Moimi oczami~cz.1 [Jinho&Wooseok]

- Jinho! - zatrzymałem się, odwracając się gwałtownie za siebie. Zauważyłem biegnącego w moim kierunku Hyunjina - kolegę z równoległej klasy, który działa ze mną w samorządzie szkolnym - Cześć.
- Hej, co tam?
- Dyrektor prosił żeby ci to przekazać. - mówiąc to wyciągnął w moim kierunku plik jakiś dokumentów - Dzisiaj o 13-tej mamy z nim spotkanie.
- W jakiej sprawie?
- No w sprawie tego nowego ucznia.
- Aishh... całkowicie o tym zapomniałem. - podrapałem się nerwowo po głowie, głęboko przy tym wzdychając. Mam tyle na głowie, że zupełnie o tym zapomniałem, a dyrektor mówi mi o tym niemalże codziennie.
- Mam nadzieję, że teraz nie zapomnisz. - uśmiechnął się, klepiąc mnie przy tym po ramieniu - Uciekam, do zobaczenia.
- Paa. - usiadłem na najbliższym parapecie, wczytując się w dokumenty. Mężczyzna mówił, że do naszego liceum przyjdzie pierwszoroczniak, który wyrzucony był już kilkukrotnie z różnych szkół, ale nie chciał mi powiedzieć za co. Dopiero teraz widzę, że to niezły degenerat i szczerze mówiąc nie mam pojęcia, po co przychodzi do naszej szkoły, która stoi najwyżej w rankingu koreańskich liceów. Jung Wooseok - ciągłe bójki, drobne kradzieże, zadawanie się z nieodpowiednimi ludźmi, pyskowanie nauczycielom, chamskie odzywki... może być ciekawie.
- Cześć kurduplu. - skinąłem jedynie głową, słysząc nad sobą głos mojego przyjaciela - Hongseoka - Co czytasz? 
- Karty tego nowego ucznia.
- Aaa słyszałem o nim. Ponoć niezłe z niego ziółko.
- Serio? - uniosłem głowę, widząc uśmiechniętego chłopaka - Skąd wiesz?
- Wychodzę częściej z domu niż ty i w związku z tym mam znajomych w chyba każdej szkole w Seoulu.
- Jak mógłbym zapomnieć. - zaśmiałem się, chowając dokumenty do plecaka.
- Ludzie gadają, że jeśli chodzi o bójki, nie ma sobie równych. Jest strasznie silny, pyskaty, taki wiesz... typowy bad boy. 
- Nie wiem, po co on tutaj przychodzi.
- Sam? Pewnie kurator go tu przydzielił... Jestem pewien, że inne szkoły odmawiały.
- Ma kuratora?
- No a jak. Przecież to patologia.
- Nie chcę mieć z nim nic wspólnego. - na samą myśl o tym chłopaku, przez moje ciało przebiegał dreszcz. Znaleźć się z kimś takim sam na sam, w ciemnej uliczce... achh, coś strasznego - A co na to jego rodzice?
- Tego akurat nie wiem. Nigdy o nich nie słyszałem. 
- Broń mnie. - zaśmiałem się, łapiąc go za ramię.
- Jesteś w trzeciej klasie. Nic ci nie zrobi, dzieciaku. - mówiąc to, pogłaskał mnie po głowie, chichocząc - Chodź, bo zaraz dzwonek. 

*

- Dzień dobry... możemy? - wychyliłem głowę zza drzwi, wlepiając wzrok w siedzącego przy biurku dyrektora. 

- Tak, tak, chodźcie. - przez wszystkie lekcje myślałem tylko i wyłącznie o Wooseoku. Nie mogę uwierzyć w to, że takie bydle będzie chodzić do naszego liceum. Co będzie jak stracimy dobrą opinię? Nie mogę przecież być na językach znajomych moich rodziców przez to, że do mojej szkoły dołączył jakiś totalny pacan, który nie potrafi poradzić sobie z emocjami, przez co wyżywa się na innych - Cieszę się, że przyszliście.. Siadajcie. - gdy zajęliśmy wyznaczone miejsca, mężczyzna wstał od biurka, podchodząc bliżej nas - Jutro do naszej szkoły przyjdzie nowy uczeń.. - wyraźnie był zmartwiony. W sumie wcale mu się nie dziwię. Być dyrektorem najlepszego liceum w kraju, a teraz przez jedną feralną jednostkę, upaść? Wstyd nie z tej ziemi - Jesteście najlepszymi uczniami w szkole i do tego działacie w samorządzie, dlatego prosiłbym was, żebyście się nim zaopiekowali.

- Ale... z tego co wiem, on nie potrzebuje niczyjej opieki. - wtrąciła Yuji - dziewczyna z pierwszej klasy, do której ma chodzić chłopak. 

- Fakt... jest ciężką osobą, ale myślę, że miłe przyjęcie z waszej strony sprawi, że będzie mu lepiej... Jinho. 

- Tak? - gdy usłyszałem swoje imię, moje serce dwukrotnie przyspieszyło. Mam nadzieję, że nie ma dla mnie specjalnego zadania.

- Wprowadzisz go do szkoły, dobrze? Pokażesz sale, powiesz co gdzie jest..

- Ja? 

- Tak... mógłbyś to zrobić, prawda?

- Ja...

- To pierwszoklasista, który będzie na uwadze wszystkich nauczycieli. Nic ci przecież nie zrobi. 

- Tak... tak, w porządku.

- Cieszę się. A ty Hyunjin zapoznasz go z jego klasą. Z tego co wiem, dobrze znasz te dzieciaki.

- Tak... dobrze, zrobię to.

- Co ja bym bez was zrobił. - zaśmiał się, opierając się o swoje biurko - Wierzę, że to dobry chłopak, tylko trochę pogubiony. Nie zaczepiajcie go, uważajcie na słowa, a na pewno wszystko będzie dobrze. 

- To on powinien się dostosować do nas.. - westchnąłem, uciekając przy tym wzrokiem.

- Z czasem na pewno się dostosuje. Dajcie mu tylko czas. 

- Nie mamy wyjścia. - wymusiłem uśmiech, spoglądając na moich znajomych. 

- Zależy jak długo tutaj wytrzyma.

- Co macie na myśli?

- W tych dokumentach wyraźnie było napisane, że w każdej szkole wytrzymał maksymalnie miesiąc.. 

- Dzieciaki, co z wami? Nie znacie go... nie powinniście go na wstępie skreślać. - no tak, tutaj ma rację, ale co ja na to poradzę, że tak bardzo się go boję? Opinia wystawiona przez jego byłych nauczycieli mi w zupełności wystarczy. Nie wierzę, że napisali to bezpodstawnie, a Wooseok okaże się być potulny jak baranek - Liczę na was.

- Nie zawiedziemy pana. - wstałem, głęboko się kłaniając - Pójdę już... za moment mam fizykę. 

- Tak, uciekajcie już na lekcje. Zobaczymy się jutro. - jutro.... to przeklęte "jutro" nie da mi spokoju. W sumie nie wiem czym się tak bardzo stresuję. W końcu to nie ja będę chodzić z nim do klasy. Tyle tylko, że mam go oprowadzić po szkole. Cała reszta nie powinna mnie interesować...

*

                  Ależ dzisiaj jest zimno. Pogoda idealnie odzwierciedlała to, jak się czułem. Było wietrznie, padało i było niesamowicie zimno. Wewnątrz mnie, emocje wirują dokładnie tak samo. Stres skręcał mi żołądek, a ręce niesamowicie się pociły. Stałem przed budynkiem, czekając na Wooseoka, zgodnie z obietnicą daną dyrektorowi. Chciałem wypaść przed nim jak najlepiej.. poza tym nabije mi dodatkowe punkty, a na koniec szkoły bardzo mi się one przydadzą. 

- Gdzie on jest.. - westchnąłem, rozglądając się po dziedzińcu. Miał przyjść do szkoły o 07:30, a było już kilka minut po ósmej. Przysięgam, że za moment się wkurzę i pójdę na lekcje - Jeszcze dziesięć minut i stąd idę.. - burknąłem, widząc podjeżdżający na parking, motor. Ciekawe kto to. Nie widziałem jeszcze w tej szkole osoby, która jeździłaby takim cackiem. Gdy osoba siedząca na motorze zdjęła kask, ujrzałem przystojnego chłopaka o niesamowicie czarnych włosach i przeszywającym mnie na wylot spojrzeniu... Wooseok. A już miałem szczerą nadzieję, że nie pojawi się w szkole - O matko.. - gdy chłopak wszedł na dziedziniec, w końcu mogłem zobaczyć go w pełnej okazałości. Jaki on ogromny. Przecież on wygląda jak dwóch mnie. A jego twarz? Jest na niej pełno siniaków... co to za człowiek.. - Em... cześć. - zaczepiłem go z mocno bijącym sercem. Wooseok spojrzał na mnie morderczym wzrokiem, jednak po chwili na jego twarzy pojawił się zadziorny uśmiech. 

- Czego chcesz gnojku..

- Ja.. jestem starszy od ciebie. 

- I co z tego? Sięgasz mi do pasa. - warknął, trącając mnie z bara, po czym wszedł do środka szkoły.

- H...hej.. - złapałem go za nadgarstek, spotykając się z jego wściekłym wyrazem twarzy - Ja.. jestem Jinho i oprowadzę cię po szkole.

- Poradzę sobie. 

- Wiem... ale mimo wszystko chcę ci pomóc. - nie, nie chcę. Chcę uciec jak najdalej niego i nigdy więcej go nie spotkać. Jest przerażający, a żeby spojrzeć na jego twarz, muszę baaaardzo mocno zadzierać głowę. 

- Mhm.. a wiesz co?

- Słucham..

- Wali od ciebie tchórzem na kilometr. Gardzę takimi ludźmi. - wziąłem głęboki oddech, puszczając ostrożnie jego rękę.

- Gdzie twój mundurek?

- Słucham? - usłyszałem jedynie jego drwiący śmiech, który jedynie jeszcze bardziej mnie zestresował - Jaja sobie robisz?

- Nie.. mundurek jest obowiązkowy. - poczułem mocne szarpnięcie za koszulę, po którym wylądowałem na ścianie korytarza. Wooseok nachylił się do mnie, uważnie mi się przyglądając. Jego buzia była cała poobijana, wargi popękane... nawet ma bliznę na łuku brwiowym. Co on najlepszego narobił.. - Powinieneś przyjść jutro w mundurku. 

- Mam w dupie tą szkołę i zasady, które tutaj obowiązują. - przytaknąłem jedynie, wpatrując się w jego przekrwione oczy. Widać było w nich ogromną złość i nienawiść, jednak widziałem, że to jedynie przykrywka bólu jaki czuł. Czułem, że to spojrzenie kryło coś więcej - Nie wiesz, że to nieładnie tak się gapić?

- Przepraszam... ja po prostu..

- Po prostu się ode mnie odwal. - warknął, puszczając moją koszulę i zaraz po tym oddalił się w kierunku schodów prowadzących na pierwsze piętro. O matko... nie pamiętam kiedy ostatnio byłem tak zestresowany. Mam szczerą nadzieję, że moja rola pomocnika kończy się w tym miejscu. Nie wyobrażam sobie, że miałbym spędzić z tym chłopakiem choćby sekundę dłużej, jest straszny. A że zna tutaj póki co tylko mnie, boję się, że będę jego ofiarą. Mimo że jestem od niego starszy, jestem dużo słabszy niż on. Wooseok to olbrzym. Jest strasznie wysoki, dobrze zbudowany i do tego niesamowicie pewny siebie. Gdybyśmy nie byli w szkole, z pewnością zlałby mnie za takie uwagi...

*

- Jinho! Hej! - poczułem, jak ktoś wskakuje na moje plecy, wesoło się przy tym ze mną witając. 

- Cześć Hyunjinnie. 

- Co tam? Czemu wczoraj tak zniknąłeś?

- Jak to?

- Miałeś rano oprowadzać Wooseoka po szkole, a potem nie widziałem cię przez cały dzień.

- Chowałem się przed nim. - zaśmiałem się, poprawiając plecak.

- Co? Coś ci zrobił?

- Nie... ale jest... jest dość specyficzny. 

- To prawda. - chłopak westchnął, otwierając mi główne drzwi szkoły - Miałem go zapoznać z klasą, ale jak tylko go zobaczyłem to się wycofałem. Jest przerażający..

- Prawda? Dobrze, że nie tylko ja to widzę. 

- Żartujesz? Wszyscy schodzą mu z drogi, tak się go boją.

- Aishh... to niedobrze.

- Czemu? Lepiej nie wchodzić mu w drogę.

- Tak, ale jak zobaczy, że się go boimy to poczuje się bardzo pewnie w tej szkole i będzie sobie pozwalać na coraz więcej... Nie chcę żeby znajomi moich rodziców obgadywali moją rodzinę, że liceum do którego chodzi ich syn, spada w rankingach... i to przez jakiegoś imbecyla.. 

- To prawda. - westchnął, kupując sobie kawę - Chcesz?

- Nie, dzięki.

- Myślisz, że powinniśmy pogadać o tym z dyrektorem?

- Jeszcze nie... trzeba go dobrze poobserwować.

- Ta... jak chcesz go obserwować, chowając się? - chłopak zaśmiał się, trącając moje ramię.

- Weź... wiesz co on wczoraj zrobił?

- No słucham.

- Zwróciłem mu uwagę, że powinien mieć mundurek, a ten burak zaczął mnie szarpać za koszulę.

- Serio? Mówiłeś o tym komuś?

- Nie, coś ty... to był jego pierwszy dzień, nie chciałem go wkopać na dzień dobry.

- Jesteś za dobry.. Trzeba od razu mówić o tym nauczycielom. Muszą mieć na niego oko.

- Wiesz... tak sobie myślę, że coś musiało się stać w jego życiu, że tak się zachowuje.

- Niby co? Jest dobrze ubrany, ma świetny motor.. pewnie jest rozpuszczony. 

- Moi rodzice mają swoją firmę i też mi niczego nie brakuje... a mimo to jestem jego totalnym przeciwieństwem.

- To fakt.. ale niektórym odbija przez kasę.. on jest tego świetnym przykładem. 

- Jeszcze nie wiemy, czy ma pieniądze. 

- To jest bardziej jak pewne. - westchnąłem jedynie, spoglądając na korytarz, na którym pojawił się wspomniany przez nas chłopak. Rzeczywiście było tak, jak mówił Hyunjin. Uczniowie rozchodzili się na wszystkie możliwe strony, gdy ten przechodził korytarzem. Na ich twarzach malował się strach, zachwyt, podziw, a Wooseok? Szedł z wysoko podniesioną głową, ciesząc się z tego, że już po dwóch dniach zawładnął nowym liceum - Idzie król buraków. 

- Przestań. - szepnąłem, widząc jak oczy olbrzyma kierują się w moją stronę... zamarłem. Moje serce biło tak szybko, jak podczas pierwszej randki, albo bardzo ważnego egzaminu. Nie cierpię tego uczucia.

- Jihyun, tak? - zapytał, stawiając mnie automatycznie pod ścianą. 

- Jinho.. 

- Mm właśnie. - dlaczego on tak na mnie patrzy? To okropne. Czuję się koszmarnie i nie potrafię zapanować nad emocjami. Wpatruje się we mnie, jak w swoją potencjalną ofiarę i boję się, że rzeczywiście nią zostanę - Zobacz, nie mam mundurka... nie zwrócisz mi dzisiaj uwagi?

- Ja... to nie ja jestem od zwracania ci uwagi. - szepnąłem, czując okropnie bolesny ścisk żołądka.

- Zostaw go, bo pójdę po dyrektora. - warknął Hyunjin, co jedynie rozśmieszyło Wooseoka.

- Idź dupku. I tak mi frajer nic nie zrobi. - uniosłem wzrok na chłopaka, widząc świeżo zrobioną fioletową śliwę pod jego okiem. Znowu musiał się z kimś wczoraj bić... co za dzieciak - Znowu się gapisz. - warknął, przez co pospiesznie uciekłem wzrokiem, gdzie tylko mogłem.

- Przepraszam. 

- Będę mieć na ciebie oko, więc dobrze ci radzę, uważaj.

- To twój Hyung, uspokój się. 

- Milcz gnoju, bo przy następnej okazji zarobisz. - mówiąc to, pchnął go na ścianę, idąc w swoją stronę. Takie spotkanie z samego rana nie zwiastuje niczego dobrego. Ba! To że zwrócił na mnie uwagę to pech sam w sobie. Czuję, że moje dotychczasowe, spokojne życie, pod wpływem tego degenerata zmieni się w jakiś koszmar.. 

~c.d.n.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Przepraszam, że nie skończyłam poprzedniego ficzka, ale pierwszy raz w życiu nie mam do tego weny. Jeśli ktoś z Was chciałby go jednak przeczytać, to pomyślę nad kontynuacją.:) 

Ach.. i przepraszam, że tak odmłodziłam bohaterów, ale mam pomysł na taki właśnie ficzek i odjęcie im paru lat było konieczne ;; 

Paring

Skarby, krótki przerywnik :)
Zbieram paringi na następne ficzki. Mam trochę nowych pomysłów i postaram się żeby były one dużo lepsze niż moje poprzednie ficzki (sesja, praca, jakiś taki ogólny brak weny... przepraszam). Ale wracam powoli do żywych i postaram się, by moje przyszłe prace były o niebo lepsze!

Buziaki!~

Running 2 U~cz.4 [Jaehyun&Taeyong]

cz.1 cz.2 cz.3

Taeyong
               Przylecieliśmy do Japonii. Przez ostatnie tygodnie różnie układało się między mną a Jaehyunem, ale jakby nie patrzeć, mimo wszystko więcej było tych przyjemnych chwil. Menadżer przydzielając nas do pokoi, na szczęście przydzielił mnie do pokoju z moim chłopakiem. Dobrze się składa... w końcu będziemy sami i będziemy mogli w spokoju załatwić swoje sprawy.
- Jaehyun.. - gdy weszliśmy do pokoju, chłopak od razu postawił walizkę pod ścianą, po czym położył się na łóżku.
- Hm? 
- Cieszę się, że jesteśmy razem w pokoju. - uśmiechnąłem się, siadając obok niego. Trochę jak koledzy na wycieczce szkolnej, ale fakt dzielenia z nim sypialni przez dwie noce niesamowicie mnie cieszył.
- Tak mówisz? - skinąłem pospiesznie głową, po czym usiadłem na jego biodrach. Jaehyun ułożył dłonie na moich udach, delikatnie je pieszcząc - Myślisz, że nie zrobili nam niespodzianki i nie porozstawiali tu kamer?
- Nie obchodzi mnie to. - pochyliłem się nad jego idealną twarzą, muskając ją rozgrzanymi wargami - Przemyślałem sobie ostatnio kilka spraw. - na jego twarzy pojawił się zadziorny uśmiech.
- Jakich spraw?
- Naszych spraw. - szepnąłem, spotykając się z jego spojrzeniem - Miałem ostatnio bardzo zły okres..
- Mmm dałeś mi to wyraźnie odczuć. 
- Cicho. - prychnąłem, podgryzając jego wargę - Chcę cię za to wszystko przeprosić. Nie miałem jeszcze okazji.. - widząc jak jego usta formują się w delikatny uśmiech, poczułem przeszywające moje ciało, przyjemne ciepło - Przepraszam.. strasznie cię przepraszam. - westchnąłem, głaszcząc go po policzku - Nie zasłużyłeś na takie traktowanie. 
- Przeprosiny przyjęte. - uśmiechnął się, łapiąc moją twarz w obie dłonie, po czym w mgnieniu oka dał mi szybkiego, długiego buziaka - Mmm moje kochanie... ale słodko teraz wyglądasz. - zaśmiał się, tarmosząc mnie za policzki.
- Nie gniewasz się?
- Już nie. - śmiał się w najlepsze. Nie sądziłem, że wytarganie mnie za policzki sprawi mu tyle radości.
- Z tobą to jak z dzieckiem. 
- Ale kochasz mnie tak czy inaczej.
- Kocham jak cholera. - przywarłem do jego warg, wymieniając z nim z początku delikatne, subtelne pocałunki, walcząc w bardzo spokojny sposób o dominację, ale niestety walkę tą wygrywa zawsze Jaehyun. Tak było i tym razem. Chłopak złapał mnie za kark, całując mnie jak zwierzak. Przewrócił mnie na plecy, po czym położył się na mnie, chichocząc w najlepsze - Dupkuuu.. 
- Jak ty do mnie mówisz?
- Tak jak zawsze. - zaśmiałem się, obejmując go nogami w talii. Brakowało mi tego. Mógłbym tak już do końca życia... spędzać z nim każdą minutę swojego życia.. ciągle na niego patrzeć i go przytulać. Jak mam być szczery, kocham swoją pracę, ale nie mogę się już doczekać, kiedy ona się skończy. Wtedy w końcu będę mógł uporządkować swoje życie prywatne. Mam nadzieję, że z tym oszołomem u boku.
- Wredny jesteś. - złapałem go za bluzę, gwałtownie go do siebie przyciągając, jednak wtedy usłyszeliśmy pukanie do drzwi.
- Gołąbki! Otwierać! - Yuta... do reszty go pogrzało? Jaehyun zerwał się na równe nogi, podbiegając do drzwi.
- Cicho bądź. - syknął, wciągając go do środka - Co chcesz?
- Och, jak miło. - blondyn westchnął, wpatrując się we mnie z uśmiechem - Menadżer kazał nam się zbierać... idziemy jeść. Chciał przyjść do was osobiście, ale powiedziałem, że go wyręczę. - mówiąc to spojrzał na mojego faceta, unosząc przy tym brew - Nadal będziesz dla mnie taki nieprzyjemny?
- Oj no przepraszam.
- Mmm luz. Zgaduję, że przeszkodziłem. 
- Pf... nie. Tylko rozmawialiśmy.
- Nie wiem w takim razie o czym.
- Hm?
- Macie takie wypieki na twarzach, jakbyście byli poważnie chorzy. - zaśmiał się, idąc w kierunku drzwi - Zbierajcie się i zróbcie coś ze sobą. Spotykamy się na dole za pół godziny. 
- Ach... dobra, dzięki Yuta. 
- Nie chce mi się nigdzie iść. - mruknąłem, przeciągając się jak kot.
- Musisz coś zjeść.
- Aishh.. wolę zostać tu z tobą. - Jaehyun usiadł okrakiem na moich biodrach, zadziornie się przy tym uśmiechając.
- Przytyj wreszcie. - jego wargi przywarły do mojej klatki piersiowej. Wplątałem dłoń w jego włosy, delikatnie drapiąc go po głowie.
- Wiesz, że nie mogę.. - westchnąłem, czując lekkie kłucie w sercu. Każdy mi mówi, że wyglądam paskudnie i że powinienem przytyć. I nie wiem jak długo bym nie próbował, cały czas wyglądam jak patyk. Jaehyun doskonale wie, że staram się przybrać parę kilogramów, ale mój organizm stanowczo mówi "nie", a mimo to wciąż mnie męczy, że mam jeść. Czasami mam wrażenie, że najzwyczajniej w świecie się mnie brzydzi i dlatego każe mi przytyć..
- No wiem... przepraszam. 
- Nie podobam ci się? 
- Wiesz, że nie chodzi o to. Bardziej się o ciebie martwię.
- Dobra. - chwyciłem go za włosy, gwałtownie go całując - Przestańmy wreszcie marudzić.
- Wooo... i mówisz to ty?
- Mhm... ile można. - uśmiechnąłem się, pogłębiając pocałunek. Jaehyun chyba jednak nie miał na to większej ochoty, gdyż po chwili przerwał go, wstając z łóżka - Co ty...
- Mieliśmy się zbierać, patyku. 
- Mamy pół godziny. 
- Tylko pół godziny. - jęknąłem, wstając z łóżka, po czym ruszyłem w kierunku łazienki. Uraziłem go czymś? Może zrobiłem coś nie tak, albo nadal się na mnie gniewa? - Siusiu?
- Y y... wezmę szybki prysznic. - spojrzałem na niego, głęboko przy tym wzdychając - Pocałujesz mnie?
- Pewnie jeszcze nie raz.
- Teraz durniu. - oparłem się o drzwi, robiąc przy tym dość markotną minę, która zawsze go rozczulała.
- Za tego durnia, to powinieneś dostać w dupę. 
- Oho... kiedyś takie słowa... nie mówiąc już o czynach, by w życiu przez ciebie nie przeszły.
- Widzisz, jak ludzie się zmieniają? - zaśmiał się, obdarowując mnie długim całusem w czoło - Leć, bo nie zdążysz.
- A ty?
- Idę zobaczyć, co robią chłopaki.
- No dobrze. - obiecałem sobie, że przestanę węszyć i ciągle go podejrzewać, ale znowu mam wrażenie, że coś jest nie tak. Nie chce mnie całować... wychodzi, kiedy ja będę sam w łazience... Tak wiem, to pewnie nic takiego, ale i tak będę mieć to na uwadze. Tak na wszelki wypadek...

Jaehyun
                Nie potrafię się zbliżyć do mojego chłopaka. Nie mam pojęcia, co się ostatnio dzieje. Od czasu Halloween mieliśmy nieco gorszy okres, ale mimo wszystko się dogadywaliśmy. Kocham go... tak przynajmniej mi się wydaje. Ostatnio zacząłem nawet miewać myśli, że jestem z nim z przyzwyczajenia... bo tak wypada. W końcu to już trzy lata. Mam nadzieję, że to tylko chwilowy kryzys, z którego szybko wyjdziemy. Nie umiałbym się z nim rozstać i mieszkać pod tym samym dachem, pracować, trenować, podróżować... to by nas wykończyło. Muszę to wszystko przemyśleć na spokojnie.. pogadać z Markiem. Wprawdzie jest on najlepszym przyjacielem Tae, ale może mi też pomoże? Chociaż nie. Przecież na pewno by mu się wygadał. W tym wypadku Johnny będzie odpowiednim rozwiązaniem. Z mocno bijącym sercem zapukałem do drzwi znajdujących się po drugiej stronie korytarza, słysząc dobiegające zza nich donośne "moment!". Trafiłem na Johnnego, jak dobrze.
- Już otwieram. - przełknąłem dość głośno ślinę, widząc stojącego w drzwiach przyjaciela - O hej. 
- Mogę?
- Jasne. 
- Z kim masz pokój? - szepnąłem zaraz po wejściu do środka.
- Z Markiem... a czemu szepczemy? 
- Bo chcę pogadać.
- Aaa to luz. - powiedział normalnym tonem głosu, siadając na łóżku - Siedzi u Yuty i Sichenga. Coś się stało?
- Chyba.. 
- Chyba? Co jest? - nabrałem powietrza w płuca, siadając obok chłopaka. Moje serce biło niesamowicie szybko... denerwowałem się całą tą sytuacją, ale czułem, że jeśli z kimś o tym nie porozmawiam, to oszaleję.
- Chodzi o Taeyonga..
- Znowu się kłócicie?
- Nie... właśnie nie. 
- I w tym tkwi problem? - zaśmiał się, rozkładając się wygodnie na łóżku.
- Ja nie wiem, czy go kocham. - w pokoju zapadła grobowa cisza. Johnny wstał dość leniwie, po czym stanął nade mną, uważnie mi się przyglądając.
- Chyba źle usłyszałem..
- Nie wiem, czy go nadal kocham. - powtórzyłem, czując jak mnie mdli z nerwów. Po chwili usłyszałem ciche parsknięcie ze strony przyjaciela.
- Stary, co z tobą? To żart, tak? - uniosłem wzrok widząc jego rozbawioną twarz, jednak gdy zorientował się, że mówię poważnie, od razu zmienił postawę - Jaehyun, co jest? Przecież wiem, że go kochasz.
- To nie to samo, co kiedyś..
- A czegoś ty się spodziewał? Że będziecie sobie słodzić całe życie? Tylko na początku jest tak kolorowo, a potem zaczynają się jakieś problemy, kłótnie..
- To przez Jungwoo. 
- Przez... czekaj..
- Jak... no wiesz... jak się kocham z Tae, to myślę..
- O Jungwoo.. - chłopak zaśmiał się, opierając się o stojący w pokoju stół - O kurwa, nie wierzę.
- Nie wiem, co mam robić.
- Uwielbiam cię, ale to, co mi właśnie powiedziałeś..
- Wiem. Wiem, spieprzyłem sprawę, ale proszę cię, musisz mi pomóc. - mówiąc to poderwałem się z łóżka, łapiąc go za rękę - Pomóż mi.
- Ale jak? 
- Powiedz mi, co mam robić. - Johnny westchnął, lekko przy tym przytakując.
- Okej... o co chodzi z Jungwoo?
- Wtedy w Halloween.. - czułem się jak idiota i szczerze mówiąc zacząłem żałować, że rozpocząłem w ogóle tą rozmowę - Wyglądał tak niewinnie..
- Jaehyun, ja nie wierzę w to, co mówisz.. ile ty masz lat? - zamilkłem. Naprawdę nie wiedziałem co mam zrobić i co powiedzieć, by się nie pogrążyć jeszcze bardziej - Ja wiem, że związki przechodzą kryzysy i tak dalej, ale naprawdę chcesz rzucić to wszystko dla Jungwoo? 
- Nie wiem czego chcę. - szepnąłem, uciekając przy tym wzrokiem - Chodzi o to, że sam nie wiem czego chcę. 
- To może w rzeczywistości nie chcesz Jungwoo?
- On... ja widzę, jak on się na mnie patrzy. Ewidentnie coś do mnie ma.
- Myślisz, że mu się podobasz?
- Sam nie wiem.. - Johnny westchnął, siadając na stole.
- Mark mi kiedyś powiedział, że zwrócił mu uwagę, żeby się tak do ciebie nie kleił, ale Jungwoo zaprzeczył i stwierdził, że jest hetero... ale teraz widzę, że rzeczywiście coś może być na rzeczy. 
- Jak... jak to Mark zwrócił mu uwagę?
- Oj to było dawno temu. Wtedy w Halloween. 
- Ach... faktycznie dziwnie się wtedy zachowywał.
- Dziwnie?
- No.. ciągle się koło mnie kręcił, zagadywał, a... a jak chciałem z nim pogadać, to za każdym razem dostawał rumieńców.
- No i mamy to. - ewidentnie się w nim gotowało, choć nie chciał tak bardzo tego po sobie pokazać.
- Johnny, nie bądź na mnie zły...
- Ja? Ja nie jestem na ciebie zły. Ja mogę nie zgadzać się z twoim wyborem, ale nie mogę ci niczego nakazać... zrobisz to, co uważasz za słuszne. Moje zdanie znasz. - przyjaciel przetarł twarz dłońmi, głęboko przy tym wzdychając - Boję się w tym wszystkim o Tae. Tyle, co dla ciebie zrobił..
- Ale ja się z nim nie rozstaję..
- Wszystko ku temu zmierza stary.. To tylko kwestia czasu. Skoro twierdzisz, że nie kochasz Taeyonga, to po cholerę masz mu mydlić oczy? 
- Ja..
- Spróbuj z Jungwoo... - burknął, schodząc ze stolika - Naprawdę cię nie rozumiem. 
- Sam chciałbym siebie zrozumieć.. 
- Nie wiem... rób to, co uważasz za słuszne. 
- Nie odwrócisz się ode mnie? - Johnny spojrzał na mnie, lekko się przy tym uśmiechając.
- Nie idioto.. tylko proszę cię, przemyśl to wszystko jeszcze tysiąc razy.

*

Taeyong

               Po solidnej kolacji wróciliśmy od razu do hotelu. Menadżer zarządził, że na drugi dzień mamy wstać o piątej rano, w związku z czym kazał nam iść od razu spać. Cóż... ja, jak to ja... nie miałem zamiaru go słuchać. Wykąpałem się jako pierwszy i czekałem w łóżku na Jaehyuna. Chciałem dobrze wykorzystać fakt, że w końcu mamy chwilę dla siebie, gdzie wiem, że nikt nas nie przyłapie. 

- Długo jeszczeeeee? - jęknąłem, przewracając się z nudów po pościeli. 

- Już idę. 

- Obawiam się, że się nie doczekam. 

- A co kombinujesz? - uśmiechnąłem się szeroko widząc jak ten wchodzi wreszcie do pokoju. Klęknąłem pospiesznie na krawędzi łóżka, łapiąc go za koszulkę.

- Chodź do mnie.

- Hyung..

- No chodź. - mówiąc to zabrałem się za zdejmowanie jego koszulki i bokserek - Wreszcie mamy chwilę dla siebie.

- Tae, przestań. 

- Wiem, że jesteś zmęczony. - chwyciłem go za nagą już talię, składając tym samym czułe pocałunki na jego szyi i klatce piersiowej - Szybko to załatwimy. 

- Tae, nie dzisiaj. - odkleiłem się od jego ciała, unosząc przy tym niepewnie na niego wzrok. Co go znowu ugryzło w dupsko.. 

- Ale.. 

- Innym razem, dobrze?

- Innym razem? Za dwa dni wrócimy do Korei, gdzie znowu będziemy mieć wszystkich na głowie..

- Ale mimo to jakoś sobie radziliśmy.

- Jaehyun, co jest? - poczułem narastającą w gardle gulę, a moje ciało momentalnie się spięło. Co ja robię nie tak? Dlaczego ostatnio non stop mnie odtrąca? Może wciąż jest na mnie zły? - Nadal jesteś na mnie zły? Szczerze cię przeprosiłem..

- Wiem Tae, nie jestem zły. 

- Coś cię gryzie. - usiadłem na łóżku, łapiąc go za rękę - Siadaj. - coraz bardziej się o nas boję. Czuję od dłuższego czasu, że coś jest nie tak, ale mimo to staram się wypierać te złe myśli, wmawiając sobie, że jesteśmy idealną parą. Chyba pora przestać się wreszcie oszukiwać.. - Co się stało? - szepnąłem, całując go w policzek. Ten jednak milczał... wpatrywał się w ścianę, intensywnie o czymś myśląc - Coś... coś zrobiłem, prawda? 

- Nie. - chłopak spojrzał na mnie, dając mi buziaka - Po prostu nie mam dzisiaj ochoty na seks... Wszystko między nami jest w porządku.

- Ale.. ty nigdy nie odmawiałeś.. - na jego buzi pojawił się szeroki uśmiech, który choć na moment zrzucił ciężki kamień zalegający na moim sercu.

- Te lotniska, lot i to wszystko... padam na twarz. - skinąłem głową, czując cisnące się do moich oczu łzy. Znam go na wylot i czuję, że coś się stało. Nie wiem tylko, co takiego zrobiłem, że tak mnie traktuje.

- Rozumiem. - wtuliłem twarz w jego szyję, głęboko przy tym wzdychając - Kocham cię, wiesz? 

- Wiem to. - mhm... odsunąłem się od niego, kładąc się niechętnie po swojej stronie łóżka. Nie chciałem go dłużej męczyć, bo widzę, że ewidentnie coś jest nie tak - Idziesz spać?

- Też powinieneś. 
- Tae.. - Jaehyun położył się za mną, mocno mnie przytulając. Jego wargi przywarły do mojego karku, jednak nie poczułem absolutnie nic... Nic poza tym, że chciało mi się niesamowicie płakać - Też cię kocham. 
- Co się z nami dzieje? 
- Nic... przecież wszystko jest dobrze.
- Tak myślisz? - zapytałem dość ironicznie, zwijając się w kulkę.
- Co to za ton? 
- Po prostu widzę, że ode mnie uciekasz i zastanawiam się, co zrobiłem. - Jaehyun westchnął, całując mój kark i ramię.
- Może jesteśmy przemęczeni.. Niczym nie zawiniłeś, nie myśl w ten sposób. - przekręciłem się na plecy, wbijając wzrok w jego oczy, które tym razem nie wyrażały żadnych emocji. Nie mogłem dostrzec w nich absolutnie niczego.. - Daj buzi i spadamy spać. - nie poznaję go. To nie jest mój Jaehyun, w którym zakochałem się kilka lat temu. Mimo to złożyłem bardzo subtelny pocałunek na jego rozgrzanych wargach, po czym wróciłem do wcześniejszej pozycji, wpatrując się w znajdującą się przede mną ścianę. Może ma kogoś na boku? Nigdy nie sprawdzałem mu telefonu, bo mu bezgranicznie ufałem, ale teraz już sam nie wiem, czy nie byłoby to odpowiednią opcją. Chociaż z drugiej strony Jaehyun nie jest głupi... na pewno usuwałby od razu podejrzane wiadomości. Będę musiał porozmawiać rano z Markiem. Może on będzie wiedział coś więcej.

*

Jungwoo

                 Przez całą noc nie mogłem zmrużyć oka, mimo sporego zmęczenia. Wiedziałem, że Jaehyun dostał pokój razem z Taeyongiem, przez co non stop myślałem o tym, co się tam wyprawia. Na samą myśl skręcało mnie od środka. Żyję tak od kilku lat. Moje myśli krążą wokół Jaehyuna i tego, w jaki sposób mówi do Tae, jak go dotyka, całuje czy przytula... Mam już tego serdecznie dość. 

                Dziś od piątej rano przebywaliśmy w Tokyo Dome, przeprowadzając próbę przed nadchodzącym koncertem. Byłem tak zmęczony, że ledwo widziałem na oczy, nie mówiąc już o intensywnych ruchach w trakcie wykonywania choreografii. 

- Stop! - wrzasnął lider, stawiając wszystkich do pionu. Też chyba nie ma dzisiaj humoru. W ogóle nie rozmawia ze swoim facetem i tylko ma do wszystkich o wszystko pretensje - Jungwoo! - zamarłem. Otworzyłem szerzej oczy, czując na sobie spojrzenia wszystkich członków zespołu. Taeyong podszedł do mnie, uważnie mierząc mnie wzrokiem - Możesz mi powiedzieć, co się z tobą dzieje?

- Przepraszam..

- Nie, nie przepraszaj mnie, tylko powiedz mi, o co chodzi. Odkąd zaczęliśmy próbę, błądzisz myślami gdzie indziej... plączesz się pod nogami i nie śpiewasz wtedy, kiedy wchodzi twoja partia. Co jest?

- Ja... nie mogłem spać w nocy.. - aishh boję się go. Jest fajnym chłopakiem, ale jak się wkurzy to nie ma z nim żartów. 

- Achh, nie mogłeś spać.. wiesz.. myślę, że podobnie jak 3/4 z nas, a mimo to my potrafimy pozbierać myśli do kupy i przeprowadzić ten trening jak należy. 

- Hyung, daj spokój. - wtrącił Jaehyun, przez co moje serce zabiło ze zdwojoną siłą - Teraz się na pewno poprawi. - Tae parsknął jedynie śmiechem, celując przy tym we mnie palcem.

- Weź się w garść i nie opóźniaj naszej próby, bo przez ciebie będziemy tu siedzieć do nocy. - skinąłem jedynie głową, pociągając przy tym nosem. Było mi niesamowicie przykro. Taeyong zawsze wymagał od nas bardzo dużo podczas treningów, ale zawsze potrafił podejść do tego z kulturą. Pierwszy raz tak wybuchł i akurat musiał naskoczyć na mnie, na oczach wszystkich. 

- Przepraszam Hyung. 

- Weź się w końcu za robotę. To twoja praca, a nie zabawa. - skinąłem głową, czując spływającą po policzku pojedynczą łzę. Gdy lider wrócił na swoje miejsce, zaraz przy moim boku znalazł się Jaehyun, co jedynie jeszcze bardziej mnie rozproszyło. 

- Nie płacz. - szepnął, wpatrując się w moje oczy. 

- Nie rozmawiajmy Hyung.. zaraz znowu mi się oberwie. 

- No co ty..

- Przepraszam. - odwróciłem się na pięcie, idąc pospiesznie w kierunku drzwi. Chciałem iść jedynie do łazienki, by przemyć twarz zimną wodą i odetchnąć. Musiałem jakoś oprzytomnieć i pozbierać myśli do kupy, a Jaehyun mi tego nie ułatwiał. 

- Hej, zaczekaj. - cieszyło mnie zainteresowanie z jego strony, ale wiedziałem, że to nie przyniesie niczego dobrego. 

- Hyung, nie... - poczułem ostre szarpnięcie za rękę, po którym stanąłem twarzą w twarz z chłopakiem. Z każdym naszym kolejnym spotkaniem jestem coraz bliżej niego, co niesamowicie mnie ekscytuje i stresuje jednocześnie - Jae... - poczułem jak jego ciepłe wargi przywierają do mojego czoła, co skutecznie mnie uciszyło. Co to miało być?! Moje serce biło niesamowicie mocno, a oddech był bardzo szybki i płytki. 

- Nie płacz. - szepnął, posyłając mi przy tym delikatny uśmiech. Oniemiałem. Nie potrafiłem wydobyć z siebie nawet jednego słowa. Nie mogłem uwierzyć w to, że właśnie stało się coś, na co czekałem tyle czasu. Jak ja mam się teraz zachowywać? Co z nim i Taeyongiem? A może... może to tylko przyjacielski buziak, a ja się niepotrzebnie nakręcam? Jejuuuu.. mam w głowie tyle pytań, a nie wiem komu je zadać, by uzyskać satysfakcjonujące mnie odpowiedzi.

~c.d.n.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Running 2 U~cz.3 [Jaehyun&Taeyong]

cz.1 cz.2

Jungwoo
                   Wpatrywałem się w Jaehyuna wielkimi oczyma i z mocno bijącym sercem. Czułem się na celowniku pozostałych członków NCT i było mi w związku z tym niesamowicie głupio, ale to, co usłyszałem od Jaehyuna całkowicie wbiło mnie w ziemię. Nigdy nie usłyszałem od niego takich słów.
- Patrzą się na nas. - szepnąłem, uciekając wzrokiem. Zawsze chciałem znaleźć się z nim w tak bliskiej sytuacji, ale nie przypuszczałbym, że tak mnie to zawstydzi.
- Kto? 
- Jesteśmy na sali treningowej.. 
- Ach.. - oprzytomniał... nareszcie - Tak.. przepraszam. - odszedł... Mimo to nie odrywał ode mnie wzroku, co sprawiało, że wewnętrznie wariowałem ze szczęścia. Ile bym dał, żeby tak wspaniały chłopak był mój. Ale za bardzo lubię Taeyonga, by zrobić mu takie świństwo. Poza tym, co inni by powiedzieli.. Niby jestem lubiany wśród chłopaków, ale nie wydaje mi się, by ktoś poparł to, że odbiłem liderowi faceta i to po trzech latach związku.
- Wow.. naprawdę wyglądasz jak Rose. - oderwałem wzrok od Jaehyuna, zerkając na stojącego obok mnie Doyounga - Jaehyunowi chyba też się spodobałeś. - Doyoung jest pierwszą osobą, która mnie rozgryzła i zauważyła, że chłopak mi się podoba. Jest też jedyną osobą z całego zespołu, która o tym wie. Na szczęście jest tak wspaniałym kumplem, że trzyma to tylko dla siebie.
- Powiedział mi, że pięknie wyglądam.. - szepnąłem, lekko się przy tym uśmiechając.
- Co ty mówisz..
- Poważnie.
- Wykorzystaj to. - brunet odciągnął mnie w kąt sali, tak by nikt nas nie słyszał - Wzdychasz do niego już tyle czasu..
- Tae... nie mogę mu tego zrobić. 
- Wiem, to byłoby wstrętne, ale..
- Nie i koniec. Niech będzie tak, jak jest.
- Pomyśl w końcu o sobie... kiedy w końcu ty będziesz szczęśliwy, co? - wzruszyłem jedynie ramionami, zerkając kątem oka na Jaehyuna rozmawiającego ze swoim chłopakiem - Masz zamiar do końca życia napawać się tylko i wyłącznie ich szczęściem? 
- Nie rozmawiajmy o tym teraz.. - szepnąłem, czując narastającą w gardle gulę - To trochę przykre. 
- W porządku. - Doyoung odgarnął perukę z mojej twarzy, posyłając mi przy tym lekki uśmiech - Głowa do góry. Daj dzisiaj z siebie wszystko. 
- Dam, obiecuję. 

Jaehyun
               Boże, jak on wygląda. Cholernie mnie korci, żeby zerknąć na niego choć na chwilę, ale nie mogę. Taeyong chyba skróciłby mnie o głowę. Już teraz widzę, jak się w nim gotuje. Czuję, że po powrocie do dormu zrobi mi niezłą chryje.
- Tae..
- Daj mi spokój. - burknął, skubiąc nerwowo skórki przy paznokciach.
- Zostaw, krew ci pójdzie.
- Krew to mnie za moment zaleje. 
- Nie zaczynaj... nie teraz. 
- Tak, masz rację.. przecież to i tak nie ma sensu. - westchnął, robiąc krok w kierunku drzwi.
- Hej. - złapałem go za nadgarstek, uważnie mu się przyglądając. Coraz bardziej martwię się o naszą relację. Do tej pory świetnie potrafiliśmy wszystko ukrywać. Ostatnio jednak coraz częściej puszczają mu nerwy, nad którymi nie potrafi zapanować. Wiem, że ma masę rzeczy na głowie, dużo stresu związanego z trasą i do tego doszedł Jungwoo.. ale do cholery jesteśmy profesjonalistami. Powinien wziąć się w garść i tłumić emocje w sobie, kiedy jest wśród ludzi - Dokąd idziesz?
- Do łazienki.
- Chodź. - nie zaprotestował. Wiem, że powinienem być w stosunku do niego bardziej wyrozumiały, ale ostatnio grubo przesadza ze swoją zazdrością. Kocham go i to się nigdy nie zmieni. Jungwoo... cóż... przystojny z niego chłopak, a w tym stroju wygląda naprawdę uroczo, ale co z tego. To nadal tylko i wyłącznie mój przyjaciel, a nie potencjalny obiekt westchnień.
- Panowie, a wy dokąd? - zaczepił nas menadżer, gdy dochodziliśmy do drzwi.
- Do łazienki.
- Szybko, zaraz nagrywamy. 
- W porządku. - z jednej strony mam ochotę nawrzeszczeć na Taeyonga żeby w końcu wziął się w garść i zrozumiał, że jest dla mnie najważniejszy, a z drugiej chciałbym go przytulić i nie puszczać już do końca życia. Wiążąc się z nim wiedziałem, że jest cholernie wrażliwym chłopakiem, mimo że wytwórnia nie pozwala mu na pokazywanie tej strony... teraz już chyba wiem dlaczego - Hyung.. - chłopak przetarł twarz dłońmi, pochylając się bez słowa nad jedną z umywalek, na którą po chwili spadła czerwona plama krwi - O Boże. - wyciągnąłem pospiesznie ręczniki papierowe, przykładając je do nosa chłopaka - Co jest do cholery? Iść po kogoś?
- Nie... zaraz mi przejdzie. - chłopak wyrwał papier z mojej ręki, starając się poradzić sobie ze wszystkim sam... jak zawsze. Jego pieprzona zaradność doprowadza mnie momentami do szału.
- Źle się czujesz? - namoczyłem papier w zimnej wodzie, przykładając go do nosa Hyunga.
- Nie... po prostu się zdenerwowałem. - słucham?
- Chyba nie mówisz o Jungwoo...
- A o kim? Gapisz się na niego jak głupi.
- Bo zaskoczył mnie jego wygląd.
- Też mam wskoczyć w kieckę, żebyś zwrócił na mnie uwagę? - spotkałem się z przeszklonymi oczami chłopaka. Nie potrafię się na niego złościć. Nie miałem pojęcia, że ta błaha sprawa tak bardzo go denerwuje..
- Tae.. 
- Może masz taki fetysz? Powiedz mi. - chłopak wrzucił papier do kosza, sięgając po kolejne listki - Pożerasz go wzrokiem Jaehyun, nie jestem ślepy. Co mu powiedziałeś, jak do niego podszedłeś? 
- Niczego mu nie powiedziałem, uspokój się. - wyjąłem papier z jego drobnej, chudej dłoni, uważnie wycierając jego nos - Nie denerwuj się. - dodałem szeptem, całując go w czoło - Nie zrobię niczego, co by cię zdenerwowało. 
- Jaehyun.. co mu powiedziałeś? - dlaczego on jest taki uparty?
- Ojeju... powiedziałem, że śmiesznie wygląda w tej kiecce i tyle. - co ja mam do cholery robić? Naprawdę muszę uważać, skoro on na wszystko jest tak bardzo wyczulony - Pokaż nos. 
- Nic mi nie jest... idź już na salę, zaraz przyjdę.
- Nie zostawię cię samego.
- Nie mam pięciu lat.
- To czemu tak się zachowujesz? - Taeyong wbił we mnie wzrok, zaciskając przy tym zęby. Widziałem, że jest wściekły, ale nie cofnę już tego, co powiedziałem, mimo że żałuję.
- Wiesz co? Traktujesz mnie ostatnio jak śmiecia.. 
- Tae, spójrz na siebie.. Nie zrobiłem nic złego, a ty non stop na mnie naskakujesz.. ciągle szukasz pretekstu do kłótni. Staram się być wyrozumiały, bo widzę, że dzień w dzień zaharowujesz się jak świnia, ale ja też jestem tylko człowiekiem i już nie mam momentami do tego siły, zrozum. - powiedziałem to niemalże na jednym tchu, ale miałem już dość trzymania tego w sobie - Jak cię poznałem, wydawałeś się być pewnym siebie, silnym, zdecydowanym facetem..
- A jestem przewrażliwioną łajzą, która szuka wszędzie problemów.. Przepraszam, że cię rozczarowałem. - burknął, wychodząc z łazienki. Nie chciałem nawet specjalnie go zatrzymywać. Za bardzo mnie poniosło.. Miałem go nie denerwować, a jedynie pogorszyłem sprawę...

*

Taeyong

               Gdy nagraliśmy wszystkie, potrzebne na kanał rzeczy, udaliśmy się wraz z pozostałymi podopiecznymi SM na imprezę Halloweenową, zorganizowaną w naszej wytwórni. Wcale nie miałem na nią ochoty, ale to mój zasrany obowiązek, który musiałem wypełnić. Siedząc przy stole myślałem o tym, co powiedział mi Jaehyun. Chciałbym być taką osobą, jaką opisywał. Chciałbym, by miał we mnie oparcie i by czuł się przy mnie bezpiecznie. Chciałbym mówić wprost o swoich emocjach, ale nie potrafię. Pewny siebie jestem jedynie przed kamerami i na scenie, gdzie nie mam w sumie innego wyjścia, ale kiedy reflektory gasną, a kamery w końcu wchodzą w tryb "off", chcę być prawdziwym sobą... mam dość udawania kogoś, kim nie jestem. Chcę się zmienić tylko w kilku kwestiach dla Jaehyuna, ale zmiana swojej osobowości nie jest niestety taka prosta. 

- Tae.. - oderwałem wzrok od szklanki soju, zerkając na stojącego obok stołu Jaehyuna. 

- Co?

- Możemy pogadać? - dopiłem swój alkohol, odstawiając szklankę na stół. 

- Chyba musimy. 
- Chodź, wyjdziemy stąd. - na sali panował ogromny harmider. Wszyscy świetnie się bawili, pili alkohol, tańczyli... dudniąca muzyka była tak mocna, że bałem się momentami o swoje żebra. Gdy wyszliśmy z sali, udaliśmy się sporych rozmiarów korytarzem w kierunku sali konferencyjnej.
- Myślisz, że rozmawianie tam to dobry pomysł?
- Dlaczego nie?
- Jest tam pełno kamer.
- Tak, ale bez podsłuchu. - w sumie prawda. Gdy weszliśmy do środka, Jaehyun zapalił niewielką lampę stojącą w kącie sali, po czym usiadł na stojącej obok niej kanapie - Siadaj. - gdy zrobiłem to, co mi powiedział, wbił we mnie wzrok, uważnie mi się przyglądając - Jak się czujesz? - odruchowo dotknąłem nosa, odwracając przy tym wzrok.
- W porządku. - Jaehyun westchnął, z trudem powstrzymując się przed tym, by nie złapać mnie za rękę. Widziałem to i przede wszystkim to czułem, ale obecność kamer skutecznie go przed tym hamowała.
- Tae... boję się o nas. - to jak cios w samo serce. Uniosłem na niego gwałtownie wzrok, czując jak robi mi się gorąco z nerwów.
- Co masz na myśli?
- Przez to pieprzone Halloween tylko się kłócimy. Nigdy nie mieliśmy poważnej kłótni, a teraz są one codziennie.. 
- Boisz się, że przez jedną kłótnię się rozstaniemy? Związek to nie tylko sielanka. - chłopak odwrócił wzrok, głęboko przy tym wzdychając.
- Wiem.. ale nawet sposób, w jaki o tym mówisz... Stałeś się strasznie oschły. - spojrzeliśmy na siebie w kompletnej ciszy. Dobiegał do nas jedynie stłumiony odgłos muzyki i śmiechy osób przechadzających się korytarzem - Do niedawna nasza relacja to była totalna sielanka.. Hyung, otwórz się w końcu przede mną...
- Po co? Żeby znowu zostać wyśmianym i skrytykowanym? 
- Kiedy cię wyśmiałem i skrytykowałem?
- Ostatnio robisz to cały czas, Jaehyun.. I uwierz mi, że mam świadomość tego, że ostatnio traktuję cię w nieodpowiedni sposób, ale staram się... naprawdę się staram, żeby było tak, jak kiedyś.. - wziąłem głęboki oddech, by się uspokoić. Bałem się, że przez rosnącą w gardle gulę, za moment znów dam upust swoim emocjom, a bardzo tego nie chciałem - Ale jak słyszę od ciebie, że zachowuję się jak dziecko... że.. że moja prawdziwa osobowość cię rozczarowała...
- Tae, nie powiedziałem czegoś takiego.
- Dałeś mi wyraźnie do zrozumienia, że nie jestem tą osobą, z którą chciałbyś być.. Nie zmienię tego, rozumiesz? 
- Taeyong, ja wiem, jaką jesteś osobą... wiedziałem to od samego początku..
- To dlaczego mówisz mi takie rzeczy? - chłopak usiadł bliżej mnie, dotykając ostrożnie mojej dłoni.
- Widzę, że coś się z tobą ostatnio dzieje... coś niedobrego..
- Takim gadaniem chcesz mnie zmotywować do tego, żebym się w końcu za siebie wziął? 
- Myślałem, że uświadomię ci parę rzeczy, ale to była zła droga... przepraszam. - szepnął, ściskając mocniej moją rękę.
- Jakich rzeczy?
- Chciałem ci uświadomić, że takie boczenie się przez Jungwoo...
- Właśnie, Jungwoo. - nabrałem powietrza do płuc, unosząc wzrok na Jaehyuna - Siedział przy tym samym stole co ja... cały czas na ciebie patrzył. - burknąłem przenosząc oczy na nasze dłonie.
- Tae, właśnie o tym mówię.. Co z tego, że się dzieciak na mnie patrzył? Kocham cię jak jasna cholera i to się nie zmieni... Hej. - chłopak uniósł mój podbródek, lekko się przy tym uśmiechając - Cieszę się, że jesteś o mnie zazdrosny, ale... uważam, że trochę przesadzasz, przepraszam. Nigdy nie dałem ci powodów do zazdrości, a zachowujesz się jakby to się zdarzało nagminnie. - ma rację.. Czułem, że mogę to wszystko wyolbrzymiać, ale co ja na to poradzę, że jestem w nim tak mocno zakochany? - Popracujmy nad nami, hm? - skinąłem jedynie głową, nie odrywając przy tym wzroku od jego oczu. Pragnąłem w tym momencie zatopić się w jego wargach, by zapomnieć o Bożym świecie i wszelkich problemach, które nas na co dzień dotykają, ale nie mogłem. Czuję się jak zwierzę pod odstrzałem... to cholernie męczy i też sprawia, że czuję się fatalnie.
- Przepraszam... Przepraszam cię za wszystko. Odwaliło mi przez Jungwoo.. 
- W porządku. - przerwał mi, głaszcząc moją dłoń. Bałem się... czułem, że możemy zostać nakryci w każdej chwili. To byłby tak ogromny skandal, że z pewnością wyfrunęlibyśmy z wytwórni.
- Jaehyun..
- Nie są włączone. 
- Hm? - spojrzałem w rogi pokoju, w których znajdował się monitoring.
- Widzisz? Nie miga ta czerwona lampka... są wyłączone. - szepnął, całując mnie w ucho.
- Nie, proszę cię. 
- Przestań się tak wszystkiego bać. - Jaehyun przywarł do mnie wargami, sprawiając że niemalże się rozpłynąłem - To też cię unieszczęśliwia, prawda? - potwierdziłem jego słowa skinieniem głowy, owijając ostrożnie ręce wokół jego szyi - Zaufaj mi... nie robiłbym tego, gdybym wiedział, że coś może się stać. - wgryzłem się w jego usta, spotykając się z jego ciężkim oddechem. Zapach wypitego przez nas soju wirował wokół nas, co oszałamiało mnie jeszcze bardziej. Całowałem się z moim facetem w wytwórni... w wytwórni, w której w każdej chwili ktoś mógł nas nakryć. Czemu to tak bardzo mnie ekscytowało?
- Jaehyun..
- Hm?
- Kocham cię. 
- Słucham? - uśmiechnąłem się, czując jak jego ciepłe wargi pieszczą moją szyję.
- Mówię, że cię kocham. 
- Mów mi to częściej. - otworzyłem usta, chcąc wydać z siebie cichy jęk, jednak wtedy skutecznie do pionu postawił nas głos Jungwoo.
- Ooo tu jesteś Hyung. - Jaehyun odskoczył ode mnie jak poparzony. W drzwiach stał uśmiechnięty chłopak w sukience i peruce. Prezentował się naprawdę uroczo, ale co w związku z tym? Patrzenie na niego jedynie mnie irytuje - To tylko ja, spokojnie.
- Coś się stało? - zapytałem starając się dojść do siebie.
- Em... Jongin Hyung cię szuka, Jaehyun.
- Mnie? - zapytał zdziwiony, wstając z kanapy.
- Tak. Ponoć ma jakąś ważną sprawę.
- No dobrze, już idę. - chłopak spojrzał na mnie, poprawiając mi przy tym włosy - Poczekasz tu na mnie?
- Tak. - burknąłem, nie odrywając wzroku od Jungwoo.
- Za moment wrócę. - widziałem jak ten gnojek śledzi uważnie każdy ruch mojego chłopaka. Czułem, że coś mi tutaj śmierdzi. Gdy Jaehyun wyszedł z sali konferencyjnej, podbiegłem do Jungwoo, łapiąc go za nadgarstek.
- Stój.
- Coś się stało, Hyung? - wciągnąłem zdezorientowanego chłopaka do pokoju, stawiając go pod ścianą - Au, to boli.
- Co ty kombinujesz?
- Słucham?
- Nikt go nie wołał, mam rację? - ewidentnie się zmieszał... czułem, że dupek zrobił to specjalnie.
- A..ale ja nie wiem o co chodzi.. 
- Mądry z ciebie chłopak... Dlaczego kreujesz się na takiego idiotę?
- Słucham?
- Myślisz, że nie widzę tego, co robisz? Chcesz za wszelką cenę odciągnąć ode mnie Jaehyuna.. dlaczego?
- N..nie.. Hyung, musiałeś mnie źle zrozumieć. 
- Póki co nie wyciągnę żadnych konsekwencji, ale uważaj... będę cię mieć na oku. - warknąłem, puszczając jego rękę. Jungwoo przyglądał mi się przez dłuższą chwilę z wielkim przerażeniem w oczach. Jako lider, nigdy nie chciałem dopuścić do podobnej sytuacji, ale nie miałem wyjścia. Widzę przecież, że dzieciak coś kręci. Nie pozwolę zrobić z siebie idioty.

Jaehyun
             Aishh... podły dzieciak, okłamał mnie. Po dzisiejszej imprezie jestem jednak nim tak zauroczony, że nie jestem w stanie się na niego gniewać. Teraz jednak muszę skupić się na Taeyongu. Zostawiłem go samego w sali, a mam z nim jeszcze sporo rzeczy do omówienia... i do zrobienia oczywiście.
- O... Jungwoo! - idąc długim korytarzem, zauważyłem zapłakanego chłopaka, trzymającego się kurczowo za nadgarstek. Poczułem jakby ktoś wbił mi nóż w serce.. wyglądał tak niewinnie, że aż korciło człowieka, by go przytulić. Gdy mnie zauważył zatrzymał się, wycierając pospiesznie policzki - Hej, co jest?
- Nic.
- Jungwoo. - uniosłem jego twarz, spotykając się z jego przeszklonymi oczyma - Pominę fakt, że mnie okłamałeś..
- Nie, ja..
- Co ci się stało? Ktoś cię skrzywdził? - jego policzki lekko się zarumieniły, a oddech jakby nagle przyspieszył. Dziwnie się czułem, patrząc na niego.. Nie mam pojęcia dlaczego w tamtym momencie pomyślałem o pocałowaniu go. Chyba zwariowałem. Jaehyun opanuj się... masz najwspanialszego faceta na świecie, oprzytomnij do cholery!
- Tae..
- Co z nim?
- Nie powinienem o nim źle mówić.. to mój Hyung.
- Jungwoo.. on ci to zrobił? - zapytałem z niedowierzaniem, unosząc do góry jego siny nadgarstek. Chłopak jednak milczał. Wiem, że Taeyong jest zazdrosny, ale w życiu nie podejrzewałbym, że zdolny jest posunąć się tak daleko - Powiedz mi prawdę.
- Tak, to on. - zamurowało mnie. Mój Taeyong? Wrażliwy, lekko wycofany, chcący ukryć się przed całym światem, Taeyong?
- Ale dlaczego..
- Przestraszyłem się. - co? Jungwoo wtulił się we mnie, pociągając przy tym nosem. Objąłem go tłumacząc sobie, że to przecież tylko mój przyjaciel. Ten gest przecież o niczym nie świadczy.
- Dlaczego to zrobił? - szepnąłem, czując jak ten lekko się spina.
- Hyung ma poważny problem..
- Jaki problem?
- Wszędzie węszy podstęp.. mam wrażenie, że mnie nienawidzi..
- Na pewno tak nie jest, przestań. 
- Taeyong.. on twierdzi, że chcę mu ciebie zabrać. - Jungwoo spojrzał na mnie, mieląc w dłoniach moją koszulę - Wszyscy na mnie naskakują, bo mu wierzą..
- Poczekaj.. Tae nastawia chłopaków przeciwko tobie? - o co tu do cholery jasnej chodzi? Przecież to nie jest podobne do Taeyonga. Gdy Jungwoo skinął jedynie głową, odruchowo pogłaskałem go po policzku, czując jak ten robi się coraz cieplejszy - Pogadam z nim. 
- Nie, proszę..
- Nie bój się go. To dobry facet, tylko ostatnio ma gorszy okres. - chłopak odsunął się ode mnie, lekko się przy tym kłaniając.
- Powinienem już iść.
- Poczekaj. Jeśli chodzi o Jongina.. 
- Przepraszam. - wydusił, idąc w kierunku głównej sali, w której odbywała się impreza.
- Hej... Jungwoo! - niech to... co jest z tym dzieciakiem nie tak? Od samego początku był jakiś nawiedzony, ale teraz przechodzi samego siebie. Cóż... nadszedł czas, by porozmawiać z moim chłopakiem o jego zachowaniu. Myślałem, że wszystko sobie powiedzieliśmy, że trochę już zrozumiał, ale chyba się myliłem.. Po tym, co powiedział mi Jungwoo, mogę się już chyba wszystkiego po nim spodziewać. Z drugiej jednak strony, skoro okłamał mnie w kwestii Jongina, może teraz też robi mnie w konia? I jeszcze jedna kwestia... dlaczego tak bardzo ciągnie mnie do Jungwoo? Dlaczego będąc tak blisko niego, miałem ochotę go pocałować? Przecież to chore i niedorzeczne. Zawsze tak jest. Jeśli coś ci się uda, to przez pewien okres czasu, wszystko układa ci się tak, jak chcesz.. Gdy spieprzy się jedna rzecz, ciągnie się za tobą pasmo nieszczęść, z których nie potrafisz wyjść. Tak, jak teraz. Mam zazdrosnego chłopaka, którego męczy koszmarna depresja, masę pracy i do tego Jungwoo, którego odkąd zobaczyłem w tym przeklętym stroju, nie mogę pozbyć się z myśli - Taeyong.. - mój Hyung uniósł głowę, krzyżując przy tym ręce na klatce piersiowej.
- Co chciał Jongin?
- Nic.. - westchnąłem, kucając przed Taeyongiem - Powiedz mi.. rozmawiałeś z Jungwoo?
- Dzisiaj?
- Tak.. po tym, jak wyszedłem.
- Nie. 
- On twierdzi co innego..
- Niby co?
- Widziałem jego siny nadgarstek... płakał. - nie potrafię go rozgryźć. Dlaczego jego twarz nie wyraża żadnych emocji? Czemu patrzy na mnie tak beznamiętnie? - Tae, powiedz coś. - chłopak osunął się na podłogę, mocno się we mnie wtulając.
- Nie mam już siły się kłócić. - szepnął, obejmując mnie. Gdy go objąłem, nie poczułem nic... zero. Kilka minut temu, gdy w moich ramionach wylądował Jungwoo, czułem przyspieszone bicie serca i cięższy oddech, a teraz? Może to kwestia przyzwyczajenia? W końcu tulę to wychudzone ciało od trzech lat..
- Powiedz mi tylko, czy to prawda.
- Ale co?
- Nastawiasz chłopaków przeciwko Jungwoo?
- Słucham? - chłopak uniósł głowę, wpatrując się we mnie wielkimi, przeszklonymi oczyma - W życiu nie zrobiłbym czegoś takiego.
- Jungwoo powiedział mi coś innego.
- Wiesz co? Nie mogę już o nim słuchać, naprawdę. - Hyung wstał z podłogi, jednak szybko złapałem go za rękę - Puść. 
- Tae..
- Jesteśmy razem od trzech lat, a ty wierzysz we wszystko, co powie ci Jungwoo. Już mam tego dość. 
- Porozmawiaj ze mną..
- Znowu? Znowu mam się przed tobą płaszczyć, tłumaczyć, przepraszać? Przecież i tak po wszystkim uwierzysz Jungwoo, a ja naprawdę nie mam już na to wszystko siły...





~c.d.n.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------