Joshua & Vernon ~cz.1 [Pomóż mi]

                      Nazywam się Hong Jisoo, ale większość ludzi mówi do mnie Joshua. Od dwóch lat mieszkam w Seoulu z moim chłopakiem Dongseokiem. W zasadzie nie z chłopakiem tylko facetem... hm.. jest starszy ode mnie o 14 lat. To może po kolei? Wcześniej mieszkałem w Yeosu i tam właśnie poznałem Seoka na jednej z imprez, na które niegdyś dość często chodziłem. Z początku spotykaliśmy się jak typowe parki, no wiecie... kino, knajpy, spacery. Po około czterech miesiącach związku zaproponował mi wyjazd do Seoulu. W sumie to on był zmuszony do przeprowadzki... taka praca. Firma, w której pracuje, przeniosła swoją siedzibę do stolicy Korei. Powiedział, że nie chce się ze mną rozstawać i że spotykanie się ze mną będzie teraz bardzo trudne. Widywalibyśmy się pewnie raz na miesiąc jak dostałby jakieś wolne. Mało tego... musiałby jechać przez całą Koreę tylko po to, by spędzić ze mną weekend. Dongseok obiecał, że w Seoulu znajdzie odpowiadającą mi szkołę i że spokojnie będę mógł kontynuować naukę, na której bardzo mi zależy. Jestem obecnie w klasie maturalnej. Podczas przeprowadzki zaczynałem liceum, co było idealnym wręcz pretekstem do zmiany otoczenia. W zasadzie był to jeden z bardziej kluczowych argumentów, którym operowałem podczas rozmowy z rodzicami. Oczywiście rodzice nie wiedzą o tym, że przeprowadziłem się z facetem i mieszkam właśnie z nim. Cały czas żyją w przekonaniu, że wynajmuję pokój w akademiku i wiodę spokojne życie przeciętnego, koreańskiego ucznia. Szczerze? Bardzo bym tego chciał... Niestety nie mam tak kolorowo, jakby się mogło wydawać. 

Dongseok przestał radzić sobie z nadmiarem i tempem wykonywanej pracy. Siedzi w biurze od 7 rano do około 21-22 bez chwili wytchnienia. Można zwariować, co? No właśnie... Około 1,5 roku temu zaczął pić. Pić to mało powiedziane... chleje na umór, do nieprzytomności. Zanim jednak padnie w przedpokoju bądź salonie musi wyżyć się na mnie. Jak? To proste. Nie ma dnia, w którym nie zaciągnąłby mnie do łóżka. Nieraz potrafi zrobić to ze mną na stole, kanapie, w przedpokoju, w łazience... wszystko jedno. Za każdym razem jak się stawiam lub odmawiam dostaję po gębie. Dongseok to kawał chłopa, także każde uderzenie z jego strony kończy się masą siniaków i krwiaków. Mam już dość... szczerze mam dość takiego życia, ale co mogę zrobić? Muszę godzić się na takie traktowanie, inaczej zostanę bez pieniędzy i dachu nad głową. Poza tym mimo wszystko chyba nadal coś do niego czuję...

*

               Usiadłem na korytarzu czekając na pierwszą lekcję. Na głowę narzuciłem kaptur, a rękawy bluzy obciągnąłem, by nikt nie patrzył na moje ręce. Siedziałem ze spuszczoną głową i czekałem ze zniecierpliwieniem na ten nieszczęsny dzwonek, który dzisiaj jak na złość nie chciał zadzwonić. W pewnym momencie poczułem jak ktoś siada ze mną ramię w ramię, jednak nie miałem odwagi, by zobaczyć kto to.

- Hej, co tam?- ten głos... Jun. Mój najlepszy przyjaciel, którego poznałem w pierwszej klasie liceum.

- Spoko, jakoś leci.... nauczyłeś się na sprawdzian z matmy?

- Hmm... no powiedzmy.

- To siedzę z tobą... nic nie umiem...

- Znowu gotowałeś obiadki i sprzątałeś chałupę tego ćwoka zamiast się uczyć?

- Daruj sobie, okej?- podniosłem głowę spoglądając na chłopaka. Gdy zobaczyłem wyraz jego twarzy przypomniałem sobie o nowym siniaku pod okiem. 

- Znowu cię pobił?!

- Ciszej bądź...- syknąłem, gdy zobaczyłem spoglądających na nas uczniów - Jak widać... widocznie mi się należało.

- Pewnie... co tym razem? Plamka na ścierce w kuchni czy nie chciałeś się znowu z nim pieprzyć?

- Jun... to nie twoja sprawa.

- Jak nie moja sprawa do cholery? Jesteśmy przyjaciółmi czy nie?... Jak mam siedzieć cicho jak widzę co ten chuj ci robi?

- Nie mów tak o nim...- chłopak wstał i głośno westchnął.

- Nie rozumiem co ty w nim widzisz i czemu ciągle z nim jesteś...- podniosłem się powoli i syknąłem.

- Aishh... mówiłem ci, że go kocham, tak? Jak ludzie się kochają to ze sobą są... logiczne.

- A co z nim? On w taki sposób okazuje ci miłość?- Jun podwinął rękawy mojej bluzy i pokręcił głową - Kiedy w końcu zmądrzejesz?- dzwonek... idealnie. Wreszcie nie będę musiał kontynuować tej rozmowy. 

Reszta dnia zleciała mi w miarę szybko. W sumie miałem dzisiaj tylko 5 lekcji więc nie ma opcji, by ten czas jakoś szczególnie się dłużył. Właśnie... tylko 5 lekcji... wyszedłem ze szkoły o 13-stej i co teraz? Nie miałem ochoty na powrót do domu, ale chcąc nie chcąc musiałem to zrobić. Najchętniej powłóczyłbym się gdzieś z Junem, ale obowiązki na mnie czekały. Sprzątnięcie mieszkania, zrobienie obiadu... dzień jak co dzień. Hm... później tylko zaciskanie zębów i szykowanie tyłka na powrót Seoka z pracy. Na samą myśl parsknąłem śmiechem i ruszyłem do domu. Idąc przez park, za którym mieszkaliśmy zauważyłem parkę hm... chyba studentów, trzymających się za ręce i karmiących się nawzajem ciasteczkami imbirowymi. Na sam widok na mojej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. Zaraz jednak w głowie zaczęły rodzić się pytania, dlaczego związek mój i Dongseoka nie może tak wyglądać? Czym do cholery jasnej zawiniłem? Nie, zaraz... co ja mówię? Ponoć to zachowanie to efekt jego nadmiernej i ciężkiej pracy. Ale czy to jest rzeczywiście jedyny powód przez który się tak na mnie wyżywa? Hm... może wina tkwi również po mojej stronie? Sam już nie wiem... widocznie tak musi być i koniec. 

Po powrocie do domu i zrobieniu wszystkich domowych czynności usiadłem przed kompem. Zamiast odpalić tradycyjnie jakąś grę postanowiłem poszukać ośrodka i odpowiedniego psychologa dla mojego partnera. Stwierdziłem, że spróbuję umówić go na wizytę do specjalisty, który pomoże mu z jego problemami. Może ja jako gówniarz nie jestem w stanie mu odpowiednio doradzić? Chyba jedyne co mogę dla niego zrobić to zaproponować mu taką wizytę. Hm... no i coś jest. Ośrodek leczenia uzależnień na obrzeżach Seoulu... ciche i spokojne miejsce z masą wyszkolonych specjalistów... idealnie. Teraz pozostaje kwestia wyboru psychologa. Hm.. większość opinii jest podzielona 50/50. Po około godzinie udało mi się znaleźć kogoś odpowiedniego. Ludzie twierdzą, że mimo młodego wieku jest niesamowitym lekarzem. Do tego posiada na swoim profilu same pozytywne opinie... o to mi właśnie chodziło. Sięgnąłem po telefon i zadzwoniłem pod jego numer. 

- Choi Hansol, psycholog, w czym mogę pomóc?

- Em... dzień dobry... Chciałbym... chciałbym umówić na wizytę do pana mojego chłopaka...

- Mhm... a co się dzieje?- gdy usłyszałem przyjazny głos mężczyzny poczułem nagłą ulgę.

- Od 1,5 roku pije przez pracę. Po powrocie do domu.... on... znęca się nade mną...

- Hm.. wie pan co? To nie jest rozmowa na telefon.- mężczyzna westchnął - Kiedy miałby pan czas przyjechać do kliniki? Wie pan... póki co bez partnera. Powiedziałby mi pan o co dokładnie chodzi.

- Jutro... mogę przyjechać nawet jutro. Będzie miał pan czas?

- Oczywiście... hm, proszę chwilkę poczekać.- słyszałem jedynie spokojny oddech lekarza i szelest papieru - Odpowiada panu 16-sta?

- Tak.

- Świetnie... w takim razie do zobaczenia.

Ulżyło mi. Cieszyłem się, że wreszcie będę mógł powiedzieć komuś o wszystkim co mnie boli. Fakt, mam Juna, ale nie chcę zadręczać go swoimi problemami. Wystarczająco się już o mnie martwi. Sam nie ma lekko, a bardziej przejmuje się mną niż sobą. Wprawdzie on ma problemy z rozwodzącymi się rodzicami, ale wiadomo, że bardzo to przeżywa. 

            Dochodziła 19-sta. Leżałem na kanapie i oglądałem wiadomości zerkając co chwilę nerwowo na zegar. Wiedziałem, że Dongseok wróci prawdopodobnie dopiero o 22, ale już zacząłem się stresować. Strasznie denerwowałem się tym, że muszę mu powiedzieć o tym, że chcę go wysłać na leczenie. Wiem, że się nie zgodzi, ale muszę jakoś próbować do cholery. Jeśli mamy ze sobą być to musi coś zrobić ze swoim uzależnieniem i pociągiem do seksu. W pewnym momencie usłyszałem dźwięk otwierających się drzwi. Pospiesznie wstałem i ruszyłem w stronę przedpokoju, w którym rozbierał się Dongseok. Stojąc w drzwiach czułem już od niego alkohol. Mimo to podszedłem do niego i niepewnie się do niego przytuliłem. Seok pocałował mnie w głowę i lekko się uśmiechnął.

- Co tam młody?

- Wszystko dobrze.... jak w pracy?

- Aaaa.... szkoda gadać. Tak mnie szef wkurwia...

- Nie przeklinaj...- mężczyzna spojrzał na mnie i szeroko się uśmiechnął.

- Zrobiłeś mi świętoszku jeść?

- Tak... już ci nakładam.- poszedłem do kuchni. Drżącymi rękoma nałożyłem mu kolację i postawiłem ją na stole przed mężczyzną - Hyung?

- Tak?

- Nie myślałeś może o zmianie pracy?- Dongseok podszedł do lodówki i wyciągnął z niej wino. Następnie usiadł i polewając sam sobie, jadł i popijał wspomnianym przeze mnie wcześniej trunkiem.

- A co ty myślisz? Że to jest takie proste?

- N...nie, ale...

- No właśnie... masz czym zapchać mordę, masz się gdzie uczyć i mieszkać... to nie marudź.

- Nie... Skarbie... chodzi mi o to, że zaharujesz się na śmierć... Martwię się o ciebie...- Seok parsknął śmiechem i spojrzał na mnie spitymi oczami.

- Martwisz się o mnie?...urocze. Wiesz co możesz dla mnie zrobić żeby poprawić mi humor?

- Co takiego?

- Przynieś mi grzecznie z piwnicy zgrzewkę piwa, a później poczekaj na mnie w łóżku.- westchnąłem i spuściłem głowę. Czułem jak do oczu napływają mi łzy - Joshua... słyszysz?- wstałem przerażony i podszedłem do mężczyzny niepewnie go przytulając. Wtuliłem jego głowę w swój brzuch,a następnie go w nią pocałowałem. Seok położył mi rękę na pośladkach i w miarę delikatnie mnie po nich poklepał - Joshua...

- Wpadłem na pewien pomysł hyung.

- No słucham.- usiadłem na krześle obok chłopaka i pogłaskałem go po twarzy.

- Zadzwoniłem dzisiaj do ośrodka... tam... tam leczą osoby takie jak ty...

- Czekaj, czekaj... co takiego? (włączamy)

- Chcę żebyś podjął się terapii... Nie widzę dalej naszego związku jeśli niczego ze sobą nie zrobisz.- sam nie wierzyłem w to co powiedziałem. Widziałem jak Seok robi się siny ze złości. 

- Za kogo ty mnie masz gnojku...No pytam!

- N... nie krzycz, błagam cię...- Dongseok podniósł się gwałtownie z krzesła i szarpnął mnie za bluzę. Przyciskając mnie do ściany ciężko oddychał i mierzył mnie wzrokiem. 

- Skarbie, uspokój się...

- Co to za ośrodek? Dla czubków?!... Naprawdę za takiego mnie masz?!- po raz pierwszy tego dnia zostałem uderzony w twarz. Powstrzymując łzy podniosłem głowę i spojrzałem partnerowi w oczy.

- Hyung, chcę ci pomóc... pójdź tam ze mną tylko na jedną wizytę... proszę cię... 

- Pewnie... zamkniesz mnie w ośrodku i zaczniesz sobie sprowadzać innych, tak?! Jesteś tylko mój do cholery!

- Przestań mnie traktować jak rzecz!- gdy zobaczyłem unoszącą się w górę rękę mężczyzny zacisnąłem kurczowo oczy wierząc, że to mnie przed czymś ochroni - Przepraszam, nie bij mnie!- po chwili poczułem jednak silne uderzenie w głowę. Osunąłem się na ziemię i czekałem aż zniknął mi mroczki przed oczami. Momentalnie jednak zrobiło mi się niedobrze... nie wytrzymałem. Tak... zwymiotowałem prosto pod nogi Seoka. Można się domyślić jak to się skończyło. Zostałem sprany jak najgorsza szmata. Nigdy jeszcze nie pobił mnie do tego stopnia, że z większości części ciała leciała mi krew. Jego wyładowywanie negatywnych emocji trwało może 10 minut. Przez ten czas jednak zdążyła polać mi się krew z wargi, nosa, ucha, powyrywanych paznokci, które straciłem chcąc się obronić i przedramienia, które rozciął mi nożem leżącym na stole. Po tym wszystkim udał się do łóżka... zupełnie tak, jakby nic się nie stało. Zawsze tak jest... mam już dość.

~c.d.n.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

Junghan & Jisoo~prolog [Nowa płeć]

[włączamy]

                   Cześć wszystkim. Nazywam się Yoon Junghan i chcę Wam wszystkim opowiedzieć swoją historię, która jak myślę Was zaciekawi gdyż jest dość nietypowa. To co? Zaczynamy?
                   Jak już mówiłem nazywam się Junghan i mam 20 lat. Pochodzę z Gumi, liczącego na chwilę obecną około 375 tysięcy mieszkańców. Uwielbiam to miasto i jestem do niego bardzo przywiązany, jednak łączą się z nim niestety bardzo nieprzyjemne dla mnie wspomnienia. Odkąd sięgam pamięcią, moje życie nigdy nie należało do tych spokojnych i monotonnych. Hm... najlepiej będzie jeśli najważniejszą i bardzo istotną w tej historii kwestię przedstawię na samym początku. Otóż urodziłem się jako dziewczyna.... tak, dobrze przeczytaliście. Dokładnie do 18 roku życia musiałem męczyć się w dziewczęcej skórze. Od zawsze źle się z tym czułem i za wszelką cenę pragnąłem to zmienić. Dopiero gdy skończyłem 18 lat udało mi się namówić rodziców na operację zmiany płci. Wyjdę tu może na dupka, ale moi rodzice mają masę pieniędzy i prawdę mówiąc taka operacja to dla nich żaden wydatek, jednak ich tłumaczenie było takie iż wolą poczekać aż dojrzeję i świadomie podejmę tą decyzję. Skończyłem 18 lat, powiedziałem im po raz tysięczny, że pragnę tej operacji, że nienawidzę siebie jako kobiety i co... udało się. Na drugi dzień pojechaliśmy do Busan spełnić moje odwieczne marzenie. Cholernie cierpiałem... Nie sądziłem, że taki z pozoru błahy zabieg może kosztować mnie tyle łez i cierpienia. Wiedziałem jednak, że to przejściowe i po fali bólu wszystko zmieni się na lepsze.  Przynajmniej taką miałem nadzieję...
Po miesięcznej przerwie wróciłem do szkoły. Klasa maturalna... wiadomo jak to jest. Masa nauki, korepetycje, zakuwanie do późnych godzin wieczornych. Po około 30 dniach przerwy miałem ogromne zaległości, których nie byłem w stanie ogarnąć. Nikt z moich znajomych nie wiedział dlaczego tak nagle zniknąłem. Nikomu nie zwierzałem się jakoś szczególnie ze swoich zmartwień i problemów. Z nikim ze szkoły nie wchodziłem raczej w głębsze relacje. Byliśmy dobrymi znajomymi, którzy pomagali sobie w szkole, wychodzili wspólnie na imprezy podczas weekendów, chodzili w piątki po zajęciach na kawę... nic specjalnego. Nie można raczej nazwać tego przyjaźnią. Gdy przekroczyłem próg sali, w której moja klasa miała akurat lekcje, można się domyślić jaka była reakcja... Pewnie myślicie "fala śmiechu, wyzywanie itp."... szczerze mówiąc wolałbym to. Gdy usiadłem w ławce zaczęło się "dyskretne" wytykanie palcami, szeptanie na mój temat. Ja jednak starałem się grać twardego i dzielnie przesiedziałem w szkole do końca dnia. Psycholog, do którego chodziłem po operacji mówił, że może być mi ciężko w otoczeniu, w którym do tej pory się obracałem. W sumie byłem przygotowany na coś takiego. Po ostatniej lekcji zszedłem do szatni i zacząłem zmieniać buty. Wtedy też usłyszałem jak ktoś za mną staje. Wziąłem głębszy oddech i odwróciłem się w stronę tej osoby... a raczej grupki osób, konkretnie samych klasowych osiłków. Po obdarowaniu ich lekkim uśmiechem wróciłem do swojego zajęcia i wtedy też wszystko się zaczęło...
- Junghan...
- Tak?- zostałem mocno przybity plecami do szkolnych szafek. Jęknąłem z bólu i spojrzałem na Dongseoka... niegdyś mojego dobrego kolegi.
- Jak to jest być transem?- po tym pytaniu po szkolnej szatni rozeszła się echem fala śmiechu. Czułem co się kroi i cholernie bałem się w tamtym momencie, ale co mogłem zrobić? Świeżo po operacji i obolały przeciwko pięciu zdrowym jak konie chłopakom.
- Daj spokój...
- Odpowiedz mi.- syknął przez zęby chłopak i ponownie pchnął mnie na szafki. Miałem ochotę się rozpłakać, ale nie chciałem wychodzić na tchórza i mięczaka. Ta cała sytuacja dobijała mnie nie tylko psychicznie, ale też fizycznie... każdy ich dotyk i pchnięcie rozchodziły się ogromną falą bólu po całym moim ciele.
- Dongseok... proszę cię...- Jiwon... odwieczny piesek Seoka, szarpnął za mój mundurek i rzucił mną o ziemię. Nie wytrzymałem... mimowolnie z moich oczu popłynęły łzy. Czułem jak szwy zagłębione w moim ciele powoli się rozchodzą.
- Totalnie ci odbiło Junghan... jesteś laską, rozumiesz? I nic tego nie zmieni. 
- J... już... już nie jestem... Jestem taki sam.... taki jak wy.- chciałem się podnieść, ale nie mogłem. Ból kazał mi leżeć na ziemi i czekać na najgorsze. Wtedy też Dongseok kucnął obok mnie i lekko się uśmiechnął.
- Strasznie ładniutki z ciebie "chłopiec"...- tu parsknął śmiechem i poluzował swój krawat od mundurka - Mam ci udowodnić, że nadal jesteś dziewczyną?
- Nie... Dongseok, proszę cię... daj mi spokój...
Chłopak nachylił się do mnie i lekko złapał mnie za włosy podnosząc tym samym moją głowę do góry.
- Hm... tak się zastanawiam... każdej normalnej dziewczynie podobają się chłopcy... został w tobie ten instynkt, czy przerzuciłeś się już na laski?- milczałem... w sumie jakby nie patrzeć... stojący wśród grupki Jinwook od zawsze mi się podobał i... nadal tak jest. Nie... nie mogłem im się do tego przyznać, bo dopiero by mi się oberwało. W sumie wtedy minął dopiero miesiąc od operacji i trudno było mi powiedzieć czy podobają mi się chłopcy czy dziewczyny i jakiej orientacji teraz będę.
- Nie wiem...
- Mam ci pomóc się określić?
- Dawaj Dongseok!- doping Jiwona był konieczny... Dokładnie pamiętam co czułem w tamtym momencie gdy Dongseok za wszelką cenę starał się mi "pomóc" w określeniu swojej orientacji. Strach.... przeszywający mnie od stóp do głów ból... pękające szwy... wstyd... to jedne z bardzo wielu emocji towarzyszących mi w tamtej chwili. Chciałem zniknąć... zapaść się pod ziemię... najlepiej nie istnieć. Nigdy w życiu nie czułem się tak upokorzony. Pamiętam, że po tym wydarzeniu przez około trzy miesiące nie pokazywałem się w szkole. Siedziałem zamknięty w pokoju i do nikogo się nie odzywałem. Rodzice bardzo się o mnie martwili, w szczególności mama. Dzień w dzień starała się ze mną porozmawiać, ale byłem w takim szoku, że nie potrafiłem dopuścić do siebie nawet jej. Pamiętam, że przyznałem się jej do wszystkiego w dniu rozpoczęcia matur. Było mi głupio gdy jej o tym mówiłem. Miałem wrażenie, że sam się o to prosiłem... że to ja jestem temu winny. Pamiętam każdą, spływającą po jej policzkach łzę... każde słowo pocieszenia, którego długo nie mogła z siebie wydusić... każdy jej dotyk, którego starałem się unikać jak ognia... pamiętam dokładnie wszystko zupełnie jakby to było wczoraj. Tej nocy rodzice bardzo długo rozmawiali na ten temat i starali się wybrać dla mnie jak najlepsze rozwiązanie... chcieli mnie za wszelką cene chronić. Całe szczęście mają taką pracę, która nie trzyma ich w jednym miejscu. Tamtej nocy zapadła decyzja o przeprowadzce. Z początku nie podobał mi się ten pomysł. To dla mnie zbyt wiele... zmiana płci... gwałt... przeprowadzka...zmiana szkoły... nie. Niestety nie miałem wtedy nic do powiedzenia. Równie szybko jak podjęta została decyzja, tak szybko również przetoczyła się przez nasze życie przeprowadzka, za którą teraz jestem rodzicom bardzo wdzięczny, ale to w swoim czasie...
            Przeprowadziliśmy się do Ulsan gdzie zamieszkaliśmy w centrum miasta. Widok z okna mojego pokoju idealnie pokazywał to, czego wtedy potrzebowałem. Morze Japońskie... morze od zawsze kojarzyło mi się z ciszą, spokojem, chwilą, w której mogę pobyć sam z własnymi myślami. Podczas wakacji miałem właśnie na to czas... całymi dniami przesiadywałem w oknie bądź też chodziłem nad morze i tam w ciszy zastanawiałem się co dalej zrobię ze sobą i swoim życiem. Po dwóch miesiącach odpoczynku musiałem znaleźć odpowiadające mi liceum i powtórzyć klasę maturalną. Wybrałem pierwszą lepszą szkołę znajdującą się za rogiem ulicy.
- Pamiętaj skarbie... co by się nie działo, zawsze możesz na nas liczyć.- po tych słowach wybrałem się na pierwszy dzień szkoły, rozpoczynający moje nowe... mam nadzieję, lepsze życie.


~c.d.n.