Wonho & Shownu ~cz.4 [To tylko przyjaciel]

                         Aishh....co jest? Czuję się zupełnie tak jakbym był w innym świecie bez możliwości powrotu do świata realnego. Coś szumi nad moją głową... ten dźwięk jest dość uciążliwy. Jeszcze kilka prób otwarcia oczu... udało się. Telefon... która to godzina?
- Słucham...
- Że tak zapytam... gdzie jesteście?
- Hm?- spojrzałem na telefon... dzwonił do mnie Shownu.
- Czekamy już tylko na ciebie i Kihyuna.- dopiero wtedy oprzytomniałem. Zrywając się z łóżka pędem leciałem w stronę pokoju rudzielca.
- Która godzina?
- Za godzinę mamy samolot... pospieszcie się.- rozłączyłem się pukając do drzwi przyjaciela.
- Kihyun wstawaj.... Kihyun!... Kihyun zaraz mamy samolot!- dopiero wtedy drzwi otworzyły się, a w nich stanął zaspany chłopak - Ubieraj się, za godzinę mamy samolot.- ten bez słowa zaczął się pospiesznie zbierać. Pędem ruszyłem do pokoju i zacząłem się ubierać. Jak mogliśmy zaspać? Czy to nie będzie zbyt podejrzane jeśli razem z Kihyunem zaspaliśmy? Mam nadzieję, że Shownu nie będzie na mnie zły - Jesteś gotowy?- Kihyun jedynie stanął w przedpokoju i zaczął nakładać buty. Westchnąłem podchodząc bliżej niego - Nie będziesz teraz ze mną w ogóle rozmawiał?
- Ponoć nam się spieszy... chodź już.
- Kihyun...- syknąłem, jednak ten otworzył drzwi wychodząc tym samym na klatkę schodową. Może rzeczywiście nie jest to dobry moment by o tym rozmawiać. Mam tylko nadzieję, że ma tą świadomość, że prędzej czy później będziemy musieli o tym pogadać i ten temat go nie ominie. Droga na lotnisko minęła nam w absolutnej ciszy. Kihyun udawał, że mnie nie widzi... bez przerwy jego wzrok wbity był w okno. Boję się, że teraz go stracę... że się ode mnie odwróci. Wiem, że musi mu być teraz cholernie ciężko, ale jak mam mu pomóc? Co mam zrobić, by znów był szczęśliwy? Fakt, kocham go, ale jak młodszego brata... Przez całe życie czułem się za niego odpowiedzialny, starałem się o niego troszczyć, nigdy nie dopuszczałem do tego, by stała mu się krzywda, a teraz?... Dałem ciała po całości. Gdy wysiedliśmy na lotnisku w absolutnej ciszy ruszyliśmy w stronę naszej drużyny. Kihyunnie od razu ruszył w stronę I.M'a. Muszę przyznać, że trochę zabolał mnie ten widok, no ale cóż... zasłużyłem sobie. Stałem jak wryty wpatrując się w ich duet. Oprzytomniałem dopiero po tym, jak poczułem na policzku delikatne wargi trenera.
- Coś się stało śpiochu?
- Co?- spojrzałem na niego nerwowo się uśmiechając - Nie... wszystko jest w porządku. 
- Co z Kihyunem? Wyjaśnił ci czemu tak się zachowuje?
- Em... nie... w zasadzie to nie...
- No cóż...- nie powiem mu przecież, że Kihyun się we mnie zakochał... - Dobra chłopaki! Chodźcie tutaj wszyscy!- po chwili wokół nas stanęła nasza drużyna i trzech rezerwowych. Gdy jeden z nich zobaczył rękę Shownu na mojej talii uśmiechnął się szyderczo występując przed szereg.
- Teraz już wiem czemu to właśnie Wonho będzie walczył o dostanie się do kadry narodowej.- otworzyłem szeroko oczy spoglądając nerwowo na Shownu. Ten jednak starając się zachować spokój spojrzał na rezerwowego.
- O czym ty mówisz?
- Skoro bzyka go sam trener to logiczne, że to właśnie jemu dostanie się ta posadka.- wśród grupy dało się usłyszeć drwiące śmiechy. Czułem jak robię się cały czerwony... co za wstyd.
- To chyba jest sprawa Wonho z kim się spotyka...- hm? Zdziwiony spojrzałem na stojącego z boku Kihyuna - Dostanie się do kadry nie dzięki temu, że spotyka się z trenerem, tylko dlatego, że jest najlepszy w naszej drużynie... pogódź się z tym Minwoo...- cisza... chłopak od razu zamilkł.
- Naprawdę wierzysz w to, że w grę wchodzą tylko i wyłącznie jego umiejętności?- Donghyun... kolejny rezerwowy.
- Oczywiście, że tak... ślepy nie jesteś, widzisz jak dobrze gra... Schowaj w końcu swoją zazdrość i zacznij intensywniej trenować. Może tobie uda się za rok...
- Temat jest zamknięty.- Shownu złapał mnie w talii i zaczął prowadzić w stronę miejsca, w którym była odprawa bagaży... za nami w absolutnej ciszy ruszyła cała reszta - Przepraszam Wonho...
- Taka sytuacja była do przewidzenia... 
- Mam nadzieję, że twoje relacje z chłopakami nie ulegną zmianie.
- Szczerze mówiąc wisi mi to... - po zostawieniu bagaży w końcu mogliśmy udać się na odprawę, po czym w podłycha nastrojach zasiedliśmy w samolocie. Milczałem... wpatrywałem się cały czas w Kihyuna, który bez przerwy rozmawiał o czymś ze swoim nowym przyjacielem... wkurza mnie ten widok. Nie odrywałem od nich wzroku przez całe 1,5 godziny lotu. Shownu w tym czasie przeglądał rozpiski meczy... nie był mną zainteresowany... no cóż. Wysiadając spojrzałem na niego wzdychając - Shownu?
- Hm?
- Jeśli chodzi o pokoje...
- Będziesz ze mną... I.M już powiedział, że chce być z Kihyunem.
- Super...- syknąłem rzucając chłopakowi spojrzenie przepełnione nienawiścią.
- Nie chcesz być ze mną?
- Chcę... oczywiście, że chcę.
- No właśnie.- szczerze to sam już nie wiem czego chcę. Chcę... chcę dostać się do kadry, by po raz kolejny nie zawieść Kihyuna... chcę również, by nasze relacje były takie jak dawniej... i... żeby Kihyun traktował mnie jak przyjaciela... nic więcej. Moje myśli zajęły mnie tak bardzo, że nawet nie dostrzegłem momentu dojechania pod hotel - Chodź skarbie.- hm? Spojrzałem na uśmiechniętego Shownu.
- Już jesteśmy?
- Musisz się nieźle denerwować... byłeś nieobecny przez całą drogę. 
- Tak... to przez ten stres...- burknąłem wychodząc z autobusu. Po wejściu do lobby Shownu spojrzał na nas rozdając nam karty do pokoi.
- Nie róbcie sobie i mi wstydu... tyle wam powiem... odświeżcie się, rozpakujcie i o 16 widzimy się tutaj, okej?- wszyscy przytaknęli rozchodząc się do swoich pokoi. Widziałem jak Kihyun spogląda na mnie wahając się przed pójściem z I.M'em. Wykorzystałem okazję i pospiesznie do niego podbiegłem.
- Kihyun...
- A więc stało się...
- Co...
- Znalazłeś sobie kogoś i się rozstajemy...
- Kihyun...- rudzielec westchnął idąc powoli do windy. Złapałem go za rękę odwracając go w swoją stronę - Co mam zrobić? Zerwać z Shownu? Tego chcesz?
- Nie... wiem, że będziesz wtedy nieszczęśliwy...
- Kurwa mać Kihyun...- czułem jak do oczu napływają mi łzy. Chłopak patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, po czym zniknął za drzwiami windy. Mam w dupie te mistrzostwa... mam... mam w dupie związek z Shownu...
- Wonho...- wziąłem głęboki oddech spoglądając na trenera - Możemy już iść?
- Tak...- cwaniak... cała drużyna śpi na 8 piętrze... nasz pokój jest na 9... - Shownu...
- Słucham.
- Minwoo ma rację?
- Nie rozumiem.
- Czy to, że mam szansę na dostanie się do kadry narodowej...
- Wiesz, że jesteś najlepszy...- zamilkłem... nie mam ochoty dłużej o tym rozmawiać. To i tak nie ma sensu. Po wejściu do apartamentu rzuciłem walizkę w kąt pokoju, po czym położyłem się na łóżku. Po chwili u mojego boku leżał Shownu. Pogłaskał mnie po twarzy głęboko wzdychając - Boję się o ciebie...
- Dlaczego?
- Nie wiem... wydaje mi się, że Kihyun powiedział ci coś, co teraz okropnie cię męczy...
- Spokojnie... wszystko jest okej.- trener zbliżył się do mnie całując mnie delikatnie po twarzy. Może to było właśnie to czego potrzebowałem... Złapałem go za kark wbijając się w jego usta. Chłopak odwzajemniał pocałunki... jego ręka w tym czasie zanurkowała pod moją koszulką. Czułem się trochę skrępowany, jednak może dzięki temu zapomnę o dramie z najlepszym przyjacielem. Widziałem, że gdy tylko pozwoliłem Shownu na więcej ten posuwał się coraz dalej i dalej. Po chwili leżałem przed nim nagi. Do tej pory moje nagie ciało oglądał jedynie Kihyun. Wargi trenera zatopiły się w mojej klatce piersiowej oraz brzuchu... czułem jak odpływam. Złapałem go za włosy wyginając się co chwilę w łuk. Nie chciałem się z nim kochać... było to czymś w rodzaju zapomnienia się na chwilę... sam nie wiem co teraz wyprawiam. Shownu położył się na mnie całując mnie po uchu. Jego ręce przytrzymywały mnie za głowę - Shownu...- coraz bardziej się bałem. Ten jednak nie przerywał. W pewnym momencie poczułem przeraźliwy ból przeszywający całe moje ciało. Wrzasnąłem jednak moje usta zostały zamknięte przez wargi chłopaka. Czułem jak po policzkach płynął mi łzy... jak można było wejść we mnie w tak brutalny sposób? Shownu nie zwracał uwagi na to, że płaczę... że się męczę... chciał jedynie zaspokoić własną potrzebę... Po wszystkim pocałował mnie w czoło i zniknął za drzwiami łazienki. Zwlokłem się z łóżka i nakładając na siebie rozrzucone wcześniej po pokoju ubrania wybiegłem na korytarz rozglądając się dookoła jak zagubione dziecko. Chciałem uciec do Kihyuna, ale nie mogę mu przecież powiedzieć, że kochałem się z Shownu... byłby to dla niego za duży cios. Z drugiej jednak strony pragnąłem z kimś o tym porozmawiać... czuję się... po prostu koszmarnie. W pewnym momencie poczułem jak w kieszeni spodni wibruje mój telefon. Sięgnąłem po niego niepewnie odbierając - Słucham...
- Wo... co się stało?
- Nic...- wziąłem głęboki oddech udając, że wszystko jest w porządku - Co chciałeś?
- Mam u ciebie w walizce ładowarkę do telefonu.
- Jak ona się tam znalazła?
- Możesz po prostu mi ją przynieść?
- Tak... w którym jesteś pokoju?
- 855...- rozłączyłem się wchodząc cicho do pokoju. Shownu wciąż znajdował się w łazience. Wziąłem pospiesznie ładowarkę i pędem ruszyłem w stronę windy. Po zjechaniu na 8 piętro skierowałem się w stronę jego apartamentu. Zapukałem... serce waliło mi jak szalone... chyba wciąż spowodowane to było moim pierwszym razem z Shownu. Gdy ujrzałem w progu I.M'a odtrąciłem go wchodząc bez zaproszenia do środka.
- Grzeczniej do cholery...- syknął zamykając drzwi.
- Wiedziałem, że coś się stało...- Kihyun podszedł do mnie odgarniając grzywkę z mojego czoła - O co chodzi...
- O nic... naprawdę... przyniosłem ci tą ładowarkę...
- Wonho...
- Kihyun nie męcz mnie, błagam cię... - rudzielec zna mnie na wylot... teraz też czuł, że coś przed nim ukrywam.
- Dowiem się o co chodzi?
- Pójdę po coś do picia...- I.M wyszedł z pokoju. Zapanowała głucha cisza... słyszałem jedynie nasze mocno bijące serca.
- Wonho...
- Możesz mnie przytulić?- chłopak otworzył szeroko oczy jednak bez problemu spełnił moją prośbę. Gdy poczułem ciepło jego ramion nie wytrzymałem. Zacząłem płakać.. nie byłem w stanie dusić w sobie emocji.
- Ciiii spokojnie... pokłóciłeś się z Shownu?- pokręciłem jedynie przecząco głową - Wonho, martwię się... 
- Czuję się teraz taki zagubiony...- spojrzałem na jego zmartwioną twarz.
- Wonho, nie przejmuj się mną...
- Ja.... chciałem... to było pod wpływem chwili...
- O czym ty mówisz?- wtedy też rozległo się pukanie do drzwi - To pewnie I.M...- chłopak podszedł do drzwi, by je otworzyć. W progu stał uśmiechnięty Shownu. Gdy go zobaczyłem serce podeszło mi do gardła.
- Oo tu jest moja zguba... chodź skarbie.- pospiesznie wycierałem oczy - Wonho co się stało?
- Nic...- podszedłem do niego wtulając się w jego rozbudowane ramiona. Widziałem po twarzy Kihyuna, że czegoś się domyśla.
- Wonho bądź cały czas pod telefonem, dobrze?- skinąłem twierdząco głową, po czym prowadzony przez Shownu wyszedłem na korytarz. Gdy trener był pewien, że nikt nas nie obseruje pchnął mnie przed siebie, po czym z całej siły uderzył mnie w twarz... zamurowało mnie. Nie wiedziałem jak mam zareagować. Shownu pchnął mnie na ścianę patrząc mi głęboko w oczy.
- Dzięki mnie możesz być kimś... 
- Ja... wiem...
- Wiesz?... to stosuj się do moich poleceń gnoju... spróbuj pisnąć komuś słówko o tym co robimy... możesz być pewny, że zamknę ci wszelkie możliwe drogi do zostania profesjonalnym graczem.
- A...ale... myślałem...
- Myślałeś, że mi na tobie zależy?- chłopak parsknął śmiechem, po czym głęboko westchnął - Kadra narodowa robi nabór... jeśli gracz spod moich skrzydeł dostanie się, ja dostanę za to wielkie pieniądze i rozgłos... nie sądzisz, że ten układ jest korzystny dla nas obu?
- Ale... ja... mogłem stracić przez to Kihyuna...
- Wali mnie to Wonho... skup się z łaski swojej na grze.
- Jak możesz...- bałem się... tak, jestem facetem, ale teraz ogarnął mnie tak ogromny strach, że nie byłem w stanie go powstrzymać.
- Może po tym wszystkim dopadną mnie jakieś wyrzuty sumienia... póki co ważniejsze dla mnie jest to jak wybiję się dzięki tobie.
- Jesteś podły...
- Wiem.- chłopak uśmiechnął się ciągnąc mnie do pokoju. To chyba jakiś koszmar... to tylko mi się śni... nie wierzę, że wpakowałem się w takie gówno kosztem gry w kadrze narodowej. To cierpienie i utrata przyjaciela nie są tego warte. Tak bardzo chciałbym żeby Kihyun kiedyś mnie zrozumiał i mi to wybaczył...

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wonho & Shownu ~cz.3 [To tylko przyjaciel]

cz.1 cz.2

                             Stwierdziłem, że pieprzę robotę... nie miałem siły wstawać do niej z samego rana. Wolałem zostać w domu i na spokojnie przygotować się na wyjazd do stolicy Japonii. Gdy wstałem Kihyuna już nie było. Nie zostawił mi żadnego liściku, śniadania... nic. Zawsze to robił... nie rozumiem co się z nim ostatnio dzieje. Wziąłem prysznic, po czym powolnym krokiem ruszyłem do pokoju. Wyciągnąłem spod łóżka walizkę, którą miałem zamiar zabrać ze sobą w podróż. Wtedy też usłyszałem dźwięk telefonu.
- Słucham?
- Hej... jesteś w pracy?- Shownu... uśmiechnąłem się siadając na łóżku.
- Nie... dzisiaj obijam się w domu.
- Aish... chciałem cię odwiedzić w robocie.
- Wiesz... zawsze możesz odwiedzić mnie w domu... myślę, że to nawet lepiej.
- A Kihyun?
- Pracuje.- mruknąłem przygryzając wargę.
- W takim razie wpadnę za kilka minut.
- Czekam.- rozłączyłem się, po czym pospiesznie zacząłem sprzątać mieszkanie. Shownu musiał krążyć po mieście, gdyż nie minęło dobre 15 minut gdy ten zapukał do drzwi. Pospiesznie poprawiłem włosy otwierając - Hej.- chłopak posłał mi ciepły uśmiech, po czym złapał mnie w talii wchodząc do środka - Nie przywitasz się ze mną?- ten zamknął drzwi przyciskając mnie tym samym do ściany. Po chwili złączył nasze usta czułym pocałunkiem.
- Czy taka forma powitania się panu podoba?
- Jak najbardziej.- złapałem go za rękę prowadząc go do mojego pokoju - Chcesz coś pić?
- Kawy mi zrób.- mój trener, dobry kumpel i chłopak w jednym usiadł na łóżku rozglądając się po pokoju - Przyniosłem rozkład meczy... pomyślałem, że będziesz chciał zerknąć.
- Jasne... czekaj chwilę.- pobiegłem do kuchni prygotowując pospiesznie kawę. Gdy wręczyłem ją chłopakowi usiadłem obok niego zerkając z ciekawością na kartki, które trzymał w ręku - Z kim pierwszy mecz?
- Zaczynacie z Japonią... jeśli wam się uda, a wiem, że tak, to kolejny mecz zagracie z Singapurem.
- Spoko... z tego co wiem Singapur też się przy nas chowa.- Shownu spojrzał na mnie z uśmiechem.
- Dokładnie.... a wiesz czemu?- pokiwałem jedynie przecząco głową - Każdy się chowa przy tak dobrym graczu jak ty.- przygryzłem wargę lekko się uśmiechając, po czym powoli wyciągnąłem z jego rąk rozkład meczy. Shownu pomógł mi na sobie usiąść, po czym pieszcząc moje plecy i talię całował mnie niezwykle delikatnie po szyi i obojczykach. Czułem się cudownie. Odchyliłem głowę do tyłu głęboko oddychając. Moje dłonie zatopiły się we włosach trenera. Shownu uśmiechnął się przygryzając lekko moją szyję. Syknąłem spoglądając na niego zalotnie.
- Co ty wyprawiasz?
- Chcę pokazać wszystkim, że jesteś mój.
- Mhmmm tak kombinujesz.- cmoknąłem go ułatwiając mu dostęp do szyi - Śmiało.- pierwszy raz w życiu ktoś robił mi malinkę. Bolesne, ale też niesamowicie podniecające doświadczenie.
- Kiedy wraca Kihyun?
- Aishh nie przejmuj się nim.
- Nie chcę żeby nas przyłapał.
- Na czym?
- A jak myślisz?- uśmiechnąłem się nachylając się do jego ucha.
- Nie jestem jeszcze gotowy. 
- Ahh to przepraszam.- spojrzałem w oczy partnera lekko się uśmiechając. Ten głaskał mnie po twarzy mrużąc powoli oczy. Po chwili znów smakowaliśmy swoich ust. Ten człowiek całuje nieziemsko... najchętniej w ogóle bym tego nie przerywał.
- Szef pyta dlaczego nie przyszedłeś do pracy...- oderwałem się od chłopaka wbijając od razu wzrok w stojącego w drzwiach Kihyuna.
- Źle się czułem.
- Ta... powiedziałem mu, że masz gorączke... wieczorem masz do niego zadzwonić.- rudzielec przeniósł wzrok na speszonego lekko Shownu - Witam kochanego trenera.- powiedział z drwiącym uśmiechem.
- Cz... cześć Kihyun.
- Dobra... nie będę wam przeszkadzał...- po chwili usłyszeliśmy trzaśnięcie drzwi.
- Co się z nim dzieje?
- Sam chciałbym to wiedzieć...- zszedłem z chłopaka podchodząc powoli do okna. Po chwili poczułem na talii jego delikatne dłonie.
- Będę już leciał... a wy postarajcie się porozmawiać.
- Nie idź...
- Muszę... mam trening z grupą 10+- Shownu cmoknął mnie w kark, po czym opuścił pokój. Spojrzałem na jego kubek z nietkniętą kawą. Nie chciałem żeby już szedł... czuję, że teraz moje relacje z nim będą znacznie lepsze niż z moim rzekomym przyjacielem. Mimo to wiedziałem, że będę musiał z nim porozmawiać... nasze relacje nie mogą pogorszyć z jakiejś błahej przyczyny. Gdy zobaczyłem jak auto Shownu odjeżdża spod bloku wziąłem głęboki oddech idąc do pokoju Kihyuna. Zapukałem lecz odpowiedziała mi jedynie głucha cisza.
- Kihyunnie...- wszedłem do środka. Rudzielec siedział na łóżku przeglądając jakąś książkę - Nie słyszałeś jak pukałem?
- Słyszałem.- westchnąłem siadając obok niego.
- Pogadamy?
- O czym?- chwyciłem za książkę wyciagając ją powoli z jego rąk.
- Coś się stało?
- Nie rozumiem...
- Od jakiś dwóch dni dziwnie się zachowujesz... martwię się o ciebie.
- Nagle zacząłeś się o mnie martwić?
- Kihyun do cholery, zawsze się o ciebie martwiłem... doskonale o tym wiesz.
- Nie ważne...- chwyciłem go za twarz patrząc mu głęboko w oczy. Mam dość zabawy w kotka i myszkę.
- Co się dzieje?- widziałem jak oczy Kihyuna napełniają się łzami - Kihyun...
- Wyjdź już stąd... proszę cię. 
- Co się z tobą dzieje?- chłopak odtrącił mnie chowając zapłakaną twarz w nogach - Kihyunnie...
- Idź stąd, proszę cię...- co ja mam do cholery jasnej robić? Teraz to już nie kwestia troski, a okropnego lęku spowodowanego nagłą zmianą jego zachowania. Tu musi chodzić o coś bardzo poważnego.
- Chodzi o mistrzostwa?... boisz się?
- Boże jaki ty jesteś głupi...- przyjaciel spojrzał na mnie wycierając mokre od łez policzki - Pójdziesz już do siebie czy mam się ulotnić z domu?
- Masz zakaz wychodzenia.- po tych słowach ruszyłem do swojego pokoju. Nic już nie rozumiem. Czym zawiniłem? A może to nie moja wina? Może rzeczywiście stresuje się mistrzostwami? Kihyun od zawsze był nieśmiały i bał się publicznych wystąpień, ale z drugiej strony gra od dobrych kilku lat... mecze nie powinny go tak stresować. Po wejściu do pokoju usiadłem na łóżku wbijając wzrok w ścianę znajdującą się przede mną. Miałem się pakować... westchnąłem sięgając po wcześniej wyciągnięte rzeczy. Składałem je na kolanach wrzucając je po kolei do walizki. W zasadzie powinienem przypomnieć Kihyunowi żeby też to zrobił, ale wiem, że teraz się mnie nie posłucha.
Po zapakowaniu rzeczy ruszyłem do kuchni by zrobić nam coś jeść... wtedy też usłyszałem pukanie do drzwi. Spojrzałem na pokój Kihyuna jednak ten nie raczył z niego wyjść. Po otwarciu drzwi ujrzałem stojącego w progu I.M'a... naszego kolegę z drużyny - Cześć...
- Przyszedłem do Kihyuna.
- Mhm... w jakiej sprawie?- zapytałem wpuszczając go do środka.
- To raczej nasza sprawa. 
- Kihyun nie ma przede mną żadnych tajemnic.
- Ma i to nie jedną... o największej jednak boi ci się powiedzieć, bo wie, że go nie zrozumiesz.- po tych słowach ruszył pewnym siebie krokiem do pokoju chłopaka. O czym on mówi? Mimo to starałem się zachować spokój. Zamknąłem drzwi i udałem się do kuchni, by przygotować coś na kolację. Myjąc warzywa zastanawiałem się o czym mówił I.M. Jaką tajemnicę może mieć Kihyun? Czemu niby miałbym go nie zrozumieć? Zaraz zaraz... wydaje mi się, że słyszę jego płacz. Wiem, że nie powinienem podsłuchiwać, jednak w tym momencie nie mogłem się powstrzymać - Kihyun, ja nie widzę innej możliwości...- drzwi były zamknięte, jednak stojąc w absolutnej ciszy w przedpokoju mogłem słyszeć całą rozmowę.
- On jest teraz z Shownu.... jest moim przyjacielem.... chcę żeby był szczęśliwy, a skoro jest szczęśliwy u boku Shownu...
- Nie gadaj głupot.... ile oni się znają? Zaledwie cztery lata odkąd zaczął trenować... Ty znasz go odkąd skończyłeś dwa lata. Wiecie o sobie absolutnie wszystko.... wiesz przez co przechodził... 
- To właśnie czyni nas braćmi... to tak jakbym chciał być z własnym bratem...
- Boże Kihyun...
- Taka jest prawda...- zamurowało mnie... w życiu nie spodziewałbym się po nim czegoś takiego. Jak.... jak ja mam się teraz zachować w stosunku do niego? Udawać, że o niczym nie wiem, czy usiąść z nim i na spokojnie porozmawiać?
- Jeśli chcesz to ja z nim porozmawiam...
- Zwariowałeś?... nie chcę żeby o tym wiedział...
- Masz zamiar tak cierpieć?
- Widocznie tak miało być... Skoro przez tyle lat do niczego między nami nie doszło to wiesz... nie jesteśmy sobie pisani...- cisza... wszedłem do kuchni kontynuując zaczętą wcześniej czynność. Kihyun jest gejem... do tego zakochanym we mnie... Boże, jaki ze mnie idiota. Dlaczego tego nie zauważyłem? Czemu on mi o niczym nie powiedział? Zamyślony strąciłem przez przypadek miskę z ryżem na ziemię, która roztrzaskała się na setki kawałków.
- Cholera...- syknąłem i kucnąłem, by ją posprzątać. Wtedy też zauważyłem stojącego nad sobą Kihyuna.
- Nic sobie nie zrobiłeś?- wstałem niepewnie spoglądając na jego zapłakaną twarz.
- Nie... Kihyun... czemu płaczesz?
- Nie ważne...- wtuliłem go w siebie głaszcząc go delikatnie po głowie i plecach. Czułem jak chłopak mięknie... wtulił się we mnie zaciskając kurczowo dłonie na tyle mojej koszulki.
- Pójdę już... do jutra.- spojrzałem na I.M'a posyłając mu znaczące spojrzenie, po którym ten opuścił nasze mieszkanie. Gdy zostaliśmy sami spojrzałem na rudzielca wycierając mu delikatnie twarz z łez.
- Chciałbyś mi o czymś powiedzieć?- starałem się zachować absolutny spokój, mimo że cała ta sytuacja była dla mnie dość trudna i skomplikowana. Chłopak pokręcił przecząco głową wbijając wzrok w podłogę - I.M powiedział, że masz przede mną jakąś tajemnicę, której nie zrozumiem... wiesz... sądziłem, że jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi...
- Bo jesteśmy... ale... są rzeczy, o których wolałbym ci nie mówić...
- Kihyun... boli mnie to, że mówisz o tym obcym osobom, a mi nie...
- Wonho proszę cię...- podniosłem delikatnie jego głowę głaszcząc go po policzku - Nie chcę cię stracić...
- Nie stracisz... przyrzekam ci to.- serce waliło mi tak mocno jak nigdy dotąd... nawet nie potrafię sobie wyobrazić tego jak czuje się teraz Kihyun. Widziałem jego zagubienie... nie wiedział jak ma zacząć... wcale mu się nie dziwie.
- Wonho...- rudzielec z trudem łapał powietrze... nie wiedziałem, że wyznaniom towarzyszy tak ogromny stres.
- Spokojnie...
- Ja.... kocham cię.... kocham cię, ale nie jak brata... ja... wiem, że jesteś z Shownu... 
- Uspokój się.- wtuliłem go w siebie głaszcząc go po głowie... zwykle to działało na niego uspokajająco.
- Nie chcę niszczyć waszego związku...
- Ciii... rozumiem... 
- Nie Wonho, niczego nie rozumiesz.- spojrzałem na jego zapłakaną twarz - Męczę się z tym od kilku lat... wiesz jak to mnie cholernie boli?
- Domyślam się... Kihyun nie wiedziałem, że cię ranię...
- Wonho...- rudzielec zbliżył się do mnie patrząc mi głęboko w oczy - Jesteś szczęśliwy z Shownu?
- Teraz już sam nie wiem...
- Nie patrząc na mnie...
- Chyba.... chyba tak...- na twarzy przyjaciela zagościł chwilowy, delikatny uśmiech.
- To jest dla mnie najważniejsze...- po tych słowach ruszył do swojego pokoju zamykając się na klucz... nigdy jeszcze się nie zamykał. Miałem ochotę wrzeszczeć i płakać... to jedyne co przychodziło mi teraz na myśl. Mam taki mętlik w głowie i to akurat teraz... dzień przed mistrzostwami świata w piłce ręcznej, które mogą być dla mnie przepustką do odniesienia wielkiego, życiowego sukcesu... po prostu gorzej być nie mogło...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wonho & Shownu ~cz.2 [To tylko przyjaciel]

cz.1

                     
                         Obudziłem się następnego dnia koło południa. Ahh już zapomniałem czym jest dzień wolny od pracy. Postanowiłem więc wykorzystać go w taki sposób, bym nie miał później wyrzutów sumienia i pretensji do samego siebie. Po leniwym zejściu z kanapy ruszyłem do łazienki, by wziąć szybki prysznic. Po nim napiłem się kawy i zerknąłem do lodówki.
- Tradycyjnie pustki...- westchnąłem sięgając po telefon.
<- Co chcesz na obiad?
Po kilku minutach Kihyun w końcu raczył mi odpisać.
-> Nic nie rób... kupię coś jak będę wracał z roboty.
<- To na co masz ochotę?
-> Grabisz sobie...
<- Wiem <3 Mów, bo chcę iść do sklepu.
-> Znasz mnie najlepiej i wiesz co lubię... wracam do roboty.
- Dureń.- zaśmiałem się narzucając na siebie bluzę. Z uśmiechem na twarzy poszedłem do sklepu. Nie wiem dlaczego w moim serduchu panowała tak ogromna radość. Może to przez fakt, że zostałem przez kogoś zauważony?... albo przez to, że zaraz wyjeżdżam do Tokio spełniać swoje marzenia... sam nie wiem. W pewnym momencie usłyszałem dźwięk telefonu. Pospiesznie wyciągnąłem go z kieszeni odbierając:
- Jak tam w pracy ty moja ruda klusko?- cisza... Zdezorientowany spojrzałem na telefon... Shownu... ja pierdzielę - Aish... przepraszam. Myślałem, że to Kihyun.- po chwili usłyszałem cichy chichot.
- Jesteście razem czy co?
- Co?... zwariowałeś? To mój przyjaciel, dobrze o tym wiesz...
- Wiem wiem... słuchaj, mam do ciebie sprawę.
- Jaką?
- Przyjechałbyś dzisiaj wcześniej na trening?
- Sam?
- Mhm... muszę nauczyć cię pare nowych technik.
- Ale...
- Trening jest o 18... bądź na 16.
- No okej... ale...
- Do zobaczenia.- hm... czemu tak nagle się zestresowałem? Jadę jedynie na dodatkowy trening... chyba nie ma w tym nic złego. Pospiesznie wbiegłem do sklepu robiąc najpotrzebniejsze zakupy. Po wejściu do mieszkania zamyślony ruszyłem do kuchni.
- Ooo już jesteś.- wrzasnąłem spoglądając na stojącego przy blacie Kihyuna - Oho... masz coś na sumieniu.
- Zaraz mogę mieć ciebie.... jak możesz mnie tak straszyć?!
- Przepraszam...- odetchnąłem podchodząc do chłopaka, po czym delikatnie pocałowałem go w głowę.
- Nie chciałem na ciebie krzyczeć.- Kihyun uśmiechnął się lekko biorąc ode mnie zakupy.
- O czym tak myślałeś?
- Dzwonił do mnie Shownu... chce żebym przyszedł dzisiaj wcześniej na trening.- twarz rudzielca nagle się rozpromieniła.
- Uuuu to znak.
- Jaki znak?
- Pewnie będzie cię rwał.
- Aishh... ty i te twoje durne pomysły.
- Mówię ci... Po co niby miałbyś przyjeżdżać wcześniej?
- Ponoć ma mnie uczyć nowych technik.- chłopak spojrzał na mnie, jednak po chwili wybuchł śmiechem.
- Serio?... Wonho, przecież ty wszystko umiesz.
- Widocznie nie...
- Ale ściema.- Kihyun chichotał przygotowując obiad.
- Ja miałem robić dzisiaj obiad.
- Dobraaa... lepiej wyszykuj się dla Shownu w tym czasie.
- Ale pieprzysz...- rezygnowany ruszyłem do pokoju, z którego mogłem dostrzec jak sztuczny uśmiech na twarzy przyjaciela znika automatycznie po moim wyjściu z kuchni. Przebrałem się nie odbiegając od myśli związanych z moim trenerem. Nie wiem już co mam o tym wszystkim myśleć.
- Chodź jeść!- zarzuciłem na ramię torbę sportową, po czym ruszyłem w stronę kuchni.
- Nie jestem głodny.
- Musisz zjeść coś przed treningiem.
- Nie chcę.
- Dobrze... to dam ci coś na drogę.
- Powiedziałem nie!- Kihyun otworzył szeroko oczy wpatrując się we mnie z przerażeniem - Boże, Kihyun...
- Idź już...- rudzielec schował się za drzwiami swojego pokoju. Byłem na siebie wściekły. Wiedziałem jednak, że nie mam teraz czasu na rozmowy z nim... musiałem jak najszybciej iść na trening. Wyszedłem z mieszkania trzaskając drzwiami... nienawidzę się za to, że tak go potraktowałem. Ta cała sytuacja z Shownu jednak tak na mnie działa, że nie potrafię się kontrolować. Przez całą drogę myślałem tylko o Kihyunie. Wysłałem mu dziesiątki wiadomości z przeprosinami... zero odzewu.
- Jestem...- syknąłem wchodząc na salę, na trybunach której siedział już Shownu.
- Oo to super... leć do szatni i zaczniemy.- jak nakazał tak też zrobiłem. Po wejściu na boisko usiadłem na zimnych panelach wpatrując się w nie - Wszystko okej?
- Nie...- Shownu kucnął obok mnie głaszcząc mnie po plecach.
- Co się dzieje?
- Pokłóciłem się z Kihyunem.- chłopak uśmiechnął się siadając obok mnie.
- Nie umiecie bez siebie żyć... długo ta kłótnia nie potrwa.
- A daj spokój... źle go potraktowałem i tyle...
- Wystarczą przeprosiny.
- Jak widać nie w jego przypadku...
- Hm... będziesz w stanie dzisiaj ćwiczyć?
- Ta...- westchnąłem spoglądając na chłopaka. Jego twarz była niezwykle blisko mnie. W tym momencie poczułem się lekko skrępowany. Mimo stresu czułem również dziwne kłucie w brzuchu, którego za cholerę nie potrafiłem wyjaśnić.
- No to co?... zaczniemy?- mruknął niezwykle cicho wprawiając tym samym moje serce w mocniejsze bicie. Skinąłem jedynie twierdząco głową podnosząc się z ziemi - A właśnie... co robisz dzisiaj wieczorem?- czyli Kihyun miał rację...
- Nie mam żadnych planów.
- Może Kihyun nie obrazi się jak porwę cię na jakąś kolację, hm?
- C...co?
- Musimy omówić kilka spraw przed wyjazdem.
- Ah tak... jasne.- Shownu uśmiechnął się, po czym rozpoczęliśmy trening, który o dziwo skończył się bardzo szybko. Gdy reszta chłopców zaczęła się schodzić na salę, trener pozwolił mi odpocząć. Wtedy wykorzystałem okazję i pobiegłem do szatni, by porozmawiać z Kihyunem... jego jednak nie było - Nie widziałeś tutaj Kihyuna?- spojrzałem na Hyungwona, jednak ten pokręcił przecząco głową - Cholera...- wyciągnąłem telefon ponownie do niego dzwoniąc... cisza. Zdenerwowany pobiegłem do pokoju Shownu - Musimy przełożyć tą kolację...
- Co?... Dlaczego?
- Coś się dzieje z Kihyunem... muszę wracać do domu.
- Żartujesz sobie? Zaraz mistrzostwa... 
- Shownu... jeśli mam być szczery Kihyun jest dla mnie ważniejszy od tych pieprzonych mistrzostw.
- Wonho...
- Przepraszam za spóźnienie...- w progu stanął przemoczony Kihyun... no tak... za oknem szalała niezła burza.
- Co się z tobą  działo?!- rzuciłem się na niego powstrzymując się od płaczu - Dlaczego nie odbierasz telefonu i mi nie odpisujesz?! 
- Znowu na mnie krzyczysz?- wziąłem głęboki oddech stając bliżej niego.
- Przepraszam... martwiłem się o ciebie... 
- Nic mi nie jest... zaczynajcie, zaraz do was dojdę.- rudzielec ruszył do szatni. Po chwili poczułem na ramieniu rękę Shownu.
- Będzie dobrze.
- Nie ważne...- syknąłem idąc na salę. Podczas treningu Kihyun nie zerknął na mnie ani razu... cały czas jednak widziałem jak patrzy na mnie Shownu.. krępujące. Po ćwiczeniach, gdy mogliśmy już iść do szatni złapałem przyjaciela wciągając go do magazynku.
- Co ty wyprawiasz?
- Musimy porozmawiać.
- Wonho, daj mi spokój.
- Kihyun do cholery... przepraszam... jest mi strasznie głupio, że tak cię potraktowałem. Wiesz, że nigdy nie podniósłbym na ciebie głosu.
- Zabolało mnie to...
- Wiem i czuję się z tym okropnie...- chłopak westchnął. Widziałem jak jego wzrok łagodnieje.
- Co z Shownu?
- Zabiera mnie właśnie na kolację...
- Bawcie się dobrze.- znów ten sztuczny uśmiech. Kihyun wyszedł z pomieszczenia kierując się do szatni. Fuck... co ja mam zrobić żeby mi to wszystko wybaczył?
Wychodząc z magazynku wpadłem prosto na trenera.
- Czekam w samochodzie.- powiedział z uśmiechem. Odwzajemniłem go lekko, po czym pobiegłem pod prysznic. Może to wyjście na kolację to nie taki zły pomysł? Może właśnie potrzebuję tego, by zapomnieć o kłótni z przyjacielem? Po szybkim odświeżeniu się opuściłem halę, na której trenuję, po czym skierowałem się do auta Shownu. Przed wejściem do niego miałem pewne wątpliwości, jednak jego uśmiech zachęcił mnie do wejścia do środka.
- To... dokąd jedziemy?
- Zobaczysz.- chłopak posłał mi ciepły uśmiech i ruszył przed siebie. Nie odzywałem się... cała ta sytuacja niezwykle mnie krępowała. Chciałem jedynie jak najszybciej znaleźć się w domu wraz z Kihyunem.
- Wiesz...
- Hm?
- W zasadzie to nie chce mi się jeść.
- Po takim ciężkim treningu?
- Straciłem ochotę po kłótni z Kihyunem...- trener westchnął.
- Okej... w takim razie zabieram cię na przejażdżkę.- skinąłem głową wbijając wzrok w boczne okno. Po pewnym czasie zajechaliśmy na parking znajdujący się przy jednej z Seoulskich plaż. Z racji tego, że padało musieliśmy zostać w aucie - Lubię tu przyjeżdżać.- spojrzałem na Shownu.
- Czemu?
- Mogę tu o wszystkim spokojnie pomyśleć. 
- Czemu więc zabrałeś tutaj mnie? Będę ci tylko przeszkadzał.
- Wręcz przeciwnie.- chłopak spojrzał na mnie kierując powoli rękę w moją stronę. Gdy złapał mnie za dłoń poczułem ciepły dreszcz rozchodzący się po moim ciele.
- Co... co ty robisz?
- Wonho...- Shownu zbliżył się do mnie. Czułem na twarzy jego ciepły oddech. Zamknąłem oczy przełykając z trudem ślinę - Wiesz, że liczę na ciebie podczas tych mistrzostw.- jego delikatne usta musnęły niepewnie kącik moich ust. Zadrżałem nieśmiało na niego spoglądając.
- Dam z siebie wszystko.- szepnąłem wpatrując się w jego oczy. Nie wiem nawet kiedy nasze usta połączyły się pocałunkiem. Muszę przyznać, że czułem się wtedy niesamowicie dobrze. Żadna ze stron nie chciała tego przerwać. Nasza pseudo randka trwała stosunkowo krótko. Shownu stwierdził, że odwiezie mnie do domu, bym odpoczął przed kolejnym dniem. Gdy wysiadałem z samochodu chłopak dopadł mnie opierając mnie o niego. Uśmiechnąłem się wpatrując mu się w oczy - Chcesz to robić tutaj?
- A czemu nie?- trener uśmiechał się głaszcząc mnie po talii.
- A jak ktoś zobaczy?
- Kij z ludźmi.- uśmiechnąłem się wbijając się w jego usta. Czy to wszystko nie poszło zbyt szybko? Cholera wie... wiem jedynie tyle, że dzisiaj poczułem się przy nim niezwykle dobrze, a to jest chyba najważniejsze - Zmykaj do domu.
- Do jutra.- cmoknąłem go kierując się w stronę mieszkania. Z mojej twarzy nie znikał uśmiech. Po wejściu do domu starałem się jak najciszej dostać do swojego pokoju. Przechodząc jednak obok sypialni Kihyuna ujrzałem go siedzącego na łóżku - Kihyun?- rudzielec spojrzał na mnie gasząc tym samym lampkę nocną.
- Dobrze, że już jesteś...
- Czekałeś na mnie?
- Jak zawsze.... nie lubię jak wracasz późno...
- Kihyunnie...
- Jak tam randka z Shownu? Udana?
- Hm... można powiedzieć, że... no...
- Jesteście razem?
- Ta...
- Gratuluję...
- Kihyun, powiesz mi, o co ci...
- Dobranoc.- o co mu do cholery jasnej chodzi? Zamknąłem drzwi do jego pokoju, po czym zmęczony rzuciłem się na swoje łóżko. Moje myśli jednak uciekały teraz w stronę Shownu... nie wierzę, że stało się to tak nagle. Jeszcze rano twierdziłem, że nigdy nie zwrócę uwagi na żadnego chłopaka, a teraz? Hm... życie jest nieźle popieprzone.

~c.d.n.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Wonho & Shownu ~cz.1 [To tylko przyjaciel]

- Wonho, szybciej!... Dobrze!... Podaj do Minhyuka!- aishh... i tak dzień w dzień. Padam już ze zmęczenia, ale z drugiej strony sport to ja... całe moje życie... sam musiałem ciężko zapracować na to kim teraz jestem. Gram w drużynie piłki ręcznej juniorów w Korei Południowej. Jak na chłopaka z bidula to spore osiągnięcie... przynajmniej tak twierdzi mój trener- Shownu. Jak dla mnie to wciąż za mało... wiem, że stać mnie na więcej - Nie przestawajcie!... Wonho biegiem pod bramkę!- czemu bez przerwy mnie woła? Mówił, że jestem najlepszy... że dużo ode mnie wymaga. Po kolejnym krzyku trenera złapałem piłkę, po czym cisnąłem nią z całej siły w bramkę - Super! Chodźcie na przerwę!- nie miałem siły dojść do trybun. Położyłem się na zimnych panelach głęboko oddychając. Te treningi męczą mnie coraz bardziej... z dnia na dzień jestem coraz bardziej zmęczony, a moje ciało coraz bardziej to odczuwa - Wonhooo!- syknąłem podnosząc się leniwie z ziemi. Podszedłem do trenera i reszty drużyny kładąc się na materacu.
- Słucham.
- Dobrze... skoro jesteśmy w komplecie mam dla was pewną informację, która jak myślę bardzo was ucieszy.... Zaczynają się mistrzostwa świata w piłce ręcznej juniorów i wy jako moja najlepsza drużyna zakwalifikowaliście się. Za kilka dni wyjeżdżamy do Tokio, także...- i właśnie wtedy uradowany blondyn o imieniu Minhyuk rzucił się na Shownu krzycząc z radości. W jego ślady poszła reszta drużyny. Ja jedynie otworzyłem szeroko oczy... nie wierzę. Nie potrafię pojąć tego, że udało nam się zakwalifikować na mistrzostwa świata... wow. Usiadłem wpatrując się w podłogę... kurczę, ale jaja. Uśmiechnąłem się delikatnie pod nosem wpajając sobie w międzyczasie, że muszę trenować jeszcze częściej i intensywniej - Wonho!- spojrzałem na trenera posyłając mu ciepły uśmiech. Nadal nie wierzę. Pewnie wszystko dotrze do mnie jak będę w domu... sam ze swoimi myślami. W pewnym momencie poczułem klepanie po plecach. Odwróciłem się w stronę jak się okazało mojego najlepszego kolegi Kihyuna.
- Co ty Wonho? Nie cieszysz się?
- Cieszę się... i to bardzo... tylko jakoś to do mnie nie dociera. 
- Też jestem w szoku, ale kurde chłopie...- rudzielec kucnął przede mną szeroko się uśmiechając - To mistrzostwa świata... masa trenerów... ważnych ludzi... musisz dać z siebie wszystko żeby cię zauważyli i w przyszłości wzięli do kadry narodowej.
- Co ty... w życiu mi się to nie uda.
- Nie chcę nawet tego słyszeć... obiecaj mi, że się o to postarasz.- uśmiechnąłem się wyciągając w jego stronę mały palec... to był nasz stały zwyczaj mający na celu zapewnić drugą osobę o tym, że zrobimy wszystko co w naszej mocy, by spełnić obietnicę - I to mi się podoba... Tak w ogóle jak będziemy wracać to musimy iść do sklepu... nie ma nic na kolację.
- Jasne... leć teraz do szatni.- poznałem go w domu dziecka. Odkąd pamiętam zawsze stał u mojego boku, pomagał mi, wspierał mnie, śmiał się i cieszył w radosnych momentach mojego życia, dlatego też nie wyobrażałem sobie wejścia w "dorosłość" bez niego. Po wyjściu z domu dziecka udało nam się zdobyć pracę, dzięki czemu mogliśmy wynająć razem mieszkanie. Mieszkamy tak od siedmiu miesięcy i muszę przyznać, że jest to najlepsze siedem miesięcy w moim życiu.
- Wonho?- spojrzałem w stronę trenera.
- Tak?
- Chodź na chwilę.- rozejrzałem się po sali, po czym podszedłem do niewiele starszego od siebie chłopaka.
- Słucham.
- Jak mówiłem o wyjeździe błądziłeś myślami w chmurach, dlatego dla ciebie powtórzę to jeszcze raz... Wyjeżdżamy za trzy dni... będziemy mieszkać cały czas w Tokio w The Ritz Carlton...
- C... co?.... Ale to strasznie drogi hotel...
- O który na szczęście nie musicie się martwić... Wy macie jedynie skupić się na grze.
- Ale...
- Mogę dalej?- skinąłem jedynie głową - Dobrze... weź ze sobą masę rzeczy typowych na trening, bo tam wam nie odpuszczę... będziecie dnie i noce spędzać na sali.
- Dobrze...
- Wonho?- podniosłem na niego pytający wzrok - Wszystko u ciebie w porządku?
- Tak... a czemu o to pytasz?- jako że jesteśmy w podobnym wieku mówimy sobie na "ty".
- Jesteś ostatnio jakiś nieobecny.
- Jestem po prostu zmęczony.- chłopak westchnął spoglądając na drzwi, w których czekał już na mnie Kihyun.
- Zmykaj do domu... widzimy się jutro na treningu.- uśmiechnąłem się lekko, po czym ruszyłem w stronę przyjaciela. Wracając do domu wstąpiliśmy do osiedlowego sklepu po kilka rzeczy na kolację.
- Na co masz dzisiaj ochotę?- westchnąłem spoglądając na chłopaka.
- Mmm nie wiem... weź dzisiaj wszystko pod siebie.
- Wonho, wszystko okej?
- Tak... 
- Znam cię na wylot... co się dzieje?- sięgnąłem na pułkę z kawą. Po złapaniu butelki z tym napojem otworzyłem ją od razu wypijając zawartość.
- Jestem padnięty... dochodzi 21, a o 4 muszę wstać do pracy... potem szybki obiad i na trening i tak w kółko...- Kihyun westchnął głaszcząc mnie po plecach.
- Pomyśl o tym inaczej... za trzy dni to piłka ręczna będzie twoją jedyną pracą.
- Skąd ta pewność?
- Jesteś najlepszy... muszą cię zauważyć.- uśmiechnąłem się czochrając jego gęste włosy.
- No to skoro tak mówisz to musi tak być.
- Chodź... zjesz, wykąpiesz się i pójdziesz spać.- Kihyun chwycił mnie za rękę ciągnąc mnie do kasy - Jutro przypada mi wolne, ale pójdę za ciebie do roboty.... ty masz się porządnie wyspać.
- Zwariowałeś... nie ma nawet takiej opcji.
- Chłopie wyglądasz jak chodząca śmierć... nie dyskutuj ze mną.- wtuliłem się w przyjaciela lekko się uśmiechając.
- Co ja bym bez ciebie zrobił?
- Umarłbyś i przepadł w tym okrutnym świecie.- spojrzeliśmy na siebie po chwili wybuchając śmiechem. W sumie ma rację.... nie raz już ratował mi tyłek. Zawsze był przy mnie, gdy mówiłem, że nie mam siły już żyć, cierpieć i znosić wszystkich przeciwności losu. Za każdym razem był przy mnie odciągając mnie od myśli samobójczych. W końcu gdy zaprowadził mnie na trening drużyny, w której trenował stwierdziłem, że piłka ręczna to jest to co chcę robić w życiu. Wtedy też mając cel i pasję skupiałem się głównie na tym, odtrącając tym samym wszystkie złe myśli - Spadaj do wanny.- powiedział rudzielec gdy przekroczyliśmy próg mieszkania.
- Kihyunnie?
- Hm?
- Kocham cię.
- Wiem matole... ja ciebie też.- mhm... z tymi wyznaniami zachowujemy się czasami jak laski, no ale cóż... dom dziecka i samotność niezwykle zbliżają do siebie ludzi. Za jego radą poszedłem do łazienki, po czym zatopiłem się w wannie z gorącą wodą. Czułem jak moje spięte i przemęczone mięśnie się rozluźniają. Oj tak... potrzebowałem takiej długiej kąpieli - Wszystko okej?!
- Tak!- uśmiechnąłem się, po czym sięgnąłem po płyn, by się umyć. Skoro Kihyun już wypytuje o to czy jeszcze żyję, znaczy, że siedzę tu już dość długo. Po wyjściu z wanny nałożyłem szlafrok i ruszyłem do kuchni - Co dobrego robisz?
- Twoje ulubione Galbi.
- No nie żartuj.
- Zobacz.- Kihyun podniósł pokrywkę ukazując mi cudownie skwierczące żeberka.
- Gdybyś był dziewczyną już dawno bym ci się oświadczył.- chłopak zachichotał odprowadzając mnie wzrokiem do stołu. Gdy usiadłem na stole wylądował talerz z mięsem i różnymi warzywami - Jak pachnie.
- Jedz i spadaj do łóżka. 
- Tak jest.- zacząłem jeść. Widziałem jednak jak Kihyun nie odrywa ode mnie wzroku, co troszkę mnie krępowało - Co jest?
- A tak sobie myślę.
- O czym?
- Hm... nie wiem zbytnio jak ugryźć temat...- odłożyłem pałeczki wlepiając wzrok w przyjaciela.
- Coś się stało, tak?
- Nieee... spokojnie... chodzi bardziej o... nie zauważyłeś może ostatnio zmiany w zachowaniu Shownu?
- Hm... chyba nie, a co?
- Ja zauważyłem... jest... inny w stosunku do ciebie.
- Co?- zachichotałem ładując sobie warzywa do buzi - Więcej ode mnie wymaga więc mnie ciśnie, ale spoko...
- Nie o to mi chodzi...
- To o co?
- Zachowuje się jakby coś do ciebie czuł.- zadławiłem się pieczarką gdy to usłyszałem. Po wypiciu kilku łyków wody spojrzałem znów na Kihyuna.
- Kihyunnie.... majaczysz ze zmęczenia.
- O ile idziesz, że wykorzysta ten wyjazd do Tokio by się do ciebie zbliżyć?
- Hm... dobra... co zyskuje zwycięzca?
- Satysfakcję i ogromną michę ramenu.
- Stoi.- zaśmialiśmy się kontynuując kolację. Po wszystkim pozmywałem i leniwym krokiem ruszyłem do pokoju chłopaka, który już wylegiwał się w łóżku - Nie siedź w tym telefonie, tylko idź spać.
- Tak sobie myślę...- Kihyun odłożył komórkę, po czym usiadł - Zostawisz mnie dla niego?
- Co?- usiadłem obok niego - O czym ty znowu mówisz?
- Boję się, że jak z nim będziesz to się ode mnie wyprowadzisz i no... zostawisz mnie...
- Kihyun...- uśmiechnąłem się głaszcząc go po głowie - Po pierwsze... nie będę z nim, bo nie jestem gejem... po drugie nawet gdybym coś do niego poczuł, co jak już powiedziałem nie jest możliwe, to w życiu bym cię nie zostawił... myślałem... myślałem, że to wiesz...
- Przepraszam... po prostu... aish... boję się...
- Nie masz czego.- wtuliłem go w siebie głaszcząc go po głowie - Śpij dobrze.- ten uśmiechnął się lekko kładąc się do łóżka.
- Dobranoc.- wyszedłem z pokoju, po czym rzuciłem się na kanapę w salonie. Chciałem zastanowić się nad słowami Kihyuna dotyczącymi Shownu, ale nie miałem na to siły... byłem zbyt zmęczony...

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------