E.co & Simba [Opętanie w Halloween]

    Halloween. Chłopcy z niedawno powstałego zespołu JJCC postanowili to wykorzystać na dobrą zabawę. Horrory, odpowiednio przygotowane jedzenie i upiorne stroje...czyli tradycyjne Halloween. Gdy wszyscy usiedli w salonie na wcześniej przygotowanych kocach do pokoju wparował podekscytowany Simba. W rękach trzymał pudełko z jakąś grą w środku.
- Co tam trzymasz ?- zaciekawił się E.co i podszedł do przyjaciela.
- Nie wiem...to chyba jakaś planszówka. Znalazłem ją na strychu. 
- Ooo...gramy ?- zapytał Eddy i objął swojego chłopaka Henrego.
- Ej no...mieliśmy przecież oglądać horrory...- głos zabrał jak zwykle niezadowolony ze wszystkiego maknae- Sancheong.
- Oj nie jęcz...obejrzymy później.- uciszył go Simba, po czym usiadł na środku pokoju i otworzył pudełko. Jego środek zawierał planszę, kilka płaskich pionków, książkę z dziwnymi regułkami i coś w rodzaju lupy.
- Ta gra jest bezpieczna ?- zapytał E.co i usiadł bliżej Simby.
- A czemu ma być niebezpieczna? Nie zachowuj się jak Sancheong. 
- No ale przyznaj,że nie jest to tradycyjna planszówka. 
- E.co....spokój...
Po tych słowach chłopcy rozpoczęli grę. Chodziło w niej o to,by za sprawą książki wywoływać duchy zmarłych. Następnie gdy nam się to uda, można je zobaczyć przez lupę, jednak członkom JJCC się to nie udało.
- Beznadziejna ta gra...nic się nie stało i w sumie nikogo nie zobaczyliśmy...
- Chryste Sancheong przestań marudzić...przynajmniej się dobrze bawiliśmy.
- Dobra, ja mam dość...idę coś wszamać i spać.- E.co wstał z podłogi i ruszył do kuchni, w której zaczął przygotowywania jakiegoś lekkiego posiłku. W pewnym momencie złapał nieudolnie talerz, który wyślizgnął mu się na ziemię - O ludu...- westchnął i zaczął zbierać większe kawałki szkła. Nagle poczuł powiew chłodnego powietrza - Zamknijcie okna !- odpowiedziała mu jedynie cisza - Panowie ! - E.co podniósł głowę i ujrzał przed sobą drobną postać w białej, nocnej koszuli. Dziewczynka wpatrywała się w chłopaka wielkimi oczami i ciężko oddychała - Kim ty jesteś...
Dziewczynka uśmiechnęła się i szepnęła
- Nigdy nie zaznasz spokoju...- po tych słowach rzuciła się na chłopaka, jednak tuż przed nim zamieniła się w coś w rodzaju mgły. Przerażony E.co zaczął krzyczeć, a jego szczupłe ciało uderzyło z całej siły o kuchenne szafki. Do kuchni wbiegł zdezorientowany Simba i kucnął przy koledze.
- Co się stało ?
E.co był tak przestraszony,że nie mógł wydusić z siebie nawet jednego słowa.
- JoonYoung do cholery, o co chodzi ?
E.co wtulił się w przyjaciela i podniósł lekko głowę.
- Wy...wy kazaliście...słaby żart...
- Co ? Jaki żart ?
- Ta dziewczynka...kto to był...
- E.co kurwa, o czym ty mówisz ?
- No kto to był ?!... Mogłem tu zejść, rozumiesz ?! Nie róbcie tak nigdy więcej !
Do kuchni wbiegła reszta zespołu. Zdezorientowany YoungJin spojrzał na Sancheonga, Eddiego i Prince Maka.
- E.co co się stało ?- zapytał spokojnie Mak i pogłaskał przyjaciela po ramieniu.
- Nie zgrywajcie teraz idiotów... 
- E.co...
Chłopak wziął głęboki oddech i złapał kurczowo za koszulkę lidera.
- Zbiłem talerz....jak schyliłem się żeby go pozbierać poczułem zimne powietrze i krzyknąłem wam żebyście zamknęli okno...
- Nie słyszeliśmy cię...- odpowiedział Sancheong i spojrzał na coraz bardziej zdziwionych kolegów.
- Zaczekaj...daj mu dokończyć.- odpowiedział YoungJin.
- Jak podniosłem głowę zobaczyłem dziewczynkę...w białej koszuli...powiedziała,że nigdy już nie zaznam spokoju...
W kuchni zapanowała cisza. Wszyscy patrzyli po sobie wielkimi oczyma. E.co wstał, wziął leki na uspokojenie i oparł się o blat.
- I co ?....teraz żaden nic nie powie ?
- JoonYoung...ale to nie my...- przestraszony Mak przytulił się do Eddiego.
- Jasne...- chłopak trącił Simbę i zamknął się w swoim pokoju.
- Myślicie,że to przez tą grę ?- lider usiadł przy stole i spojrzał na swoich przyjaciół.
- Oszalałeś ? To przecież zwykła planszówka...nie popadajcie w paranoje...- Eddy zawsze starał się trzymać głowę na karku.
- To jak wytłumaczysz te zwidy E.co ?
- Pił wino podczas gry...a wiesz,że mu po alkoholu odwala.
- W sumie racja...ale wydawał się być naprawdę przerażony. 
- Simba...chodźmy spać...zobaczymy jak to będzie wyglądać jutro. 

*

Na drugi dzień chłopcy wstali lada świt. Wszyscy zebrali się w kuchni i zaczęli przygotowywanie śniadania. 

- E.co jeszcze śpi ?- Simba spojrzał na zaspanego Sancheonga i podał mu kubek z kawą.

- Mmm...nie wiem...pewnie tak.

YoungJin westchnął, po czym wziął talerz ze śniadaniem i ruszył do pokoju chłopaka. Gdy stanął przed jego sypialnią zapukał i lekko uchylił drzwi. 

- Mogę wejść ?

Cisza.

- JoonYoung słyszysz mnie ?- zaniepokojony lider wszedł do środka. Zobaczył siedzącego w kącie pokoju kolegę, który trząsł się jak małe dziecko - O fuck...- Simba klęknął przed nim i mocno go przytulił - Co się stało ?

- Wykończą mnie...- głos E.co był bardzo spokojny i cichy.

- Kto ?..Kto cię wykończy ?

- Oni...wszyscy tu przyszli...grożą mi...nie dali mi spać...

Normalny człowiek pomyślałby "wariat", jednak Simba był bardzo wyrozumiały i powoli zaczął wierzyć przyjacielowi. 

- E.co...jak oni wyglądali ?

- Była ta dziewczynka...jacyś starsi ludzie i dzieci...dużo dzieci...szarpały mnie i mówiły,że nigdy się nie odczepią...a wy staliście przy oknie i na wszystko patrzyliście...błagałem żebyście ich zabrali,ale wy się tylko śmialiście...- po twarzy 28-latka popłynęły łzy. 

- Już dobrze...- lider uniósł delikatnie twarz chłopaka i go pocałował. Na tym jednak nie wywołało to większego wrażenia. Popatrzył chwilę na przyjaciela po czym otulił się kocem i ruszył w stronę tarasu.

Simba westchnął i pokręcił głową

- Żebyś tylko wiedział jak mi cholernie na tobie zależy...- po tych słowach wrócił do kuchni i usiadł przy stole.

- Co z E.co ?- zaciekawił się Mak.

- On...on nie żartuje...naprawdę coś się do niego przyczepiło...

- No chyba sobie żartujesz...

- A czy wyglądam jakbym żartował..?

Chłopcy wymienili spojrzenia, po czym głos zabrał Eddy.

- No to...co robimy ?

- Nie wiem właśnie...ale boję się o niego coraz bardziej...
- Mi się wydaję,że robi sobie z nas jaja...
- Sancheong do cholery...za nim coś łazi...i to wszystko przeze mnie...
- Dobra...to nie czas na obwinianie się...musimy mu pomóc,bo to może się źle skończyć.- Eddy spojrzał na Simbe, po którego bladych ze strachu policzkach spływały łzy- YoungJin...będzie dobrze, obiecuję. 
Chłopak jedynie skinął głową i wytarł oczy. Rozmowę chłopców przerwał E.co, który otulony kocem stanął w drzwiach kuchennych. Jego twarz skierowana była ku dołowi i ślepo wpatrywała się w podłogę.
- E.co.....wszystko dobrze ?
28 latek podniósł głowę i lekko się uśmiechnął, co okropnie wystraszyło resztę zespołu. Lider wstał i podszedł niepewnym krokiem do swojego ukochanego.
- Skarbie....już dobrze...?- jego drżąca dłoń powędrowała na lodowaty policzek chłopaka. Ten jednak dalej milcząc wpatrywał się w członków zespołu.
- Błagam zróbcie coś...- szepnął Henry i schował się za Eddim.
- JoonYoung, to już nie jest śmieszne ! Ogarnij się, słyszysz ?!- przerażony Sancheong wstał z miejsca i sięgnął po nóż. E.co na ten gest zachichotał i podszedł do chłopaka mocno łapiąc go za rękę - Puść mnie idioto !- JoonYoung uśmiechnął się i wykręcił maknae rękę. Ból był tak ogromny,że chłopak nie mógł wydusić z siebie słowa. Osunął się po szafkach i zamknął oczy. Od razu pojawił się przy nim Prince Mak, który odpowiednio mu pomógł.
- E.co, co ty zrobiłeś...?- Simba otworzył szeroko oczy i spojrzał na kolegę.
- Hm ?- spojrzenie chłopaka było nieobecne. Zerknął na Sancheonga, który powoli odzyskiwał przytomność - Co się stało...
- Co...
- Co mu się stało ?- głos E.co świadczył o tym,że chłopak chyba rzeczywiście się przejął stanem przyjaciela.
- Ale ty mu to zrobiłeś....nie pamiętasz...?
E.co spojrzał na wijącego się z bólu maknae, a następnie na Simbę. Jego ciało zaczęło drżeć, a oczodoły wypełniły białka. Chłopak zaczął wrzeszczeć, śmiać się i płakać na zmianę. Przerażony lider wtulił go w siebie i starał się uspokoić.
- JoonYoung spokojnie...błagam cię...
Chłopak wyraźnie się męczył. Jego krzyki były coraz głośniejsze, a jakaś dziwna moc robiła z ciałem E.co co chciała.
- Simba zostaw go !- Eddy złapał lidera i starał się go odciągnąć od chłopaka.
- Zobacz jak on się męczy ! 
- Zostaw go, słyszysz ?! Ty mu w niczym nie pomożesz !- po tych słowach szarpnął Simbę i odciągnął go na koniec kuchni. Wszyscy z przerażeniem wpatrywali się w ciało E.co, które wiło się po kuchennej podłodze. W pewnym momencie zaczął pluć gęstą, okropnie cuchnącą mazią przypominającą krew.
- JoonYoung wytrzymaj...błagam cię...- Simba wtulony w Eddiego zalewał się łzami i błagał by cierpienia E.co jak najszybciej się skończyły. Cisza....E.co leżał spokojnie w kuchennym przejściu i głęboko oddychał. Simba niewiele myśląc od razu do niego podbiegł, posadził i mocno go przytulił.
- Słyszysz mnie ?
Chłopak skinął twierdząco głową.
- Jak się czujesz ?
Joon podniósł lekko głowę i spojrzał na maź rozlaną po całej kuchni.
- Co to...
- Nic takiego...- lider pogłaskał blady policzek ukochanego -Wiesz, co się stało ?
- Y y...ale wszystko mnie boli...
- Chyba już po wszystkim...- szepnął Mak i podniósł ledwo żywego Sancheonga -Zawiozę go do szpitala...
- Co się stało ?- zaciekawił się E.co i spojrzał na Simbę.
- To....wywrócił się...spokojnie...-lider wytarł usta chłopaka i delikatnie go pocałował. Zdziwiony E.co spojrzał na przyjaciela i się do niego przytulił.
- Wszystko mnie boli...
- Wiem skarbie, wiem...jutro zerknie na ciebie lekarz...
JoonYoung skinął głową i wtulił się mocniej w ciepłe ciało lidera. Ten natomiast obiecał sobie, że już do końca życia będzie chronił swojego ukochanego i nigdy więcej nie wpadnie na równie głupi pomysł jak poprzedniej nocy.


~Koniec.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hyuk & Hongbin [Wolontariusz]

        W końcu nadszedł długo oczekiwany przez Hongbina weekend. Zwykle w piątki po zajęciach chłopak zaczynał pracę jak wolontariusz w domu dziecka. Był inny niż reszta jego rówieśników. Jego przyjaciele ze szkoły uwielbiali imprezować, podczas gdy Hongbin w tym czasie ciężko pracował przy dzieciakach. Pomagał im w nauce, uczył pisać, malować, bawił się z nimi i podawał im posiłki...kochał to co robi. Dzieciaki zawsze wybuchały wielkim entuzjazmem gdy widziały swojego weekendowego opiekuna. Tak było też tym razem. Zaraz po szkole chłopak udał się do domu dziecka. Po wejściu do środka rzuciła się na niego gromada uradowanych maluchów.
- Cześć Bini !- krzyknęła 5-latka siedząca na wózku. Hongbin kucnął przy niej i cmoknął ją w czoło.
- Jak się dzisiaj czujesz ?
- Lepiej...ale zaraz muszę jechać na re...reh...jakieś ćwiczenia na nóżki.
- Na rehabilitację księżniczko.- uśmiechnął się chłopak i pogłaskał delikatny policzek dziewczynki, co wywołało u niej delikatny, uroczy rumieniec.
- Pójdziesz tam ze mną ?
- Bardzo chętnie.- Bin wstał i poczuł silne uderzenie w plecy.
- Uważaj co robisz...- dość oschły i zimny głos zwrócił mu uwagę. Chłopak odwrócił się i ujrzał przed sobą wysokiego, zaledwie kilka lat młodszego od niego nastolatka.
- Przepraszam....ale to ty powinieneś uważać jak chodzisz. 
- Dupek...- parsknął śmiechem nieznajomy i poszedł w swoją stronę. Hongbin spojrzał na 5-latkę, która patrzyła za chłopakiem z wielką złością.
- Kto to jest ?
- Hyuk...jest tu od niedawna i psioczy tak na wszystko i wszystkich. 
- Ile on ma lat ?
- Chyba 18.
- A wiesz dlaczego tutaj jest ?
- Y y...musisz zapytać pani. 
- No dobrze...- Hongbin złapał za wózek dziewczynki i odprowadził ją do reszty rówieśników.
- Hongbin...- do chłopaka podeszła dyrektorka ośrodka.
- Tak ?
- Poprowadzisz dzisiaj zajęcia dla starszej grupy ?
- Mm...starszej, to znaczy ?
- Chłopcy w wieku 16- 19 lat.
- Em...ale...
- Nikt z nas nie umie do nich dotrzeć....jesteś niewiele od nich starszy, to pomyślałam,że może ty byś spróbował. 
Chłopak westchnął i podrapał się po tyle głowy. Wiedział,że nie może odmówić dyrektorce, mimo że wcale nie miał ochoty prowadzić tych zajęć. Znał niektórych chłopców i wiedział,że będzie z nimi bardzo ciężko.
- No dobrze....a co dokładnie mam z nimi robić ?
- Logarytmy...dla ciebie to pestka,ale dla nich to kosmos...
- Dobrze...- Hongbin westchnął ponownie i ruszył do sali, w której uczyli się chłopcy. Wiedział jak ta "nauka" może się skończyć. Może wyjść z zajęć pobity, zbluzgany, ośmieszony...podczas zajęć nikt zapewne nie będzie się go słuchał. Z takim nastawieniem wszedł do sali, w której panował totalny chaos. Chłopcy siłowali się na ręce, pisali po ścianach i ławkach, obgadywali koleżanki...jak to chłopcy w tym wieku. Jedynie cicho i spokojnie siedział w ławce Hyuk. Zajmował on ostatnią ławkę i patrzył na wybryki kolegów, co chwilę wzdychając i wycierając oczy. Hongbin patrzył na niego dłuższą chwilę, ale z rozmyśleń wyrwał go jeden z nastolatków.
- Dobry.
- Dzień dobry...możesz usiąść ?
- Nie.- chłopcy zaczęli się śmiać,a Hongbin czuł,że już na wstępie zaczyna ponosić porażkę.
- Usiądź, chcę zacząć lekcje...
- Chuj mnie to obchodzi co ty chcesz. 
- Powiedziałem,że masz usiąść !- nastolatek zjechał wzrokiem Hongbina i posłusznie usiadł na swoim miejscu. - I tak ma być...a teraz tępaki skupcie się,bo wcale nie mam ochoty tu z wami siedzieć...
- Masz wpierdol za obrażanie nas.
- Co mam ?- zapytał Bin nachylając się do nastolatka, spoglądając mu tym samym prosto w oczy.
- Nic...prowadź już tą lekcję...
- No właśnie.- na twarzy chłopaka pojawił się uśmiech, na widok którego Hyuk poczuł przyjemne ciepło. Przez całą lekcję 18-latek nie odrywał wzroku od swojego nowego nauczyciela.
Po skończonych zajęciach został w klasie jako ostatni. Dokładnie wkładał książki do plecaka i ciągle o czymś intensywnie rozmyślał.
- Coś się stało ?- Hongbin usiadł koło nastolatka i położył mu rękę na udzie.
- Hm ?- Hyuk podniósł głowę i spojrzał Binowi prosto w oczy. Speszył się tym jednak i od razu wbił wzrok w ziemię - Nie...wszystko jest okej...
- Na pewno ? Bez przerwy o czymś myślisz i wydajesz się być taki...nieobecny.
- Nie udawaj,że cię to interesuje...
- Hyuk...jestem tu od tego żeby ci pomóc. Musisz tylko chcieć tej pomocy.
- Daj mi spokój, proszę cię....i jak możesz to zabierz tą rękę...- mówiąc to spojrzał na rękę Hongbina spoczywającą na jego udzie.
- Przepraszam...- chłopak posłusznie ją zabrał i wstał - Jestem tu w weekendy...jak będziesz chciał pogadać,to...
- Nie,dziękuję...- nastolatek pośpiesznie wstał i wyszedł z sali. Zdezorientowany Bin usiadł przy biurku i zaczął rozmyślać o nowo poznanym chłopaku. Nie był on taki jak reszta chłopców w jego wieku. Coś musiało się stać,że jest taki zamknięty w sobie...i skoro ma 18 lat,co robi w domu dziecka ?
Z rozmyśleń wyrwał go dość głośny i histeryczny płacz. Chłopak zerwał się na równe nogi i wybiegł na korytarz. Nie mógł jednak znaleźć osoby,która tak okropnie płakała. W końcu zobaczył przed jednym z pokoi grupkę gapiów.
- Wszyscy mają iść do siebie ! W tej chwili !- Hongbin wbiegł do pomieszczenia. Całe wybrudzone było sztuczną krwią, a na ścianach wisiały zdjęcia jakiejś kobiety w dość wyzywających strojach. Na środku pokoju klęczał Hyuk, który drżącymi rękoma rwał wcześniej zdjęte ze ścian fotografie. Hongbin zamknął drzwi i kucnął przy nastolatku.
- Hyuk spokojnie... 
- Już teraz wszyscy wiedzą ! Nie dadzą mi tutaj żyć, rozumiesz ?! Traktują mnie tak samo jak jakieś zboki traktowały moją matkę ! Jeszcze pewnie skończę tak jak ona ! 
- Hyuki...- chłopak wtulił w siebie drżące ciało wychowanka - Uspokój się i powiedz mi na spokojnie co się stało.
- Moja mama była prostytutką....miesiąc temu jeden z klientów ją zabił,a ja trafiłem tutaj...- po twarzy 18-latka płynęły łzy...Hongbin nie był nastawiony na taką rozmowę i zupełnie nie wiedział jak ma się zachować.
- A...co miałeś na myśli, mówiąc,że traktują cię tutaj tak jak...klienci twoją mamę...?- "Hongbin jesteś skończonym dupkiem....jak możesz go pytać o takie rzeczy?"...chłopak poczuł się jak skończony idiota...jednak po reakcji Hyuka wysnuł,że nastolatek potrzebował takiej szczerej rozmowy.
- A jak myślisz ?...znęcają się tu nade mną....jakieś dwa tygodnie temu pierwszy raz mnie zgwałcili...teraz to już rutyna...
- Hyuki....to trzeba zgłosić, wiesz o tym ?
- Nie...zabiją mnie jak komuś o tym powiem...
- Nie zabiją, tylko pójdą siedzieć...mogę się tym zająć ?- Hyuk spojrzał na Hongbina i delikatnie złapał go za dłonie.
- A mogę ci ufać ?
- Oczywiście,że możesz...mówiłem ci już,że jestem tu po to żeby ci pomagać...jasne ?
Nastolatek skinął twierdząco głową i przytulił się do Hongbina,co bardzo go zdziwiło.

*

Dwa miesiące później odbył się proces sądowy, wzniesiony przez Hyuka. Hongbin oczywiście we wszystkim mu pomagał i dzielnie wspierał. Chłopcy wygrali sprawę. 18-latek otrzymał opiekę psychologa,a jego wychowawcy zwracali większą uwagę na swoich wychowanków.Wydawałoby się,że wszystko wróciło do należytego porządku. 

Piątek...Hongbin, jak co weekend po zajęciach udał się do domu dziecka. Nie widział się z nastolatkiem od czasu sprawy w sądzie. Nie ukrywał nawet,że okropnie się za nim stęsknił. Po wejściu do domu jak zwykle przywitała go radośnie grupka najmłodszych. 

- Nie wiecie szkraby, gdzie jest Hyuk ?

Jedna z dziewczynek zaczęła chichotać i wskazała za plecy chłopaka. Hongbin odwrócił się i poczuł jak z całej siły tuli go do siebie poszukiwany wcześniej nastolatek. 

- Tęskniłem za tobą.- powiedział i złożył na ustach chłopaka delikatny i bardzo nieśmiały pocałunek. Gdy usłyszał wiwaty dzieciaków zmieszał się i odsunął lekko od Hongbina. Ten jednak uśmiechnął się i chwycił w pasie chłopaka przyciągając go do siebie. 

- Też tęskniłem dzieciaku...jak się czujesz ?

- Dzięki tobie bardzo dobrze. 

- Taka odpowiedź mi się podoba.- odpowiedział Bin i połączył ich usta w namiętnym,ale bardzo delikatnym i powolnym pocałunku. 

~Koniec.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Baekhyun & Chanyeol [Miłość od pierwszej kawy]

        Jesienny, chłodny poranek. Młody barista- Baekhyun właśnie wychodził do pracy. Nigdy nie chciało mu się pracować, ale ostatnie spotkanie z szefem zachęciło go do dzisiejszego wyjścia. Otóż obiecał pracownikom warsztaty pod okiem najlepszego baristy na świecie- Chanyeola. Nie dość, że był niesamowicie uzdolniony i genialny w tym co robi, to na dodatek był nieziemsko przystojny i czarujący. Na samą myśl o spotkaniu z mistrzem, Baekhyuna przechodziły ciarki. Cieszył się,że będzie mógł zaprezentować przed nim swoje umiejętności. Gdy wszedł do zakładu pracy ujrzał swoich kolegów, z którymi był na co dzień zmuszony pracować. Westchnął i podszedł do chichoczącej grupki dziewczyn.
- Z czego tak rżycie ?- zapytał i zaczął przebierać się w odpowiedni strój.
- Co ci do tego ?
Baek westchnął ponownie i pokręcił głową.
- Dobra nooo....nie możemy się doczekać spotkania z Chanyeolem.
 - Yhym.
- On jest taki przystojny.
- I czarujący.- dziewczyny przekrzykiwały się i zachwalały urodę baristy.
- Pamiętajcie tylko,że nie przychodzi tu żeby was wyrwać...ma nas uczyć jak się parzy kawę.- rzucił Bakehyun i ruszył do swojego stanowiska. Gdy przygotowywał sprzęt i najlepsze kawy jakie tylko miał ktoś znienacka poklepał go w ramię przez co para uchodząca z maszyny poparzyła mu dłoń.
- O boże strasznie cię przepraszam.- niski, męski głos dobiegł uszu ledwo stojącego z bólu na nogach Baeka. Gdy odwrócił się ujrzał wysokiego mężczyznę z bardzo przejętą miną. Był to Chanyeol...
- Nic...nic się nie stało...- jęknął chłopak i włożył rękę pod zimną wodę.
- Może trzeba zadzwonić po lekarza ?- Chan nie odpuszczał. Stał obok niższego od siebie chłopaka i wpatrywał się w niego z troską.
- Nie trzeba...już jest lepiej.
- Na pewno ?
- Tak, no chryste panie...
Chanyeol zrobił wielkie oczy i lekko się cofnął.
- Rozumiem, że jesteś jednostką samowystarczalną...
- No...- rzucił Baek i ruszył na zaplecze. Był okropnie wściekły i sam dokładnie nie wiedział na kogo i z jakiego powodu. Na zapleczu szef zawinął chłopakowi rękę i posłał go z powrotem na warsztaty. Baekhyun był jednym z lepszych baristów w tej kawiarni więc szefowi zależało na tym, by uczestniczył w spotkaniu z Chanyeolem. Po wejściu na salę chłopak zajął swoje stanowisko i spojrzał na stojącego na środku mistrza. Mimo ogromnego bólu ręki nie miał do niego pretensji. Starał się skupić na pracy i na tym co mówi Chanyeol. Powtarzał dokładnie jego ruchy i robił wszystko w ten sam perfekcyjny sposób jak on.

*

Po całodniowych warsztatach szef poprosił Baeka, by ten został w kawiarni i posprzątał. Po zamknięciu drzwi chłopak nałożył na uszy słuchawki i zabrał się do pracy. Nie myślał o sinej ręce, o durnowatych koleżankach z pracy i o problemach rodzinnych...rodzice Baekhyuna byli w trakcie rozwodu,a jego siostra wyjechała kilka lat temu za granicę z chłopakiem i ślad po niej zaginął. Jego myśli krążyły w okół Chanyeola, jego cudownie niskiego głosu i niesamowitego talentu. W pewnym momencie poczuł jak ktoś obejmuje go w pasie. Przerażony chłopak zaczął krzyczeć i wyrywać się na wszystkie strony. 

- Uspokój się. - Baekhyun stanął twarzą w twarz z Chanyeolem. Z jego oczu leciały łzy, a wargi i reszta ciała drżały. 

- Co ty tu robisz ?! 

- Przestań wrzeszczeć...

- Jak mam nie wrzeszczeć ?! Mało zawału nie dostałem !

- Przepraszam...- olbrzym westchnął i wtulił w siebie drobne ciałko chłopaka. Baek automatycznie się uspokoił. Wsłuchał się w miarowe bicie serca baristy..czuł jego nieziemski zapach pomieszany z kawą unoszącą się w kawiarni. Po chwili jednak oprzytomniał i odsunął od siebie chłopaka. 

- Czego chciałeś...

- Oj Baekhyun....czemu się tak zachowujesz ? 

- Skąd wiesz jak się nazywam ?

- No błagam...znam tutaj każdego.

- Yhym...no to czego chciałeś...

- Chciałem porozmawiać.

- I dlatego dajesz się zamknąć w kawiarni i zachodzisz mnie od tyłu zamiast podejść do mnie jak normalny człowiek ?

- Mmm...yhym.- Chan skinął głową, co wywołało lekki uśmiech na twarzy Baekhyuna - Łaaał...masz jednak ludzkie odruchy. 

- To znaczy ?

- No uśmiechasz się.

- Wcale nie...

- Dobra tam...- Chan wziął mopa z delikatnych rąk chłopaka i rzucił go w kąt sali - Porywam cię stąd.

- Niby gdzie ?

- Hmmm....do mnie ?

Baek zmieszał się i zaczął nerwowo błądzić wzrokiem. 

- Muszę wracać do domu...

- Czemu ?

- Rodzice...

- Mieszkasz z rodzicami ?- zdziwił się Chan i uniósł brew.

- Em...są chorzy i no...

- A okej, rozumiem...to może cię podwiozę,co ?

Po dłuższym namyśle chłopak zgodził się i po zamknięciu zakładu obaj ruszyli do samochodu Chanyeola. Sportowe Audi R8....no tak...wszystkie laski są pewnie jego- pomyślał Baek i spojrzał na olbrzyma, który z uśmiechem na twarzy trzymał otwarte drzwi zachęcając go tym samym do wejścia. W samochodzie rozchodził się cudowny zapach perfum chłopaka. Baekhyun przez całą drogę wpatrywał się w baristę. Chanyeol czuł jego spojrzenie i uśmiechał się cwaniacko pod nosem. 

- Co się tak cieszysz ?

- Aaa nie wiem...tak sobie.

- Dziwak...

Chan znów się uśmiechnął i driftując zajechał pod blok Baeka.

- Wyskakuj.

- Oczywiście nie mogłeś normalnie zaparkować, prawda ?

- Przyzwyczajaj się skarbie.

- Skarbie ?- Baek parsknął śmiechem,ale czuł jak jego delikatne policzki się rumienią. 

- Tak mi się powiedziało...to co ? Widzimy się jutro na warsztatach. 

- No nie ma wyjścia...- westchnął chłopak i otworzył drzwi by wysiąść. W tym momencie poczuł jak Chan przyciąga go do siebie i delikatnie całuje. Jego usta były niesamowicie delikatne i ciepłe. Mimo to coś hamowało Baeka przed odwzajemnieniem pocałunku. 

- Co ty odwalasz ?!

- Nie złość się tak Baeki.- uśmiechnął się uszatek i cmoknął chłopaka w czoło. Ten zmieszany i zawstydzony do granic możliwości parsknął śmiechem i wysiadł z auta trzaskając drzwiami.

    W mieszkaniu cały czas rozmyślał o tym,jak dzisiejszego dnia zachowywał się w stosunku do niego Chan. Fakt...był niesamowicie przystojny i opiekuńczy,ale co z tego... Baekhyun czuł się w pełni heteroseksualny i odsuwał od siebie myśl,że mógłby zakochać się w facecie. Zrezygnowany położył się do łóżka. Jednak Chanyeol i jego dziwaczne zachowanie nie dawało mu zasnąć i męczyło go całą noc...

*

   Na drugi dzień chłopak przyszedł do pracy okropnie zmęczony. Miał podkrążone oczy i co chwilę parzył sobie nową kawę.  

- Oj widzę,że ktoś dzisiaj nie spał.- Baek podskoczył i odwrócił się w stronę dobiegającego głosu...no tak...Chanyeol był zdecydowanie człowiekiem lubiącym przyprawiać innych o zawał.

- Nauczysz się w końcu rozmawiać z innymi jak człowiek ?

- O co ci chodzi ?

- Znowu mnie wystraszyłeś pajacu...

- Widocznie masz coś na sumieniu. - Chan uśmiechnął się i oparł się o blat - Zrobisz mi kawkę ?

- Ta...jaką sobie pan życzy ?

- Hmm...kawę po wiedeńsku...tylko zamiast kakaa daj mi cynamon, okej ?

- Em...jasne...- "kretyn"...pomyślał chłopak i zabrał się do roboty. Dzięki zmęczeniu nie docierało do niego,że o przygotowanie kawy poprosił go najlepszy barista na świecie. Po zrobieniu napoju wręczył go Chanowi i zabrał się za sprzątanie blatu. 

- Hmm...niezła,ale ja robię lepszą.

Baek wyprostował się i spojrzał na sączącego kawę chłopaka. Czuł jak się w nim gotuje. Niewiele myśląc wyrwał kubek z rąk Chanyeola i rzucił nim o ziemię. W tym momencie poczuł się jak skończony idiota. Z jego oczu automatycznie popłynęły łzy, a usta prosiły się o wykrzyczenie kilku ostrych słów. 

- Powiedziałem coś nie tak ?- zapytał Chan i spojrzał na zdziwioną resztę pracowników. 

- No tak jakby...- powiedziała spokojnie jedna z dziewczyn i zaczęła sprzątać rozbity kubek. Baekhyun chwilę wpatrywał się w baristę, po czym rzucił fartuchem i wyszedł na zewnątrz. Dlaczego tak zareagował ?...przez całe życie wszyscy z niego szydzili i wmawiali mu,że nic nie potrafi i do niczego się nie nadaje. Gdy udało mu się dostać pracę baristy, poczuł, że jednak coś umie i chciał być w tej dziedzinie jak najlepszy. Poza pracą uczęszczał na kursy i warsztaty, ćwiczył godzinami w domu, zapraszał na kawę rodzinę i znajomych. Był coraz częściej chwalony w pracy przez klientów i szefa, a tu proszę....jedna wizyta mistrza parzenia kawy i całe wyobrażenia i ciężka praca poszły na marne. 

- Baekhyun...- znów ten niski, spokojny głos. Chłopak milczał...z jego oczu jedynie płynęły łzy - Baek nie chciałem cię obrazić...

- Daj mi spokój...

Chan westchnął i usiadł obok chłopaka.

- Ile razy usłyszałeś,że robisz złą kawę ?

- Wiele...

- I przejmowałeś się tym ?

- Nie...starałem się być coraz lepszy...

- To dlaczego tak bardzo zabolała cię moja krytyka ?

Baekhyun wytarł oczy i spojrzał na olbrzyma. 

- Bo jesteś najlepszym baristą na świecie...zawsze stawiałem sobie ciebie za wzór...całymi dniami i nocami pracowałem żeby być tak dobry jak ty. Nie wiesz jak to cholernie boli jak ktoś taki cię skrytykuje...

- Wiem Baek...- Chanyeol wtulił w siebie ciało chłopaka i głaskał go delikatnie po głowie - Uwierz mi,że moje początki też nie były łatwe...Też ciężko zasuwałem żeby imponować lepszym ode mnie..i wiesz co ? Za każdym razem dostawałem od nich po dupie...mimo to nie poddawałem się i nie ryczałem jak ty łajzo. -mówiąc to wytarł delikatnie łzy z policzków baristy i lekko się uśmiechnął - Masz talent, naprawdę...ale musisz umieć przyjmować krytykę i nie załamywać się. 

- Łatwo ci mówić...

- Teraz tak...za parę lat wspomnisz moje kazanie. -Chanyeol wziął w obie ręce twarz Baeka i spojrzał mu w oczy - Przepraszam. 

Baekhyun westchnął i wtulił się w Chana. 

- Przytul mnie idioto...- szepnął i uśmiechnął się lekko pod nosem. Chanyeolowi nie trzeba było długo powtarzać. Objął delikatnie ciałko chłopaka i cmoknął go w czoło. 

- Dalej jesteś zły ?

- Jak cholera....trochę czasu ci zajmie zanim to odpokutujesz... 

- Hmm no okej...to jakie mam pierwsze zadanie ?

- Pocałować mnie... - Baekhyun uniósł głowę i złożył delikatny pocałunek na ciepłych wargach baristy. Chan wplótł palce we włosy kolegi i odwzajemniał jego nieśmiałe i delikatne pocałunki. 

- To co ? Teraz mi wybaczasz ?- uśmiechnął się i pogłaskał delikatny policzek chłopaka.

- Hmmm...nie...jeszcze dużo pracy przed tobą. - obaj chłopcy zachichotali i w objęciach rozmawiali przed kawiarnią aż do wieczora...

~Koniec.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

V & JungKook [Zapiski z pamiętnika]

 Czuję się coraz gorzej...powypadały mi już wszystkie włosy,ale menadżer kupił mi nawet dobrą perukę. Całe szczęście chłopaki nic nie podejrzewają. Wolałbym unikać pytań typu "Jak się czujesz ?", "Przynieść ci coś?", "Pomóc ci w czymś?". To by było strasznie żenujące i czułbym się z tym niefajnie. Zaraz muszę iść na próbę,ale coś czuję,że nie wypadnę na niej za dobrze.

TaeHyung, potocznie nazywany przez znajomych i fanów V westchnął i spojrzał na datę wpisu. 23 sierpnia...rzeczywiście Kook nie czuł się wtedy za dobrze. Na próbie dostał okropnego krwotoku z nosa i menadżer musiał jechać z nim do szpitala...teraz już wiadomo dlaczego...

Chcę wyglądać tak jak dawniej...jestem okropnie blady i mam sińce pod oczami, ale menadżer mówi,że to z czasem minie,a tapeta wszystko zamaskuje...na pewno...ludzie z gazet już coś podejrzewają,a nie chcę być na celowniku wszystkich brukowców. Chcę przejść tę chorobę w ciszy, bądź też ewentualnie spokojnie umrzeć. W sumie moje badania są coraz gorsze więc kto wie ile mi zostało. To by była dopiero sensacja...17 latek, którego pożarł rak...łał...

"Głupi dzieciak" -pomyślał V i wytarł łzy, które coraz bardziej gromadziły się w jego oczach. Kook był jego najlepszym przyjacielem...bardzo dobrze się ze sobą dogadywali...pewnie dlatego,że oboje byli najmłodsi w zespole. Ale Tae od dłuższego czasu czuł coś do młodszego od siebie kolegi. Chciał mu o tym powiedzieć,ale się bał....jeszcze teraz ta wiadomość o raku...V wahał się, czy aby na pewno umiałby i chciałby być z chorą osobą. "Dupek z ciebie TaeHyung..."- syknął chłopak przewrócił kartkę pamiętnika Kook'a. Dlaczego go właściwie czytał ? Maknae pisząc pośpiesznie notatkę zostawił go na łóżku,a ciekawy V nie mógł się powstrzymać, by do niego nie zajrzeć. Myślał,że znajdzie w nim wpisy o dziewczynach, imprezach i ogólnie życiu w zespole....a tu proszę bardzo...same wpisy o chorobie i o jego złym samopoczuciu.

Dzisiejszy dzień to jakaś klęska...nie dość,że pokłóciłem się z Tae, to jeszcze lekarz powiedział mi,że nigdy nie wyjdę z tej pieprzonej choroby. Mam dopiero 17 lat do cholery...całe życie przede mną.
Chociaż szczerze mówiąc bardziej przejąłem się kłótnią z tym oszołomem niż wiadomością,że umrę...to jest chyba dość dziwne,co ? Powiem ci szczerze,że od dłuższego czasu zależy mi na Tae nieco bardziej...nie jak na przyjacielu, tylko no...aishhh ja i wylewanie swoich uczuć na papier...mistrzostwo. Nie no...chciałbym z nim być, ale on pewnie nie...nawet nie wiem czy jest gejem. Niby jesteśmy przyjaciółmi,ale chyba jeszcze sporo o sobie nie wiemy. Ale z drugiej strony jakbyśmy już ze sobą byli to byłoby mi go cholernie szkoda jakbym odszedł...hm...więc lepiej się nie angażować i trzymać to pieprzone zauroczenie w sobie :( 

"Że co....ja też się jemu podobam ?"- Tae otworzył szeroko oczy i spojrzał ponownie na wpis nastolatka. Normalnie taka wiadomość strasznie by go ucieszyła...ale okoliczności w jakich dowiedział się o tym wyznaniu okropnie go przytłaczały. Jego najlepszy przyjaciel i jednocześnie obiekt westchnień choruje na nowotwór. Nikt o tym nie wie, poza menadżerem, który wypruwa sobie żyły, by postawić najmłodszego członka ich mini rodziny na nogi. "To się nie może tak skończyć..."- szepnął V i przetarł oczy.
- Co się nie może tak skończyć ?- zapytał Kook, który właśnie wszedł do pomieszczenia - Ty...czytasz mój pamiętnik ?! -mówiąc to wyrwał go z rąk przyjaciela i schował pod poduszkę - Jak mogłeś ?!
- Kookie, przepraszam...zostawiłeś go na łóżku i ....wiesz jaki jestem...
- Ile zdążyłeś przeczytać...?
- Wszystko...
JungKook patrzył chwilę na przyjaciela, po czym odwrócił się na pięcie i wyszedł z pokoju. Przestraszony V wybiegł za kolegą i złapał go za ramię, gdy ten miał wybiec właśnie z dormu.
- Puść mnie idioto...
- Kook przepraszam...naprawdę gdybym wiedział...
- I co ?...zmienia to coś ?...Jak w ogóle mogłeś przeczytać zdanie z mojego pamiętnika ? Nie wiesz,że istnieje coś takiego jak prywatność ?
- Wiem Kookie, naprawdę cię za to przepraszam.- V westchnął i wtulił w siebie drżące ciało kolegi. Po chwili poczuł spływające po szyi łzy. - Kookiś...
- Nie wiesz jak ja się cholernie boję ! Nie chcę umierać ! Nie chcę, boję się ! 
- Ciii...uspokój się, błagam cię...- Tae uniósł oczy do góry, by nie popłynęły z nich łzy...to na nic...gdy trzymał w ramionach swój skarb, który w każdej chwili mógł zniknąć nic nie powstrzymywało go od łez. Po chwili zacisnął oczy i zaczął płakać razem z przyjacielem.

*

Kolejne tygodnie były dla chłopców i menadżera jedną, wielką niewiadomą. Kook jeździł na ciągłe badania, przyjmował masę leków, na weekendy zostawał w szpitalu...w końcu lekarze zdiagnozowali u niego raka wątroby. Konieczny był przeszczep,ale niestety brakowało dawców. Wychudzony i wycieńczony chłopak musiał na stałe zostać w szpitalu. Menadżer BTS wraz z chłopakami ogłosił,że zespół chwilowo zawiesza działalność. Przyjaciele codziennie czuwali przy jego łóżku, powtarzając,że wszystko będzie dobrze. W końcu menadżer powiadomił chłopców i Kook'a,że znalazł się dawca. Jednak nikt nie był szczególnie zadowolony z tej wiadomości. Gdy przyszedł czas operacji Kook wyczekiwał swojego najlepszego przyjaciela. Chciał usłyszeć od niego,że wszystko będzie dobrze i że po operacji uda im się być razem. V jednak nie przychodził....po operacji półprzytomny nastolatek leżący na sali czekał na kogokolwiek z zespołu. W końcu do środka wszedł RapMonster zalany łzami.

- Co się stało ?- szepnął Kook i spojrzał na przyjaciela. 

-TaeHyung...

- Co z nim...?

- Kook....on....on ci uratował życie...

- Co...

- Oddał za ciebie życie...

JungKook zmęczony po poważnej operacji złapał się za serce,a jego ciało wbiło się w łóżko. Nie mógł złapać oddechu. Był to dla niego zbyt ciężki szok....jego najlepszy przyjaciel oddał za niego życie...z jakiej racji ? Przecież nie musiał tego robić. Lekarze mimo wielu prób ratowania JungKook'a polegli...chłopak nie przeżył...odszedł wraz ze swoim najlepszym przyjacielem...teraz oboje czuwali z nieba nad przyjaciółmi z zespołu i nad oddanymi im do końca fanami...

~Koniec.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------