V & Youngjae ~cz.5 [Spotkanie po latach]

wstęp. cz.1 cz.2 cz.3 cz.4 

                    Obudził mnie delikatny dotyk, który mogłem odczuć na swoim brzuchu. Gdy otworzyłem lekko oczy ujrzałem dobijające się do pokoju przez rolety słońce.
- Kto to się obudził?- uśmiechnąłem się spoglądając na leżącego obok mnie Taehyunga.
- Ja.- odpowiedziałem czule go całując - Gdzie suniesz tą łapką?
- Mmm zaraz zobaczysz.- oho... chyba on nie chce zrobić tego o czym myślę... Jego dłoń coraz śmielej nurkowała w moich bokserkach.
- Ahh... Hyung.
- Tak?- zapytał całując mnie po uchu.
- Chyba... chyba to za wcześnie.
- Nie mamy już czasu Youngjae.- szepnął ponownie mnie całując. Przerwałem jednak pocałunek patrząc mu głęboko w oczy.
- O czym ty mówisz?
- Nie jesteśmy zwyczajnymi nastolatkami skarbie... życie któregoś z nas może się posypać w każdej chwili.- ten argument mnie przekonał... skinąłem więc głową biorąc głęboki oddech.
- Trochę się boję.
- Czego się boisz?- zapytał pieszcząc opuszkami mojego penisa. Zagryzłem wargi łapiąc go za ramię.
- Aishh...
- Mmm... wciąż jesteś prawiczkiem.
- Przestań gadać głupoty i rób swoje.
- To jak to z tobą jest, hm?- zapytał wprawiając swoją rękę w ruch. Chwyciłem z całej siły kołdrę wyginając się w łuk. Za to właśnie nienawidzę V... dupek uwielbia się ze mną drażnić i sprawiać, że czuję się zażenowany.
- Wtedy... jak cię pocałowałem... ah.- wtuliłem się w chłopaka głęboko oddychając. Tae uśmiechnął się całując mnie po uchu i szyi - Powiedziałem sobie, że... że nigdy w nikim się nie zakocham... i że z nikim tego nie zrobię... wierzyłem, że kiedyś się do mnie przekonasz...
- Wystarczyło cierpliwie poczekać.- szepnął siadając. Gdy usiadł między moimi nogami zdjął ze mnie bokserki, na co zareagowałem ogromnym rumieńcem - Nie wstydź się tak.
- Łatwo ci mówić.
- Nie raz widzieliśmy się nago.- powiedział przygryzając wargi, po czym ściągnął z siebie bluzkę. W sumie ma racje... nigdy nie mieliśmy przed sobą niczego do ukrycia. Gdy jego wargi zaczęły muskać niezwykle delikatnie moje podbrzusze, podniosłem się gwałtownie, głęboko oddychając.
- H... hyung...
- Zaraz cię zwiążę.
- To mnie krępuje.- V zachichotał zdejmując z siebie bokserki.
- Obaj jesteśmy nadzy... nadal się wstydzisz?
- Ło... kiedy ty to wyhodowałeś?... zapamiętałem go mniejszego.
- Ha... trochę nam się urosło przez te trzy lata.- zaśmiał się rozszerzając moje nogi.
- Aaaa przestań.- zasłoniłem twarz rękoma nerwowo chichocząc. Po chwili czułem jak Taehyung całuje mnie po dłoniach.
- Zaufaj mi Youngjae... nie chcę cię skrzywdzić.- wiem... doskonale to wiem... starając się przełamać wstyd, spojrzałem na przyjaciela, po czym niepewnie zacząłem głaskać go po twarzy - Jak będziesz miał dość od razu mi powiedz... jasne?- skinąłem głową całując go w kącik ust. V posłał mi delikatny uśmiech i powrócił do wcześniejszej pozycji. Po chwili poczułem na członku jego wilgotne, ciepłe wargi. Zadrżałem szarpiąc za pościel... jest to cholernie przyjemne, ale też potwornie krępujące - Nie mamy lubrykantu, co?
- N... nie.
- Hm... w takim razie musisz się postarać.- powiedział biorąc mojego członka do ust. Krzyknąłem gardłowo wijąc się po łóżku. V jednak przytrzymał moje biodra ssąc penisa coraz mocniej. Czułem, że zaraz wybuchnę. Nigdy nie czułem się tak dobrze, a fakt, że robiłem to z osobą, którą kocham od kilkudziesięciu lat sprawia, że czuję się jeszcze lepiej. Tae pospiesznie ruszał głową pieszcząc przy tym wewnętrzną stronę moich ud.
- Ta... Tae...- widziałem jedynie jak ten się uśmiecha. Po chwili poczułem ucisk w brzuchu, któremu towarzyszyło niezwykle przyjemne doznanie. Odpłynąłem... moje ciało przez chwilę było całkowicie sparaliżowane. Hyung wypluł zebraną spermę na dłoń, po czym zaczął majstrować palcami przy moim wejściu. Syknąłem lekko się krzywiąc.
- Boli?- pokręciłem przecząco głową. Nie mogę nazwać tego bólem... był to chwilowy dyskomfort, jednak po kilku głębszych ruchach uczucie to ustało - Rozluźnij się.- poinstruował mnie nachylając się do mojej twarzy, na której po chwili składał czułe pocałunki. Półprzytomny objąłem go rękoma przyciągając go tym samym do siebie... czułem ogromną potrzebę pocałowania go. Gdy badaliśmy wnętrza swoich ust, V dołożył kolejny palec. Jęknąłem przerywając pieszczotę - Kotek...
- Mm...- uśmiechnąłem się lekko spoglądając na chłopaka - Dziwnie się czuję jak tak do mnie mówisz.
- Wszystko z miłości.- szepnął pieszcząc nosem moje ucho - Wszystko dobrze?
- Tak, spokojnie.- chłopak skinął głową siadając za mną.
- Staraj się skupić w całości na mnie... po kilku minutach ból powinien minąć. 
- Bardzo będzie bolało?
- Na pewno nie tak jak te twoje wczorajsze rany i siniaki.- wymieniliśmy się uśmiechami. Tae złapał mnie za ręcę mocno za nie trzymając. Czułem jak wsuwa we mnie swoją męskość. Zamknąłem oczy starając się rozluźnić za wszelką cenę... ponoć to pomaga - Boli?
- Nie tak bardzo.- V wszedł we mnie do końca... po chwili jednak położył się na mnie obejmując mnie jedną ręką. Drugą natomiast głaskał mnie po policzku.
- Kocham cię.- szepnął cmokając mnie. Te słowa oczarowały mnie do tego stopnia, że nie poczułem nawet kiedy chłopak zaczął się we mnie poruszać.
- Też cię kocham Tae... nawet nie zdajesz sobie sprawy z tego jak bardzo.- czułem jak po policzku spływa mi łza, która od razu została zdjęta pocałunkiem mojego chłopaka - Tak się cieszę, że cię mam.- widziałem, że twarda skorupa Hyunga zaczyna pękać.
- Nie rozklejaj mi się tutaj.- powiedział z trudem wykonując kolejny ruch. Objąłem rękoma jego drobną twarz uważnie się jej przyglądając.
- Przysięgnij mi tutaj, że nigdy mnie nie opuścisz. 
- Przyrzekam ci to ty moja płaczko.- w końcu przeszliśmy do rzeczy, co jak na pierwszy raz trwało dość długo. Skończyliśmy może po około dwóch godzinach... jak nie później. Leżąc w swoich objęciach cieszyliśmy się sobą i daną nam chwilą. Objęty jego ciepłymi ramionami całowałem go po klatce piersiowej szepcząc jak bardzo go kocham.
- Youngjae...- spojrzałem na Taehyunga, który leżał jak wryty - Synu...- że co?! Zerwałem się do siadu wbijając wzrok w stojącego w progu ojca.
- Tato?!... Co... co ty tu robisz?! 
- Jeszcze tu mieszkam...
- Wyjdź... proszę cię, wyjdź stąd.- ojciec zmierzył nas wzrokiem chrząkając.
- Ubierzcie się... i... chodźcie do salonu.- powiedział zamykając za sobą drzwi. Spojrzałem na V, który wciąż leżał w bezruchu.
- O kurwa...
- Ale wstyd...- po kilkusekundowym wpatrywaniu się w siebie zwlokliśmy się z łóżka ubierając się - O czym on chce z nami rozmawiać?
- Nie mam pojęcia...
- Głupio mi... nie spojrzę mu w oczy...
- Wyjdźmy z tego z twarzą... jakoś damy radę.- wzięliśmy głęboki oddech, po czym ruszyliśmy do salonu - Tato, my...
- Usiądźcie.- jak nakazał, tak też zrobiliśmy - Wow... zmieniłeś się Tae... zmężniałeś.
- Dziękuję...- wyszeptał nie odrywając wzroku od podłogi.
- Hm... na dłuższą rozmowę umówimy się na inny dzień, a teraz przejdźmy do rzeczy.- czułem jak serce rozsadza mi klatkę piersiową - Chłopcy...
- Tato, proszę cię... to krępujące...
- Uwierz mi, że dla mnie też... chcę... chcę tylko wiedzieć czy wy... czy ty synu... jesteś gejem?
- Tato...
- A... te rany... em... preferujecie ostry seks?- Tae aż płonął ze wstydu.
- Te rany to... podpadłem chłopakom w szkole... 
- A coś więcej?
- Nie chciałem dać im kasy i... trochę się wkurzyli...- Boże, co za słaba wymówka, ale nie potrafiłem wymyślić na szybko niczego innego.
- Wyjaśnię to z dyrektorem, a teraz...- ojciec westchnął wbijając we mnie wzrok - Czemu mi o niczym nie powiedziałeś? 
- A ty czemu nie napisałeś, że wracasz wcześniej?
- Pisałem, ale byłeś tak zajęty Tae, że nawet nie odczytałeś sms'a.
- Tato... to... to z kim się spotykam to moja sprawa...
- Masz rację, ale... chcę jedynie wiedzieć czemu i... jak długo jesteś gejem...
- Czemu?... Bo poznałem Taehyunga... a... jestem nim odkąd go znam... koniec przesłuchania. 
- No dobrze...- widziałem, że mój tato jest mocno skołowany - Tae... em... albo dobra... to co chcecie naaa... która to godzina?... Na obiad. 
- W zasadzie to... ja już powinienem iść...- odpowiedział V podnosząc się z kanapy.
- Zostań jeszcze... nie chciałem żebyście poczuli się skrępowani...
- Tato... dość już narobiłeś.
- Nie...- Taehyung podszedł do mojego ojca niepewnie na niego spoglądając - Niech pan mnie nie zrozumie źle, ale... głupio mi teraz patrzeć panu w oczy...
- Oj dzieciaki... co jak co, ale mnie nie musicie się wstydzić. Musimy tylko... oswoić się z tym i nie wiem.... rozmawiać o tym?
- Tato... rób obiad, co?- złapałem Tae za rękę ciągnąc go do pokoju. Gdy zamknąłem drzwi spojrzałem na niego uśmiechając się - Nie było tak źle.- V w tym czasie wpatrywał się w telefon.
- Rzeź zacznie się dopiero wieczorem...
- Co?
- Zobacz...- chłopak dał mi telefon z wiadomością od szefa, która mówiła o tym, że kończymy z bitwami między sobą, a zaczynamy prowadzić wojnę z wrogimi gangami... zamarłem.
- Nie jestem na to gotowy...
- To koniec...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

V & Youngjae ~cz.4 [Spotkanie po latach]

wstęp cz.1 cz.2 cz.3

- Jesteś gotowy?- westchnąłem odwracając się w stronę... mojego chłopaka. Ah, to pojęcie przepełnia moje serce ogromną radością. Tego dnia było jednak inaczej... miałem odbyć swój pierwszy trening. Widziałem jednak, że Taehyung jest bardziej zestresowany niż ja - Youngjae...
- Tak... tak, przepraszam...- lekko się zawiesiłem. Zapiąłem kurtkę głęboko oddychając.
- Będzie dobrze...
- Wiesz, że nie będzie... strasznie się boję.
- Będę ci to powtarzał do znudzenia... jesteś idiotą, że w to wszedłeś.
- Pozwól, że tego nie skomentuję.- V podszedł do mnie mocno mnie przytulając.
- Przepraszam... po prostu strasznie się o ciebie martwię.
- Oboje sobie poradzimy...- pocałowałem go w policzek wymuszając uśmiech - Jest już po 20-stej... jedziemy?
- Tak... w sumie najwyższa pora.- zeszliśmy pod blok, pod którym stał samochód Tae. V ruszył z piskiem opon pędząc przed siebie jak wariat.
- Zwolnij.
- Nie mamy czasu.
- Zwolnij do cholery.
- Przestaniesz być w końcu taką ciotą?!- spojrzałem na niego ogromnymi oczyma. Tae zwolnił wbijając wzrok w kierownicę - Youngjae...
- Zatrzymaj się.
- Nie... Youngjae, to z nerwów...
- Zatrzymaj się.- chłopak mimo to jechał dalej. W sumie do budynku naszej "pracy" było niedaleko więc zatrzymanie się było bez sensu. Gdy zajechaliśmy na miejsce Taehyung złapał mnie za rękę otwierając usta, jednak nie miałem ochoty słuchać tego co ma mi w tym momencie do powiedzenia. Wyrwałem się idąc w stronę wejścia.
- Youngjae!- wszedłem do środka trzaskając drzwiami. Czułem, że związek z najlepszym przyjacielem to zły pomysł. Teraz, dzięki tej kłótni przynajmniej wiem co o mnie myśli - Poczekaj na mnie!- znów zostałem złapany za rękę.
- Odpieprz się ode mnie...
- Daj mi wyjaśnić.
- Tu nie ma czego wyjaśniać... a... i nie wchódź mi już w drogę.
- Co... czekaj ty...
- To koniec.- sprostowałem sprawę idąc do szatni. Hyung stał w korytarzu jak wryty... nawet nie drgnął. Po wejściu do pomieszczenia schowałem się w kącie i zacząłem się przebierać. Wtedy też podszedł do mnie Jackson lekko się uśmiechając.
- Jak tam przed treningiem?
- Nie odzywaj się do mnie...
- Słucham?
- Zabiłeś swojego przyjaciela.... jesteś potworem...
- Oh jaki ty jesteś delikatny... wiesz... to nie jest miejsce dla takich wypierdków jak ty.- wściekły złapałem go za koszulkę. Mam dość... przez całe życie ludzie ze mnie drwili i wyzywali od najgorszych... koniec z tym - Luzuj do cholery.
- Ej, no co wy...- podbiegł do nas przestraszony chłopak, którego widziałem tu po raz pierwszy.
- Jin, weź tego ćwoka... chłopak nam się za bardzo napalił.- pełny nienawiści puściłem zdezorientowanego Jacksona - Mam nadzieję, że będziesz miał trening ze mną... chętnie się odegram.
- Jackson, on jest tu nowy...
- I co w związku z tym?... żaden gnojek nie będzie sobie ze mną w ten sposób pogrywał.- po tych słowach odszedł w swoje miejsce delektując się podaną mu przez szefa kawą.
- Ja... przepraszam za niego.- widziałem, że Jin jest naprawdę przestraszony zaistniałą sytuacją - Nigdy nie rzucił się na swojego kolegę...
- Nie jesteśmy kolegami więc spoko...- chłopak westchnął siadając obok mnie.
- Denerwujesz się?
- Naprawdę cię to interesuje?
- Pewnie, że tak... wiesz... traktujemy się tutaj jak rodzina...
- Mhm... dlatego Jackson bestialsko zabił ostatnio Jimina... fajne podejście.
- Nie rozumiesz...
- Może i nie, ale szczerze mówiąc nie wiem czy chcę to rozumieć.- podniosłem się z kanapy i zacząłem zawiązywać na pięściach bandaże.
- Wiesz... ty masz o tyle dobrze, że masz Taehyunga... no... z tego co wiem jesteście raz...
- Już nie.- kurwa mać, co on się mnie tak uczepił?! Wściekły ruszyłem na salę treningową podchodząc do trenera - Z kim mam trening?
- Oo już jesteś.
- To z kim?
- Hm...- mężczyzna uśmiechnął się klepiąc mnie po ramieniu - Podoba mi się twoje podejście. Wiesz co...- zaczął rozglądać się po sali. Każdy miał partnera do treningu... wtedy jednak na salę wszedł Jackson - Jackson!
- Co jest?!
- Chodź tutaj!- brunet podbiegł do nas cwaniacko się uśmiechając.
- Mam się bić z tą ciotą?
- Jeszcze raz tak mnie nazwiesz...- warknąłem rzucając się w jego stronę, jednak trener skutecznie mnie powstrzymał.
- Hm... w sumie to może być ciekawe.... Panowie zejdźcie na bok!- cała sala posłusznie rozeszła się pod ściany - Do roboty.- Jackson wyszedł na środek ringu. Stanąłem na przeciwko niego w pewnej odległości. Wtedy też stanął za mną trener głaszcząc mnie po karku - Przypomnij sobie wszystkie sytuacje, które cię zraniły i sprawiły, że czułeś się gorszy... skrzywdzony... poniżony... przeżyłeś kiedyś coś takiego?- skinąłem jedynie głową - Świetnie... to teraz pomyśl sobie, że wszystkim tym sytuacjom winny jest Jackson... wiesz co masz teraz robić?
- Tak.
- Skop go Youngjae.- nie czekałem dłużej. Ruszyłem w stronę chłopaka rzucając się na niego z pięściami. Nie myślałem wtedy o tym, że jest on najlepszym zawodnikiem... że jeśli tylko będzie miał taki kaprys, będzie mógł mnie zabić. Myślałem jedynie o Taehyungu i o tym, co mi powiedział... przypomniałem sobie również moment, w którym pocałowałem go po raz pierwszy... jego spojrzenie przepełnione nienawiścią, raniące mnie słowa, jego zachowanie w stosunku do mnie. Później nadszedł dzień, w którym oznajmił mi, że wyjeżdża... utrata kontaktu... moja samotność, depresja, zamknięcie się w sobie. Kiedy myślałem, że już wszystko jest dobrze... gdy znów na siebie wpadliśmy.. kiedy zaczęliśmy być razem, ten mówi bolesną prawdę, którą zapewne dusił w sobie od początku naszej znajomości. W tym samym momencie uderzyłem Jacksona z całej siły w nos, z którego po chwili wypłynęła krew zalewając tym samym całą twarz chłopaka. Skulił się sycząc z bólu... odsunąłem się od niego głęboko oddychając. Co się ze mną dzieje? Nie mogę poznać sam siebie...
- Jackson...
- Ty chuju.- brunet rzucił się na mnie powalając mnie na ziemię. Okładał mnie pięściami na oślep. Czułem jak leci ze mnie krew, ale nie mogłem się połapać, z którego konkretnie miejsca. Robiło mi się słabo, a ból był coraz większy... jak dla mnie nie do zniesienia - I co teraz powiesz?! 
- Dość...
- Masz dość?!... Ja się dopiero rozkręcam!
- KONIEC!- krzyk trenera... jak dobrze... Jackson wstał plując na mnie.
- Masz szczęście...- zamknąłem oczy nie mogąc ruszyć się z miejsca. Czułem stojącą nad sobą grupkę osób, jednak nie miałem na tyle siły, by na nich spojrzeć.
- Youngjae!- ktoś kucnął obok mnie głaszcząc mnie po twarzy - Youngjae, słyszysz mnie?- skinąłem głową łapiąc go za rękę.
- Nie dotykaj mnie...- zacząłem kaszleć krwią.
- Odsuńcie się do cholery!- V pomógł mi usiąść wycierając mnie z krwi - Youngjae...
- Daj mi.... daj mi spokój...- ostatkiem siły odepchnąłem go starając się wstać. Gdy mi się to udało chwiejnym krokiem ruszyłem w stronę szatni. Wtedy jednak zostałem złapany przez trenera.
- Jak na pierwszy raz było całkiem dobrze... poradzisz tu sobie.
- Mam to w dupie...- oparłem się na nim krzywiąc się z bólu.
- Jakbyś był mniej pyskaty może bym ci pomógł.- mężczyzna odsunął się ode mnie przez co znów upadłem na ziemię. Zacisnąłem pięści powstrzymując się od płaczu... co ja robię? Przecież nie jestem sobą... kto zawładnął moim ciałem? Po chwili jednak znów poczułem jak ktoś stara się mnie podnieść.
- Daj sobie pomóc chociaż raz...- Tae... skinąłem głową idąc powolnym krokiem w stronę szatni. Gdy mnie posadził na kanapie sięgnąłem po ręcznik wycierając się z krwi. Ciało bolało mnie jak jeszcze nigdy dotąd - Youngjae...
- Co... co chcesz mi... jeszcze powiedzieć? Że jestem słaby?- splunąłem krwią wycierając od razu usta - Nic nie warty?... To... po cholerę to wsz...- Boże, jak mi się ciężko mówi... co się ze mną dzieje?
- Ciii... posłuchaj mnie...
- Odwieź mnie...
- Jasne...- nie mam ochoty słuchać jego pieprzenia. Byłby to kolejny cios, którego już bym raczej nie przeżył. Taehyung ułożył mnie na tylnych siedzeniach samochodu, po czym ruszył bardzo spokojnie i powoli. Jedyne czego pragnąłem to kąpiel i łóżko... ah... i jeszcze kolacja w postaci leków przeciwbólowych - Możesz mnie posłuchać?
- Nie...
- Skarbie...- zacisnąłem oczy łapiąc się za serce, które po wypowiedzeniu tego słowa okropnie mnie zakuło.
- Zamknij się już... 
- Chcąc nie chcąc musisz mnie posłuchać.- V zajechał na moje osiedle zamykając drzwi - Youngjae... kocham cię... cholernie cię kocham i uwierz mi, że nazwanie cię... w ten sposób... było dla mnie równie bolesne jak dla ciebie. Powiedziałem to, bo... bałem się... boję się o ciebie każdego dnia. Nerwy wzięły nade mną górę...- nic nie odpowiedziałem - Wybacz mi, błagam cię... nie mogę cię stracić...- podniosłem się do pionu łapiąc za klamkę.
- Otworzysz?
- Youngjae...
- Chodź na górę...- V uśmiechnął się lekko otwierając drzwi.
- To znaczy, że mi wybaczasz?
- Tego nie powiedziałem...- po wejściu na górę Tae pomógł mi się umyć, po czym położył mnie do łóżka.
- Pójdę na kanapę.- złapałem go za rękę ciągnąc go w swoją stronę.
- Chodź tutaj.- ten nachylił się nade mną całując mnie po ranach, które po obmyciu z krwi pokazały dopiero swojego prawdziwe "piękno". Złapałem go za koszulę zaciskając kurczowo oczy.
- Boli?
- Troszkę.
- Przepraszam...
- Mm... nie przerywaj.- Taehyung starał się robić to niezwykle czule i delikatnie. Nie rozumiem naszej relacji. Wszystko dzieje się zbyt szybko, przez co nie mogę się już w niczym połapać. Mam jednak nadzieję, że z każdym kolejnym dniem będziemy znów zbliżać się do siebie na nowo, dzięki czemu nasza relacja będzie taka jak dawniej albo z racji tego, że... chyba jesteśmy parą, będzie ona jeszcze bardziej zażyła...

~c.d.n.
------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

V & Youngjae ~cz.3 [Spotkanie po latach]

wstęp cz.1 cz.2

                    Jechałem przed siebie... Jakoś nieszczególnie interesował mnie cel, do którego zmierzam. Szczerze mówiąc było mi wszystko jedno. Byłem wściekły na V nienawidząc go z całego serca. Jak on może mnie tak traktować? Nie widzieliśmy się trzy lata, a on mimo tego wciąż się ze mnie wyśmiewa i nie akceptuje mojej... inności. O ile w ogóle mogę to tak nazwać. W sumie jak dla mnie nie jest to nic nadzwyczajnego... z drugiej strony może on również by tak do tego podchodził gdyby nie fakt, że zakochałem się akurat w nim. Może jakbym nie wspominał kto mi się podoba lub wskazałbym jakiegoś przypadkowego znajomego jego pogląd na tą sprawę byłby zupełnie inny? W sumie ciężko powiedzieć... wyszło jak wyszło i niestety już tego nie zmienię.
             Wysiadłem na końcowym przystanku nie wiedząc co mam ze sobą zrobić. Rozejrzałem się dookoła starając się rozpoznać okolicę, jednak znajdujący się przede mną las niewiele mi mówił. Westchnąłem spoglądając na rozkład autobusów... ten był ostatni.
- Świetnie...- syknąłem sięgając po telefon. Normalnie w takiej sytuacji zadzwoniłbym do ojca, jednak z racji tego, że go nie ma musiałem wykombinować coś innego. Sięgnąłem do kieszeni... w portfelu nie miałem oczywiście nic. Nie było nawet opcji żebym mógł zadzwonić po taksówkę. Lekko wystraszony zacząłem iść skrajem lasu z nadzieją, że niebawem dojdę do jakiegoś domu. Wszędzie jednak panowała totalna pustka... cisza, ciemność i przerażające uczucie, że jesteś obserwowany i śledzony. Co chwilę odwracałem się za siebie, jednak nikogo nie widziałem za swoimi plecami - To siedzi tylko w mojej głowie...- przyspieszyłem kroku. Bałem się... naprawdę się bałem. Co chwilę słyszałem szelest liści i drzew znajdujących się po mojej lewej stronie. Po prawej natomiast znajdowało się pole, dzięki któremu mogłem chociaż dostrzec niebo i padające z niego światło księżyca. Należę niestety do osób o bardzo bujnej wyobraźni. Zdążyłem wymyślić historię, przy której normalny człowiek dawno by zwariował i wpadł w totalną panikę. Wtedy też usłyszałem dźwięk telefonu. Przestraszony pospiesznie go odebrałem - Tak?
- Youngjae, gdzie jesteś?- Taehyung... jak dobrze go słyszeć. Mimo złości cieszyłem się, że mogę z nim porozmawiać.
- Nie wiem...- wydusiłem zaczynając biec.
- Biegniesz?.... Co się dzieje?
- Boję się.- słyszałem jak Hyung się z kimś żegna i w pośpiechu opuszcza jakieś pomieszczenie.
- Uspokój się... gdzie ty debilu pojechałeś?
- Najpierw pedał teraz debil?
- Kurwa Youngjae!- przystanąłem powstrzymując się od łez. Z drugiej strony może ma rację... może jestem zbyt przewrażliwiony i przesadzam? Nie wiem, ale jedno jest pewne... chcę już jak najszybciej być w domu i na spokojnie o tym pomyśleć - Przepraszam...
- Hyung...
- Słucham...
- Przyjedź po mnie... naprawdę się boję.- słyszałem jak przyjaciel wsiada do samochodu.
- Skup się... gdzie jesteś?
- Nie mam pojęcia.
- A autobus, którym jechałeś?
- 873... wysiadłem na ostatnim przystanku... jestem w jakimś lesie.- odwróciłem się gwałtownie do tyłu widząc za sobą parę żółtych oczu. Po chwili jednak dostrzegłem ich właściciela... był to zwyczajny lis - Tae, proszę cię...
- Wiem gdzie jesteś... postaram się tam być jak najszybciej. Poszukaj jakiegoś domu i poczekaj na mnie przy nim.
- Nie ma tu nic poza lasem i polem... jedziesz już?
- Tak, spokojnie... jak chcesz to możemy ciągle rozmawiać.- przytaknąłem trzymając telefon kurczowo przy uchu. Rozmawialiśmy o wszystkim... nawet o obiedzie Tae sprzed tygodnia... wszystko byleby przytrzymać mnie przy zdrowych zmysłach. Czas mijał, a chłopaka nadal nie było... czułem jak robi mi się słabo ze strachu - I jak się trzymasz?
- Nie mogę już...
- Wjeżdżam już w ten zakręt to za sekundę będę.- rzeczywiście... po chwili mogłem dostrzec światła dobiegające z samochodu. Gdy auto się zatrzymało wbiegłem do niego zamykając drzwi od środka - Youngjae...- rzuciłem się na przyjaciela wtulając się w jego ramiona. Ten objął mnie głaszcząc mnie po głowie - Już dobrze.... wszystko okej?- skinąłem jedynie głową - Ale jesteś przemarznięty... odwiozę cię do domu.
- Dziękuję, że po mnie przyjechałeś...
- Od czego ma się przyjaciół.- spojrzałem na uśmiechniętego V.
- Słuchaj... wtedy w szatni...
- Nie musisz mi się tłumaczyć... wiem jak to musiało zabrzmieć.- wytarłem spływające po policzkach łzy patrząc przed siebie.
- W zasadzie co miałeś wtedy na myśli?- Taehyung milczał... przestraszony tym, że znów powiedziałem coś nie tak spojrzałem na niego otwierając usta.
- Mógłbym zatrzymać się u ciebie na noc?
- Tak, a...
- Później.- ruszyliśmy. Cała droga minęła nam w całkowitej ciszy. Jedynie spoglądaliśmy na siebie delikatnie się uśmiechając. Niczego już nie rozumiem... mam w głowie totalny mętlik, który chciałbym w końcu sprostować, ale za cholerę nie wiem jak. Droga przez klatkę do mieszkania również spowita była głuchą ciszą.
- Jesteśmy...- szepnąłem otwierając drzwi do mieszkania. V skinął głową wchodząc do środka. Gdy zamknąłem drzwi stanął przede mną spoglądając na mnie z lekkim zdenerwowaniem.
- Chciałbym coś z tobą wyjaśnić.- ton jego głosu był niezwykle poważny... nie lubię takich sytuacji.
- To... może zrobię coś do picia?
- Nie ma na to czasu.- przełknąłem z trudem ślinę wbijając wzrok w chłopaka - Youngjae... wtedy.... wtedy jak mnie pocałowałeś...
- Hyung...
- Daj mi dokończyć, proszę.- skinąłem głową czując coraz większe zdenerwowanie - Od tamtego momentu patrzę na ciebie zupełnie inaczej...
- Domyślam się...
- Nie... w pozytywnym sensie... Wtedy... może byłem w szoku, ale podobało mi się to...- na jego twarzy pojawił się widoczny rumieniec - Youngjae, ja... od tamtego momentu patrzę na ciebie jak na... nie wiem... potencjalnego... chłopaka...
- Co... znaczy...
- Wiem, że jesteś zaskoczony... i... przepraszam, że mówię ci o tym teraz... w takich okolicznościach...- nie potrafiłem wydusić z siebie ani słowa. Taehyung westchnął kierując się w stronę drzwi - Przepraszam, że znów namieszałem w twoim życiu... może... może będzie lepiej jak już pójdę.- zatrzymałem go patrząc mu głęboko w oczy.
- Chcesz... chcesz sobie to przypomnieć?- Tae posłał mi nieśmiały uśmiech stając bliżej mnie.
- A jeśli to zaważy na naszej przyjaźni?
- Musimy być ostrożni...- cmoknąłem go w kącik ust. Czułem jak cały się trzęsę. Wróciły do mnie wszystkie wspomnienia sprzed siedmiu lat. Taehyung połączył nasze usta pocałunkiem kierując mnie w stronę mojego pokoju. Gdy już do niego weszliśmy położył mnie ostrożnie na łóżku nie przerywając wcześniej zaczętej czynności. Czekałem na tą jedną chwilę całe życie - Hyung...
- Ciii...
- Trochę się denerwuję.
- Nie masz czym... spokojnie.- zaufałem mu i przyznam, że... była to najlepsza noc w moim życiu. By rozwiać wszelkie wątpliwości... nie kochaliśmy się, jednak całusom i rozmowom nie było końca. Nie potrafiliśmy zasnąć. Nad ranem, gdy już świtało, Tae pocałował mnie w kark, po czym zaczął pieścić go nosem - Prześpij się.
- Wiesz, że nie zasnę.
- Czemu?
- Z emocji.- mówiąc to zaczerwieniłem się odwracając się w stronę chłopaka - Czekałem na to tak długo.- V posłał mi swój najsłodszy uśmiech całując mnie w czoło.
- Musisz jeszcze o czymś wiedzieć.
- Hm?
- Nastaw się na to, że ta bajka może nie trwać zbyt długo.
- Nie rozumiem...
- Dzisiaj wieczorem zaczynasz treningi... ja... ja jestem wystawiany do coraz brutalniejszych walk...
- Zerwijmy z tym.
- Nie możemy... wtedy będziemy mieli zagwarantowaną szybką śmierć.
- Tae...
- Przykro mi...- chłopak westchnął bawiąc się moimi włosami.
- Nie mogę cię stracić...
- W ogóle jesteś głupi, że zadzwoniłeś do Kima.
- I kto to mówi...- zamilkliśmy. Spojrzałem na jego zamyśloną twarz powstrzymując się od kolejnego napadu płaczu - Damy sobie radę?
- Oczywiście, że tak... musimy.- powiedział to bez przekonania w głosie... Tae wie o czymś, czym nie chce się ze mną podzielić. Cholera, co to może być?
- Hyung...
- Nie myśl o tym głuptasie.- by mnie uspokoić znów zaczął mnie całować. Mimo robienia tego czego pragnąłem od dawna, myśli związane z naszą pracą nie dawały mi spokoju. Zrobię wszystko, by nas z tego wyciągnąć bez ponoszenia jakichkolwiek konsekwencji. Pytanie tylko jak mam to zrobić.... z tego co wiem jest to całkowicie niemożliwe...

~c.d.n.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

V & Youngjae ~cz.2 [Spotkanie po latach]

wstęp cz.1

                 Obudziłem się... spoglądając przez okno zauważyłem przeraźliwie nieprzyjemną pogodę. Z szarego nieba leciały strugi grubego deszczu. Usiadłem na łóżku rozglądając się dookoła... tak jak czułem. Cała ta sytuacja z V była jedynie snem. Może to i lepiej... przynajmniej nie będę musiał tłuc się za kasę... co za chory pomysł.
- Tatoooo! Zrób mi gofry!- czyli wyjazd ojca również musiał być snem... jak dobrze. Przeciągnąłem się, po czym ruszyłem do kuchni - Tato, słyszysz?
- Cześć synku... jak się spało?- zamurowało mnie... przy kuchence stał uśmiechnięty Taehyung popijający herbatę.
- Co ty... to to mi się nie śniło...
- Widzę, że nic się nie zmieniłeś. Nadal masz ochotę na gofry?- skinąłem jedynie głową, przyglądając się pracującemu przyjacielowi - Co ci się dzisiaj śniło?... Jęczałeś jak głupi.
- Co...- czułem jak moją twarz pokrywa rumieniec.
- Nooo, opowiadaj... masz jakąś laskę na oku?
- Pf... nie znasz mnie?
- To się nie zmieniło?- pokręciłem przecząco głową siadając przy stole. Tae podał mi kawę uśmiechając się - Pamiętasz jak mnie pocałowałeś?
- Nie zaczynaj...
- Miałeś wtedy 12 lat... pamiętam jak twoi rodzice pojechali na jakąś rodzinną imprezę, a ty zaprosiłeś mnie na noc horrorów...- czułem jak gotuje się we mnie ze wstydu... nienawidzę jak do tego wraca - Pocałowałeś mnie wtedy tak nieśmiało...
- A ty dałeś mi w twarz wyzywając mnie od najgorszych.... skończ już...- to była nasza jedyna kłótnia... wprawdzie z mojej winy. Wiem, że nie powinienem był całować najlepszego przyjaciela, ale moje uczucia w stosunku do niego były silniejsze od zdrowego rozsądku. Nadal jak przypomnę sobie to uderzenie w twarz i wyzwiska typu: "Jesteś pedałem?!", "Całuj kogo chcesz, byle nie mnie!", "Jesteś obrzydliwy!" , czuję jak serce rozdziera się na miliony drobnych kawałeczków.
- Miałem 13 lat, byłem gówniarzem... teraz bym tak nie zareagował...
- Po cholerę do tego wracasz...
- Chciałbym w końcu to wyjaśnić.
- Temat jest raczej zamknięty... dwa tygodnie później przyszedłeś do mnie z nową grą i z przeprosinami... to wystarczy. 
- Wiem, że nie...- westchnąłem powstrzymując się od łez.
- Długo jeszcze mam czekać na te gofry?- chłopak odchrząknął wykładając na talerz cieplutkie gofry.
- Smacznego. 
- Dzięki... sobie też nałóż. 
- Nie jestem głodny.- wziąłem kęsa spoglądając na przyjaciela.
- A tobie w takim razie jak się układa w tych sprawach?
- Nie układa się... póki co nikogo nie szukam, raczej z wiadomych przyczyn.
- No tak.- V przygryzł wargę patrząc na mnie jak jem.
- Mam dzisiaj walkę... będziesz mi kibicował?- zacząłem dławić się jedzeniem. Wczoraj odnalazłem go po trzech latach, a dzisiaj mam go stracić? Nie pozwolę na to... Sięgnąłem po kawę starając się popić zalegające w przełyku jedzenie.
- Że co...
- No tak... walczę w każdy piątek... dzisiaj niestety z Jacksonem.
- Nie... nie pozwalam na to...
- Niestety to nie ty o tym decydujesz.- zamilkliśmy. Automatycznie straciłem apetyt. Siedzieliśmy w ciszy przez dobre kilka minut. Po tym czasie Taehyung uśmiechnął się lekko łapiąc mnie za rękę - Będzie dobrze.- nie odpowiedziałem. Zerwałem się z krzesła idąc do pokoju. Po wejściu do niego rzuciłem się na łóżko owijając się szczelnie kołdrą - Youngjae...- moje uczucie w stosunku do niego jest niezmienne... kocham go tak mocno jak w szkole podstawowej, gimnazjum... gdy wyjechał pokochałem go jeszcze bardziej... - Ej no co ty.- czułem jak przyjaciel głaszcze mnie po głowie - Nie dam się.
- Nie mogę cię stracić...- usłyszałem jak Tae chichocze.
- Mówisz tak jakbyś był we mnie zakochany... spokojnie.- cały V... zero wyczucia.
- Wyjdź...
- Co...
- Wyjdź stąd!
- Ale o co ci chodzi?- usiadłem na łóżku wpatrując się w zdezorientowanego kolegę.
- Naprawdę jesteś tak głupi?... Zero wyczucia...
- Boże, Youngjae...
- Wyjdź...- V przełknął z trudem ślinę czerwieniąc się ze wstydu.
- Przepraszam...
- Widzimy się wieczorem.- ponownie się położyłem odwracając się plecami do chłopaka. Po chwili mogłem usłyszeć jak ten wychodzi z mieszkania. Było mi wstyd, że go wyrzuciłem, ale to było silniejsze ode mnie. Wtedy, gdy miałem 12 lat powiedziałem Tae, że mi się podoba i że go kocham. Ten debil musiał o tym zapomnieć albo myślał, że już dawno mi przeszło. W końcu jakby nie patrzeć od tego wydarzenia minęło siedem lat. Ale wtopa... zakochać się we własnym przyjacielu i jeszcze bezczelnie mu się do tego przyznać... to naprawdę trzeba być takim idiotą jak ja. Niestety jako dzieci mamy w sobie o wiele więcej odwagi niż w okresie tzw. "wczesnej dorosłości". Chciałbym móc cofnąć czas i dusić to uczucie w sobie... - Pieprzyć to wszystko...- syknąłem spoglądając na dzwoniący telefon. Sięgnąłem po niego odbierając go będąc przepełnionym jadem i nienawiścią - Co znów chcesz?... Mówiłem ci,że zobaczymy się dopiero wieczorem. Daj mi spokojnie pomyśleć...
- Em... Youngjae, wszystko okej?
- Tato?- ale wtopa. Zacisnąłem powieki biorąc głęboki oddech - Co tam?
- Z kim widzisz się wieczorem?
- Z Tae... znaczy... no, spotkaliśmy się...
- Żartujesz?... No to świetnie.
- Powiedzmy.- ojciec zamyślił się wzdychając.
- W takim razie o czym chcesz tak myśleć?
- Jestem dorosły... nie będę ci się zwierzał.
- Youngjae...
- Skoro już wiesz, że żyję to może kończmy, hm?- cisza... rozłączył się. Boże, jaki ze mnie dupek.
    Cały dzień spędziłem na kanapie. Oglądałem telewizję rozmyślając o spotkaniu z przyjacielem. Wtedy też przypomniałem sobie, że o 20 miałem zjawić się w budynku, w którego podziemiach odbywają się walki. Zerwałem się na równe nogi pospiesznie się zbierając. Za chwilę mój Hyung stoczy walkę, którego stawką zapewne będzie jego życie. Ze łzami w oczach złapałem pierwszą lepszą taksówkę jadąc we wskazane miejsce. Po wejściu do budynku ruszyłem w stronę wiwatującej sali... zaczęło się. Gdy wbiegłem do loży uczestników zamurowało mnie. Wbiłem wzrok w ring, na którym Taehyung bezdusznie okładał pięściami Jacksona. Nigdy nie widziałem w nim tak kipiącej agresji. Jego twarz przybrała okropnego wyrazu... oczy dosłownie płonęły nienawiścią. Co się stało do cholery z moim przyjacielem? Zupełnie go nie poznaję.
Zawziętej walce nie było końca. Widać było, że Jackson nie zamierzał przegrać... był w końcu numerem jeden. Po około dwóch godzinach przyglądania się rzezi V powalił na ziemię wykończonego kolegę. Tłum gapiów znów zaczął krzyczeć, by Tae zabił słabszego... jak widać teraz to on będzie ulubieńcem. Ten jednak wziął głęboki oddech podając brunetowi rękę. Gdy ten za nią chwycił i wstał, Taehyung przytulił go lekko się uśmiechając. Zostały w nim resztki człowieczeństwa... jak dobrze widzieć coś takiego.
- Zwycięzcą dzisiejszej walki zostaje Taehyung!... Jak się bawiliście?!- sala przepełniona była męskimi okrzykami... jakie to irytujące. Po około pięciu minutach fetyszyści tego niepojętego jak dla mnie sportu zaczęli opuszczać salę... uczestnicy natomiast ruszyli do swojej szatni. Niewiele myśląc pobiegłem do niej, by zobaczyć jak poważne obrażenia ma na ciele V.
- Tae!- wbiegłem do środka rozglądając się za przyjacielem. Ten stał przy lustrze opatrując sobie rozcięty łuk brwiowy. Gdy mnie zobaczył odwrócił się odkładając na stolik zakrwawiony gazik.
- Jednak przyszedłeś...
- Miałem opuścić tak dobrą walkę?- chłopak uśmiechnął się lekko patrząc znów w lustro - Chodź... pojedziemy z tym do szpitala.
- Nie ma takiej potrzeby... już jest okej.
- Hyung...
- Naprawdę nie musisz się tak o mnie martwić... przeżyłem gorsze rzeczy.
- Nalegam.- V podszedł do mnie uważnie mi się przyglądając.
- Wygrałem tą walkę dzięki tobie...
- Co?
- Dzięki tobie zrozumiałem jakim dzieckiem jeszcze jestem i jak bardzo jestem niedojrzały... Miałem w sobie tyle złości przez to co ci powiedziałem, że musiałem ją na kimś wyładować...- Hyung uśmiechnął się głaszcząc mnie po ramieniu - Wybacz mi Youngjae...
- Ale sobie słodzicie... jesteście parą?- ygh... spojrzeliśmy w bok. Obok nas stał zakrwawiony Jackson, którego opatrywał Suga.
- Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi.- sprostowałem sprawę wbijając wzrok w ziemię.
- Aleee... kto wie co z tego wyjdzie.- że co... spojrzałem na Tae otwierając szeroko oczy.
- Znowu robisz sobie ze mnie jaja...
- Co?... Nie, Youngjae, źle to odbierasz...
- Tak cię bawi fakt, że jestem gejem?... Kurwa...- czułem jak po policzkach spływają mi łzy - Wiesz co?... Dobrze się stało, że wtedy wyjechałeś...
- Youngjae...
- Żałuję, że znowu musiałem na ciebie wpaść...- warknąłem idąc w stronę wyjścia. Słyszałem jak Taehyung za mną krzyczy, jednak został zatrzymany przez szefa. Nienawidzę go... szczerze go nienawidzę. On jest dupkiem, a ja jestem pieprznięty... kocham go i nienawidzę jednocześnie. Tak w ogóle można? Wybiegłem z budynku udając się na najbliższy przystanek, jednak nie czekałem na autobus jadący pod mój dom. Wsiadłem w pierwszy lepszy autobus jadąc przed siebie...Środek nocy, Seoul, złamane serce... dajcie mi tylko reżysera i bezsensowny scenariusz nadający się na dramę. Świetnie odegram pierwszoplanową rolę...

~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------