~

Cześć kochani!!
Bardzo.. ale to bardzo przepraszam Was za to, że nie było mnie tu tak długo i że zostawiłam niedokończonego ficzka. Miałam ostatnio sporo problemów z samą sobą, ale postanowiłam, że spróbuję do Was wrócić i publikować coś raz na jakiś czas. Chciałabym jednak skupić się na artystach JYP, gdyż oni są mi najbliżsi.
Jeśli bylibyście zainteresowani moimi nowymi pomysłami i czasami chcielibyście jeszcze przeczytać coś ode mnie, to proszę, dajcie mi znać.:)

Buziaki~

Małe kroki~cz.6 [Felix&Changbin]

- Yongbok. - usłyszałem dobiegający zza moich pleców głos zaniepokojonego Minho - Co to za afera? Co się stało?
- Zadajesz za dużo pytań. - szepnąłem, wtulając twarz w swoją poduszkę.
- Przepraszam.. po prostu się martwię. Twój wujek powiedział..
- On kłamie. - usiadłem niechętnie, wbijając zmęczone oczy w kolegę - Kłamie, całe życie kłamie, rozumiesz?
- Yongbokie... co tutaj się stało?
- Jestem tutaj przez niego. Przez niego stałem się... tym czymś. - pociągnąłem nosem, czując na ramieniu dłoń Minho.
- Jeśli... jeśli zechcesz się wygadać... jestem tutaj dla ciebie. Pamiętaj o tym, dobrze? - skinąłem głową, przysuwając się bliżej chłopaka.
- Mogę?
- No jasne. - ułożyłem głowę na jego klatce piersiowej, czując się nieco spokojniejszym.
- Dziękuję Minho... nie wiem, co bym bez ciebie zrobił. - poczułem jedynie, jak ten lekko się uśmiecha. Nic już nie powiedział i dobrze. Jestem zmęczony ciągłymi tłumaczeniami i rozmowami z ludźmi. Nie wiem, jak długo siedzieliśmy w ciszy. Została ona jednak przerwana przez pana Choi, któremu towarzyszyło dwóch lekarzy i mój pieprzony wujek.
- Minho, proszę cię żebyś na moment wyszedł. 
- Hm? Dlaczego? - uniosłem głowę, widząc jak jeden z nich trzyma kaftan bezpieczeństwa - Co... co to jest? Chyba nie chcecie..
- Minho, proszę cię. 
- Nie. Nie możecie.
- To dla dobra Yongboka. - gdy usłyszałem głos wujka, zerwałem się na równe nogi, tracąc nad sobą jakąkolwiek kontrolę. Rzuciłem się na niego, jednak zostałem skutecznie odciągnięty i powalony na ziemię przez lekarzy.
- Nienawidzę cię, rozumiesz?! Co ja ci człowieku zrobiłem!? 
- Mówiłem, że z tym chłopakiem jest coraz gorzej.
- Dlaczego pan mu to robi?! - usłyszałem głos Minho. Ewidentnie bał się zaistniałej sytuacji. Sam byłem przerażony, ale ten człowiek wyrządził mi tyle zła, że już nic nie jest w stanie mnie zaskoczyć.
- Minho, nie wtrącaj się.
- Ale on cierpi! - zostałem uniesiony do góry. Zacisnąłem jedynie powieki, czując wypływające spod nich strużki łez - Zadzwonię jeszcze raz do Changbina... o wszystkim mu powiem, nie bój się. - skinąłem jedynie głową, unosząc wzrok na mojego wujka, który wpatrywał się we mnie z triumfalnym uśmiechem.
- Zabrałeś mi wszystko, co miałem... czego ty jeszcze chcesz? No czego?!
- Nie wiem o czym mówisz, Yongbokie. 
- Nie wiesz?! Zabrałeś mi dziewczynę i zrobiłeś jej dzieciaka! Jesteś obleśny, rozumiesz?! Brzydzę się tobą!
- Co ty wygadujesz?
- Lałeś mnie i wykorzystywałeś jak psa, bylebym tylko siedział cicho! Ty sukinsynie! 
- Mówiłem, że ten dzieciak żyje w swoim świecie... Poprzestawiało mu się w głowie.
- Zabierzcie go. - zarządził Choi, tracąc w tym momencie mój szacunek i zaufanie, którymi go darzyłem.
- Błagam, nie zabierajcie mnie tam. 
- To dla twojego dobra.
- Boję się... ja naprawdę niczego nie zrobiłem. 
- Nie nam to oceniać. Pan Choi się tym zajmie.
- Zdradził mnie... jest taki sam, jak ten potwór.. - szepnąłem, czując na policzkach coraz większą ilość łaskoczących mnie łez - Uwierzcie mi. - mężczyźni jedynie wymienili się spojrzeniami, głęboko przy tym wzdychając.
- Przykro nam.
- Pan Choi powinien po ciebie przyjść. - mówiąc to, jeden z nich otworzył drzwi, których boi się każdy podopieczny ośrodka. A raczej tego, co znajduje się za nimi. Moim oczom ukazała się izolatka pozbawiona okien. Całość pomieszczenia obita była miękkimi poduszkami, by nikt nie zrobił sobie krzywdy. Odkąd trafiłem do ośrodka, bałem się, że któregoś dnia trafię w to miejsce... doigrałem się.
- Proszę, poprawię się..
- My tylko wykonujemy polecenia pana Choi. - mężczyzna pchnął mnie lekko, bym wszedł do środka, po czym zamknął za mną drzwi. Ogarnęła mnie przeraźliwa cisza, wśród której słyszałem jedynie swój ciężki, przestraszony oddech i mocne bicie serca. Jak długo mam tu być? Dlaczego? Przecież nie zasłużyłem na takie traktowanie. Oszaleję w tym miejscu, przysięgam. Boję się ciszy, boję się myśli, które uderzają w moją głowę, boję się tego, do czego posunie się jeszcze mój chory wujek. Potwornie się tego boję... Usiadłem w jednym z kątów pokoju, opierając głowę o miękką ścianę. Czułem, że muszę w tym wszystkim zachować spokój. Na pewno jestem na widoku wszystkich lekarzy. Jeśli dałbym się ponieść emocjom, zaczął wrzeszczeć i się miotać, to z pewnością trafiałbym tu częściej. Muszę więc się uspokoić i przeczekać te kilka godzin w spokoju. Zamknąłem oczy skupiając swoją uwagę na oddechu. Czułem, że jeśli go nie unormuję, to popadnę w totalną panikę, zacznę się dusić i wmawiać sobie najczarniejsze scenariusze. Spokojnie Yongbok.... dasz sobie radę. Mam nadzieję, że Minho zgodnie z obietnicą powiadomił o całym zajściu Changbina. Chciałbym się wreszcie do niego przytulić i poczuć się na moment bezpiecznie. Spokojnie... jak tylko przyjedzie mój hyung, wszystko się jakoś ułoży. Wszystko będzie dobrze.
Minęło już bardzo dużo czasu... za dużo. Czułem się coraz gorzej, ale nie chciałem tego po sobie pokazać. Nie zmieniłem pozycji od dobrych kilku godzin, bolało mnie absolutnie cało ciało, a ja bałem się tak bardzo, że obawiałem się najgorszego... że za moment wybuchnę, czym jedynie sobie zaszkodzę.
- Nie wytrzymam. - szepnąłem, czując na twarzy kolejną porcję chłodnych łez - Nie dam rady. - czułem w ustach straszną suszę. Chciałem pić... dawno nie czułem tak mocnej potrzeby napicia się wody. Zamknąłem oczy, nabierając przy tym dużo powietrza do płuc. Chciałem się położyć, jednak wtedy usłyszałem dźwięk otwieranych drzwi - Nareszcie..
- Felix. - uchyliłem zmęczone i zapuchnięte powieki, widząc przed sobą zaniepokojonego Changbina.
- Hyung..
- Jak się czujesz? Wszystko w porządku? 
- Zabierz mnie stąd. 
- Już... już, moment. - chłopak odwiązał rękawy kaftana, dając w końcu odpocząć moim zdrętwiałym ramionom - Boli cię? - skinąłem jedynie głową, czując na twarzy jego lekko rozedrgane dłonie - Minho do mnie dzwonił. Wiem już o wszystkim.
- Nikt mi nie wierzy... nikt.
- Ja ci wierzę, słyszysz? Wierzę w to, co mówisz. 
- Hyung.. - oparłem głowę o miękką ścianę, wpatrując się w chłopaka sennym spojrzeniem - Dziękuję. - kąciki jego ust nawet nie drgnęły. Brunet pomógł mi wstać, trzymając mnie przy tym dość mocno w talii - Nie czuję nóg.
- Zasiedziałeś się... za moment powinno ci przejść. 
- I ręce..
- Felix, rozmasuję ci je, dobrze? Tylko dojdźmy do twojego pokoju. 
- Hyung..
- Tak?
- Nie zostawiaj mnie już dzisiaj.. proszę cię. 
- Nie zostawię, obiecuję. - gdy opuściliśmy pokój, moim oczom ukazał się stojący na korytarzu Choi. Na jego widok, poczułem dość mocny ból w klatce piersiowej i dziwną gulę ściskającą moje gardło. Brzydziłem się nim... miałem ochotę powiedzieć mu, jak bardzo go nienawidzę, ale nie miałem na to siły. Po kilku godzinach spędzonych w izolatce czułem się bardzo.. bardzo zmęczony.
- Jak się czujesz Yongbok? - spuściłem jedynie wzrok, przysuwając się bliżej Changbina.
- Powinien odpocząć.
- Odpoczywał cały dzień. W końcu miał czas się nad sobą zastanowić.
- Nie skomentuję tego. 
- Changbin..
- Chcę odprowadzić Yongboka do pokoju... wystarczy mu na dzisiaj atrakcji.
- Dobrze... idźcie. 
- Idziemy. - szepnął, prowadząc mnie wzdłuż korytarza.
- Jest okropny.
- Jest niesprawiedliwy.. ale bardzo cię lubi i wiem, że chce ci pomóc.
- Zamykając mnie w izolatce?
- Jutro o tym porozmawiamy. 
- Dlaczego nie teraz?
- Bo chcę żebyś w końcu się położył i odpoczął. - oblizałem jedynie spierzchnięte wargi, wchodząc do pokoju. Siedzący na łóżku Minho poderwał się na równe nogi, podchodząc bliżej nas.
- Yongbok... wszystko w porządku?
- Tak.
- Przepraszam... przepraszam, że nic nie zrobiłem, ale nie wiedziałem, jak się zachować. Zadzwoniłem tylko po Changbina i..
- W porządku Minho. On nie ma ci niczego za złe. - odpowiedział z uśmiechem mój hyung, sadzając mnie na łóżku.
- Przestraszyłem się. 
- Minho... widziałeś to wszystko, co się tu stało? - zapytał Changbin, rozprostowując i rozmasowując ostrożnie jedną z moich rąk. Jęknąłem jedynie, zaciskając przy tym mocniej powieki - Przepraszam.
- Nie.. nie wszystko. Nie było mnie przy rozmowie Yongboka z jego wujkiem... ale.. ale potem widziałem wszystko.
- Dobrze. W razie czego możemy na ciebie liczyć, prawda?
- Oczywiście. - współlokator usiadł na krześle stojącym obok mojego łóżka, uważnie przyglądając się temu, co robi mój hyung - A... co planujesz?
- Jeszcze nic, ale nie zostawię tak tego.
- Hyung.. 
- Nie denerwuj się. - szepnął chłopak, całując mnie przy tym w czoło - Zostaw to mi, dobrze? - skinąłem głową, oddając się w pełni masażom mojego hyunga. Moje ciało było tak obolałe, że nie miałem nawet siły drgnąć.
- Przejdę się do jakiejś knajpy... kupię wam coś. - Minho podszedł do swojej szafki nocnej szukając w niej portfela - Yongbokie powinien coś zjeść.
- Jesteś najlepszy. - uśmiechnąłem się, czując dłonie Changbina na moim prawym ramieniu - Aishh..
- Jeszcze moment Lixie.
- Za moment wrócę... albo nie.. nie będę się spieszyć. Powinniście pogadać. - po tych słowach chłopak opuścił pokój. Spojrzałem na mojego chłopaka, oblizując wargi.
- Cieszę się, że przy mnie jesteś. 
- Jestem twoim hyungiem. To mój obowiązek. - uśmiechnąłem się, po czym nachyliłem się do bruneta, dając mu buziaka w policzek - Felix.. co tu się stało? - odwróciłem wzrok, głęboko przy tym wzdychając - Wiem, że jest to dla ciebie ciężkie... ale zrozum, że ten sukinsyn musi ponieść karę za to, co zrobił. 
- On mnie wykończy.
- Maluszku... zabiorę cię stąd. Musisz tylko ze mną szczerze rozmawiać.
- Maluszku? - uniosłem wzrok, czując lekkie rumieńce na policzkach.
- Maluszku... jesteś moim najukochańszym maleństwem, którego nie pozwolę skrzywdzić. Nigdy więcej, obiecuję ci to. - jest najlepszy. Tak bardzo go kocham, a w tak trudnych warunkach przyszło nam okazywać tą swoją miłość... nie mogę się doczekać, kiedy wreszcie stąd wyjdę - To jak? Pogadamy trochę? 
- Tak, tylko... mógłbym się przytulić?
- No jasne. - gdy w końcu wtuliłem się w ciało chłopaka, odetchnąłem z ulgą, napawając się jego zapachem i bijącym od niego ciepłem.
- On... mój wujek.. 
- Nie denerwuj się. - szepnął, głaszcząc mnie po plecach.
- Powiedział mi, że zmajstrował dzieciaka mojej byłej... szarpał mnie i kazał mi być cicho.. a... potem zagroził, że nigdy już stąd nie wyjdę, żeby nikt nie poznał prawdy. Wybiegł na korytarz, zaczął krzyczeć, że się na niego rzuciłem i że zwariowałem. - uniosłem głowę, wpatrując się w oczy hyunga - Przysięgam, że nic mu nie zrobiłem. Boję się go.. nie byłbym w stanie nic mu zrobić.
- Wiem to Lixie..
- A Choi uwierzył jemu, rozumiesz? Ja nie wiem, co ten potwór musiał mu powiedzieć, że Choi w to uwierzył. 
- Jego kłamstwa niedługo wyjdą na jaw... obiecuję. 
- Jak chcesz to zrobić hyung?
- Mam pewien pomysł, ale jeszcze ci go nie zdradzę. - uśmiechnąłem się lekko, czując jego ciepłe wargi na swoim czole - Wszystko w porządku? Jak się czujesz?
- Teraz bardzo dobrze. - szepnąłem unosząc nieśmiało wzrok na chłopaka. Wymieniliśmy się jedynie uśmiechami, po których Changbin przywarł do mnie wargami, doprowadzając mnie do obłędu. Tak bardzo potrzebowałem jego bliskości... i w końcu nie musiałem się o nią upominać - Hyung. - nie mogłem oderwać się od jego ust. Są tak miękkie, słodkie... i w pełni moje.
- Tak? 
- Zabierz mnie stąd. - oblizałem wargi, całując chłopaka w kącik ust - Nie zostawiaj mnie tu dzisiaj. 
- Zobaczę, co da się zrobić, dobrze? - skinąłem jedynie głową, widząc jak ten wstaje z łóżka.
- Zaraz do mnie wrócisz hyung? 
- Wrócę, wrócę. Obiecuję, że nie będziesz dzisiaj sam, hm?
- Hyung.. - Changbin jedynie lekko się uśmiechnął, zatrzymując się przy drzwiach.
- Co tam?
- Przepraszam... po prostu się boję... i uwielbiam twoje towarzystwo. - brunet zrobił kilka kroków w kierunku mojego łóżka, po czym nachylił się do mnie, muskając moje wargi.
- Nie przepraszaj mnie Lixie... wszystko rozumiem, naprawdę. - uniosłem jedynie wzrok, czując jak ten trąca delikatnie palcem mój nos - I też coraz bardziej zaczynam lubić twoje towarzystwo, dzieciaku. - wyszedł. Zostawił mnie jednak w takiej euforii i z tak szerokim uśmiechem na twarzy, jakiego nigdy dotąd nie miałem. W jednej chwili zapomniałem o wszystkich złych rzeczach, które spotkały mnie tego dnia. Hyung zaczyna się przy mnie coraz lepiej czuć... nic lepszego nie mogłem dzisiaj usłyszeć.
Nie wiem, jak hyung to zrobił, ale Choi pozwolił mu na zabranie mnie do siebie na noc. Następnego dnia jednak, po południu, muszę być w ośrodku, bo mam zaplanowaną wizytę u pana Choi... no cóż.
- Na pewno nie będę ci przeszkadzać? - zapytałem nieco przejęty, gdy tylko winda zatrzymała się na piętrze chłopaka.
- Nie wygaduj głupot. Cieszę się, że dzisiaj ze mną będziesz. 
- Aaaa... dostanę buziaka?
- Aaaa... poczekasz aż wejdziemy do środka?
- Wstydzisz się mnie? - nadymałem policzki, czując po chwili buziaka na jednym z nich.
- Nie. Ale wolę poświęcić ci na spokojnie czas w środku... a nie na mało romantycznym korytarzu. - mówiąc to otworzył drzwi, zachęcając mnie do wejścia - Zapraszam. - byłem lekko skrępowany, ale też niesamowicie podekscytowany wizją spędzenia nocy u boku hyunga. Po wejściu do środka ujrzałem schludne, niewielkie, 2-pokojowe mieszkanie z małą kuchnią i małą, ale przytulną łazienką. Wszędzie walały się książki poświęcone psychologii, jego notatki... ale mam pracowitego chłopaka.
- Ale ładnie.
- Nie przesadzaj... trochę mam bałagan, ale..
- Nie żartuj. - wszedłem do kuchni, czując jak uśmiech na mojej buzi rośnie z sekundy na sekundę - Czy mój hyung ugotuje mi dzisiaj coś dobrego? - Changbin zaśmiał się, po czym podszedł do mnie, napierając na mnie lekko swoim ciałem. Oparłem się więc o szafki kuchenne, pieszcząc opuszkami palców jego idealną twarz.
- Zrobię dla ciebie wszystko... na co masz ochotę? 
- Wystarczy ramen z torebki. - zaśmiałem się, muskając jego wargi.
- Musisz zjeść coś porządnego... już ja o to zadbam. 
- Nie przemęczaj się hyung... ja żartowałem. 
- Będę dzisiaj gotować dla osoby, którą kocham... to będzie dla mnie sama przyjemność. - moje serce zabiło ze zdwojoną siłą, a twarz zalała się porządnym rumieńcem.
- Kochasz mnie?
- Oczywiście... przecież już ci to mówiłem.
- Wiem... ale to takie miłe. - szepnąłem uciekając przy tym wzrokiem.
- Aishh... jesteś przeuroczy. Że też wcześniej tego nie widziałem. 
- Hyuuuuung! - schowałem się w jego ramionach, chichocząc przy tym jak głupi.
- A przypomnij mi, kto do tej pory był tą otwartą, śmiałą osobą, mówiącą wprost o swoich uczuciach, hm?
- No ja.
- No ty. - zaśmiał się, drapiąc mnie po plecach - To co się nagle z tobą stało, hm?
- Nie wiem... po prostu mnie zawstydzasz hyung.
- Czym? Tym, że jestem tak zabójczo przystojny? - zachichotałem, unosząc na niego wzrok.
- Przystojny, zabawny, piekielnie inteligentny, opiekuńczy, wyrozumiały.... idealny. - przełknąłem z trudem ślinę, wbijając się w wargi chłopaka. Całowaliśmy się niezwykle czule i delikatnie, jednak wyczułem wyraźnie, że Changbin mimo wszystko pragnie dominować podczas tej czułości... cóż... nie mam zamiaru protestować. Mimo to moje dłonie powędrowały na jego dżinsową kurtkę, która po chwili wylądowała na ziemi. W końcu mogłem poczuć silne ramiona chłopaka, wokół których krążyły moje myśli absolutnie każdego dnia. Ciało chłopaka naparło na mnie nieco mocniej, przez co z moich ust wydobył się stłumiony jego ustami jęk. Na jego buzi pojawił się lekki uśmiech, który niesamowicie mnie skrępował - Hyung..
- W porządku. - szepnął przenosząc wargi na moją szyję - Skocz spokojnie do łazienki... a ja za ten czas coś dla ciebie przygotuję. - skinąłem jedynie głową, idąc ze spuszczoną głową we wskazane miejsce - Lixie.
- Tak?
- Nie przejmuj się. Wszystko jest okej. - nie mogłem nic z siebie wydusić. Skinąłem jedynie ponownie głową, po czym po zabraniu z pokoju swoich rzeczy, ruszyłem w kierunku łazienki. Gdy zacząłem lać wodę do wanny, pozbawiłem się w końcu ubrań stając przed lustrem.
- Weź się wreszcie człowieku w garść. - burknąłem, nabierając dużo powietrza do płuc. Pragnę Changbina jak niczego innego, ale dzisiejszego dnia wydarzyło się tak dużo, że muszę w końcu się uspokoić i postarać się pozbierać myśli do kupy, by zacząć funkcjonować normalnie - Dasz radę... tylko się uspokój. 
- Felix. - zakręciłem pospiesznie wodę, słysząc za drzwiami głos chłopaka.
- Tak?
- Wszystko w porządku?
- Tak, nie martw się. 
- Okej... nie spiesz się. Wypocznij dzisiaj. - owinąłem się niezdarnie ręcznikiem, po czym otworzyłem drzwi, wbijając się w wargi hyunga z szerokim uśmiechem - O wow... a to za co?
- Za to, że cię kocham. - brunet zachichotał, dając mi czułego buziaka w czoło.
- Bardzo?
- Najbardziej na świecie.
- Hm... to chyba jednak będziesz musiał się pospieszyć z tą kąpielą.
- Nie wytrzymasz?
- Chcesz żeby twój hyung tęsknił?
- Sam powiedziałeś... - zrobiłem krok w tył, łapiąc za klamkę drzwi - Mam się nie spieszyć i odpoczywać. Musisz być cierpliwy. 
- Ty cholero. - zaśmiałem się jedynie, po czym wszedłem do łazienki, zamykając za sobą drzwi. Jak dobrze, ze hyung jest tak wyrozumiałą osobą. Inny facet kopnąłby mnie w tyłek już dawno temu. Po długiej, bardzo relaksującej kąpieli, narzuciłem na siebie czarny, duży t-shirt oraz krótkie spodenki w czerwoną kratkę i lekko speszony wyszedłem z łazienki.
- Hyung.
- Chodź do kuchni. - wszedłem do wspomnianego przez chłopaka pomieszczenia, widząc pięknie zastawiony stół z unoszącym się po całej kuchni nieziemskim zapachem.
- Wow... ale pachnie. 
- Mam nadzieję, że dobrze smakuje.
- Na pewno. - Changbin uśmiechnął się lekko, po czym podszedł do mnie, całując mnie w mokre jeszcze włosy.
- Słodko wyglądasz.
- Aishh, no co ty... to tylko zwykły t-shirt i..
- Naprawdę. - uniosłem wzrok, wbijając go w błyszczące oczy bruneta - W takiej wersji podobasz mi się najbardziej. - szepnął, całując mnie przy tym w policzek - I te twoje piegi.
- Ach... nie lubię ich. - odpowiedziałem lekko speszony, drapiąc się nerwowo w kark.
- Oszalałeś? Są piękne. 
- Dziękuję. - hyung posłał mi ciepły uśmiech, odsuwając lekko jedno z krzeseł.
- Siadaj. Musisz być głodny.
- Mmm i to bardzo. - usiadłem, łapiąc w dłonie pałeczki, jednak cały czas przed rozpoczęciem jedzenia hamował mnie wzrok hyunga - Mógłbym zacząć jeść?
- Oczywiście! - poruszył się chłopak, podsuwając mi wszystkie przygotowane dania pod samiusieńki nos - Najedz się jak bąk. - sięgnąłem po wysmażoną wołowinę, ładując ją do buzi.
- Hyung..
- Hm? Za mocno przyprawiona? 
- Nie. - zaśmiałem się, czochrając jego włosy - Jest idealna... ja... chciałbym cię przeprosić.
- Przeprosić? O czym ty mówisz?
- Ja... trochę... mam dzisiaj gorszy dzień, sam rozumiesz i... przepraszam. Znowu coś poprzestawiało mi się w głowie, że nie potrafię naturalnie się przy tobie zachowywać i...
- Felix. - uniosłem na niego wzrok, głęboko przy tym wzdychając - Ja to wszystko rozumiem. Naprawdę nie powinieneś mnie za to przepraszać.
- Ale... ten wujek i ta pieprzona izolatka.. 
- No już. - Changbin wstał, po czym stanął za mną odchylając lekko moją głowę. Po chwili na moim czole spoczął czuły, długi buziak ze strony mojego chłopaka - Nie tłumacz mi się, nie musisz... a jak będziesz chciał o tym porozmawiać, to wiedz, że możesz to zrobić w każdej chwili.
- To.. nie jesteś na mnie zły?
- Za dużo gadasz, wiesz? Oczywiście, że nie jestem zły, nie mam o co. - cmoknąłem go w policzek, widząc, jak ten zajmuje swoje miejsce - Mógłbym cię o coś zapytać?
- Pewnie.
- Przepraszam, że tak nagle o tym mówię, ale nie daje mi to spokoju. - moje ciało niesamowicie się spięło. Bałem się, że zrobiłem coś nie tak i że Changbin ma do mnie o coś żal - Na początku naszej znajomości mówiłeś, że chcesz już wrócić do Australii i... tak się zastanawiam... nadal tego chcesz, prawda? - upiłem łyk zimnej coli, spoglądając na hyunga.
- Wiesz... bardzo tęsknię za moimi rodzicami i... kolegami, których chyba jeszcze mam. - uśmiechnąłem się nerwowo, sięgając po makaron sojowy - I tam jest mój dom... ale mimo tęsknoty nie chcę tam wracać. Nie wyobrażam sobie rozstania z tobą, hyung. - powiedziałem nieco ciszej, wkładając makaron do ust.
- Yongbokie... zostań ze mną w Seoulu.
- Chciałbyś przez kilka lat żyć z takim psycholem, jak ja? 
- O czym ty mówisz?
- Hyung... kocham cię, ale nie chcę zwalać ci się na głowę. 
- Przed chwilą powiedziałeś, że nie wyobrażasz sobie rozstania ze mną. Chcę żebyś ze mną został.. tutaj, w tym mieszkaniu..
- Ale..
- Wiem, że powinieneś pójść już na studia... Znajdziemy ci odpowiednią uczelnię, Lixie..
- To bardzo poważna decyzja. 
- I nie oczekuję od ciebie, że podejmiesz ją teraz. Proszę cię, zastanów się nad tym. - skinąłem jedynie głową, wracając do kolacji. Moim największym marzeniem jest zostanie tu z Changbinem. Na ten moment niczego innego nie pragnę poza moim chłopakiem. Ale to bardzo poważna decyzja. Musiałbym zostawić rodzinę, znajomych, dom... i zwalić się na barki mojego hyunga. Nie wyleczę głowy w przeciągu miesiąca. To będzie się za mną ciągnąć cały czas. Na pewno w mniejszym stopniu, ale jednak... Jak mógłbym uprzykrzyć mu tak życie i zarzucić go swoimi problemami? Jestem beznadziejnym materiałem na chłopaka...
- Changbin.
- Tak?
- Przepraszam. Ranię cię na każdym kroku, przepraszam..
- Felix..
- Proszę, daj mi powiedzieć. - brunet skinął głową, siadając bliżej mnie - Bardzo chciałbym wyjść z tego przeklętego szpitala i żyć z tobą w Korei... niczego innego nie chcę, hyung, tylko... Nie wyobrażam sobie, że musiałbyś podporządkować całe swoje życie pode mnie. Przecież ta moja popieprzona głowa będzie już taka do końca życia.
- Felix, nie mów tak o sobie.
- Ale taka jest prawda. I ty doskonale o tym wiesz, znasz się na tym. 
- Znam i wiem, że to da się wyleczyć... Da się Felix, tylko będzie nas to kosztować trochę pracy i wysiłku. Ale po to masz mnie... i stanę na wysokości zadania, żeby ci w tym pomóc.
- Czuję się w tym wszystkim cholernie pogubiony..
- Chodź. - chłopak złapał mnie za rękę, sadzając mnie na swoich kolanach. Po chwili wtulił mnie w swoje ciało, całując mnie przy tym w głowę - Nie jesteś sam Felix. Z reguły nie jestem człowiekiem, który wylewnie mówi o swoich uczuciach, ale wiedz, że bardzo... ale to bardzo mocno cię kocham i jesteś dla mnie cholernie ważny. Zrobię wszystko żeby pomóc ci z chorobą i żebyś został tutaj ze mną... wszystko. 
- Jesteś najlepszy na świecie.
- Staram się.. daleko mi do ideału.
- Nie żartuj. - uniosłem głowę, całując lekko wargi chłopaka - W moich oczach jesteś idealny. - musnąłem ponownie jego wargi, czując jak się rozpływam - Uwielbiam cię całować. 
- Kitku. - uśmiechnąłem się szeroko, spoglądając na hyunga.
- Tak?
- Obiecuję, że będę cię całować dzisiaj całą noc... ale najpierw porządnie zjedz, proszę cię.
- Aishhh hyung.
- Jesteś chudziutki. 
- Jedzenie ze szpitala nie może mi przejść przez gardło.
- A widzisz... dzisiaj jesteś u mnie. I proszę cię, zjedz.
- Dobrze. - skinąłem głową, zajmując ponownie swoje miejsce - A wiesz, co bym jeszcze zjadł?
- Co takiego? 
- Jakieś potwornie słodkie ciacho.
- Mówisz, masz. Po kolacji zejdę do sklepu.
- Mówisz poważnie?
- Mhm. Dla ciebie wszystko. - czy on musi być tak idealny?! Cholera jasna, człowieku, nie ułatwiasz mi sprawy. Zakochuję się w nim z sekundy na sekundę coraz bardziej. Jest tak troskliwy, opiekuńczy i czuły... kocham go najbardziej na świecie.
Po zjedzonej kolacji, pomogłem Changbinowi posprzątać w kuchni, po czym chłopak odesłał mnie do swojej sypialni, a sam poszedł do sklepu. Usiadłem na jego dużym, wygodnym łóżku, napawając się jego zapachem, który bardzo intensywnie rozchodził się po pokoju. Mój wzrok przykuły ramki ze zdjęciami, powieszone w pionowym rządku na jednej ze ścian. Changbin z przyjaciółmi, z rodzicami podczas ceremonii ukończenia studiów, ze znajomymi na jakimś wyjściu... wygląda na to, że mój hyung ma naprawdę szczęśliwe życie.
- Jestem! - uśmiechnąłem się szeroko, nie ruszając się z miejsca. W jego łóżku było mi tak dobrze, że najchętniej przykleiłbym się do niego już do końca życia - O... cały czas tutaj siedzisz?
- Mhm... tak jak mi kazałeś hyung. - chłopak zaśmiał się, całując mnie w czoło.
- Jesteś niemożliwy. - mówiąc to wręczył mi reklamówkę wypełnioną różnymi słodyczami - Nie wiedziałem, na które ciastka będziesz mieć ochotę, więc wziąłem kilka paczek. 
- I to niby ja jestem niemożliwy, tak? 
- No już już... jedz, a ja lecę pod prysznic. 
- Tylko szybko, okej?
- A co? Masz jakiś plan na wieczór?
- Obiecałeś mi, że będziemy się całować całą noc. - brunet nachylił się do mnie, gwałtownie mnie całując.
- Całować, przytulać, rozmawiać... wszystko, na co tylko masz ochotę. - zachichotałem, pospiesznie przytakując - Idę.
- Hyung.
- Hm?
- Dziękuję za to. - mówiąc to, uniosłem do góry zrobione przez niego zakupy.
- Nie dziękuj, tylko wcinaj. - po tych słowach zniknął za drzwiami łazienki. Wrócił do mnie po około 20-tu minutach, wycierając mokre włosy - I jak?
- Zasłodziłem się... Swoją drogą, strasznie długo się kąpiesz.
- Stęskniłeś się?
- Baaaaardzoooo! - chłopak rzucił ręcznik na krzesło, po czym zadowolony wskoczył na łóżko, siadając za mną.
- Popatrz tam. - mówiąc to wskazał na stojącą na jego biurku, pustą ramkę na zdjęcie - Zrobimy sobie zdjęcie.
- Poważnie?
- No a jak. - brunet wyciągnął przed siebie telefon, szeroko się uśmiechając - Dawaj buziaka. - ułożyłem dłoń na policzku hyunga, po czym musnąłem jego wargi najdelikatniej, jak tylko umiałem.
- Pokaż.
- Patrz. 
- Waaaa... pasujemy do siebie wręcz idealnie.
- Prawda? - zaśmiał się, ustawiając zrobione zdjęcie na tapetę.
- Wyślesz mi je?
- No jasne.
- I tak odbiorę je dopiero jutro... ale mimo wszystko.
- Telefon został u Choi? - skinąłem jedynie głową, wzdychając.
- Nie przejmuj się. Niedługo wszystko wróci do normy i będziemy robić sobie takie zdjęcia codziennie.
- Obiecujesz?
- Przyrzekam. - skinąłem jedynie głową, oblizując przy tym niepewnie wargi.
- Hyung..
- Tak?
- Mógłbyś... mógłbyś już zacząć mnie całować? - szepnąłem, nachylając się do jego słodkich warg. Gdy poczułem ich smak, pogłębiłem nieśmiało pocałunek, zarzucając ręce na jego kark - I przytulać.. - wylądowałem na pościeli. Changbin przywarł do mnie swoim ciałem, całując mnie niesamowicie namiętnie, ale w tym wszystkim zachowywał spokój, opanowanie i delikatność. Byłem bardzo podekscytowany jego bliskością i zacząłem pragnąć jej coraz zachłanniej - Changbin.. - naparłem niechcący kolanem na jego męskość, czując jak się czerwienię. Czując jednak jego zadziorny uśmiech, zrobiłem to ponownie, błądząc lekko trzęsącymi się dłońmi po jego klatce piersiowej. Gdy w końcu zacisnąłem dłonie na materiale jego koszulki, szarpnąłem za nią lekko, zdejmując ją z chłopaka.
- Co robisz maluchu?
- Chcę się z tobą kochać hyung... proszę cię. - brunet oparł się na przedramionach, po czym wbił we mnie wzrok, delikatnie całując mnie w nos.
- O czym ty mówisz? - szepnął sprawiając, że byłem bliski rozpłynięcia się.
- Kocham cię... chcę być z tobą naprawdę blisko.
- Yongbokie... to bardzo poważna decyzja.
- Jestem zdecydowany. - oblizałem nerwowo wargi, całując ostrożnie chłopaka - Changbinnie.. 
- Mnie nie musisz namawiać. Chcę tylko żebyś podjął tą decyzję na spokojnie... nie chciałbym cię w jakikolwiek sposób skrzywdzić.
- Hyung. - objąłem chłopaka, wtulając go w swoje rozgrzane ciało - Kocham cię ponad wszystko na świecie, rozumiesz? Chcę z tobą być i chciałbym żebyśmy zrobili kolejny krok... Wiem, że będzie nam ze sobą dobrze. 
- Wiesz to Lixie?
- Jestem tego pewien. - zaczęliśmy się całować. Dopiero gdy Changbin wsunął dłoń pod moją koszulkę, pieszcząc ostrożnie moje ciało, dotarło do mnie, co za moment się stanie. Byłem tym faktem niesamowicie podekscytowany i chciałem, by już do czegoś między nami doszło - Hyung. - jęknąłem, czując jak ten zdejmuje ze mnie bluzkę, a jego ciepłe, lekko wilgotne wargi przywierają do mojej klatki piersiowej. Oblizałem wargi lekko je uchylając. Po chwili z moich ust słychać było ciche, nieśmiałe jęki, pomieszane z odgłosem pocałunków chłopaka. Moje dłonie zacisnęły się na pościeli, lekko za nią szarpiąc. Nie sądziłem, że pieszczoty z drugą osobą mogą sprawić człowiekowi tyle przyjemności - Jest mi tak dobrze. - szepnąłem, czując ponownie przywierające do moich ust, wargi chłopaka.
- Ale... ale ci bije serce. - uśmiechnąłem się, owijając ręce wokół szyi hyunga.
- Jestem podekscytowany. - Changbin zaśmiał się, przenosząc wargi na moje ucho oraz szyję.
- Bardzo?
- Jak dziecko.
- O masz... to w takim razie nie możemy tego zrobić. To nielegalne.
- Hyung! - zachichotałem, dotykając nieśmiało bokserek bruneta - Pragnę cię.. - zachowywaliśmy się jak w amoku. Całowaliśmy się niezwykle namiętnie, a nasze dłonie starały się jak najszybciej pozbawić drugiej osoby dolnej części garderoby. Gdy w końcu nam się to udało, zatrzymaliśmy się, głęboko oddychając. Przyklejony byłem do jego nagiego ciała, czując jak przysłowiowe motyle w brzuchu roznoszą mnie od środka. Changbin uważnie obserwował moją twarz, podczas gdy jego dłoń sunęła niepewnie przez całą długość mojej klatki piersiowej i brzucha. Gdy skinąłem głową, wyrażając tym samym zgodę na więcej, ten dotknął ostrożnie mojego członka, nie odrywając przy tym wzroku od moich oczu. Jęknąłem jedynie, wyginając przy tym lekko swoje ciało - Binnie.. - szepnąłem, otwierając przy tym usta. Moje oczy zmrużyły się, a ja w pełni postanowiłem oddać się mojemu facetowi.
- W porządku?
- Jest... jest idealnie. 
- Jakbyś... - denerwował się, wyraźnie to czułem. Ja kilka razy kochałem się ze swoją byłą dziewczyną... może mój hyung jest prawiczkiem? - Jakbyś czuł się źle... powiedz mi o tym. 
- Changbin. - mimo ogromnego pożądania, usiadłem powoli, zmuszając tym samym chłopaka do przerwania tej czynności.
- Hm? Coś nie tak?
- Zapytam wprost... to.. to twój pierwszy raz? 
- Nie. Dlaczego tak myślisz?
- Mam wrażenie, że się denerwujesz. - hyung uśmiechnął się, po czym przyłożył dłoń do mojego policzka, delikatnie mnie po nim głaszcząc - Wszystko okej?
- Tak maluchu... jest to mój pierwszy raz, jeśli chodzi o seks z chłopakiem. Poza tym bardzo mi na tobie zależy i... i chciałbym zrobić wszystko, żebyś zapamiętał ten moment na całe życie. Boję się, że zrobię coś nie tak. 
- Jesteś uroczy Binnie. - usiadłem bliżej chłopaka, po czym chwyciłem go za twarz, składając na niej delikatne pocałunki - Wszystko co robisz od początku naszej znajomości jest więcej, jak idealne... Ufam ci i wiem, że mnie nie skrzywdzisz. Kocham cię, wiesz? - na jego twarzy zagościł ciepły uśmiech.
- Zasługuję na taki skarb? 
- Zasługujesz na wszystko, co najlepsze... postaram się być dla ciebie najlepszym chłopakiem na świecie. - zaczęliśmy się kochać. Mimo początkowego, lekkiego bólu i dyskomfortu, czułem się niesamowicie dobrze i bezpiecznie. Changbin był bardzo delikatny i uważny. Oboje trochę się stresowaliśmy, ale rozładowywaliśmy to rozmową i żartami. Czułem się dobrze... w końcu wolny i szczęśliwy. Dawno nie czułem się tak... idealnie. Mam przy sobie najwspanialszego chłopaka na świecie i jestem pewien, że nic teraz nie będzie w stanie mnie złamać.

*

              Obudziłem się będąc wtulonym w ciepłe, wciąż nagie ciało mojego hyunga. Przeciągnąłem się jak kot, szeroko się przy tym uśmiechając. 

- Dzień dobry. - przygryzłem wargę, przekręcając się na plecy. Uśmiechnięta, lekko zaspana buzia Changbina to to, co chcę oglądać absolutnie każdego poranka, do końca swojego życia.

- Dzień dobry, hyung. - szepnąłem, obdarowując go czułym pocałunkiem.

- Jak się spało?

- Bardzo dobrze. - wtuliłem się w chłopaka, zamykając ponownie oczy - Nie rozpychałem się za mocno?

- Y y... śpisz jak trusia w jednym miejscu. - zaśmiałem się, całując go w klatkę piersiową - Co byś zjadł na śniadanie? 

- Mmmm.... mojego hyunga. - mruknąłem, podgryzając lekko jego szyję. Brunet jedynie zachichotał, po czym wplótł palce w moje włosy, całując mnie w czoło. 

- Musisz cierpliwie poczekać do następnego razu.

- Aish... nie chcesz się ze mną kochać?

- Chcę.. bardzo chcę. Ale chcę też żeby to wszystko toczyło się powoli. - westchnąłem, odsuwając się lekko od chłopaka - Hej.. nie bądź zły.

- Nie jestem. Rozumiem to. 

- Lixie... nie wystawiaj mi się tak na tacy. Chcę trochę o ciebie powalczyć. - zmarszczyłem brwi, siadając na łóżku chłopaka. 

- Ja... wystawiam ci się? - sięgnąłem po bokserki, pospiesznie je na siebie narzucając - W sensie, że... jestem łatwy?

- Nieee... Boże, mały, nie to miałem na myśli.

- A co?

- Wiesz jak to jest... my faceci jesteśmy zdobywcami... łowcami. - zaśmiał się, jednak mi w tym momencie w ogóle nie było do śmiechu - Chciałbym się trochę koło ciebie zakręcić... postarać się, żeby coś od ciebie wyciągnąć.. Chcę być twoim prawdziwym hyungiem. 

- Mhm... czyli ja mam być tą stereotypową, nieśmiałą, uległą sirotą, która nie może jako pierwsza dać czegoś od siebie, tylko czekać na twój ruch? - spojrzałem na Changbina, widząc na jego twarzy wyraźne zdumienie. Chłopak usiadł, marszcząc przy tym brwi.

- Mycha, no co ty... 

- No tak to rozumiem.

- Skarbie. - chłopak przysunął się do mnie, mocno mnie przytulając - Proszę cię, nie zaczynajmy tego dnia od kłótni... Cholernie cię kocham i zrobię dla ciebie wszystko. Jeśli chcesz, możemy się kochać cały czas, ale..

- Nie, nie chcę. Nie chciałem żeby to tak zabrzmiało, przepraszam.

- Ale..

- Nie będę już na ciebie naciskać. - sięgnąłem po koszulkę, nakładając ją na siebie - Mógłbym cię prosić o to, żebyś mnie odwiózł do ośrodka? Nie mam pieniędzy na metro.. 

- Felix, hej. - hyung poderwał się z łóżka, łapiąc mnie za nadgarstek - Proszę cię, nie kłóćmy się. Nic się przecież nie stało. - skinąłem głową, nabierając dużo powietrza do płuc.

- Jestem przewrażliwiony..

- Nie, nie w tym rzecz. Masz rację w tym co powiedziałeś... masz rację, Felix. Oboje musimy pracować nad tym związkiem i każdy z nas musi coś od siebie wnieść.. Musimy sobie mówić o swoich potrzebach... Ty masz potrzebę intymnej bliskości, a ja chciałbym jeszcze bliżej cię poznać... dużo z tobą rozmawiać... rozumiesz? - skinąłem głową, uciekając przy tym wzrokiem - Musimy nauczyć się ze sobą rozmawiać.

- Rozumiem. - wtuliłem się w nagiego chłopaka, całując go w obojczyk - Przepraszam... nie chciałem zaczynać kłótni. 

- Nie przepraszaj maluchu. Wszystko jest okej. - westchnąłem, przesuwając dłonią po pośladku hyunga.

- Ubierz się, bo zmarzniesz. 

- Okej... a ty śmigaj do kuchni. Zaraz zrobię ci coś dobrego. 

- Zrobiłbyś mi naleśniki?

- Oczywiście... wszystko, co zechcesz. - zgodnie z obietnicą, chłopak przygotował mi stertę przepysznych, słodkich naleśników. Przy śniadaniu dużo ze sobą rozmawialiśmy, całowaliśmy się... nie chciałem, by ta sielanka tak szybko się kończyła. Wiedziałem jednak, że o 12 muszę być już w ośrodku, bo mam wizytę u pana Choi.. niestety. 

Gdy zajechaliśmy pod ośrodek, Changbin złapał mnie za dłoń, spoglądając przy tym na zegarek.

- Mamy jeszcze 10 minut. 

- Dziękuję ci za wszystko. - spojrzałem na bruneta, posyłając mu przy tym ciepły uśmiech.

- Nie żałujesz?

- Nie żartuj... to była najlepsza noc w moim życiu. - Changbin zaśmiał się, całując moją dłoń.

- Yongbokie... zrobisz to, o czym rano rozmawialiśmy? - hyung uważa, że powinienem wprost powiedzieć Choi, dlaczego tu jestem. Dlaczego się leczę i dlaczego tak panicznie boję się swojego wujka. Ma rację, choć wiem, że ta rozmowa nie będzie należeć do przyjemnych. 

- Zrobię... obiecałem ci to.

- Dzieciaku... zrób to przede wszystkim dla siebie. Pomóż sam sobie.

- Myślisz, że dam radę?

- Ja wiem, że dasz sobie radę. Jesteś moim silnym skarbem. Poradzisz sobie. - spuściłem głowę, czując napływające do oczu łzy. Po chwili pociągnąłem nosem, wycierając nerwowo spływającą po policzku zimną strużkę - Hej... powiedziałem coś nie tak?

- Y y... jesteś po prostu dla mnie wielkim wsparciem. Dziękuję.

- Pokaż ten pyszczek. - Changbin chwycił moją twarz w obie dłonie, wycierając przy tym moje policzki - Nie płacz... i proszę cię, bądź silny. 

- Będę.. obiecuję. - brunet uśmiechnął się, dając mi buziaka.

- Kocham cię. Uciekaj, bo Choi będzie zły. 

- Kiedy mnie odwiedzisz?

- Nawet dzisiaj. Tylko pozałatwiam parę spraw.

- Dobrze. - odpiąłem pas, wzdychając - Trzymaj kciuki, hyung.

- Trzymam. 

- Kocham cię. - wbiłem się w jego wargi, obdarowując go długim, czułym pocałunkiem - Uważaj na siebie, jak będziesz jechać. - cóż.... tego się właśnie bałem. Wysiadłem z auta będąc skazanym teraz na pana Choi i szczerą rozmowę z nim... mam nadzieję, że po niej wszystko się zmieni.

~c.d.n.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

...

Cześć kochani!
Mam nadzieję, że zdrowie Wam dopisuje i że zarówno Wy, jak i Wasi najbliżsi i znajomi jesteście bezpieczni.
Piszę do Was w sprawie kolejnej części ficzka, która w połowie jest już napisana, ale przez ogrom pracy i zadań domowych, które wysyła mi uczelnia, nie jestem w stanie nic dodatkowo zrobić, bo od rana do nocy robię i odsyłam zadania ;/ Bardzo Was za to przepraszam i proszę o cierpliwość. ;; 
Dbajcie o siebie i nie dajcie się temu przeklętemu wirusowi.

Trzymajcie się!

Małe kroki~cz.5 [Felix&Changbin]

cz.1 cz.2 cz.3 cz.4

                    Wpatrywałem się w swoje płótno zastanawiając się nad tym, co zrobiłem zeszłego wieczoru. Pocałowałem Changbina... tak po prostu. Co mnie do tego pchnęło? W sumie... nie, chyba nie żałuję, bo było to najwspanialsze kilka sekund mojego życia, tylko teraz moją głowę wypełnia setka myśli na minutę apropo tego, czy aby na pewno dobrze postąpiłem. Hyung mógł poczuć się osaczony, a nie o to mi przecież chodziło.
- Yongbokie.. - spojrzałem na siedzącego obok mnie Minho - Siedzimy już na tych zajęciach z 40 minut... nic nie namalujesz?
- Chyba nie mam weny. - westchnąłem, widząc zmierzającą w naszym kierunku panią Park, która prowadzi nam zajęcia terapeutyczne poprzez malowanie, pisanie i inne tego typu rzeczy.
- Chłopcy, nie rozmawiamy. O... Yongbok, nic nie namalowałeś? 
- Y y.
- Dlaczego?
- Nie mam pojęcia co.
- Namaluj to, co czujesz. 
- Lepiej nie. - westchnąłem, odkładając pędzel.
- Coś się stało?
- Nie... po prostu dziś nie jest mój dzień na robienie takich rzeczy. 
- No dobrze. W takim razie popatrz na prace swoich kolegów i zastanów się, co chcieli przekazać swoimi obrazami, dobrze? - skinąłem jedynie głową, ponownie się zamyślając. Ciekawe czy hyung mnie dzisiaj odwiedzi. Nawet jeśli, to jak się zachowa? Jak ja mam się zachować? A co jeśli tym pocałunkiem wszystko popsułem i nigdy więcej nie zobaczę Changbina? Mogłem to jednak lepiej rozegrać, ale te wszystkie czułości z jego strony, jego opiekuńczość wobec mnie... Poza tym sam mówił, że nie jestem mu obojętny. Cholera, co ja mam teraz zrobić? Może mówił tak tylko, żeby już całkiem mnie nie załamywać? Albo może takie gesty i wyznania są normalne wśród znajomych?
- Minho. - szepnąłem w kierunku współlokatora, siadając nieco bliżej niego.
- Tak? 
- Mogę o coś zapytać?
- Pewnie.
- Kto... kto jako pierwszy w twoim związku pocałował drugą osobę? - chłopak zmarszczył brwi, lekko się przy tym uśmiechając.
- Czemu o to pytasz?
- Przepraszam... po prostu jestem ciek...
- Ja i niech zgadnę. Pocałowałeś Changbina i nie wiesz, co teraz robić. 
- Ciszej. - syknąłem, siadając z nim ramię w ramię - Poza tym... nie.. nieee, to nie to. Skąd taki pomysł?
- Skąd takie pytanie?
- No... z ciekawości. 
- Dlatego każesz mi być ciszej? - wziąłem głęboki oddech, widząc jak ten chichocze - Pocałowałeś go, tak? - skinąłem jedynie głową, czując jak robi mi się gorąco ze wstydu - Daj mu trochę czasu. Jestem pewien, że go zaskoczyłeś.
- Ale... zrobiłem coś złego?
- Nie, dlaczego? Pokazałeś mu, że jest dla ciebie kimś ważnym i że traktujesz go poważnie. 
- Jest dla mnie najważniejszy... - westchnąłem, bawiąc się nerwowo palcami - Wiesz.. boję się tylko, że... że tym, co zrobiłem, popsułem naszą znajomość. 
- Changbin to mądry chłopak i na pewno nie zrobi nic, co mogłoby cię zranić, nie martw się o to. 
- Tak myślisz?
- Oczywiście. Daj mu tylko trochę czasu. 
- No dobrze.
- Wiedziałem, że was do siebie ciągnie.
- Nie Minho, to nie tak. 
- Chłopcy... prosiłam, żebyście nie rozmawiali. 
- Przepraszamy. - pozostałe półtorej godziny zajęć minęło w absolutnej ciszy. Wychodząc z sali, byłem tak pochłonięty myślami związanymi z Changbinem, że nie zauważyłem nawet iż ten stoi przy drzwiach.
- Auć. - syknąłem, czując szarpnięcie za ramię.
- Unikasz mnie dzieciaku?
- O... hyung. - moja twarz poczerwieniała, czułem to - Przepraszam, ja.. zamyśliłem się i cię nie zauważyłem. 
- W porządku. Możemy porozmawiać?
- Pewnie. - brzmi strasznie poważnie, boję się. Szedłem za nim w absolutnej ciszy, wpatrując się w klucz od sali, który trzymał w dłoni.
- Wskakuj. - gdy weszliśmy do środka, przełknąłem z trudem ślinę, bojąc się nawet odwrócić w jego kierunku - Jak dzisiejsze zajęcia? Wszystko w porządku?
- Tak. 
- Co namalowałeś?
- Problem w tym, że nic..
- Dlaczego?
- Miałem w głowie kompletną pustkę. - szepnąłem, czując jak hyung łapie mnie za nadgarstek, odwracając mnie tym samym w swoim kierunku - Changbin..
- To, co się wczoraj między nami stało.. - uciekłem wzrokiem, czując jak wszystko we mnie buzuje.
- Hyung, ja muszę ci coś powiedzieć. 
- Słucham.
- Ja... ojeju. - wziąłem głębszy wdech, unosząc niepewnie wzrok na chłopaka - Chcę żebyś wiedział, że nie zrobiłem tego pod wpływem impulsu, czy jakiegoś mojego widzimisię... Bardzo dobrze się przy tobie czuję, bardzo cię lubię i... hyung, podobasz mi się i nie zmienię tego, przepraszam. - stanąłem bliżej bruneta, dotykając bardzo niepewnie jego twarzy - Przepraszam hyung. - szepnąłem, przywierając do jego warg. Są idealne... najchętniej nie odrywałbym się od nich już nigdy, mimo iż wiem, że chyba źle robię. Oblizałem usta, spoglądając nieśmiało na Changbina. Jego twarz nie wyrażała żadnych emocji... nic, kompletne zero. Co zrobiłem nie tak... - Hyung... ja... wiem, że nie mogę ci wiele dać, ale... będę cię kochać. Szczerze, do końca życia, obiecuję. - uśmiechnął się. Po chwili jego delikatne dłonie spoczęły na mojej twarzy, a usta ostrożnie musnęły moje. Rozpłynąłem się. Odwzajemniony pocałunek z jego strony jest czymś tak cudownym, że wręcz niemożliwym do opisania.
- Powiedziałeś mi najpiękniejszą rzecz na świecie. Zdajesz sobie z tego sprawę? 
- Naprawdę?
- Naprawdę. - szepnął, mocno mnie przytulając. Zacisnąłem dłonie na jego bluzie, szeroko się przy tym uśmiechając. To nie był jednak koniec pieszczot. Po chwili na mojej głowie został złożony długi, czuły pocałunek. Czuję się przy nim taki mały i bezbronny. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z tego, jak bardzo potrzebowałem w swoim życiu kogoś takiego jak hyung...

*

                   Minęło kilka dni. Dochodziła 21-ta, a ja siedziałem już w swoim łóżku z danym mi chwilę wcześniej przez lekarza, telefonem. Nie dzwonię już do rodziców... stwierdziłem, że to nie ma sensu. Jak będą chcieli, to sami w końcu się do mnie odezwą. Ścisnąłem w dłoni telefon nieco mocniej, czując po chwili przebiegające po nim wibracje... mama.

- Mamuś. - odebrałem, szeroko się uśmiechając.

- Cześć słońce. Jak się czujesz?

- Lepiej.. znacznie lepiej. 

- Lepiej? Pan Choi mówił, że masz nowego psychologa. - moje serce przyspieszyło. Uśmiechnąłem się lekko, przytakując.

- Tak... jest świetny. Bardzo dużo mi pomaga.

- To super.

- A co u was? Wszystko w porządku?

- Tak... interesy kwitną, a o to przecież chodzi. - no tak. Westchnąłem jedynie, zerkając na zaczytanego w jakiejś książce Minho.

- A... może znajdziecie czas, żeby odwiedzić mnie w Seoulu? 

- Właśnie skarbie... Rozmawialiśmy wczoraj z twoim wujkiem. Powiedział, że niedługo będzie w Korei i że chętnie cię odwiedzi.

- Co.. - moje ciało spięło się, jakby zostało podpięte pod kilkadziesiąt woltów. Przed moimi oczami ukazał się jedynie obraz tego dupka z moją byłą już na szczęście dziewczyną. Po chwili wspomnienie to zastąpił widok lejącego mnie mężczyzny, z obawą, bym nikomu nie powiedział o tej sytuacji ani słowa...

- To przecież świetnie kotuś... my z tatą nie damy niestety rady teraz przylecieć. 

- Nie... mamo..

- Muszę kończyć, bo obowiązki mnie wzywają. Kochamy cię, pamiętaj o tym. - moja ręka z telefonem osunęła się na łóżko. Pociągnąłem jedynie nosem, czując jak moje zbolałe niegdyś ciało mrowi na samą myśl o spotkaniu z tym potworem. 

- Yongbokie... wszystko okej? - współlokator odłożył książkę, po czym usiadł niepewnie na moim łóżku - Hej... co się stało? - odłożyłem telefon na łóżko, po czym podkuliłem nogi, zaciskając tym samym dłonie na moich włosach - Pójdę.. pójdę po pana Choi. - nie wierzę. Już tak dobrze mi szło. Dlaczego ten potwór chce to wszystko popsuć? Co ja mu do cholery jasnej zrobiłem? Obiecałem mu setki razy, że nikomu nic nie powiem. Że to tylko nasz sekret... Po co chce mnie odwiedzać? Będzie sprawdzał, czy aby na pewno lekarze o niczym nie wiedzą? A może znowu będzie chciał się na mnie wyładować? Boże, dokąd to wszystko zaszło... Czemu byłem tak głupi i dałem mu się zastraszyć? Dlaczego nie powiedziałem o niczym rodzicom? 

- W porządku, ja się tym zajmę... Yongbok. - pan Choi wszedł do naszego pokoju, po czym usiadł na łóżku, łapiąc mnie za dłonie - Yongbok, nie rób sobie krzywdy... słyszysz? - jego dłonie ostrożnie dotykały moich, przez co mój uścisk stawał się nieco lżejszy - Już dobrze... chcesz porozmawiać? - zaprzeczyłem skinieniem głowy, po czym sięgnąłem po telefon oddając go lekarzowi - Nie będziesz już dzisiaj rozmawiać? - ponownie skinąłem głową, kładąc się na łóżku. Skuliłem się w kulkę, nabierając dużo powietrza do płuc... co za beznadzieja.. 

- Boję się o niego.

- Spokojnie. Niech pójdzie teraz spać... rano ma przyjechać Changbin, to na pewno powie mu, co się stało. 
- A... pana to nie interesuje?
- Minho.. oczywiście, że mnie to interesuje. Martwię się o każdego z was, ale widzisz, jaki nasz Yongbok jest uparty... rozmawia tylko z Changbinem, więc nie będę na niego niepotrzebnie naciskać. 
- Rozumiem.. 
- Nie martw się. Wszystko będzie dobrze, zobaczysz. - zamknąłem oczy, narzucając na siebie kołdrę. Chcę zniknąć... na zawsze.. Przestać się wreszcie martwić tym, co jest dzisiaj.. co będzie jutro i co czeka mnie za miesiąc. Mam już tego serdecznie dość.

*

                    Obudziłem się bardzo wcześnie. Nie mogłem już później zasnąć, bo moją głowę znów naszły myśli związane z moim wujkiem. Narzuciłem więc na siebie ulubione dresy i bluzę, po czym leniwym krokiem ruszyłem ciemnymi korytarzami w kierunku dworu. Usiadłem na betonowych schodach będących wejściem do budynku, po czym narzuciłem kaptur na głowę, opierając ją tym samym o chłodny mur. Powietrze było przyjemnie rześkie. Starałem się wyciszyć umysł.. skupić się w pełni na Changbinie, ale nie potrafiłem. Ile bym dał, by siedzieć teraz właśnie z nim... rozmawiać, przytulać się... od wczoraj bardzo się za nim stęskniłem. 

                 Pociągnąłem lekko przemarzniętym nosem, widząc jak brama ośrodka otwiera się, a przez nią wjeżdża samochód mojego hyunga. Pomachałem mu jedynie, nie ruszając się z miejsca. Gdy chłopak zaparkował, podszedł do mnie bardzo szybko, na co zareagowałem gwałtownym rzuceniem się na niego i wtuleniem się w jego ciało.

- Dobrze, że jesteś hyung. 

- Starałem się przyjechać najszybciej, jak mogłem. 

- Tęskniłem. - uniosłem głowę, całując go niezdarnie w kącik ust.

- Lixie, nie tutaj. 

- Wstydzisz się mnie?

- Nie... boję się, że znowu mnie stąd wywalą. - chłopak objął mnie, odwracając mnie w kierunku drzwi - Chodź, porozmawiamy.

- A możemy w samochodzie?

- Wolisz iść do samochodu? - skinąłem jedynie głową, na co brunet od razu przytaknął. Zaparkował w dość ustronnym miejscu, gdzie nikt nie będzie mógł nas zobaczyć ani podsłuchać - Może skoczę po jakąś kawę albo herbatę, co? Jesteś zmarznięty. 

- Nie... jest okej. 

- Na pewno? Nie chcę żebyś się pochorował.

- To teraz mój najmniejszy problem, hyung. - Changbin zamknął auto, włączając przy tym ogrzewanie.

- Czułem, że coś się stało. O co chodzi?

- Dałbyś mi teraz buziaka? 

- No jasne. - Changbin nachylił się do mnie, obdarowując mnie długim, czułym całusem, na którego tak bardzo czekałem - Powiesz mi, co się stało? Martwię się o ciebie. - oblizałem wargi, czując jak przysłowiowe motyle ściskają przyjemnie mój żołądek. 

- Hyung... czy mógłbyś.. mógłbyś mnie do siebie przygarnąć? Tylko na kilka dni..

- Poczekaj... dlaczego miałbym to zrobić? - spojrzałem na niego, mieląc w dłoniach zbyt długie rękawy bluzy.

- Ja... myślałem, że ci na mnie zależy..

- Bardzo mi na tobie zależy, Felix i wiesz, że ci pomogę. Powiedz mi tylko, dlaczego miałbym cię do siebie zabrać. Coś się stało? Pokłóciłeś się z Minho? 

- Nie... po prostu.. - nabrałem dużo powietrza do płuc, odwracając przy tym wzrok - Mój wujek przyjeżdża tym razem do Korei i chce mnie odwiedzić..

- Słucham?! Chyba sobie żartujesz.

- Nie... wczoraj rozmawiałem o tym z mamą.

- Dlaczego od razu do mnie nie zadzwoniłeś?

- Nie chciałem zawracać ci głowy. 

- Yongbok. - chłopak złapał mnie za dłonie, uważnie wpatrując się w moje oczy - Jesteśmy razem i chcę żebyś mówił mi o takich rzeczach. Nieważne która to będzie godzina... masz zawsze do mnie dzwonić, jasne?

- Jasne hyung. 

- Nie pozwolę żeby ten burak się do ciebie zbliżył. 

- Zabierz mnie stąd, błagam cię.

- To nie jest takie proste... oczywiście porozmawiam z Choi. Zobaczę, co da się zrobić. 
- Hyung, ja stąd ucieknę..
- Felix..
- Boję się spotkania z nim. 
- Hej, posłuchaj mnie. - spojrzałem na chłopaka, czując coraz mocniej bijące serce. Dlaczego w tej beznadziejnej sytuacji, jego widok tak bardzo na mnie działa? - Zostaw to mi, dobrze? Nie pozwolę, żeby ten człowiek się do ciebie zbliżył. 
- Dlaczego? Bo ci na mnie zależy?
- Tak.. bardzo mi na tobie zależy.. - skinąłem głową, po czym zrzuciłem z siebie niezdarnie buty, zerkając na zdziwionego Changbina - Co robisz?
- Muszę się do ciebie przytulić. - brunet odsunął fotel, wystawiając ręce w moim kierunku.
- Chodź. - gdy usiadłem na chłopaku, spojrzałem w jego oczy, dotykając niepewnie jego policzka - O czym myślisz?
- O nas.
- O nas.. - powtórzył, całując mój nadgarstek - A o czym konkretnie? 
- O tym, że bardzo cię kocham, hyung. - szepnąłem, chowając twarz w jego szyi - Pamiętasz, jak pierwszy raz się spotkaliśmy? - chłopak uśmiechnął się, po czym włożył dłonie pod moją bluzę, delikatnie drapiąc mnie po plecach.
- Pamiętam dzieciaku... nie chciałeś przy mnie nic mówić, ale potem wyciągnąłem cię na ciastko i jakoś poszło. 
- Jakoś? - zachichotałem, obdarowując jego szyję drobnym buziakiem - Jesteś moim chłopakiem... moim hyungiem. Powiedziałbyś, że będziesz kiedyś z facetem?
- Hmm, no nie. 
- Tak bardzo nienawidziłem tego miejsca..
- A teraz?
- Dalej źle się w nim czuję, ale dzięki tobie jest to do zniesienia. - słysząc jego ciężkie westchnięcie, oblizałem wargi, przywierając nimi do szyi Changbina. Całowałem każdy, najmniejszy skrawek jego skóry, czując jak jego oddech staje się coraz cięższy, a paznokcie drapiące mnie po plecach, co chwilę wbijają się w nie - Dziękuję hyung. 
- Lixie... nie tutaj. - oderwałem się od szyi bruneta, wbijając się w jego lekko drżące wargi. Pragnąłem go w tym momencie tak bardzo, że nie myślałem o niczym innym. Po chwili jednak usłyszałem jak ciężkie krople deszczu zaczynają uderzać z dużą siłą o auto, w którym się znajdowaliśmy.
- Chyba tu utknęliśmy. - szepnąłem, rozpinając jego bluzę, jednak to spotkało się z protestem z jego strony. Chłopak złapał mnie za nadgarstki, skutecznie je unieruchamiając - Co ty..
- Felix, nie tutaj.
- Ale... ale ja nie robię nic złego. 
- Zrozum, że jak ktoś nas zobaczy, to mogę mieć problemy. - zrobiło mi się potwornie głupio. Skinąłem jedynie głową, czując jak moje policzki robią się wręcz purpurowe ze wstydu - Felix.. - zszedłem niezdarnie z chłopaka, po czym po wsunięciu się na fotel pasażera chwyciłem za klamkę, otwierając tym samym drzwi - Felix, nie wygłupiaj się.. - chłopak chwycił mnie za bluzę, jednak udało mi się wyjść. Nie zniósłbym niezręcznego siedzenia obok niego - Yongbok! - wybiegłem w skarpetkach z samochodu, biegnąc pospiesznie przez zabłocony, mokry parking. Moje ubrania z sekundy na sekundę robiły się coraz bardziej mokre i w coraz bardziej nieprzyjemny sposób przywierały do mojego ciała. Nie wiedziałem dokąd iść. Na pewno nie do pokoju. Nie zniósłbym pytań Minho i pana Choi o to, gdzie byłem i dlaczego wyglądam jak wyglądam. Pobiegłem za budynek ośrodka. Z tyłu znajdowała się stara świetlica i jakaś szopa na grilla, plastikowe stoły czy krzesła, których używa ośrodek, gdy tylko pogoda dopisze. Wszedłem więc do środka, siadając między nieużywanymi obecnie rzeczami. Było mi zimno i cholernie głupio. Chciałem tylko poczuć bliskość Changbina i mieć pewność, że mu na mnie zależy, ale znowu się przeliczyłem.. Na co ja liczyłem do cholery?
- Zimno.. - pociągnąłem nosem, zdejmując przemoczone do cna skarpetki. Objąłem stopy dłońmi, po czym pocierając nimi, chciałem je zagrzać choć w minimalnym stopniu - Auć. - a co jeśli Changbin ma mnie gdzieś, a ten cały związek to tylko przykrywka i forma zlitowania się nade mną? Że też wcześniej na to nie wpadłem... Przecież ani razu nie usłyszałem od niego, że mnie kocha. Ja mu to powtarzam w kółko jak głupi. Tylko nie rozumiem jednego... po co dawał mi złudną nadzieję i się ze mną wiązał, skoro nic do mnie nie czuje, a bliskość z chłopakiem... no nie wiem.. brzydzi go? Jestem tak bardzo rozgoryczony całą tą sytuacją i jest mi potwornie przykro, ale nie mam siły już płakać. Jestem zmęczony tym wszystkim... potwornie zmęczony...

*

                   Przeleżałem w szopie cały dzień. Było mi zimno, bałem się i ciągle zastanawiałem się nad tym, co zrobiłem dziś rano. Może uraziłem tym hyunga? Cóż... jestem osobą, która za bardzo pragnie miłości i bliskości drugiej osoby. Jak widać, co poniektórzy uważają to za atak i dlatego się ode mnie odsuwają. Pociągnąłem nosem, czując jak coraz bardziej zaczyna drapać mnie w gardle. Przeziębiłem się... rewelacja. Kaszlnąłem, widząc kątem oka bijące po oknach światła latarek. Wystraszyłem się jak zwierzę. Skuliłem się pod jednym ze stołów, mając cichą nadzieję, że nikt mnie tutaj nie znajdzie, choć wiedziałem, że nie mogę chować się w nieskończoność. 

- Yongbok! 

- Yongbok, odezwij się! 

- Rozdzielmy się, bo w takim tempie nigdy go nie znajdziemy.

- Felix! - Changbin mnie szuka? Niemożliwe... - FELIX! - muszę go przeprosić, ale to jest tak potwornie niezręczne. Jest mi strasznie wstyd i nie wyobrażam sobie spojrzenia mu teraz w oczy... nie po tym, co się stało. W pewnym momencie usłyszałem charakterystyczny, skrzypiący dźwięk drzwi szopy. Ktoś wszedł do środka.. Wszedłem głębiej swojej kryjówki, mając ogromną nadzieję, że nikt mnie nie znajdzie.
- Yongbokie.. - Minho? Wstrzymałem oddech, widząc jak światło latarki błądzi blisko miejsca, w którym się znajdowałem - Wiem, że się tu schowałeś.. - po chwili chłopak kucnął gwałtownie, pokazując mi się w całej okazałości. Wystraszyłem się w tamtym momencie tak bardzo, że uderzyłem ciałem o stojące obok stołu, składane krzesła - Uważaj... nie bój się, jestem sam. - szepnął, wyciągając do mnie rękę - Śmiało. 
- Skąd wiedziałeś? - zapytałem, ignorując jego dłoń. Chłopak westchnął, po czym usiadł obok mnie, zerkając na moje sine stopy.
- Intuicja... strasznie zmarzłeś. 
- Nie da się ukryć. - Minho zgasił latarkę, po czym zdjął bluzę, opatulając nią moje stopy - No co ty..
- Nawet nie waż się ze mną dyskutować. Wyglądasz, jak trup. - westchnąłem jedynie, odwracając zawstydzony wzrok - Dlaczego tak nagle zniknąłeś? Wiesz, jak Changbin się o ciebie martwi? Wszyscy cię szukają..
- To niech przestaną.
- Hm?
- Nie wyjdę stąd... nie wrócę do ośrodka i nie zobaczę się z Changbinem. 
- Skrzywdził cię? - oblizałem wargi, czując napływające do oczu łzy - Yongbok..
- Obawiam się, że źle rozumiałem jego intencje i.. za bardzo się ze wszystkim pospieszyłem. To moja wina.
- Nie rozumiem... o czym ty mówisz? 
- Mam dziwne przeczucie, że on nic do mnie nie czuje... 
- Dlatego biega od rana jak kot z pęcherzem i szuka cię jak głupi?
- Ta... żeby uspokoić swoje wyrzuty sumienia. 
- Dowiem się o co wam poszło? 
- Nie chcę o tym mówić... to zbyt upokarzające. 
- Dobrze... jak nie chcesz mówić, to nie. - Minho chwycił za latarkę, po czym zapalając ją, wyszedł spod stołu.
- Dokąd idziesz?
- Powiedzieć wszystkim, że jesteś cały.
- Nie... Minho, proszę..
- Znalazłem go! Jest tutaj! - wrzasnął, wymachując światłem latarki - Przepraszam... to z troski o ciebie. - westchnąłem dość ciężko, widząc jak po chwili do środka wbiega przerażony Changbin. Gdy mnie zauważył, mało nóg nie połamał, by znaleźć się przy mnie jak najszybciej - Chyba nic mu nie jest.
- Felix. - chłopak przesunął jednym ruchem stół, po czym klęknął przede mną, chowając mnie w swoich ramionach - Ty dupku. Wiesz, jak się o ciebie bałem? - poza jego ciężkim oddechem, dało się usłyszeć coś na wzór... płaczu? Hyung płacze? Dlaczego znowu coś dzieje się przeze mnie...
- Yongbok. - do szopy wbiegł pan Choi w towarzystwie czterech innych lekarzy oraz ochrony - Nic ci nie jest? - mężczyzna klęknął obok nas, po czym święcąc mi latarką po oczach, zaczął mi się uważnie przyglądać - Co ci przyszło do głowy, żeby uciekać?
- Proszę, nie teraz. - burknął Changbin, nakładając mi kaptur bluzy na głowę.
- Jest przemarznięty. - wtrącił Minho wskazując na moje stopy - Ma sine i lodowate nogi. 
- Właśnie. - hyung rozwinął bluzę, chcąc przyjrzeć się moim stopom, ale dla mnie było to już stanowczo za dużo. Odwróciłem się do wszystkich plecami, zaciskając dłonie na swoich włosach.
- Za dużo was tutaj..
- Powinniśmy stąd pójść. - szepnął Minho, dając lekarzom wyraźny sygnał, by opuścili szopę.
- Yongbokie... powinien cię zobaczyć lekarz. - pan Choi dotknął moich pleców, co spotkało się ze sprzeciwem z mojej strony.
- Proszę dać nam pięć minut.
- Changbin... to nie jest czas na pogaduszki. Musi zobaczyć go lekarz.
- I zobaczy, osobiście tego dopilnuję.. proszę dać mi z nim chwilę porozmawiać.... proszę.
- No dobrze... ale macie tylko dwie minuty. - moje uszy po chwili ukoiła znów błoga cisza, której tak bardzo potrzebowałem. Nienawidzę być w centrum uwagi. Nienawidzę momentów, w których skacze koło mnie masa ludzi. To bardzo krępujące i denerwujące jednocześnie.. Wtedy też poczułem, jak Changbin sadza mnie między swoimi nogami, mocno wtulając się w moje plecy.
- Jak się czujesz? 
- Jestem dupkiem? 
- Nie dzieciaku, nie jesteś. - szepnął, całując mój kark - Powiedziałem to w złości... bardzo bałem się, że coś ci się stało. Proszę cię, nie znikaj tak nigdy więcej. 
- Hyung... musisz być ze mną szczery. 
- Jestem cały czas.
- Czyżby? - przemarznięty do granic możliwości, odwróciłem się leniwie w kierunku chłopaka, uważnie mu się przyglądając - Changbin... jeśli czujesz, że związek ze mną nie jest dla ciebie, to mi to powiedz..
- O czym ty mówisz?
- Brzydzisz się mnie? 
- Co? Poczekaj..
- Nie chcesz mnie dotykać.. Nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego, jak ja bardzo tego potrzebuję.. Jeśli niczego do mnie nie czujesz, powiedz mi o tym teraz... Nie chcę być oszukiwany.
- Felix. - chłopak przysunął się bliżej mnie, mocno mnie przytulając - Jestem typem człowieka, który nie potrafi mówić o swoich emocjach, ale bardzo mocno cię kocham i cholernie zależy mi na twoim szczęściu i na tym, żebyś wyzdrowiał.. Jeśli chodzi o tą poranną sytuację... zrozum, że ja tu działam na innych zasadach. Nie jestem twoim kolegą jak Minho, tylko nadal pełnię funkcję twojego lekarza. Jakby ktoś mnie z tobą zobaczył, miałbym ogromne problemy. Ale musisz mi uwierzyć, że to absolutnie nie ma nic wspólnego z tym, że cię nie kocham czy brzydzę się kontaktu z tobą.. skąd w ogóle taki pomysł?
- Po prostu poczułem się odrzucony..
- Dlatego uciekłeś? - skinąłem jedynie głową, czując na czole czułego buziaka.
- Kocham cię głuptasie i chcę dla ciebie jak najlepiej... musisz mi uwierzyć. - uniosłem jedynie zmęczony oczy, spoglądając w czarne oczy hyunga - Przepraszam. Nigdy w życiu nie zrobiłbym świadomie czegoś, co mogłoby cię w jakikolwiek sposób skrzywdzić. 
- Przepraszam hyung... zachowałem się jak idiota.
- Nie, nie mów tak. Nie pozwalam ci tak o sobie mówić. 
- Kiedy to prawda... mam dość swojego zachowania... ciągłego płakania i szukania winnych dookoła.. To we mnie jest problem hyung, tylko nie potrafię niczego z tym zrobić. Czuję się w tym wszystkim totalnie pogubiony..
- I dlatego masz mnie. A ja zrobię wszystko, żeby ci pomóc. Musisz mi tylko odrobinę zaufać. 
- Changbin. - unieśliśmy głowy, widząc stojącego w drzwiach pana Choi - Proszę was, wystarczy... w pokoju już czeka na Yongboka lekarz.
- Bardzo dobrze, właśnie skończyliśmy. - mówiąc to spojrzał na mnie, całując mnie pospiesznie w czoło - Głowa do góry Lixie... wszystko będzie dobrze. 

*

                             Od dwóch dni jestem przykuty do łóżka. Nieźle się pochorowałem przez ten lodowaty deszcz i wychłodzenie się w tej nieszczęsnej szopie. Nie czuję się jakoś specjalnie źle. Poza dokuczającym mi kaszlem i nocnymi gorączkami jest w porządku. Dostaję jednak silne leki i liczę na to, że niedługo będę mieć to cholerstwo z głowy. Dzisiejszy dzień miałem spędzić sam... Changbin wyjechał za Seoul, pomóc w czymś swoim rodzicom, ale obiecał, że jutro z samego rana do mnie przyjedzie. Tęsknię za nim. Od naszej sprzeczki bardzo dużo i bardzo szczerze ze sobą rozmawialiśmy, zarówno na te dobre, jak i niesamowicie bolesne tematy, ale dzięki temu czuję coś na wzór oczyszczenia. Po każdej rozmowie z hyungiem z mojego serca spada ogromny ciężar, co niesamowicie mi pomaga. 

- Oczywiście. Proszę tylko chwilkę poczekać, bo muszę podać mu leki. - spojrzałem w kierunku drzwi, widząc wchodzącego do środka pana Choi - Cześć dzieciaki.

- Dzień dobry. - przywitał się Minho, nie odrywając wzroku od książki, którą namiętnie czyta od kilku dni.

- Jak samopoczucie Yongbok? 

- Bywało lepiej. - sięgnąłem po trzymany przez lekarza kubeczek z lekami, przyjmując wszystkie na raz - Dziękuję.

- Poczekaj, jeszcze zmierzę ci temperaturę. - mówiąc to przyłożył do mojego czoła termometr - Oo 37,2... dużo lepiej, jak w nocy.

- I lepiej też się czuję. - westchnąłem, mieląc w dłoniach pościel - Mógłbym dzisiaj się gdzieś przejść?

- Obawiam się, że to niemożliwe.

- Dlaczego? Dałem panu słowo, że już nigdy więcej nie ucieknę.

- Nie w tym rzecz. Masz gościa.

- Słucham? Jakiego gościa?

- Myślę, że się ucieszysz. - mówiąc to podszedł do drzwi, prezentując stojącego po drugiej stronie mężczyznę... mojego pieprzonego wujka, o którego wizycie zdążyłem już zapomnieć - Twój wujek przyleciał do Korei specjalnie dla ciebie. - otworzyłem szeroko oczy, czując jak serce rozsadza moją klatkę piersiową. 

- Cześć chłopaku. Nie przywitasz się z wujaszkiem? 

- Bardzo tęskni za swoją rodziną... musi być w szoku, proszę dać mu trochę czasu. Minho, pozwolisz?

- Pewnie. - chłopak zszedł z łóżka, posyłając mi przy tym ciepły uśmiech.

- Nie, Minho.. - kolega zmarszczył brwi, spoglądając na mnie pytająco - Mógłbyś... mógłbyś zadzwonić do Changbina i powiedzieć mu, że dzisiaj się z nim nie zobaczę, bo przyjechał do mnie wujek? - wydyszałem przez ściśnięte gardło, mając ogromną nadzieję, że załapie o co chodzi.

- Jasne... zaraz mu przekażę.

- No chodź już, chodź. - pan Choi objął chłopaka, wyprowadzając go z sali. Zacisnąłem dłonie na pościeli, czując spływającą po plecach strużkę potu. Mam nadzieję, że Minho wywiąże się ze swojego zadania i da znać hyungowi, że jest u mnie ten potwór.

- I co Felix? Będziesz tak milczeć? - mój wujek usiadł na łóżku, uważnie mi się przyglądając - Ponoć bardzo za nami tęsknisz.

- Nie.. nie za tobą. 

- Auć. Masz pozdrowienia od Phoebe i rodziców. - poczułem kłucie w sercu. Mężczyzna uśmiechnął się jedynie, siadając bliżej mnie - Twój pobyt tutaj jest nam wszystkim bardzo na rękę. Twoi rodzice w końcu mają czas na pracę, a nie na ciągłe niańczenie 20-latka, a ja i Phoebe... cóż..

- Nie interesuje mnie to. 

- Czyżby? Spójrz no tylko. - mężczyzna poszukał czegoś w telefonie, po chwili podsuwając mi go pod nos - Będę ojcem. - przełknąłem z trudem ślinę, czując spływającą po policzku łzę. Nie tęsknię za Phoebe... od dawna jej nie kocham. Boli mnie to, co robi ten człowiek. Co ja mu do cholery jasnej zrobiłem? Dlaczego on mnie tak podle traktuje? Poza tym to chore... chore i obrzydliwe. Jak można być takim zwyrolem? - Zabolało? - wyrwałem gwałtownie telefon z jego ręki, rzucając nim o ziemię - Ty gnoju..

- Zacznę wrzeszczeć, wyjdź stąd. - mężczyzna poderwał się na równe nogi, po czym chwycił mnie za włosy, dociskając mnie do łóżka.

- Ja tu dyktuję zasady Yongbok.

- To boli. - pisnąłem, ponownie się rozklejając.

- Piśnij komuś słówko, to przysięgam, że zatłukę cię jak psa. 

- Rodzice... rodzice przecież się dowiedzą, jak złożysz im wizytę z dzieciakiem. Naprawdę jesteś taki głupi? - bardzo szybko pożałowałem tych słów, bo w jednej chwili zostałem spoliczkowany. 

- Jesteś bezczelnym pasożytem... Dopilnuję tego żebyś tu zgnił. 
- Nie, błagam.. 
- Nie lubisz tu być, prawda?
- Błagam, nie rób mi tego. 
- Ostrzegałem cię lata temu.... nie zadzieraj ze mną. - mój wujek uśmiechnął się szyderczo, po czym krzyknął, otwierając gwałtownie drzwi - Zwariował! 
- Oszalałeś?! Nic ci nie zrobiłem! - poderwałem się z łóżka, widząc jak do środka wbiega dwóch lekarzy - Nie!
- Yongbok zaczął się rzucać i mnie ugryzł! Pomóżcie temu dzieciakowi! - z moich oczu popłynęły łzy. Jeden z lekarzy złapał mnie za ramiona, podczas gdy drugi zaczął przygotowywać zastrzyki na uspokojenie.
- I ty się nazywasz dorosłym!? Zachowujesz się jak gnojek! Pieprzony gnój z ciebie! - wrzasnąłem, czując ukłucie w ramię - Niczego mu nie zrobiłem! - wrzasnąłem, miotając się jak zwierzę - On kłamie!
- Yongbokie... daj sobie pomóc. 
- Ale ja niczego nie zrobiłem! Jestem tu przez niego! To on doprowadził mnie do takiego stanu! 
- Bredzi... on już sam nie wie, co mówi. - gra tak przed wszystkimi.... nikt poza Changbinem mi nie uwierzy. Jestem pewien, że nawet rodzice stanęliby po jego stronie, twierdząc, że bredzę przez chorobę.
- Co tu się dzieje? - do środka sali wparował pan Choi - Co wy wyprawiacie?
- Podajemy mu leki na uspokojenie.
- Zaczął się dziwnie zachowywać. Krzyczał i mnie ugryzł. 
- Yongbok pana ugryzł? 
- Tak... nie za to płaci wam mój brat. Zrobiliście z niego jeszcze większego czubka.
- Proszę tak o nim nie mówić.
- Niczego nie zrobiłem! Błagam! - spojrzałem na Choi, czując jak leki odejmują mi czucie w nogach - Błagam... niech mi pan uwierzy. 
- Puśćcie go. - lekarz podszedł do mnie, dotykając ostrożnie moich policzków - W porządku? 
- Błagam, zabierzcie go stąd. - szepnąłem, zaciskając dłonie na ubraniu mężczyzny - Błagam pana. Przysięgam, że niczego nie zrobiłem. - pociągnąłem nosem, unosząc na niego zapłakane oczy - Niech mi pan uwierzy. 
- Uspokój się. - Choi usadził mnie na łóżku, nakazując lekarzom przyprowadzenie do sali Minho - Zostaniesz na jakiś czas z Minho, dobrze? - skinąłem jedynie głową, czując jak coraz bardziej zaczyna mi się w niej kręcić przez podane leki - Wyjaśnimy to... Zapraszam pana do mojego gabinetu.
- Oczywiście. To trzeba wyjaśnić.... Yongbokie.. jutro do ciebie przyjadę.
- Nie... nie chcę cię widzieć. - położyłem się plecami do pokoju, czując jak odpływam. Nienawidzę tego człowieka... Chcę zniknąć i przysięgam, że niebawem do tego dojdzie. Ten człowiek mnie wykończy...



~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------