Junghan & Jisoo~cz.3 [Nowa płeć- Koniec]

Prolog cz.1 cz.2 

                  Jak już mówiłem po tym wszystkim długo zastanawiałem się czy dawać Jisoo szansę, póki co zostania moim przyjacielem, czy zwyczajnie sobie to wszystko odpuścić. Pamiętam, że kilka dni po tym zdarzeniu zaczepiłem mamę i postanowiłem z nią porozmawiać. Macie ochotę na dialog między nią a mną? Prosze bardzo.

- Możemy porozmawiać?- zapytałem siadając w salonie na kanapie.

- Oczywiście.... tylko najpierw mi powiedz dlaczego znów nie chodzisz do szkoły.

- Właśnie... ta sprawa się z tym wiąże. - mama usiadła obok mnie i ciężko westchnęła - Pamiętasz Jisoo?

- Mhm... co się stało?

- Ostatnio jak poszliśmy na obiad... on... po tym poszliśmy do parku... aish...- mhm... rozmowa z mamą nie należała do najłatwiejszych, zwłaszcza, że poza pocałunkiem przyznałem się jej do jeszcze jednej rzeczy - On w tym parku... pocałował mnie.... boże, jaki wstyd...- jak się domyślacie mama była niesamowicie zaskoczona, jednak starała się trzymać fason i zachowywać jak osoba dorosła. 

- Rozumiem, że on... podobasz mu się, tak?

- Nie wiem... może...

- Junghan... a co ty do niego czujesz?- właśnie tym pytaniem zagięła mnie tak bardzo, że nie wiedziałem gdzie mam chować oczy.

- Mamo... czy... czy można powiedzieć, że jestem no... gejem? Myślisz, że on traktuje mnie jak chłopaka czy dziewczynę?- mama usiadła bliżej mnie i mocno mnie przytuliła. Czułem jej mocno bijące serce oraz zdenerwowany oddech. 

- Porozmawiaj z nim o tym skarbie... jednak... kim byś nie był... nie ważne czy będziesz w związku z chłopakiem czy dziewczyną... zawsze będę cię kochać... ojciec z resztą też. Chcemy po prostu żebyś był szczęśliwy... a o swoim szczęściu zadecydujesz sam... sam powinieneś wiedzieć co jest dla ciebie najlepsze.- dawno nie rozmawiałem z nią tak otwarcie i szczerze. Dlatego też jak się domyślacie ta rozmowa niesamowicie mnie wzruszyła. Jednak od tamtej pory dzięki temu, że szczerze z nią porozmawiałem, nasze relacje bardzo się polepszyły i teraz wiem, że nie ważne co się stanie, zawsze mogę na nią liczyć. 

- Pewnie ci za mnie wstyd, co? Wszyscy twoi znajomi mają normalne dzieciaki, a ty.... nie dość, że masz... niewiadomo co, to jeszcze to coś okazało się być chyba pedałem...

- Nie mów tak Junghan... 

- A nie jest tak?

- Nie... powiem ci, że z ojcem jesteśmy dumni z tego, że mamy takie dziecko. Ilu znasz ludzi, którzy odważyliby się na tak odważny krok, hm?... wiesz czego chcesz od życia skarbie i to nas niesamowicie cieszy.... Mamy jednak wrażenie, że po operacji jedynie cierpisz, a przecież w końcu miałeś poczuć sie szczęśliwym, prawdziwym sobą, mam rację? I to nas trochę martwi... Jeśli nie zaakceptujesz sam siebie, ludzie również tego nie zrobią... wszystko zależy od ciebie.- pamiętam te słowa bardzo dokładnie i często lubię do nich wracać. Traktuję je i powtarzam sobie w myślach jak mantrę. Do tej pory mnie motywują i dają siłę do dalszego działania. 

Na drugi dzień poszedłem do szkoły... głównie po to, by porozmawiać z Jisoo, jednak tego nie było. Poprosiłem wychowawcę o adres i wymykając się ze szkolnych murów ruszyłem do jego mieszkania, które znajdowało się lekko na obrzeżach Ulsan. Nie wiem czemu, ale idąc tam byłem bardzo zestresowany. Otworzyła mi jego mama... gdy mnie zobaczyła, przywitała mnie bardzo ciepło i od razu zaprosiła mnie do środka. Od razu powiedziała, że Jisoo jest chory i dlatego nie chodzi na zajęcia. Gdy wszedłem do jego pokoju, biedak leżał w łóżku. Gdy mnie zobaczył zerwał się na równe nogi i przetarł oczy.

- Co tu robisz?

- Przyszedłem zobaczyć co się z tobą dzieje...połóż się.

- Nie no... spokojnie.- chłopak nałożył na usta maseczkę i zaprowadził mnie na łóżko - Siadaj.

- Jak się czujesz?

- Bywało lepiej.- znad maseczki widziałem jedynie uśmiechnięte oczy kolegi - Czemu nie jesteś w szkole?

- Martwiłem się... wolałem przyjść do ciebie... poza tym chcę wyjaśnić z tobą pewną sprawę.

- No tak...- chłopak usiadł obok mnie i okrył się kocem - Junghan... przepraszam... wiem, że nie powinienem był wtedy tego robić. 

- Nie powinieneś, a mimo to to zrobiłeś... w jakiej sytuacji nas to teraz stawia?

- Może... po prostu o tym zapomnijmy, hm?
- Pewnie... tak najprościej...
- Junghan... o co ci chodzi?- chciałem mu wtedy powiedzieć co leży mi na sercu, ale nie potrafiłem. Byłem tak zestresowany i speszony jak nigdy. Mimo to, słownie i dość dyskretnie starałem się dać mu do zrozumienia, że chciałbym jednak spróbować i dać mu szansę.
- O nic... kiedy wrócisz do szkoły?
- N... nie wiem...- patrzyłem na chłopaka przez dłuższą chwilę, jednak nie potrafiłem wykonać żadnego ruchu... Wtedy jednak Jisoo przysunął się bliżej mnie i ściągnął maseczkę.
- Jisoo...
- Hm?
- Pogadajmy... tylko tak... szczerze.
- Dobrze... a o czym?- aishh... pamiętam bardzo dokładnie ten niezręczny moment. Jisoo złapał mnie delikatnie za rękę i lekko się uśmiechnął, co zestresowało mnie jeszcze bardziej.
- Ty.... ty traktujesz mnie jako... jako chłopaka czy dziewczynę?- nie jestem w stanie opisać zaskoczenia jakie wyskoczyło wtedy na jego twarzy.
- Dlaczego o to pytasz?
- Proszę cię, odpowiedz mi... chcę żebyśmy sobie wszystko wyjaśnili. 
- Powiem tak.... dla mnie nie jest ważne to jakiej płci jesteś... to nie ma dla mnie żadnego znaczenia.... dla mnie najważniejsze jest to, że się dobrze przy tobie czuję, że mam z tobą o czym pogadać... no wiesz...- jak teraz o tym myślę, to to co powiedział jest niesamowicie mądre i prawdziwe... jednak wtedy to mi nie wystarczyło.
- Jisoo.... zadałem konkretne pytanie. 
- Czy to co powiedziałem naprawdę ci nie wystarczy?
- Nie...
Widziałem, że wtedy zwątpił. Wyglądał zupełnie tak, jakby chciał się wycofać z tej rozmowy i ogólnie ze znajomości.
- A chcesz... żebym cię traktował jako kogo?
- Jisoo do cholery.... konkretna odpowiedź.
- Kocham cię bez względu na to jakiej płci jesteś...- fakt... ta odpowiedź była bardzo konkretna... powiedziałbym, że aż za bardzo. Pamiętam każdą sekundę z tamtego dnia. Jisoo pogłaskał mnie po policzku, po czym przejechał delikatnie kciukiem po moich wargach - Spróbuj mi zaufać...- przytaknąłem jedynie i speszony wbiłem wzrok w ziemię. Wtedy też poczułem na czole delikatne usta chłopaka. Wzdrygnąłem się lekko, jednak i na to Jisoo miał sposób. Otulił mnie kocem i powoli wtulił w swoją klatkę piersiową. Powinienem poczuć się bezpiecznie, hm? Powiem szczerze, że chyba wtedy po raz pierwszy od bardzo dawna poczułem przyjemne ciepło rozchodzące się po całym moim ciele. Chciałem mieć kogoś komu mógłbym się wygadać, dzielić z nim zarówno te radosne jak i smutne chwile... no to mam.

*

              Teraz to na co wszyscy czekali. Od tamtego wydarzenia minął rok. Przez pierwsze...hm... chyba trzy miesiące było wszystko dobrze... powiedziałbym, że jak w bajce. Później jednak gdy rodzice Jisoo wyszli na wieczorny bankiet i zostaliśmy sami w domu, chłopak chciał czegoś więcej. W sumie ufam mu i nawet byłem na to gotowy, jednak gdy miało dojść do zdejmowania dolnych partii mojej garderoby poczułem nagłe hamulce... po prostu się wycofałem. Jisoo mimo że czuł się nieco zawiedziony, powiedział, że nic się nie stało i że mnie rozumie. Po tym zajściu nasze relacje trochę się pogorszyły... jak zwykle zresztą z mojej winy. Jisoo jednak chodził z uśmiechem na twarzy i mówił, że jest wszystko w porządku... nie wierzę mu. Wiadomo, że każdy chce iść ze swoim partnerem do łóżka... pokazać mu jak bardzo go kocha, móc czuć jego bliskość... szkoda, że takie czynności szybko u mnie nie przejdą. Chciałbym, by Jisoo poczuł się ze mną szczęśliwy... ale z drugiej strony... czy szczęście daje tylko i wyłącznie pójście ze sobą do łóżka? Owszem... jest to pewien element związku i etap wprowadzający ludzi do dalszego życia, ale co jeśli jedna strona nie jest gotowa na ten krok? Czy wtedy oznacza to koniec? A może początek czegoś nowego?... tylko pytanie czego. 

Jest październik... tak kochani, w końcu dotarliśmy do teraźniejszości. Siedzę w pokoju okryty kocem, piję kawę i czytam o kierunkach jakie oferują Seoulskie uczelnie. Tak wiem... jestem strasznie do tyłu z nauką, ale lepiej się za nią zabrać późno niż wcale, mam rację? 

- Skarbie?

- Hm?- spojrzałem na mamę stojącą w drzwiach.

- Jisoo do ciebie przyszedł.- uśmiechnąłem się szeroko i ściągając laptopa z kolan wstałem, żeby się z nim przywitać. Gdy wszedł do pokoju, pocałował mnie delikatnie, na co speszona, ale jednocześnie szczęśliwa mama wyszła z pokoju.

- Co robisz?- zapytał chłopak i ponownie mnie pocałował, jednak tym razem w nos.

- Przeglądam kierunki jakie mają na uczelniach w Seoulu... ale jakoś nic do mnie nie przemawia.

- Właśnie... przyszedłem porozmawiać w tej sprawie.- usiedliśmy na łóżku. Serce waliło mi jak szalone. Umawialiśmy się, że oboje wyjeżdżamy do Seoulu... że tam razem zamieszkamy i będziemy się uczyć... co jeśli chce ze mną zerwać? Tak wiem... gadam jak baba...

- Z...zmieniasz plany?... mam racje?

- Poczekaj skarbie, powoli...

- Tak czy nie?

- Junghan no.... teraz ja... spokojnie.- chłopak złapał mnie za ręce i lekko się uśmiechnął - Nie bój się... masz minę jakbym miał ci właśnie powiedzieć, że z tobą zrywam i uciekam z jakąś dupą jak najdalej stąd.

- Aishhh głupek... to nie jest śmieszne.

- Posłuchaj mnie...- Jisoo zachichotał i spojrzał w stronę drzwi... widocznie musiała stać za nimi mama - Wyjeżdzam na studia ekonomiczne do Tokio...

- Co?....jak to?! A nasze plany?! Jisoo ty mnie zwyczajnie opuszczasz!- chłopak przewrócił oczami i delikatnie mnie pocałował... był to jego stały sposób na to, by mnie zamknąć.

- Eh... czy tego chcesz czy nie, jedziesz ze mną i koniec... mamy już załatwione mieszkanie, uczelnie... no... u ciebie została jedynie kwestia wyboru kierunku, ale masz tak dobrze zdane egzaminy, że przyjmą cię wszędzie, hm....ah tak... twoi rodzice się na to zgodzili, także no.... wiesz, że od zawsze chciałem mieszkać w Tokio, a teraz jest ku temu świetna okazja, a że nie wyobrażam sobie już teraz życia bez ciebie, to jedziesz ze mną.- zamurowało mnie... otworzyłem jedynie szeroko usta i wpatrywałem się zdziwiony w chłopaka - A, jeszcze jedno.... będziesz tam pod stałą opieką lekarza i psychologa... wszystko już jest załatwione.- nie wierzyłem w to co mówi. To brzmiało jak totalna abstrakcja, z której jednak w głębi duszy cieszyłem się jak dziecko - Powiedz coś matołku.- przytuliłem mocno Jisoo, powstrzymując się od płaczu.

- Kocham cię.- to jedyne, co przyszło mi na myśl. Chłopak odwzajemnił moje słowa i lekko się uśmiechnął. Więc miałem rację... nasz związek rozpoczyna nowy etap. Widzicie... hm... jakby to odpowiednio spuentować... już wiem. 

Jeśli zaakceptujecie sami siebie takimi jakimi jesteście, w końcu w waszym życiu pojawi się ktoś, to również w całości was zaakceptuje. Zapamiętajcie... samoakceptacja jest najważniejsza. Nie ważne czy jesteś chłopakiem, dziewczyną, jesteś homo czy heteroseksualny, nie ważne jakiej rasy jesteś... jeśli pomyślisz "tak... jestem kimś wartościowym", "nie ma drugiej takiej osoby jak ja", "jestem jedyny w swoim rodzaju" czy "akceptuję siebie takim jaki jestem", wtedy w waszym otoczeniu napatoczy się osoba, która zauważy waszą cudowną osobowść unikatowość i stwierdzi, że poświęci Wam więcej uwagi, a później być może resztę swojego życia. Teraz wyciągnijcie z tego lekcję. Akceptujcie siebie, zauważcie w sobie piękno i je pielęgnujcie, by później móc pokazać je światu. Nie ukrywajcie się i nie wprowadzajcie się w niepotrzebne kompleksy. Starajcie się być rozważnie otwarci na ludzi, którzy Was otaczają. Może i do Was uśmiechnie się los i podaruje Wam osobę, z którą będziecie niesamowicie szczęśliwi. Tego Wam życzę. 

Dziękuję, że przeczytaliście moją historię. Trzymajcie się! 

~Koniec.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Junghan & Jisoo ~cz.2 [Nowa płeć]

Prolog cz.1

                        Długo zastanawiałem się czy opowiadać Wam szczegółowo każdy dzień, ale stwierdziłem, że będzie to nudne, powtarzające się i w końcu stracicie ochotę na czytanie moich wypocin. Postanowiłem, że w tej części opowiem Wam o moim przymusowym powrocie do szkoły i "niespodziance", która tam na mnie czekała. To co? Zaczynam.

                        Do szkoły wróciłem kilka dni po kłótni z mamą, którą zapewne pamiętacie. Czułem, że ciągłe siedzenie w domu i zastanawianie się nad sobą tylko pogarsza mój stan psychiczny. Dokładnie we czwartek wstałem wcześnie rano i poszedłem do szkoły. Ku mojemu zdziwieniu zostałem przywitany bardzo ciepło zarówno przez rówieśników jak i nauczycieli. Ławka, w której usiadłem pierwszego dnia stała pusta... wyglądała zupełnie tak jakby czekała specjalnie na mnie. Podczas lekcji angielskiego do sali wszedł nasz wychowawca. Oznajmił, że mamy możliwość pojechania na wycieczkę klasową na wyspę Jeju. Będziemy tam mieszkać u przypadkowych, starszych ludzi, którym w zamian za gościnę będziemy pomagać w domu, gotować czy robić zakupy. Oczywiście wszyscy byli zachwyceni tym pomysłem z wyjątkiem mnie. Po lekcjach poszedłem do profesora i zapytałem czy wyjazd jest konieczny. Ten jednak z uśmiechem na twarzy oznajmił, że jest to idealny czas by zintegrować się z klasą i na wycieczkę ma pojechać każdy. W tamtym momencie zwątpiłem. Wtedy jeszcze brałem masę leków... każde opakowanie było podpisane bym się nie pogubił. Nie mogłem pozwolić sobie na taki wyjazd i tak ogromne ryzyko. Skoro mieliśmy mieszkać po kilka osób w jednym domu, możliwość zobaczenia tych leków czy mojego nagiego ciała była ogromna. Po powrocie do domu starałem się symulować ogromny ból... fakt jest taki, że ciało rzeczywiście mnie bolało, ale to ponoć normalne... nie bolało mnie do tego stopnia, że musiałem sobie odmawiać wyjazdu. Rodzice oczywiście byli wniebowzięci gdy dowiedzieli się o pomyśle wychowawcy. Ponoć już nawet do nich dzwonił i mówił, że koniecznie mam jechać... że taka odskocznia dobrze mi zrobi. Strasznie mnie to denerwowało... Każdy wiedział co jest dla mnie najlepsze, a prawda jest taka, że nikt... absolutnie nikt nie wiedział co siedzi w mojej głowie i co czuję, a mimo to starali się na siłę mnie uszczęśliwiać. No cóż... z dorosłymi się nie wygra.
Po kilku dniach błagań o to bym został w domu, rodzice w końcu stracili cierpliwość... tym razem ojciec. Rozmowę z nim, jaką odbyliśmy tamtego dnia pamiętam bardzo dokładnie.
- Junghan.... to tylko tydzień... naprawdę nic ci się nie stanie jeśli tam pojedziesz.
- Zrozum, że nie mam na to ochoty...
- Ja również nie mam ochoty na wiele rzeczy, a jednak muszę to robić.
- To zupełnie co innego...- mamrotałem i pakowałem torbę... niemalże ze łzami w oczach.
- Takie jest dorosłe życie... robisz rzeczy, na które nie masz ochoty, a mimo to po pewnym czasie dociera do ciebie, że to co zrobiłeś jest dobre i podziałało tylko i wyłącznie na twoją korzyść... tak jest na przykład z pracą...
- Tato... to o czym mówisz to zupełnie inna sprawa... Zobacz.- wstałem i podszedłem do szafki, z której wyciągnąłem pełne pudło leków. Wysypałem je przed nogami ojca i spojrzałem mu w oczy - To wszystko musi jechać ze mną... ktoś na pewno to odkopie i rozpowie wszystkim, że... - tu po policzku popłynęła mi pierwsza tamtego dnia łza.
- Junghan do cholery.... powiedz mi, czy to ja czy matka zmuszaliśmy cię do zmiany płci? Nie... więc dlaczego zachowujesz się tak, jakby to była nasza wina?! Sam się o to prosiłeś! Chyba nie jesteś głupi i wiesz jakie to niosło za sobą konsekwencje!- nieźle,co? Nie sądziłem, że po tym wszystkim moi rodzice stracą do mnie cierpliwość i będą mnie traktować w ten sposób. Skończyło się oczywiście na tym, że się popłakałem. Jak widać pozostały jeszcze we mnie kobiece odruchy i ogromna wrażliwość. Ojca jednak złapały wyrzuty sumienia i wieczorem zaczął mnie za wszystko przepraszać. Sam wtedy nie wiedziałem, czy wolę zostać z rodzicami i ich kłótniami w domu, czy jechać na Jeju i udawać, że się dobrze bawię. Jak się zapewne domyślacie bądź też nie, pojechałem. Całą drogę na wyspę przesiedziałem sam ze słuchawkami w uszach. Na miejscu gdy dokonywaliśmy podziału grup, w jakich mamy mieszkać nie rwałem się jakoś specjalnie do przodu. Stałem ze spuszczoną głową i w duszy modliłem się, by nikt mnie nie wybrał. Na moje jednak nieszczęście wybrała mnie grupka Jisoo i jego przyjaciół: Hoshi, Wonwoo, Seunggwan, Hansol i Doyoon. Każda grupa dostawała wielki pokój gościnny, w którym w rzędzie spaliśmy w śpiworach. Pamiętam, że już pierwszego dnia zaczęły się problemy. Starsza kobieta, u której mieszkałem, pani Choi, poprosiła nas o pójście na zakupy. Zmyśliłem bajeczkę, że źle się czuję i chcę zostać. Chłopaki przytaknęli i poszli do sklepu... przynajmniej tak myślałem. Wykorzystując ich nieobecność zacząłem nerwowo brać leki. Wtedy też do pokoju wszedł zdyszany Jisoo.
- Zapomniałem zabrać por.... jesteś chory?- gorzej być wtedy nie mogło. Byłem spanikowany do tego stopnia, że nie wiedziałem jaką historię mam mu sprzedać, by mi uwierzył. Chłopak podszedł do mnie i zaglądnął mi przez ramię. Nerwowo zasunąłem torbę i niepewnie spojrzałem na kolegę.
- Tak... 
- Na co?
- To nic takiego.... nie musisz się martwić.- pamiętam to, jak bardzo trzęsły mi się wtedy ręce. Nie byłem w stanie niczego zrobić. W sumie od zawsze stresowałem się mnóstwem rzeczy jednak po operacji stałem się na wszystko wyczulony jeszcze bardziej.
- Junghan.... kiedy w końcu powiesz mi o co chodzi? Przecież ja od początku czuję, że jest coś nie tak...
- Nigdy nie powiem ci o co chodzi i daj mi w końcu spokój...- po tych słowach wyszedłem...a raczej uciekłem na plaże, która była nieopodal domu. Bałem się... bardzo bałem się przyznać Jisoo do tego kim tak naprawdę jestem i co wydarzyło się w moim życiu. Z drugiej jednak strony chciałem by wiedział... głupie,hm? Pragnąłem wręcz mieć w kimś oparcie... wygadać się... opowiedzieć o tym co mnie martwi i boli, ale nie mogłem... nie mogłem się przełamać i przyznać się komukolwiek do tego, że jestem po operacji zmiany płci. Pomyślcie jakbyście się zachowali gdyby Wam ktoś powiedział coś takiego. Pewnie teraz myślicie: "spoko, przecież to nic takiego", "jestem tolerancyjny i zaakceptowałbym coś takiego"...mhm... Gdybyście rzeczywiście spotkali się z czymś takim Wasza reakcja byłaby zupełnie inna. Z początku pewnie wmurowałoby Was w ziemię, a później... w zależności oczywiście od tego kim byłaby osoba mówiąca... z trudem zaakceptowalibyście to lub druga, gorsza i bardziej realna opcja... zwyczajnie odrzucilibyście tą osobę i ucięli z nią całkowicie kontakt, mam racje?
Siedząc wtedy na plaży zastanawiałem się, którą z tych opcji wybrałby w ostateczności Jisoo. Coś mi jednak cały czas wmawiało, że chłopak jest moim wrogiem i w życiu nie dochowa tajemnicy jeśli bym mu się do tego przyznał... poza tym... czułem, że siedząc wtedy w domu z pewnością przekopywał mi torbę i pudło z lekami. No cóż... nie ma co snuć donosów... lecimy dalej.
Pamiętam, że jakoś koło godziny 19-20-stej wróciłem do domu, bo na plaży zrobiło się potwornie zimno. W naszej sypialni poza chłopakami siedziała 5-osobowa grupka dziewczyn. Gdy mnie zobaczyły zaczerwieniły się i chowając twarze w rękach szeptały coś między sobą. Ja jednak starając się to zignorować wyciągnąłem ostrożnie z torby piżamę i ruszyłem w stronę łazienki. Wtedy też zostałem zaproszony do "kółeczka", w celu pogadania, pośmiania się i lepszego poznania. Czy miałem coś do powiedzenia? Oczywiście nie. Usiadłem obok Hansola i spuściłem głowę w dół. Wtedy też obok mnie usiadła jedna z dziewczyn o imieniu Jikyo. Przez większość wieczoru zagadywała mnie, zaczepiała... byłoby to do zaakceptowania, jednak ona posunęła się za daleko. Położyła mi rękę na udzie i bardzo szybko zjechała nią do... nazwijmy to mojej "męskości". Syknąłem z bólu i spojrzałem na nią bardzo zdziwiony. Nie byłem w stanie nic powiedzieć... Ona jednak przybliżyła się do mnie i szepnęła byśmy poszli do domu, w którym mieszka ze swoją grupą, bo teraz nikogo tam nie ma.
- Od...odwal się...- czułem, że lada moment wszystko wyjdzie na jaw. Jikyo spojrzała na mnie oburzona, po czym wstała i z całej siły kopnęła mnie w plecy... Była szkolną pięknością i nie potrafiła pogodzić się z faktem, że ktoś dał jej kosza. Wtedy też do akcji wkroczył Wonwoo wraz z Doyoonem. Pierwszy z nich odepchnął ode mnie dziewczynę, a drugi pytał czy wszystko ze mną w porządku.
- Mówię wam, to gej! Musi być pedałem skoro dał mi kosza!- nie wytrzymałem. Mimo bólu zerwałem się na równe nogi i wybiegłem z domu,hm... i teraz nie odchodźcie od komputerów, bo zacznie się, jak myślę najciekawsza dla Was część. Siedząc przed domem i wyjąc jak małe, bezbronne i zostawione samemu sobie dziecko, zastanawiałem się ile jeszcze mam wycierpieć, by w końcu przez moment chociaż poczuć się szczęśliwym człowiekiem... poczuć, że zmiana płci, której tak bardzo pragnąłem była rzeczywiście dobrą decyzją, która faktycznie odmieniła na lepsze moje życie.
- Junghan...- gdy się odwróciłem, ujrzałem za sobą przerażonego wręcz Jisoo, który momentalnie usiadł obok mnie - To... to co ona powiedziała... hm... nie wiem czy to prawda, ale... jeśli rzeczywiście jesteś gejem... to...to nie jest chłopie problem... bynajmniej ja to akceptuję.- po tym zdaniu dostałem impulsu, by o wszystkim mu opowiedzieć. Te wyznania wychodziły ze mnie jedno po drugim i za żadną cenę nie mogły się zatrzymać.
- Jisoo, muszę ci o czymś powiedzieć.... to mnie już tak cholernie męczy, że nie jestem w stanie normalnie funkcjonować! - chłopak kazał mi się uspokoić i zaprowadził mnie na kamienistą ścieżkę biegnącą wzdłuż Morza Żółtego. Gdy znaleźliśmy ławkę stojącą na tyle daleko, by nikt nas nie usłyszał zacząłem swój wywód. Przyznałem się chłopakowi do operacji.... gwałtu... depresji... moich wszystkich lęków i obaw. Pamiętam każdy jego gest czy ruch. Gdy skończyłem mówić odwróciłem głowę w przeciwną stronę... czułem ulgę. W duszy poczułem jakby zrobiło mi się troszkę lżej, jednak nie potrafiłem tego pokazać. Wbiłem wzrok w latarnię znajdującą się na brzegu i czekałem na jego reakcję. Byłem pewien, że zostanę wyśmiany, a sprawa rozejdzie się po szkole bardzo szybko. Wtedy jednak Jisoo złapał mnie delikatnie za rękę i przysunął się bliżej mnie. Spojrzałem na niego bardzo niepewnie i zobaczyłem coś co zbiło mnie z nóg. Oczy chłopaka wypełnione były łzami, które po chwili spłynęły po jego policzkach.
- Wyjdziesz z tego...- powiedział cicho, po czym zacisnął mocniej rękę - Razem z tego wyjdziemy... pomogę ci.- i co? Nie sądziłem, że na świecie są jeszcze tacy ludzie jak Jisoo.
Żeby rozwiać wszelkie Wasze wątpliwości. Nie... nie zaczęliśmy się wtedy całować i nie było happy endu. Pamiętam, że mimo mojego zawstydzenia wycieczka minęła całkiem przyjemnie. Jisoo nie odstępował mnie na krok... zachowywał się tak, jakby czuł się w pełni za mnie odpowiedzialny. Po powrocie do Ulsan znów jednak zamknąłem się w czterech ścianach swojego pokoju i za żadne skarby świata nie chciałem z niego wychodzić. Nie wpuszczałem do niego nawet rodziców... wychodziłem z niego jedynie w środku nocy gdy rodzice spali, by się wykąpać. Nawet nie odczuwałem głodu... mimo że siedziałem w takim zamknięciu, hm... coś około tygodnia. Po tym okresie czasu przyszedł do mnie Jisoo. Przyszedł w godzinach porannych, kiedy to moi rodzice szykowali się do wyjścia. Po zapewnieniu ich, że o wszystkim wie i stoi jak najbardziej po mojej stronie został zaprowadzony pod drzwi mojego pokoju... ten moment i rozmowę również przytoczę Wam w całości.
- Junghannie... jak się czujesz?- leżałem pod kołdrą i kocem i nie uśmiechało mi się wstawanie, by otworzyć drzwi - Otworzysz?.... Chcę pogadać.
- Nie...
- Nie wygłupiaj się... otwórz.- chcąc nie chcąc spełniłem jego prośbę i po otwarciu drzwi z powrotem położyłem się do łóżka - Czemu nie chodzisz do szkoły?... Coś się stało?- chłopak usiadł na ziemi i oparł podbródek na łóżku tuż obok mojej twarzy - Strasznie zmizerniałeś... kiedy ostatnio coś jadłeś?
- Nie wiem...
- Hm... to nie ma na co czekać.- Jisoo podszedł do szafy i zaczął wybierać mi ubrania.
- Co ty robisz?
- Wykąpiesz się, ubierzesz i pójdziemy coś zjeść... nie możesz ciągle siedzieć w pokoju.
- Jisoo...- usiadłem i przeczesując włosy spojrzałem na kolegę - Powiedziałem ci o tym wszystkim pod wpływem impulsu.... nie musisz się nade mną litować i tak się o mnie troszczyć...- wyszedłem na dupka... tak wiem. Chłopak spojrzał na mnie zdziwiony i jednocześnie nieco smutny.
- Przykro mi, że tak na to patrzysz... myślałem... myślałem, że masz do mnie zaufanie, skoro mówisz mi o takich rzeczach... A ja...ja jestem taki, że nie zostawię cię z tym samego choćby nie wiem co.- po tych słowach położył obok mnie wybrane przez siebie ubrania - Jeśli nie chcesz bym ci się narzucał to powiedz.- hm... długo go po tym przepraszałem i tłumaczyłem skąd u mnie takie zachowanie. Jisoo jednak jest takim człowiekiem, który wszystko rozumie i z ogromną cierpliwością daje mi czas.
Jakoś w porze obiadowej wyszliśmy z mieszkania i ruszyliśmy "na miasto" żeby coś zjeść. Chłopak zaproponował swoją ulubioną knajpkę, do której poszliśmy bez mojego najmniejszego sprzeciwu. Znajdowała się ona w ogrodzie, który jesienną porą wyglądał niesamowicie. Całość oczywiście chroniona była przez szklane zabudowanie dzięki czemu mimo panującego na dworze chłodu nie zmarzliśmy, a i tak nadal mogliśmy cieszyć się widokiem złotej jesieni. Pozwoliłem nawet wybrać mu dla mnie danie... tego dnia nie miałem ochoty kompletnie na nic. Ani na spacer, ani na obecność Jisoo, ani na jedzenie... totalne zero. Gdy dostałem pięknie przygotowane japchae wyciągnąłem z kieszeni płaszcza leki i spojrzałem na chłopaka. Ten jedynie uśmiechnął się i zachęcił mnie do wzięcia ich. Po wyciśnięciu na stół około 10 tabletek, połknąłem je za jednym razem i zacząłem grzebać w talerzu. Wtedy do akcji wkroczył Jisoo. Wziął ode mnie pałeczki i usiadł bliżej mnie.
- Otwieraj buzię.
- Zwariowałeś...
- No już.- to było strasznie miłe z jego strony. Karmił mnie jak swojego młodszego braciszka w międzyczasie opowiadając mi śmieszne historie. Tym oto sposobem na moim talerzu nie zostało kompletnie nic. Miałem ogromne wyrzuty sumienia, że przeze mnie Jisoo musi jeść zimne danie, jednak ten uparcie twierdził, że w niczym mu to nie przeszkadza. Po obiedzie ruszyliśmy hm... ah tak... jak mógłbym zapomnieć. Poszliśmy na spacer do bambusowego parku. Chodziliśmy w kompletnej ciszy, która niesamowicie mnie krępowała. W końcu Jisoo złapał mnie delikatnie za rękę.
- Uśmiechnij się... jak się czujesz?
- Lepiej...
- Udowodnij.- spojrzałem na kolegę i posłałem mu delikatny uśmiech. Ten zatrzymał się i postawił mnie na przeciwko siebie - Powinieneś się częściej uśmiechać, wiesz?
- Dlaczego?
- Bo masz śliczny uśmiech... i pamiętaj... każdy z uśmiechem wygląda o niebo lepiej. 
- Mhm... póki co mój uśmiech zatrzymam tylko dla ciebie. 
- Super... na początek dobre i to.- jak się okazało najlepsze miało dopiero nadejść. Może inaczej... najlepsze, ale jak dla mnie wtedy najgorsze i niewyobrażalnie bolesne - Junghan? Mogę coś zrobić?
- Hm... zależy co.
- Zamknij oczy.
- Wolę nie...
- Nie bój się...- no cóż... zamknąłem oczy i po chwili poczułem na ustach delikatne i ciepłe wargi. Otworzyłem szeroko oczy i odsunąłem się od chłopaka - P...przepraszam...- nie byłem w stanie nic powiedzieć... momentalnie przypomniał mi się gwałt i kilka par ust przywierających do mojej twarzy - Junghannie...
- Jesteś taki sam jak reszta!- rzuciłem, jednak twardo stałem w miejscu. Wydaje mi się, że spowodowane to było strachem i ogromnym zaskoczeniem. Podświadomie jednak nie chciałem jeszcze rozstawać się z Jisoo.
- Nie... Junghan, to nie tak... Jeśli to dla ciebie za szybko, to przepraszam...
- O czym ty mówisz...- spuściłem trochę z tonu... nie chciałem robić sobie wroga u kolejnej osoby.
- Ja... nie chcę cię do niczego zmuszać... jeśli będziesz gotowy by mi zaufać to...
- Nie żartuj sobie ze mnie...
- Nie rozumiem...
- Wierzyć mi się nie chce, że normalny chłopak chce być z... czymś takim jak ja... 
- Junghan...
- Narazie...- po raz kolejny wyszedłem na dupka... jednak... no proszę Was, spróbujcie mnie zrozumieć. Pamiętam, że po powrocie do domu długo myślałem o tym, co zrobił i powiedział Jisoo.
             Chcecie wiedzieć co będzie dalej? Śledźcie tę historię na bieżąco... wszystko Wam opowiem w swoim czasie.


~c.d.n.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------

Junghan & Jisoo ~cz.1 [Nowa płeć]

prolog

                   Po wejściu do nowej szkoły udałem się prosto do sekretariatu. Tam miałem dostać plan zajęć i kluczyk do szafki... tak też się stało. Pamiętam, że gdy szedłem korytarzami większość ludzi witała mnie bardzo życzliwie z uśmiechami na twarzach. Wtedy jednak byłem bardzo zamknięty w sobie i wystraszony więc każdy taki gest odbierałem jako pewnego rodzaju podstęp. Nadal tak jest, ale już nie w tak zaawansowanym stopniu jak dwa lata temu. 

Po odnalezieniu sali wszedłem do niej i usiadłem w pustej ławce, która akurat jako pierwsza wpadła mi w oko. Kilka z nich było już zajętych głównie przez dziewczyny, które pożerały mnie dosłownie wzrokiem. Moja pierwsza myśl? Na pewno czują, że jest ze mną coś nie tak... że jestem inny. Pamiętam, że tzw. płeć piękna ma taki zmysł. Jeśli coś im nie podpasuje od razu potrafią wyczuć co to takiego. Gdy usłyszałem szepty na swój temat odwróciłem się w ich stronę, jednak te zaczerwieniły się i zasłaniając twarze odwróciły się w przeciwnym kierunku. Powiem szczerze, że wtedy ta sytuacja również mnie skrępowała... Owszem, ciałem byłem już chłopakiem, jednak w mojej głowie zostało jeszcze kilka dziewczęcych nawyków. Od zawsze należałem do grona nieśmiałych, zakompleksionych osób i wtedy gdy usłyszałem szepty i wzdychania dziewczyn byłem bardzo zawstydzony. 

Równo o godzinie 08:00 zadzwonił dzwonek oznajmiający lekcje...a konkretnie godzinę wychowawczą. Pamiętam to tak dokładnie, jakby to było wczoraj. Nauczyciel, Pan Kang, stanął na środku klasy i z szerokim uśmiechem poprosił mnie o wystąpienie na środek. Czułem jak serce podchodzi mi do gardła, a ciało zalewa fala zimnego z nerwów potu. Nie miałem jednak wyjścia... chcąc nie chcąc wyszedłem na środek i lekko się ukłoniłem uciekając wzrokiem po kątach sali. Do moich uszu docierały szepty dziewczyn, mówiące, że jestem niesamowicie przystojny... zamurowało mnie. Czułem jak cały się czerwienie. 

- To co Junghan? Może opowiesz klasie kilka słów o sobie?- przełknąłem głośno ślinę i zacząłem "opowieść".

- Na.... nazywam się Junghan... przeprowadziłem się tu z Gumi...- pamiętam, że w tamtym momencie totalnie mnie zamroczyło. Poczułem dreszcze rozchodzące się po całym moim ciele. Oczy widziały jedynie ciemność.

- Panie Profesorze, chyba mu słabo.- usłyszałem bardzo delikatny, męski głos dobiegający z końca sali. Pan Kang posadził mnie z powrotem w ławce i po upewnieniu się, że nic mi nie jest wrócił do prowadzenia zajęć. Było mi wtedy okropnie głupio. Całą tamtą lekcję przesiedziałem z głową w oknie... robiłem wszystko by unikać kontaktu wzrokowego z resztą klasy. Podczas przerwy podszedł do mnie wysoki szatyn o bardzo szczupłej i smukłej sylwetce. Usiadł na parapecie i lekko się uśmiechnął.

- Jak się czujesz?- podniosłem na niego niepewnie oczy i się ukłoniłem.

- Lepiej... dziękuję.- chłopak podał mi butelkę wody i znów posłał w moim kierunku ciepły uśmiech. Po wypiciu kilku łyków spojrzałem na miejsce, w którym siedział z nadzieją, że już sobie poszedł, jednak ten twardo siedział w miejscu. 

- Wiem jak to jest być nowym, ale spokojnie... ta klasa jest naprawdę spoko.- przytaknąłem jedynie na jego słowa i zacząłem wyciągać z plecaka książki i zeszyty na następny przedmiot - Ah, nie przedstawiłem się... Jestem Jisoo.

- Miło mi.

- Rok temu przyjechałem do Korei. Wcześniej mieszkałem w Los Angeles, no ale cóż... życie nam płata nieraz takie niespodzianki, że ciężko się w nich połapać.

- Żebyś wiedział...- chłopak uśmiechnął się i zeskoczył z parapetu.

- Nie będę Ci już przeszkadzał. - po tych słowach podszedł do grupki chłopców, którzy zadając pytania ciągle patrzyli się w moją stronę. Tak w sumie minęła reszta tamtego dnia. Cały dzień w jednej ławce, z nosem w oknie, błądząc myślami zupełnie gdzie indziej. Przełomowy moment tamtego dnia nastąpił dopiero gdy się przebierałem chcąc iść do domu. Poczułem czyjąś rękę na ramieniu. Wtedy też wróciły do mnie najgorsze wspomnienia. Odruchowo kucnąłem zwijając się w kulkę. Niekontrolowanie też z moich oczu popłynęły łzy. 

- Jung... Junghan, coś się stało?- był to wspomniany wcześniej przeze mnie Jisoo. Podniosłem się niepewnie i nie patrząc na chłopaka kontynuowałem ubieranie się. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że nie byłem w stanie pocelować suwakiem w zamek - Junghan...

- Tak?

- Co się stało?

- Nic.- spojrzałem na chłopaka i lekko się uśmiechnąłem. Następnie pospiesznie narzuciłem na ramię plecak i zrobiłem krok w stronę wyjścia, jednak zostałem przytrzymany przez kolegę - Cz... czego chcesz?- hm... może to śmieszne, ale wtedy naprawdę się bałem. Po Dongseoku również nie spodziewałem się, że potrafi zrobić człowiekowi coś tak okropnego, a jednak... pozory czasem potrafią nas bardzo zmylić. 

- Em... w zasadzie to... chciałem się tylko zapytać co dzisiaj robisz.

- Mam już na dzisiaj plany.- rzuciłem oschle i wyrywając rękę z dłoni chłopaka wybiegłem ze szkoły. Teraz jak o tym pomyślę, robi mi się okropnie głupio, ale zastanówcie się... czy Wy bylibyście w stanie normalnie funkcjonować po czymś takim? Nie użalam się nad sobą... nic z tych rzeczy. Wyobraźcie sobie jednak sytuację podobną do mojej... to jak? Wyłączamy się i przerzucamy się myślami w Waszym przypadku w zupełnie inny świat. Jesteś dziewczyną czy chłopakiem i cholernie źle czujesz się we własnej skórze... gdy po długich latach w końcu spełnia się twoje marzenie i zostajesz kimś, kim od zawsze pragnąłeś być na twojej drodze stają twoi koledzy. Gdy po długim dniu cieszysz się, że w końcu idziesz do domu odpocząć, zaczepiają Cię i wyzywają od najgorszych. Gdy myślisz, że to koniec i w końcu Ci odpuszczą, zostajesz zaciągnięty w najciemniejszy kąt szatni i tam w brutalny sposób się do Ciebie dobierają. Jak? Rozbierając Cię obnażają twoje roztrzęsione, poranione i w tym momencie zakrwawione już ciało. Następnie mocno Cię trzymając i kneblując usta mszczą się na tobie za to, że chcesz być prawdziwym sobą... Czujesz jedynie okropny ból zarówno fizyczny jak i psychiczny, strach, upokorzenie i wstyd. Po wszystkim wmawiasz sobie, że sam się o to prosiłeś... że ta zmiana ich sprowokowała... że to tylko i wyłącznie twoja wina... Widzisz? Coś takiego pozostaje w psychice do końca życia...

Po powrocie do domu zamknąłem się w czterech ścianach swojego pokoju i otworzyłem na oścież okno. Mimo chłodu i wiatru przelatującego przez cały mój pokój stanąłem na nim i ze łzami w oczach wpatrywałem się w dół. Mhm... zgadliście. Wtedy pierwszy raz chciałem ze sobą skończyć. To wszystko mnie zwyczajnie przerosło. Miałem tylko 18 lat i nie umiałem udźwignąć tak wielkiego ciężaru. Całe szczęście... tak... teraz mówię, że dzięki Bogu moja mama weszła wtedy do pokoju i siłą ściągnęła mnie z tego okna. Tamtego dnia nie potrafiłem tego docenić i byłem na nią wściekły, ale to właśnie dzięki niej dalej żyję i jestem....ha.... to w swoim czasie. 

Po tym zajściu rodzice zaprowadzili mnie do psychologa, a następnie do psychiatry, który chciał zamknąć mnie w ośrodku. Ojciec jednak stwierdził, że to mi jedynie jeszcze bardziej zaszkodzi. Powiedział, że najlepszym lekarstwem będzie dla mnie kontakt z rówieśnikami, którzy stopniowo przywrócą mnie do normalnego funkcjonowania. Czy się z tym zgadzam? Wtedy go wręcz nienawidziłem za to co powiedział. Chciał, bym za wszelką cenę opcował z ludźmi... rozmawiał z nimi, wychodził gdzieś. Ja jednak nie byłem w stanie tego robić. Każde wyjście z domu było dla mnie ogromną walką samego ze sobą i swoimi fobiami. Znów zacząłem opuszczać zajęcia. Nie było jednak tak, że bez przerwy siedziałem w swoim pokoju. Codziennie wychodziłem z domu, mówiąc rodzicom, że idę do szkoły. Za każdym razem jednak przez około miesiąc czasu chodziłem na plażę i tam siedząc na zimnym piasku myślałem nad tym co dalej... co będzie ze mną i z moim życiem. W sumie bardziej zastanawiałem się nad tym, czy warto nadal tak wegetować i oszukiwać rodziców i samego siebie. Wtedy nie bardzo zaprzątałem sobie głowę tym, czy zdam w końcu tą maturę, pójdę na studia, dostanę jakąś pracę, wyprowadzę się z rodzinnego domu... nie.. to były dla mnie sprawy drugiego rzędu. Bardziej zastanawiało mnie to kim teraz tak naprawdę jestem? Kim się czuję? Czy w końcu komuś zaufam i kogoś do siebie dopuszczę? I przede wszystkim... czy bardziej pociągają mnie chłopcy czy dziewczyny. Naprawdę sam już nie wiedziałem kim jestem... czułem się... nikim. Wegetującą roślinką czekającą na swój koniec. 

Dokładnie 24 października 2013 roku siedząc na plaży dostałem sms'a od nieznanego mi numeru. Jego treść? "Hej Junghan, co się z tobą dzieje? Martwimy się.". Po długim namyśle w stronę obcego numeru poszedł sms z podstawowym pytaniem: czyj to numer? Od razu otrzymałem odpowiedź: "Jisoo... wziąłem twój numer od wychowawcy.". Byłem wściekły, że chłopak tak się do mnie przyczepił. Chciałem spokoju i samotności... czy naprawdę wymagałem od życia tak wiele? Nie odpisywałem... warknąłem jedynie i już chciałem schować telefon, gdy znów usłyszałem jego dźwięk: "Jesteś może w domu?". Pamiętam, że przeklinałem go w myślach w najgorszy możliwy sposób. Odpisałem mu, że nie, bo rodzice myślą, że jestem w szkole. Jisoo długo mnie męczył... gdy zapytał o to, gdzie obecnie przebywam serce podeszło mi do gardła. Dla świętego spokoju jednak podałem mu dokładną lokalizacje i z wściekłością przenikającą ze strachem czekałem na jego przyjście. Hm... nie przytoczę Wam dokładnie naszych dialogów, ale postaram się zrobić to jak najlepiej.

Po przyjściu chłopak w ciszy usiadł obok mnie i lekko się uśmiechnął.

- Co się z tobą dzieje?- takim pytaniem rozpoczął rozmowę ze mną. Jego głos był cichy i bardzo spokojny.

- Nic się nie dzieje...

- Junghan...- Jisoo chciał położyć mi rękę na nodze, jednak ja skutecznie ją odrzuciłem.

- Nie dotykaj mnie, dobra?

- Wiem... a raczej czuję, że coś się stało... chciałbym wiedzieć co żeby ewentualnie ci jakoś pomóc.- bardzo mnie tym zaskoczył... oczywiście pozytywnie. Jednak wtedy nie byłem w stanie tego docenić.

- A kim ty niby jesteś, że mam ci opowiadać o swoich problemach?

- Chciałbym być twoim... przyjacielem, hm?

- Ja nie potrzebuję przyjaciół...- wstałem z piachu i ruszyłem w stronę chodnika. Słyszałem za sobą jedynie słowa chłopaka, że nie mogę uciekać całe życie i że samotność prędzej czy później mnie wykończy. W pewnym sensie miał rację, ale za cholerę nie chciałem mu jej wtedy przyznać. 

Po powrocie do domu chciałem jedynie zamknąć się w swoim pokoju i położyć się do łóżka. Od kilku dni czułem jak wszystko w okolicach dolnych części ciała mnie boli, jednak nie mówiłem o niczym rodzicom, by ich nie martwić. Gdy zamknąłem za sobą drzwi wejściowe usłyszałem głos mamy wzywający mnie do kuchni. 

- Jak było w szkole?

- Dobrze...

- Mhm... dostałeś jakąś ocenę?

- Tak... ale to nic specjalnego...

- Junghan.... dzwonił do mnie twój wychowawca i powiedział, że od miesiąca znów opuszczasz zajęcia.... dlaczego nas okłamujesz? Ja rozumiem, że jest ci ciężko, ale nie możesz ciągle uciekać... tak nie rozwiążesz swoich problemów.- wtedy miałem jedynie ochotę wykrzyczeć jej w twarz, że jej nienawidzę za to co powiedziała i uciec. 

- Wy niczego nie rozumiecie!

- Junghan... minęło już od tego zdarzenia dobre pół roku.... skarbie... ile chcesz to jeszcze rozpamiętywać?

- Nie wierzę, że mówisz coś takiego! Jak możesz?! 

Targało mną mnóstwo negatywnych emocji. Złość... żal... nienawiść... rozczarowanie... Nie jestem w stanie określić jak źle się wtedy czułem. Pamiętam, że gdy zamknąłem się w pokoju nabrałem ochoty na rozmowę z Jisoo... tak po prostu. Czułem się tak, jakby rodzice stanęli po stronie oprawcy. Ten dzień na pewno pozostanie długo w mojej pamięci. Ogólnie ostatnie dwa lata pamiętam bardzo dokładnie. Jestem w stanie opowiedzieć praktycznie każdy dzień z precyzyjnymi szczegółami... dlaczego? Sam nie wiem. Może dlatego, że były one wyjątkowe pod każdym względem. W sumie całe moje życie nadawało się na fabułę jakiegoś filmu, ale wydarzenia sprzed ostatnich 24 miesięcy diametralnie zmieniły mój pogląd na świat i ludzkie życie. 

~c.d.n

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Junghan & Jisoo~prolog [Nowa płeć]

[włączamy]

                   Cześć wszystkim. Nazywam się Yoon Junghan i chcę Wam wszystkim opowiedzieć swoją historię, która jak myślę Was zaciekawi gdyż jest dość nietypowa. To co? Zaczynamy?
                   Jak już mówiłem nazywam się Junghan i mam 20 lat. Pochodzę z Gumi, liczącego na chwilę obecną około 375 tysięcy mieszkańców. Uwielbiam to miasto i jestem do niego bardzo przywiązany, jednak łączą się z nim niestety bardzo nieprzyjemne dla mnie wspomnienia. Odkąd sięgam pamięcią, moje życie nigdy nie należało do tych spokojnych i monotonnych. Hm... najlepiej będzie jeśli najważniejszą i bardzo istotną w tej historii kwestię przedstawię na samym początku. Otóż urodziłem się jako dziewczyna.... tak, dobrze przeczytaliście. Dokładnie do 18 roku życia musiałem męczyć się w dziewczęcej skórze. Od zawsze źle się z tym czułem i za wszelką cenę pragnąłem to zmienić. Dopiero gdy skończyłem 18 lat udało mi się namówić rodziców na operację zmiany płci. Wyjdę tu może na dupka, ale moi rodzice mają masę pieniędzy i prawdę mówiąc taka operacja to dla nich żaden wydatek, jednak ich tłumaczenie było takie iż wolą poczekać aż dojrzeję i świadomie podejmę tą decyzję. Skończyłem 18 lat, powiedziałem im po raz tysięczny, że pragnę tej operacji, że nienawidzę siebie jako kobiety i co... udało się. Na drugi dzień pojechaliśmy do Busan spełnić moje odwieczne marzenie. Cholernie cierpiałem... Nie sądziłem, że taki z pozoru błahy zabieg może kosztować mnie tyle łez i cierpienia. Wiedziałem jednak, że to przejściowe i po fali bólu wszystko zmieni się na lepsze.  Przynajmniej taką miałem nadzieję...
Po miesięcznej przerwie wróciłem do szkoły. Klasa maturalna... wiadomo jak to jest. Masa nauki, korepetycje, zakuwanie do późnych godzin wieczornych. Po około 30 dniach przerwy miałem ogromne zaległości, których nie byłem w stanie ogarnąć. Nikt z moich znajomych nie wiedział dlaczego tak nagle zniknąłem. Nikomu nie zwierzałem się jakoś szczególnie ze swoich zmartwień i problemów. Z nikim ze szkoły nie wchodziłem raczej w głębsze relacje. Byliśmy dobrymi znajomymi, którzy pomagali sobie w szkole, wychodzili wspólnie na imprezy podczas weekendów, chodzili w piątki po zajęciach na kawę... nic specjalnego. Nie można raczej nazwać tego przyjaźnią. Gdy przekroczyłem próg sali, w której moja klasa miała akurat lekcje, można się domyślić jaka była reakcja... Pewnie myślicie "fala śmiechu, wyzywanie itp."... szczerze mówiąc wolałbym to. Gdy usiadłem w ławce zaczęło się "dyskretne" wytykanie palcami, szeptanie na mój temat. Ja jednak starałem się grać twardego i dzielnie przesiedziałem w szkole do końca dnia. Psycholog, do którego chodziłem po operacji mówił, że może być mi ciężko w otoczeniu, w którym do tej pory się obracałem. W sumie byłem przygotowany na coś takiego. Po ostatniej lekcji zszedłem do szatni i zacząłem zmieniać buty. Wtedy też usłyszałem jak ktoś za mną staje. Wziąłem głębszy oddech i odwróciłem się w stronę tej osoby... a raczej grupki osób, konkretnie samych klasowych osiłków. Po obdarowaniu ich lekkim uśmiechem wróciłem do swojego zajęcia i wtedy też wszystko się zaczęło...
- Junghan...
- Tak?- zostałem mocno przybity plecami do szkolnych szafek. Jęknąłem z bólu i spojrzałem na Dongseoka... niegdyś mojego dobrego kolegi.
- Jak to jest być transem?- po tym pytaniu po szkolnej szatni rozeszła się echem fala śmiechu. Czułem co się kroi i cholernie bałem się w tamtym momencie, ale co mogłem zrobić? Świeżo po operacji i obolały przeciwko pięciu zdrowym jak konie chłopakom.
- Daj spokój...
- Odpowiedz mi.- syknął przez zęby chłopak i ponownie pchnął mnie na szafki. Miałem ochotę się rozpłakać, ale nie chciałem wychodzić na tchórza i mięczaka. Ta cała sytuacja dobijała mnie nie tylko psychicznie, ale też fizycznie... każdy ich dotyk i pchnięcie rozchodziły się ogromną falą bólu po całym moim ciele.
- Dongseok... proszę cię...- Jiwon... odwieczny piesek Seoka, szarpnął za mój mundurek i rzucił mną o ziemię. Nie wytrzymałem... mimowolnie z moich oczu popłynęły łzy. Czułem jak szwy zagłębione w moim ciele powoli się rozchodzą.
- Totalnie ci odbiło Junghan... jesteś laską, rozumiesz? I nic tego nie zmieni. 
- J... już... już nie jestem... Jestem taki sam.... taki jak wy.- chciałem się podnieść, ale nie mogłem. Ból kazał mi leżeć na ziemi i czekać na najgorsze. Wtedy też Dongseok kucnął obok mnie i lekko się uśmiechnął.
- Strasznie ładniutki z ciebie "chłopiec"...- tu parsknął śmiechem i poluzował swój krawat od mundurka - Mam ci udowodnić, że nadal jesteś dziewczyną?
- Nie... Dongseok, proszę cię... daj mi spokój...
Chłopak nachylił się do mnie i lekko złapał mnie za włosy podnosząc tym samym moją głowę do góry.
- Hm... tak się zastanawiam... każdej normalnej dziewczynie podobają się chłopcy... został w tobie ten instynkt, czy przerzuciłeś się już na laski?- milczałem... w sumie jakby nie patrzeć... stojący wśród grupki Jinwook od zawsze mi się podobał i... nadal tak jest. Nie... nie mogłem im się do tego przyznać, bo dopiero by mi się oberwało. W sumie wtedy minął dopiero miesiąc od operacji i trudno było mi powiedzieć czy podobają mi się chłopcy czy dziewczyny i jakiej orientacji teraz będę.
- Nie wiem...
- Mam ci pomóc się określić?
- Dawaj Dongseok!- doping Jiwona był konieczny... Dokładnie pamiętam co czułem w tamtym momencie gdy Dongseok za wszelką cenę starał się mi "pomóc" w określeniu swojej orientacji. Strach.... przeszywający mnie od stóp do głów ból... pękające szwy... wstyd... to jedne z bardzo wielu emocji towarzyszących mi w tamtej chwili. Chciałem zniknąć... zapaść się pod ziemię... najlepiej nie istnieć. Nigdy w życiu nie czułem się tak upokorzony. Pamiętam, że po tym wydarzeniu przez około trzy miesiące nie pokazywałem się w szkole. Siedziałem zamknięty w pokoju i do nikogo się nie odzywałem. Rodzice bardzo się o mnie martwili, w szczególności mama. Dzień w dzień starała się ze mną porozmawiać, ale byłem w takim szoku, że nie potrafiłem dopuścić do siebie nawet jej. Pamiętam, że przyznałem się jej do wszystkiego w dniu rozpoczęcia matur. Było mi głupio gdy jej o tym mówiłem. Miałem wrażenie, że sam się o to prosiłem... że to ja jestem temu winny. Pamiętam każdą, spływającą po jej policzkach łzę... każde słowo pocieszenia, którego długo nie mogła z siebie wydusić... każdy jej dotyk, którego starałem się unikać jak ognia... pamiętam dokładnie wszystko zupełnie jakby to było wczoraj. Tej nocy rodzice bardzo długo rozmawiali na ten temat i starali się wybrać dla mnie jak najlepsze rozwiązanie... chcieli mnie za wszelką cene chronić. Całe szczęście mają taką pracę, która nie trzyma ich w jednym miejscu. Tamtej nocy zapadła decyzja o przeprowadzce. Z początku nie podobał mi się ten pomysł. To dla mnie zbyt wiele... zmiana płci... gwałt... przeprowadzka...zmiana szkoły... nie. Niestety nie miałem wtedy nic do powiedzenia. Równie szybko jak podjęta została decyzja, tak szybko również przetoczyła się przez nasze życie przeprowadzka, za którą teraz jestem rodzicom bardzo wdzięczny, ale to w swoim czasie...
            Przeprowadziliśmy się do Ulsan gdzie zamieszkaliśmy w centrum miasta. Widok z okna mojego pokoju idealnie pokazywał to, czego wtedy potrzebowałem. Morze Japońskie... morze od zawsze kojarzyło mi się z ciszą, spokojem, chwilą, w której mogę pobyć sam z własnymi myślami. Podczas wakacji miałem właśnie na to czas... całymi dniami przesiadywałem w oknie bądź też chodziłem nad morze i tam w ciszy zastanawiałem się co dalej zrobię ze sobą i swoim życiem. Po dwóch miesiącach odpoczynku musiałem znaleźć odpowiadające mi liceum i powtórzyć klasę maturalną. Wybrałem pierwszą lepszą szkołę znajdującą się za rogiem ulicy.
- Pamiętaj skarbie... co by się nie działo, zawsze możesz na nas liczyć.- po tych słowach wybrałem się na pierwszy dzień szkoły, rozpoczynający moje nowe... mam nadzieję, lepsze życie.


~c.d.n.