak fajnym chłopakiem, że zasługujesz na kogoś dużo lepszego...
- Ale Wonho...- złapałem chłopaka za rękę delikatnie ją głaszcząc.
- Kogoś kto cię szczerze pokocha i doceni jakim jesteś skarbem... ja jestem dupkiem i niestety tego nie potrafię. Wybacz mi Minhyukkie.- wziąłem głęboki oddech zerkając niepewnie w jego przepełnione bólem i rozczarowaniem oczy - Ale... co by się nie działo chcę być nadal kimś... kimś w rodzaju twojego przyjaciela. Wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć, prawda?
- Tak...- po twarzy blondyna popłynęły strużki łez.
- Proszę cię, nie płacz... nie możesz płakać z takiego powodu.- Minhyuk wstał siadając niepewnie na moich kolanach. Wtuliłem go w siebie głaszcząc go po głowie i plecach - Znajdziemy ci naprawdę fajnego chłopaka... postaram się o to.
- Nie chcę.- blondyn spojrzał na mnie całując mnie ostrożnie w czoło - Ja... bądź z Kihyunem, ale... ja nie będę w stanie się w nikim zakochać... Za bardzo zależy mi na tobie.
- Nie mów tak.- szepnąłem ukrywając jego drobne ciało w swojej klatce piersiowej. Odczuwałem potworny ból serca. Dopiero teraz widzę, że sam jestem wszystkiemu winien. Ja do tego doprowadziłem... ja i mój pieprzony egoizm. Nie mogę tu winić za nic tego biednego chłopaka... - Będziemy się codziennie widywać... wszystko będzie tak samo Minhyukkie... wszystko poza łóżkiem... zrozum mnie.
- Rozumiem.- szepnął szlochając. Mam ochotę uderzyć się w twarz i to dziesięć razy mocniej niż zrobił to ostatnio Jooheon - Nadal będę cię kochał, ale nie będę ci już o tym mówił... tyle chyba mogę, prawda?- zacisnąłem wargi czując jak się rozklejam - Przytulaj mnie tak cały dzień.- skinąłem głową zaciskając uścisk. Teraz żałuję napisanego do Jooheona sms'a... ten dzieciak mnie teraz potrzebuje. Boję się, że jeśli go zostawię, ten coś sobie zrobi. W pewnym momencie rozległo się potwornie głośne pukanie do drzwi. Minhyuk aż podskoczył ze strachu - Kto to?- mogę jedynie zgadywać...
- Nie bój się... ja to sprawdzę.- posadziłem chłopaka na krześle obok, po czym w ogromnych nerwach ruszyłem w stronę drzwi. Po otwarciu ich ujrzałem przerażonego Jooheona z absolutnie obojętnym Kihyunem.
- Boże, nic ci nie jest.- Jooheon rzucił się na mnie mocno mnie przytulając - Gdzie jest Minhyuk?
- W kuchni...- wziąłem głęboki oddech spoglądając na przyjaciela - Jooheon, on potrzebuje ciągłej opieki... jest po prostu...
- Zostaw to mi.- chłopak ruszył w stronę kuchni zostawiając mnie sam na sam z Kihyunem.
- Kihyun...
- Nie mam ochoty z tobą rozmawiać.
- Ale ja...- wtedy usłyszałem potwornie histeryczny krzyk Minhyuka. Rzuciłem rudzielcowi przerażone spojrzenie biegnąc do kuchni.
- Dlaczego to zrobiłeś?!- podszedłem do chłopaka łapiąc go ostrożnie za twarz.
- Ciiii.... uspokój się... nie denerwuj się.- Minhyuk wziął kilka głębokich wdechów spoglądając na mnie.
- Nie... nie zostawiaj mnie.- spojrzałem na Jooheona, z którym na szczęście rozumiemy się bez słów. Ten skinął głową przenosząc wzrok na zaciekawionego całą tą sytuacją rudzielca.
- Pojedziesz do Jooheona, dobrze?
- Ale...
- Spakuj na spokojnie swoje rzeczy i pojedziemy zaraz do Jooheona, zgoda?
- Wonho...
- Będę codziennie do ciebie przyjeżdżał, obiecuję.- chłopak skinął głową, po czym udał się do swojego pokoju.
- Pomogę mu.- rzucił Kihyun idąc za chorym chłopakiem.
- Nic ci nie zrobił?- westchnąłem wymuszając uśmiech.
- Nie... obawiam się, że to ja bardziej go skrzywdziłem. Dopiero teraz to widzę...
- Nie obwiniaj się... póki co się nim zajmę, a potem pomyślimy co dalej.- skinąłem głową biorąc głęboki oddech - A... co z tobą i Kihyunem?
- Nie mam pojęcia...
- Z tego co widzę jest naprawdę wściekły...
- Wcale mu się nie dziwię.
- Kiedy zamierzasz z nim porozmawiać?- wzruszyłem ramionami zerkając do pokoju chłopaka.
- Jak najszybciej. 
- Zgarnę Minhyuka, a ty pogadaj z Kihyunem.- skinąłem głową widząc jak w naszym kierunku zmierza przybity blondyn. Kihyun w tym czasie oparł się o framugę drzwi uważnie mi się przyglądając - Dobra... Minhyuk, daj Wonho klucze do mieszkania.
- Hm? To on nie jedzie z nami?
- Przyjadę do ciebie wieczorem, okej?
- Ale mówiłeś...
- Minhyukkie...- chłopak skinął głową wręczając mi klucze. Jooheon chwycił go w talii prowadząc go do wyjścia. Gdy drzwi do mieszkania zamknęły się spojrzałem na Kihyuna, w którego oczach buchała aż nienawiść w stosunku do mnie - Kihyun...
- Nic ci nie jest?
- Nie...
- I to jest najważniejsze.- rzucił idąc w stronę przedpokoju.
- Hej... Kihyun.- pobiegłem za rudzielcem łapiąc go za rękę - Zaczekaj... chcę z tobą porozmawiać.
- O czym? Chyba już wszystko mamy wyjaśnione.
- Problem w tym, że nic między nami nie jest wyjaśnione... daj mi kilka minut, proszę cię.
- Nie mam ochoty cię słuchać...
- Kihyun...
- Masz zamiar opowiadać mi o tym ilu facetów już zaliczyłeś? Albo nie wiem... może pochwalisz mi się swoimi łóżkowymi osiągnięciami z Minhyukiem?
- Sam widzisz, że on jest chory... gada totalne głupoty, a ty głupi w to wierzysz.- rudzielec podszedł bliżej mnie patrząc mi głęboko w oczy.
- Przysięgnij mi tu i teraz, że nie kochałeś się z Minhyukiem i to co on wygadywał o twoich podbojach to nieprawda.- nie potrafię nawet skłamać, choć wiem, że w tej sytuacji powinienem - No właśnie... dla mnie temat jest zakończony.
- To prawda, co powiedział.- spuściłem głowę wbijając wzrok w podłogę - To prawda, że wykorzystywałem masę facetów dla własnych korzyści.- nie wiem w zasadzie po co się tłumaczę. Przecież i tak jestem już na skończonej pozycji - Odkąd cię poznałem skończyłem z tym. Postanowiłem skupić się jedynie na tobie i zapomnieć o przeszłości. Szczerze mówiąc miałem nadzieję, że nigdy się o tym nie dowiesz, bo jest mi potwornie wstyd. 
- Chciałbym ci wierzyć, ale nie potrafię...
- Hm?
- Wonho...- rudzielec wziął głęboki oddech - Zaufałem ci... spodobałeś mi się jak tylko cię zobaczyłem i naprawdę chciałem z tobą być. Wydawało mi się, że jesteś inny... poukładany, spokojny i... przede wszystkim wierny. Nie wiem czy byłbym w stanie być z kimś kto ma taką przeszłość.... Poza tym... no spójrz na nas. Ty dzień w dzień kochałeś się z kimś innym, jesteś doświadczony, ja... to ty byłeś pierwszą osobą, do której się zbliżyłem...
- Kihyun, dla mnie to nie ma żadnego znaczenia, naprawdę...
- Ale dla mnie jest to potwornie upokarzające... poza tym jaką mogę mieć pewność, że nie jestem twoją kolejną zabawką?
- Błagam cię, nie mów tak. Naprawdę myślę o tobie poważnie. Nigdy nie podchodziłem do nikogo tak jak do ciebie. 
- Sam nie wiem...
- Kihyun, jeśli potrzebujesz czasu...
- Masy czasu... nie wiem czy jestem w stanie ci zaufać.- jak te słowa potwornie bolą. Nie jestem w stanie przełknąć goryczy jaką karmi mnie Kihyun.
- Kihyun...- zrobiłem krok w stronę  rudzielca łapiąc go delikatnie za twarz. Ten chwycił mnie za dłonie zamykając oczy. Czułem na twarzy jego słodki, ciężki oddech. Po chwili dotykałem czołem jego czoła... nasze nosy pieściły się wzajemnie w bardzo delikatny sposób. Nie byłem w stanie się powstrzymać. Przełknąłem z trudem ślinę delikatnie go całując. Z początku muskając jedynie jego pełne wargi, by po chwili przejść do namiętnego, jednak niezwykle czułego pocałunku. Wiem, że nie powinienem był tego robić, ale jak widać mimo słownego oporu, Kihyun nie jest w stanie oprzeć się bliskości ze mną. Pocałunek trwał naprawdę długo... chciałem, by trwał w nieskończoność.
- Mm... Wonho.- rudzielec przerwał pocałunek spoglądając mi w oczy. Jego język przejechał po słodkich wargach, smakując ostatni raz cudowny smak pocałunku - Nie mogę...
- Kihyun, błagam cię...
- Porozmawiamy jak będę gotowy...
- A teraz? Co to miało być?- chwyciłem chłopaka za dłoń - Spróbuj mi zaufać.
- Do zobaczenia Wonho.- po tych słowach odwrócił się na pięcie opuszczając mieszkanie... tak po prostu. Nie wiem czy powinienem szukać winy w Minhyuku, czy w samym sobie. W sumie moje wszystkie kłamstwa prędzej czy później i tak ujrzałyby światło dzienne, tylko dlaczego akurat musiał odkryć je Kihyun? Osoba, na której zaczęło mi zależeć i z którą wiązałem plany na przyszłość? Osoba, która odwzajemnia moje uczucia i nie patrzy na mnie jak na zabawkę do łóżka... Cholera jasna. Nienawidzę się za to i szczerze mówiąc nie wiem co mam zrobić, by wszystko wróciło do normy...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Obstawiam, że kolejna część pojawi się dopiero we czwartek gdyż mam potwornie zawalony tydzień i nie mam czasu absolutnie na nic;;; 

Wonho&Kihyun~cz.4[Spójrz na mnie inaczej]

cz.1 cz.2 cz.3

- Może wejdziesz na górę?- Minhyuk złapał mnie za rękę delikatnie się uśmiechając.
- Nie mogę... muszę jeszcze wrócić do Jooheona.
- No tak.- blondyn westchnął nachylając się do mnie - Kiedy się zobaczymy?
- Minhyuk...
- Spacer? Kolacja? Nic więcej, przysięgam.- zmarszczyłem brwi spoglądając na kochanka - Chcę po prostu nadal z tobą przebywać, czy to coś złego?
- Chyba nie...- Minhyuk uśmiechnął się całując mnie w policzek.
- Wpadnij jutro na kolację.
- Dobrze.- po tych słowach chłopak pomachał mi wychodząc z samochodu. No dobrze, to było dość dziwne. Nie wiem jeszcze co on planuje, ale na pewno się tego dowiem. By nie marnować czasu odpaliłem auto kierując się ponownie w kierunku mieszkania mojego przyjaciela. Czułem, że ostro się dzisiaj pokłócimy, na co nie miałem jakoś szczególnie ochoty, ale cóż... w pełni na to zasłużyłem. Po podjechaniu na podwórko Jooheona wziąłem głęboki oddech wychodząc z samochodu. Chciałem przed wszystkim zapalić, ale z drugiej strony pragnąłem też mieć tą rozmowę za sobą.
- Jesteś...- wow... jeszcze nigdy Jooheon nie wyszedł mi naprzeciw - Chodź.- o mamooo, niech mnie ktoś stąd zabierze! Po wejściu do środka chłopak odpalił papierosa kierując się z nim w stronę kuchni. Rozebrałem się idąc za nim - Wiesz czego od ciebie chcę?
- Domyślam się.- oparłem się o blat przyglądając się uważnie przyjacielowi - Chodzi o to, że pieprzę Minhyuka chcąc być z Kihyunem, a ty jesteś potwornie zazdrosny.
- Pozwól, że tego nie skomentuję i ujmę to trochę inaczej.- zamilkłem czekając na ruch z jego strony - To co wyprawiasz jest karygodne... już nie wiem jak mam to inaczej ująć.
- Chodzi o Minhyuka...
- Chodzi o całokształt.
- Wiem, że ci go żal i swoje wszelkie pretensje opierasz na nim.
- Kurwa, Wonho...
- Słuchaj, mi na nim nie zależy, jasne? Ja tylko się z nim pieprzę. Jeśli chcesz to zakręć się odpowiednio koło niego, może da ci dupy.- po tych słowach poczułem mocne uderzenie w twarz. Mrugnąłem kilkakrotnie spoglądając na wściekłego chłopaka.
- Skoro ci na nim nie zależy, czemu po prostu się od niego nie odetniesz, co?! Przestań w końcu oszukiwać siebie i niego!- wziąłem głęboki oddech, po czym spokojnie wyciągnąłem z kieszeni spodni paczkę papierosów odpalając jednego z nich.
- To jedynie chore przywiązanie... nic do niego nie czuję.- zaciągnąłem się dymem czując się potwornie upokorzony tym, że najlepszy przyjaciel wymierzył mi cios w twarz - Jest twój... mówiłem ci to już dawno, nie musiałeś mnie bić żebym ci go odstąpił.- Jooheon usiadł obok mnie biorąc głęboki oddech.
- Ja... Wonho, chodzi mi jedynie o to, że podle wykorzystujesz jego uczucia...
- Stary, on wie, że ja nic do niego nie czuję. Mówiłem mu to już wielokrotnie.
- Dlaczego więc ciągle to robicie?- zamikłem ponownie zaciągając się ciężkim dymem.
- Bo jest nam ze sobą dobrze.
- Skoro jest wam ze sobą dobrze...
- Jooheon, nie... nie potrafię się w nim zakochać, nie chcę... My... po tym co my wyprawiamy, nie jestem w stanie spojrzeć na niego jak na partnera na całe życie, rozumiesz?... Poza tym jesteśmy przyjaciółmi i wiem, że chcesz z nim być... Wiem, że przez to, że ciągle się pieprzymy utrudniam ci to, ale zrozum, że nie jestem w stanie się powstrzymać.
- Wonho...- chłopak wyjął z mojej dłoni papierosa gasząc go o stojący na blacie talerz - Będąc z Kihyunem również będziesz kochał się z Minhyukiem na boku?- tak jak mówiłem Jooheon to mój przyjaciel... skoro już wylewamy sobie wszelkie żale, to chyba powinien wiedzieć...
- Szczerze?
- Tylko szczerze...
- Obawiam się, że nadal by mnie do niego ciągnęło...
- Tak myślałem.- Jooheon wstał podchodząc do lodówki, z której wyciągnął butelkę zimnego soju. Następnie wyjął z szafki kieliszki, które postawił na blacie polewając nam alkoholu - Nie mam pojęcia co mam ci powiedzieć... Nie mogę pojąć tej sytuacji...- łyknąłem alkohol odstawiając pusty kieliszek na stół - Może... może powinieneś przespać się z Kihyunem żeby utwierdzić się w swoim wyborze? Może jednak Minhyuk okaże się być lepszy?
- To nie będzie takie proste.
- Musiałbym cię nie znać...
- Nie chodzi o to... Jeśli chodzi o Kihyuna... chcę go dobrze poznać, wiedzieć o nim absolutnie wszystko... Chcę... chcę żeby spojrzał na mnie inaczej niż reszta moich partnerów...
- Nie jak na osobę do zabawy i zaspokajania ich potrzeb...
- Tylko na osobę, która jest w stanie się nim zaopiekować i wziąć za niego odpowiedzialność.- dokończyłem czując jak do oczu napływają mi łzy. Nigdy jeszcze nie płakałem, a już na pewno nie z powodu głupiego zakochania.
- Nie poznaję cię... ale to dobrze.- powiedział polewając nam - To znaczy, że wreszcie dojrzałeś.
- Raczej zgłupiałem... nie podoba mi się moje nowe "ja"...
- Wydaje mi się, że zmienisz zdanie jak poznasz lepiej Kihyuna, ale rzeczywiście... wydaje się być taki grzeczniutki i poukładany, że czeka cię spore wyzwanie.
- Wiem i szczerze mówiąc nie mogę się go doczekać.- można powiedzieć, że nasza kłótnia zmieniła się w dość poważną, ale też dzięki soju przyjemną, szczerą rozmowę. Po kilku kieliszkach zawędrowałem na kanapę upadając na nim z głośnym jękiem. Jooheon nakrył mnie kocem gasząc w pokoju światło - Mmm nie będę spał... chcę tylko poleżeć.
- Znam cię... pewnie zaraz padniesz.
- Y y...- wyjąłem z kieszeni telefon otwierając szeroko oczy - Kihyun do mnie napisał.- przyjaciel zaśmiał się kucając obok kanapy.
- Reagujesz jak laska w gimnazjum... co napisał?
- Jestem pijany więc ci wybaczę.- parsknąłem śmiechem spoglądając w telefon - Pyta co robię i jak się dzisiaj czuję.
- Oooo słodko.
- Oj wal się no.
- Żartuję, żartuję... kiedy ci to napisał?
- Mmm 10 minut temu. Napiszę, że...
- Ty nic lepiej nie pisz.- chłopak zabrał mi telefon siadając na ziemi.
- Ej.
- Wiem co robię.- po chwili Jooheon przyłożył telefon do swojego ucha.
- Co ty...
- Ciii... halo... hej... tak, tak tutaj Jooheon.- otworzyłem szerzej oczy nachylając się do słuchawki - Nieee, spokojnie, wszystko z nim w porządku.... Jest u mnie i... i leży na kanapie...
- Co ty pierdzielisz?- syknąłem pukając się w czoło.
- Tak... leży na kanapie, bo piliśmy i... musiał się położyć.
- Przysięgam, że cię zabiję.- szepnąłem opadając z bezsilności na kanapę.
- Ooo jasne, zapraszam.... Nie, nie wpraszasz się, nie odbieraj tak tego.... Jasne, zaraz podeślę ci adres, no... do zobaczenia.- Jooheon rozłączył się spoglądając na mnie z triumfalnym uśmiechem.
- Nienawidzę cię.
- Wiem, wiem.- westchnął wysyłając Kihyunowi swój adres - Wonho...
- Hm?
- Czemu on się tak o ciebie martwi, co?
- A bo ja wiem.
- Dobra... co przede mną ukrywasz dupku?
- Ja? Nic...
- Nie mów, że już się całowaliście.
- Ja nic nie mówię.- spojrzeliśmy na siebie wymieniając się uśmiechami.
- Wooo... taki niepozorny, a tu proszę.
- Spokojnie.- zaśmiałem się siadając - To był tylko niewinny buziak.
- Ta... ty i niewinne buziaki.
- Uwierz mi, że sam byłem zdziwiony, że potrafię coś takiego.- westchnąłem nakierowując na siebie twarz przyjaciela - Jak wyglądam?- Jooheon spojrzał na mnie wybuchając śmiechem - Dupek.- prychnąłem kierując się do łazienki.
- Pięknie jak zawsze, no ej!- po wejściu do łazienki obejrzałem się dokładnie w lustrze czy nie mam przypadkiem pozostawionych na ciele śladów po ostatnim stosunku z Minhyukiem. Na szczęście byłem czysty. Po odetchnięciu z ulgą poszedłem w stronę kuchni dopijając resztkę soju - Nie pij, bo zaśniesz przed jego przyjściem. 
- Stresuję się.- Jooheon podszedł do mnie przykładając mi rękę do czoła.
- Jesteś chory?
- Jeszcze chwila i ci walnę...
- Sorry, ale... no nie poznaję cię. Ty i stres? 
- Mówiłem, że mi na nim zależy, tak?
- No tak, ale... wow...
- A właśnie.- wziąłem głęboki oddech pokazując na swój spuchnięty policzek - Dzięki tobie będę dzisiaj wyglądał pięknie.
- Przepraszam...- twarz przyjaciela zalała się rumieńcem - Wiesz, że nie chciałem...
- Aishh wiem idioto.- syknąłem szturchając go - Jakby co to mam uczulenie czy coś.
- Ale... to widać, że ktoś cię uderzył.- westchnąłem zamyślając się.
- Jak przyjechałem to Minhyuk był dalej pijany i niechcący mnie uderzył, o.
- Może ty już lepiej nic nie wspominaj o Minhyuku w jego obecności, co?
- Daj spokój... wiem co robię.
Po około czterdziestu minutach rozległo się dość głośne pukanie do drzwi. Ściszyłem telewizor uśmiechając się. Jooheon poderwał się z fotela biegnąc do przedpokoju.
- Hej, dobrze, że już jesteś.
- Przepraszam, że tyle mi to zajęło i... przepraszam, że w zasadzie się wprosiłem, ale martwiłem się. 
- Weź się nie wydurniaj, co?- Jooheon wciągnął chłopaka do środka zamykając za nim drzwi - Rozbierz się i chodź do kuchni... masz na coś ochotę?
- Na herbatę...- okej... ten chłopak jest tak słodki, że aż nie wiem jakimi słowami mam to komentować.
- Zmarzłeś?
- Strasznie.
- Napijemy się soju... to cię lepiej rozgrzeje.
- Jestem samochodem.
- Weź przestań, prześpisz się tutaj... chcesz coś jeść?
- Nie, dziękuję... em... gdzie jest Wonho?- gdy usłyszałem swoje imię, moje serce nabrało dwa razy szybszego tempa.
- W salonie na kanapie.
- Mogę...
- Idź, nie pytaj mnie o takie rzeczy.- w pewnym momencie usłyszałem cichy trzask paneli oznajmiający, że ktoś wszedł do pokoju.
- Wonho...
- Hmmm?- usiadłem szeroko się uśmiechając.
- Oh... myślałem, że śpisz.- rudzielec ukłonił się siadając nieśmiało obok mnie.
- Jak mógłbym zasnąć wiedząc, że tu przyjedziesz, hm?- chwyciłem go za zmarznięte dłonie ogrzewając je swoim ciepłym ciałem - Woo... ale zmarzłeś.
- Zaczął padać śnieg... nienawidzę takiej pogody.- szepnął niemalże nieśmiało unosząc na mnie wzrok.
- W takim razie musimy cię zaopatrzeć w rękawiczki zmarźluchu.- Kihyun zaśmiał się, po czym oblizał niepewnie wargę.
- Wonho...
- Tak?- chłopak usiadł bliżej mnie opierając głowę na moim ramieniu.
- Ta... ta sytuacja z pocałunkiem nie daje mi spokoju.- wtedy też do salonu wszedł Jooheon z kieliszkami i kolejną butelką alkoholu, jednak gdy zobaczył zaistniałą scenkę uśmiechnął się pospiesznie wychodząc - Dlaczego to zrobiłeś?- co?! Czemu mnie o to pyta?! Aaaa, mam tak szybko przyznać się, że mi się podoba?! Nie, nie, nie, to za szybko, co ja mam teraz zrobić?
- Em...
- Wiesz... ja dość poważnie podchodzę do takich spraw...
- Ja również i...- no tak, chyba nie mam wyjścia... - Podobasz mi się.- czułem jak zalewa mnie pot. Boże, co się ze mną dzieje? - Jeśli to cię uraziło to przepraszam... ja... Przepraszam Kihyun, nie powinienem był tego robić...- chłopak uśmiechnął się łapiąc mnie niepewnie za rękę. Otworzyłem szerzej oczy zaplatając palce razem z jego.
- Cieszę się, że to zrobiłeś.- szepnął zalewając się rumieńcem - Można powiedzieć, że się nie znamy, ale wiem, że mogę ci zaufać.- to się nie dzieje naprawdę... czy nie poszło nam zbyt łatwo?
- Kihyun...
- Hm?- gdy chłopak podniósł głowę musnąłem delikatnie jego wargi. Ten pomimo początkowego speszenia ułożył dłoń na moim policzku pogłębiając pocałunek. W pewnym momencie jego drobne palce zaczęły wodzić po moim policzku,a z ust wydobyło się stłumione jęknięcie - Co ci się stało?
- Ah to... nic takiego, nie przejmuj się.
- Kto cię uderzył?- zapytał z przejęciem w głosie.
- Nie myśl o tym... to naprawdę nic takiego.
- Wonho, no...- westchnąłem całując go najdelikatniej jak mogłem w czoło.
- Minhyuk nie wytrzeźwiał do końca, zamachnął się i niechcący mi przyłożył.
- Przykładałeś coś zimnego?
- Tak, spokojnie.- nachyliłem się do rudzielca ponownie go całując. Ten odwzajemniając niepewnie pocałunek oparł się o oparcie kanapy głaszcząc mnie po klatce piersiowej. W pewnym momencie usłyszeliśmy donośne chrząknięcie zwiastujące przyjście Jooheona.
- Skarby, możemy się w końcu napić?- cały Jooheon. Zaśmiałem się spoglądając na niego.
- Oczywiście.
- No... chyba mamy co opijać, nie?- mówiąc to spojrzał na Kihyuna, który z rumieńcami na twarzy odsunął się ode mnie na dobry metr.
- Kihyun.- chłopak spojrzał na mnie nie wiedząc jak ma się zachować - Nie wstydź się... Jooheon jest taki sam.
- Oczywiście, że tak.- mój przyjaciel usiadł na fotelu polewając nam zimnego soju - Spoko, tulcie się, róbcie co chcecie, ale najpieeeerw.... zdrówko.- uśmiechnął się unosząc do góry kieliszek. Rudzielec zaśmiał się idąc w jego ślady. Po kilku kieliszkach mój chłopak rozluźnił się, dzięki czemu można było z nim normalnie porozmawiać. Hm... powiedziałem "mój chłopak", cóż... to chyba za dużo powiedziane. W sumie nie jesteśmy razem tak oficjalnie... chyba. W zasadzie nie mam pojęcia jak to wygląda, bo nigdy z nikim nie byłem - Dwa litry soju to chyba za dużo nawet jak na nas, nie Wonho?- skinąłem głową spoglądając na rozgrzanego Kihyuna.
- Kihyun... wszystko okej?
- Mmm... chyba przegiąłem.- czknął zamykając oczy.
- Chcesz już iść spać?
- Mhmm...
- Weźcie sypialnie rodziców.- wtrącił Jooheon zbierając butelki po naszej libacji.
- Dzięki.- poklepałem przyjaciela po ramieniu, po czym nachyliłem się do rudzielca biorąc go na ręce - Zarzuć mi ręce na szyję.
- Idziesz spać ze mną?- zapytał robiąc to o co go poprosiłem.
- A chcesz? Mogę spać w salonie.
- Y y... chcę spać z tobą.
- Jak sobie życzysz.- szepnąłem całując go. Na twarzy Kihyuna pojawił się lekki uśmiech, a zaraz po nim absolutna zwiecha sprawiająca, że miałem ochotę wybuchnąć śmiechem. Po zaniesieniu go na górę i położeniu do łóżka, zdjąłem z niego spodnie oraz bluzę kładąc je na krześle stojącym niedaleko, po czym nakryłem go kołdrą całując go w czoło - Śpij wiewióro.
- A ty?
- Już się kładę.- uspokoiłem go rozbierając się. Gdy byłem już w samych bokserkach i koszulce, położyłem się obok niego, jednak nie siliłem się na żaden śmielszy krok. Wtedy jednak Kihyun odwrócił się w moją stronę wtulając się we mnie jak dziecko.
- Wonhooo...
- Słucham.
- Ja normalnie nie piję... przepraszam.- uśmiechnąłem się głaszcząc go po głowie.
- To przecież normalne, nie tłumacz się i nie przepraszaj mnie. 
- Ty to jednak jesteś...
- Jaki jestem?
- Najlepszy.- czknął cmokając mnie w policzek - Śpij dobrze. 

*

              Na drugi dzień po dość ciężkim poranku, zjedzeniu śniadania i wyszykowania się Kihyun wsiadł w samochód i pojechał załatwiać sprawy związane z niedawną przeprowadzką do Seoulu. Na szczęście obiecał, że wpadnie do mnie wieczorem i obejrzymy wspólnie jakiś film. Ja natomiast po pożegnaniu się z Jooheonem wsiadłem do auta wybierając od razu numer do Minhyuka.

- Cześć Wonhoś.- przywitał mnie jak zwykle radosnym głosem.

- Hej... nie będę mógł dzisiaj do ciebie wpaść... musimy to przełożyć. 

- Mmm czemu?

- Jestem umówiony na wieczór.- chłopak westchnął.

- To zapraszam cię na obiad.- uśmiechnąłem się zatrzymując się na światłach.

- A co dobrego robisz?

- To co lubisz najbardziej.

- To poproszę to i duuuużą ilość wody.

- Masz kaca?

- Jak stąd do Chin.- blondyn zaśmiał się.

- No dobrze... to co? 14-sta?- zerknąłem na zegarek, po czym ponownie ruszyłem w drogę.

- Hmm to w zasadzie mam niewiele czasu. Kręcę się po okolicy, to może od razu do ciebie wpadnę, co?

- Nie mogę się doczekać.- mruknął.

- Minhyuk, do cholery...

- Żartuję no... wpadaj, to zrobimy coś razem.

- Okej... do zobaczenia.- mam nadzieję, że w końcu załatwimy tą sprawę raz na zawsze, choć wiem, że będzie to potwornie ciężkie. Po zajechaniu pod jego blok ruszyłem pewnym siebie krokiem w stronę mieszkania, które wynajmuje. Po zapukaniu do drzwi ujrzałem Minhyuka w samych bokserkach i białej, za dużej na niego koszuli... zawsze tak wyglądał na drugi dzień po tym, jak u mnie spał... - Hej.- rzuciłem wchodząc do środka. Chłopak zawiesił mi się na szyi całując mnie w policzek.

- Dobrze cię widzieć.- poklepałem go po plecach lekko się uśmiechając.

- Ale pachnie... zacząłeś gotować beze mnie?

- Chciałem ci zrobić niespodziankę.- uśmiechnął się wracając do kuchni - Rozbierz się i chodź do mnie!- uwielbiam go w takim zestawieniu ubrań... a raczej jego braku. Czemu on to robi? Co ten dzieciak planuje? Gdy zdjąłem buty i płaszcz ruszyłem w stronę blondyna, który w dość ponętny sposób mieszał coś na patelni - Zrobiłem wczoraj tort... chcesz spróbować?

- Przed obiadem?

- Tylko troszkę.- powiedział podchodząc do lodówki.

- No dobrze.- podszedłem do Minhyuka, który po nałożeniu masy na palec uśmiechnął się wystawiając go w moim kierunku.

- Spróbuj.- uśmiechnąłem się zlizując masę z jego chudego palca. Chłopak jęknął przygryzając zalotnie wargę - Smakuje ci?

- Bardzo.- oblizałem wargi siadając przy kuchennym blacie. Minhyuk uśmiechnął się stając między moimi nogami - Co robisz?

- Stęskniłem się za tobą... chcę na ciebie popatrzeć.- parsknąłem śmiechem układając dłonie na jego zbitych pośladkach.

- Wiem do czego zmierzasz. 

- Wonhooo...- chłopak nachylił się do mojego ucha delikatnie je całując.

- Możemy porozmawiać?

- Oczywiście... o czym?

- Rozmawiałem z Jooheonem...

- No i co?- mruknął podgryzając mi szyję.

- Jest bardzo zazdrosny o to co robimy.

- Nie rozumiem.- jego dłoń zjechała na mojego członka mocno go masując.

- Minhyuk do cholery.- chwyciłem go za rękę unosząc ją do góry - Jooheon bardzo cię lubi... może spróbujesz się do niego przekonać?- chłopak parsknął śmiechem wyrywając rękę.

- Żartujesz sobie? Wiesz, że pragnę tylko ciebie... albo będę z tobą albo z nikim.- westchnąłem powoli wstając.

- Proszę cię, przemyśl to... ja już będę spadał.

- Nigdzie nie idziesz.- warknął łapiąc mnie mocno za nadgarstek.

- Aishh co ty wyprawiasz? To boli.

- Zostaniesz tu ze mną!- po tych słowach pchnął mnie na ziemię przez co uderzyłem głową o kant stołu.

- Jezu, Minhyuk...

- Nie zostawisz mnie tutaj samego, rozumiesz?! 

- Proszę cię uspokój się... porozmawiajmy.

- Nie będę z tobą rozmawiał... znowu usłyszę, że mamy zostać tylko przyjaciółmi, bo ty kochasz Kihyuna, tak?!- chłopak usiadł na mnie okrakiem łapiąc mnie za włosy.

- Min... Minhyuk... proszę cię, spokojnie.- drżącymi dłońmi chwyciłem go w talii delikatnie go po niej głaszcząc. Dopiero teraz widzę, że nie jest to zwykłe zakochanie... to jest jakaś pieprzona, chora obsesja... W oczach blondyna pojawiły się łzy, które po chwili wypłynęły na jego bladą twarz.

- Wybacz mi...

- Minhyuk... przecież... jestem dla ciebie ważny, tak? Nie krzywdź mnie.

- Wybacz mi Wonho.- powtórzył uderzając moją głową o kamienną posadzkę.

*

                 Ciemność... odzyskałem przytomność słysząc dzwonienie w głowie i potworny szum przeszywający moje uszy. Pamiętam o kłótni z Minhyukiem... wiem też, że uderzył moją głową o ziemię. Gdzie ja teraz do cholery jestem? Otworzyłem lekko oczy czując niesamowity ból głowy i skroni. Znajdowałem się w sypialni byłego kochanka... o dziwo na jego łóżku... co jest? Poderwałem się chcąc jak najszybciej stąd uciec, ale nie mogłem. Uniemożliwiały mi to sznury, którymi przywiązane były moje ręce do ram łóżka. Ten dupek chyba już całkiem zwariował!

- Min... Minhyuk!- czy on planuje mnie tu więzić? Ja muszę śnić... przecież tak nie można do cholery. Takie rzeczy dzieją się jedynie na filmach, a nie w rzeczywistości - Minhyuk!- czułem jak po policzkach spływają mi łzy. Może on chce mnie zabić?

- Obudziłeś się?- drzwi do pokoju otworzyły. Stanął w nich Minhyuk wpuszczając do pokoju lekki strumień światła.

- Hej... hej, co ty wyprawiasz?!- chłopak wskoczył na łóżko, po czym usiadł na mnie okrakiem rozpinając guziki w swojej koszuli.

- Teraz nikt mi cię nie zabierze.- mruknął pocierając członkiem o moją męskość.

- Minhyuk, błagam cię, nie rób tego.- szepnąłem czując jak wpadam w coraz większą panikę. 

- Skarbie nie denerwuj się.- chłopak nachylił się do mnie całując mnie po szyi. Wtedy usłyszałem dźwięk mojego telefonu leżącego na łóżku - Ehh... znowu on.

- Co? Kto do mnie dzwonił?

- A jak myślisz?- Minhyuk wyprostował się sięgając po telefon - Czego?.... Nie, rozmawiasz z Minhyukiem... ahh byliście umówieni na kolację, a Wonho nie ma w domu...

- Minhyuk, nie...

- Powiedzieć ci gdzie jest?- zacząłem się szarpać, by jak najszybciej wyrwać mu telefon. Jestem w tym momencie skończony. Blondyn zaśmiał się bawiąc się moim sutkiem - Leży nagi pode mną i czeka aż skończę z tobą pieprzyć przez ten cholerny telefon.... i co? Czemu się teraz nie odzywasz?- Minhyuk ponownie zaśmiał się szyderczo, po czym westchnął - Ten wasz cały związek chyba wam nie wyjdzie. Wonho to maszynka do pieprzenia... zaliczył połowę facetów w tym mieście, a ty miałeś być jego następną ofiarą.

- Minhyuk dość!! Kihyun, nie wierz mu, on jest chory!

- Ta... dobra Kihyunnie muszę kończyć... nie mogę pozwolić żeby mój skarb na mnie czekał.

~c.d.n.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wonho&Kihyun~cz.3[Spójrz na mnie inaczej]

cz.1 cz.2

- Co powiesz na wspólny obiad?- spojrzałem na rudzielca, który z rumieńcami na twarzy pakował do torby książki.
- Aa... to już jesteśmy po zajęciach?
- Mhm... trafiłeś na dzień, w którym mamy tylko jeden wykład.- uśmiechnąłem się podając mu zeszyt.
- Dzięki.- Kihyun odwzajemnił uśmiech chowając zeszyt - No dobrze, to co proponujesz?- niezapomniane wrażenia po odbytym ze mną stosunku ot co... - Wonho...
- Ah tak... wiesz co? Może ja ci coś ugotuje?
- Potrafisz gotować?
- Hmm... wydaje mi się, że tak.- chłopak zaśmiał się kierując się w stronę drzwi.
- Uwielbiam gotować, także możemy razem coś pokombinować.- skinąłem głową przygryzając lekko wargę i wtedy poczułem dość mocne uderzenie w plecy.
- Wonho, pogadajmy.- westchnąłem posyłając Jooheonowi złowrogie spojrzenie.
- Nie teraz... widzisz, że rozmawiam...
- Ahh spokojnie.- Kihyun uśmiechnął się kłaniając się mojemu przyjacielowi - Porozmawiajcie, a ja skoczę za ten czas po kurtkę.
- Czekaj na mnie przy wyjściu.- rudzielec skinął głową, po czym wyszedł z sali udając się do szatni.
- Nie mów mi tylko, że to jest ten Kihyun, którego poznałeś w klubie...
- To on...
- Wow... idziecie teraz do ciebie?- skinąłem jedynie głową - Wygląda na prawiczka... nie będziesz miał z nim lekko.
- Nie, Jooheon... on nie może się dowiedzieć jaki jestem i co robię, jasne?
- Co...
- Błagam cię, nie wygadaj się.
- Jasne, ale... dlaczego?
- Po prostu bądź cicho.
- Wonho... chyba ci się nie spodobał taki duptuś?
- Nie mów tak o nim...
- Nie no nie wierzę.- chłopak zaśmiał się pstrykając mnie w czoło - Czyliiii... mogę brać się za Minhyuka?
- Mogłeś, a raczej powinieneś zrobić to rok temu...
- Dlaczego?
- Był u mnie w sobotę i powiedział, że się we mnie zakochał... żenada.
- Wiesz... żenada żenadą, ale... ty też się teraz zakochałeś, hm?
- Co?- parsknąłem śmiechem nerwowo się rozglądając - Nie znam go... poza tym wiesz, że ja się nie zakochuję.
- Do czasu. W końcu to cholerstwo dopadnie każdego.- machnąłem ręką kierując się w stronę wyjścia - Zadzwoń do mnie po wszystkim!- co za kretyn. Westchnąłem zbiegając na dół. Gdy ujrzałem stojącego przy drzwiach Kihyuna uśmiechnąłem się pospiesznie do niego podbiegając.
- Przepraszam, że tyle czekałeś.
- Nic się nie stało, nie przejmuj się.- wziąłem głęboki oddech otwierając chłopakowi drzwi.
- Chodź... zaparkowałem niedaleko uczelni.- rudzielec ukłonił się, po czym wyszedł z budynku uczelni. W ciszy przeszliśmy przez parking kierując się do mojego samochodu. Przyznam szczerze, że pierwszy raz w życiu odczuwałem lekki stres przed przebywaniem z chłopakiem sam na sam. Nie mam pojęcia czym było to spowodowane, ale nie należało to do przyjemnych, życiowych doświadczeń. Gdy weszliśmy do auta wymieniliśmy się uśmiechami, po czym włożyłem kluczyk do stacyjki odpalając silnik.
- Nie lubię takiej ciszy.- powiedział spokojnym głosem Kihyun - Jest potwornie krępująca.- to prawda, coś w tym jest.
- Hmm no dobrze... to może opowiesz mi coś o sobie?
- Nie wiem co chciałbyś wiedzieć.
- Czy jeśli powiem ci, że wszystko to ci ułatwi sprawę?
- Niekoniecznie.- chłopak zaśmiał się zapinając pasy. By nie przedłużać tej niezręcznej sytuacji ruszyliśmy przejeżdżając przez parking. W pewnym momencie moją uwagę przykuła blond postać stojąca przy jednym z drzew. Zahamowałem dość gwałtownie otwierając szeroko oczy - Aishh... coś się stało?
- Nie... przepraszam, poczekaj chwilę.- wysiadłem z auta podbiegając do stojącego na parkingu chłopaka - Co ty tu robisz?!- syknąłem przyglądając się uważnie wyraźnie pijanemu Minhyukowi.
- Śledziłem cię.
- Co takiego?
- Ten co siedzi w samochodzie... to ten cały Kihyun?
- Nie... Boże, jak ty wyglądasz...- wziąłem głęboki oddech zerkając na Kihyuna - Piłeś?
- Piłem... ćpałem...
- Minhyuk...
- Martwisz się o mnie?- chłopak parsknął śmiechem - Daruj sobie i zajmij się tym kmiotem póki możesz... jak mu powiem prawdę to od razu cię pogoni, a ty mój kochany Wonho będziesz szukał pocieszenia u mnie. 
- Minhyuk.... Minhyuk do cholery, zrobię wszystko, tylko błagam cię... nie zrób nic głupiego...
- Boisz się, że go stracisz?- skinąłem jedynie głową - I słusznie... nie będę miał litości, a wiesz dlaczego?
- Minhyuk...
- Bo cię kocham dupku... a ty mnie podle wykorzystujesz.- westchnąłem wyciągając z kieszeni płaszcza telefon - Do kogo dzwonisz?
- Jooheon... Minhyuk przyszedł pod uczelnię... jest pijany... tak... stoję z nim na parkingu. Okej, czekam.- rozłączyłem się spoglądając na blondyna. W pewnym momencie ten uśmiechnął się pokazując na coś palcem.
- Patrz kto do nas idzie.- odwróciłem głowę spoglądając na idącego w naszym kierunku Kihyuna.
- Błagam cię, nie palnij nic głupiego...
- Mmm skoro tak ładnie prosisz.
- Wonho pomóc ci? Coś się stało?- zapytał zaniepokojony wbijając wzrok w Minhyuka.
- Nie... przepraszam, że tak to wygląda, ale...
- Nie, nie, nie tłumacz się.
- Zaraz przyjdzie po niego mój kolega.- rudzielec skinął głową podtrzymując stojącego ledwo na nogach blondyna.
- Uhhh ale się spiłeś... jesteście przyjaciółmi?- mój kochanek uśmiechnął się zawieszając się chłopakowi na szyi.
- Nawet nie wiesz jak bardzo jesteśmy ze sobą blisko... mmm można by powiedzieć, że znamy się na wylot... prawda Wonho?- skinąłem głową wyglądając ze zniecierpliwieniem Jooheona.
- Fajnie... też bym chciał mieć takiego przyjaciela.
- Ahh o to się nie martw... Wonho odpowiednio się tobą zajmie. To taki kochany i czuły chłopak.
- Czuły?- Kihyun zalał się rumieńcem zerkając na mnie - Nie będę się zagłębiał w poziom waszej znajomości.
- Jakiej znajomości?- zaśmiałem się nerwowo - Minhyuk jest po prostu moim dobrym przyjacielem, to wszystko. Do tego jest pijany więc gada takie głupoty.
- Tak... jestem pijany, bo mam problemy.
- Co się stało?- ahhh czy Kihyun musi być tak dociekliwy i opiekuńczy?
- Wiesz... wyznałem pewnej osobie, że ją kocham, ale ona powiedziała, że spotyka się ze mną tylko dla seksu, a tak naprawdę jest zakochana w kimś innym... to strasznie boli.
- Dość.- wtuliłem w siebie blondyna czując jak serce rozsadza mi klatkę piersiową - Minhyukkie, nie musisz przecież być aż tak szczery i bezpośredni... gdzie twoje maniery?
- Masz rację... wybacz mi Kihyun.- rudzielec jedynie lekko się uśmiechnął. Widziałem, że czuje się onieśmielony tą sytuacją.
- O... Jooheon idzie.- powiedział pokazując na biegnącego chłopaka.
- Wreszcie.- teraz już wiedziałem, że wszystko będzie dobrze - Co tak długo do cholery?
- Wykładowca mnie zatrzymał... ale chyba nic się nie stało, co?
- Było blisko...- warknąłem oddając pijanego Minhyuka w ręce przyjaciela - Proszę cię, weź go do siebie i połóż go spać... wieczorem po niego przyjadę.
- Przyjedziesz po mnie?- Minhyuk spojrzał na mnie ze łzami w oczach. Boże, mam dość... co ten dupek ze mną robi?
- Tak... obiecaj mi, że nie będziesz sprawiał Jooheonowi problemów.
- Obiecuję.- Jooheon wziął głęboki oddech, jednak po chwili przykleił do twarzy uśmiech.
- Lećcie już... ja się nim zajmę. 
- Przepraszam, że cię o to prosiłem, ale...
- Wonho, luzuj... bawcie się dobrze.- skinąłem głową lekko się uśmiechając.
- Do wieczora.- spojrzałem na Kihyuna, który pospiesznie ukłonił się mojemu przyjacielowi, po czym ruszył za mną do samochodu - Przepraszam za niego... ten dzieciak czasem nie wie co mówi.- zacząłem gdy tylko ruszyliśmy.
- Nie powiedział nic złego, nie musisz mnie przepraszać. 
- A... co myślisz o jego sytuacji?- rudzielec spojrzał na mnie ze zdziwieniem, jednak po chwili przełknął z trudem ślinę wbijając wzrok w szybę.
- Nie znam dokładnie tej sytuacji, ale strasznie mu współczuję... Ta osoba, z którą się spotyka i której powiedział, że ją kocha jest okropna. Jak można tak podle wykorzystywać uczucia drugiej osoby?- poczułem jak boli mnie serce. W zasadzie Kihyun nie jest tego świadomy, ale obraża właśnie w tym momencie mnie... to boli.
- A jeśli ta druga osoba zakochała się w kimś dopiero po jakimś czasie sypiania z Minhyukiem?
- Hm... wydaje mi się, że wtedy powinna od razu to zakończyć i powiedzieć Minhyukowi na czym stoi... A teraz sam widzisz... chłopak jest tak załamany, że upija się o godzinie...- Kihyun spojrzał na zegarek - Jest po 13-stej... Poza tym... czy ty właśnie bronisz tego dupka, który skrzywdził twojego przyjaciela?- mam ochotę powiedzieć mu, że tym dupkiem jestem ja, ale wtedy byłoby po mnie.
- Nie... absolutnie nie. Jestem po prostu ciekawy twojej opinii.- rudzielec westchnął spoglądając na mnie.
- Może zamiast oddawać go Jooheonowi powinniśmy zaprosić go na obiad?
- Widziałeś w jakim był stanie. Drzemka dobrze mu zrobi.- szczerze mówiąc przez Minhyuka odechciało mi się absolutnie wszystkiego... Lubię go, nawet bardzo. Przez rok naszej znajomości przeszliśmy naprawdę dużo i pomagałem mu w wielu sprawach. Nasza znajomość nie opierała się jedynie na seksie. Potrafiliśmy od czasu do czasu wyjść na obiad, spacer czy do kina, ale z mojej strony było to czysto przyjacielskie... nie sądziłem, że ten idiota czuje do mnie coś więcej...
- Hej, Wonho...
- Hm?
- Mamy zielone...- westchnąłem skręcając w uliczkę prowadzącą do mojego bloku - Wonho, jeśli Minhyuk nie daje ci spokoju to zjemy kiedy indziej... naprawdę nie ma problemu...
- Nie... chcę spędzić ten dzień z tobą.- odpowiedziałem stanowczo parkując pod blokiem - Zapraszam.- Kihyun uśmiechnął się lekko wysiadając z auta. W ciszy ruszyliśmy do klatki, po czym wylądowaliśmy w windzie uważnie się sobie przyglądając. Miałem ochotę zacząć go całować i pozbawiać po kolei każdej części jego garderoby, ale muszę się powstrzymać... naprawdę chcę zyskać w jego oczach, a nie na wstępie stracić... Po wejściu do mieszkania rozebrałem się biorąc od mojego gościa kurtkę.
- Wow... co to za maniery?
- W końcu jesteś moim gościem, prawda?- znów ten uroczy rumieniec. Uśmiechnąłem się łapiąc go za rękę. Chwilowo zapomniałem, że nie jest on moją kolejną, seksualną ofiarą.
- Wonho...- twarz Kihyuna aż płonęła za wstydu.
- Krępują cię takie gesty?- przygryzłem wargę podchodząc bliżej kolegi.
- Co?... Nie... nie, tylko... trochę to dziwne, wiesz... nie znamy się.- jaka urocza istotka.
- Czyli... mam rozumieć, że jeśli byśmy się lepiej znali...
- Wonho...- znów się zapędziłem. Czyżby Jooheon miał rację? Może rzeczywiście jestem nimfomanem? Co jest ze mną nie tak, że od dłuższego czasu nie jestem w stanie się pohamować i non stop myślę o seksie, flirtowaniu i kreowaniu się na bad boy'a?
- Żartowałem.- szepnąłem uśmiechając się, po czym zaciągnąłem rudzielca do kuchni - Na co masz ochotę?
- A co proponujesz?
- Mam ochotę na kurczaka.
- Super!- Kihyun aż podskoczył klaszcząc w dłonie. Nie wiedziałem, że facet może emanować taką słodyczą.
- Na pewno? Może masz ochotę na coś innego?
- Y y... jestem za kurczakiem.- po przygotowaniu potrzebnych rzeczy zabraliśmy się za przygotowania. Muszę przyznać, że dawno nie spędzałem czasu w tak miłej atmosferze, a było to przecież jedynie przygotowywanie obiadu. Kihyun okazał się być niesamowicie wrażliwym, kochanym, inteligentnym chłopakiem z ogromnymi, ambitnymi planami na przyszłość. Dowiedziałem się, że nigdy z nikim nie był i póki co nikogo nie szuka, bo chce się skupić na nauce... fuck. Nie powiem, że to trochę utrudnia mi zadanie. Z drugiej strony cieszę się, że to rude, kochane maleństwo jest całkowicie czyste i nietknięte przez nikogo. W tym momencie nie zakładam nawet innej opcji... muszę być pierwszy - Ale się najadłem.- jęknął chłopak kładąc się na stojącej w salonie kanapie.
- Mmm... ja też. Chyba przesadziłem.- usiadłem obok niego wbijając wzrok w telewizor.
- Kładź się... pewnie się źle czujesz.- skoro nalegasz. Położyłem się obok Kihyuna kładąc mu głowę na klatce piersiowej. Wiewiór objął mnie głęboko wzdychając. Czułem jak jego serce bije w niesamowicie szybkim tempie, ale nie chciałem go zawstydzać.
- Czuję, że nie ruszę się przez najbliższą godzinę.
- Mhmm... nie wiem jak ty, ale ja po jedzeniu jestem strasznie śpiący.
- Prześpij się jak chcesz.
- Nie no, co ty... Zaraz będę się zwijał.
- Już? Dlaczego?
- Musisz jeszcze jechać do Minhyuka... nie chcę ci przeszkadzać.- ahh... pora wydobyć z siebie swoją pseudo słodką stronę.
- Mmmm nie zostawiaj mnie.- jęknąłem wtulając się w chłopaka - Nie chcę zostawać sam.- Kihyun zaśmiał się spoglądając na mnie.
- Kto by pomyślał, że taka definicja męskości posiada taką stronę.- oparłem się na łokciu spoglądając mu w oczy.
- Twoim zdaniem jestem definicją męskości?
- Z tego co widzę i na tyle na ile cię znam chyba śmiało mogę tak powiedzieć.- uśmiechnąłem się nachylając się do ucha chłopaka.
- Ale mi schlebiasz.- ciało Kihyuna zadrżało... no i mam cię. Westchnąłem jeżdżąc palcem po wrażliwym płatku chłopaka - A ty? Lubisz być komplementowany? 
- Aish... nie, raczej nie. Krępuje mnie to.
- Czemu?
- Sam nie wiem... po prostu tego nie lubię.- westchnąłem kładąc dłoń na policzku chłopaka. Następnie odwróciłem jego twarz w swoim kierunku lekko się uśmiechając. Widziałem w jego oczach ogromną ciekawość pomieszaną ze strachem i ogromnym zawstydzeniem.
- Mógłbyś coś dla mnie zrobić?
- Zależy co.
- Mogę to zademonstrować? Nie lubię o tym rozmawiać.
- Nie mogę obiecać ci niczego w ciemno.- chyba coś podobnego powiedziałem ostatnio Minhyukowi... cóż... widzę, że jesteśmy coraz bardziej do siebie podobni.
- Kihyun...- uśmiechnąłem się lekko czując jak mocno bije moje serce - Mógłbyś mnie pocałować?
- Co?- było to jedyne słowo jakie chłopak zdążył wypowiedzieć. Nachyliłem się do niego muskając jego wargi najdelikatniej jak tylko mogłem. Po chwili takiej pieszczoty wsunąłem język między usta rudzielca czując lekki opór i cichy, stłumiony moimi wargami jęk. Czując jego niezaradność i wstyd zaistniałą sytuacją narastała we mnie coraz to większa ochota na coś więcej. Wiedziałem jednak, że muszę się powstrzymać, by nie wyjść na skończonego, napalonego dupka - Wonho... wystarczy.- przerwałem pocałunek spoglądając na czerwoną twarz chłopaka. Oblizałem wargi lekko się uśmiechając - Pójdę już...
- Co...- Kihyun podniósł się pospiesznie z kanapy idąc w stronę przedpokoju - Hej, zaczekaj.- pobiegłem za nim łapiąc go za rękę - Kihyun, przepraszam... proszę cię zapomnij o tym.- rudzielec zabrał rękę nakładając w biegu kurtkę i buty - Słyszysz?
- Nie chcę o tym zapominać...- powiedział kładąc rękę na klamce - Dziękuję za obiad.- dodał kłaniając się - Do zobaczenia.- po tych słowach opuścił moje mieszkanie zbiegając po schodach na dół. Bardzo spieprzyłem swoje szanse u tego chłopaka? Jakby nie patrzeć odwzajemniał mój pocałunek... powiedział, że chce go pamiętać. Boże... nigdy nie miałem takiego mętliku w głowie. Dotknąłem swoich warg lekko się uśmiechając. Jakie on ma słodkie, delikatne usta... Kto by pomyślał, że to wszystko potoczy się tak szybko? Nie wiedziałem nawet, że potrafię być delikatny i czuły... wow. Z rozmyśleń wyrwał mnie w brutalny sposób dzwonek telefonu. Podskoczyłem wyciagając go z kieszeni.
- Tak?
- Hej... nie przeszkadzam?- w słuchawce zabrzamiał głos Jooheona.
- Nie, Kihyun właśnie wyszedł... co jest?
- Minhyuk się obudził... bardzo chce się z tobą zobaczyć.
- Jak on się czuje?
- Lepiej, ale jak widzę jak on się męczy z uczuciem do ciebie...- przyjaciel westchnął.
- Mówił ci coś o mnie?
- Tak... powiedział, że zakochał się w tobie podczas waszego pierwszego razu. Ponoć byłeś jego pierwszym partnerem. Wiesz... trochę mu współczuję...
- Nie ważne.- czułem jak coś ściska mnie za gardło - Niedługo u ciebie będę.- rozłączyłem się odczuwając narastające we mnie coraz to większe wyrzuty sumienia. Ahhh nienawidzę tego uczucia. Nie mogę przecież zmusić się do bycia z Minhyukiem. Co z Kihyunem? Ten wiewiór naprawdę mi się podoba i patrzę na niego jak na partnera, którego chcę kochać i się nim opiekować, a nie jak na zabawkę do zaliczenia...
               Po około pół godziny dotarłem pod dom Jooheona. Ten to ma szczęście. Jego rodzice w pogoni za pracą uciekli do Busan zostawiając mu cały, jednorodzinny dom do jego dyspozycji. Ahh... poza klubami to właśnie tutaj odbywają się najlepsze, studenckie imprezy. Uśmiechnąłem się pod nosem wysiadając z auta. Gdy doszedłem od drzwi otworzyłem je wchodząc do środka.
- Jestem!
- Chodź do kuchni!- rozebrałem się wchodząc w głąb mieszkania.
- Ale pachnie... co robisz?
- Ddukbokkie i Dakjuk.
- Co to za okazja?
- Musiałem przecież zrobić obiad Minhyukowi.- westchnąłem mierząc przyjaciela wzrokiem.
- No tak... gdzie on jest?
- W moim pokoju.
- Czemu nie siedzi z tobą?- chłopak wzruszył jedynie ramionami - Dobra... zaraz przyjdę.- wziąłem do ust kawałek mięska, po czym ruszyłem do sypialni Jooheona - Minhyuk...- szepnąłem wchodząc do środka. Myślałem, że może śpi, jednak ten siedział na łóżku owinięty od stóp do głów kocem. Gdy mnie zobaczył westchnął wbijając wzrok w podłogę - Hej... jak się czujesz?
- Dobrze.- usiadłem obok blondyna głaszcząc go po plecach - Wiesz co dzisiaj jest?- środa, to jest pewne... zaraz... - Nie wiesz...- aishh jak mogłem zapomnieć?!
- Oczywiście, że wiem... dzisiaj są twoje urodziny.- uśmiechnąłem się szturchając palcem nos chłopaka.
- Pamiętałeś...- powiedział nieco wzruszony lekko się czerwieniąc.
- Jak mógłbym zapomnieć?- no właśnie, jak... ale ze mnie dupek - Co chciałbyś dostać?
- Nic.- hm? Spojrzałem na blondyna pytająco - Chcę je spędzić z tobą... to wszystko.- westchnąłem wtulając w siebie drżące ciało blondyna - Udawaj... chociaż dzisiaj udawaj, że ci na mnie choć trochę zależy. 
- Minhyuk, zależy mi na tobie...
- Na mnie czy na mojej dupie?- zapytał podnosząc głowę. Między nami zapadła dość niezręczna cisza, którą musiałem jak najszybciej przerwać.
- Zależy mi na tobie jak na przyjacielu... uwierz mi, że nie jesteś mi obojętny. Nie po tym, co przeszliśmy przez ten rok.- oczy blondyna wypełniły łzy - Minhyuk...
- W czym jestem gorszy od tego całego Kihyuna?
- Proszę cię, nie zaczynaj.
- Wonho, odpowiedz mi... nie zmuszaj mnie żebym zrobił naprawdę coś głupiego.
- Nie szantażuj mnie.
- Zrozum do cholery, że cię kocham i już nie wiem co mam ze sobą zrobić!- znów cisza. Wziąłem głęboki oddech odwracając głowę... nie byłem w stanie na niego spojrzeć - Wonho...- poczułem jak chłopak siada na mnie okrakiem.
- Proszę cię, skończmy z tym.
- Wonho...- powtórzył chłopak obejmując mnie. Po chwili poczułem jego delikatne wargi na swojej szyi. Ułożyłem dłonie na jego plecach, po czym przekręciłem głowę w jego kierunku spoglądając mu tym samym w oczy.
- Minhyuk, nie róbmy tego... to cię jedynie rani...
- Mylisz się.- szepnął lekko się uśmiechając - Dzięki temu jestem choć przez chwilę szczęśliwy.- nie potrafię mu odmówić... w tym momencie czuję się jak zwykła dziwka. Chodzę do łóżka z kim popadnie, gdzie popadnie i teraz to ja przyjąłem rolę tej uległej strony - Pocałuj mnie.- wargi Minhyuka musnęły delikatnie moje usta przyprawiając mnie o falę dreszczy.
- Robimy to ostatni raz.- szepnąłem namiętnie go całując. W tym momencie brzydzę się sam siebie... kim ja do cholery jestem i dokąd zawędrowało moje pieprzone życie? Poczułem jak ręka Minhyuka wsuwa się w moje spodnie. Jego delikatne palce zaczęły pieścić moją męskość. Odchyliłem głowę zamykając tym samym oczy. Z moich ust wydobył się gardłowy jęk. Chłopak nachylił się do mnie całując mnie zachłannie po uchu - Aishh Minhyuk...
- Wiem, że to lubisz.- szepnął rozpinając mi spodnie, które z lekkim wysiłkiem opuścił wraz z bokserkami - Kocham cię Wonho.- jego dłoń zjechała na mojego członka, po czym zaczęła wykonywać bardzo szybkie ruchy. Przyciągnąłem go do siebie znów zatapiając się w jego delikatnych wargach. W chwili gdy poczułem, że moja męskość jest już gotowa rozpiąłem mu spodnie lekko się uśmiechając. Blondyn z wypiekami na twarzy odwzajemnił uśmiech w pośpiechu zdejmując z siebie spodnie oraz bieliznę. Po kilku sekundach znów przyjął wcześniejszą pozycję siadając na moim członku. Z jego ust wydobył się cichy krzyk, a jego delikatne ciało pospiesznie się we mnie wtuliło - Aishh boli.- syknął chowając twarz w zagłębieniu mojej szyi.
- Ciii.- pocałowałem go w ucho pomagając mu zatopić się w pełni na moim członku - Powoli.- Minhyuk nie potrzebuje dużo czasu. Po paru sekundach jego biodra zaczęły wykonywać szybkie, dość intensywne ruchy przyprawiając mnie o kolejną dawkę przyjemności. Gdy blondyn się wyprostował sięgnął po koc zakrywając nim nasze tułowia - Myślisz, że ktoś nas przyłapie?
- Nie raz już to przecież robili.- mruknął nastawiają mi swoją szyję. Chyba jeszcze nie wspominałem, że ta mała bestia uwielbia być gryziona po szyi. Przejechałem językiem po słodkiej skórze kochanka, po czym wgryzłem się w nią słysząc niesamowicie podniecający mnie jęk. Z każdym ugryzieniem jego jęki stawały się coraz głośniejsze, a biodra pracowały na coraz to szybszych obrotach. Chwyciłem chłopaka za pośladki ugniatając je najmocniej jak mogłem. Minhyuk krzyknął szarpiąc mnie dość brutalnie za włosy... za to właśnie uwielbiam tego dzieciaka - Zaraz dojdę.- jęknął nakierowując jędną z moich dłoni na swojego członka. W pewnym momencie usłyszałem jak drzwi do pokoju otwierają się, a pomieszczenie wypełnia delikatne światło dobiegające z kuchni.
- Jak skończycie to chodźcie jeść.- aishh... Jooheon przyłapał mnie na seksie setki razy, ale za każdym razem krępuje mnie to tak samo. Minhyuk nie zwolnił nawet na chwilę. Schował jedynie twarz w zagłębieniu mojej szyi wypuszczając z siebie powietrze. Poczułem jak jego ciepła sperma rozlewa się po mojej ręce.
- Jooheon...
- Jasne, już mnie nie ma.- westchnął opuszczając sypialnię.
- Doszedłeś?- Minhyuk spojrzał na mnie chichocząc. Uwielbiam jego zmęczoną, styraną po seksie twarz i dochodzący do tego ciepły, ciężki oddech odbijający się od mojego ciała.
- Jeszcze nie.- szepnąłem całując go w wystający spod bluzki obojczyk. Chłopak uśmiechnął się powoli ze mnie schodząc. Po chwili jednak klęknął między moimi nogami wkładając do ust mojego penisa. Złapałem go za blond włosy odchylając ponownie głowę w tył - Szybciej.- szepnąłem nieco zmęczony zaciskając coraz bardziej dłoń na jego włosach. Czułem jak moja męskość przechodzi przez całe gardło kochanka. W pewnym momencie poczułem w podbrzuszu silny ucisk, po którym doszedłem w ustach Minhyuka. Chłopak posłusznie zebrał moje nasienie, po czym wstał chwiejnym krokiem nachylając się do mnie. Chwyciłem go za biodra czekając aż ten mnie pocałuje. Wiem, że niektórych może to brzydzić, jednak my uwielbiamy kończyć właśnie w taki sposób. Minhyuk złapał mnie za tył głowy namiętnie mnie całując. Po dość długim pocałunku chłopak spojrzał na mnie lekko się uśmiechając.
- Dostałem najlepszy prezent Wonho... dziękuję.- po tych słowach pocałował mnie w czoło ubierając się. Wziąłem kilka głębszych wdechów, po czym wstałem naciągając na siebie bokserki oraz spodnie.
- Minhyukkie...- podszedłem do blondyna łapiąc go za ramiona. Chciałem mu powiedzieć, że tym akcentem kończymy naszą łóżkową znajomość, ale nie potrafiłem.
- Tak?- westchnąłem lekko się uśmiechając.
- Chodź jeść...- chłopak skinął głową startując w stronę kuchni. Miałem ochotę uderzyć się w twarz, ale co to da... Będę podrywał i starał się o Kihyuna, a na boku będę zabawiał się z Minhyukiem? Przecież tak nie można do cholery!
- Wonho, chodź jeść!
- Idę!- westchnąłem kierując się w stronę chłopców. W kuchni zastałem jedzącego ze smakiem blondyna i wpatrującego się we mnie z pogardą Jooheona - Zjedz i odwiozę cię do domu.- powiedziałem głaszcząc kochanka po plecach.
- Ty nic nie zjesz?- zapytał przyjaciel uważnie mi się przyglądając.
- Nie jestem głodny...
- Mhm...- chłopak wstał podając Minhyukowi kolejną porcję wodorostów - Mógłbyś do mnie wpaść jak odwieziesz już Minhyuka?- czuję, że czeka nas poważna rozmowa...
- Jasne... 
- Świetnie.- zakończył rozmowę zabierając się za jedzenie. Wiem, że Minhyuk podoba się Jooheonowi i pewnie o tym chce ze mną rozmawiać, ale w czym ja tak naprawdę mogę mu pomóc? Ahh... pewnie jeszcze dostanę pouczenie, że skoro chcę być z Kihyunem to nie powinienem zabawiać się dalej z Minhyukiem. Czemu to wszystko musi być do cholery takie skomplikowane? I dlaczego to zasrane przekleństwo zwane zakochaniem musiało mnie dopaść właśnie teraz?

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

/03.11.2016/~
Minhyukkie obchodzi dzisiaj swoje 23 [w Korei 24] urodziny!